We passeren de poort van het kasteel naar het priesterdorp, op zoek naar het vuur van Shachri. Aan de andere kant van de brug liggen skeletten op de straat. Ze zien er vreemd uit, de botten liggen door elkaar en het lijkt wel alsof ze deels door zuur zijn opgelost. Best wel creepy. Maar het is ook vredig. De vogeltjes fluiten. De deuren van de woningen aan de straat staan alle open. We zien aan weerszijden van de weg poorten die naar de omheinde binnenplaatsen van de huizenblokken leiden. Overal zijn vernielingen aangericht en er is geplunderd. Op de binnenplaats aan de linkerzijde zien we een grote boom met vernielde strijdwagens er onder, ze waren verguld, maar het meeste goud is er van afgesloopt. Er zijn drie stallen met skeletten van paarden, vreemde paarden. Eentje heeft een schedel waar een hoorn afgezaafd lijkt te zijn, de andere heeft acht benen. De dieren lijken te zijn verhongerd. De derde stal is leeg. Er is geen vuur onder de boom, maar wel een groot offerblok en een stenen kom om ghee in te branden. Gwan kijkt rond en hij vind een aantal afbeeldingen, een soort stripverhaal op de muur. Het is het verhaal van de kroning van een Shintasta koning: eerst wordt een vrouw met een gevleugeld paard onder een deken afgebeeld. Dan wordt het paard aan stukken gesneden en in een ketel gegooid. De laatste afbeelding is van de jonge koning die een bad neemt in de ketel met de stukken paard en het het bloed. Als Risha het ziet, wordt hij misselijk. Is dat het ritueel wat zijn broer heeft ondergaan om koning te worden? “Nee,” zegt Claude, “de pest is hier uitgebroken omdat de leider van de Soulfield revolutie zichzelf hier tot koning heeft gekroond.”

De binnenplaats aan de overkant van de straat is een bos. Aan de bomen hangen skeletten, er staan schedels op spiezen en overal liggen beenderen. Risha loopt naar binnen. In het midden van de tuin staat een bronzen beeld met drie gehoornde gezichten die in lotushouding zit. Hij herkent hem als Pashupati, de heer van het woud. Voor het beeld is een gat in de grond waar plengoffers in gegoten zijn. Dit is een maantempel. Tussen de bomen zien wij sterren en het Noorderlicht. De botten hier zijn van verschillende ouderdom. De oudste zijn van ongeveer 15 jaar voor de revolutie, nog oudere offers lijken in het verleden te zijn opgeruimd. Er is een toename in het aantal offers in de aanloop naar de Soulfield revolutie en alleen de botten van na de revolutie zijn aangevreten door zuur. Het is laat. We gaan terug naar de stallen en gaan slapen.

De volgende ochtend zegt Risha dat hij en zijn volgelingen de gewoonte hebben om ’s morgens de buit van de dag ervoor te verdelen. Hij geeft de zilveren machete aan Gwan en de jaden bol aan Claude. Zelf wil hij de ijzeren skeletvinger wel hebben en omdat hij de enige is die kan schrijven, krijgt hij ook het orichalcum wasplankje. Chang hoeft voorlopig niks. De onverdeelde buit gaat terug in de rugzak. Dan gaan we naar de vollgendde binnentuin. Deze ligt 30 m diep en heeft gladde, onbeklimbare wanden. In de verte, in het midden ligt iets kapot op de grond, maar het is van hieraf niet te zien wat. Het is nog steeds donker en er hangen groene en paarse gordijnen van licht in de lucht. Vage onverstaanbare stemmen klinken luider en zachter met de bewegingen van het Noorderlicht

Het volgende huizenblok is helemaal dichtgebouwd met een massief tempelachtig gebouw. Er zijn drie grote poorten. De middelste leidt naar een grote lege ruimte. Er liggen wat kapotte amforen waar ooit geld in gezeten heeft, een kapotte tafel en kapotte weegschalen. Het is een soort bankgebouw. In een hoek vinden we een gouden muntje dat door de plunderaars over het hoofd is gezien. De andere twee poorten leiden naar minder imposante zalen. Eentje was voor zilvergeld, die is ook vrijwel helemaal geplunderd, en de andere voor kopergeld. Dit hebben de plunderaars blijkbaar niet meer de moeite waard gevonden. De tientallen kruiken met bronzen munten zijn nog heel. Gwan en Risha zijn behoorlijk sterk. Ze kunnen ieder twee kruiken dragen, dus dat gaat ook mee. De gewone huizen in deze wijk zijn vrijwel allemaal ateliers voor metaalbewerking. We vinden werkplaatsen voor alle mogelijke metalen. Het gereedschap draagt als priesterteken een eik.

Dan komen we aan bij een enorm ceremonieel plein met een grote vuurplaats in het midden. De ketel die daar ooit hing ligt er kapotgeslagen naast. Er liggen botten van een gevleugeld paard tussen de scherven. “Ik ben benieuwd of mijn broer ook in een dood paard gedoopt is,” mompelt Risha terwijl hij de resten bekijkt.

De volgende wijk omsluit brouwerijen en wijnpersen. Chang vindt een grote schat: een vat 30 jaar oud bier dat nog drinkbaar is.

Het Zuiden van het stadje is van het Noorden gescheiden door twee grote weidevelden die van elkaar gescheiden zijn door een tempelplein. Op een van de de verwilderde grasvelden vinden we botten van koeien en een installatie om van boter ghee te maken. Het plein in het midden bevat een maansikkelvormig altaar. Er staat een beeld achter van de godin Agnes, een wat oudere vrouw. Het altaar heeft een gat in het midden, waar vroeger gas uitstroomde. De doorgang buigt onderin af naar het Zuiden. Nog heel vaag kan Claude een mestgeur waarnemen. Deze ‘eeuwige vlam’ is uitgegaan omdat de gastoevoer niet meer werd onderhouden.

Het Zuiden van de stad heeft twee wijken van vrouwenverblijven omgeven door weverijen en andere werkplaatsen waar stoffen verwerkt worden, die ook weer door een tempelplein van elkaar worden gescheiden. In de letters van Shintasta staat er boven de toegangspoorten van de vrouwenwijken: “Vervloekt zal hij zijn die hier binnentreedt.” Het is maar goed dat een van ons kan lezen. Claude vindt vrouwen en vervloekingen eng en hij weigert bij de serail naar binnen te gaan, dus we gaan maar verder. Op het tempelplein vinden we een standbeeld van de god Shachri en een + vormig brandaltaar. In het zundgat zien we dat het gaskanaal aftakkingen heeft naar Noord, Zuid en West.

Ten Zuiden van de vrouwenverblijven zijn drie enorme pleinen rondom de toegangspoort van de priesterstad.

Op het prachtig betegelde linkerplein vinden we een groot bronzen beeld van een man met een paardenhoofd, de Groene Man, plus een heleboel kapot geslagen strijdwagens en paardenskeletten. Verder hangen hier allemaal lintjes en het plein ligt vol met wassen poppetjes en andere kleine offergaven van mensen die blij waren dat er een wens vervuld is. Risha vraagt waarom de strijdwagens en de paarden allemaal kapot zijn. Gwan vertelt dat de Revolutionaire Raad het taboe heeft verklaard om in zo’n wagen te rijden. Dat was namelijk een symbool van de Shinkasta macht.

Het middelste plein heeft een ronde vuurplaats met een kapot beeld van de godin Ushas. Als we in de buurt van het beeld komen, wordt het gekerm luider en het Noorderlicht wordt wilder. Heel dichtbij kunnen we het woord “Help” verstaan en Claude heeft zulke goede oren dat hij zelfs de stem herkent van Chantal Catchfly. Risha vindt dat we haar moeten gaan zoeken en helpen. “Ze is van huis weggelopen, en ze roept om hulp. Het is mijn verantwoordelijkheid om haar te helpen!” Maar de anderen overtuigen hem ervan om eerst deze klus af te maken.

Het grote plein ter rechterzijde bevat eveneens een beeld van een man met een paardenhoofd. Deze heet Kanesh. Ook dit plein ligt nog vol met offergaven. We hebben nu de hele stad onderzocht, maar het heilige vuur hebben we nog niet gevonden. De drie vuurplaatsen zijn uitgegaan en we hebben nergens een aanwijzing gevonden waarvandaan de vuren van deze stad ontstoken waren. De enige plek waar we nog niet hebben gekeken is de harem. En we hebben wel gezien dat er vanaf de vuurplaats van Shachri nog een gasleiding naar de Westelijke serail voerde. Dus ondanks Claude’s bezwaren gaan we er toch maar naar toe.

Bij Claude heeft het bijgeloof het gewonnen, hij blijft buiten. Risha gaat als eerste naar binnen. Tot een paar jaar geleden woonde hijzelf ook nog in de harem van zijn vader en hij gelooft niet echt dat het gevaarlijk is. Maar eenmaal binnen voelt het unheimisch. Na een paar stappen trekt het bloed weg uit zijn kruis. Gwan en Chang, die hem gevolgd waren, merken hetzelfde. Gwan rent snel weer naar buiten, maar de vervloeking is al in werking getreden. Het blijft daarbeneden krimpen en wordt koud en gevoelloos, net als bij Chang en Rishi. Omdat naar buiten gaan de vloek niet omkeert, besluiten ze om de serail te blijven onderzoeken. Zij gaan door en vinden een heleboel skeletten. Er zijn veel diverse sleepsporen, ook heel recente. De skeletten hier zijn ook door zuur aangetast. Ergens in het midden vinden we een overkoepeld gebouwtje met daarin een vervuilde vuurplaats. Ook hier is het vuur uitgegaan. Er ligt een hele kluwen grote duizendpoten in de vuurkuil te slapen. De wanden hier zijn half opgelost door een sterk zuur. Drek en viezigheid hebben het vuur gesmoord. Een beetje logisch nadenken brengt ons op de gedachte dat deze beesten de oorzaak zijn van de sleep- en zuursporen. Waarschijnlijk hebben ze hier hun nest gemaakt omdat het heilige vuur lekker warm was, maar hun uitwerpselen hebben de gastoevoer geblokkeerd, waardoor de vuren zijn uitgegaan. We laten ze maar met rust. Wat wel heel interessant is, zijn de afbeeldingen aan de binnenkant van de koepel. Hier zien we namelijk dat het vuur ooit ontstoken is aan een heilig vuur dat brandt in een tombe. Een grafheuvel in de Shintasta Barrows, die de naam “Ostrongoth” draagt. Risha herkent de naam van Ostrongoth als die van de eerste koning, zijn stamvader. Bij afwezigheid van een levende vlam, is deze informatie wel waar we voor gekomen zijn.

Maar we willen wel nog even weten wat er in de diepe kuil in het Noorden van de stad te zien is. Uiteindelijk weten we voldoende touw bij elkaar te sprokkelen en Risha klautert naar beneden. Onderin ligt een kapot stenen beeld van Mutri, de hemelgod met vier armen. Hij staat voor de hemel overdag, contracten, vriendschap en strijd. De ‘band of brothers’. Er is iets weggevallen wat er eerst wel was. En toen dat wegviel, is hier de hele grond omlaag gevallen. Maar in tegenstelling tot de rest van de gebeurtenissen in dit stadje, is dat pas een paar dagen geleden gebeurd!

We slapen en gaan daarna te paard met onze buit terug naar Archat. Een etmaal later komen we bij de stadspoort aan. De ontvangst is vriendelijk, maar lauw. We mogen nog niet naar de Revolutionaire Raad, want die zijn in vergadering met de Orde van de Achtvoudige Ster. Dus gaan we maar naar The Whistling Boar. Chang, Gwan en Risha merken dat ze nog steeds geen seksuele gevoelens hebben, de vloek lijkt niet vanzelf over te gaan. Dus daar moeten we echt wat aan doen.

We worden wakker van een groot alarm. Bandieten vallen het stadje aan en we helpen mee aan de verdediging. Maar ze zijn met teveel en we worden al snel uitgeschakeld. Als we weer bijkomen liggen we nog bij de stadsmuur en een kleine menigte staat ons aan te gapen. Risha en Chang zijn het eerste bij kennis, tot hun verbazing geven ze zonnig licht. De mensen om ons heen lijken vriendelijk, maar ze zijn ook bang. De stemming zou zomaar om kunnen slaan.
“Wat is er gebeurd?” vraagt Risha.
“De zon is niet opgekomen en jullie geven licht.”
Gwan is inmiddels ook bij. Hij weet zich een legende te herinneren. Als de godin Ushas (de dageraad) dood gaat, dan kan de zon niet meer opkomen. Er wordt gemompeld in het publiek: “Zouden zij de zon hebben ingeslikt?”
Gwan geeft helder licht, als de middagzon. Het licht van Risha en Chang is zachter en veelkleurig als de zonsopgang. Het licht van Claude is in vergelijking duister, als een heldere sterrennacht. We kunnen niet voorbij ons eigen schijnsel zien.

Iemand weet te vertellen wat er is gebeurd: Eenoog-bandieten hebben het beeld van Ushas gestolen en het vuur van Shachi (de heilige boom) gedoofd en toen zijn ze weer weggegaan. We gaan maar eens in de tempel kijken. De mensen volgen ons op respectvolle afstand.Onderweg zien we de doden en gewonden van het gevecht. De tempel heeft een hoofdkapel gewijd aan Sheila, de moedergodin en een zijkapel voor Ushas. De moeder overste komt naar buiten en spreekt Gwan aan met een soort eerbied in haar stem: “Ik had het van jou niet verwacht, maar de wegen van Sheila zijn ondoorgrondelijk. Sheila’s beeld hebben we kunnen verdedigen, maar dat van Ushas is weggeroofd.”
Risha vraagt of zij weet wat er met ons aan de hand is. Ze vertelt van een mythe die zegt dat als de zon weg is er mensen licht zullen gaan geven. Die zijn er dan om de wereld te redden. “Het is aan jullie, edele helden. Maar ik adviseer wel om eerst met de Revolutionaire Raad te gaan praten.”

We lopen weer terug naar het stadje. Gwan gaat nog even bij de smidse langs om zich de maat te laten nemen. Nu hij tot held is uitgeroepen, voelt hij de behoefte aan een wapenrusting. Maar de stadswacht gunt hem dit moment van rust niet. De bekende tik op de schouder: “Meekomen!”
In de raadszaal zitten Kell en Will (kloppen deze namen?) achter de tafel.
“Bandieten, dat kunnen we nog wel aan. Maar heiligdommen vernietigen… Dat is gedaan door mensen die wisten waar ze mee bezig waren. Zolang het vuur niet brandt zijn alle magische handelingen onmogelijk. Zij hebben het viuur gedoofd om te zorgen dat wij niet terug kunnen slaan. We moeten het opnieuw ontsteken aan de bron. En daarna moet het beeld terug. De Orde van de Achtvoudige Ster wordt op dit moment gehaald. Die zijn er dus over een paar dagen … Kunnen jullie intussen het heilige vuur halen? Het vuur van Archet is ontstoken vanuit de ruines van Bronwe. Maar die zijn tegenwoordig niet meer veilig. Na de Soulfield Revolution zijn een paar lieden als nieuwe goden in het voormalige Shinkashta paleis gaan wonen. Dat vonden de goden niet goed en die hebben ons toen gestraft door de pest op ons af te sturen. Niemand in het paleis heeft het overleefd.”

Wij? helden? dan moeten we natuurlijk wel helpen. We krijgen paarden mee. Voor we vertrekken komt Claude er achter hoe hij zijn licht uit kan doen. “Concentreren op je Chi.” Maar als Chang dat ook probeert komt hij er achter dat deze methode bij hem in ieder geval niet werkt. Claude vindt Gwan’s idee van harnas wel handig. Hij haalt een oude malienkolder uit zijn rugzak tevoorschijn en trekt hem aan. Op de een of andere manier lijkt het ding lekkerder te zitten dan vroeger. Risha heeft al een harnas aan, een plaatharnas van gele jade. Hij vertelt dat hij zich er in had verstopt toen het moorden begon, en dat hij door een geheime gang weggeglipt was toen de soldaten even in een ander deel van het paleis naar hem op zoek waren. Chang vindt zo’n harnas niet nodig, hij vertrouwt op zijn martial arts.

Aan het einde van de dag komen we aan bij een vrij grote heuvel met drie toppen. Aan de voet ligt een magisch bos met een meertje. Dwars op de weg lopen hoefsporen, zowel van wilde paarden als van beslagen dieren. Er zijn een stuk of 5 a 6 paarden met hoefijzers. Het zijn Shinkasta nomaden, die hebben nog steeds het recht om met hun kuddes vrij rond te reizen. De mensen van Soul zijn landbouwers die wonen in boerderijen en dorpen. Er is een ongemakkelijke vrede tussen de twee groepen. We besluiten om ze links te laten liggen en gaan door naar de heuvel. Er is een pad dat met haarspeldbochten omhoog loopt. Boven ons zien we muren met kantelen. Halverwege is het pad geblokkeerd door enorme spinnewebben. Er liggen skeletten van mensen met dure kleren en gouden sieraden. Risha stelt voor om een pad door de webben heen te hakken, maar als we de manshoge spinnen zien gaan we toch maar terug. Dan rijden we buitenom de grofweg L-vormige heuvel. Het bos en het meer liggen in de binnenhoek. Als we een relatief makkelijke route omhoog vinden stallen we de paarden achter een bosje. We klimmen omhoog totdat de paarden plotseling beginnen te hinniken. Een enorme springspin probeert er eentje te steken. We sprinten omlaag en Risha wordt door een spleet in zijn antieke harnas heen gestoken, maar weet aan het vergif weerstand te bieden. Chang verwondt het monster en als het op de vlucht wil slaan, weet hij het te verslaan. Hier stoppen was dus ook niet zo’n goed idee.

In de hoek van de L is de smalste en hoogste heuvel. Bovenop staat een kasteel dat met bruggen verbonden is met de twee lagere brede heuvels. We leiden de paarden omhoog tot onder een van de bruggen. Voor ons ligt het bos en we zien onder ons een waterstroom uit de heuvel komen en via een watervalletje het meer vullen. We vinden sporen van wilde paarden. Een ervan eindigt met een afzetten richting de afgrond. Gwan herinnert zich een verhaal over drie mystieke paarden die in tijden van nood tevorschijn komen: de witte eenhoorn, de rode pegasus en de zwarte nachtmerrie. Dit lijkt wel het spoor van de pegasus. Het is niet heel oud. Claude verkent de bovenkant, Risha de onderkant. Boven is geen goede doorgang naar de heuveltoppen, en we ontdekken dat het water van de warterval uit een tunneltje komt. Hij kruipt er in en na een meter of drie komt hij bij een pad dat verder de berg in loopt. Hij gaat terug en haalt de anderen. Er zijn hier geen spinnen, dus de paarden zijn veilig, hopen we.

In de grot lopen we langs het pad, dat al snel betegeld wordt. Er zijn plekken herkenbaar waar mensen kruiken hebben gevuld. Dit is de geheime watervoorraad van het kasteel. Op het pad ligt een laag grotslijm die aangeeft dat hier al heel lang niemand meer is geweest. In een nis op een meter of 2 boven het pad vinden we een 30 cm lange grijs-blauw metalen skeletvinger. Risha steekt hem bij zich.

Dan vinden een trap omhoog die eindigt bij een luik. Het zit vanaf de andere kant op de grendel, maar Claude krijgt het met enig gepriegel toch open. Hier komen we uit in een kelder met allemaal vaten bedorven wijn. Verderop zijn voorraadkelders met vaatwerk en bestek. Er is een slagerij en er zijn kasten met specerijen. De trap omhoog komt uit in de keuken. Veel van de inventaris is op de grond gevallen. We vinden hier het deftiger serviesgoed. Claude en Gwan beginnen een verzameling keukenmessen, Risha steekt het tafelzilver in zijn ransel. Gwan herkent het zilver en het porselein, het is van uitstekende kwaliteit en komt van de handelaren uit Melek Qart. Naast de keuken vinden we de banketzaal met muffe wandtapijten. Dit is een heel naargeestige plek, vol met skeletten in statige kleding. Als we de tapijten willen bekijken, komen er langzaam transparante, groen-licht gevende gestalten uit de vloer en uit de muren. Ze aanvallen heeft geen zin. Niet alleen slaan wapens er dwars doorheen, maar ook als Chang ze met zijn blote handen te lijf gaat doet dat niets. Ze proberen op onze schouders te gaan zitten. Snel rennen we de zaal uit en we komen in de centrale gang van het paleis. De spoken lijken ons niet te volgen. We vinden hier allerlei ontvangstkamers en administratieve ruimtes. En een trap omhoog. Op de volgende verdieping is een piepkleine bibliotheek met nog maar een paar leesbare boeken. Eentje is een enorme foliant in het Melek Qart schrift. De andere is een kasboek van de dagelijkse in- en uitgaven van het hof. Risha steekt nog een schrijfplankje van orichalcum en was bij zich. Op deze etage vinden we ook rottende hemelbedden, badkamers en een uitgang die uitkijkt over het meer. Buiten is een rondgang langs de kantelen met aan twee kanten een brug naar de andere twee heuveltoppen.

Op de etage hierboven vinden we de koninklijke slaapkamer met twee skeletten in het hemelbed, die zo te zien in vreselijke stuiptrekkingen zijn gestorven. Aan de bouw te zien waren het Soul-bewoners. Ook hier komen groene imps uit de lijken. Snel werpt Chan de deur dicht. Hij had nog net een jaden bol gezien aan het voeteneind.We gaan verder omhoog en komen bovenop de donjon. Het uitzicht is prachtig. Op de beide lagere heuveltoppen zien we de dorpen waar de priesters-dienaren woonden. Op het zuidelijke plateau zien we een verdorde boom die op de Oaken-tempel van Archet lijkt. Op de weg naar beneden graait Risha zijn moed bijeen en hij stapt met bravoure de slaapkamer binnen. Hij vertrouwt op het zonlicht dat hij nog steeds uitstraalt. Dan heft hij zijn hand en kijkt streng naar de spooksels. Hij voelt de botten in zijn hand trekken. De imps deinzen achteruit. Hij loopt de kamer binnen en pakt de jaden bol. Ze leggen hem geen strobreed in de weg. p de weg terug bekijkt hij hem. De bol is van groene jade, aan de ene kant is een blote man afgebeeld, aan de andere een blote vrouw. De stijl doet denken aan Dao. “Dat is iets van jullie,” zegt hij tegen Chang en Claude.

Vervolgens gaan we naar de Zuidbrug. Halverwege staat een ijzeren traliewerk dwars over de weg, met aan weerszijden een wachthuisje. Vorbij de brug ligt het vol met skeletten. Vooral bij de toegang tot het paleis. Gwan vindt de wachter in een van die hokjes. Die heeft een mooi zwaard aan zijn zijde en een bos met alle sleutels van dit kasteel. Maar hij is dood en er komt zo’n groen pestspooksel uit. Hij probeert hetzelfde als Risha. Maar de geest is er niet van onder de indruk. Hij gaat op Gwan’s schouders zitten en zinkt langzaam in hem. Risha slaakt een kreet: “Blijf van mijn vrienden af, vies beest!”
Hij duwt het spook met beide handen van Gwan af. Gwan bedankt hem voorzichtig. Hij lijkt iets meer respect voor het prinsje te hebben gekregen. Risha wordt daar erg verlegen van en maakt er een grap over terwijl hij het zwaard omgespt. Het is een soort machete van maanzilver.

We kijken wat beter. De skeletten voorbij de poort zijn misschien aan de pest overleden, maar ze lijken ook door een of ander zuur te zijn aangetast.

We spelen Heroic Mortals in een Exalted spelsysteem. Later kunnen onze personages exalteren, maar nu zijn we nog stervelingen.

De setting.

We spelen in een wereld lang na de gebeurtenissen uit de spelboeken, maar ook lang voor de huidige tijd. Het staatje Soul is zo’n 30 jaar geleden afgescheiden van het grote Sintasha-Satem rijk. Sintasha, ook wel genaamd Satem, wordt geregeerd door goden. Dat wil zeggen … men gelooft dat alleen de adel een ziel heeft. De edelen gaan na hun dood naar het hiernamaals. Dat maakt hen tot goden in mensenlichamen. Gewone mensen houden simpelweg op met bestaan. De bewoners van de grote vallei in het Noordoosten zijn tegen deze leer in opstand gekomen. Dertig jaar geleden brak de Soulfield Revolutie uit. Nu heerst hier de Revolutionaire Raad. Het grote rijk heeft een goed bewaakte grensburcht, maar laat de vallei verder met rust. In de bossen zijn rebellen actief die zelf de nieuwe goden willen worden. Ze noemen zich Volgelingen van Eenoog.

De spelerpersonages.

Gwan is een pottenbakker uit het dorpje Archet, ergens in het Noorden van Soul. Hij woont hier al zijn hele leven en interesseert zich niet voor politiek. Keramiek, dat is zijn passie.

Chang komt uit Dao, een pre-chinees land aan de overkant van de zee, met een taoische traditie. Hij is een vrolijke, sjofel geklede bedelmonnik, met chopsticks in zijn haar en een waterzak aan zijn zij. Zijn wanderlust heeft hem naar deze streek gebracht.

De koning van Satem heeft een prijs op het hoofd van Risha gezet. Hij is naar Soul gevlucht en woont nu in het bos met een vijftal tieners die rijke handelaren overvallen. Risha is een jaar of 14, donkerbruin, smerig en mager, met lang verklit zwart haar. Maar hij spreekt met een adellijk accent. Onder zijn ooit kostbare mantel draagt hij een antieke wapenrusting. Hij vecht met twee korte goudkleurige zwaarden.

Claude Tang komt ook uit Doa. Claude is een rondtrekkende klusjesman. Zijn kleding lijkt uit Soul te komen, maar er zitten er nog wel kenmerken van Dao kleding in zoals de snit, ruimheid en enkele versieringen. Hij heeft een tamme fret op zijn schouder. Een vlassig snorretje en idem baard sieren zijn gezicht en hij draagt zijn haar kort geknipt. Zo te zien doet hij dat zelf met een bloempot en een schaar.

We beginnen in herberg The Whistling Boar. Claude is sinds een week in dienst bij de pottenbakker. Hij woont in een pension in de ‘vreemdelingenbuurt’. Zoals vaker, zitten ze deze avond in de herberg vlak buiten de poort. Risha en zijn vrienden hebben ‘een meevaller’ gehad en zitten nu in diezelfde herberg hun buit in bier om te zetten. Als er een tweede chinees binnenkomt, wordt het even stil. Maar wanneer die schunnige liederen begint te zingen, wordt het al snel gezellig. Claude raakt in gesprek met Chang. Maar Claude en Gwan gaan vroeg naar huis. Chang en Risha worden veel later als ze erg dronken zijn als laatsten de kroeg uitgebezemd. Het regent, dus ze kunnen niet in de openlucht overnachten. Risha betrekt een naar urine stinkende ruine maar Chang trekt dat niet. Hij klopt aan bij het pension dat Claude hem aanwees. Wat later doet er een boze hospita open.

“Ik had je toch een sleutel gegeven!” Ze trekt Chang naar binnen en duwt hem Claude’s kamer binnen. Tja, dat is lastig. Claude ligt daar in dat bed en hij is niet geamuseerd als hij opeens wakker wordt gemaakt omdat er een ander in zijn kamer wordt gekatapulteerd. Hij trekt meteen twee sai waarmee hij de nieuwkomer bedreigt. Als Chang geen gevaar blijkt te zijn, mag hij op de grond slapen. Daarna zien ze wel verder. ’s Nachts gaat Claude even door Chang’s spullen om te verifieren of hij echt is wie hij zegt te zijn. De naam in het paspoort klopt.

Laat in de ochtend wordt Risha wakker van een hysterische vrouw aan de poort. Hij gaat kijken. Een boerin gaat tekeer tegen de wachter. Ze roept dat hij mee moet komen want Eenoog-bandieten hebben haar dochter ontvoerd. Er staan wat mensen omheen, waaronder Chang. Als de wachter niet van plan is om haar te helpen, klampt ze de omstanders aan. Omdat ze een kater hebben, letten Risha en Chang niet goed op en zeggen zomaar toe om haar te helpen.Onderweg naar de boerderij komt haar verhaal. Ze heet Mildred Catchfly. Haar dochter had een relatie die moeder niet goed vond. Vanmorgen was ze zoals altijd de geiten gaan melken. Vanuit het huis hoorde Mildred gegil. Toen ze aan kwam rennen, zag ze sporen van een paard. Na een uurtje lopen, komen ze bij de boerderij. Er zijn inderdaad hoefafdrukken te zien. Risha volgt het spoor en Chang gaat versterking halen.Omdat de kidnapper een behoorlijke voorsprong heeft, gaat Risha er in looppas achteraan.

Na een uur komt Chang weer terug in de stad. Hij kent er eigenlijk alleen Claude, en die zag er wel stoer en doortastend uit, de vorige nacht. Dus gaat hij naar de pottenbakkerswerkplaats. Na enige overreding stemmen Gwan en Claude er in toe om mee te komen. Intussen is Risha het spoor gevolgd tot aan de weg naar het woud. Op de weg ziet hij geen hoefafdrukken meer. Na hem een eind gevolgd te hebben, keert hij maar weer terug.

Een paar uur later zijn de anderen ook bij de weg aangekomen. Daar komen ze Risha tegen. Als die uitlegt dat hij het spoor is kwijtgeraakt, reageert Gwan droog “Volgens mij ben je het spoor al heel lang kwijt.” We volgen de weg en tegen het vallen van de avond komen we aan bij Hunter’s Lodge, een sjieke herberg aan de rand van het bos. De eigenaar, John Brackenbrook, kent Gwan en is wel bereid ons te woord te staan. Hij vertelt dat Chantal hier vanmiddag inderdaad heeft geluncht. Ze leken het wel naar hun zin te hebben en ze zag er gelukkig uit met die lange donkere man. Dat bevestigt onze vermoedens. We volgen het spoor verder de glooiende heuvels in. In de verte zien we licht van een toren. Het spoor buigt af, als om de toren te ontwijken. Even later horen we een paard hinneken. Vlak bij ligt een slaapzak met een jongen en een meisje er in. Die horen dat we er aankomen en ze klauteren er snel uit. De jongen trekt een zwaard en roept: “Kom tevoorschijn!”
Claude klimt een boom in en Risha trekt zijn twee zwaarden. De party wil aanvallen, maar Risha maant tot kalmte: “We moeten ze niet dood maken!”
Het meisje rent gillend weg en Risha spurt er achteraan. Claude gooit een pijltje in de nek van de jongen, waardoor die ernstig verwond raakt en zich overgeeft. Terwijl Claude hem knevelt en de wond verbindt, doorzoekt Chang zijn spullen. Hij steekt het zwaard van de jongen bij zich. Risha heeft moeite om het meisje te vinden, ze houdt zich muisstil en het bos is donker. Maar het lukt hem uiteindelijk toch en hij neemt haar mee naar de anderen.

De pottenbakker is zoveel geweld niet gewend en houdt zich op de achtergrond. Hij vindt Chantal best leuk en had haar zelf wel willen schaken. Maar ze ziet blijkbaar meer in de rover dan in hem. Wat niet wil, wil niet. En er moeten potten worden gebakken.

Nadat we ze duidelijk maken dat Chantals moeder extreem ongerust is, stemt het Chantal er mee in om mee terug te gaan en aan haar moeder uit te leggen dat ze haar eigen weg wil gaan. Haar vriend zal hier in het bos op haar wachten. We gaan terug naar Hunter’s Lodge en overnachten daar. Risha gaat voor het eerst in vier maanden in bad. Chang onderzoekt het zwaard van vriendje. Het is ingelegd met juwelen en heeft een geitenoog-symbool. Het voelt iets te lekker. Hij besluit om het te houden.

De volgende ochtend aan het ontbijt is Chantal vol vuur aan het vertellen over de verheven idealen van de Eenogen. Gwan vindt het hele zielengedoe maar onzin. Hij gelooft er niet in. Risha zegt dat het helemaal niet leuk is om een ziel te hebben. Dan moet je je de hele tijd goed gedragen om niet in de hel te komen en je moet je broers afmaken als je vader doodgaat, want er kan er maar xc3xa9xc3xa9n op de troon zitten. En ja, hij is prins Rshyashrngya, de jongste broer van de koning, gevlucht voor de moordenaars. En hij baalt er van dat de Hunting Lodge zo duur is dat zijn geld alweer helemaal op is. Het eten hier is overigens wel heel lekker, zeker na al die maanden honger lijden.

Bij de boerderij aangekomen is Mildred uitzinnig van vreugde wanneer ze Chantal ongedeerd terugziet. Dat slaat al snel om als Chantal vertelt wat er echt gebeurd is. Gwan en Claude gaan terug naar het dorp, Chang en Risha blijven bij de Catchfly’s logeren. De volgende morgen worden ze door een hysterische boerin met een bezem het bed uitgeslagen. “Ze is weg!” De twee kunnen nog net hun spullen bij elkaar graaien en vluchten het huis uit. Aan de rand van het veld trekken ze hijgend hun kleren aan.

In het stadje heeft het verhaal zich als een lopend vuurtje verspreid. Gwan en Claude worden door de wacht vriendelijk maar dringend verzocht mee te komen. Chang en Risha worden gewoon gearresteerd. We moeten ons voor de Revolutionaire Raad verantwoorden. Van de vreemdelingen wordt geaccepteerd dat ze de lokale verhoudingen niet goed begrijpen. Maar Gwan krijgt een douw: “Hoe kun je het nou goed vinden dat de bende van Eenoog er een nieuwe recruut bij krijgt!” De rechter laat het bij een waarschuwing. We gaan ons maar weer bezatten in de Whistling Boar. Bij navraag weet iemand wel te vertellen dat in de toren een ziener woont, Phantom Morsley, een volgeling van de Achtvoudige Ster. Dat is een orde van wijze mannen. Er is nog een andere orde, die heet Het Gedraaide Oog.

Die nacht slaapt Risha weer in de stinkende ruine. Chang heeft inmiddels zelf een kamer gehuurd. Om 1 uur ’s nachts klinkt er hoorngeschal. Groot alarm! Horden bandieten vallen de stad aan!