De volgende dag is het dorpje bedrijvig als altijd. De welvaart en tevredenheid valt echt op. Chang gaat op zoek naar een genezer waar hij wat meer medische kennis op kan doen. Dat lukt wel. Risha heeft meer interesse op de taal Qartaans te leren, maar er is hier niemand die dat kan. Hem wordt verteld dat hij daarvoor beter naar Soul City kan gaan. En Gwan is benieuwd naar de plaatselijke kunstuitingen. Die zijn er niet in deze vallei. Alle voorwerpen zijn eenvoudig, degelijk en zonder versieringen. Voor cultuur moet je bij de priesters zijn, voorbij de poort naar de hogere gebieden.

Omstreeks 12 uur wordt Chang bij de poort naar het tweede niveau geroepen. Er zit een tulband op hem te wachten. Gewoontegetrouw stellen hogergeplaatsten zich niet voor, dus de priester komt meteen ter zake:
"Beste Chang, we kennen jou en je groepje nog niet lang genoeg om je echt te kunnen vertrouwen. Maar jullie vallen allemaal in positieve zin op. Vooral jij. We kunnen getalenteerde lieden altijd gebruiken want daarvan zijn er gewoon te weinig."
"Hoe kan ik mijn trouw bewijzen?" vraagt Chang.
"Het is tijd voor je tweede beproeving. Willen jullie promoveren naar het volgende niveau? Zo ja, krijgen jullie een uitdaging. Het is niet verplicht. Op dit niveau kunnen we ook bekwame lieden gebruiken. Ik zal open kaart spelen. De opdracht zal vervelend zijn, maar hij is jullie groep wel waardig. Normaal halen we mensen die als groep bij ons komen uit elkaar, maar jullie zijn een hoop talent bij mekaar. En een goed team is goud waard."
"Ik zal het ze voorleggen," zegt Chang.
"Dan spreken we om 4 uur hier weer af voor jullie antwoord."

Chang seint de rest van de groep in. Risha wil zijn volgelingen meenemen. De vijf jongelui zijn sinds Risha die ochtend afstand heeft gedaan van zijn goddelijke status aan hem gaan twijfelen. Maar na een bezielde speech is het heilig vuur weer terug. "Zum Befehl!" De alchemiste Strega is helemaal enthousiast, want hoger op de helling schijnt een meester-alchemist te wonen, waar ze graag bij in de leer wil. Dus op het afgesproken tijdstip staan de negen bij het wachtgebouw. De tulband is er al.
"Ga zitten."
Hij maakt gelukkig geen onderscheid tussen de solars en de volgelingen van Risha. Voor hem is Risha blijkbaar nog steeds de enige die bovennatuurlijke krachten heeft.
"De opdracht heeft een leuk en een minder leuk aspect. Het leuke is dat de behezarot met jullie mee gaat. We zullen jullie naar een open plek in het woud brengen waar de Wyld geen greep op heeft."
Hij rolt een kaart uit en wijst de strook bos aan die als een hoefijzer van het enorme Chetwood in het Oosten via het Noorden over Archet heen buigt en de smallere strook die in het Westen Zuidwaarts strekt tot de hoogte van Combe.
"Kijk, we proberen Archet en Combe af te snijden met een Wyld bos. Chetwood is veilig tegen de legers van Soul en Shintasta, omdat het Wyld is. Maar wij kunnen ook niet in de Wyld leven, dus we hebben een paar bruggenhoofden nodig. Gelukkig zijn er nog wat plekken van vroeger."
Hij wijst naar een paar open plekken ten Noorden van de toren van Phantom Marshley. Zijn vinger blijft rusten op de plek die het dichtste bij is.
"Jullie hebben twee taken. De eerste is de behezarot. Dat is een vrouwtje, die zal mannetjes aantrekken en die moeten jullie vangen. Daar willen we er zo veel mogelijk van hebben. De andere opdracht is om het gebied te claimen voor Eenoog. Het is nog niet geclaimd, maar we weten niet wat er op dit moment zit. Stel het veilig als bruggenhoofd. Daar staat een mooie beloning tegenover."
"Waar dienen die behezarot voor?" vraagt Risha.
"Van die dieren kan onze alchemist allerhande nuttige ingredixc3xabnten oogsten."
Strega kijkt blij.
"Om een plek te zekeren, moet jullie symboliek overvloedig aanwezig zijn. Je zou bijvoorbeeld een vlag kunnen hijsen, maar het hoeft wat ons betreft niet zichtbaar te zijn vanuit de lucht. Wel kun je een oog in de omringende bomen kerven en zo."
Hij kijkt even of er nog vragen zijn en gaat dan verder.
"Geef maar een lijst met wat je allemaal nodig denkt te hebben, dan kunnen jullie morgenochtend vroeg weg. Je hebt zeven dagen de tijd. Om een indicatie te geven: als jullie drie beesten vangen, zou dat teleurstellend zijn. En ze kunnen niet echt vliegen. Ze hebben een onzichtbaar onderlijf dat permeabel of massief gemaakt kan worden."
Claude vraagt: "Hoe slim zijn ze?"
"Als een bovengemiddeld mens."
Chang wil weten hoe het zit met de slagkracht.
"Jullie krijgen ieder een verdovingsgeweer"
"Hoe komen we daar?" vraagt Risha.
"Wij brengen jullie en halen je een week later weer op."
Claude bestelt sloten en allerlei materiaal om vallen mee te maken. Risha vraagt om een goede boog en pijlen. Er worden voorraden en kampeerspullen op het lijstje gezet. Paarden zullen we niet nodig hebben.

De volgende ochtend staan we al heel vroeg klaar. Een groot en een klein zweefplatform komen aan. In de kleine zitten twee priesters. Een nerveuze knecht laadt onze spullen op het grote zweefvlot, dat met en kabel aan de kleine vastzit. De kooi met het beest is al aan boord. Gwan merkt dat deze vliegmachines wel heel mooi versierd zijn. We hoeven zelf niet te laden, omdat we de tweede proef gaan afleggen, zijn we het niveau van dienstverlening ontstegen. Als alles gereed is, mogen we op de grote schuit plaatsnemen en dan vertrekken we. We vliegen hoog boven een veelkleurig wervelend geheel, waar af en toe een boomtop bovenuit steekt. Na een half uur bereiken we het gebied waar de zon niet meer schijnt. Onder ons knettert en flitst de Wyld in alle kleuren van de regenboog.

Twaalf uur later daalt het vlot op een schemerig verlichte vlakte van zo'n 2,5 bij 3 km. De hemel is vol sterren en om ons heen zien we het chaotische licht van de Wyld. Twee nerveuze bedienden laden het vlot uit en de tulbanden geven ons wapens. Er is een geweer voor ieder van ons en er zijn dertig patronen met alchemistisch slaapgas. Rishaxc2xb4s nieuwe boog is een meesterwerkje en hij krijgt er soulsteel armbracers bij.
"We komen over zeven dagen de vangst halen," zegt een van de tulbanden en dan stijgen ze weer op. Zodra de luchtvlotten weg zijn, horen we Chantal weer kermen in het noorderlicht.

In een natuurlijke kom zien we een soort kerkje met een waterput en een woonhuis staan. Vanaf het bouwwerk gaan paden drie kanten op. Zuidwest richting Archet, Noord richting de Sheeplands en pal West richting de andere grote open plek. Maar ze lopen dood waar de muur van Wyld-licht begint.
Claude en Gwan beginnen kooien te maken. Tot zijn verrassing ontdekt Claude dat het hang- en sluitwerk ook van het kostbare soulsteel is gemaakt.
Chang stelt een wachtschema op en zet Risha's mannen aan het werk om een basiskamnp te bouwen.
En Risha gaat op verkenning uit. Eerst bekijkt hij de waterput, maar
daar is niks wat de moeite waard is om over te rapporteren. Als Chang klaar s met organiseren komt hij Risha helpen. Samen gaan ze het grote kerkgebouw binnen. Het is een hoge zaal, met banken in een cirkelpatroon. In het midden is een groot zwart pentagram in een rode cirkel ingelegd in de vloer.
De trap van de toren is wormstekig en gammel. Risha weegt niet zo veel en hij is vrij behendig. Hij durft het wel aan. Maar Chang blijft beneden. De jonge prins geeft lopend commentaar. Op de eerste etage is een soort collegezaaltje met een schoolbord. Op de tweede treft hij een boekenkast en een lessenaar met een kristallen bol. Het eerste boek verpulvert zodra hij ht aanraakt. Dus hij gaat maar verder. De derde en hoogste etage is lopen naar de buitenlucht. Hier hangt een grote bronzen klok. Gezien de toestand van het houtwerk, besluit Risha maar niet toe te geven aan zijn impuls om de klok te luiden.
Op de terugweg wil hij de kristallen bol meenemen. Maar als hij het ding aanraakt is er een enorme elektrische ontlading en hij wordt achterover geslagen. Op mirakuleuze wijze blijft hij ongedeerd. Maar hij is wel enorm geschrokken.

Terug in het kamp vertellen ze wat ze hebben gevonden.
"Een pentagram, dat heeft iets met demonen te maken!" weet Gwan.
Die nacht slapen we en we houden wacht. Er komt niets af op het klaaglijke geroep van de behezarot.

De volgende morgen gaan wer een soort eendenkooi maken voor de behezarot. Risha doet daar niet aan mee. Fysieke arbeid vindt hij beneden zijn stand en daarom is hij alvast met de tweede opdracht bezig. Uit hout snijdt een groot oog-symbool. Het verbaast hem zelf hoe gemakkelijk dat hem afgaat. Als het klaar is hangt hij het boven de deur van de kerk. Daarna gaat hij samen met Gwan ogen in de bomen aan de bosrand kerven. Eten, wachten, jagen en verkennen. De jacht levert niets op en er komen geen wezens op onze behezarot af. Aan het einde van de dag voert Risha het monster. Het beest blijkt alleen vlees te eten. Het is hem dankbaar, maar op deze manier gaan we wel snel door onze voorraad heen. De tweede nacht wordt er in tweetallen wacht gehouden. Maar er gebeurt weer niets.

De tweede en de derde dag komen er nog steeds geen beesten op onze behezarot af. In de nachten gebeurt er ook niks.De pastorie, zoals we het woonhuis hebben gedoopt, blijkt heel bouwvallig te zijn en niets van belang te bevatten. Onze vleesvoorraad is inmiddels op en het dier heeft honger. Claude heeft een jachthut gebouwd, maar jagen heeft geen zin, er is niets groters op deze vlakte dan duizendpoten. Gwan maakt een hengel en haakt daar een vette duizendpoot aan. Hij werpt uit in het licht van de Wyld en heeft meteen beet. Maar hij houdt het niet. Wat er aan de andere kant zit is groot en sterker dan hij. De hengel wordt naar binnen getrokken en krakend verslon- den. We hebben een stevigere hengel nodig. Dus  bouwt Claude een enorme werphengel met een staander en een tegengewicht. Althans dat was het plan. Tijdens het bouwen bedenkt hij dat het sterk lijkt op een trebuchet  en dat brengt hem op een idee. Hij verandert het ontwerp een beetje, zodat datgene wat aan de haak hangt niet de Wyld uitgetrokken wordt, maar een steen op zijn kop krijgt. Als hij uitwerpt hoort hij gelach en gegrom en iets wat "sst" fluistert. Beet! Het mechaniek gaat af en er suist een zware kei door de lucht. Als de steen het lichtgordijn raakt, horen we een luide 'Ploing!' en het projectiel komt met dezelfde snelheid op ons af.

Nog een paar keer hengelen levert niets meer op. Als er een paar grote uilenogen in het licht te zien zijn, schiet Risha er met zijn pijl en boog op en Claude gooit een mes. Het roept luid "Oehoe!" en verdwijnt achter het gordijn. En nu hebben we er genoeg van. We binden ons aan elkaar met een touw en gaan er achteraan. Het lichtscherm is moeiteloos te passeren en daarachter vinden we een mooi eikenbos. Maar de sterren zijn op een doek geschilderd. De uil zit in een boom en Risha schiet hem dood. "Oehoe. Nee … ! " Het beest was tam en kon praten. Maar nu gaat hij in de jagerstas.

Gwan kert oog-tekentjes in de bomen om ons pad te markeren. De derde boom kermt van de pijn. Het is een diep, laag geluid. Als hij omkijkt, ziet hij een meter of 50 achter ons een tribune met adelijke elfen die naar ons kijken. Als we er naar toe lopen, lijkt de tribune steeds op dezelfde afstand van ons te blijven. Net zoals het einde van een regenboog. Als Chang voorstelt om te wachten, verandert de grond onde ons in zwarte inkt. Op de tribune ontstaat rumoer. Men stoot elkaar verbaasd aan en pakt toneelkijkertjes. Sommigen zijn zelfs flink geschrokken. De duisternis wordt een soort muil die ons op probeert te slokken. Claude en Chang zijn op tijd weg, Gwan weet zich vast te grijpen aan een wittig uitsteeksel. Het lijkt wel de knaagtand van een reuzenkonijn! Maar Risha, die voorop liep, bungelt aan het touw in de opengesperde muil boven de huig.
`Hap!`
Met een enorme inspanning werpt Gwan zich uit de bek van het monster. Het touw wordt doorgesneden en Risha valt in de diepte. De grond sluit zich. Claude gooit een zwerm dolken tegen de grond en Chang slaat ook op de grond. Er welt bloed omhoog. Maar dan staan ze op gewone bosgrond. Gwan steekt zijn zilveren zwaard in de grond en er gebeurt niets.
"We moeten eten hebben voor het beest," roept Claude naar de tribune.
Ze komen niet dichterbij. Maar er staat hier een boom met een oog er in gekerfd. We zijn vlak bij is de open plek.

Risha valt door de duisternis en komt op een koude stenen vloer terecht. In het licht van het kasteteken op zijn voorhoofd ziet hij dat hij in een wijnkelder ligt. Hij tovert zijn harnas aan en trekt zijn zwaarden. Dan loopt hij voorzichtig de trap op. Boven aangekomen staat hij tot zijn verbazing in de vervallen pastorie. Hij ziet zijn groepje bij de bosrand en loopt er op af.
"Hoi, ik ben er weer."
Dat avontuur is goed afgelopen. Maar wat een vreemde plek is de Wyld.

We voeren de uil aan de behezarot. Het is niet genoeg om de honger te stillen, maar ze kan er weer eventjes op voort. En dan valt Gwan iets op: Het is helemaal geen vrouwtje! Het is een mannetje en zijn geloei houdt de andere dieren juist op een afstand. Vandaar dat we niks vangen!

Claude heeft een theorie. Hij gaat er van uit dat ze ons niet meer zullen komen ophalen. Wij zijn een outpost. En hier kunnen wij geen kwaad.
"Maar waarom hebben we dan zulke dure dingen van soulsteel meegekregen?
"Ze hadden ons niet meegekregen als wij hun niet vertrouwden. Maar als de spullen van zo'n goede kwaliteit zijn, dan vertrouwen wij er wel op dat ze ons weer terug zullen halen. Alleen soulsteel is hier niet zo veel waard. tegen de Wyld moet je koud ijzer gebruiken. En ik heb maar xc3xa9xc3xa9n goedkoop ijzeren werpmesje, al de rest is van hoogwaardig staal. Waarschijnlijk vonden ze Risha toch een te grote bedreiging."
"Dan moeten we proberen om t
och een stuk of tien behezarot te vangen en die daar zelf af te leveren als ze inderdaad niet komen."

Gwan praat met Jeanette, een meisje uit zijn dorp. Ja, ze is tevreden in dit kamp en ze is vrij om te gaan en staan waar ze wil. “Maar er zijn twee beperkingen. Chetwood is onvoorspelbaar, buiten het Oude Bospad verandert het steeds. Dus daar kun je niet komen. Het andere probleem is de oorlog. In Soul worden wij gezien als verraders. Dus we kunnen ook niet terug.“

Chang heeft zich aangemeld als soldaat. De sergeant wil weten hoe fit hij is en laat hem 100x opdrukken. Dat lukt de levensgenieter niet. Hij krijgt een plens water over zich heen. “Overnieuw!” Nee, het lukt hem echt niet. “Doe eerst die beerput maar schoonmaken…“

Een van de cipiers zit bij Risha’s cel. Hij wil weten hoe de knaap zijn boeien los heeft kunnen maken en laat het hem een paar maal voordoen. Dan roept hij de sergeant er bij. “Baas, deze kan toch wat nuttigs!”
De sergeant bekijkt het truukje waarderend en vraagt: “Wat kun je nog meer?”
“Vechten. Ik heb niet veel nuttigs geleerd aan het hof, maar ook de jongste prins heeft het recht zich te verdedigen, dus kreeg ik wel vier uur per dag les in vechttechnieken.”
“Nou, laat maar eens zien. Versla Chang en je hebt een plek in het leger.”
Risha pakt een stok en daagt de monnik uit. Chang vecht met de blote hand. Hij heeft zijn malixc3xabnkolder nog aan onder zijn kleren, dus de klappen van Risha raken hem amper. Het prinsje is heel snel en weet bijna alle slagen van de monnik te ontwijken. Dus ze staan de rest van de dag op elkaar in te beuken. Uiteindelijk slaat Chang Risha KO. De sergeant feliciteert de winnaar en geeft hem een legerbadge.
“Je hebt je bewezen.”
De bewusteloze prins wordt op de grond achtergelaten.

Intussen heeft Claude zich gemeld als timmerman. De bouwmeester geeft hem een proeve van bekwaamheid: “Maak mij een kooi voor een beest van zo en zo groot, met tentakels.” Als Claude er mee klaar is, heeft hij een piefje in het sluitwerk verstopt, waardoor de stevige kooi ook zonder sleutel te openen is. De bouwmeester ziet het niet en is tevreden. Claude krijgt een badge en de opdracht om nog meer kooien te maken.

Gwan gaat eens praten met de wachter bij de poort naar het volgende niveau. Die draagt een gewaad met een tulband, hetgeen zijn hogere status aangeeft.
“Halt!” zegt deze bars, “je bent nog niet bevoegd om deze poort door te gaan.”
Gwan knoopt een praatje aan. De wachter is niet heel spraakzaam, maar hij weet er toch wel wat nuttige informatie uit te krijgen. De wachter heet Pierre. Hij beschrijft zichzelf als ‘logistiek manager’ en hij woont samen met de twee andere wachters in deze toren. Als hij geen dienst heeft gaat hij naar de kroeg om te drinken en achter de vrouwen aan te gaan. Gwan ontdekt dat in de vallei achter deze poort de priesters wonen. Daar nog voorbij is een functie vacant, waar Pierre zijn zinnen op heeft gezet. Gwan vraagt welke godheid Pierre aanhangt. De felle reactie verbaast hem.
“Hoezo, ‘welke godheid’? Er is maar xc3xa9xc3xa9n god! ‘Van welke godheid’ ben jij dan wel? Waar geloof jij in?”
De pottenbakker geeft een vaag athexc3xafstisch antwoord. Daar neemt Pierre geen genoegen mee. “Goddeloze! Dit gesprek is afgelopen.“

De bewusteloze Risha geeft zacht licht. De mensen zijn daar bang voor, maar een dappere durft het toch aan om zijn zakken te rollen. ’s Avonds kiepert de cipier een emmer water over hem heen, waardoor hij bijkomt.
“Je hoeft niet meer terug in de cel. Maar je hebt nog geen status.”
Risha kijkt om zich heen of hij bekenden ziet. Hij ziet Claude druk aan het werk, Gwan praat ergens in de verte en Chang loopt rond in zijn nieuwe uniform. Hij gaat naar Chang.
“Gefeliciteerd,” lacht hij, “ik zou je een biertje willen aanbieden, maar ik geloof dat ik mijn beurs kwijt ben.”
Ze gaan samen naar de kroeg en Chang betaalt. Claude vertelt over het geheime mechaniekje, maar ontdekt dat we wordewn afgeluisterd. Hij loopt snel om en ziet een jongetje zijn veters knopen.
“Ik heb jullie gezien en gehoord,” zegt het jochie brutaal, “ik kan twee dingen doen. Als je me er voor beloont, kan ik mijn mond houden. Of ik kan een goede kerel zijn en naar mijn baas gaan.”
Claude geeft hem een muntje.
“Vijf! We hebben wel gezien dat jullie geld hebben!”
Ze worden het eens op vier.

Die nacht slaapt Risha onder de sterren en de anderen slapen ieder bij hun nieuwe gilde. De volgende morgen wordt iedereen bij het ochtendgloren gewekt. Chang krijgt zijn wapens terug en moet aantreden. Ze wachten op belangrijke mensen van hoger op de helling. Er komt een jachtpartij. Claude mag zijn kooien leveren en Gwan gaat mee als paardenknecht. Risha wordt ingedeeld bij de draagslaven en hem wordt duidelijk gemaakt dat achterblijven geen optie is. Na een uur komen er zeven mannen in kleurige gewaden en met tulbanden door de poort van het volgende niveau. Het zijn priesters van Eenoog. Ze dragen magische stokken waarmee projectielen afgeschoten kunnen worden. Omdat het heel gevaarlijk is buiten in het bos, krijgt iedereen bij het vertrek zijn wapens.

We gaan over het Oude Bospad. Na een half uur wordt het donker. Na nog een uur wordt er halt gehouden. Tien soldaten, waaronder Chang, gaan met 10 m. tussenruimte aan de rand van het pad staan. Op een hoornsignaal stappen ze tegelijk naar voren het bos is. Een paar meter buiten het pad wordt het bos vreemd. Het is een rillige jungle, waarvan de kleuren onder je voeten veranderen. Even later volgt een tweede rij soldaten en dan nog een derde.
“Zij zijn orde aan het scheppen,” verklaart een van de tulbanden desgevraagd, “zodat er xc3xbcberhaupt iemand naar binnen kan.”
Na een tweede hoorngeschal mogen de soldaten terugkeren. Op de terugweg ziet Chang dat het bos normaal geworden is waar zij hebben gelopen. Van de 30 die het bos ingegaan zijn, keren er echter maar 11 terug.
“Moeten we ze niet gaan zoeken?” vraagt Risha aan een van de tulbanden.
“En wie mag jij dan wel wezen?”
“Prins Risha.”
“Ah, de verliezer. Nou, je krijgt zometeen de kans om je te rehabiliteren. Er is zojuist een vacature ontstaan.”
“Wacht,” zegt Risha blij, “dan trek ik even mijn harnas aan.”
Hij knipt in zijn vingers en vanuit het niks vormt zich een prachtig goudkleurig plaatharnas om hem heen. De priesters lijken daar wel van op te kijken, maar ze zeggen er niets over.

De zeven heren gaan even later het bos in met een kristallen bol, waarin een licht pulseert. Op het verste punt wordt een paal in de grond geslagen waar ze spreuken overheen prevelen. Ze zeggen tegen de soldaten dat er in die richting verderop in het bos een eiland van vastigheid is. Dat moeten ze vinden. De overige mensen wordt opgedragen om de kooien alvast hierheen te brengen. De elf overlevenden plus Risha lopen het bos in.Chang loopt en loopt en zoekt en zoekt, en uiteindelijk vindt hij als eerste de plek van normaalheid. Hij draait zich om en roept. Ogenblikkelijk verandert de afstand tussen de paal en waar hij staat in een bospad.

Risha heeft minder geluk. Hij verdwaalt al snel in de vreemde omgeving. Het bos begint hem met lianen en takken te omstrengelen. Hij hakt met een magische combo het struikgewas weg en staat dan opeens op een lege, betonnen vloer. Verderop zit Narima zachtjes te wenen. Hij loopt op haar af en spreekt haar
voorzichtig aan. Ze staat op en kijkt hem aan.
“We moeten die kant op,” zegt ze en wijst een donkere tunnel aan. Opeens krijgt hij door dat er iets mis is. “Jij bent Narima niet!”
Ze verandert in een monster met klauwen. Risha verslaat het monster zonder moeite. Ze verdwijnt en hij staat op het pad. Voor hem lopen de priesters, hij wandelt maar achter ze aan. Als de mannen op een open plek komen, schieten ze een soort gas naar een bolvormig wezen met allemaal tentakels. Het wezen raakt bedwelmd en de dragers moeten het in een van de kooien stoppen. Iedereen feliciteert elkaar.

Terug in de stad is Chang de held van de dag. Met een ritueeltje wordt hij geridderd en hij krijgt heilige geitenoog symbool omgehangen.
“Bxc3xa8e bxc3xa8e!“roept Gwan. Dat mag de pret niet drukken.
Chang mag zijn helden verhaal doen. Hij is daar helemaal niet goed in, maar dat vindt niemand erg. Er is tenslotte gratis bier.

Risha wordt door de priesters apart genomen.
“Hoe komt het dat jij die dingen kan?”
“Dat heb ik al gezegd, ik ben een prins, de broer van de koning van Shintasta.”
“We doen hier niet aan prinsen. Titels moet je zelf verdienen. En het verklaart ook niet hoe je het bos hebt overleefd.”
“De koninklijke familie van Shintasta zijn geen mensen, wij zijn goden. Ik ben niet zo’n grote god, maar toch kan ik wel dingen.”
“Dit is het domein van de Ene. Hier worden geen andere goden geduld. Je mag afstand doen van je goddelijke status, dan word je een engel in de hixc3xabrarchie. Of je verlaat het kamp en dan ben jij morgen het doel van de jacht!“
Het is wel duidelijk dat die jacht niet eindigen zal met Risha in een kooi.
“Prins, god, engel, hoe je het wilt noemen, het is hetzelfde.” zegt hij. Ze nemen hem mee naar het wachthuis, waar al een kant en klaar perkament klaarligt. Hij kan het echter niet lezen, want het is in het Qartiaans, de taal van boekhouden en contracten, en hij voelt dat het contract zwaar magisch geladen is. Hij mag er een nacht over nadenken, maar moet dan wel buiten het kamp slapen.
“Voor een gewoon mens is het bos levensgevaarlijk, maar voor jou zal dat geen probleem zijn. Hier is maar xc3xa9xc3xa9n God, dus zolang jij een god bent kun jij hier niet blijven.”
“Nou, ik weet nog wel een tweede god hier: Ushas. Ik zie haar licht en dat zag ik niet in Soul. Dus zij is hier.”
De priesters zijn niet onder de indruk van zijn logica. Hij mag zijn wapens en wapenrusting houden en wordt naar buiten gelaten. “Tot morgen!“

Claude gaat op zoek naar het jongetje dat hem gisteren chanteerde. Hij vindt hem in de gaarkeuken.
“Hee, mijn weldoener!” roept het jochie als hij Claude ziet.
Claude neemt hem mee naar de kroeg en voert hem dronken. Dan manipuleert hij de jongen om te doen alsof hij Risha is. Frans, zo heet hij, springt op de tafel en roept luid: “Ik ben god, buig voor mij!”
Hij wordt in het cachot gegooid. Wraak is zoet, denkt Claude.

Gwan raakt in gesprek met sergeant Hans van de interne ordedienst.
“Dat is toch wel een groot verloop in je soldaten, zo’n jacht.”
“Je kiest er zelf voor om in het leger te gaan. Wie het overleeft komt hogerop. We kunnen alleen goede soldaten gebruiken.” Dan begint Gwan over de mensen uit Archet.
“Chantal? Toevallig dat je daar naar vraagt. Nee. Toevallig heb ik die niet gezien.”
Een vreemde reactie. Net alsof hij het wel weet, maar er niets over wil of durft te zeggen. Gwan vraagt nog een paar andere dorpelingen na. Die zijn blijkbaar niet taboe en daar kan Hans wel van alles over vertellen.

Chang is de tijd aan het doden. Hij speelt het spel mee en babbelt met de andere soldaten. Ook bij hem komt het gesprek op de mortaliteit.
“Gaat het altijd in zulke aantallen?” vraagt hij.
“Ja, wij hebben het overleefd. De ontgroening. Nu hebben we onze sporen verdiend.”
“Zijn er nog meer van dat soort verrassingen?”
“Ja, er zijn natuurlijk hogere rangen en elke keer dat je een niveau omhoog gaat in de vallei, krijg je een beproeving. Het is een afvalrace om hogerop te komen. Maar hier beneden is het al een heel comfortabel leven vergeleken met Soul.“

Claude vertelt zijn levensverhaal tegen een aantal mensen in de kroeg. Hij beschrijft hoe ze Chantal hebben teruggebracht naar de boerderij en dat haar moeder ons met de bezem het bed heeft uitgeslagen, omdat de meid weer was weggelopen. En dat hij en Risha naakt door de velden renden en pas aan de rand van het terrein hun kleren aan konden trekken. Daar moet men om lachen.
“Chantal, ja die heeft zich horizontaal omhoog gewerkt. Die arme Karel is dood. Hij kwam terug zonder zijn zwaard dat was een grote schande. En toen heeft een van de hogere heren haar opgexc3xabist. Hij heeft zich doodgevochten voor haar. Ze is meegenomen naar boven. Ze valt blijkbaar in de smaak. De dag na haar promotie kregen we de opdracht om ons te versterken en nog een dag later hebben we de Ushas uit Archet gehaald en ging de zon daar uit. Het gerucht gaat dat het Shintasta kamp tussen Soul en Archet het volgende doelwit is.“

Voordat hij uit de vallei wordt verwijderd, mag Risha nog even met zijn volgelingen praten. Hij zoekt Malice, zijn priester en vertelt voor welke keuze de tulbanden hem hebben gesteld.
“Het kan zijn dat je mijn aanwezigheid de komende tijd niet meer voelt, en misschien zal je er aan gaan twijfelen of ik wel echt ben. Dat is een beproeving. Verteld dit aan mijn vrienden en vraag of ze me buiten de muur kunnen treffen.“
De brave ziel brengt de boodschap over en midden in de nacht glippen de andere solars ongezien over de muur.
“Zoals ik het zie heb je geen opties,” zegt Chang, “want met die jacht maken ze je dood.“
“Ja dat denk ik ook,” zegt Risha, “en misschien hoef ik niet echt bang te zijn voor dat contract. We weten waar het orichalcum wastablet ligt. En daarmee kan je de balans karmische herstellen. Maar ik weet niet of ik dat zelf nog wil als ik eenmaal getekend heb. En ik weet ook niet hoeveel vrije wil ik dan nog heb. Ik kan als engel in ieder geval wel proberen om zo hoog mogelijk te komen.“

Ze kruipen weer over de muur en iedereen gaat slapen.De volgende morgen komen de priesters Risha halen. Op het plein is een tafeltje neergezet en iedereen is gekomen om kijken hoe de enge god zich aan de hixc3xabrarchie van Eenoog onderwerpt. Hij maakt een hele show van het tekenen van het duistere document.
Op het moment dat hij zijn handtekening zet, voelt Risha een zwarte kou via zijn schrijfarm door zijn lichaam stromen. Het verandert zijn perspectief totaal. Nu geldt alleen nog het recht van de sterkste. Hij voelt opeens respect en angst voor zijn superieuren. Een direct bevel van een meerdere moet uitgevoerd worden. Maar er is ook een heel sterke drijfveer om hogerop te komen. Je mag je ten koste van iedereen omhoog werken, zelfs de hoogste baas. Genade heeft geen plek in deze wereld. Hij snapt Claude opeens een stuk beter.