Tanais – 7

apr24

's Morgens komen we aan bij Soul. Het is lekker weer. We bedenken dat we van hier af het beste direct naar Chetwood Forest kunnen gaan want als we nu weer bij Archet aankomen met het verhaal dat we gefaald hebben, is dat een behoorlijke domper op onze roem. We gaan even de stad in om voorraden in te slaan. Het is marktdag en erg druk. Als we vragen of er nieuws uit Archet is, horen we: "Een of andere idioot heeft daar de zon uit laten gaan. Maar dat is hun probleem." Er gaan geruchten dat Eenoog daar de macht gegrepen heeft. Maar we krijgen niks nieuws te horen. We besluiten in Het Dansende Paard te overnachten. In de gelagkamer is een groot gezelschap uit Qart. Daar wordt een stuk harder voor gelopen dan voor ons. Wij zijn slechts een groepje smoezelige reizigers, maar een handvol koperstukken levert ons toch maaltijden, een bad en een goede kamer op.

De volgende ochtend trekken we verder. Wanneer we bij Steddle aankomen wordt het duister en dat blijft verder zo. De reis verloopt gelukkig zonder incidenten. Het land is naargeestig en de lange duisternis begint zijn effect te hebben op de plantengroei. In deze donkerte zien we elkaars aura, maar andere mensen blijken dat niet te kunnen zien. Bij de toren van Phantom Marsley worden we herkend door het kamermeisje dat open doet. Ze haalt de baas er bij. In de verte horen we even later een bulderende lach. Phantom is in een zeer goede bui. Hij begroet ons hartelijki en we vertellen wat we hebben meegemaakt.
"Der Alte mag jullie blijkbaar, wat hebben jullie gedaan?"
"Ruzie met hem gemaakt."
"Ja, daar houdt hij van. En als Narima verwaaid is, betekent dat dat zij niet door de Westelijke poort is gegaan. Risha, jij bent haar nazaat. Hoe heb je dit laten gebeuren? Heb je niet opgelet op school of zo?"
"Uh, nee, de opvoeding van de jongste prins werd niet zo belangrijk gevonden aan mijn vaders hof. Overlevingskans nul en zo."
Phantom zucht en legt uit dat de dode koningen in hun graven liggen, maar de tombe van de Ushas is voor de bruiloft. De Ushas moet na haar echtgenoot's dood door de Westelijke poort naar het paradijs. "Narima is nu aan jou verbonden. Haar ziel zal zich tot jou wenden en dan moet jij haar naar het paradijs brengen." Hij zwijgt even en vraagt dan: "En wat vonden jullie van Godefried?"
"Indrukwekkend!"
"Mooi zo, dan zal hij een goede echtgenoot zijn."
"Maar Narima vond hem een slecht mens."
"Dat komt vast omdat ze na zijn overlijden gedood werd, dat zal ze niet leuk hebben gevonden. En wat zijn jullie plannen nu?"
"Chantal Catchfly bevrijden!"
"Goed zo."

Phantom vertelt dat er in het bos, tegen de bergen, oude ruines liggen. Hij denkt dat de bandieten daar hun intrek hebben genomen en wijst ons het pad dat er naar toe leidt. Als we onze bezwaren tegen een huwelijk tussen het meisje en een dode koning proberen uit te leggen, legt de tovenaar het nog een keer uit:
"Godefried heeft Soul veroverd en het vuur hierheen gebracht. Dus hij is de bron."
"Ja, maar de bron daarvan lag weer in Shintasta, kunnen we het daar niet vandaan halen?"
"Jawel, dat is zeker een idee. Maar dat betekent wel dat Shintasta Soul opnieuw moet veroveren. Dus wordt het oorlog."
"Maar hoe was het hier dan voordat Roderik kwam? Toen moet er toch ook een zon geschenen hebben?" vraagt Risha.
Phantom pakt een kaart en wijst een vallei aan. "Hier ligt Soul, een onbeschaafd gebied waar tot de Shintasta's kwamen oude goden werden aanbeden, zoals Sheila. Ushas of de Ashera, Sachi en Agnes die werden nog niet aanbeden. De zonnegodinnen zijn door jouw voorouders meegebracht. Sheila is een oude godheid die bij de Lunars hoort. Kijk, het land Qart, hierbeneden, is beschaafd. Dao en Chao, daar in de zee, zijn beschaafd. Melukka, hier naast jouw land, is ook beschaafd. Jullie Shintasta's zijn bijna beschaafd. Jullie hebben de beschaving van Melukka gestolen en de beschaafde goden naar je land gebracht. Toen hebben jullie Soul veroverd en de goden meegenomen. En nu zijn er Solars en Abyssals zoals Eenoog bijgekomen. Wij Siderials hebben in vergadering besloten om de Solars en Abyssals hun plek te geven. Chantal is voorbestemd om als nieuwe Ushas de opper-solar te worden. En vergis je niet. Het is een misverstand dat het huwelijk waar de profetie over gaat, tussen Eenoog en Chantal zou zijn."
"Wie garandeert dat het zaad van corruptie niet al gezaaid is?" vraagt Chang.
"Ah. Tijd voor een nieuw hoofdstuk. Ja, dat is al gebeurd." Phantom neemt ons mee naar de bovenste kamer en toont ons een kristallen bol. "Kijk en huiver!"

We zien het dode lichaam van Karel rottend in het bos. We zien dat hij niet meer beschermd werd door het magische zwaard en dat zijn baas hem daarom overhoop heeft gestoken en er met Chantal vandoor is gegaan. We zien Chantal vastgebonden op een hemelbed en de baas die hevig met haar tekeer gaat. Boven het hoofdeinde staat het Ushas beeld.
"Maar ze moet maagd zijn!" roept Risha.
"Op het moment dat ze met Ostrongoth in het huwelijk treedt, is ze per definitie maagd."
"Laten we het nieuwe tijdvak niet met een leugen beginnen!"
"Jongen, je bent een echte solar. Denk je nou heus dat het volk de waarheid wil horen?"
"Wat het volk wil," zegt de prins, "is niet belangrijk. Ik heb geen kristallen bol nodig om te zien dat die jongen op zijn 16e een bezoek krijgt van zijn echte vader en zich dan tegen ons keert."
Na enig gebakkelei gaat de Siderial er mee akkoord om Chantal hier zelf over te laten beslissen. Als ze eenmaal Solar is heeft ze een stem in de Raad. "Het is het recht van solars om te trappen tegen de kosmische orde."

De volgende stap is het vraagstuk van hoe haar bevrijden uit de klauwen van een Abyssal met een leger van honderden mensen. Gwan stelt voor om te infiltreren. Dat klinkt goed. Phantom geeft ons vier grauwe bandieten-mantels waarmee we kunnen verhullen dat we ontwaakt zijn. Risha bedenkt dat hij zijn volgelingen mee kan nemen als dekmantel. "Dus de smoes is: ik ga me met mijn bende aansluiten bij de winnaars. En jullie zijn gewoon mijn volgelingen."
Onderweg naar Archet zegt Chang: "Dat plan van infiltratie bevalt me niks. Volgens mij is Eenoog Godefried en worden we met dit plan ontzettend aan de leeuwen overgeleverd."
Ja die kans is eigenlijk best groot. We rijden stilletjes door. Als we bij de poort aankomen, worden we jammer genoeg meteen herkend.
"Waar is het vuur?" vragen de wachters.
Gwan mag antwoord geven: "Ook in de tombe brandt geen licht. De orde van de ster heeft ons voorgelogen."
Dat willen de mensen niet horen. Chang zet zijn anima-licht aan en er ontstaat paniek.
"Help! Eenoog is gekomen!"
"Nee, die komen we juist bestrijden."
We laten ze, gaan naar de kroeg en wachten op Risha's volgelingen. De barman is ook als de dood voor ons e
n biedt ons een gratis vat bier aan. Het is een gemaakte gezelligheid, maar daar trekken we ons niks van aan. Risha stelt zijn vrienden voor op volgorde van binnenkomst. Zijn lijfwacht heet Bruiser, dat is een vriendelijke reus in een rood borstkuras met een enorm tweehands zwaard. Zijn priester is Malice, die altijd in een harnas loopt met een gesloten vizier. Dan komt Sarina binnen, een beelschoon meisje in zwarte martial arts kleding met een razor harness en een fighting chain om haar middel. Niet veel later komt Zack, de booschutter en meester-inbreker. Terwijl we wachten op de vijfde volgelinge klinkt er geschreeuw. De dorpelingen hebben een meisje gevangen en willen haar lynchen. Het is de alchemiste Strega, de laatste van Risha's volgelingen. Als we haar te hulp schieten, bedreigen ze ons met fakkels en hooivorken. Gelukkig komt de Kell Sprigley, de chef van de stadwacht ons te hulp. "Jongens, niet zo snel … ik bedoel: Halt! Ik gebied jullie te blijven staan!"
Kell neemt ons mee voor overleg. We leggen ons plan uit om bij Eenoog te gaan infiltreren en de Ushas terug te halen. Hij wil ons wel helpen met de dekmantel en biedt aan om ons zogenaamd de stad uit te jagen, dan kunnen Eenoogs spionnen ons verhaal bevestigen. We krijgen net genoeg voorsprong om de paarden te zadelen en dan rent Sprigley naar buiten. "Pak ze!"
Terwijl de bevolking achter ons aan rent, galopperen wij de duisternis in. Richting Chetwood Forest.

We rijden door de duisternis over de Oude Bosweg. Onderweg onderzoekt Chang de mantels en ontdekt dat ze perfect werken. Als je er eentje draagt is je aura niet zichtbaar, maar kun je ook geen magie gebruiken. En hij merkt dat Risha's volgelingen veel minder van hem onder de indruk zijn als hij zijn mantel omheeft. Risha stelt voor om het plan een beetje te veranderen. Hij laat zijn mantel uit, zodat alle aandacht op hem gericht zal worden. Dan kunnen de anderen gemakkelijker hun gang gaan.

De wachter van de miles wil ons tegenhouden als we het bos inrijden, maar we trekken ons niets van zijn alarm aan. We worden niet gevolgd. Afgezien van ons is het stil in het bos. Wel horen we af en toe het geluid van uilen. Waarschijnlijk zijn dat signalen van de bandieten. Na een tijd rijden ziet Risha, die voorop rijdt, een groot net op het pad liggen. We maken de val onschadelijk en roepen: "Kom maar tevoorschijn, we willen met jullie spreken." Maar er wordt niet gereageerd. We geven het op en trekken verder.

De volgende val ziet hij helaas niet. De voorste drie ruiters zakken met paard en al door een dunne vloer en komen terecht in een kuil met scherpe spiezen. De paarden van Risha, Sarina en Chang zijn ten dode opgeschreven en zij zijn zelf ook zwaar gewond.
Nog voor dat iemand iets kan doen klinkt er luid: "Halt! Leg jullie wapens neer!"
Een grote groep kruisboogschutters heeft ons omsingeld.
"Wie zijn jullie?" vraagt een van hen.
"We willen ons aansluiten bij Eenoog."
"Kun je dat bewijzen?"
"We zijn net Archet uitgejaagd…"
"Mannen, bind ze vast en neem ze mee. De baas zoekt het wel uit."
We laten ons gevangen nemen en worden meegevoerd naar een wachtpost met een paar huisjes en een akkertje. Hier begint het daglicht weer. De gewonden worden verbonden en de anderen worden geketend en met een pot water en een homp brood achtergelaten. De dienstdoend sergeant begint de ondervraging: "Wie is jullie leider?"
"Dat ben ik. Prins Rsyashrngya, broer van de koning van Shintasta en god van de weggelopen kinderen. Dit zijn mijn volgelingen."
Risha ziet er uit als een vuile straatjongen en de sergeant vindt hem niet erg overtuigend.
"Sla hem in de ijzers en laat hem kennis maken met de zweep."
Terwijl ze hem in de boeien sluiten, probeert Risha zich er uit te bluffen: "Ik ben een god, jij bent een mens. Wat zal je baas er van denken als jij een god laat afranselen?"
Voorlopig werkt het. De sergeant laat de zweepslagen achterwege en denkt dat de jongen zich verder wel rustig zal houden. Hij zet een paar wachters met speren om hem heen.
Daarrna richt hij zich tot de anderen. "OK, jullie beginnen gewoon onderaan net als iedereen. We zijn hier van de gelijke kansen. Als jullie jezelf bewijzen, kun je helemaal tot de top komen."
Even later wandelt er iemand de cel binnen. "Vrijwilliger gezocht om de stal uit te mesten."
Gwan steekt zijn hand op en wordt losgemaakt. Als hij aan het werk is, herkent hij veel mensen uit Archet. Hij raakt in gesprek met Hxc3xa9lxc3xa8ne. Ze vertelt hoe het er hier aan toe gaat.
"Je bewijst jezelf door goed je best te doen. Het is hard, maar eerlijk. En hoe hoger je komt in de hixc3xabrarchie, hoe hoger op de berg je mag wonen."
Ze kent Chantal wel, maar heeft haar niet gezien.

Chang gaat schunnige liedjes zingen. Dat vinden de wachters wel leuk. Al snel is hij in de herberg aan het werk. Daar vraagt hij of je je ook omhoog kan vechten.
"Ja natuurlijk! We hebben meer soldaten nodig dan stalknechten. Het is een goede toekomst." Het valt hem op dat iedereen hier er een stuk gezonder en welvarender uitziet dan in Archet.

Zo gaat iedereen zijn weg en Risha blijft alleen achter. Met de charm Lock Opening Touch doet hij zijn boeien af en wandelt de cel uit om tegen een boom te gaan plassen. De wachters vinden dat geen goed idee. Ze prikken hem met hun speren en dwingen hem zijn ketenen weer aan te doen. Maar hij kan zo snel niet afknijpen, dus urineert hij over hun schoenen terwijl hij de boeien weer sluit. Oeps. Daar maak je geen vrienden mee.

Center 42 – deel 1

apr23

We zijn met een kort avontuur begonnen, het is een vervolg op de korte tussendoor Mage sessies toen we Exalted speelden. Het verhaal heeft twee lijnen en de storyteller heeft ons gevraagd om naast onze Mage personages van de vorige keer ook een personage te maken voor het spelsysteem Changeling. Dat hebben we nog niet eerder gespeeld. Changelings zijn wezens uit mythen, sprookjes en volksverhalen die incarneren in mensenkinderen. Ze wonen half in de World of Darkness en half in een droomwereld. Van koud ijzer en mensen zonder fantasie gaan ze dood.

Het is de dag waarop nieuwe changelings worden voorgesteld aan de barones.
Ridder Rick is een stille emo uit Katwijk. Hij is 15 en zit op het Stedelijk Gymnasium maar zal dit jaar waarschijnlijk blijven zitten. Rick is namelijk een satyr. Zijn droom-ik heeft behalve bokkepoten en lange hoorns ook nog vleugels waarmee hij echt kan vliegen. Aan de kleur daarvan kunnen andere changelings zien hoe hij zich voelt.
Roderik is een sluagh, dat zijn vreemde gothic wezens die alleen kunnen fluisteren. Hij is 12, heeft zwart-wit haar, draagt een harlekijnspakje en heeft een zwaard aan zijn zij. De twee ontmoeten elkaar op het tijdstip dat ze zijn uitgenodigd bij een poortje op de Breestraat. “Hee, jij heet bijna hetzelfde als ik.” De leeuw en de twee schapen op het poortje lachen hun een beetje uit. Zij beschermen de Freehold en wij moeten maar zien hoe we binnen komen. De poort kan echt niet open. Het kost even maar dan komen ze er achter dat dit niet de echte poort is. Op de Langebrug, achter de Breestraat zit precies zo’n poort. Die moeten ze hebben. De ram die op deze poort zit, zegt dat ze verwacht worden. Er achter is een gangetje naar een klassieke tuin met veel green-man symboliek en de honinggeur van balefire. Achter een gietijzeren poort met frutsels is een ronde vestibule met twee deuren. Rick hangt er zijn leren jack aan de kapstok. Een deur staat open. Er achter is een zaal met een heel gezelschap changelings. Er staat een antieke houten stoel in het midden met daarop een gezet moedertje. Het is barones Elizabeth, zij is een boggan (soort hobbit), ze is al 50 jaar oud en haar familie is al eeuwen lang changeling.Rick wordt voorgesteld door zijn mentor Nel, een aziatische satyr in een strak blauw jurkje, ze straalt seks uit. Roderik moet het zelf doen. De barones heet de twee hartelijk welkom en zegt hoe fijn het is dat er zo veel childlings zijn dit jaar.

Dan worden ze formeel voorgesteld aan het hof. De 2nd in command Victor, hij is ook een boggan. Bob de machinist, hij is de verhalenverteller van het hof, een eshu, dat is een afrikaans sprookjeswezen zowel trickster als leraar. Lego, een klein jongetje die onder tafel aan het knutselen is, is een knocker. Een konijn-pooka is iedereen aan het irriteren door de hele tijd te zingen. Zo heet ze ook: Lalala. Er zijn ook twee redcaps, normaal zijn dat gewelddadige bruten, maar deze twee stralen een soort rust uit. De ene heet Chris, die ziet er uit als een sportvisser. De andere heet Igor, die draagt wit leer, heeft een grote grijns, een monocle en een enorme bijl op zijn rug. Allebei dragen ze een rode pet. Er is een echte sidhe (de ‘hoogste categorie’ changelings), hij heet Lodewijk en hij is een student in een kapotte spijkerbroek met een biertje in zijn hand. Lodewijk heeft geen opvallende kleren en zijn fae-uiterlijk is niets bijzonders, zelfs in deze droomwereld ziet hij er uit als een heel gewone jongen. Maar hij maakt om de een of andere reden desondanks een heel nobele indruk. Er zijn geen trollen aanwezig op dit feestje. Maar er is wel nog een andere sluagh, een emo meisje van 18 die verveeld in een hoekje van onder haar lange haar bekijkt wat er allemaal gebeurt. Verder is er nog Willem, een boggan met handen als kolenschoppen, een soort mol in een verfbroek met een waterpomptang in zijn zak.

Dan heft de barones een ijzeren staf met een ramskop en roept “Laat er feest zijn!” De fontein in de tuin barst in vrolijke groene vlammen balefire uit. Er is muziek, de redcaps eten en drinken, de satyrs dansen, de sluagh staan zich tegen de muur te vervelen.

Plotseling verschijnt de mentor van Roderik vanuit de schaduwen. HIj heet Maarten en is een goth met piercings en veel gespen. Hij is kapper. “Ik heb ook gehoord van een Echt feest.” Nel hoort dit en trekt Rick mee. Maarten vertelt dat er in Amsterdam magiers zijn. Victor zou er meer over weten. Dat klopt: hij heeft van een weerwolf het adres gekregen van een zeer besloten club waar vanavond een feest is voor bovennatuurlijke wezens. Satyr Rick ziet een party crash meteen zitten! Roderik vind het wel interessant. Redcap Igor heeft ook wel zin. Willem wordt ook meegevraagd. “Maar wie moet er dan voor de koningin zorgen?” vraagt hij bezorgd. “Joh, ze heeft hier heel haar hofhouding!” lacht Rick. Het emo meisje pakt een fles wijn en fluistert, ‘laten we gaan‘. Dat geeft de doorslag.

De barones vindt het allemaal prima: “Leven en laten leven, is mijn motto.” Dus Nel, Rick, Igor, Maarten, Roderik, Willem en het meisje dat Kayleigh blijkt te heten, gaan per trein naar Amsterdam. Voor de childlings is het een fantastische ervaring om voor het eerst met een hele groep changelings op pad te gaan.

Op de Wallen hangt een primordiale rauwe seks-energie, die vooral voor de satyrs heel plezierig is. Een klein steegje geeft voor changeling ogen een vreemd paars pulserend licht, magie. Er hangen camera’s. Het leidt naar ashram De Nieuwe Wereld. Daar zou het moeten zijn. Een magier met een bruisende aura doet open. “Waarom heb ik jou niet gezien op de camera?” vraagt hij aan de sluagh. “Camera’s zien mij niet,” fluistert Roderik.Even later komt er een vrouw in een catsuit bij. Ze stelt zich voor als Syphon, de DJ van de avond. Van haar mogen we binnen. “Jullie soort had ik niet verwacht. Maar iedereen mag mee doen die zich aan de regels houdt: Misbruik je niet. Gebruik van geweld en magie wordt bestraft.”

Binnen komen we op een omloop rondom de danszaal. Dreunende techno muziek klinkt van beneden, op de dansvloer komen banen magische energie, zelfs een beetje glamour, bij elkaar in een pulserende bal. Op de omme
gang liggen mensen opium te schuiven, er is een nerd hoek voor gamers, een bar natuurlijk, er zijn seks, tovenaars, een weerwolf en drugs. Zelfs drugs waar de ‘normale mensheid’ nog niets van af weet: groene balletjes die in de lucht zweven. De changelings worden argwanend bekeken, men is hun soort hier duidelijk niet gewend. De weerwolf staat te dansen. Hij heeft een groene, primordiale energie die van binnenuit komt. Rick wil alles proberen, maar begint met een aanloop en een zweefvlucht naar de dansvloer. DJ Syphon danst zelf mee en bedient de muziek met haar bewegingen. Alles wat je kunt bedenken kan de barman voor ons mixen (en faeries hebben een ongebruikelijke smaak: slappe thee en sherry voor de sluagh, stierenbloed voor de redcap, jasmijnthee voor de boggan en retsina met water voor de satyrs). Rick danst met de weerwolf. Hij heeft door dat Rick een changeling is en vertelt dat hij Frolick in the Snow heet. Hij is een Fianna. Roderik komt er bij. Met zijn voorspellende gaven ziet hij dat de wapens van de garou binnenkort een eng monster gaan verslaan, een fomor. Dat verbaast de weerwolf niet.

Plotseling verschijnt er een scheur in de werkelijkheid. Een apparaatje komt vanuyit de umbra tevoorschijn. Piep … piep … BOEM! Er schieten allemaal naalden uit. Iedereen op de dansvloer wordt geraakt en van iedereen die geraakt is vliegt een bloeddruppeltje terug naar de contraptie. Kayleigh staat boven in de schaduwen naar de mensen te kijken en Igor is bij de computers bezig, dus die worden gemist. De changelings herkennen het als een ding wat door een knocker gemaakt is. Een magier stapt door de scheur, pakt het apparaat, en hij is weg. De umbra huilt zachtjes na.

Onze Mage-personages zijn ook op dit feest aanwezig: Jannie de Leidse heks; een virtual adept gadgeteer die zich N1c0 noemt; ene Hannibal in aftandse legerkleding zonder insignes met een lasergun op buizenbasis, Son of Ether; Max is een legerofficier in kapiteinsuniform, met onderscheidingen, hij behoort tot het Celestial Choir. Sinds een jaar is de sfeer tussen de verschillen de magische Tradities verbeterd. De feesten in de Ashram zijn een gelegenheid om elkaar informeel te zien. Deze groep kent elkaar goed en heeft al eerder geholpen. Daarom vraagt Syphon of ze mee willen komen naar haar kantoor. De changelings worden ook uitgenodigd. En ze neemt een net ontwaakte Cultist mee, Tor Bellino, een met goud behangen Braziliaanse capoeira danser op blote voeten in een glittergilet.

“In haast.” zegt Syphon, “wat weten we? Een marauder met onbekende magie.” “Knocker,” zegt Rick. “Ja, ik dacht al dat het fae magie was. Ik ga nu de dingen fixen.” De mages worden achter de onbekende marauder aangestuurd (dat deel van het verhaal spelen we later uit). Tegen de changelings en de weerwolf zegt ze: “Het is veiliger voor jullie om nu weg te gaan. Kunnen jullie gaan bekijken wat voor artefact dit was?”

We nemen het advies ter harte, er is changeling magie gebruikkt enm we willen niet dat de overige mages ons daarmee associeren. Onderweg nemen we afscheid van de weerwolf. Die gaat terug naar Ierland. De rest van zijn pack is een of ander feest aan het vieren in New York en iemand moest achter blijven om het continent te bewaken. Als we het steegje uitkomen is het meteen weer mis. Op de Wallen zien we een ranzig stelletje: een ranzige man in een openhangende regenjas met daaronder een blote bast en een nekband. Hij wordt vergezeld door twee vervuilde kinderen in kapotte kleren die zich aanbieden aan de toeristen. Het is niet alleen vreselijk fout, maar er is ook op bovennatuurlijk gebied iets heel erg mis met ze. Ze zijn geen magiers en geen garou. Roderik denkt dat het vampieren zijn. Maar dit is anders. We zien dat de mensen die dor de kinderen aangeraakt worden zwerende wonden krijgen. Het is geen dood maar anti-leven. Ze zijn ziek, ze gebruiken vieze magie, seksuele magie maar dan de meest onsmakelijke en duistere kant daarvan.

Rick spreekt ze aan. Onderwijl animeert Kayleigh losliggende straatstenen en Igor pakt zijn bijl. Een van de kinderen rent op ons af met klauwen en nagels. De redcap hakt haar hoofd er af. De omstanders gillen het uit. De man steekt zijn handen in zijn buik en trekt die open. Daaruit sproeit balefire over ons heen. Het is niet het vrolijke vuur van een changeling stronghold, maar de keerzijde ervan, anti en negatief. Dit zijn fomori, onze antithese – nog net geen koud ijzer. We weten ze te verslaan met de hulp van een magier en een andere redcap die op het gevecht afgekomen zijn. De omstanders zijn inmiddels helemaal de kluts kwijt. Terwijl we de ontbindende lichamen in de gracht gooien, verzinnen de ‘sleepers’ verklaringen voor wat er gebeurd is: weerballons, alien abduction, een studentengrap. De twee nieuwkomers zijn een Albanese Euthanatos magier die zich voorstelt als Safwat en zijn Redcap vriendin heet Sietske. Ze werkt in het Archeon als leerlooier. Haar kleren zijn van zelfgelooide mensenhuid. En die mensen heeft ze zelf vermoord. Ze is een un-seelie redcap.

Safwat belt de Cult of Extacy en die sturen goeroe Alberto met zijn busje “Play Mobile” om ons terug naar Leiden te brengen. Dreunende muziek. Onderweg krijgen we nog te horen dat ene Guy Lafayette de echte Sidhe prins van Nederland is.

Tanais – 6

apr12

In het visioen zegt Godfried, de eerste koning die wij kennen als Ostrongoth, dat het vuur in de tombe van zijn geliefde moet worden ontstoken met de Ushas er bij. Claude denkt dat wie het beeld gestolen heeft daar misschien al is. We gaan naar buiten en trekken naar het Zuiden. Buiten de tombe komen we de oude man in de rolstoel weer tegen. Hij negeert ons, maar na een half uurtje zien we hem overvliegen. Hij laat vuil vallen, wat Claude op zijn hoofd krijgt. Schoonmaken lukt niet, dus onderweg scheert hij zijn haar af. Na een dagdeel heuvelop lopen komen we bij de volgende grote grafheuvel. Hij is iets kleiner dan die van Ostrongoth. De oude man is er al en hij heeft de ingang al blootgelegd. Gwan zegt: "Je hebt ons ondergescheten." De man biedt zijn onoprechte excuses aan."Nou, heren avonturiers …"

Risha offert wat ghee op het altaartje en dan gaan we naar binnen. Er is een houten deur met fraai bewerkt ijzerbeslag in een geometrisch bloemenpatroon. De deur gaat moeiteloos open. Risha steekt een fakkel aan en dan gaan we naar binnen. Een korte gang die eindigt in weer zo'n deur. Die opent zich ook zonder probleem. Daarvoorbij vinden we een ronde zaal van zo'n 20 m diameter. Links en rechts zijn deuren, in de verte is een trap omhoog naar een dubbele deur en vlak voor ons is een trapgat met een trap omlaag die terugvoert naar onder de gang waar we vandaan komen. In het midden staat een soort fonteinachtig bouwsel van bewerkte roze steen, met daarvoorbij een lessenaar met een heel dik opengeslagen boek er op. Gwan herinnert zich verhalen over voorwerpen uit een tijd voor de tijd. Die fontein zou er daar een van kunnen zijn. Risha bekijkt het boek. Er staat in het oud Shintasta "Narima, echtgenote van Godfried aldus ondertekend" met een handtekening en een datum in de zomer zo'n 400 jaar geleden. Als hij een bladzijde achteruit wil bladeren lukt dat niet, vooruit wel. Daar staat de tekst "Chantal Catchfly aldus ondertekend", zonder datum en handtekening. Als hij de bladzijde omslaat vult de ruimte zich met zonlicht en de vier ontvangen hun exaltatie, nu van de zon zelf. Van onder ons klinkt een luid "Kadeng!".

We gaan poolshoogte nemen. De trap af, komen we in een halletje met een deur naar een ruimte onder de ronde zaal. In het halletje staat een enorm soma mede-vat. Deze is helemaal gevuld met een kleurloze vloeistof en afgedekt met een glasachtige substantie (plastic). Claude luistert aan de deur. Geritsel. Hij gaat moeiteloos open. Met onze wapens in de aanslag gaan we naar binnen. Daar zit een skelet in de kleding van een buikdanseres op een oude ligbank. Voor haar ligt net zon jaden dolk op de grond'als we in de borst van Godfried vonden. Risha groet de dode dame eerbiedig en ze keert zich naar ons toe. De anderen merken dat er naast de deur twee hangers zijn. Aan de ene hangt net zo'n maanzilveren machete als Gwan heeft, de andere is leeg. Claude stelt voor dat Gwan de zijne daar op hangt. Zodra het zwaard op zijn plek hangt, verandert de dame in hoe ze er tijdens haar leven uitzag. Risha loopt er naar toe en knielt voor haar, Claude knikt eens, Chang groet de dame beleefd en Gwan negeert haar.

Ze gaat staan en gebaart dat Risha overeind kan komen. "Welkom." Ze kijkt verward om zich heen, alsof ze niet begrijpt waar ze is. Risha stelt zichzelf en de anderen voor. Ze snapt niet waarom een prins optrekt met een stel koelies. Dus Risha legt uit dat de exaltatie hen boven het gewone volk heeft uitgetild. Als ze hoort dat ze dood is, en de dolk ziet, barst ze in snikken uit. Hij probeert haar te troosten, maar ze reageert verlegen. Na een kwartiertje kalmeert ze en zegt: "Het is geen goede man … Toen hij dood ging, moest ik ook sterven … Ik wil naar buiten!" Ze is nog heel zwak en Risha moet haar ondersteunen. Claude steekt de jaden dolk bij zich.

In de bovenzaal ziet ze de fontein. "Ik ben de Ushas," mompelt ze, "als ik er ben moet het vuur branden." Ze draait aan een dingetje in het siersnijwerk en reageert verbaasd als het vuur niet aangaat. Risha prent zich precies in wat ze doet. "En wat als er nu een nieuwe Ushas is?" vraagt Chang. Ze werpt hem een geschokte, boze blik toe. Dan herhaalt ze dat ze naar buiten wil. Risha helpt haar de gang door. Als ze buiten in het licht van de ondergaande zon staat, herwint ze haar kracht. Maar dan krijst ze het uit … en ze verwaait.

De oude man in de rolstoel kijkt verbaasd op van zijn kipnugget. Hij begint te lachen en applaudiseert. "Dat was wel mijn voormoeder!" reageert Risha boos en Gwan vraagt: "Wat weet u hiervan?"
"Ik stel hier de vragen!" zegt de oude man en hij vervolgt "Ach de jeugd. Jullie vertrouwen de verkeerde! En zoek zelf maar uit over wie ik het heb. Ik heb altijd gelijk, daar komen jullie nog wel achter."
We hebben even geen zin meer in deze vervelende man en gaan weer naar binnen om de tombe verder te verkennen. De twee maanzilveren machetes worden van de muur gehaald. Risha schuift de deksel van het vat en proeft van de vloeistof. Dat brandt verschrikkelijk. Het is geen feestmede maar zuivere alcohol, de brandstof voor de vuurfontein. Hij doet de deksel snel weer terug op zijn plaats. De deur in het Oosten van de ronde zaal laat zich moeiteloos openen door Chang. Hier is een kleedkamer met allemaal mooie verleidelijke feestkleding voor een vrouw. Er staan ook een stoel en een grote spiegel.

De deur in het Westen wil niet open. Claude gebruikt magie om het slot toch te openen, het is vreselijk moeilijk, maar de deur gaat open. Avondzonlicht valt de tombe binnen, we kijken uit over een glooiend rijp graanveld. Het besef dringt zich aan ons op dat Ushas, Shachi en Agnes drie gezichten zijn van een enkele godin. Risha stapt naar buiten. In de verte ziet hij een wilg en een boerderij, als hij zich omdraait begint de deur te vervagen. Snel gaat hij weer terug. Hij voelt als hij de drempel overgaat even een soort schok en de associatie met Narima die tot stof verwaaide. Was dit het 'buiten' waar ze naar toe wilde?
De trappen omhoog komen bij een dubbele deur die zonder moeite door Gwan te openen is. Het zenit correspondeert met een zonovergoten slaapkamer. Er staat een tweepersoonsbed onder een groot rond raam. Aan het voeteneinde staat een pedestal waarop een uitsparing is voor de jaden bol die we bij Ostrongoth hebben achtergelaten.Als Gwan met zijn knie op het bed komt omdat hij door het raam wil kijken, krijgt hij een schok.

We gaan naar buiten om wat te eten.Terwijl Chang wat hondenvlees bakt, vraagt de oude tovenaar: "Gaan jullie nu Chantal zoeken?"
"Eerst wat eten en overnachten, daarna ja," dan vraagt Risha waarom hij, als hij toch alles al weet, ons niet gewaarschuwd heeft dat Narima naar het graanveld had gemoeten."
Jullie moeten je eigen fouten maken," zegt de oude. Risha geeft hem gelijk. Hij krijgt wat kipnuggets, die best lekker zijn. Na het eten en een kleine ruzie tussen de tovenaar en Gwan gaan we weer slapen in de tombe. Binnen is het veilig en de oude kan wel voor zichzelf zorgen.

De volgende ochtens worden we wakker als het zonlicht de tombe binnenschijnt. De siderial is nu ook binnen. "Hallo slaapkopjes. Zal ik maar eens les gaan geven?" vraagt hij, "Wat staat er in het boek? … En
er staat nog geen handtekening. Het is een officixc3xable uitnodiging aan Godefried. De Usha moet met de koning huwen."
"Maar ze heeft al een vriendje," zegt Risha.
"Dat is een probleem, want ze moet wel maagd zijn."
"Maar Narima zei dat het een slecht mens is."
"Geloof me, we hebben hierover vergaderd en besloten dat de duisternis en de zon samen een mooie ster vormen. En ze zal leven totdat Godefried nog een keer dood gaat, dan is het haar tijd. In wie de koning lief heeft, zal het vuur ontvlammen."
"En ik, kan ik niet haar koning worden? Ik ben ook een prins?"
"Nee, ik geloof niet dat dat voor jou is weggelegd. Ik denk zelfs dat, als ze eenmaal aan het idee gewend is, het haar wel zal bevallen."

Er ontstaat een hele discussie en op het eind is er zelfs een grijns op het gezicht van de oude man. Een voorzichtig begin van wederzijds respect. Dan gaan we op weg, we hebben 200 km voor de boeg, voor ons moet dat in vier dagen te doen zijn. Na twee dagreizen komen aan de pas halverwege de hoogvlakte met de koningstombes. De bergpas wordt versperd door meer dan honderd opgezwollen blauwe zombies uit het vrouwendorp. Het wordt een uitputtingsslag, maar met onze solar krachten weten we te overwinnen. De rest van de reis over de hoogvlakte verloopt zonder incidenten.

Weerwolf 18 – slot

apr10

Na de overwinning op de Black Spiral Dancers verzamelen de Glass Walkers de lichamen van de overledenen.Een groot deel van hen gaat er mee terug naar de 'echte' wereld om ze te begraven in Gaia's tent, de heilige plek in Central Park. Twee van hen blijven hier en gaan samen met de Bone Gnawers dit wereldje onderzoeken op achterblijvers en ze gaan alle portalen sluiten. Negen Fianna en de twee overgebleven Black Furies gaan met ons mee naar de onderwaterwereld. Met Augustin en de antropoloog erbij zijn we nog met achttien. 18 weerwolven, dat is nog steeds een behoorlijke strijdkracht. Juan krijgt even een visioen: hij ziet de elders in het Zilveren Meer staan en met zijn drieen houden ze de Black Spiral onder. Dat is niet gemakkelijk, want het meer brandt ook hun eigen zonden weg en dat doet enorm pijn. Als je al zeventig jaar weerwolf bent, heb je veel fouten begaan.

Augustin wijst de weg. Het is niet moeilijk. Onderaan de klif, vraagt Jim hem of hij zijn verhaal op een moot wil vertellen. Als we hier levend uitkomen natuurlijk. Het wordt steeds moerassiger naarmate we dichter bij de vulkaan komen. De motorfietsen krijgen waterbanden en Otaktay loopt gewoon over het moeras heen, maar al de anderen ploeteren soms tot hun middel door de drab. Er zitten veel wyrm-slangen in de bomen, gieren cirkelen in de lucht en overal fladderen vleermuizen. Uit de mond van de schedelberg komt een waterval. Het is nog 500 m klimmen, voordat we bij die ingang zijn.

De mondholte is het begin van een grot die leidt naar de lavapoel. In de wand zit een soort gat in de realiteit, waar water doorheen stroomt. Een lek in de waterwereld. Een deel van het water stroomt naar buiten, waar het tot moeras wordt. Een ander deel stroomt de lava in en zorgt voor de enorme stoomwolken die uit de krater opstijgen. Otaktay activeert de gave 'Spirit of the Fish', daarmee kan hij het vier uur onder water uithouden. Hij springt door de opening en landt aan de andere kant op een kade waar een Egyptisch aandoende boot aangemeerd ligt. Helemaal onder water overigens. Hij activeert de Spirit GPS en ziet dat we heel ver weg zijn, misschien zelfs in een ander melkwegstelsel. Terwijl hij de lange reeksen coordinaten doorgeeft aan de magiers op het thuisfront, arriveren de andere garou. De kade blijkt de bovenkant van een rotsnaald te zijn, die vanaf de peilloze diepte omhoog steekt. In de verte wordt een groenig schijnsel van beneden weerspiegeld in een enorm oog. Met de motoren en de boot varen we langs enorme zeeslangen omlaag tot we bij een stad aankomen. In het midden staat een vreemde vuurtoren met wat bijgebouwen en er ligt een onderzeeer op het voorplein. Hij draagt het opschrift U 93. Rondom de vuurtoren zien we een schimmige kop die langzaam van een raaf in een valk veranderd en dan weer terug. Op de grond lopen niet-menselijke figuren in zwarte kapmantels. Ze hebben ons door en slaan alarm. Otaktay drukt op de rode noodknop van zijn GPS en de tovenaars sturen hun duisternisbom erdoorheen.

Het wordt zwart. Juan, Jim en Otaktay hebben daar geen last van. We zien twee torpedo's onze kant op komen, die ons vanwege de duisternis missen. We kunnen tot vlak bij de toren komen, maar daar is het weer licht. We worden meteen weer onder schot genomen. Edna wordt geraakt. Ze verandert zichzelf in een schaduw, maar haar motor is afgeschreven. Otaktay weet een afweergeschut uit te schakelen. En Jim's motor Kit krijgt een lekke band. Terwijl we vechten, komen er grote aantallen zeeslangen en pijlinktvissen op het alarm af. Ze zijn vaak meer dan 100 meter lang.

Dan slaat er een bom in een van de gebouwen. De Karnakkianen zijn er! Een hele vloot bronzen onderzeeers. De commandant meldt zich via Otaktay's apparaat. Ze zijn via een wormhole hierheen gereisd en ze gaan nu het gevecht aan met de zeemonsters. Dat geeft ons de kans om de vuurtoren in te gaan. De Fianna beginnen tegen imaginaire tegenstanders te vechten. Wij hebben daar geen last van, want we dragen de karnakkiaanse zonnebrillen die imuun maken tegen geestesbeinvloedende magie. Melvin en Edna kalmeren een van de Fianna en dienen hem karnakkiaanse oogdruppels toe tegen de magie.Hij helpt met behulp van een van onze zonnebrillen om de anderen er ook van te overtuigen dat het illusies zijn.

Jim, Juan en Otaktay gaan alvast de toren binnen. Een portie van Jim's semtex opent de voordeuren. De toren is van binnen heel groot. Een grote trap wentelt om de middenkolom heen. Bovenaan is een stevige deur. Deze is niet onder de indruk van de magie van Marvin, ook Jim's semtex slaat er alleen maar een deuk in. Heel voorzichtig snijden we hem met de allessnijder open. Daarachter is een zaal met vijftien HIT-marks. Tijdens het gevecht komt er een mannetje met een pijp binnen. Vier van onze garou beginnen weer te vechten tegen hun imaginaire tegenstanders. Eentje raakt zelfs zichzelf. Edna geeft rage uit en besproeit hem met spinrag van Fate-spiders, maar inmiddels heeft de man alweer vijf nieuwe weerwolven onder zijn invloed gekregen. Otaktay gaat hem te lijf en Marvin probeert hem te betoveren. Maar dat haalt maar weinig uit. Daar gaan weer drie van onze medestanders. Otak schiet, hij teleporteert weg, Otak schiet nog eens en dan strompelt hij in slow-motion de kamer uit. We rennen er achter aan en maken hem af. Maar dan klapt de deur achter ons dicht. Voor ons is weer een trap omhoog. We besluiten om de Fianna achter te laten en gaan door. De deur bovenaan schuift open als we er op drukken.

Twee verbaasde figuren kijken ons van weerszijden van een commandokoepel aan. Achterin staan nog een paar garou. Buiten woedt een intergalactische oorlog tussen karnakkiaanse schepen en zeemonsters. Op de achtergrond zien de de kraken ontwaken. Galarius is onbewapend en staat aan de ene kant. Aan de andere kant is een abominatie met een vleermuiskop, vleugels en een kanon in plaats van een linkerarm. We herkennen er Melissa amper in. In het midden staat een houten schavot, helemaal bekleed met de huiden van mensen, katten, wolven en reptielen. Er zit een transparante gedaante in vast die steeds van vorm verandert. Jim rent naar binnen, gooit naar allebei de figuren een portie semtex en laat die exploderen. Galarius wordt tegen een muur gesmeten, maar Melissa heeft een krachtveld om zich heen. Ze gebruikt een toverspreuk en opeens verschijnen er twee klonen van haar. Otaktay schiet op Galarius en Juan slaat hem met zijn klauw. Samen weten ze de tovenaar dood te maken. Een kristal in het plafond licht op. Otaktay schiet er op, maar dat heeft geen effect.

Edna bevrijdt Falcon, de geest die gevangen zit in het schavot. Maar Falcon is 'leeg', hij heeft helemaal geen energie meer. Marvin hakt met de fang-dagger in op een van de Melissa's en klieft haar pardoes in twee. Vanuit de steen wordt naar Otaktay gekeken. Hij is er even door uitgeschakeld. Edna zwemt omhoog en probeert de steen op te blazen, maar het is sterke
magie en die kan daar tegen. Jim doodt intussen Melissa 2. Otaktay leent de allessnijder, zwemt omhoog en gaat daar de steen mee te lijf. Dat werkt! De steen breekt en de geest van Galarius komt er uit. Dan opent zich een poort naar een rood licht. Galarius wordt schreeuwend naar de hel gezogen en zijn ziel wordt verslonden door de echte nephandi.Melissa 3 schiet intussen groen balefire uit haar kanon en raakt Marvin voordat ze zelf neer gaat. Augustin en de antropoloog hebben intussen de twee Black Spirals uitgeschakeld. Otaktay offert bloed aan Falcon, Juan en Jim offeren gnosis. Dan komt er een bericht van de karnakkianen: "We gaan deze wereld opheffen." Jim neemt de verzwakte spirit op zijn schouders. We rennen naar buiten, de deuren onderweg kunnen niet tegen ons geweld op, nu Galarius' magie ze niet meer in stand houdt. Jim roept tegen de achterblijvers dat de wereld wordt opgeheven. Iedereen gaat achter Kit aan of met de boot. 'Like a bat out of hell' spuiten we uit de poort en de mond van de schedelberg. "Nog een kilometer afstand graag," seint de gezagvoerder. Als we ver genoeg weg zijn komen er twintig sterrenschepen uit de krater van de vulkaan. Eentje stort brandend neer en ontploft. Daardoor stort de vulkaan in. De poort is dicht.

Een week later hebben we een grote moot bijeengeroepen in Gaia's Tent. Het Chrysler gebouw heeft inmiddels weer valken als waterspuwers. Er is een delegatie Karnakkianen, de grote geesten Falcon, Quetzalcoatl en Cockroach zijn er, en alle overlevende garou. Als speciale gasten zitten de magier Jim Burton en Felice Navidad de bastet een beetje achteraf tussen de Children of Karnak. Eerst worden de graven van de gevallenen geeerd. Dan spreekt Jim namens ons. Hij prijst de samenwerking van de Karnakkianen met de tribes en het samengaan van magie en techniek. Dan beweegt het gras. Een oude man loopt naar de Wendigo's toe. Niemand weet hoe hij door de beschermende spreuken heen gekomen is. Hij knikt naar de antropoloog, draait zich om en loopt weer weg. De antropoloog legt uit dat dit de elder van de Wendigo tribe was. Hij gaat rapport uitbrengen dat het experiment van samenwerking geslaagd is. Edna merkt op dat de Wendigo dus weigerden om samen te werken omdat ze ons bestuderen, niet omdat ze leip zijn.

Dan krijgt Augustin het woord: "Ik neem de zetel van vader in, maar ik zal minder prominent zijn." Hij legt uit dat hij de zoon is van Silabar en Merin. Er gaat een schok door de Fianna. "Merin kwam achter het complot van Galarius en werd door hem opgeblazen. De Shadow Lords kregen de schuld in de schoenen geschoven en daarom heeft Silabar de Shadow Lords afgemaakt. Ik verklaar dat de Shadow Lords onrecht is aangedaan." Dan roept hij de galliards op om het gevecht tegen Galarius op te nemen in de Litanie. Wij presenteren hem de zilveren wapens van zijn tribe, de klaves en grand klaves die we hebben geleend. Hij bedankt ons en legt ze snel op de grond. Zoveel zilver bij elkaar kan hij niet aan. We beloven om ze naar het huis van Silabar, nu zijn huis, te brengen.

Vervolgens richten de spirits zich tot ons. Quetzalcoatl zegt: "Ik ben blij dat jullie kunnen samenwerken, zelfs Jim en Marvin. Ik wil jullie wel definitief onder mijn vleugels nemen." Dan zegt de grote god Falcon: "Ook ik ben blij met jullie en ik zal jullie bijstaan wanneer Quetzalcoatl daar niet sterk genoeg voor is." Onze persoonlijke zilveren wapens krijgen een kras van Falcon. "Dit is een teken dat alle Silver Fangs zullen herkennen."

Jim vertelt hoeveel de Karnakkianen voor ons hebben gedaan en geeft het woord aan hen. Ze zingen de lof van Falcon. Maar de god is niet overtuigd. Dan zegt Otaktay: "Zonder hun gaven zoals de zonnebrillen, de spirit GPS en dergelijke, hadden wij Galarius nooit kunnen verslaan en was Falcon niet bevrijd. Maar zij hebben ons niet alleen geholpen met raad en cadeaus. Ze zijn ons daadwerkelijk zelf te hulp gekomen. Ze hebben gestreden tegen de zeemonsters en veel van deze spirits hebben hun eigen onsterfelijke levens gegeven om u te redden!" Er verschijnt een traan in het oog van Horus. De Kinderen van Karnak beginnen te blinken als goud. Ze zijn gerehabiliteerd. En de schrijver van het proefschrift waardoor we de toegang tot de wereld van de Black Spirals hebben gevonden, wordt naar voren geroepen. Hij wordt door Falcon benoemd tot professor. Dan is het tijd voor een bacchanaal. Een relatie tussen Jim en Felice, garou en bastet, daar is de garou gemeenschap nu nog niet rijp voor. Maar samen dansen en een zichtbaar innig afscheid is al een goed begin. Alleen de Fianna zijn in de rouw. Hun elders zijn niet teruggekeerd.

Juan krijgt aan het einde van het feest nog een visioen van die elders. Ze zijn nog steeds in het Silver Lake, maar ze voelen zich al wat beter. Old Spice geeft toe hoe ze vijanden heeft afgemaakt nadat die zich al hadden overgegeven.

En daar eindigt dit verhaal.

Don’t praise the Lord

apr7

Uit de oude doos, maar nog steeds leuk:

Spitting Image met The Atheist Tabernacle Choir

Tanais – 5

apr4

De vallei der grafheuvels ziet er nogal onnatuurlijk uit. De koningen liggen begraven op een enorme vierkante vlakte die is omgeven door bergen. Halverwege de vlakte is een kaarsrechte verzakking. Het is er grauw en kleurloos. De paarden weigeren om verder te gaan, dus we moeten afstappen om ze achter te laten bij de toegang tot de vallei. De belangrijkste bezittingen worden overgepakt in onze rugzakken. Als we door de kloof trekken, wordt het kil en nevelig. Grote hondensporen, ongeveer formaat deense dog, een week oud, gaan heen en weer. Als we de kloof door zijn. zien we een dubbele rij menhirs. Ze staan erg ver uit elkaar, en iedere menhir is ongeven door een groep kleinere. De naam op die bij de ingang is Godfried. Dat was de eerste koning. Er zijn 20 grote hoofdmenhirs, voor de twintig Shintasta koningen die geheerst hebben over dit land. Na een dag komen we bij het einde van de rij. Hier is een groot geplaveid plein met een enorm diepe kloof er dwars over. Er is duidelijk een aardbeving geweest. We vinden de restanten van een grote koperen ketel die kapot geslagen is. Het is een zogeheten saman-vat, dat gebruikt werd voor rituelen rond de drank mede. Het is al laat dus we slaan hier kamp op.

Tijdens de derde wacht verschijnen er aan de andere kant van de kloof tientallen grote honden. Het is even paniek. Ze gromnen en blaffen, maar ze komen niet aan onze kant. Dus we proberen mar door te slapen. Bij dageraad gaan ze weer weg. We lopen door. Onderweg is er veel vernield door de honden. Na een uur of drie komen we bij de eerste grafheuvel. Deze is al tientallen jaren niet meer onderhouden. We vinden geen ingang en geen naam, alleen een altaartje dat aan de hemelgod Oaken is gewijd. Nog drie uur later komen we bij de volgende grafheuvel. Deze is wat minder oud, maar even slecht onderhouden. Ook hier vinden we een altaartje van Oaken. Als we overnachten, houden we weer wacht. Tijdens de tweede wacht komen er weer van die honden aan. Dit maal vallen ze wel aan. Het wordt een groot gevecht, waarbij Chang gewond raakt. Als we meer dan de helft van de honden hebben verslagen, vlucht de rest weg. Nadat Chang is verbonden, gaan we verder slapen. Die nacht verloopt verder zonder ellende en de volgende ochtend ontbijten we met sateh van hond. De ballen van de reuen worden door de chinezen apart gehouden voor het geval we weer eens per ongeluk een harem inlopen en impotent raken. We offeren ook wat van het vlees op een Oaken altaar.

De weg gaat hier omhoog de horst op. Bij Chang, Risha en Gwan klinkt er een soort plop in de oren en dan is de drank van de Siderials uitgewerkt. Blijkbaar is de siderial drank echt niet geschikt om de solar exaltatie permanent te wekken. Dat is best wel een tegenvaller. Boven aangekomen kijken we uit over een moeras met rechts van ons en links tegen de bergen de ruines van een paar stadjes. Voor ons liggen verse krengen van een heleboel dode honden. Zo te zien zijn ze verschroeid door bliksem of zoiets. Het zijn er zestien. We dineren met geroosterde hond en lopen daarna door naar het dichtstbijzijnde stadje. Dat ligt aan de rechterkant in het moeras. Voordat we daar zijn moeten we nog een keer overnachten. We houden zoals steeds om beurten de wacht, maar dit maal blijft het rustig.

Tegen de middag bereiken we het naargeestige moeras. We zien menselijke voetstappen in de modder. Vrouwenvoeten. Een eindje de zomp in ligt een ommuurd stadje. We baggeren erheen door het ondiepe water. Af en toe is er een droger stukje, maar het merendeel van de weg lopen we tot ons middel in het water. Risha voorop, dan Claude, vervolgens Chang en de rij wordt gesloten door Gwan. “Slosj” opeens is Gwan weg. Chang ziet even een arm boven water komen en graait er naar. Hij trekt zijn reisgenoot boven water en ziet dat er een blauwige zombie-arm aan hangt. We maken wat meer snelheid. Als we bij het dorpje zijn, zit er al een behoorlijke groep zombies achter ons aan. De muur is vervallen, maar het opschrift boven de poort is nog leesbaar: “Vervloekt is hij die hier binnengaat.” Daar hebben we slechte ervaringen mee. We trekken om het dorpje heen. Gelukkig zijn de zombies traag. Aan de andere kant van het dorp vinden we een oud bootje en daarmee zijn we een stuk sneller. Als we eenmaal bij de bergen aan de andere kant van het moeras zijn, klimmen we een eind omhoog voordat we kamp opslaan. Hier in de hoogte zijn we veilig.

’s Anderen daags dalen we af aan de andere kant van de berg. Daar zien we heel in de verte een grafheuvel die aanzienlijk groter is dan alle andere die we tot nu toe gezien hebben. Dat zal de tombe van Ostrongoth zijn. We gaan er rechtstreeks naar toe. Onderweg overnachten we bij een normale grafheuvel. Hier liggen weer een aantal dode honden en we vinden sporen van een voertuig op wieltjes. (Het lijkt wel op de scootmobiel van de oude siderial.) Dit is zo’n twee dagen oud. De volgende dag trekken we verder naar het Oosten. Tegen de avond komen we aan bij de enorme grafheuvel. Hier vinden we inderdaad de oude man in de rolstoel. Hij zit een gebraden kip te eten en kijkt geirriteerd. “Goeiedag, jonge heren.”

Gwan vraagt wat hij hier doet. “Iemand moet jullie toch helpen…” Achter hem zien we een pas gedolven gang naar de toegangspoort. De deur van de tombe zit nog dicht. Claude loopt er op af en doet hem open. De oude man loopt rood aan als hij dat ziet. Gwan vraagt wat het probleem is. “Als ik niet naar binnen mag, dan hebben jullie dat recht helemaal niet!” Het is jammer dat hij de beroerte heeft overleefd. We negeren de oude man verder en gaan naar de poort. Claude maakt licht en Risha brandt een ghee offer op het altaar. Als afstammeling van de begraven koning, mag Risha het graf als eerste betreden. De duistere gang loopt schuin omlaag de aarde in. Vlak voor de poort is een krachtveld waar de oude man niet doorheen kon, maar wij kunnen het allevier zonder probleem passeren. Na een paar meter zijn er twee kamers aan weerszijden van de gang. In de ene is een prachtige gouden strijdwagen opgesteld, in de andere staan gouden harnassen. Claude is erg in de verleiding, maar hij blijft er toch maar van af. Dan komen we bij de echte grafkamer. Aan weerszijden van de ingang staat een tekst: “Geef de koning wat het zijne is.” en “In wie de koning liefheeft zal het vuur ontbranden.” Terwijl we het lezen lichten er drie dingen op: de orichalcum schrijftablet, de zielstalen skeletvinger en de jaden bol. Het maanzilveren zwaard doet niks.

We komen een koepel binnen met in het midden een stenen baar. Daarop ligt een goed geconserveerd skelet. De linkerkant van het gezicht is verbrijzeld. Maar dat is niet de doodsoorzaak. In zijn handen heeft hij namelijk een jaden dolk, met het lemmet in zijn borstkas. Risha krijgt een visioen: Dit is een zeer eerzame dood. De koning openbaart zich aan hem in al zijn glorie. Ondanks dat hij tot een skelet vergaan is, is dit eerder een slaap, dan de dood. Risha knielt. Als Chang hem nadoet en ook knielt, ziet hij hetzelfde. De andere twee bewijzen de oude vorst geen eer en krijgen geen visioen. Gwan voelt geen eerbied voor de oude overheersers en voor Claude is een koning niet meer dan een burger.

Voor de drie lichtgevende voorwerpen zijn duidelijk herkenbare plaatsen rondom het lijk ingeruimd. Het schrijfplankje past precies in een rechthoekige uitsparing aan de rechterzijde, de bol in een ronde holte aan de linkerkant en de skeletvinger heeft zijn eigen plekje, rechtop tussen de benen. Als we de drie reliquieen hebben geplaatst gaat het geheel licht geven als de dageraad. In Risha en Chang, die knielen, ontbrandt een licht, plus het besef dat het ware vuur nog verder in het Zuiden is. De tombe van de geliefde koningin Ashera, ofwel de godin Ushas – de dageraad. Daar moeten we zijn. En we moeten ons niets aantrekken van de siderial in de rolstoel, die is onwaardig in de ogen van koning Ostrongoth, die zijn eigen leven nam om allen te redden. De tovenaar is niet meer dan een oude man die zijn eigen dood niet onder ogen wil zien.

Weerwolf 17

mrt23

De uitverkorenen maken zich op om af te reizen naar het realm van de Black Spiral Dancers, de achterblijvers hebben de taak om New York te verdedigen. De Glass Walkers zorgen voor de aftocht, maar ze leveren ook vijf vechters. Verder zijn er heel veel Fianna, waaronder de Riverdancers, McLimerich en de Elders. Ook gaan er maar liefst zes Bone Gnawers mee, alledrie de Black Furies, de Wendigo antropoloog en wijzelf. De afspraak is dat de garou via de poorten gaan en dat de Children of Karnak ons in de deep umbra volgen met hun ruimteschepen. Jim heeft naar British Masterchef gekeken en vindt dat we "Oomph" nodig hebben. Nadat hij heeft uitgelegd wat hij bedoelt, haalt McLimerick grijnzend een aantal staafbommen met zilveren spijkers erin tevoorschijn. Ja, dat is wat Jim bedoelt.

De volgende morgen gaan we ons voorbereiden. Otaktay trekt zijn sportbroekje uit en smeert zich in met oorlogsverf. Marvin vult zijn rugzak met wijn voor onderweg. Juan roept een benzine- geest op om de motorfiets van Jim te animeren. Dat doet hij op de meest blatante manier, met Marvin als camera- ploeg en zo. Dan valt het de 'gewone mensen' niet op dat er allemaal bovennatuurlijke dingen gebeuren.Na enig onderhandelen, wil de geest wel zijn fetish worden. Er ontstaan bruine tak-motieven in de lak. Jim noemt hem Kit.

Bij het huis van Burton hebben we het gevoel dat er daar al een heleboel garou zijn, maar dan in de umbra. Burton en Gail hebben met de dreamspeaker Laughing Eagle naar Otaktay's spirit tracer gekeken. Het is gelukt, ze hebben er een systeem in ingebouwd waarmee hij vanuit de umbra contact met hun in de gewone wereld kan opnemen. Maar er is ook wat misgegaan. Een paradox geest heeft de handtekening van Galarius meegenomen en Laughing Eagle zit nu ergens op een andere wereld. Ze hebben ook geprobeerd om een anti-magie schild voor ons te maken, maar dat is slechts deels gelukt. We krijgen ieder een ring "Ze beschermen tegen Life magie, zodat je kunt blijven shape-shiften."

Burton activeert zijn portaal met als bestemming het voormalige vernietigingskamp Gross Rosen. Alle garou stromen er doorheen. Edena in haar tuinbroek, Otaktay in lendedoek en oorlogsverf, de elders in WO II uniformen. De elders kennen deze streek, ze hebben hier tijdens de oorlog nog gevochten. "Today is a good day to die!" roept Jim. En hij stelt voor om de duisternisbom door de spiegel te gooien en er dan met zijn allen achteraan te gaan. Het plan wordt bijgesteld: dat doen we als we de waterwereld in gaan. Dan worden er verschillende teams samengesteld en rent iedereen de mijn in. We zijn in vijandig gebied, dus de ahroun krijgt de leiding.

De grote holle ruimte onderin de spiraalgang is leeg, op de spiegel van de White Howlers en de lichtgevende algen na. Van de echte wereld naar de geestenwereld stappen is hier doodeenvoudig, de "veil" is hier nul. Achter de spiegel is een umbra holte, net zoals de gang naar onze dreamcave maar veel groter, wel 100 bij 100 meter groot. Je kunt hier dus niet komen via de umbra, alleen via de mijngang. In het midden staat een romeinse poort. het is maar god dat we de bom niet voor ons uit hebben gegooid, want dit is de echte doorgang naar het realm van de White Howlers. De philodox ziet hier het eerste harde bewijs dat de verschillende shape shifters ooit hebben samengewerkt. Er staan niet alleen garou op afgebeeld, maar ook weerkatten, weerkrokodillen, spinnenmensen en nog veel meer. In het impergium zijn alle gezamenlijke artefacten door weerwolven vernietigd, maar deze is blijven staan omdat hij in handen van de Black Spirals is en die gaven niks om de hegemonie van de garou.

Wanneer we onder de poort doorlopen, verandert de wereld. De geur van zwavel en vogelpoep, een moerassige grond, bomen. Het wordt lichter, groener en bruiner. Dan zijn we in een moeraswereld met kwetterende ib issen, mangroves, gieren, etcetera. Jim's motorfiets is zodanig betoverd dat hij ook onder water kan, en Kit voelt zich hier thuis. Dit is het soort oerwereld waar de dinosaurussen leven, waar de oerboom stond die later benzine werd. Jim zag even de schim van een aligator-changeling. We lopen over een pad en horen in de verte tromgeroffel. "Sense Wyrm" Ja, dat heeft het hele rijk aangetast, dit is geen pure garou wereld meer. Otaktay haalt zijn spirit tracer, een soorst astrale GPS, tevoorschijn en activeert hem. We zitten op een wereld die 2 parsecs van onze eigen wereld afligt. Hij geeft het door aan Burton. Die reageert meteen: "Als je op het rode knopje drukt, gooien we de bom erdoor! En over een uur is de volgende bom klaar." Dat is leuk voor de volgende actie.

Juan klimt in een boom. De Black Furies gaan vooruit om te verkennen. De Glass Walkers zetten een communicatiesysteem op. We bereiken een open plek waar het pad zich splitst. Het tromgeroffel komt van rechts. Daar schijnt een groene zon met een zwart vlekje er voor. Links is een vulkaan waarvan de top op een schedel lijkt. Juan herkent de berg van een visioen. Daar heeft hij het gezicht van Augustin gezien. Otaktay meldt dit aan de elders en zegt dat wij naar de vulkaan gaan. We krijgen Morgan the Wise mee, dit keer mag Juan de boekenkist dragen. De hoofdgroep gaat naar links, daar vliegt een Black Spiral Dancer in de verte. Wij gaan naar rechts. Na een kwartier komen we bij een afgrond. Beneden zien we een zevental zwarte weerwolven dollen met een man die ondersteboven aan een boomtak hangt boven een grote ketel met kokende wyrmwood. Een van de garou is geblindoekt en probeert met pijl en boog het touw waar de ongelukkige aan hangt door te schieten.

Juan creeert een magsiche duisternis en we rennen er op af. De geblindoekte booschutter weet een van zijn kornuiten te raken. Edna en Marvin gaan naar de gevangene. Het blijkt Augustin te zijn. Otaktay schiet op de leider, die een dubbele bijl draagt. Jim doet stoere stunts op zijn motor en fileert de ahroun van het gezelschap. Maar enkele van de wonden verplaatsen zich naar Augustins lichaam en uit het bos horen we ook kreten van pijn komen. Marvin ontdekt dat Augustin een zwarte halsband om heeft met een rood pulserend wyrm symbool er op. De Black Spiral staat nog. Het gelach van een Black ragabash leidt erg af. We gooien onze zilveren fragmentatiebommen. Weer klinken er pijnkreten vanuit het bos en uit het lichaam van Augustin vallen wat scherven zilver. We moeten toch een beetje uitkijken dat we niet degene doodmaken waarvoor we hier gekomen zijn. Als Augustin vrij is vraagt Marvin hem wat er gebeurd is. "Verraden", antwoordt de zoon van Silabar kort. Marvin schopt de kokende ketel om en laat zich optillen zodat hij Augustin's collar kan losmaken. Zijn 'kurketrekker' doet het gelukkig, zodra hij eenmaal het verborgen sleutelgat heeft gevonden.

Hun galliard begint een lied over hoe de wyrm de weerwolven heeft omgeturnd. Otaktay raakt er door in een meditatieve trance, maar de re
st vecht door. Juan springt op een tegenstander met een roestig zwaard, maar raakt zo in de war van het lied dat hij een passerend konijntje doodsteekt. Jim gooit nog een pijpbom het duister in en rijdt achter de vijandelijke ahroun aan. De bijlman giooit zijn bijl naar Jim en snijdt daarna zijn eigen keel open. Het bloed stroomt door de lucht naar de hoofdman. Otaktay weet uit de trance te komen en rent achter de hoofdman aan. Uit diens handen schieten groene bollen op ons af terwijl Jim en Otaktay zich op hem werpen. We hebben geluk dat het balefire ons mist. Op het moment dat de hoofdman sterft, ziet Marvin een regen van vonken in het collar ontstaan en vanuit het bos klinkt gekerm. Maar de levensenergie van de gevangenen kan de hoofdman niet meer redden. De twee helden maken hem af.

Ook Juan verslaat uiteindelijk zijn tegenstander, hoewel het roestige zwaard van die weerwolf erg vervelend is. Het kan bloedvergiftiging opleveren. Hij hefet Edna nodig om de wond schoon te maken. De geblindoekte boogschutter lijkt alles ontgaan te zijn. Otaktay wil hem overhoop schieten, maar Jim komt tussenbeide. Hij geeft overgebleven White Howlers de kans om zich over te geven en hun ziel schoon wassen in het zilveren meer van Erebos. De galliard van de Black Spiral begint een loflied op de Wyrm en Marvin zet een tegenlied in. De twee gaan een tijdje gelijk op. Maar dan, tot Otaktay's verbazing, steekt de geblindoekte garou zijn armen omhoog en zegt: "Ik geef me over." Jim slaat de galliard dood.

Morgan the Wise zegt: "Kom maar hier jong. Ik zorg wel dat je in het Zilveren Meer komt." De jonge garou doet de blindoek af en steklt zich voor als Worm Ear. Hij is van de stam van de White Howlers, en is dus geboren als Black Spiral Dancer. Hij weet dat de Wyrmtaint is aangeboren en wil er van af. "In de kist met jou," zegt Morgan. De jongen klimt in de kist en Morgan pakt twee kleitabletten. Eentje breekt hij kapot op de kist. Dan verschijnen de andere twee elders. Old Spice onder het bloed en Specled met een halfdode Spiral in zijn klauwen. Die wordt snel even helemaal dood gemaakt en dan zegt Morgan: "We hebben een belangrijkere queeste! Wij gaan de White Howlers terugbrengen en ik heb jullie daarbij nodig. We moeten deze jongen veilig in het Zilveren Meer zien te krijgen en er voor zorgen dat hij daar niet afgemaakt wordt." Dan keert hij zich naar ons en zegt: "Jullie vertellen dat je alle Black Spirals hebt dood gemaakt. Wij brengen hem wel weg. Dus jullie zijn voor het volgende gevecht alleen." Dan breekt hij de tweede steen en ze verdwijnen in een plas voeibaar zilver.

De gevangenen in het bos blijken allemaal dood te zijn. Ze dragen dezelfde collars als Augustin. We maken ze met de allessnijder kapot. Alleen die van Augustin bewaren we als bewijsstuk. Jim doet Truth of Gaia op Augustin en ondervraagt hem: "Heb jij de Silver Fangs verraden?" "Nee." het is waar. "Hoe kom je hier?" "Ik kreeg een complot in de gaten en heb geprobeerd te achterhalen wat er aan de hand was. Ik kwam te dichtbij. Ik probeerde te infiltreren. Melissa heeft me in contact gebracht." Vervolgens vertelt hij dat de Poort in de mond van de berg zit: Water en Vuur. Hij blijkt een philodox te zijn. Hij vertelt van het complot van Galarius en de vampieren. En dat alle garou die er tot nog toe achter zijn gekomen, hemzelf incluis, in hun waan om glorie te vergaren er alleen op af zijn gegaan. En in je eentje red je het gewoon niet. Melissa, die doet het voor de macht. Ze heeft haar ziel verkocht en is een abominatie geworden, een garou-mage! "Nou, jij bent de laatste Silver Fang. De enige erfgenaam." Jim geeft hem de Grand Klave van zijn familie en zijn foto's en camera. Daar is hij blij mee en hij vertelt verder: "Ik kon hier alleen maar komen omdat niemand wist waar ik mee bezig was. Ik had andere vrienden moeten kiezen, maar met de garou van New York was het niet gelukt. Het was mijn Pad. Ik heb met Black Spirals moeten aanpappen. Maar ze waren niet blij met mij. Er is hier een Wyrm-meer en dat spul is wat er in het vat zat waar ze me boven hadden gehangen." Hij biedt aan om ons naar de Poort in de berg te brengen. Maar eerst gaan we terug naar de andere garou om te hergroeperen.

Het leger garou van New York heeft de veldslag gewonnen. Maar Blondie van de Black Furies is dood, MacLimerick is een hand kwijt, Elina de philodox van de Fianna is dood, van de Glass Walkers zijn Jaco en Gadget gesneuveld en van de Bone Gnawers hebben Dusty en Moonshine het niet gehaald. Wij vertellen dat wij aan onze kant ook alle Black Spirals hebben afgemaakt, stellen Augustin voor en verklaren dat hij niet van de Wyrm is. Als bewijs laten we de collar zien die om zijn nek zat.

Ares – Illustraties

mrt23

De epiloog is af en met 22 hoofdstukken is mijn boekje nu wel klaar. Er komt hoogstwaarschijnlijk nog een vervolg. Maar eerst ga ik met dit manuscript leuren om te kijken of ik het uitgegeven kan krijgen. Het project is nu vrijwel compleet, ik heb op een na alle illustraties van de tekenaar gekregen. En ik ga ze nu over het manuscript verdelen. Een kleine greep:

(illustraties xc2xa9 2010 Sander ten Napel)

Weerwolf 16

mrt17

Voor de charm Luna's armor maakt Marvin eten en geeft zijn laatste fles drank aan een aantal zwervers. Zo toont hij wat de rol van Ragabash is: mensen tot elkaar brengen.

De ochtend van 26 maart om 7 uur hoort Otaktai iets op de mat vallen. Het is de Daily Mirror met op de voorpagina een foto van een grote ontploffing bij het Morgan Guaranty Trust Building. Er zijn in het gebouw allemaal vreemde beelden gevonden, in afwerende poses en de gezichten zijn er van afgesla- gen. Heel vreemd. Het gebrouw is al eerder doelwit geweest van een aanslag, in de jaren '20 en de schade daarvan is nooit gerepareerd. Er is een oproep aan de eigenaar van de beelden om zich te melden. Otaktai belsuit dat het niet zijn probleem is.

De volgende die wakker wordt is Edna. Ze is niet geinteresseerd in de krant, maar wel in de voorbereidingen voor de moot die we die avond hebben belegd. In de keuken vindt ze een magish bestellijstje. De boodschappen die ze er op schrijft, worden door kakkerlakgeesten opgehaald. En ze kan aangeven waar het afgeleverd moet worden. Gaia's tent is een geldige bestemming.

Uiteindelijk, als iedereen wakker is, gaan we toch naar Wall Street. De gevel van het hoge gebouw ligt er uit tot de derde verdieping. Net om de hoek staat een zwarte limousine. Otaktai en Juan gaan in de umbra kijken. Daar zien ze het 18e eeuwse New York. Er lopen Bane's over de daken. Maar hoewel het jong is, staat Morgan's building hier ook. Er zit een groot gat in en het is overdekt met zwarte bloedzuigers, pure Wyrm-geesten, die de wanden opeten. Ze zijn 5 tot 10 m lang en 2 m diameter. Binnen lopen Bane's over de muren. Ze negeren ons. En er is zelfs een kakkerlak. Er zijn twee bewegende aura's te zien, van personen die in de realiteit op de 10e verdieping door dit gebouw lopen. De andere aura's staan allemaal stil. Dat zijn die beelden. Ze gaan stilletjes omhoog door het trappenhuis.De twee gedaantes hebben een sterke aura, maar het zijn geen magiers. het zijn de Men in Black. Achter hun staat zo'n beeld. Dat geeft een statisch lichtschijnsel. Ze gaan een kamer in waar nog drie van die beelden te zien zijn. Eentje ligt horizontaal in de lucht. De MiB's doorzoeken de kamer en daarna gaan twee garou gaan ook weer weg.

De rest van ons groepje drinkt intussen koffie in de Starbucks aan de overkant en kijkt naar het gebouw. Ze maken foto's en bestuderen de magie daar. Het is buitengewoon smerig, lijkt op nephandus. Het verslag van Juan en Otaktai levert wat vragen op. Waarom stonden de beelden allemaal met hun armen omhoog? Wat doen de MiB hier? Marvin ziet ze naar buiten komen, de ene met een vioolkoffer en de ander met een cellokist. Wat zou daar nou in zitten?

Ditmaal gaan we met z'n allen naar binnen, via de umbra. Op de 10e gaan we weer de werkelijkheid in. We komen aan in een luxe appartement. Een beeld ligt op het bureau en twee staan in een pose alsof ze naar het raam rennen en er iets willen gooien. De beelden hebben lange nagels. Het beeld op het bureau draagt een broche die we herkennen. Dit is het vampieren hoofdkwartier en dat beeld is een vampier die op de feestjes van de barabbi kwam.Er is hier heel wat magie gebruikt. De beelden blijken van een onnatuurlijk materiaal te zijn: puur silicium. Het lijkt er op dat de vampieren versteend zijn en dat daarna iemand alle gezichten kapot heeft geslagen om ze onherkenbaar te maken.

In het bureau vinden we flyers van feesten, en foto's uit de jaren '80 van een man met saffieren ogen die danst met de vrouw die nu versteend bij het raam staat. De foto's gaan terug tot de jaren '20. In de drooglegging zien we de zelfde mensen, maar in ouderwetse kleding.In de oudste foto's is Galarius nog niet de gelijke van de vampieren, op de latere wel. We vinden ook nog een foto van de ravage van de ontploffing uit de jaren '20. Edna steekt de foto's van Galarius bij zich.

In een andere la vinden we foto's van Silabar en andere garou. Er zijn geen Fiana of andere bekenden bij. Ook vinden we een contract in de la. De vampieren leveren zielen in ruil voor "items". Galarius heeft dit zelf ondertekend. En zo te zien lopen ze al een tijd achter met betalen. We vermoeden dat de vampieren nu de schuld hebben gekregen van de lading gevangenen die we onderschept hebben, en dat Galarius wraak heeft genomen door ze te verstenen.

De kamer ernaast is misselijkmakend. Dit deel van het appartement is ook zeer luxueus ingericht. Dikke lichtdichte gordijnen hangen voor de ramen, er zijn leren banken en er hangen ketens met boeien aan de muur. Juan ruikt dat hier bloed gevloeid heeft, maar er is niks verspild. We vinden een paar rituele magische messen. Edna gaat zelfs fysiek over haar nek. Bloedmagie stinkt verschrikkelijk. We nemen de contracten en de messen mee. Met Galarius' handtekening als link en het umbra-astrolabium kunnen magiers hem vinden zonder dat we de wereld van de White Howlers door hoeven, dat hopen we althans.

Op de terugweg wordt de motor van Jim en Otaktai gevolgd door de Men in Black. Ze zijn goed en hun limousine kan door steegjes die feitelijk te smal zijn. Maar Jim stuurt zijn motorfiets via een spiegelruit de umbra in en de MiB's knallen door die ruit een kantoor binnen. Marvin i8s met de metro. Hij merkt ook dat hij wordt gevolgd. Maar dit is een Hunter, een jager op bovennatuurlijke wezens, met een lange regenjas en een zonnebril. Marvin zingt een lied en gaat met de hoed langs. De hunter geeft hem een dollar, en daarbij ziet Marvin onder de regenjas een leren jack en een lang zilveren mes aan de zij van de jager. De andere mensen in de metro zijn met hun eigen dingen bezig. Dit lijkt een effect te zijn van de hunter. Natuurlijk komt het tot een gevecht. Bij de eerstvolgende halte springt Marvin er uit. De hunter rent er achter aan. Marvin doet "Trash Magnet" op de jager en de man wordt van alle kanten bekogeld met de vuilnisbakken van deze halte. Hij raakt daardoor met zijn voet bekneld tussen de metro en het perron, en zijn been wordt er afgerukt als de trein vertrekt. Marvin weert het zilveren mes af met een vuilnisbak. Na het gevecht dat nu snel afgelopen is, steekt hij de vuilbak met het mes er in bij zich. Hij weet ongezien te ontkomen.

We verzamelen in het huis van Silabar. Marvin laat zijn trofee zien. Hij ziet dat er "Wolfreaper.inc" op het mes staat. Met een klauw krast hij "Wolf" door en zet er zijn eigen merkteken in. Dan steekt hij het jagersmes bij zich. De oude zilveren klave van de Silver Fangs laat hij achter in het huis.

Naar Burton. Gail doet open, ze is weer in badjas. Burton is in het lab. Het valt Edna weer op dat Gail's magie wel heel lekker ruikt, ze ruikt naar Gaia. Burton neemt het astrolabium en de handtekening en gaat er mee aan de gang. Dat kan wel een paar dagen gaan duren. Gail vertelt wat ze hebben ontdekt van de spullen die we van de barabbi hebben afgenomen. Het zwarte element blijkt geen magische sfeer te zijn, maar een soort metafysisch contract. Het versterkt magie, maar daarvoor heeft het een energiebron nodig. Die energie haalt het uit levende wezens. Normaal gaat dat uit de gebruiker, maar de amuletten slurpen uit de omgeving. Een deel van die energie gaat naar de gebruiker, maar een ander deel wordt weggesluisd. Het is niet meetbaar waarheen. Misschien naar de nephandi-werelden? Het gaat sneller dan het licht. Ze gaan werken aan een anti-generator.

Dan breekt het moment aan voor de Moot
. Alles is in orde gebracht bij de open plek in het Central Park. De verzamelde garou vinden ons verhaal mooi en het is een geslaagd banket. Men heeft er zin in om de Black Spirals een lesje te gaan leren. De Elders, de Black Furies, de Fianna en de helft van de andere New Yorkse garou kunnen mee. Maar iedewreen wil! Dus besluiten de Elders dat we er om mogen vechten. De winnaars mogen mee. Als wij tegenstanders van Rang 3 verslaan en winnen, mogen we niet alleen mee, maar worden we zelf ook tot Rang 3 bevorderd. Jim zit op zijn motorfiets en ziet het allemaal aan. Een vrouwelijke Wendigo loopt op hem af en grijpt hem.
"Dus iemand wilde zich bewijzen?"
Hij rukt zich los en zegt "Welkom op de moot".
Ze stelt zich voor als ahroun Wendigo's Smile, omdat ze geboren is bij het gehuil van de winterwind. Ze neemt aanstoot aan het idee dat een puur wezen als hij een motorfiets mee de umbra in neemt. Het wordt een 'battle of wits'. Ze geeft de kans te bewijzen dat hij puur is.
"Zie je die steen daar? Ik wil dat je er voor zorgt dat de hele avond niemand die staan aanraakt, terwijl je met mij vecht. Je hebt 5 minuten om je voor te bereiden, dan val ik je aan."
Jim gooit een "Cutting Wind" op de steen en doet "Call the Breeze" om iedereen weg te waaien die in de buurt komt.

Juan vecht tegen een grote, lange, donkere crinos met een boek als borstkuras. Juan vecht met het proefschrift "On mysteries and the profound loss of souls". De twee theurgs gaan elkaar te lijf met hun boeken. Na drie stevige rondes klappen uitdelen heeft Juan zijn tegenstander overwonnen. Van de verliezer mag hij het harnas-boek "On the recognition of nautical beasts" lezen.

Otaktai wordt uitgedaagd een stoere weerwolf met veel littekens. Hij mist een oog en heeft daar een fraaie tatoo omheen die aangeeft dat dit een Wyrm-scar is. Hij heeft een groot end staal in zijn klauwen. Otaktai focust zich, hij laat drie charms tegelijk afgaan en gebruikt daarbij veel gnosis. Een fractie van een seconde later ligt de uitdager drie meter verderop op de grond. "Die zag ik niet aankomen. Je bent geslaagd."

Edna wordt aangevlogen door iemand met grote klauwen. De grijpt hem vast en worstelt hem naar de grond. Dan gaat ze op hem zitten.
"Het lijkt inderdaad net een schoolreisje," zegt ze.

Marvin wordt aangevallen door een Ragabash met twee vuilnisdeksels met zilveren handvatten. Hij gebruikt de toverfluit "Harmony Flute", waardoor iedereen op moet houden met vechten. Op dat moment ontwijkt Jim net de eerste stoten van Wendigo's Smile. Door de fluit houdt zij ook op met aanvallen. Hij roept "Iedereen weg van de steen!" en duwt met een bodyslam nog een tweetal worstelende weerwolven weg.

De Elders klappen in hun handen. "Het is bepaald wie er mee gaan."
Onze Wendigo antropoloog mag mee en wij ook allemaal. Wij worden tot rang 3 bevorderd en mogen nieuwe charms leren die bij dat niveau horen. Een opgewonden weerwolf vindt het niet eerlijk. Hij heeft Otaktai niet zien vechten en daagt hem alsnog uit. De indiaan kijkt hem eens boos aan, met zijn nieuwe charm "True Fear". De uitdager geeft zich gewonnen en Otaktai heeft er een vijand bij. Zijn nieuw verworven "Clarity" laat hem de tent van Gaia in al zijn glorie zien. De steen die Jim moest bewaken is de centrale tentpaal en de tuilijnen zijn de draden van de patroonspinnen.

Tanais – 4

mrt15

We zitten in de herberg en wachten er op dat we bij de Raad verslag kunnen doen van onze wederwaardigheden. Het duurt lang en we drinken een paar biertjes. Althans Risha drinkt er eentje en na een paar uur nog eentje. Claude drinkt stevig door en na twee uur neemt Chang het er ook maar van. Als de dorpsoudste Karl Sprigley ons persoonlijk komt halen, zijn de twee chinezen behoorlijk aangeschoten en ze maken grappen over impotentie. Karl is wat bedeesder dan normaal. xe2x80x9cDe Orde van de Achtvoudige Ster kan jullie nu ontvangen. Maar jullie hebben iets teveel lol voor wat er komen gaat. Ik vind jullie best aardig, maar nu distantieer me toch van jullie.xe2x80x9d
Hij gaat ons voor naar het dorpshuis en laat ons voor de deur achter. De luiken zijn dicht. Als we aankloppen is er geen reactie. We zien een vreemd blauwgroen lichtschijnsel en we horen drie mannenstemmen. Chang kijkt door het sleutelgat en ziet daar een roodharige jongeman op een troon en een heel oude man op een soort stoel met wieltjes. We kloppen nog maar eens. Dan zwaait de deur open. De zaal is helder verlicht met een soort licht dat wij niet kennen xe2x80″ elektrisch licht. De derde persoon is een man van middelbare leeftijd die er uitziet als Obi Wan Kenobi. Het is de tovenaar uit de toren hier dichtbij in het bos, Phantom Marshley. De laatste wenkt ons met een handgebaar naar binnen. Achter ons zwaait de deur weer vanzelf dicht.
xe2x80x9cIs het vuur aan?xe2x80x9d vraagt de oudste man streng.
xe2x80x9cNee…xe2x80x9d Nog voor we daarover kunnen uitweiden, gaat de man verder.
xe2x80x9cWeten jullie wat er met je aan de hand is?xe2x80x9d
xe2x80x9cVolgens de legende zouden er lichtgevende helden komen als de zon uitgaat. Ik denk dat wij dat zijn,xe2x80x9d zegt Risha.
xe2x80x9cBakerpraatjes.xe2x80x9d De drie beginnen een verhit gesprek in een vreemde taal. Het is duidelijk dat twee dronken chinezen en een zwervertje geen goede indruk hebben gemaakt op de oude man.
Na een tijdje richt de middelste zich tot ons. xe2x80x9cWe zitten met een probleem,xe2x80x9d zegt hij, xe2x80x9cen dat zijn jullie. Er is iets heel erg verkeerd met jullie. En jullie zijn nog zo groen als gras.xe2x80x9d Het valt ons op dat de drie ook licht geven, zij zijn de lichtbron in deze kamer. Maar hun licht is veel zachter dan het onze, als lamplicht ten opzichte van de zon. Dat zal allemaal wel.
Risha neemt brutaal het woord. Hij vertelt dat het vuur van Bronwe uitgegaan was, maar dat we nu wel weten waar dat vuur vandaan kwam. Het was ontstoken aan het vuur van de tombe van zijn voorvader Ostrongoth. xe2x80x9cJa ja.xe2x80x9d
Claude vraagt aan de drie waarom ze ons eigenlijk hebben ontboden. Het antwoord is een wedervraag.
xe2x80x9cWat weten jullie van de zon, maan en sterren?xe2x80x9d Chang en Claude kijken een beetje glazig. Maar Risha herinnert zich iets wat zijn leraar hem ooit heeft verteld. xe2x80x9cEr waren ontzettend machtige mannen die met de zon, de maan, de sterren en duisternis te maken hebben. Jullie stralen met sterrenlicht, wij met zonlicht. Ik denk dat jullie net zoals wij zijn.xe2x80x9d
xe2x80x9cJe bent blijkbaar niet helemaal nutteloos. Ja, wij zijn siderials en we dachten dat er geen solars meer waren. Maar waarom zouden wij jullie helpen, jullie zijn maar xc3xa9xc3xa9n ster. Wij zijn alle sterren.xe2x80x9d Hij vervolgt met een vaag verhaal over de kosmische orde, hoe sterk zij zijn en hoe weinig wij maar voorstellen.
Risha gaat er tegenin. xe2x80x9cMochten wij onze krachten ooit op eigen kracht ontdekken, dan zullen we ons herinneren dat jullie ons tegengewerkt hebben en jullie vijanden zijn . Als jullie ons nu wel bijstaan, dan zullen we ons dat herinneren en dankbaar zijn.xe2x80x9d
Phantom zegt: xe2x80x9cWij moeten jullie steunen Jullie zijn ook een ster. Maar jullie zijn ook een paard van Troje.xe2x80x9d
Chang neemt de onderhandelingen over. De oude man in de scootmobiel wordt steeds bozer, hij vindt ons een abominatie. Maar Phantom neemt het voor ons op. De roodharige houdt zich op de vlakte. Uiteindelijk zegt Phantom: xe2x80x9cHoe het ook zij, Exc3xa9n ding is duidelijk. Jullie zijn voorbestemd om het vuur terug te halen uit Ostrongothxe2x80x99s tombe. Dat staat in de sterren geschreven. Als een van jullie zelfs een nazaat van hem is, maakt dat het misschien wat gemakkelijker. Ik wil jullie over 24 uur zien in mijn toren. Daar kan ik jullie helpen om je herinneringen terug te krijgen. In ruil helpen solars en siderials elkaar en houden jullie rekening met onze ouderdom en onze superieure kennis. Jullie hebben je plaats te kennen en als jullie je ondankbaar opstellen is het afgelopen met de lessen.xe2x80x9d
Risha vraagt waarom ze zo onbeleefd tegen ons zijn. Onder de diplomatieke toon van het antwoord voelt hij aan dat Phantom ons wel wil helpen, maar dat de andere twee siderials ons liever dood zagen.
Buiten wacht Carl op ons. Hij is blij dat we het er levend afgebracht hebben en niet zwakzinnig geworden zijn of voor het leven verminkt. De ordeleden waren serieus boos op ons! Hij nodigt ons uit om nog een drankje te gebruiken in het Everzwijn. Risha zoekt zijn bendeleden en nodigt ze ook uit. In de herberg drinken we bier en vertellen we de sterke verhalen. Het gestolen tafelzilver wordt getoond en de herbergier wil in ruil voor een paar zilveren karaffen wel wat rondjes voor het hele huis uitdelen. Het wordt een goed feest. xe2x80x9cMooi spul. Echt Shintasta werk.xe2x80x9d Rishaxe2x80x99s vrienden zijn blij met het zilverwerk. Wat een goeie chef hebben ze! Een god die echt wat voor zijn volgelingen doet. De gasten worden verdeeld door hebzucht voor het zilver en angst voor de pestgeesten waar we over praten. Voor de verandering krijgen we de beste kamers. De volgende ochtend bij het ontbijt begint het de anderen op te vallen dat Risha er als hij net uit bad komt inderdaad uitziet als een prins, maar dat hij binnen een uur weer veranderd is in een smoezelig zwerfkind.
De volgende dag gaan we naar de toren. Het is avond als we daar aankomen. Een dienstertje doet open en de stalknecht ontfermt zich over onze paarden. Phantom is een stuk vriendelijker dan de dag tevoren. xe2x80x9cHet spijt mij. Ik kan geen andere reden aanvoeren voor de arrogantie van mijn companen dan dat jullie de eerste solars zijn. Dat betekent dat jullie het in je hebt om de geschiedenis te schrijven. Maar vertel eens, waar kan ik mee helpen?xe2x80x9d
We willen graag kennis, wat zijn solars? Wat zijn siderials? Oh ja, xe2x80xa6 en we hebben een beetje genante vervloeking opgelopen. Na de uitleg over hoe we het vrouwenverblijf van Bronwe zijn binnengegaan, moet hij lachen. Claude had groot gelijk om niet mee te gaan. Hij heeft wel een kuur, want hij is de alchemist van de Achtvoudige Ster en toverdranken zijn zijn specialisme. Chang en Risha krijgen ieder een glas dat wordt volgeschonken vanuit een grote karaf met een lichtgevende vloeistof. Viagra moment! De paar dagen zonder hormonen waren helder en klaar. Maar het was de heldere logica van een kind van tien. Nu zijn ze weer volop seksueel gexc3xafnteresseerd.
Phantom begrijpt ook niet waarom de stem van Chantal in het Noorderlicht te horen is. Chang laat het zwaard zien dat hij van het vriendje van Chantal heeft afgepakt. xe2x80x9cDat is een zwaard van de Eenoog sekte. Het is vervloekt. Je hebt er goed aan gedaan om het van Karel af te pakken. Deze zwaarden zijn aan van de kanalen waardoor Eenoog zich manifesteert.xe2x80x9d
Hij vertelt dat er wat abyssals bij de bandieten rondhangen. Dat zijn mensen zoals wij, maar die de duistere kant bewandelen. Hij vermoedt dat Chantal iets is overkomen. De abyssals hebben het beeld van de godin gestolen en ze zijn nu ongetwijfeld een of ander ritueel aan het uitvoeren in het bos. Ze hebben het Shagri vuur gedoofd en nu komt de zon niet meer op in dit land. Wel in andere landen overigens! Maar hier hebben de leden van Orde van de Ster veel minder kracht zo zonder zon. En dat het beeld van Matri in Bronwe een paar dagen geleden naar beneden gepleurd is verbaast hem niets. De magie die het in de lucht hield faalde nadat de zon een paar dagen niet opgekomen was. Hij is benieuwd naar wat we zoal hebben gevonden in die stad.
Als Risha trots vertelt hoe de pestgeesten in het kasteel voor hem weg deinsden, helpt Phantom hem uit de droom. xe2x80x9cDat was niet omdat jij een Shintasta prins bent hoor, laat eens zien wat je allemaal bij je hebt.xe2x80x9d
Als Risha zijn spullen uitstalt wijst de siderial op de stalen skeletvinger. xe2x80x9cDe soulsteel vinger des doods. Die hield de geesten op afstand. Maar het is een gevaarlijk spel. Het ding preserveert, maar je wilt geen stalen hart. Hebben jullie nog meer gevonden in de citadel?xe2x80x9d
Claude laat de jaden bol zien. xe2x80x9cGefeliciteerd, Don Juan. Daar kun je iedere vrouw mee krijgen. Of ze nou wil of niet. Veel plezier!xe2x80x9d
Gwans machete ziet er aardig uit. xe2x80x9cDat ding kan geen kwaad! Het kan zonder gevaar gebruikt worden.xe2x80x9d
Het orichalcum schrijfplaatje roept zelfs een glimlach op. xe2x80x9cKun je schijven?xe2x80x9d xe2x80x9cNatuurlijk,xe2x80x9d reageert Risha verontwaardigd. Een prins die niet kan schrijven xe2x80xa6 xe2x80x9cHet is best een leuk ding. De Kartianen hebben een soort kosmische boekhouding gemaakt van alle goede en kwade daden van de mensen. Als je Kartiaans kent, kun je met dit boekje die balans bijwerken. xe2x80x9dWauw,xe2x80x9d Risha heeft meteen een visioen van hoe hij alle overvallen en inbraken van zijn volgelingen karmisch kan goedmaken. xe2x80x9cIk wil die taal leren!xe2x80x9d
Ook van de andere dingen, de diverse magische wapens en wapenrustingen, vertelt hij wat het precies doet en daarna vertelt hij dat de geschiedenis in aeonen geschreven wordt. xe2x80x9cDe vorige aeon is in vuur ten onder gegaan. Op het laatst waren jullie de vijand. En de zon heeft zijn vuur gestuurd en alles vernietigd. Nucleair vuur! Dat kwam toch echt van de zon! xe2x80xa6 Er is nog wat wrok.xe2x80x9c
xe2x80x9cDe zon zal daar dan wel een reden voor gehad hebben,xe2x80x9d zegt Risha.
xe2x80x9cJe bent loyaal! Dat mag ik wel. Maar goed. Ontelbare jaren later is deze wereld vanuit het ijs weer tevoorschijn gekomen. Zonder solars. Dat was belangrijk. Er zijn wel altijd lunars en siderials geweest en sinds een paar jaar tonen de abyssals zich ook in het openbaar, maar jullie zijn de eerste solars.xe2x80x9d
Risha vraagt zich af of de pest in Bronwe kwam omdat de goden boos waren dat een niet-shintasta zich kroonde. xe2x80x9cNee, de goden zijn niet gexc3xafnteresseerd in de kleinzerige ruzies van mensen. Ik denk dat het ritueel niet goed uitgevoerd is. Het moet een mythologisch paard zijn, dat hadden ze wel goed, maar ze zijn waarschijnlijk iets anders vergeten. Bij je broer is het wel correct uitgevoerd.xe2x80x9d Chang vertelt over de taoxc3xafstische rituelen in zijn thuisland Dao.
Dan nodigt hij ons uit om op het dak naar de sterren te gaan kijken. Hij neemt een karaf mee met daarin een bleekblauwe vloeistof. Boven verontschuldigt hij zich. xe2x80x9cDeze ontwakingsdrank is bedoeld voor jonge siderials. Maar het bevat het verkeerde materiaal voor jullie. Ik heb geen drank voor solars. Dus ik kan niet garanderen dat het werkt.xe2x80x9d Onze helden nemen een glas van het elixer en Claude merkt inderdaad vrij weinig. Hij wordt vooral afgeleid door de stem van Chantal in het Noorderlicht. Maar Chang en Risha beginnen heftig te hallucineren. De wereld gaat letterlijk voor ze open. Ze zien de sterren draaien en krijgen beelden van een vorig leven als solar. Nu snappen ze waar de siderials het over hadden. Ze beschikken opeens over krachten en charms die allang vergeten waren. De arme Claude kan het over een week weer proberen. Maar waar zijn alle andere solars heen? Dat weet Phantom niet.
xe2x80x9cPas op. Jullie soort is niet meer gezien sinds de wereld opnieuw uit het ijs ontstond. En niet iedereen wil jullie terug! Maar de tijden veranderen. En wij moeten mee veranderen. Momenteel is het hier een baggerboel. Het ging echt beter onder de Shintasta.xe2x80x9d
xe2x80x9cEn wat is er met de dragon-blooded gebeurd?xe2x80x9d vraagt Risha.
Phantom trekt een wenkbrauw op. xe2x80x9cDie zijn uitgestorven.xe2x80x9d
xe2x80x9cGood riddance!xe2x80x9d
Hij lacht. xe2x80x9cEn nu moeten jullie zo snel mogelijk het vuur aanmaken, want dan werkt onze magie weer. Je moet de grootste grafheuvel aan de zuidkant hebben. De Barrows zijn wel in verval geraakt sinds de revolutie.xe2x80x9d
Hij adviseert ons om een boel ghee mee te nemen en een goede stormlamp. Claude zegt dat hij in de stad Soul wel een plek weet waar je die kunt kopen, hij zal alleen zelf niet mee de stad ingaan, want hij wordt daar gezocht. De volgende dag gaan we naar het zuiden. Claude krijgt een extra portie Ontwaakdrank mee.
Een lange dag reizen we langs de grens tussen het bos en het grasland. Er staan nogal wat wachttorens op de grens. Blijkbaar een eng bos. Die nacht delen we het kamp met een groepje Shintasta herders met hun koeien. Het is heel gezellig met veel drank en schunnige liedjes van Chang. De volgende dag bereiken we het dorpje Combe. Het is nog kleiner dan Archet. Het staat onderaan een slenk. De mensen kijken bedrukt door de lange duisternis. De herberg is opvallend groot en aan het kantoor van de sheriff hangen posters met mensen die gezocht worden. Op zijn tekening heeft Claude nog lang haar en een snor, maar het is toch duidelijk hem. Rishaxe2x80x99s poster hangt er niet bij. Die wordt alleen in zijn geboorteland gezocht.
De reis gaat verder naar Staddle, een gehuchtje met half-ondergrondse huizen van mensen uit Vixen. Er is geen herberg dus we overnachten bij een boer in de stal. Acht uur later komen we aan bij de stadspoort van Soul. Claude vertelt dat Soul wel 5000 inwoners heeft. Hij vertelt waar het handelshuis staat, trekt in bij een bevriende kluizenaar en zwaait ons uit. Als we de stad binnenrijden, zien we de zon opkomen. De mensen zijn hier wel vrolijk. Er staan tempels van de diverse goden. We kopen een grote hoeveelheid ghee om aan de voorouders te offeren en een goede stormlamp om het heilige vuur te vervoeren. Bij de bank mag Risha geen zaken doen, want hij is Shintasta. Dus opent Chang een rekening. De vier kruiken met koperen muntjes worden nageteld en het blijken er nog 5667 te zijn. Dat is meer dan 5 jaden obolen. Als je bedenkt dat een ongeschoolde werker twee obolen per jaar verdient, dan is dat een hoop geld. De bankier vertelt dat ze ook een filiaal in Vixen hebben. Als we wereldwijd bij ons geld willen kunnen, dan is er ook een Kortsiaanse bank. Maar deze bank geeft meer rente.
De volgende dag reizen we verder, de zon schijnt hier wel. Bij de Shintastan Barrows aangekomen, zien we dat het goed mis is. Er is een smalle pas. We vinden grote hondensporen. De dichtstbijzijnde grafheuvel is opengebroken en er is daar zeer recent iemand uit Shintasta vermoord. In de ochtendzon neemt Claude zijn drankje in en dan ontwaken zijn solar vermogens ook. Hij herinnert zich zijn vorige incarnatie en realiseert zich wat er allemaal verloren is gegaan.