Center 42 – deel 2

We rijden in de ‘Playmobil’ door Amsterdam en dan met 160 km/u over de snelweg naar Leiden. Magiers hoeven zich niet aan de maximum snelheid te houden. Het busje is een discotheek in het klein, compleet met dansvloer. De changelings zitten bij te komen van hun eerste gevecht. Er zijn doden gevallen, kinderen zelfs! Om de zorgen te verdrijven gaat de satyr weer dansen. We worden afgezet bij de overgang van het Noordeinde naar de Haagweg. Hier ligt het voormalig gymnasium als een slapende reus met een open muil, klaar om kinderen te verslinden, maar te indolent om ze echt te pakken te krijgen. Het is een plek met glamour. De changeling-magie is het sterkste bij de bloemenwinkel er tegenover. Voor de ogen van changelings is het geen golfplaat kiosk. Het lijkt op een schilderij van Dali, gesmolten vormen van Breiboom-in-hortus-leiden geoxideerd zilver als mangrovewortels, van binnen zien we manshoge tulpen en tropische planten. Binnen brandt licht. In een opwelling klopt Rick aan. Een mannetje van een jaar of 40 met warrig haar, bokkepoten en hoorns doet open. Hij kijkt verwilderd en is vrij lelijk voor een satyr. Zijn mensengedaante draagt een groene overal en werkschoenen. Hij herkent ons onmiddelijk als mede-changelings en stelt zich voor als Freggle. We mogen wel even binnenkomen.

Binnen is het warm, vochtig en drukkend als in een tropische kas. Het is veel groter dan van buiten en er is een gang met een trap die omlaag leidt, daarvandaan klinken stemmen. Beneden treffen we Maarten de scharen-sluagh, die had al gezegd dat hij nog een andere afspraak had; een goblin, dat is een un-seelie boggan die alles kan slopen, met een haakneus, een heleboel krassen en sneetjes en doordringende ogen; en dan is er nog een zeer britse mevrouw met veel te felgekleurde conservatieve kleren  . Ze heeft een Gideon’s bijbel op haar schoot liggen. Maarten zegt dat hij hier liever ‘Soothsprite’ wil worden genoemd, maar aan het hof moeten we hem Maarten blijven noemen. We zullen er vanzelf wel achter komen waarom. Freggle geeft ons allemaal wat te drinken en steekt van wal. Een lange, onsamenhangende monoloog volgt waarin hij ons al zijn grieven uitlegt tegen het concept hierarchie, wat een schande het is dat zijn hier in “Het Bloemenvervloekje” moeten vergaderen, en dat Balefire voor iedereen moet zijn.

De engelse raakt in gesprek met Willem. QUEEN-ELIZABETH-II Ze vertelt hem hoe zielig ze het vindt dat Freggle geen vrienden heeft en dat ze daarom liever hier komt als er een feest is aan het hof. “Dit land is zo bloedeloos,” klaagt ze, “dat komt door dat polderen van jullie!” Als Freggle een gitaar pakt, blijkt dat hij niet kan zingen en niet kan gitaarspelen. Wat een loser! Roderik merkt dat er onder de tafel een sterke bron van macht ligt, het lijkt op balefire. Hij probeert het luik onder het kleed waar de tafel op staat open te maken. Maar er blijkt een beveiliging op te zitten. Zijn hand is vastgeplakt. Freggle is woest: “Wat doe jij nou, waar ben jij mee bezig? Je moet gaan, nu!” Hij gebruikt erg veel woorden om te zeggen dat hij heel boos is, maar communiceert niets.

Als Roderick weggestuurd is, gaan de anderen ook al snel weg. De jonge sluagh is er niet meer en het is al laat, dus iedereen gaat slapen. Rick en Igor mogen bij Willem logeren. Die nacht zien de sluagh dat de stad vol is met angstdromen. Igor droomt van een vaag monster, zo breed als de weg, die naar het toe kataklopt. Vlak voordat het hem bereikt, schrikt hij wakker. Rick ontwaakt ook van het gedruis. Hij kijkt op zijn horloge en roept: “Shite, ik ben te laat voor school!” Hij trekt snel zijn kleren aan en komt een uur te laat, ongewassen en slaperig, op het Gym aan. Sleeping_in_class2 In de les valt hij meteen weer in slaap. Ze zijn daar wel wat van hem gewend, maar dit is ook voor zijn doen ongebruikelijk. Zijn ouders hadden nog net de politie niet gebeld.

Igor meldt aan zijn pleeggezin dat hij ziek is en niet naar school kan. Roderik is bij de Hema spijbelende kinderen aan het treiteren. Als ze gaan huilen steelt hij hun laatste restje creativiteit. Nu zijn er weer wat meer banale mensen in de wereld, maar ja een ‘childer‘ heeft dat niet door. Hij oogst glamour zoals dat in de oudheid nog gewoon was. Na school verzamelen we in de Freehold. Victor is daar ook. Igor vraagt hem of hij weet hoe we Lego of andere knockers kunnen bereiken. “Lego komt meestal met Lalala mee. Ik weet niet waar hij woont. En zijn mentor is de enige andere knocker in Nederland, maar zij is een un-seelie grump. Dus die komt nooit aan ons hof.” Op dat moment komt de barones binnen.

Kinderen,” zegt ze, “er is een boosaardige chimera gesignaleerd. En je weet, wie het monster verslaat krijgt de faam en de beloning. Jullie zijn nu hier, dus jullie mogen er als eerste op af.
Uh, ja, uh, ik ben een ridder, … en als ridder hoor je monsters te verslaan,” mompelt Rick onzeker.
We doen het! roept Igor enthousiast.

Maar eerst moeten we Lego zoeken. De enige die weet waar hij woont, is het pooka konijn Lalala en die zit altijd in kinderdagverblijf De Madelief. Daar aangekomen, blijkt dat het handiger was geweest als we haar mensennaam zouden weten, maar de beschrijving “twee vlechtjes, denkt dat ze een konijn is en is altijd aan het zingen” overtuigt de leiding wel dat we gewoon kinderen zijn en niks kwaads in de zin hebben. Het meisje wordt gehaald. Ze zegt dat ze Marie heet. Er zitten hier meer changeling-childer in De Madelief. Ze vraagt ons om een half uurtje te wachten en daarna fietst ze met ons mee. Marie leidt ons naar een akelige Vinexwijk. 47-300x300 Daar neemt wijst ze naar een rijtje huizen en zegt: “Lego woont in het derde huis van rechts. En succes!” Dan zwaait ze en rijdt snel naar huis. Als we aanbellen en aan de opendoende moeder vraagt of haar zoon thuis is, worden we geconfronteerd met een puisterige puber. Ach ja, da’s waar ook: pooka’s kunnen niet de waarheid spreken. Het joch snapt al snel dat we zijn buurjongetje zoeken. Derde huis van links dus. Daar blijkt hij wel te wonen. Piet (zo heet hij) is helemaal niet vriendelijk, net als alle knockers. Zijn moeder is dan ook maar wat blij dat er eindelijk wat kinderen komen om te spelen. De woonkamer ligt helemaal vol met knutsels, maar hij neemt ons mee naar zijn werkplaats in het tuinhuisje. Zijn chimera robotje wandelt met ons mee. Kayleigh komt er achter dat ze het robotje niet kan zien. Ze lijkt een vaardigheid te missen die de anderen ‘kenning’ noemen en waarmee je andermans dromen kan waarnemen. Dat willen we haar graag leren.

Wat komen jullie doen?” vraagt Lego bars. Rick vertelt dat we van de barones de opdracht hebben gekregen om een chimera te verslaan en dat we daar spullen voor nodig hebben. A;ls ridder heb je dan wapens, uitrusting en dat soort dingen nodig. Daar kan hij ons wel aan helpen. Igor
vraagt hem tussendoor naar zijn mentor. “Crancker, ik heb haar al een hele tijd niet meer gezien. We hebben niet zo veel contact. Ze zit aan het hof van de afgezette sidhe prins Lafayette. Die was overigens een stuk beter dan de trol die nu op de troon zit. Ze woont aan de rand van Vleuten. Volg de bloedspetters en het lawaai van de bouw, dan kom je er wel. En pas op voor de Hound of the Polder. Vind de Hound, vind Crancker.” Voor harnassen vraagt hij 2 glamour en 100 euro per stuk. Dat is een boel geld als je 14 bent. Maar hij zegt dat het vrijwel de kostprijs is van de spullen hij er voor moet kopen. We bestellen er drie en Rick vraagt of Lego rekening kan houden met zijn vleugels.

Hoe komen we zo snel in Vleuten? Patricia was heel goed in Wayfare. We vinden haar op de Haarlemmerstraat waar ze Gideon’s bijbelks staat uit te delen. Onderweg naar Scarlatti vertelt ze ons dat de oude labuyere, die met klompjes in zijn baard, de vorige baron van Leiden was, maar nu is hij aan banality bezweken. Ze kan ons naar Vleuten en terug transporteren, maar dat kost ons wel glamour en ze heeft iets persoonlijks nodig voor de terugreis. Dan begint ze een spannend verhaal te vertellen en vlak voor de ontknoping staan we opeens in Vleuten. Roderik heeft wel van de Hound gehoord: volgens een al wat oudere legende voedt het beest zich met angst en hij beschermt weerloze vrouwen en kinderen. Om de Hound te roepen, maken we een mevrouw op een brommertje heel bang. Willem staat op de uitkijk. Hij vindt het zo zielig voor de mevrouw, dat hij de Hound niet ziet. Maar die ziet ons wel. Monster_3 Groter dan een deense dog, groene ogen, geluidloos. Hij geeft blauw licht en gaat tussen ons en de vrouw in staan. Rick vliegt een boom in. Roderik rent er rondjes omheen. Kayleigh ziet hem niet, maar voelt wel de aanwezigheid van iets wat haar kwaad kan doen.

Als je ons naar Crancker brengt, laten we haar gaan, veilig!” roept Rick.
Het monster kijkt even op en hapt dan naar Roderik. Hij is sterk en venijnig. Willem sluit zich aan bij Rick en legt uit dat het niet onze bedoeling was om haar kwaad te doen. Het dier houdt op met happen, loopt een eindje en wenkt ons dan met zijn kop. Hij gaat ons voor door de velden, onder prikkeldraad door, tot we bij een soort bunker komen die verlicht wordt door bouwlampen. Er is schrikdraad omheen gespannen. Bloedvlekken bewegen in het akelige licht. De bunker lijkt te leven.

We kloppen aan en Crancker doet open. We worden begroet met een scheldkanonnade. Hierbij vergeleken is Lego een lief jongetje. Crancker is een typische lelijke knocker in een leren werktuniek. Ze heeft een stalen kaak met diamanten tanden en een semi-mechanische hand met robotvingers. Igor is niet onder de indruk. Hij grijnst en speelt wat met zijn bijl. Daar bindt ze wel van in. We vragen of ze iets afweet van de bom die gebruikt is in de Ashram.
“Kennen jullie het verhaal van prins Lafayette?” vraagt ze. En ze gaat meteen verder: “Guy Lafayette is de nakomeling van [heleboel namen] Lafayette, van de shopping malls. Hij was verliefd op een andere changeling, een jongen die Soothsprite heete. Maar hij was de prins, het kon niets worden en ze gingen uit elkaar. Lafayette ging graven in duistere dingen en werd unseelie. Daarom is hij verstoten en de trollenkoning nam het over. Lafayette weet veel en kan veel, maar hij is niets zonder mij. Ik heb dat apparaat gemaakt en hij heeft de magie gedaan. Liefde is gevaarlijk. Ken je ‘Song for Guy’? Dat gaat over hem.”
Ze is duidelijk hoteldebotel over lafayette. Ze beschrijft hoe hij er uit ziet: “Groot, 1m95, slank, dnker haar, geweldig. Hij woont afgezonderd in zijn burcht, in kasteel Mierloo, de unseelie burcht van Nederland.”
“Leuke hound,” zegt Willem.
Ze reageert fel: “Je hebt het aan de redcap te danken dat ik hem niet heb laten aanvallen.”
Kayleigh bedankt de knocker voor de informatie en Roderik belt Patricia. Flits! We staan weer in de Haarlemmerstraat. Tijd om te gaan slapen. Ditmaal gaat Rick maar naar huis. Onderweg steelt Roderik nog wat creativiteit bij een verlopen dichter in cafe De WW.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s