Categorie archief: Exalted

Tanais 93

Tanais 93 – 17-09-2015

Correcties op het vorige verslag:
– Immortality werd in 2069 ontdekt. First contact was kort daarna. De aliens hebben daarop gewacht.
– Lang niet alle White Collars zijn Awakened en lang net alle Awakened zijn White Collars (zoals bijvoorbeeld MRA27).

We zitten in een Level 8 complex. Aan een aantal dingen kunnen we afleiden dat leven 8 nog niet het diepste niveau is: de pool-naalden zijn geclassificeerd, dus er bestaan hogere niveaus van geheimhouding. En we vinden een wereldkaart met de niveaus 1 tot en met 8. Niveau 1 complexen zijn geïsoleerde eilanden van twee of drie kleine installaties, niveau 2 is al beter verbonden en dat gaat steeds verder. Maar zelfs niveau 8 bestaat nog steeds uit een aantal gebieden die onderling niet verbonden waren. Wij gaan er van uit dat op het diepste niveau de hele wereld met elkaar verbonden was. Helena zoekt naar de techniek voor immortality. We komen er achter dat men om de zoveel jaar een prikje moest halen om de telomeren te repareren. Hoewel er immortals in deze stad woonden, gingen ze daarvoor naar een kliniek die elders lag. De dichtstbijzijnde ingang die vanaf de oppervlakte toegang gaf tot level 8, was in Bretagne. We lezen dat de eerste onsterfelijke, “opa” genaamd, uiteindelijk toch dement is geworden. De telomeren waren niet het enige wat moest worden opgelost. Er waren nog heel wat meer problemen.
We gaan terug naar de bubbelwezens. MRA neemt een koffiemok mee als aandenken. Ze vraagt aan de bubels of die weten wat er op he vasteland met de mudmen gebeurd is. “Ja. Dat zal hetzelfde principe zijn geweest. Je nodigt ze uit, of ze manifesteren zich om een andere reden. Blijkbaar zijn daar ook mudmen gekomen. Wijzelf houden ze graag te vriend, want ze zijn gevaarlijk. Mudmen zijn onafhankelijke wezens. Wij hebben er niets mee te maken wat er in jullie luchtland gebeurd is. Maar ze kunnen lelijk uithalen als ze boos zijn. Ga maar met de mudmen zelf praten.”
Met magie [Mind en Spirit] proberen we dat, maar de mudmen houden het contact af. De bubbelwezens geven ons de navy seal mee. We vinden zijn onderzeeërtje en varen terug naar Plymouth. Als we aanmeren, staat Joe ons al op te wachten. Hij is niet heel bedroefd dat de seal dood is, maar hij wil wel weten wat er gebeurd is. Helena besluit om een halve waarheid te vertellen. Ze zegt dat er geen incal was, maar dat hij het slachtoffer geworden is van een nanotech zand. Ze zegt dat wij het spul herkenden van een soortgelijke patch bij ons in de buurt. Onze duikpakken hebben ons tegen de elektrische velden beschermd, maar de seal dook zonder uitrusting en hij is geëlektrocuteerd. Joe vindt het een raar verhaal. Nanotech zand, vast iets van de White Collars. Hij nodigt ons uit voor het eten. Dan kunnen we over de volgende opdracht spreken. De duikboen mogen we houden.
Tijdens het eten wil hij meer over ons weten. “Zijn jullie geleerden? Die worden vreselijk misbruikt door de White Collars.” Hij heeft een voorstel: “Wij kunnen elkaar helpen. Jullie hebben een identiteit nodig en ik heb behoefte aan bekwaam personeel.”
MRA meldt dat hij pas kort bij deze groep is. “Een eenvoudige bionic met interesse in Spirituele Techniek.” Helena vertelt over de research die we deden naar de anti-wereld. Hij gelooft ons niet: “Dat klinkt als verspilling van overheidsgeld. Laat het verleden rusten. Jullie hebben goed werk verricht. En je hebt een nieuwe identiteit nodig. Bij Noorwegen zijn een stel jonge White Collars doodgegaan bij de ontgroening. Jullie kunnen hun identiteit overnemen.” Die ontgroening is een jachtpartij op iets heel gevaarlijks. Soms wint het beest. Alleen de geleerden (wij dus) worden niet ontgroend. Die worden meteen te werk gesteld in een lab, maar tellen verder ook niet echt mee in de White Collar gemeenschap.
Maar er is een probleempje met die identiteit. De jongelui zijn Avanki, maar wij zijn van een ander ras en MRA is een bionic. Bionocs zijn per definitie geen White Collar. Dus er zal plastische chirurgie nodig zijn. MRA heeft daar grote moeite mee. Zij wil niet doodverklaard worden. Dan raakt zij al haar virtuele vrienden kwijt en haar WoW-account en de kattenfilmpjes. “Als dat alles is waarvoor je leeft, heb ik ook nog een positie open in de Hardware Legacy,” zegt Joe. Hij haalt een veelkleurig object tevoorschijn. ”Dit is een incal. Met kleur kom je verder in het leven. Alles gaat sneller en makkelijker. En als je voor ons werkt, kun je dit soort dingen vinden.” MRA is niet overtuigd. Maar ze kiest er voor om in ieder geval meet te doen met de expeditie naar Noorwegen.
Wij vliegen erheen met ons eigen vliegding. Als we aankomen is het donker, koud en leeg. Er ligt nog geen sneeuw. We vinden een spoor van uitgerukte bomen en uit de grond getrokken rotsblokken. Met [Time] magie ziet Gwen grote lelijke wezens. Met [Correspondence en Time] zien we dat ze hebben gevoetbald met een shuttle. We vinden hem 500 meter verderop. Onderweg zijn bloedsporen te zien. De shuttle is leeg en platgedrukt. We vinden er geen bruikbare spullen. Meer [Time] Gwen ziet dat de trollen de shuttle stonden op te wachten. Er stapten zeven meisjes en een jongen uit, en die zijn één voor één doodgetrapt en meegenomen. Helena neemt monsters van de bloedsporen, zodat we van alle acht een DNA profiel hebben. Condoleeza maakt licht. Maar de rest roept: “Nee, er zitten hier trollen!”
Zonder licht is het pad moeilijk te volgen. Maar op een gegeven moment horen we gesnurk. De mensen zonder Stealth blijven achter. Condoleeza en Helena vorderen langzaam, maar Elaine blijkt een geboren berggeit. Twee grote trollen slapen in een grot. 15 meter lang zijn ze. Met [Matter] maakt Helena cyaangas, wat Condoleeza met [Correspondence] en Elaine met [Entropie] in het neusgat van de ene trol blazen. Die wordt wakker en rent met een blauw hoofd naar buiten.
De andere wordt ook wakker en rent op ons af. Condoleeza maakt ons met [Forces] onzichtbaar. De eerste rent door, de andere keert terug naar de grot.
MRA roept van afstand: “Yo, trollen! kunnen we even praten?” De tweede trol reageert en snuift. Het ruikt Gwen en slaat met de vuist. Raak! MRA schiet, maar de kogel komt niet door de dikke huid. Elaine probeert het wezen bang te maken [Mind]. Helene slaat met haar zwaard op de achillespees. Het monster valt om en we springen er bovenop voor de genadeklap. Condoleeza richt zich op de andere trol. Die rent naar binnen, het donker en de diepte in. Als we er allemaal op schieten gaat het monster neer. Het licht 50 meter de grot in, daar vinden we een lichtschacht met een stookplaats. Daar vinden we een spit met resten van mensen. Er ligt eenvoudige zijden kleding op een stapeltje naast het vuur. In de schacht zien we een apparaatje wat lichtflitsen kan afgeven. Blijkbaar heeft iets of iemand (Joe?) de trollen gewaarschuwd.
Volgende keer: welke uitrusting vinden we?

3 xp

Tanais 92

Tanais 92 – 03-09-2015

Op weg naar Plymouth met de vliegende tram. Het ding is goed ‘gecloacked’, dus niemand ziet ons. Het heet nu natuurlijk geen Plymouth meer. Maar hier is wel een vrij uitgestrekt gebied van permacultuur aan zee, met landhuizen, een vliegveld en een consumer centre. Daar zien we mensen met vliegende boodschappentassen. Het zijn allemaal Evenki (oost-aziatisch uiterlijk) en wij zijn Patagoniërs (europees uiterlijk) dus we zullen wel opvallen. We zien ook maar heel weinig bionics en transgenics. Zo te zien aan het aantal huizen wonen er hier ongeveer 6000 mensen. We landen op het vliegveld en gaan met airpeds naar de ontvangsthal. De hal is leeg, het inchecken is geautomatiseerd.
Er komt een jongetje naar ons toe. “Cool ding waar jullie mee zijn komen aanvliegen!” We raken in gesprek. Hij neemt ons mee naar het consumer centre. We hebben nog een paar credits en daarmee kunnen we een maaltijd kopen, maar het is zeker niet genoeg voor wat we allemaal nodig hebben.
Een net geklede man stoot Helena aan. Hij stelt zich voor als Joe Clef en hij wil met ons spreken. “Je straalt kleur uit. Mijn detector neemt waar dat je een incal hebt.” Hij vertelt dat hij bij een groep hoort die incals verzamelt en er in handelt. Nee, Helena wil niet verkopen. Dat respecteert hij. “Wat zijn incals eigenlijk,” vraagt Helena.
“Incals worden door natuurlijke omstandigheden gevormd in de natuur. Ik en mijn team verzamelen ze. Je hebt een boel macht in handen. Wonderlijk, je hebt een incal maar je kent de Dark Side van de samenleving niet. Incals zijn nodig om hogerop te komen, je kan er bijvoorbeeld Unbreathing mee verwerven.”
“Unbreathing kan ik al. Wij waren white collar voordat we werden ontslagen.”
“Nou, dat verklaart je onwetendheid. Ik kan wel wat awakened gebruiken! En ik denk dat jullie mij ook wel kunnen gebruiken. Een splicer waar ik mee werk wordt vermist. Het is een Navy Seal die marine-onderzoek doet. Een blonde jongen met zeehond-genen, snorretje, jong, onderhuids vet op aquadynamische plaatsen. Hij is niet teruggekomen van een zoektocht bij de Westkust van Ierland. Ik wil hem graag levend terugzien.”
We stemmen er mee in om naar de Seal op zoek te gaan. “Welkom bij de Dark Side.” Joe regelt een onderzeeër voor ons en we kunnen vandaag bij hem logeren.

De volgende dag leidt hij ons naar een klein onderzeeërtje, met augmented reality is de illusie gemaakt dat het aan de binnenkant groter lijkt. Aan boord is alles wat we nodig hebben: navigatieapparatuur, duikpakken voor iedereen (in 8000 jaar zijn alle decompressie-, stikstofnarcose- en andere duik-gerelateerde problemen wel opgelost), wapens, … “Dibs op de drietand!” roept MRA.
We varen naar Ierland. Onderweg probeert Gwen de verdwenen jongen te vinden [Time en Correspondence]. Hij is vrolijk aan het zwemmen in een inham van de continentale plaat buiten de de Noordwestkust. Zijn eigen duikboot ligt een heel eind verderop. Gwen ziet hoe de jongen begint te sidderen. Hij drijft bewusteloos aan de oppervlakte. Dan verschijnt er een gordijn van luchtbellen, dat hem omhult en naar beneden zuigt.
Na zo’n tweeëneenhalf uur zijn we er. MRA en Helena trekken een duikpak aan en gaan naar buiten. Dit is waar zijn ingebouwde zender uitviel, net boven het diepe stuk. Claude zit achter de detectoren en ziet dat de hele wand is bedekt met een gordijn van zand met dezelfde energiesignatuur als het zand dat we bij de Paulinische kapel hebben gevonden. Van een veilige afstand zoekt Gwen de Navy Seal [Correspondence en Life]. Nee, niks. Helena onderzoekt het zand [Prime en Correspondence] en vindt dat de electromagnetische structuur op magische wijze bij elkaar gehouden wordt. MRA neemt Spirit waar, Elaine ziet Mind: het zand is zelfbewust! Condoleeza ziet dat er ook Color bij betrokken is. Eigenlijk wordt het zand door alle magische spheres bijeen gehouden behalve Life. De zandkristallen blijken micro-computertjes te zijn. Het gordijn lijkt de ingang van een grot te kunnen verbergen. Maar het is enorm groot, dus waar dat gat precies zit? Het zand straalt eenzelfde elektrische schokeffect uit als het zand in de tempel van de Paulinische Orde, maar hier komt het wel vijfentwintig meter ver. Met een beetje magie [Matter en Forces] zorgen we dat de duikpakken nog beter isoleren. MRA zoekt met echolocatie [Correspondence en nog iets] naar holtes achter het zand. Het kost veel tijd, maar ze vindt het uiteindelijk.
Het zand is dus bewust, en het merkt ons op. Met [Mindlink] proberen we contact te maken. We merken dat het uit dertig tot vijftig individuen bestaat. Het lijkt op de Sandmen die onze wederhelften zijn tegengekomen, maar ze zijn boosaardiger en niet gezuiverd door de Tempest. Kwade geesten die bezit hebben genomen van grote clusters zand-microcomputers. We noemen ze mudmen. Uit hun gedachten blijkt dat ze een ras beschermen waar ze erg tegenop kijken: die belletjes. De voornaamste geest verschijnt in beeld. Het is het spook van een schorpioen uit de oudheid van Tanais. Elaine doet het woord. Ze weet de argwaan weg te nemen door te vertellen dat wij gefuseerd zijn met mensen van Tanais. De schorpioen gaat naar binnen om te overleggen.
Een half uur later komen er bubbeltjes door het zand naar buiten. Dit is geen geest of construct maar een levend wezen, bewust aards, maar met een vleugje Prime. Elaine beschrijft de Navy Seal. De belletjes knappen op zo’n manier dat er verstaanbare spraak ontstaat: “Deze mudman zegt dat jullie okay zijn. Maar waarom zouden wij airbreathers vertrouwen? Jullie zijn de oorzaak van onze ellende.”
Elaine vraagt wat het wezen bedoelt. “Wij zijn door airbreathers gemaakt en zijn ontsnapt. Jullie maakten ons om op te jagen. Wij willen niet dat jullie weten dat wij bestaan.” Het kost wat moeite maar we weten het wezen te overtuigen dat wij geen normale mensen zijn. Onder voorwaarde dat we beloven dat we met niemand over hun bestaan praten, willen ze ons de Navy Seal geven. MRA heeft wat moeite om het te beloven, maar gaat uiteindelijk ook overstag.
“Kom binnen.” Het zand gaat opzij en daarachter opent zich een met water gevulde grottencomplex vol verontruste belletjeswezens. Daar ligt het lijk van de Seal. Hij is gestikt en zijn gezicht is van angst vertrokken, door nachtmerries. “Hier is jullie zeehondmens. Hij is dood want we konden hem niet in leven laten. Hij wilde van ons stelen. Jullie mogen zijn lichaam meenemen, als jullie iets voor ons willen doen. Er is een plek waar wij niet kunnen kijken. Er is lucht en jullie zijn de eerste airbreathers die wij vertrouwen.”
Het neemt ons mee naar een grote zaal waar een koepel staat die veelkleurig licht geeft. “Daar is lucht. Willen jullie voor ons kijken?”

We gaan er doorheen. De lucht binnen is bedompt. MRA meet radioactiviteit. Hier is een nucleaire ontploffing geweest! We zijn aan het uiteinde van de meltdown in een grote holte in de aarde. Het wordt steeds kleurrijker en radioactiever. In het midden van de zaal is een grote klomp radioactief materiaal. Hier kan Helena de incal helemaal opladen [Color en Prime-effect]. Voorbij de klont is nog een gangenstelsel. Helena gaat even terug om te vertellen wat we hebben gevonden en te zeggen dat we verder willen exploreren. Daar geven de bubbelwezens grif toestemming voor.
Het is een honingraat van gangen. Hier, honderdvijftig kilometer uit de kust op achthonderd meter diepte, ligt een geheime basis vol apparatuur. Het was een stadje onder de zee. Alles wat nodig is om in leven te blijven is er. De technologie is anders dan de onze, maar net zo geavanceerd. Het is gemaakt door sleepers en werkt net anders dan wat gemaakt is met Arete, maar op dit moment heb je wel Arete nodig om het weer aan de praat te krijgen. We vinden een bibliotheekje. Deze stad is georganiseerd verlaten en heeft een aantal jaren leeg gestaan voordat de reactor ontplofte in 2452, het Expulsion-moment dat de twee werelden uit elkaar scheurden. De kerncentrale was werkend achtergelaten. We lezen over het ‘First Contact’. Dit is een nieuw niveau van geclassificeerde informatie. In 2442 was er het eerste contact met buitenaardse beschavingen. In 2444 is deze basis door onbekenden gewaarschuwd dat Igrot er aan kwam, dat deze planeet afgesloten zou worden, en het aanbod om te evacueren naar een andere planeet naar keuze. Met een vage verwijzing naar een tegenprestatie. Aha. Deze stad is geëvacueerd! Er waren hier mensen die belangrijk genoeg waren om te evacueren, met achterlating van alle anderen.
Condoleeza komt er achter dat de mensen die hier woonden de onsterfelijkheid hadden bereikt. Toen in 2069 eenmaal ontdekt was hoe DNA-telomeren gerepareerd konden worden, was het niet meer zo moeilijk. Het heeft een aantal eeuwen geduurd voordat alle problemen waren opgelost, maar het is gelukt. En First Contact was op onsterfelijken aan het wachten. Een planeet mag pas meedoen als ze onsterfelijken hebben. We vinden zelfs naar welke planeet ze geëvacueerd zijn, en we komen er achter dat ze heel erg geaarzeld hebben en de gewone mensen niet wilden achterlaten. Maar dat mocht niet. Opeens vragen we ons af: is Imhotep een onsterfelijke die is achtergebleven? Het zou kunnen.
We komen er achter dat deze basis de woonplaats was van de Immortals. Zij bestuurden de sterfelijke mensen met een verdeel-en-heers-strategie. En heel af en toe werd iemand tot de Immortals toegelaten.
Ook vinden we heel wat informatie over Igrot. Het was bekend dat Awakening kon optreden als gevolg van contact met Igrot, maar daar wisten ze niet zo heel veel over. In de vijfdimensionele turbulentie treden heel grillige effecten op. Vóór Igrot was er geen magie en geen enlightened technologie. Er is geëxperimenteerd met Kalutza-Klein technologie, maar het was nog te primitief. Igrot is één exemplaar van een soort planeet-eters, die wachten op planeten die 5-D ontdekken. Maar niet elke planeet is besmet. Onze situatie van twee werelden is vrij uniek. De plannen voor Expulsion zijn in deze bibliotheek wel te vinden. Ze hebben zelfs geaarzeld om weg te gaan.
Helena ontdekt dat de polaire naalden aangevraagd zijn door die andere beschavingen. Maar waarom? Dat is geclassificeerd. Dit volk was geobsedeerd met geheimhouding. Zelfs voor de Immortals waren er nog dingen op need-to-know basis. Dit is een database van niveau 71 tot 80. Er is nog steeds een boel informatie hoger geclassificeerd.

3xp

Tanais – 91

Samenvatting sessie tanais 6 augustus
We nemen afscheid van de amazones en gaan op weg naar de kust om daar een headquarters op te zetten aan de rand van deze technologieloze zone. We nemen een grote bocht zuidoostwaarts om sellafield heen. De eerste nacht slapen we in een met life matter magie van levende takken gevlochten hut van Gwen aan de kust. Na nog een halve dagreis verder naar het zuiden langs de kust bereiken we de rivier de Esk. Hier is de grens van de technologieloze zone. Als MRA27 aan de overkant een kijkje gaat nemen, ja hij kan zwemmen, merkt hij dat hij weer contact kan maken, zijn Facebook kan updaten en in het zicht is. De rest besluit niet naar de overkant te gaan en nog even onder de radar te blijven. We zoeken naar een plek voor ons nieuwe hoofdkwartier en die vinden we in de vorm van een grote grot waarvan de ingang grotendeels geblokkeerd is met puin. Na een uurtje slepen kunnen we erdoor Binnen vinden we een Japanse schaarsgeklede jonge vrouw. bewusteloos of dood? Het blijkt een robot met kunststof huid. Ook vinden we een meer dan 30cm dikke metalen muur/ deur. In de grot is de storing nog minder. Condoleasa kijkt met correspondence en forces door de deur en ziet een grote donkere gang . Hier moeten we meer van weten. Eerst de robot maar activeren voor meer info. Mra27 lapt de robot op en Ileen zorg voor de nodige energie in de batterij: ” my name is PepsiCo, state THE name of your emergency and I Will do my best to Please you” Een sexbot dus……ook heeft ze een boodschap, : jullie moeten hier weg, de boel staat op ontploffen, evacueer!!!!!!!!” we gaan er nu vanuit dat er een schuilkelder ligt vanuit de tijd van de ontploffing van sellafield . Mra27 maakt een gat in de metale deur want zonder dat er stroom is gaat de elektrisch aangedreven deur niet open. De luchtkwaliteit is van dien aard dat deze gezuiverd moet worden om veilig binnen te zijn, maar als we dit gaan doen moeten alle boeken worden beschermd anders vergaan ze net als de lijken tot stof. Mra 27 en Gwen kunnen goed tegen de lucht en gaan als eerste kijken. Ze vinden bij de receptie een Amerikaanse vlag en verder blijkt het een complex met meerdere etages , opslagruimtes, en hallen met onder andere spionage apparatuur en verouderde computers. Zo’n 250 menselijken die door straling zijn gestorven , merendeel amerikaans, de rest Engels, en 300 robots. Veel machines om info te verzamelen , maar waar komt die vandaan? Het lijkt erop dat de info via transportnet draadloos werd verzameld, maar de technologie is zo oud, uit het jaar 2442, dat die nu waarschijnlijk niet op t netwerk zo kunnen worden geschakeld zonder dat er een zware interface gebouwd zo moeten worden. Nu is het 10015 . We besluiten om de computers en robots weer tot leven te laten wekken. Maar eerst gaat Gwen de luchtkwaliteit verbeteren door de bacteriën en schimmels om te vormen tot levensvormen die voor ons gezonde lucht maakt, heeft mra27 de bibliotheek luchtdicht afgesloten en condoleasa de aggregaten weer weten aan t e zetten. Op een begeven moment is lucht veilig genoeg . Ileen kan ook naar binnen. Het blijkt dat de computers met irisscans zijn beveiligd. ileen weet nog net een oog te redden en de iris te gebruiken om zo in de computer te komen. Helaas, ook voice activatiecode. Zouden de sexbots opnames hebben gemaakt van zowel oog als stem. Na lang zoeken door ileen en bots activeren vinden we een bruikbare immage van de iris en stem. Toevallig een level 9 beambte. We kunnen het netwerk op. Een netwerk van samenwerkende landen die aan big brother achtige praktijken deden. En de sexbots waren voor surveillance van het eigen personeel. We toetsen een aantal dingen in zoals het concern in de witte stad wat extradimensionaal onderzoek deed en extradimensionaal onderzoek maar we krijgen steeds antwoorden als files experiment, classified!! We gaan op zoek naar level 10 clearance en vinden die in de iris en stem op de film van de gene die de boodschap in PepsiCo heeft gezet.  We gaan in iedergeval de volgende vragen stellen: concern in witte stad, dit blijkt een militair concern voor extradimensionele wapens. Ze hebben de vijfde dimensie ontdekt, maar ook een storing van die dimensie, igroth concluderen we dus. Condoleasa wil weten op welke datum Claude in de witte stad was. Hoe gebruik je de 5e dimensie als wapen en hoe interfereert igroth. Zoeken naar andere locaties met zo’n bunker levert een kaart op met een internationaal ondergronds stelsel van gangen en bunkers en met een vervoersysteem. Vragen zijn ook: wat waren de targetingmogelijkheden voor afluisteren, welke bedreigingen waren er in 2442. Welke ziektes waren er in die tijd, met life magie van Gwen. Waren het slepers of awakened.
Einde 3 xp
Groet martin

Scorpio Rising – prelude

Beste spelers, zoals beloofd is hier het stuk van de prelude.
Ik heb nog niet het stuk van de Wild West opgetypt.

Werewolf – Scorpio Rising

Preludium
“As the flowers wither
I will forget my pain
Since the stars have shown
The devil has shown me the way”
Het is 200AD, plus/minus 50 jaar want de celten doen nog niet aan de christelijke jaartelling.
De trotse, en gevaarlijke, White Howlers zijn in een staat van chaos.
Tijd dus voor een Moot. De blauw geschilderde Pict ragabash Alpha Tat Ryan gaat met zijn pack naar de moot die Tribe leader Coruroc bij elkaar heeft geroepen.
De moot wordt gehouden in Dunino Den, een oude caern nabij het plaatsje Dunino. De oude celtische stenen staan langs het langzaam dalende pad die naar de den leidt. Het regent nog steeds.
Er heerst woede, haat en frustratie: de romeinen, onderlinge schermutselingen, fae, nog meer romeinen, en een nieuwe Ierse priester genaamd Finnian of Moville. Er wordt verslag gedaan van de cubs die nog niet terug zijn van hun expeditie naar Malfeas om ‘dingen’ te leren.
Twee belangrijke items staan op de agenda: een verdwenen pack van ‘The Children of Cluid’ (de cluithi) dit heeft waarschijnlijk te maken met een sterke umbrood, aldus Theurg, en beta tribe leader, Kelpie Water. Maar het tweede item is ook belangrijk: de priester Finnian preekt vanuit zijn wit lemen huisje (Candidat Casa) iets boven Hadrians Wall en steeds meer mensen vallen voor zijn charmes en preken. Wat als de mensen niet meer geloven in de oude goden en gewoontes? Aan wie kun je dan nog de glorie daden vertellen.
Bij het afsluiten van de moot verschijnt pack totem Samladh de leeuw niet in zijn glorie zoals normaal, maar als een kleine, vale en vage afspiegeling. Mocht er nog twijfel zijn: dit is de schuld van de priester!
Ondanks een sterk betoog van ahroun en galliard om eer en glorie te behalen tegen de umbrood, blijkt na stemming: de jonge pack members van Tat Ryan moeten de priester gaan doden, terwijl Tat meehelpt om de komende expeditie te plannen. Ze vertrekken en komen via de umbra snel ter plekke. Daar staat Darragh Birdsong , in zijn vogelsbotjes harnas, met zijn vogelhelm. Volgens hem is het geen goed idee om de priester te doden. De White Howlers zijn op het verkeerde pad: haat en trots. Tijdens het gesprek blijkt dat ook deze garou voor de priester is gevallen. Net als het gevecht uitbreekt verschijnt Finnian zelf. Een jonge priester met baard en lang haar (boven op zijn hoofd nog iets korter, ivm zijn tonsure die hij tot daarvoor had). Niemand hoeft te vechten voor hem.
Tijdens het gesprek legt hij uit hoe hij de wereld ziet, aan de hand van een celtisch symbool met daarin een centrale cirkel met concentrische ringen legt hij uit dat alles bij elkaar hoort, hand in hand met de vader, de zoon, de heilige geest. Ergens sluit dit aan bij wat de garou geloven. Maar hij noemt het niet Gaia, en dat weigert hij ook. Dannagh laat zich dopen, olie op het vuur voor de theurg. ‘ Ga weg’ eist de theurg. ‘Nee’ zegt Finnian ‘Dat is niet aan jou, noch mij. Maar aan de mensen zelf’
De Philodix daagt hem uit en Finnian keert de wang toe. Na de klap activeert Finnian, een Messianic Voice Mage, een kracht veld. De Philodix mist de tweede klap, maar Finnian legt wel zijn hand op zijn hoofd en zegt: oordeel zelf. Hij laat beelden zien van zijn pad en daden. Hij zit niet op rijdieren, geneest mensen (ook niet gelovigen), helpt ouderen, zorgt voor irrigatie en heeft gezorgd voor stenen paden binnen het dorp (naar Romeins model) . De Philodox geeft zich gewonnen. De Theurg wil bloed zien en Dannagh duwt hem door de umbra.
In het gevecht daar verslaat de Theurg Dannagh, en bijt zijn strot door toen deze hem zijn overgave aanbood. Het pack is not amused.
Finnian bied de houten dooplepel aan, een magisch artifact (fetish) “Het zal jullie helpen in de belangrijkere strijd die komen gaat” De theurg beent weg, de ragabash accepteert het.
De rest van de tribe klopt de theurg op zijn rug voor het doden van Dannagh, overlopers doden is belangrijk. Maar de priester is nu even niet belangrijk: eerst de expeditie naar de umbrood. De tribe trekt ten strijd door de highlands tot ze bij de plek aankomen die Kelpie Water had gevonden: een plek die stinkt naar de wyrm, het gras is dood en de rotsen zelf voelen vettig, broos, en vies. De grot ligt in de vallei: aanvallen! dood de umbrood!
De klapt de val dicht.
Duizenden banes en fomor en schaduwen komen uit de grond en rotsen achter de White Howlers. Kelpie Water schreeuwt: laten we de leider doden! De grot in! Coruroc lijkt te vechten en is in tweespalt met zichzelf…wacht, zegt hij zwak, nee, dat is fout. Maar alleen de ragabash (dankzij de dooplepel) en philodox letten op hem. De rest stormt in hun razernij door de grot in. Dieper en dieper in de Temple Obscura, de ingang tot de spiral labyrinth.
De philodox en ragabash beseffen het, maar het is te laat, de duizenden banes die komen aangestorm vormen een groot figuur, zij zijn de umbrood: maeljin the duke of Hate, Lord Steel, van de urgewyrm Abhorra. De banes en fomor aan de andere kant zijn een tweede maeljin, The Chieftain of Rage, van de urge of violence, Ba’ashkai.
Ragabash, philodox en Coruroc vechten dapper: maar ze zijn geen partij. Coruroc wordt vechtend opgetild en het labyrinth in gedragen. Hij moet Mockmaw worden, de leider van de Black Spiral Dancers. Ragabash en Philodox sterven als laatste vrije White Howlers. Het zou een dapper en eervol verhaal zijn, maar er is niemand om het te vertellen. De tribe is vernietigd en de Black Spiral Dancers zijn geboren.
dank voor jullie spel
groetjes
Eric

Tanais – 90

Samenvatting sessie Tanais 6 augustus

We nemen afscheid van de amazones en gaan op weg naar de kust om daar een headquarters op te zetten aan de rand van deze technologieloze zone. We nemen een grote bocht zuidoostwaarts om Sellafield heen. De eerste nacht slapen we in een door Gwen met life matter magie van levende takken gevlochten hut aan de kust. Na nog een halve dagreis verder naar het zuiden langs de kust bereiken we de rivier de Esk. Hier is de grens van de technologieloze zone. Als MRA27 aan de overkant een kijkje gaat nemen, ja hij kan zwemmen, merkt hij dat hij weer contact kan maken, zijn Facebook kan updaten en in het zicht is. De rest besluit niet naar de overkant te gaan en nog even onder de radar te blijven. We zoeken naar een plek voor ons nieuwe hoofdkwartier en die vinden we in de vorm van een grote grot waarvan de ingang grotendeels geblokkeerd is met puin.

Na een uurtje slepen kunnen we erdoor. Binnen vinden we een Japanse schaarsgeklede jonge vrouw. Bewusteloos of dood? Het blijkt een robot met kunststof huid. Ook vinden we een meer dan 30cm dikke metalen muur of deur. In de grot is de storing nog minder. Condoleeza kijkt met correspondence en forces door de deur, en ziet een grote donkere gang. Hier moeten we meer van weten. Eerst de robot maar activeren voor meer informatie. MRA27 lapt de robot op en Eileen zorgt voor de nodige energie in de batterij. Ze begint te spreken: “My name is PepsiCo, state the name of your emergency and I will do my best to please you.” Een sexbot dus… Ook heeft ze een boodschap: jullie moeten hier weg, de boel staat op ontploffen, evacueer!!!!!!!!”

We gaan er nu vanuit dat er een schuilkelder ligt vanuit de tijd van de ontploffing van Sellafield. MRA27 maakt een gat in de metalen deur, want zonder stroom gaat de elektrisch aangedreven deur niet open. De luchtkwaliteit is van dien aard dat deze gezuiverd moet worden om veilig binnen te zijn. Maar als we dat gaan doen moeten alle boeken worden beschermd, anders vergaan ze net als de lijken tot stof.

MRA27 en Gwen kunnen goed tegen de lucht en gaan als eersten kijken. Ze vinden bij de receptie een Amerikaanse vlag en verder blijkt het een complex met meerdere etages, opslagruimtes, en hallen met onder andere spionage-apparatuur en verouderde computers. Zo’n 250 menselijken die door straling zijn gestorven, het merendeel Amerikaans, de rest Engels, en 300 robots. Veel machines om informatie te verzamelen, maar waar komt die vandaan? Het lijkt erop dat de informatie draadloos werd verzameld, maar de technologie is zo oud, uit het jaar 2442, dat die nu waarschijnlijk niet op het netwerk zou kunnen worden geschakeld zonder dat er een zware interface gebouwd zou moeten worden. (Nu is het 10015.)

We besluiten om de computers en robots weer tot leven te laten wekken, maar eerst gaat Gwen de luchtkwaliteit verbeteren door de bacteriën en schimmels om te vormen tot levensvormen die voor ons gezonde lucht maakt. Daarnaast heeft MRA27 de bibliotheek luchtdicht afgesloten en heeft Condoleeza de aggregaten weer weten aan te zetten.

Op een gegeven moment is lucht veilig genoeg en kan Eileen ook naar binnen. Het blijkt dat de computers met irisscans zijn beveiligd. Eileen weet nog net een oog te redden, en de iris te gebruiken om zo in de computer te komen. Helaas, er is ook een voice activatiecode nodig. Zouden de sexbots opnames hebben gemaakt van zowel oog als stem?

Na lang zoeken door Eileen en en wat bots activeren vinden we een bruikbare opname van de iris en stem van iemand. Toevallig een level 9 beambte. We kunnen het netwerk op. Een netwerk van samenwerkende landen die aan Big Brother-achtige praktijken deden. En de sexbots waren voor surveillance van het eigen personeel. We toetsen een aantal dingen in zoals het concern in de witte stad wat extradimensionaal onderzoek deed, en extradimensionaal onderzoek, maar we krijgen steeds antwoorden als “files expired”, of “classified!!” We gaan op zoek naar opnames van iemand met level 10 clearance en vinden die in de iris en stem op de film van degene die de boodschap in PepsiCo heeft gezet. We gaan in ieder geval de volgende vragen stellen: concern in witte stad — dit blijkt een militair concern voor extradimensionele wapens. Ze hebben de vijfde dimensie ontdekt, maar ook een storing van die dimensie, Igroth concluderen we dus. Condoleeza wil weten op welke datum Claude in de witte stad was. Hoe gebruik je de 5e dimensie als wapen en hoe interfereert Igroth. Zoeken naar andere locaties met zo’n bunker levert een kaart op met ondergronds internationaal stelsel van gangen en bunkers en met een vervoersysteem. Vragen zijn ook: wat waren de targetingmogelijkheden voor afluisteren, welke bedreigingen waren er in 2442. Welke ziektes waren er in die tijd, met life magie van Gwen. Waren het slepers of awakened.

Einde 3 xp

Groet martin

Tanais 89

sessie 89 – 23-07

Als we bij de amazones aan het kampvuur zitten, merken we dat twee elkaar even aankijken. Ze glimlachen en sluipen weg. Even later komen ze teleurgesteld terug. “Wat het ook was, het is ontkomen.” zegt eentje. De andere zegt: “Bionic.”

Terwijl dit gebeurt zegt de leidster tegen ons dat ze een probleem hebben. “In de kapel van de Paulinische Orde gebeuren rare dingen. Kasja ging poolshoogte nemen, maar ze is niet teruggekomen. Kunnen jullie eens een kijkje nemen?”

De bionic die zich in de struiken had verstopt, besluit dat het veilig is en stapt de lichtkring in. Het (de bionic heeft geen geslachtskenmerken) stelt zich voor als MRA27 en zegt: “Ik ben op zoek naar geesten.” Als de amazones er zeker van zij dat het geen man is, mag MRA27 plaats nemen. De leidster zegt: “Ditis ons land, hier wordt gespeeld volgens onze regels. En dat is geen technologie. Wij willen jou wel helpen zoeken naar geesten, als jij ons wilt helpen.” MRA27 accepteert die voorwaarde en wordt aan onze expeditie toegevoegd. De instructies zijn simpel: Kasja en mogelijke andere gevangenen bevrijden, de tempel ontwijden en desnoods platbranden.

We stellen ons voor aan de cyborg. MRA blijkt een ‘awakened’ blue collar te zijn en het doet research naar geesten [Spirit-magie]. We besluiten de bionic voor het gemak maar als vrouw aan te duiden, MRA wordt gemakkelijk Maria. In deze radioactieve zone doet veel van haar technologie het niet, maar de vitale functies zijn biologisch en daarom kan ze hier overleven. De amazones nemen ons mee naar een schuur met reserve-onderdelen. Daar blijken een heel aantal roestige cyborgs te liggen, die in de afgelopen duizenden jaren deze magische zone zij binnengekomen en hier niet konden functioneren. Als Condoleeza onderdelen wil meenemen reageert MRA geschokt. De amazones beschouwen dit als ’spullen’, maar voor MRA zijn dit overleden bionische mensen. Ze neemt eerbiedig de identiteitschips uit de robots om ze aan Records over te dragen.

De volgende dag maakt Helena een mentale kaart van de omgeving [Correspondence effect]. Als we de zone verder inlopen voelt MRA zich wat stram. Ze probeert het laserkanon in haar arm uit, maar die werkt niet. Op de aangewezen plak vonden we een desolate zandvlakte met een houten barak van twee verdiepingen. MRA’s geestenmeter doet het niet. Condoleeza tekent een magisch vierkant in het zand om de geomantie van deze plek te onderzoeken. [Life en Correspondence geven aan dat er geen leven is, Entropy laat meer ordening zien dan je van een zandvlakte verwacht. Als ze Forces toevoegt, ontstaat er kortsluiting.] Ze voelt een statische ruis in heel haar lichaam. Elaine voelt van een afstandje [Forces plus Correspondence] dat het krachtveld vanuit het zand uitwasemt en tot ongeveer twee meter hoog komt. Helena maakt een paar stelten en loopt naar het gebouwtje. Elaine gaat een mindlink aan met Condolleza [Mind en Correspondance]. Dat voelt ongemakkelijk. Samen kunnen ze het elektrische veld even in licht veranderen [Forces]. Het zand licht blauw op en ze trekken een sprintje.

De voordeur staat open. Daar ligt Frank, de priester van de Paulinische Orde. Hij is gezandstraald en hij heeft striemen om zijn nek. En hij is dood. Door de kieren in de planken vloer zien we het blauwe licht. Helena vindt een luik. Het is van buiten afgesloten met een stevig slot, maar samen met MRA krijgt ze het open. Uit de kelder straalt ook blauw licht. De kelder ligt vol met zand, daar steken kinderlijkjes uit en we vinden Kasja. Ze zijn allemaal gestikt in het zand. Hier doet de geestmeter het wel. Er is een soort geest residu van een heel aantal spirits, half ontwaakt. Ze denkt dat iets of iemand het zand geactiveerd heeft.

Terwijl Helena Kasja en de kinderen naar boven brengt, onderzoeken de anderen het gebouw. Op de begane grond is een kapel en boven vinden we slaapvertrekken. Onder een plank vinden we een een aantekeningenboekje met Paulinische seksrituelen.

We nemen het boekje mee en brengen de overledenen snel naar buiten de zandvlakte, voordat het licht weer uitdooft. Dan dragen we Kasja mee naar de amazones en brengen verslag uit. “Maar wie heeft Frank aangevallen?” Condoleeza ziet dat Frank een rijk versierd ceremonieel gewaad draagt, mooier dan zijn normale priesterkleding. Misschien heeft hij het zand zelf opgeroepen? Een ritueel dat fout ging?

Helena stelt de volgende ochtend voor om de kinderen naar de Orde van Maria brengt. De amazones stellen een handkar ter beschikking en ze gaat op weg. De rest gaat het zand verder onderzoeken. Onderweg wordt Helena staande gehouden door een groepje mannen met pijl en boog die slechts gekleed zijn in peniskokers. Als ze uitlegt waarom ze met een kar vol dode kinderen rondloopt, willen ze haar graag naar het klooster escorteren. Daar waren zij ook naar op weg. Ze hadden al van ons gehoord. Onderweg sluit Helena vriendschap met ze. Bij het klooster aangekomen, is Helena niet welkom. “De profetie!” De nonnen zijn in paniek. De wildemannen zullen het verder wel met het klooster regelen. Teleurgesteld neemt Helena afscheid van ze en ze loopt terug.

’s Avonds komt de groep weer bij elkaar. De anderen hebben ontdekt dat het zand een beetje bijt. Frank’s gewaad bleek een magische focus te zijn voor de Dark Side van de Paulinische Orde [Entropie].

Condoleeza probeert onze theorie over de Color  sfeer uit te leggen. De relatie tussen de twee werelden, Igrot, de kleur-bronnen aan deze kant en de zwarte bronnen aan de andere kant. MRA is heel geïnteresseerd in de incal. Volgens haar is het gestolde Spirit.

De amazones vinden het goed als wij aan de rand van de technologieloze zone een basis bouwen. Ze weten een verlaten basis. MRA zegt dat ze wel wat logees kan huisvesten. Wij hebben dan wel middelen van bestaan nodig. Er is nog een heel klein beetje spaargeld, maar we zijn onze salarissen kwijt na ons ontslag uit de White Collar gemeenschap. De amazones bieden ons hun oude schroot aan. MRA protesteert: “Het is heel oneerbiedig om overleden mensen ‘oud schroot’ te noemen.”

Volgens de kaart zitten wij nu bij wat ooit Sellafield was. De Blue Collar stad met het pocket-universum van Soul, waar wij vandaan komen, ligt ergens in Noord Duitsland. Daar zullen ze ons zonder retour-kaartje niet niet graag terug zien. Er is wel een Blue Collar stad aan de Zuidkust van Engeland.

3xp

The RoSE – slot

De solars zijn op pad met hun vliegende citadellen. De lunars staan op het punt om op hun geheime missie te aan, als in hun hoofd een alarm afgaat. “De Wyld is losgebroken! Allemaal naar de grenzen!” Eye of Autumn zegt: “We hebben het Schild van Gethamane!” Maar dat helpt alleen op de schaal van een stad’ of hooguit een berg. En wij hebben een opdracht: Gaia naar de voormalige Heilige Berg te brengen. Als dat niet lukt, is Creatie sowieso verloren. We besluiten om zoveel mogelijk partijen te waarschuwen via de spiegels van de commandocentrale en door te gaan met onze missie.
We kiezen onze vorm en gaan op pad. Eye gaat als raiton, Tawuz in Beastman-vorm met Sarina op zijn rug, Marina als zeilvis, Shi Mei Lan als sharkbat en Gaia neemt de vorm aan van een klein groen draakje – 10 meter lang hooguit. Met alle drukte lukt het ons om onopgemerkt de zee over te steken. Het eiland is gehuld in schaduwen en er klinkt doedelzakmuziek. We weten weerstand te bieden aan de verleiding om met de muziek mee te dansen.
Als we over het land vliegen, zien we dat de geomantie erg is veranderd. Rivieren die bergopwaarts stromen, brandende bossen die niet sterven. Het is niet helemaal donker, er hangt een rode zon aan de hemel. ’s Avonds zijn er grote feesten. Wij worden ook moe, maar willen niet mee gaan feesten. We besluiten uiteindelijk om toch maar ergens te pauzeren. Marina doet Spider’s Trapdoor om ons te camoufleren. Ook houden we de wacht.
Eye heeft de laatste wacht. Er komt een optocht van zo’n twintig monniken langs, in dikke pijen en met stevige oordoppen. Eentje kijkt onze kant op en stoot de anderen aan. Eye maakt de anderen wakker. Tawuz loopt er op, af met lege handen. We communiceren via een rol papier en een zelfschrijvend penseel.
We blijken allebei op geheime missie. Wij identificeren ons als degenen die de Immaculate Speaker naar Lookshy hebben gebracht. Zij vertellen dat er over twee dagen door de keizerin een belangrijke ceremonie wordt gedaan op de rand van de vulkaan. Op dat moment is ze kwetsbaar, en willen ze toeslaan. Wij vertellen dat er daar een poort naar de onderwereld is, of komt, en dat wij die willen afsluiten. We concluderen dat we elkaar kunnen helpen. “Maar wie is toch die draak?” vraagt er eentje. We vinden dat Gaia toch echt zelf moet voorstellen, en daarvoor moeten we haar toch wakker maken.
We gaan thee zetten, Gaia ontwaakt als de zon opkomt. “Kindertjes! Wat leuk!” Ze stelt zich voor als hun grootmoeder. Als ze hen zegent, is het duidelijk wie ze is. Ze drukt hen ook op het hart dat ze zich moeten voortplanten.
We besluiten om samen verder te reizen. Alleen, zij kunnen niet vliegen. Sarina biedt aan om een Cloud Trapeze te gebruiken. Goed idee, dat gaat sneller. Wij krijgen oordoppen van hen. Dat helpt, de muziek werkte erg op de zenuwen.
Van bovenaf zien we dat er grote stukken van het land alweer opklaren. Als een warstrider of autochtoonse exalt een demon verslaat breekt daar een stuk van het wolkendek open. Vanaf deze hoogte zien we dat er overal op het eiland gevochten wordt.
De vulkaan komt nog tot halverwege de oorspronkelijke hoogte van de Heilige Berg. De zwarte wolken komen uit de vulkaan. Waar vroeger de top was, is nu een raar gat in de realiteit waar geel licht uit komt. Op de rand van de vulkaan staat een gebouw. Dat is op de plek waar ooit het gekkenhuis van de akuma stond, en de tempel van Luna. Er is veel bedrijvigheid. Het is een kasteel in aanbouw en er zijn duizenden Hopping Puppeteers bezig.
Gaia zegt: “We moeten opschieten. We naderen het centrum van het kwaad.” We krijgen ook last van de atmosfeer. Gaia moet echt hier bij dat kasteel zijn en als ze begint zal de Ebon Dragon komen. Wij moeten hem tegenhouden. Sarina stuurt via Written On Water een roep om hulp naar de solars. We zetten de monniken af, zodat die de keizerin kunnen bevechten. Eén blijft bij ons als relay. Op de muur van het kasteel staat de sutra van de One Handed Maiden:
Once, there was a maiden…
….who struck an iron wall until it shattered her hand.
She did not stop, though cracks spread through her bones.
She did not stop, though blood sprayed her eyes.
She did not stop until she shattered the wall.
“Survival is fury,” she said.
We kijken naar Gaia, met haar verbrijzelde voorpoot. Ze zegt: “Is het zo ver?”
Onder ons verandert een stuk land in een schaakbord. Een oude siderial speelt tegen een derde cirkel demon en wint. De lucht erboven klaart op.
We klimmen over de rand. Het gat is enorm. Er hangt een spinnenweb in, van een soort Soulsteel. Het weent en jammert. “Daar kan ik niet doorheen,” zegt Gaia.
Er klinkt een bazuin uit het kasteel en er laaien groene vlammen op uit het gat. Hoe krijgen we het web weg? De draden zijn een meter dik. We denken dat we wel wat steunpunten kunnen losmaken. Marina laat een genezende spirit los uit een kristal en laat die op Gaia inwerken, het helpt een beetje. Ze probeert geesten uit het soulsteel web in het kristal te steken, maar dat werkt niet. Olric stelt voor om met Luthe het web kapot te rammen. De citadel heeft tegenwoordig een versterkte boeg, dus dat zou moeten kunnen. Dat hebben we in het geheim laten doen, onder het mom van reparaties na millennia op de zeebodem. Vanaf het kasteel klinken meer klaroenstoten, er wordt geschut in stelling gebracht.
Luthe verschijnt. We weten ze te overtuigen. Luthe gaat omhoog om het geschut te ontwijken en duikt dan loodrecht omlaag. Het web kan veel hebben, Luthe verdwijnt er half in. Het soulsteel  vouwt zich er omheen. Met een geluid alsof er duizend kinderzieltjes krijsen scheurt het. His gooit de handrem er op en gaat volle kracht achteruit, omhoog. Het lukt, Luthe trekt een heleboel zielen met zich mee en is bedekt met de groene vlammen van de Tempest. In Luthe gaan de alarmen af, de vlammen zijn erg corrosief. Ze gaan snel de zee in om te blussen.
Het web is gescheurd, de wateren van de Tempest komen omhoog. Gaia begint met haar magie. De groene wolken veranderen in helder groen licht. Achter ons klinkt een kreet van frustratie van de Ebon Dragon. Er komt een enorme slak van pure duisternis uit het kasteel onze kant op gekropen, zo’n honderd meter lang. We roepen Luthe op, dat komt weer onze kant op. Als de slak ons bereikt blijkt het absolute duisternis te zijn. Erg sterk, opheffen lukt niet. Sarina zet haar Caste-sign aan, maar zelfs daarmee kan ze niet meer dan vijftien centimeter zien. Marina doet All Encompassing Sorceror’s Sight. Ze ziet een draak op enige afstand zitten, die ons observeert.
1. Eye zegt: “O grote Ebon Dragon, als u wilt dat we u zien, moeten we u wel kunnen zien.” Gegniffel. Ze voelt dat er iets essentieels uit haar wordt weggetrokken. “Kunnen we er niet over praten?” Ze wordt opzij geslagen en moet snel in een vogel veranderen om te voorkomen dat ze in de vulkaan valt. Dan verandert ze Shalgero’s Pride in een harnas en een speer, steekt de Ebon Dragon er mee. Direct daarna verandert ze in een sprinkhaan. Ze raakt hem, en verwondt hem ook!
Shi Mei Lan is een hele tijd bezig geweest om een Celestial Dragon op te roepen (die van Yu Shan). “De duisternis opheffen kan ik, maar ik kan niet aanvallen.” Hij klapt drie keer. “O, maar dit is een sterke! Wacht, ik roep er iemand bij.” Er verschijnen een paar hemelse leeuwen en sfinxen.
Marina neemt de vorm aan van een Mayfly Mask (die de giftige atmosfeer van de yozi’s kan neutraliseren) en fladdert die kant op. Sarina doet een combo Sprit Cutting Technique en Essence Arrow. De charm geeft geen licht, maar raakt wel en doet ook wat schade. Gaia gaat door met haar incantatie, en de Ebon Dragon is op weg naar haar. Hij roept een blauw licht op en plenst dat in de Tempest. Er ontstaat een vloedgolf die onze kant op komt.
Marina valt aan met Devil Restraining Grip, maar dat lukt niet. Tawuz begint in bloemrijke diplomatieke taal op de Ebon Dragon in te praten. Dat lukt in zoverre dat hij reageert op de opmerking “dat hij de grootste aller yozi’s is”. Hij strekt zich uit in volle lengte: vijftig mijl van neus tot staartpunt, twee mijl breed. Hij is nu groter dan zijn duisternis-effect, die heeft geen effect meer. Zijn lichaam is rond de bergtop gewikkeld.
Intussen komt de Torrential Cascade de krater uit. De Immaculate monnik stelt zich op tussen de golf en Gaia en Shi Mei Lan springt er op af, maar Gaia tilt de monnik op. Zelf is ze ook groter aan het worden. De opening naar de onderwereld wordt langzaamaan kleiner.
2. Eye verandert in een octopus en valt een oog van de draak aan met de Octopus and Spider Barrage. Ze weet een aantal keren te raken. De draak doet een sorcery: Cantata of Empty Voices. Sarina gooit in een reflex Countermagic. Het werkt, maar maakt enorme herrie. Altijd beter dan het effect van die spreuk… Shi Mei Lan staat na te denken. De celestial dragon, sfinxes en lions stoppen de vloedgolf. Zijzelf probeert een Flying Guillottine, maar die lukt niet. Marina probeert de Devil Restraining Grip nog eens, en slaagt. Voor zo ver dat uitmaakt voor een vijftig mijl lange draak… Tawuz gaat verder met vlijen, maar de yozi heeft het door. Tawuz ziet opeens dat Eye geen schaduw meer heeft en voelt de zijne ook weggerukt worden. De draak heeft iets in onverstaanbaar Old Realm gezegd, waardoor de schaduw van Tawuz naar hem overloopt.
3. Luthe verschijnt over de rand van de vulkaan en de solars en dragonblooded voegen zich bij het gevecht. De Ebon Dragon wijst naar Marina en rukt ook haar schaduw van haar af. Intussen komen er vier schaduwkrijgers aan: de monnik is zijn schaduw ook kwijt. De schaduwen vallen hun oorsprongen aan, dus Eye, Tawuz, Narina en de monnik worden daardoor bezig gehouden. Sarina doet een Essence Arrow en raakt. Atis doet een Mist on the Water Attack, nadat hij zijn anima aangezet heeft, en valt aan met Cascade of Cutting Terror. Hij raakt. Eye en Tawuz zij tegen hun eigen schaduw aan het vechten en kunnen niet meedoen. Sango doet Incantation of the Invincible Army. Fel zonlicht schijnt op haar neer en onze moraal wordt maximaal. Dat geldt ook voor de Immaculate monnikken. Little Shu schiet een vloed aan pijlen af, in totaal achttien. Maar drie ervan raken, maar ze doen de draak wel significante schade. De Ebon Dragon is geërgerd en slaat naar hem. Little Shu staat op zijn airblade en weet weg te duiken. Hij heeft in de afgelopen dagen zijn harnas geactiveerd met demonenbloed, maar is even vergeten dat het de bedoeling is dat de Ebon Dragon hem raakt, zodat die de volle schade terug op zichzelf krijgt.
Gar haalt uit met zijn Goremaul en raakt. De Ebon Dragon wordt even onstoffelijk om de tremor te ontlopen. His ziet hem verdwijnen en zet zijn derde oog aan. Marina is ook met haar schaduw aan het vechten. Phoenix verandert zijn zwaard in een Ghost Fire, en valt de gedematerialiseerde draak aan. Raak! Zowel Gar als Phoenix leven helemaal op: een punt Willpower terug. Ze zijn dragonblooded en hebben een primordial verwond. Hier zijn ze voor gemaakt. Én ze verdedigen Gaia, dat helpt ook.
Ghurkan doet een Essence Fangs Technique, en slaat met de serpent sting staff. Ook hij raakt. Dan doet Olic een Death of Obsidian Butterflies. Hij wacht even tot de draak weer materialiseert. Shi Mei Lan roept een earth elemental op om de rand van de vulkaan onder de draak instabiel te maken. Daarna trekt ze zichzelf terug. Néré blijft in de buurt van Little Shu, voor het geval die genezing nodig heeft.
4. De Ebon Dragon is nu merkbaar gewond. Aggravated damage en schade die veroorzaakt was door het inzetten van Virtues blijft, maar de Lethal damage geneest akelig snel. Hij spuwt kou en duisternis naar Gaia. Little Shu gooit zich ertussen en wordt geraakt. Het harnas weerkaatst de volle schade, en hij zelf krijgt een veelvoud van wat Little Shu te verduren had. Hij valt ook nog eens aan met twee klauwen. Little Shu ontwijkt de klap niet, en raakt zwaar gewond. Néré grijpt in en doet Grievous Wound Alteration om de Aggravated damage  te verhelpen, en Wound Closing Touch om Lethal damage naar Bashing om te zetten. Little Shu kan er weer tegenaan, maar de schade van de drakenadem gaat door. Nu gaat Olrics Butterflies spreuk af.
De draak is intussen zwaargewond. De grote gestalte verandert in een draak van zo’n twaalf meter, die dood ligt te gaan. Xar doet een combo van Five Dragon Style martial arts en raakt. Sarina schiet een zonnepijl af en raakt ook. De draak verandert in een poel pure essence, die door het steeds kleiner wordende gat de onderwereld in stroomt. Sarina overweegt om Ghost Eating Technique te gebruiken, maar we zijn bang dat de persoonlijkheid van de Ebon Dragon zo sterk is dat hij zelfs via het innemen van zijn essence zal corrumperen. Dus we laten de essence gewoon wegstromen.
Néré en Marina helpen Little Shu met Nature’s Healing Bounty. Maar dit verbant hem naar Elsewhere, de drakenadem was meer sorcery dan vergif. Sango doet een Adamant Circle Countermagic. Dat werkt. Duisternis spuit uit zijn poriën en ontploft.
Een Immaculate monnik komt het kasteel uitgelopen. Hij draagt een rood jaden dire lance, met daarop het hoofd van de keizerin. Tawuz maakt een buiging. De monnik buigt terug. Dan gooit hij de lans, inclusief het hoofd, door het kleine restje van het gat naar de onderwereld. “Dus, wat gaan we doen?” vraagt Atis aan de monnik, “Kunnen we vrienden worden?”
“Ik heb van GrootMoeder begrepen dat we voor de gek gehouden zijn. Wij gaan meer Gaia’s wil doen. Als jullie dat ook doen zal het goed kunnen gaan.”
“Nu moeten we nog de Wyld bestrijden. En de vier andere yozi’s”, realiseren we ons. Maar niet vandaag. Ghurkan haalt een fles heel goede wijn (een oude Regenboog?) tevoorschijn, die hij speciaal hiervoor bewaard had.
Morgen begint de rest van ons werk. En er zijn acties en vragen voor de langere termijn. Gaia geeft de vier overlevende monniken de opdracht om zo veel mogelijk dragonblooded te redden. Sango vertelt hen dat ze altijd wil helpen en samenwerken. De lunars hebben behoefte aan een Moot. We moeten een nieuw Deliberative bijeen roepen om vrede met elkaar te sluiten.
Wat doen we met de yozi’s die mee hielpen? Wij willen onze belofte houden. Wat doen we met de tegenstanders? Hen totaal vernietigen willen we niet. We moeten wel iets houden om tegen te vechten, anders verliezen de solars zich in intern gekibbel en decadentie.

Tanais – 87

De vlucht naar de Mongrel Preppers duurt maar een half uur. Dan gaat het luik open. De andere reizigers gaan als eersten naar buiten. Het vliegtuig staat op een grasveld en daar zijn mensen die hen opwachten, maar wij kennen hier natuurlijk niemand. Er loopt een paadje het bos in en we besluiten daar maar heen te gaan. Als we een eindje tussen de oude knoestige bomen hebben gelopen, ziet Elaine mannen met baarden in de bomen. Ze hebben blaaspijpen. Elaine wordt geraakt. Ze probeert het gif er uit te zuigen terwijl Condoleezza een krachtveld probeert op te werpen. Dat laatste lukt niet. Gwen probeert het mos op de takken te laten muteren zodat het slijmerig wordt en de mannen er van af glijden. Dat lukt ook niet. Helena verschanst zich en trekt haar pistool. De mannen eisen dat we ons overgeven.
Als ze horen dat we researchers zijn, worden ze iets toeschietelijker. Zij zijn met acht, wij met vier. We vertellen waarom we uit de White Collars gezet zijn. “Gaan jullie die Dimensional Science voortzetten?” “Nee, dat denken we niet.” Helena vertelt dat ze kan genezen, Gwenn kan berichten op afstand doorgeven. “Als jullie bereid zijn om een nieuw leven te beginnen en opnieuw geboren te worden, zijn jullie welkom. Herboren in het licht van de enig ware heer. Kom maar mee dames, de bossen zijn gevaarlijk. Ze zitten vol enge mensen en enge dieren.”
We krijgen lunch en dan nemen ze ons mee via het pad. We slaan een zijpaadje in, en na anderhalf uur lopen komen we uit het bos. Voor ons liggen weilanden met in het midden een longhouse. “Hier woont Frank. Kom maar mee.” Ze zwaaien naar de mannen die op het veld werken en we gaan de boerderij binnen. Frank zit op een comfortabele sofa. Hij begroet ons hartelijk: “Welkom, we kunnen vers bloed goed gebruiken.” Frank’s vrouw, Grietje, staat achter hem. Ze kijkt ons venijnig aan. Wat Frank aan ons aanstond, staat haar juist tegen. “Kom maar mee, lichtekooien!”
Onze moderne kleding staat haar niet aan. We krijgen afgedragen, vormloze kleren. “Gaan jullie maar aardappels schillen.” Helena wil ‘unbreathing’ aanzetten, de White Collar techniek om met monotoon werk om te gaan, maar dat werkt niet. Gedurende de dag probeert ze zich Risha’s Sorcery te herinneren. Maar Risha’s herinneringen zijn te ver weg weggezakt. Er komen nog meer vrouwen om te koken. Er worden lange tafels gedekt. Tegen de schemering komen de mannen van het land. Wij moeten helpen opdienen. Vrouwen ‘kennen hier hun plaats’ en eten pas na de mannen. De meeste vrouwen doen wel hun best om het ons naar de zin te maken. Een van de meisjes praat ons bij: “Morgen beginnen we met het gebed, dan moeten de koeien gemolken worden, de tuin gewied, kleding versteld. Enzovoorts. Wij zijn de Vrije Mensen. Technologie werkt hier niet. De Heer heeft ons deze magische plek gegeven. Alleen de geestelijken kunnen magie. Frank is onze voorganger. Boven hem staat nog de religieuze Orde, maar die zijn niet hier. Het verhaal gaat dat hier heel lang jaren geleden een ramp gebeurd is waardoor er geen technologie mogelijk is in een gebied met een straal van dertig kilometer. Precies in het centrum staat een klooster, maar dat is van een andere Orde.”
We gaan vroeg slapen. De bedden zijn niet best. ’s Nachts trekt een kerel Helena van haar bed. Zij is de mooiste vrouw en Frank wil haar. Eerst wil ze tegenstribbelen, maar dan komen de herinneringen aan Risha’s bezoek aan de goblins. Frank is blij verrast. “Dit zou wel eens het begin van een goede vriendschap kunnen zijn.”
Heel vroeg in de ochtend worden we gewekt. Frank trekt zijn priestergewaad aan. De bierhal is inmiddels omgebouwd tot kerk. Vooraan staat Frank achter een altaar met een dik boek, de mannen zitten voor, de vrouwen staan achter. Frank begint een verhaal over “nieuwe ongeboren kinderen in ons midden”. We worden een voor een naar voren geroepen: Helena, Gwenn, Condoleezza, Elaine. Helena wordt door een man bij haar nekvel gepakt en best wel lang ondergedompeld in een bad, terwijl Frank er gebeden boven prevelt. Ze ziet een witte lichtflits en voelt de kracht van een intense goedheid. Dan is ze in de gemeenschap opgenomen en wordt ze weer naar haar plaats gevoerd. Bij Gwen gebeurt hetzelfde. Maar Condoleezza beheerst de Forces Sphere. Als zij het licht ziet, ontploft de tobbe. “We hebben een ware gelovige! Halleluja!” En als hetzelfde gebeurt bij Elaine, is het huis helemaal te klein. Wat een verrassing! De zaal is in rep en roer. “De Allerhoogste heeft ons twee bijzondere mensen gestuurd! De Orde van Paulus is verrijkt met twee nieuwe notabelen!” zegt Frank. Ze krijgen nieuwe kleren, van zachte witte zijde.
De andere twee worden aan het werk gezet. Helena ontdekt een talent voor koeien melken, maar is als wetenschapper meer geïnteresseerd in de vele rare mutaties van het melkvee. Sommige koeien hebben zes of acht poten, enkele zijn oudere variaties die nuttig zijn, andere lijken niet levensvatbaar. Elaine weet zich te herinneren dat er outcasts zijn gaan wonen op plekken waar achtduizend jaar geleden de kerncentrales zijn ontploft. Deze gemeenschap zal hier al die tijd als outcasts hebben geleefd. De radioactiviteit verhindert de werking van leuke gadgets en magitech. Consensus technologie, zoals een windmolen of een vuurwapen, zal waarschijnlijk wel werken. Maar ze hebben het helemaal afgezworen. Gwen vraagt naar de geschiedenis. Er wordt verteld over een grote ruzie tussen de twee kloosters, gewapende conflicten tussen de boeren en de bosbewoners, soms wordt iemand het dorp uitgegooid. De twee ‘nieuwe talenten’ krijgen onderricht van Frank in ceremoniële magie. Elaine en Condoleezza kunnen nu de symbolen van de Orde van Paulus gebruiken.
De volgende nacht is Helena weer bij Frank en de oudste knecht krijgt Gwen. Elaine en Condoleezza zijn de volgende dag fris en uitgeslapen, maar Gwen is diep ongelukkig en Helena ziet het ook niet zitten om de rest van haar leven een bijvrouw van Frank te zijn. We moeten hier weg! Grietje heeft inmiddels een enorme hekel aan Helena. Bij de mis mogen Elaine en Condoleezza assisteren, maar Elaine breekt per ongeluk de gewijde kelk.
In de loop van de dag probeert Helena zich weer de magie van Risha te herinneren. Er is nog geen echt contact tussen de twee zelven. Ze vraagt zich af of de incal een rol kan spelen, maar die is wel heel gevaarlijk want hij zuigt kleur op. Er is in ieder geval zonium nodig om de twee helften te linken.
Elaine en Condoleezza worden verder onderricht. Ze komen er achter dat de Orde van Paulus gebaseerd is op een vorm van christendom. Zij zijn gespecialiseerd in Forces magie. We leven nu in de 100e eeuw. De andere Orde is ook christelijk van oorsprong, maar is gespecialiseerd in Prime en Entropy. Na de les komen ze bij de andere twee en we praten bij. Er is buiten het technocratische paradigma te werken, maar er is een soort van initiatie nodig om ons magisch potentieel te wekken. Misschien kunnen Helena en Gwen het bij de andere Orde proberen.

De tijd verstrijkt. Gwen en Helena worden steeds ongelukkiger. Elaine en Condoleezza worden steeds beter in de magie van de Orde. Na tien dagen hebben ze alles geleerd wat Frank hun kan leren, en ze kunnen alle Spheres die ze beheersen nu zowel via het technocratische paradigma als via de Paulinische symboliek activeren. “Het is tijd voor een bezoek aan het klooster van de Paulus Orde,” zegt Frank, “jullie zijn mij voorbij gestreefd”. De twee weten hem over te halen en hij geeft Helena en Gwen mee ‘als persoonlijke knechtjes’.
Onderweg bespreken we de opties: Helena en Gwen kunnen het bos in vluchten, of naar het centrale klooster van de andere Orde gaan. We kiezen voor de laatste optie. Precies in het midden staat het andere klooster en vijfhonderd meter dichterbij staat het Paulinische klooster, waar ze ons verwachten. Als we er bijna zijn, zet Helena een sprint in naar het andere klooster. Buiten adem bonst ze op de poort.

[De rest van het verhaal is jammer genoeg in de volgende sessie door de verteller teruggedraaid.]

[De rest van het verhaal is in de volgende sessie door de verteller teruggedraaid.]

Gwen rent achter Helena aan. Het klooster is een groot, imposant gebouw. De deur gaat open en een sereen kijkende vrouw ontvangt de twee vluchtelingen. Op de vraag wie we zijn en wat we willen, antwoordt Helena dat we ex-White Collars zijn die asiel willen aanvragen. We worden naar de gastenverblijven geleid. De nonnen zijn een stuk vriendelijker en hartelijker dan de boeren. Na een uurtje komt er een jonge zuster aan. “Bij hoge uitzondering is besloten dat de Sybille zelf over jullie lot zal beslissen.”
We worden geblinddoekt door lange gangen gevoerd. Als de blinddoeken worden afgenomen zitten we op houten banken in een koepelvormige ruimte met neon-kleurige dampen die uit een gat in de grond komen. Op een kruis-constructie boven het gat zit een stokoude vrouw onverstaanbaar te brabbelen. De kleuren en de orakelpraat ontwaken iets in Helena. [Ze kent de Prime Sphere.] In een flits van inzicht realiseert ze zich dat de Orde van Paulus het helemaal fout heeft. De Orde van de zusters Maria Magdalena heeft er een nieuwe ingewijde bij.

3 xp

The RoSE – 73

Luna stelt voor dat de lunars met Gaia naar de heilige berg gaan om het gat naar de onderwereld af te sluiten, dat daar door de ontploffing is ontstaan. De rest moet een wereldoorlog starten, als afleidingsmanouvre.

We beginnen met het oproepen van Madelrada. Als ze verschijnt heeft ze maar vier armen, en is ze maar zes meter hoog. Als prijs voor haar diensten vraagt ze een wereldoorlog, “maar die zijn julie al van plan.” Verder wil Madelrada even met Little Shu praten. (De echte.) “Dat pantser, wat ben je daarmee van plan?“ “Het zou bescherming geven…” “Nou, dat is het minste. Als je het geactiveert hebt, krijgt degene die jou aanvalt dezelfde schade, maar dan ‘unsoakable’. Dus zorg dat de Ebon Dragon met jou vecht. In een formeel duel. Zorg dat je heel goede genezers hebt en dat je Ox Body Techniques op maximum staan. Je aciveert je harnas door het te wassen in vitriol, of door de zegen van Ligier. Dat laatste is moeilijk, daarvoor moet je hem in een tweeegevecht verslaan. Vitriol krijg je door een paar demonen leeg te laten bloeden.”
Ze kijkt om zich heen. “En… één van jullie is de de dochter van de zon.” “Kleindochter”, zegt Sango. “Een potentiële bondgenoot is de Infinite Dojo. Hij kan jullie in contact brengen met de zeven droommeesters, zeven Siderials die ooit in de Dreaming verdwaald zijn. We hebben alle Siderials nodig die we kunnen krijgen! En ik hoor dat jullie twee vliegende citadellen hebben? De keizerin zal verwachten dat jullie de hoofdstad gaan aanvallen. Ze heeft Octavian belast met de verdediging en die is bijna net zo goed als ik, dus die zal een aantal verrassingen voorbereid hebben.”
We verwachten dat de keizerin Luthe zal kennen, en dat haar plannen erop gebaseerd zullen zijn dat we daarmee Aan zullen vallen. We kunnen dus beter Metagalapa daarvoor gebruiken. “En nu ga ik de troepen inspecteren. Ik wil zien hoever Sigeret is gekomen.”

We horen verder dat de Realm destructief is voor Virtues. We moeten charms gebruiken om de troepen daartegen te beschermen.

His wijst er op dat wij Leviathan beloofd hadden om zijn Luthe te vliegen in de oorlog, en niet onder een demon van Kimberi. Hij wil die belofte houden, dus hij gaat niet mee met de groep die Gaia zal vergezellen. Sarina gaat in zijn plaats, zij kan ook onopvallend reizen.
Er zijn meer legers die niet onder Madelrada willen vechten. We vragen hen om te helpen om de steden in de buurt van Imperial City aan te vallen. Het leger van Warstriders wil ook niet onder de demon vechten. We spreken af dat zij Sdoia, de stad ten Zuiden van de hoofdstad, aan zullen vallen. Weer andere legers, de troepen van Lookshy, gaan naar Pangu, de stad ten Noorden van de hoofdstad. De vloot kan de oorlogshaven Chanos aanvallen. De Lunars met Sarina en Gaia gaan intussen geheel op eigen kracht naar de resten van de Heilige Berg.

Sigeret geeft een update van de toestand van de wereld. De Lintha piraten horen bij Kimberi, dus in het Westen wordt de yozi She Who Lives In Her Name door hen bestreden. In het Zuiden heeft Ahlat de mantel van god van Oorlog In Het Zuiden opgenomen. Hij en onze troepen coördineren de strijd tegen Cecelyne. Haar sterkste wapen, hiërarchie en wet, wordt tegen haar gebruikt doordat Ahlat eden van trouw heeft gevraagd en gekregen. En Autochthon helpt erg. In het Noorden hebben we niet zo’n last: Adorjan wil alleen maar rust. En in het Westen hebben we geen last, want de twee 3rd Circle zielen van Malpheas die in Creatie zijn, hebben onze kant gekozen. Naast Amalion, die bij ons woont, heeft ook The Yellow District zich in Creatie gevestigd, als nieuwe uitgaanswijk van Nexus. Malpheas denkt dat hij voldoende gemanifesteerd is, en heeft niet door dat ze niet tegen ons strijden.

We besluiten eerst de Infinite Dojo op te roepen. Dat lukt. Sango, Ghurkan, Xar en Gar, Eye, Marina en Sarina, Olric lopen naar binnen. We maken ons klaar en gaan naar de eerste zaal. Wijte, kale muren en een rode poort. Leerling nummer één ontvangt ons. Als we een kwartiertje zitten, staat de leerling op, buigt naar een rode poort en naar ons, en begint de warming-up. Olric is nogal stuntelig en mag na een kwartiertje het wapenrek schoonmaken en de administratie bijwerken: eeuwen aan rankings. Hij ontdekt dat àlle Siderials en de keizerin hier getraind hebben. Chejop Kejak staat hoog, maar Nox (een van de zeven zusters) staat hoger.
Na een uur mogen we naar zaal twee. Hier hangen scrolls met teksten aan de muur, en er is weer een rode poort. Zeven mensen in judopakken in de kleuren van de regenboog en een witte band zitten tegenover ons. De leerling gaat bescheiden opzij zitten en gebaart Olric om naast hem plaats te nemen.
“Wie van jullie is het minst ervaren?” vraagt de meester in het indigo pak. Sarina stapt naar voren. De meester in het rood stapt naar voren. Hij maakt een ingewikkelde kata en er verschijnt een gebedsreep in de lucht. Gar biedt Strenght of Stone aan, maar we slaan het af. We zijn hier voor een eervolle strijd, niet om per sé te winnen. Sarina leest wat er op de reep staat: “Duck Fate”. Ze probeert een heel lage trap. Het lijkt wel of de meester die had zien aankomen: hij tilt net op tijd zijn voet op. De reep gaat in rook op. De man spiegelt haar bewegingen. Sarina ontwijkt hem moeiteloos en besluit een complexe ‘flying kick’ te doen. Hij ontwijkt en probeert dezelfde beweging, maar faalt en valt op de mat. De meester in indigo knikt goedkeurend’ en Sarina mag naar de andere kant van de mat. Ze buigt naar de tegenstander en helpt hem overeind.
De volgende is Gar. Hij vecht tegen de meester in oranje. Gar is het snelst. Hij deelt een stomp uit en raakt. De tegenstander wankelt, herpakt zich en probeert een elleboogstoot naar Gar’s borstbeen. Die ontwijkt. De meester in indigo gebaart dat het voldoende is.
Eén voor één vechten we. Marina tegen de gele meester, Xar tegen de groene.
Ghurkan gaat tegen de blauwe meester. De man activeert een charm waardoor hij drie aanvallen tegelijk kan doen, en één van de aanvallen is raak. Ghurkan doet de Snake Form charm en raakt. Gelijkspel, de strijd gaat door. De meester mist, maar het lijkt alsof hij niet echt aanviel maar iets verdedigends opzet. Ghurkan besluit eerst een schijnbeweging te doen en ontdekt dat de kata zijn chi probeert weg te duwen. De tweede aanval raakt, en Ghurkan mag ook naar de overkant.
Daarna is de indigo meester zelf tegen Eye. Hij kiest haar omdat ze de Dream Style bestudeert. Eye probeert Peaceful Repose Style en raakt. De meester wikkelt een gebedsreep om zijn hoofd. Dit stelt Eye in de gelegenheid om nog een aanval te doen. Ze doet de Dream Ravager Hand en raakt weer. Hierdoor herleeft hij zijn meest recente droom: hij slaat met zijn vuist tegen een muur en verbrijzelt deze. Maar hij is opeens twee keer zo snel en doet twee aanvallen. Gelukkig missen beide aanvallen. Eye kan ook aan de overkant plaatsnemen. De meester leest een gedicht over de One-Handed Maiden. (Siderials p. 170)
Sango is als laatste, tegen de paarse meester. Ze probeert een Sledgehammer Fist Punch, maar raakt hem niet. Hij trekt een draad uit de Loom of Faith en verschijnt opeens achter haar. Met Reflexive Sidestep weet ze hem deels te ontwijken; de klap raakt, maar doet geen schade. Sango doet de Irresistable Bravery Tactic, pakt de draad die nog in de lucht hangt, doet er een salto omheen en schopt de meester, vanuit de lucht, tegen zijn kont. Dat is raak! Ook zij krijgt een quote, over de Maiden in Chains. (Siderials p. 155) De paarse meester moet erg lachen en bedankt haar.
“Ouranos, the Dragon Beyond, vindt het goed dat wij voor deze strijd terugkeren naar Yu Shan. We zullen de Loom of Faith gebruiken om de strijd in jullie voordeel te beïnvloeden. Bedenk wel dat we alleen schepselen vanuit Creatie kunnen waarnemen en beïnvloeden.”
Eye vraagt naar Ouranos. “De Dreaming Style. Kom er ver genoeg in en je maakt contact met Ouranos. Hoe jullie ooit gedacht hebben dat jullie hèm gevangen zouden kunnen zetten. Het heeft hem 1000 jaar gekost voor hij op het idee kwam om… maar kom, dat mogen jullie zelf uitvinden.”
De indigo meester zegt: “Jullie kunnen elke uitgang nemen die je wilt. En bedankt voor de ratings, Olric!” Leerling 1 kijkt er even sceptisch naar. “Het kan zijn dat Eye nu wat hoger staat dan ze hoort,” mompelt hij, “ach ja, zo staat het nu in de archieven.” We kiezen de deur terug naar Gethamane.

Als we terugkomen staat Luthe op het punt te vertrekken. Verder is Metagalapa, onder dekking van een wolkenfront al vertrokken, en is de vloot al uitgevaren. Wij: His, de solars (minus Sarina) en dragonblooded, gaan met Luthe mee. Zodra we boven het Cursed Isle komen, zien we dat het donker is, en horen we muziek. De paar demonen aan boord roepen: “Ga weg! Keer terug! De pijpen van Erembour!” Ook een aantal mensen aan boord worden erdoor aangeraakt. Ze gaan dansen. Dit is de kwelling die de schaduw van de Ebon Dragon elke demon geeft: ze herinneren zich de liefde en het geluk. Hierna kunnen ze nooit meer het licht van een zon verdragen. Zelfs niet de aura van een solar of het licht van His’ Oog van Ligier. Dit geldt ook voor stervelingen, zij zijn er nog gevoeliger voor (wilskracht en essence beschermen). Als de schaduw van de Ebon Dragon ooit van dit eiland weg gaat, zullen de meeste bewoners gedoemd zijn tot een leven in de schaduwen, onder de grond of binnenshuis.
We inventariseren wie deze aanval kan weerstaan. De warstriders, de dragon kings, en bijna alle dragonblooded hebben geen probleem (Mental DV > 5). Alleen gewone mensen, en dan met name de nieuwere recruten, hebben een probleem. De meeste veteranen hebben genoeg wilskracht en zijn gewend aan mindfucks (Integrity). Sango laat dit doorgeven aan de vloot die vanuit Gethamane uitgezeild is, zodat ze maatregelen kunnen nemen.
Sango doet de Incantation Of The Invincible Army. Dat beïnvloedt het hele schip positief, en de Autochthoonse Exalts helpen om het effect te versterken. We zetten de warstriders af en de andere onafhankelijke legers, minus de kwetsbaren.

Als Metagalapa zich boven de Imperial City wil positioneren, blijken er drie enorme energiewapens op de stadsmuur te staan, in de vorm van drie levende nautilusschelpen. Ze vuren zwarte energie af die de materie van de berg beschadigt, en dan terugkeert als witte energie die de zielen van levende wezens verscheurt. Maar de schutterse hadden Luthe verwacht, en weten niet waar zich de commandocentra bevinden. Bovendien is Metagalapa erg massief. Daardoor ze doen relatief weinig schade. De berg deelt zich in vijf stukken en schiet met zijn zonnewapen het Imperial Manse kapot. Daarna moet hij vijf dagen weer opladen. De legers van Octavian worden ondertussen door onze grondtroepen uitgeschakeld. De keizerin is niet geamuseerd.

Luthe brengt degenen die niet bestand zijn tegen de vloek van Erembour terug naar de hoofdmacht. We kunnen ze inzetten bij de grote aanval omdat Sango dan haar spreuk nog eens zal doen, om hen te beschermen. Ook Olric kent charms om het effect te verminderen.
De tweede dag merken we dat de deugden actief aangetast worden. In door ons veroverde gebieden waar de geomantie hersteld is, gaat dit effect weer weg.

The RoSE – 72

Het einde van Calibration

Als we Yu Shan uitkomen, is het mooi weer. Terug in Gethamane zien we dat er een regiment bijgekomen is. Ze dragen vreemd eenvormige harnassen met een embleem van zwart-gele ruiten. Het zijn automata. Veel ervan zien er uit als mensen, een aantal zijn van steen, de aanvoerders zijn van koper en eentje heeft zilveren tattoos als een lunar. Als we er naar vragen, wordt verteld dat ze er opeens waren op dag 3 van Calibration. En dat ze alleen naar “Little Shu” luisteren (Sigeret vermomd als Little Shu). Sigeret zegt dat het zijn Baidu zijn, wezens die hun ziel aan hem verspeeld hebben. Sango vraagt zich af wie er nog meer opgeroepen zijn met Calibration. “Mijn baas is er ook,” zegt Sigeret. De derde cirkel demon Madelrada, de generaal van de legers van de primordials. “Weten jullie een manier om haar de positie van Little Shu over te laten nemen? Little Shu heeft zelf zijn positie als aanvoerder gewonnen in een tweegevecht, maar je wilt geen precedent scheppen. Stel je voor dat een subziel van de Ebon Dragon, de Infinite Dojo bijvoorbeeld, ook op dat idee komt.”
We vragen hoe de legers inmiddels over anathema denken. “Het begint te wennen.”
“Kan Madelrada een voor mensen aanvaardbare vorm aannemen?” “Ja, maar als de strijd begint verandert ze automatisch weer in een reuzin met honderd armen en bloed van vitriool.”
Marina stelt voor te doen alsof we haar oproepen en publiekelijk een deal te sluiten. Tawuz start een fluistercampagne op om iedereen er aan te laten wennen. Het thema is dat we onze bondgenoten overal vandaan halen: Solars, Lunars, Autochthonians, automata, dragon kings, lopende bomen, noem maar op… zelfs demonen vechten aan onze kant.
Olric stelt voor om wargames te organiseren om de verschillende types aan elkaar te laten wennen. Sango vult dit aan met kampioenschappen, om iedereen te laten zien wat de verschillende types zoal kunnen. Marina zegt dat we Wijsheid bij de uitvoering van het plan moeten betrekken. Sango: “Ja! Demonen moet je op laten roepen door sorcerors.”
Ghurkan, Olric en Marina ontwerpen een publiciteitscampagne. Dat kost zo’n drie maanden.  Madelrada zal op dag 1 van Ascending Fire verschijnen. Tawuz gaat een ritueel bedenken wat zo min mogelijk lijkt op een echt summoning rituaal, want dat zou beledigend zijn voor de demon.

De campagne loopt goed. Aan het eind van de maand, bij volle maan, blijken de lunars nog steeds te veranderen in dieren. Grote teleurstelling, ze hadden gehoopt hier van af te zijn met het opheffen van de Great Curse. Maar de maanziekte is een Wyld effect.

Dag 4 van Resplendent Wood komt een piepjonge solar uit het Westen naar Ghurkan. Hij vertelt dat hij een heel vreemd verzoek heeft: thuis heeft hij een lunar mate, maar nu voelt hij een ander waar hij dezelfde band mee heeft. Ze heet Amelion en hij kent haar uit de Primordial War. Marina weet veel van geschiedenis. Ooit was er een Manse-builder van die naam. Die is getrouwd geweest met een solar die Five Moons heette. De jonge solar kijkt beteuterd. “Daar herinner ik mij niks van.”
We spreken af dat we over een paar dagen, op een rustig plekje, met haar gaan praten. Dan pas, want we vragen de lunar elder Gord erbij en die moet nog arriveren. Marina doet een spreuk om Wyld zones te detecteren, met de gedachte dat er misschien iets heel ‘wylds’ aan deze lunar is, en dat ze al in de buurt is, maar ze vindt niets.
Als Gord arriveert, vertellen we hem het verhaal. Die herinnert zich Five Moons wel. “Ja, die is ooit getrouwd in het Deliberative. Een heel schandaal! Want wie trouwt er nou met een demon?” Veel meer weet hij niet. En hij hoeft ook niet zo nodig bij het gesprek te zijn. Hij gaat bier drinken met onze dragon blooded. De solars en lunars gaan wel.
Op de afgesproken open plek staat de jonge solar, heel nerveus, in een mooi blauw harnas. “Fijn dat u gekomen bent. Ik wil u voorstellen aan mijn geliefde Amalion.” Hij leidt Ghurkan naar een goed gecamoufleerd stenen hutje in het bos vlakbij. Ze gaan via trappen naar beneden en komen in een ruimte met blauwe kristallen. Er zit een gesluierde vrouw in een lavendelkleurig gewaad. Ghurkan voelt de kracht van een Manse. Ze zegt dat Ghurkan hen in zijn vorige bestaan getrouwd heeft, en vraagt of hij het huwelijk wil herbevestigen. En ze wil asiel nu ze weer in Creation is. Ghurkan wil meer informatie en wil vragen of de anderen er bij geroepen kunnen worden, maar zij is erg charmant en overtuigend [social attack], dus daar komt hij niet aan toe.
Na tien minuten is Ghurkan nog steeds niet terug en begint de rest van ons ongeduldig te worden. We kloppen aan. De jonge Five Moons komt naar de deur en probeert ons af te poeieren, maar Atis kletst ons naar binnen.
Ghurkan is net ‘ja’ aan het zeggen, maar hij wil met het huwelijk wachten op het Deliberative. Dat vindt ze goed, maar het asiel moet wel snel geregeld zijn. “Ik ben Amalion, ‘The Manse of Echoes Descending’, de vijfde ziel van Malpheas.”
Op dat moment komen de anderen binnen. Als we ons voorstellen en ze hoort dat er twee van het huis Regenboog zijn, is Amalion heel geïnteresseerd. Ze was ooit de gast van het Deliberative en dat wordt haar in Malpheas nog steeds kwalijk genomen. Bijna alle derde-cirkel-demonen hebben zich de afgelopen Calibration in Creatie gemanifesteerd. Zij had zich in Lookshy moeten manifesteren, maar dat is niet gelukt. In plaats daarvan kwam ze hier terecht. Haar verhouding met Malpheas is niet goed.
We zijn genegen om haar asiel te verlenen. Eye of Autumn vraagt of ze meevecht. “Ik ben geen krijger.” “Manses maken dan?” “Wie mij oproept, mag volgens het regenboogcontract om één manse vragen. U vraagt erg veel.” “Dat wist ik niet.” “Ik bied u één jaar elke maand een Manse.”
Sango vaagt naar haar relatie met de solar. Na enig aandringen van Atis geeft ze toe dat iedereen die haar ziet hopeloos verliefd op haar wordt. Daarom draagt ze een sluier. Ze heeft dit aan Five Moons verteld en hij heeft er zelf voor gekozen om onder de sluier te kijken. We sluiten de deal. Voor de eerste Manse hebben we haar carte blanche gegeven.
Marina wil dat één van die manses een tempel voor Luna wordt. Met enige moeite overtuigen we haar dat Luna niet echt wordt geëerd met een gebouw dat door een demon is opgericht.
Vier dagen later komt Five Moons vertellen dat de eerste Manse af is. Het is een mooi Fire-aspected gebouw van roestig ijzer. Five Moons draagt nu een grijze heartstone in zijn harnas. We vertellen het aan  Sigeret. Die reageert kalm. “Ik zal wat plannen moeten aanpassen. Mijn mensen nemen contact op met jullie mensen.” Ondanks dat er allemaal derde-cirkel-demonen in Creatie zouden zijn, is het rustig.

Op de 18e dag van de maand voelen we in de verte een aardbeving die maar doorgaat. We rennen naar de controlekamer om het schild en de detectie aan te zetten. Het Sword of Creation is ingezet, in het Oosten. Het zal toch niet tegen Lookshy zijn? Jawel hoor! Tijd om de schildfunctie uit te proberen. Kan die verplaatst worden? Atis projecteert het schild over Lookshy heen. Het houdt de eerste klap tegen. De tweede niet, de derde weer wel, maar amper. Iedere klap is harder dan de vorige. Bij de vierde klap begint het schild het te begeven, en er gaan bij ons dingen doorbranden. Maar het schild krijgt opeens extra energie, vanuit een onbekende bron. Sango denkt dat het de elementaire draak van Aarde is (Pasiap). De aanwezigheid van de aardedraak verklaart misschien ook waarom Amalion hier terecht kwam toen ze in Looksy wilde manifesteren. De kracht van de vijfde klap is zo groot, dat het Zwaard van Creatie doorbrandt. In de weken daarop regent het as.
Als we contact leggen met Lookshy zijn ze zwaar onder de indruk. “Eerst een krachtveld en op het eind kwam er een enorme klauw uit de grond die de klap opving en gespleten werd. Sindsdien is de tempel van de dochter van Gaia dicht. Om Pasiap te genezen?”

We vragen ons af of de Pool van Aarde nu kapot is en of we de reservepool moeten activeren. Marina detecteert Wyld-energie. Als de Pool het niet doet, groeit de Wyld.
Na een week voelt ze meer onrust. Gord komt aan en vertelt dat er onraad is. In het Zuiden manifesteert Cecelyne, in het Westen vormen zich de bollen van She Who Lives In Her Name. De connectie tussen de polen moet hersteld worden. Atis gaat aan het werk. Hij schakelt een aantal jonge solars in. Eén daarvan heeft een verstrekkende theorie: Gaia zelf is gewond, Pasiap is dood en de top van de Heilige Berg is naar Elsewhere geslingerd. Atis wil deze theorie testen. Hij gaat via Yu Shan, waar de orde inmiddels grotendeels hersteld is, naar de top van de heilige berg. Die is in de mist. Het licht is niet dat van de zon. Hij kan niet verder afdalen dan de kring van orichalcum beelden. Hij neemt AI-1 mee en gaat terug. Dit deel van het verhaal klopt! Dan gaat hij naar de dragon kings bovenin Gethamane. Die zitten in zak en as: “Waar zijn de balsemers?” Na enig navragen blijkt dat Pasiap inderdaad dood is. Hij haalt de anderen er bij. Er ligt een opgerolde stenen draak in een van de tempelzalen. Er zitten twee lizardmen bij, een zilveren en een groene. De groene mist de rechtervoorpoot en huilt onbedaarlijk. Néré probeert haar te troosten. Het voelt alsof de aarde zelf beschadigd is.
De vierde slag heeft Gaia met haar hand opgevangen en bij de vijfde slag is Pasiap tussen het Zwaard en de stad gesprongen.

Atis rent naar beneden en zet de Pool aan. De berg begint te zoemen en het centrum van Creatie verplaatst zich hierheen. De dragonkings vragen zich af of er iets mis is met de tijd. Normaal zijn de balsemers er altijd als er een god doodgaat. Of weten ze dit gewoon nog niet? Er is nog nooit een elementaire draak doodgegaan. Bij de eerste dode primordial waren ze er ook niet. Een vliegende dragon king gaat ze halen. Luna (de zilveren lizardman) bevestigt de theorie van de jonge solar: “Er is nog maar weinig tijd. Zet al je legers in en verander Creatie in één slagveld. Alleen Gaia kan de schepping repareren en daarvoor moet ze naar de kern: de vulkaan die de heilige berg was. Laat een aantal lunars haar begeleiden.”
We besluiten om onze plannen te versnellen.

9 XP