Scorpio Rising – 11

Scorpio Rising 11 – wassend, halve maan

 

Men heeft de katerige party laten liggen waar ze in slaap zijn gevallen: in de nabijheid van de vuurplaats. Een paar natives staan op wacht en spelen een potje chunkey (een spel met stenen). De zon komt op en de dauw maakt de party klam. De party zet koffie een wachter wil wel koffie. Men komt erachter dat deze groep het fort overvallen moet hebben, er wordt verteld dat ze gatling guns hebben. Wolfgang ziet een mooie toepassing van gatlings guns in crinos toestand. De wachter vertelt ook over banes die een aspect zijn van een urge-wyrm Beast of War.

 

Dan: opbreken en vertrekken. De reis naar Louisana duurt twee weken, door Texas heen, dus er is tijd om te oefenen. Na een paar dagen komen ze een donkere ruiter tegen: zwarte kleren, zwarte hoed, zwarte laarzen, zwart paard, zwarte lange jas. Een grote zilveren claive hangt binnen grijp bereik aan de zij van zijn paard. Hij stopt op afstand en lijkt in zichzelf te spreken. “Nee”, zegt Rat’s, “het is een kleine Griffioen spirit.” Hij wordt begroet. Het zegt: “Gegroet. Ik ben een Judge of Doom, Philodox van de Shadowlords.” Het valt de party op dat het zwaard en de paardendeken nog bloedspatten bevat. “Er gaan verhalen rond in de spirit world. Julie spelen daarin een rol. Ik bestraf overtredingen van de litanie.” Hij heet Savage Jim en is extreem gladgeschoren.

 

Jim ondervraagt de party en begint bij Liz bij het vissen naar aantrekkelijke natives. “Oh het was een garou en dus niet van belang.”, zegt ze, dat lijkt hij goed te vinden. Wat vindt Whipsaw van Metissen? “Er was een native gids, die wyrm-infested was.” Tja, weinig tegenin te brengen, trouwens…het was een metis. Rat’s vraagt hij “Nog op botten geknabbelt?” Rat’s: “Niet die van de doodgraver” Aan Doc: “Onderwerp jij je?” Aan diegene die op dat moment alpha is. “Jij hebt de laagste positie Omega.” Aan Wolfgang: “Heb jij respect voor Gaia?” Wolfgang: “Ja hoor!” Dan gaat hij verder: “Er was een gevecht in Turquoise. Geen Crinos gezien?” Ai, Rat’s heeft zich laten zien in crinos om de aanvallende meute gek te maken…maar gelukkig zijn die allemaal dood: “We waren in de umbra.” “Ik ga naar Turquoise om dat te controleren. Ver achter mij zal ook de marshall komen, hij is human en onderzoekt de dood van de sheriff, ik wis sporen van mogelijke breaches e.d. Als jullie gelogen hebben, zal ik jullie zoeken. ” Hij praat verder: “Jullie moeten een party vormen. Wie is de leider?” Het antwoord ‘dat wisselt’ bevalt hem niet. “De Silverfang is de ahroun en de alpha. Dat nieuwerwetse gedoe is leuk voor die watjes van de Children of Gaia, maar niet hier.”

 

De reis gaat gestaag verder tot zes Sioux Indianen, met hun kenmerkende mohawk kapsel, op de wagen komt afstormen. Zij zien een vrouw, een hond, een koetsier en twee begeleiders: een makkelijke prooi. Ze gebruiken boog en bijlen: en hierin zijn ze ook zeer geoefend. Ze hebben geen problemen om de wegduikende party toch te raken met wat pijlen. Ze laten hun paarden om de koets heen cirkelen en blijven schieten. Maar de party schiet terug: Whipsaw in Glabro, en Rat’s in Hispo. Wolfgang raakt er een flink. Whipsaw idem. Rat’s springt er een naar de keel. De indiaan steekt een dolk in Rat’s, maar Rat’s scheurt de keel open. Er worden pijlen, bogen (goede kwaliteit) en tomahawks buit gemaakt.

De avond valt en de karavaan onderbreekt de reis voor rust. Onder tussen speculeert met verder over wat de Shadow Lord zei: pack worden, Liz als alpha. De oude afspraak van de party, die iedereen inzet naar zijn/haar kwaliteiten, beviel beter. Maar een pack worden? En wie wordt dan de totem? Coyote? Whipsaw merkt op dat hij Whippoorwill heeft afgezworen door de woorden van Coyote. Liz vertelt rustig dat hij de vader is van haar kind…om de een of andere manier is niemand echt verrast. Wolfgang vindt het wel een toffe peer. Doc: ja hoor. Rat’s: ja, als iedereen dat wil. Wolfgang, in wiens hoofd Coyote een log cabin heeft ingericht, vertelt dat hij een visioen heeft gehad nadat hij ging mediteren. Een boodschapper spirit (vogelachtig) vertelt dat Coyote niet dicht bij is momenteel en tijd nodig heeft om te komen, letterlijk vertelt deze dat Wolfgang iedereen moet stallen met een ritueel en een jacht en zo, maar niet vertellen dat dit een soort ‘opzet’ is. Als huntsmaster wordt de philodox Whipsaw gekozen: op de jachtlijst van vandaag staat Bane, daar lijkt Coyote een hekel aan te hebben. Er wordt een moot uitgeroepen en het voornemen op een pack te worden. Men stapt de umbra in, er zijn krachtige rukwinden, van de umbral storm in de verte (windkracht 7-8). Er zijn zilver-blauwe sporen in de het landschap van de pen-umbra (die heel erg op het normale landschap lijkt). Deze leiden verder de duinen in. Al lopende vertelt Wolfgang dat zijn visioen hem vertelde om iedereen te stallen, om zo tijd te winnen voor Coyote. Langzaam buigen de sporen af de lucht in, het zijn de sporen van een groot konijn, deze hupt in de verte vrolijk verder. Deze heeft geen wyrm taint. Dieper in de umbra, houd hij stand en kijkt de party aan, dan kijkt hij naar beneden, de heuvel af. De spirit zegt niets. Als iedereen boven op de heuvelrug staat, ziet men een donkere poel met een paarsige gloed beneden. Ook dit heeft geen wyrm taint noch weaver taint. Het konijn blijft staan als iedereen naar beneden loopt. Ze lopen om het poeltje heen: nu is het een groot meer. Ze zien de rug van een groot wezen wegduiken.

 

Aan de oever van het meer staan de schimmen van Indianen ouders, ze treuren en roepen “Nanabush!”. Qua kledij en uiterlijk zijn dit natives die meer in het noord / noordoosten wonen. Ze zien een klein kindje spelen en een groot monster uit het water het kindje grijpen. De tijdlijnen kloppen niet, ze lopen door elkaar. Wolfgang kent, uit het saloon, een obscuur verhaal over een dat zou wonen in de meren van het noorden: is dat deze? Het eet kinderen en iedereen die te dicht in de buurt komt. Doc kent een vage referentie naar een lore van een oeroud wezen dat een van de drijvende krachten achter creatie is: de Nanabush. Discussie volgt: wat is het doel? Het zal toch niet de bedoeling zijn dat we deze verslaan? Coyote is een oorlogsgeest, maar ook een trickster. Out-of-the-box thinking. Iets met het konijn misschien, als offer? Men kijkt naar het konijn, deze schud ‘nee’ vanuit de verte met een minzaam glimlachje. Een plan ontvouwt zich. Wolfgang gaat in het water, Doc gaat met zijn rug naar het water zandkastelen bouwen. Ook Rat’s gaat in het water. Hij ziet het beest al in de verte. Het lijkt het meeste op een enorme Meerval met grijparmen. Het zwemt op Doc af, rolt zich op en lanceert zich naar Doc: hij is pijlsnel. Hij grijpt Doc vast en sleurt hem terug naar het water. Hier zat iedereen op te wachten. Iedereen stormt erop af. Men veranderd in Crinos, slaat klauwen in de glibberige huid en probeert het monster vast te grijpen. Rat’s roept: “Laat hem niet naar het water gaan.” Whipsaw beseft zich dat dit een illusie is en stelt zich een harpoen voor: deze neemt vorm als ene harpoen gemaakt (en getekend ) door een kind. Met de harpoen heeft hij goede grip op het beest. Met vereende krachten tilt men het monster op en draagt het naar de oever, en daarna de heuvel op. Konijn springt naar voren, het landschap brokkelt af, wolken trekken samen. Op de afbrokkelende duin staat een man met een staf, hij draagt een native american cape: shamaan-Coyote. Hij stompt met de staf op de grond: BOEM. Door de wolken breekt de maan. Nanabush verandert in (de ‘reguliere’) Coyote. Er dansen moonspirits in de banen van het maan licht. Shamaan-Coyote danst mee. De party gaat ook meedansen, Coyote doet een Howl naar Luna. Een aspect van de Incarna Luna verschijnt en danst mee met Coyote en de groep Garou: dit is zijn kracht als greater (totem)-spirit.

 

Shamaan-Coyote zegt: “Jullie hebben het goed gedaan. Dit raadsel had geen echte oplossing. Ik accepteer jullie als pact. Ik heb geen ban (taboe), behalve dat jullie je hart volgen en de wyrm niet in jullie hart toelaten. Maar voordat jullie mij accepteren, weet dat ook Nanabush een aspect van mij is.” “Oei”, zegt Doc. “Eet jij kinderen?”, vraagt Wolfgang verschrikt. “Ik niet, maar Nanabush wel. Hij neemt offers en is een aspect van mij in het Noorden / Noordoosten bij de grote meren. Net als het Konijn, Briar Rabbit.” Er wordt geknikt. “Oh ja, laat de Nuwisha, Were-Coyotes, met rust. Ik kan jullie altijd vinden en weet dat jullie overal de schuld van zullen krijgen.” “Oh, dat zijn we al gewend.”

De party zegt nog steeds volmondig ‘ja’ en is nu officieel een pact met een totem spirit. Nu de naam nog.

 

 

 

 

 

 

 

Tanais 101

We blijken heel wat gemiste berichtjes te hebben van Joe Clef. De meest recente, en meest dringende, is van drie weken terug. “Waar zijn jullie? Ik heb jullie assistentie dringend nodig!” We sturen bericht dat we weer terug zijn en hij reageert meteen: “Waar zijn jullie GVD al die tijd geweest en waarom reageren jullie niet?” We worden binnen twee uur verwacht. We liegen met ons eigen vehikel naar Plymouth.
Clef kijkt toch een beetje gefrustreerd. Hij wil graag een open verbinding met ons, dat we niet weer zo lang onbereikbaar zijn. Helena vertelt dat we naar de Poolnaald zijn geweest, maar in een andere dimensie waar de tijd anders loopt. Hij wil wel eens mee. Maar nu heeft hij iets belangrijkers: de White Collars hebben een probleem. Een van hun basissen is verdwenen. En dat kan een kans voor ons zijn. Wellicht valt er wat te scavengen. En sowieso is het nuttig om hun zwakke plekken te weten. Bij Svalbart / Spistbergen is een Avanki basis op twee kleine eilandjes, Kongs Øia.  “Neem koude-uitrusting mee! Het is juli, maar daar is het maar een paar graden boven nul. Tot ziens!”
We slaan goede winterspullen in en gaan met de sub naar het poolgebied. Gwen pakt een paar goede geweren mee.
Vier uur later zijn we er bijna. We varen via de bodem. Op 50 km afstand beginnen de instrumenten raar uit te slaan. Ze geven aan dat er over nog 10 km interferentie is. Daar voorbij lijkt de zee op te houden. Als we er bijna zijn, zien we niks bijzonders door de patrijspoorten, maar de apparatuur is op tilt geslagen. [Sense Color: hier is Tempest in plaats van zee.] We stijgen op. Op 20 m diepte verschijnt de zee weer op onze metertjes. We varen voorzichtig verder. Er staat een heel sterke stroming haaks op de eilandjes. De een na de ander begeven al onze instrumenten het in de electromagnetische chaos. Met [Matter] maakt Helena een gouden balletje vast aan het schip, zodat ze met [Correspondence] weet waar het schip heengaat. Dan trekken we onze duikpakken aan, stoppen de uitrusting die we mee willen nemen in een rubberbootje en gaan van boord. Condoleeza blijft achter om te repareren wat er te repareren valt.
Het is even pittig zwemmen want er staat een sterke stroming rondom de twee eilandjes. Dan komen we aan op een rotsig strandje vol met zomerbloemen. Verderop zien we lage bergen met ijskappen. Als we het hoofdeiland verkennen zien we de restanten van een tsunami. Her en der liggen restanten van kapotte high-tech, vermengd met steentijd spullen. Er zijn geen menselijke resten. Het eiland lijkt in de steek gelaten te zijn.
Het water is tot heel hoog gekomen. Er zijn grotopeningen, maar die zijn allemaal ondergelopen geweest. We gaan er eens kijken. Ze beginnen als een natuurlijk grottenstelsel met stookplaatsen, slaapplaatsen van dierenhuiden en grotschilderingen, maar achterin vinden we stalen muren. Daar is nog het een en ander heel gebleven. maar het openingsmechanisme van de wand is helemaal kapot. Elaine denkt dat we het met [Matter en Forces] wel weer aan de praat moeten kunnen krijgen. Een hele dikke deur in de rotswand schuift knersend een handbreedte open en dan begeeft het mechanisme het definitief. Er ontsnapt een edelgas en onze lichamen springen instinctief over op Unbreathing. Maar het gaat minder gemakkelijk dan vroeger. Gwen maakt de opening met [Matter] groot genoeg om onszelf er doorheen te persen. De ruimte er achter is gevuld met edelgas, alleen door unbreathers te betreden. Hier is een ontvangstzaaltje, een omkleedruimte met een kapstok, en daarachter is een kronkelgang verder de (nep)rots in omlaag. Gwen en Elaine kunnen hun unbreathing met [Entropie] rekken, Helena probeert het met [Life], maar dat gaat minder goed. De gang heeft fraaie rotstekeningen van de jacht op allerlei diersoorten. Het lijkt een religieuze plek te zijn.
Uiteindelijk komen we aan in een ronde kamer met een fontein van wit bruisend water. De afbeeldingen in deze zaal geven aan dat dit de bron van unbreathing is. Krijgers vangen kleine beesten, dan krijgen ze van dit water te drinken en daarna kunnen ze grotere en gevaarlijkere dieren vangen. Het lijkt een inwijdingszaaltje. Met [Time] kijkt Gwen hoe het er vroeger aan toe ging. rie weken geleden was er hier een drietal mannen met bodypaint. Ze krijgen een blik in de ogen alsof ze gehypnotiseerd zijn en rennen naar buiten. Ze kijkt wat verder terug in de tijd en vindt een inwijdingsceremonie. Een paar jonge stamleden krijgen een slokje water en er wordt wat over ze heen gegoten. Daarna rennen ze met zeer hoge snelheid. De bron is [Color] maar anders dan de Tempest, haar signatuur is het tegenovergestelde van een Zwarte Bron. Helena neemt een slok van de bron. Haar unbreathing vermogen is in één klap hersteld. Gwen en Elaine doen het ook. We hebben tijd extra. Er kan opeens een heleboel gedaan worden in één seconde.
We gaan terug naar het strand. Gwen bekijkt met [Time] wat er is gebeurd. Net onder de getijdegrens woonden bubbelmensen. Die werden aangevallen door Mudmen uit de diepte. Nadat de bubbelmensen verslagen waren kwam er een soort sirenenzang die alle mensen naar buiten riep. De draaikolk versnelde en werd een tsunami. Het was een welgerichte aanval, alle white collars zijn de diepte in verdwenen. Gwen ziet een grote zwarte muil in de Tempest, waar de mensen door worden verzwolgen. We herinneren ons dat de bubbelmensen bi Ierland vertelden dat ze een schepping van de white collars waren en dat die groep ontsnapt waren. En de electromagnetische interferentie kennen we ook al van de Mudmen bij Ierland.
We zwemmen naar onze duikboot. We zijn ontzettend snel en het niet-ademen kost helemaal geen moeite. Er komt een bubbelwezen aan. Helemaal ontredderd zegt het via [Mindlink]: “Sorry meesters, het is nooit zo bedoeld!”
“Waar zijn de andere white collars?” vragen we.
“Die zijn door de Tempest verzwolgen. De grote muil heeft ze opgeslokt. Door de kieuwen kwam het water weer naar buiten, maar de meesters zijn mee de diepte ingevoerd. De mudmen zijn tegen ons in opstand gekomen. Zij kunnen wel de Tempest in, wij niet. Het was op de meesters aan het jagen, kinderspel! En dat kon zo gemakkelijk omdat de mudmen ons hadden uitgeschakeld.”
De mudmen zijn inmiddels weg. Elaine haalt het beeld van de muil weer naar boven. Het is een organisch Tempest-monster. We gaan die kant op om een kijkje te nemen. De Tempest is koud en naar. Het zuigt het leven uit ons.
{Na 3 health-levels slaat er een reflex aan en we floepen de Tempest uit, de 5e dimensie in! We ‘zien’ de Tempest van buitenaf door de leegte van de vijfde dimensie – een frequentie die de twee werelden verbindt en wij zitten daar nu naast in de leegte van de 5e dimensie. De Witte Bron zien we hier als een tentakel die de verte in verdwijnt. (We kunnen niet zo heel ver kijken.) De Witte Bron is ook Igrot, maar een ander ‘orgaan’ dan de Zwarte Bronnen. Door ons met [Color-magie] op geel-groen te concentreren, komen we weer terug in onze realiteit.}
We bedenken ons dat we niet terug de Tempest in willen, datgene wat de white collars op heeft gegeten, zal ze nu na drie weken wel verteerd hebben. Blijft de vraag wat ze heeft aangevallen en waarom. De hypersnelheid zal nog wel een weekje aanhouden. Helena gaat nog even terug om een veldfles met wit water te vullen. De andere twee zien op het eiland een snelle gestalte. Er leeft nog iemand. Die komt vorzichtig met zijn speer tevoorschijn.
“Wie zijn jullie? Komen jullie poolshoogte nemen? Jullie zijn in overtreding, ik vind het vervelend om te zeggen.”
We raken met hem in gesprek.
“Dat bronwater kun je niet meenemen. Dat is verboden. Jullie zijn geen echte white collars, anders had je de heilige bron niet ontwijd.”
Hij weet dat er zwarte bronnen bestaan. “Zwarte bronnen zijn voor ons volledig taboe; totaal off-limit. De witte bronnen zijn reine plekken en ook Color willen we niets mee te maken hebben.”
Hij had verwacht hier dood te gaan. Dat we hem afmaken, dat lijkt hem wel een goed idee of hiervandaan meenemen, als getuige. Maar zomaar redden, nee dat hoort niet. White collars redden elkaar niet. Hij wil op heroïsche wijze aan zijn stam kunnen vertellen wat er gebeurt is. Hij wil ons vertellen hoe gewone white collars zich horen te gedragen. Bijvoorbeeld: het geweer van Gwen is het ultieme bewijs dat we ‘maar’ technici zijn. In alle eerlijkheid zegt hij dat hij zelden zulke slechte namaak gezien heeft als ons. “Alsof je bedoeld bent om op te vallen.”
Op ijsbeerjacht. Hij is uitermate behendig en kundig. Terwijl wij het dier villen en uitbenen, maakt hij vuur. Onder het genot van verse berenbout stelt hij zich voor: “Ymail.” Wij noemen onze white collar identiteiten. Hij kan ons helpen.
Ymail vertelt dat Tempest een vervelende bijkomstigheid is van de witte bronnen. Wij vertellen over onze research en hoe we zijn ontslagen. Hij vindt dat geen grond voor ontslag en zou het zelf anders hebben aangepakt.
Hij vertelt dat er een essentieel verschil is tussen de kern van de white collars, die gespecialiseerd zijn in essentiële overlevingsvaardigheden en mondelinge overlevensvaardigheden, en de buitencirkel van niet-essentiële technici, unbreathing en de wereld besturen. “Na de ineenstorting waren wij, de ‘primitieve’ mensen, de enigen die zonder technologie bleken te kunnen  overleven. Met de witte bronnen en onze natuurlijke vaardigheden hebben we de ‘beschaving’ gered en nu besturen we de wereld met de white collar technici als tussenschakel. Maar feitelijk willen wij gewoon leven zoals we altijd al hebben geleefd en zelfstandig zijn. Wij kunnen overleven in de meest woeste omgeving en daar zijn we trots op.”
Na een tijdje merkt hij op: “Er hangt een soort zwarte bron-waas om jullie heen, als een vieze geur. We weten dat er Color gebruikt wordt, maar dat gaat gewoon niet samen met ons gebruik van de witte bronnen. En het werkt op mij ontwrichtend. Met unbreathing halen we de dood uit ons leven. Maar Color en de zwarte bronnen halen het leven uit de mensen. Ook jullie contact met een zwarte bron zal langzaam weg slijten. Maar het is heel raar dat jullie zowel de witte als de zwarte bronnen kunnen verdragen. Dat kan ik niet.”
Ymail stelt voor om naar Svalbart te gaan. Dit is quarantainegebied geworden. De mudmen zijn een plaag aan het worden. De zandkristallen zijn zich aan het vermenigvuldigen. Ze zijn getraceerd naar de Zuidelijke poolnaald en het zand heeft zich van daaruit verspreid. We gaan slapen en zwemmen de volgende dag naar Svalbart. Helena geeft de veldfles wit water aan Condoleeza te drinken. Onderweg vertelt Ymail verder. Door een gericht fok-programma zijn de white collars fysiek extreem goed geworden. De witte bonnen zijn natuurlijke krachtplekken en ze worden heilig gevonden. Hij weet niet waarom het Tempestmonster op white collar mensen joeg. Witte bronnen trekken Tempest aan. Zwarte bronnen leiden tot de slijmziekte. Dat is een kwaal waarbij mensen eerst kleur kwijtraken en dan in zwart slijm veranderen. Die ziekte kennen we, want hij trad bij de komst van Igrot al op en die ziekte was de aanleiding tot alle ellende. Waarschijnlijk is dat nu ook aan het gebeuren op Tanais met de aanhangers van Eenoog.
De technologische branch waar wij werkten voordat we ontslagen werden, is de interface tussen de white collars en de blue collars.
3 xp

Scorpio Rising 10

Scorpio Rising 10 – Eerste Kwartier

De slag in de umbra tegen de Black Spiral Dancers is gewonnen: maar wat was de prijs? Rat’s zwaargewond en buiten bewustzijn. Whipsaw, kwijlend en zwakzinnig met een hersenbeschadiging (en een lelijk litteken van een spiraal). Doc en Liz zijn gewond, maar staan nog overeind. Whipsaw vangt vlinders (een kleine spirit die langs vliegt). Het waait in de umbra, er vliegen spirits langs. Buttercup ligt buiten bewustzijn op de ‘grond.’ Voorzichtig en met veel gedoe proberen ze uit de umbra te komen, gelukkig komt de gezonde en niet gewonde Wolfgang helpen. Hij was druk bezig met schieten en had het moment gemist. De slag in de umbra was snel voorbij.

In Wolfgangs huis komt de hamvraag: wat willen ze eigenlijk weten van Buttercup? Eerst binden ze hem vast en beplakken hem met zilver om de gnosis laag te houden. Af en toe brengen ze een wond toe om hem zwak te houden. Rat’s is onervaren in het ondervragen en schreeuwt: spreek! Welke bane wilde je oproepen?! Maar Buttercup, in crinos, reageert niet. Hij probeert het nog een keer. Weer niets. Whipsaw stamelt een vraag. Maar Buttercup lacht vaag. Liz spreekt, maar hij huilt: de geesten van dode dieren komen weer aan. Nu moeten ze die ook nog opruimen. Moeiteloos stelt Rat’s voor : dit heeft geen zin, laten we hem doodmaken. Doc zegt dat ze het nog niet echt geprobeerd hebben, Buttercup heeft informatie maar ook Pain Resistance; zou Rat’s zelf antwoord geven na deze halfslachtige ondervraging? Dan komt Schildpad binnen gesjokt. “Hal-lo…jij..hebt mij…geroepen?”, vraagt hij Rat’s. Ja, 5 dagen geleden: “tja het is al voorbij.” “Dan…ga…ik…….weer”

“Nee wacht, heb jij ideeën voor deze BSD?” “Er…is…het meer…van zil-ver.” Stilte “Dat is een queeste op zich”, zegt Liz. “Maar…je…kunt…hem…ook…ingraven…bij…een…mieren-hoop. Dat is…popu-lair…hier.”

“Oh, jullie…zijn…dat pack…van Coyote?” ‘Nounou, pack, Coyote’ wordt er gemopperd. “En jij…hebt Whippoorwill…verraden.” Whipsaw staart leeg terug. “De spirits…waren…daar boos over….tot..ze..hoor-den…dat Coyote…erachter…zat . Coyote…vertelt..jullie…verhaal. Was…dat…alles?” Neen, men wil nog van alles leren: Rat’s wil Mother’s Touch (bestudeer de wonden, leer medicine) leren en Liz Resist Toxin (3 dagen eikensap drinken; hier zijn geen eiken maar gelukkig staat iets in de wagen van Manson), Doc vraagt om Blissfull Ignorance (kameleon zit hier ook niet, maar wel een bijdehandse woestijnhagedis die het ook kan. Deze hagedis vertelt Doc dat hij moet urineren in het bak water die in het maanlicht staat) en Whipsaw wil Luna’s Armor leren (Schildpad heeft wel banden met Moonspirits: baden in het water dat een volle avond in het maanlicht heeft gestaan).

Liz stelt voor om Buttercup zonder drinken in de woestijn in te graven bij een mierennest. Zo gezegd zo gedaan. Het duurt even en dan begint Buttercup te spreken. Maar uiteindelijk geeft hij informatie voor water. Hij is niet in Death Valley geweest, maar in ruil voor zijn dood merkt hij op dat het allemaal erger is geworden, dat er iets doorheen zou kunnen als de goede omstandigheden er zijn. Het onrust, de ruzies en de haat wijzen erop dat het dichterbij komt. Wolfgang houdt zich aan zijn woord en schiet hem dood. In zijn jaszak zit een zegel dat hem kenmerkt als officieel afgevaardigde van huis LaLaurie, slavenhandelaars in Louisiana. Liz merkt op dat dat moordenaars en martelaars zijn: vermijden.

Eerst even regenereren en de contacten in Turquoise in orde maken. Dat kost drie dagen. Dan op naar Oraibi (één kar blijft in Turquoise). De lupus Sunchaser zit te praten (mindspeak) met Little Red Fox als ze ’s avonds aankomen. Men vertelt het tweetal wat er gebeurd is. Little Red Fox stelt voor dat ze hun zaken in Oraibi snel afhandelen en meegaan naar de Wendigo-elders om hun verhaal te doen. De Wendigo zullen hen niet vriendelijk onthalen, maar het verhaal is belangrijk. Hmmmm…tijd voor etiquette. Little Red Fox vertelt dat de Wendigo vooral voor glory gaan (oude broer wisdom en middelste broer honor), ze zijn dan ook fysiek ingesteld. Dus wees voorbereid op fysieke uitdagingen. Respecteer de stam en de voorouders.

 

Atsila, de chieftain van de Fireclan, ontmoet de party als eerste. Ze doen hun verhaal en Doc overhandigd een zak turkoois. Atsila laat de gemcutter van House of the Hard Woman komen: Ituha (zie Personae dramatis). Rat’s vraagt naar Kokyangwuti en of hij Whipsaw wil helpen: Whipsaw is nog steeds aardig, maar minder slim en heeft steeds hoofdpijn. Een klein skeletje (spirit) zit ineens bij Whipsaw op de schouder: jij had dood moeten zijn. Men kent de kracht van de garou, maar dit eist een tol van het lichaam en van de spirits: tijd om de belasting te betalen. Morgen is er overleg met Winawa. Ituha komt aangelopen, zegt iets in Hopi en bestudeert het turquoise: zijn oordeel is dat het goede kwaliteit is. Atsila zegt dat de party oprecht en eervol gehandeld heeft. Hij pakt een vogelschedel en knijpt het fijn: we zullen jullie niet vervloeken. Dan loopt hij weg. Kokyangwuti van de Society of the Spider Woman komt niet veel later aangelopen: iemand genezing nodig? Ja zeker, wie niet? De in versieren-op-de-mensen-manier nog niet heel erg ervaren Rat’s probeert de mooie Indiaanse te versieren: ze is nog niet onder de indruk, en een gebroken riet is ook niet een heel romantisch cadeau. Ze kijkt naar Liz: “Je hebt een mooie gloed. Doe voorzichtig met drank. Je uitstraling komt in de buurt van een Holy Woman.” “Van Coyote? De repercussies zijn niet te overzien. Maar trickster is heel vruchtbaar,” ze mompelt “misschien moet ik de Anasazi (= verdwenen tribe) wel informeren.” Men krijgt het zelfde huisje voor de nacht en maispannenkoeken met water voor ontbijt.

Iedereen staat ’s ochtends bij Winawa. Wolfgang besluit om in lupus vorm te gaan, tot verbazing van zijn toekomstige pack members. Atsila is er, Kokyanwuti, Ituha en Winawa. De chieftains overleggen: de garou moeten investeren (gnosis); een test is niet nodig. Dus terug naar de brandende zon op het plateau op de berg. Iedereen mediteren in de cirkel: een rituele dans wordt gedaan en rook uit een heilige pijp wordt over iedereen uitgeblazen. Kokopelli verschijnt , een spirit met een bochel en dreads. Hij heeft een grote fluit (yes, pun intended), dit is de totem van de Hopi. Hij begroet de party, en kent Coyote want hij is een aspect van Coyote. Hij brengt speciale zegens, want “Coyote waakt over u” en speciaal voor de schone dame. “Genezen? Dat doe ik graag, want jullie hebben iets dappers gedaan.” Hij legt zijn Fluit op Whipsaw…“Wiep!”

Na de trance afscheid nemen en met Little Red Fox op pad. Whipsaw rijdt, Doc en Wolfgang mediteren. Na ene tijd rijden sluiten twee indianen aan: ze kijken argwanend. Het zijn Wendigo galiard Thunderbird Flies Again en galliard-in-opleiding Crawling King Snake .Wolfgang vraagt hoe het is om galiard te zijn voor de Wendigo. “Ah, is dit een challenge?”, vraagt Thunderbird. Wolfgang moet een verhaal vertellen: Er was eens een Metis uit Turquoise. Die ging eens op stap met wat cowboys. Het verhaal van Thunderbird is zeer expressief en fysiek, stem, veel gebaren en het mimieken van personages: niet per se beter, wel de Wendigo stijl. Wolfgang leert wat Apache van hem. Tegen de Rio Grande aan ligt de stam momenteel, hier groeit stug gras en kleine struiken. Bij het kamp worden ze opgewacht. Een grote vrouw staat met haar armen over elkaar, ze heeft twee zilveren tomahawks, ze draagt de leidersveren; zij is de sterkste, zij leidt. Naast haar staat en zwarte wolf, deze heeft een Fang Dagger om zijn nek hangen. Vanuit het niets: een individu rent met twee tomahawks op de party af: de eerste test. Liz springt van het paard, paekt haar bijl en weert de eerste klap af. Ze schopt de benen onder hem uit en hij valt. Ze springt op hem om hem te ontwapenen, maar hij geeft haar een kaakslag. Ze krabbelen op, hij sjokt weg er staan inmiddels een grote groep indianen te kijken. Little Red Fox reageert hier niet op: “Laat mij jullie introduceren bij onze leider” Liz: “graag!” en steekt haar bijl weg.

De grote vrouw is Blood Shikoba (ahroun), de wolf is Hunger of Shadows (theurg). Rat’s heeft van hem gehoord. Hij heeft tegen grote slangen gevochten in het zuiden, zeer eervol, maar een hekel aan blanken. Little Red Fox wijst in de massa: “en dat was onze ragabash Gun-and-Tomahawk” De party stelt zich voor, Blood en Hunger fluisteren. Dan zegt Blood: “Jullie willen vast praten en zo.” “We hebben informatie,” probeert Whipsaw. “Nou,” zegt ze ongeïnteresseerd, “laten we dan maar naar mijn tipi gaan.” Gun-and-Tomahawk sluit aan. Men krijgt gezouten vlees en een gefermenteerde drank. Wolfgang wil zijn eigen drank uitdelen, maar dat wordt genegeerd (hij neemt een demonstratieve grote slok). Rat’s spreekt, hij wordt het minst genegeerd, Wolfgang ligt het moeilijkst. Rat’s doet het hele verhaal in garou speech uit de doeken (Death Valley, bane, metis vermoord (“oggot”), grotere bane hierachter. “Waarom heeft hij (Whipsaw) een spiraal?” vraagt Hunger aan onze theurg. Rat’s legt het uit (Black Spiral Dancer, gevecht, litteken). De ragabash slaat Rat’s: “Geen litteken!” Rat’s zegt: “Jij bent geen Black Spiral Dancer! Jij vecht niet met Balefire!” Ja, Balefire geeft nare littekens. De ragabash geeft Whipsaw een houtje, veel drank en snijdt het litteken, ruim, weg. Whipsaw gaat in crinos om te genezen. De Wendigo reageren niet. Na een kort gesprek tussen de Wendigo geloven ze het verhaal, ze gaan overleggen met de Uktena. “Secundaire redenen?” Renown. “Klaar om een verhaal te vertellen?” Ja! “Maar jullie galliard is wel weaver- en wyrmbringer. Als wolf spreken is waarschijnlijk beter.” Whipsaw leert de Moot Rite om hem te kunnen introduceren, Wolfgang gaat het zo goed mogelijk in Apache doen (aangevuld met garou speech). De theurg Hunger introduceert de party, negatief. Whipsaw laat stilte opbouwen, en doet dan de moot howl: de Wendigo zijn hierdoor licht in verlegenheid gebracht want de party regenereert de caern met Gnosis. Wolfgang vertelt het verhaal met mimiek en fysiek, als lupus. Geen ovaties, maar hij krijgt de lachers op zijn hand als hij bij het stuk van Buttercup (een blanke) in zijn eigen vorm veranderd. Daarna afwachtende stilte. Hunger en Blood Shikoba overleggen kort: ze kunnen niet om het verhaal heen. Vooral het opnemen tegen vier BSD’s. De renown wordt bevestigd. Blood zegt: “Ik denk dat jullie een queeste hebben. In Louisana. Jullie zijn tot nu toe niet als andere wyrmbringer. Jullie zijn wel dapper en eervol. Wees voorzichtig met de Weaver. En met Coyote. Nu: drinken en even geen oorlog voeren.” Dit begint plichtmatig, maar wordt steeds iets losser.

Tanais 100

Tanais 100 – 21-01-2016
We zijn bij het uiteinde van de poolnaald. Er is maar één ingang: de Mond, dat is het smalste punt, de top van de naald. Imhotep en Chappie stappen samen met ons uit. We voelen de radioactiviteit in onze botten. Imhotep merkt op dat hij hier al duizenden jaren niet meer is geweest. De naald is in die tijd verder verschoven en de Mond ligt nu onder water. Vanaf dit punt hebben we nog 20 uur totdat de shuttle terugvliegt naar de andere wereld.
Voor Chappie is het een heel onverwachte wending dat hij ons niet mag ‘juicen’, maar Imhotep probeert ons gerust te stellen: “Chappie weet dat ik de baas ben en ik heb hem er van overtuigd jullie een tijdje te observeren. Jullie ogen zullen hier open gaan.” Claude ziet dat hij de waarheid spreekt.
Met hobbit-watermagie duwt hij het water weg zodat de Mond vrijkomt. Daar zit een lens van zwart water. Als hij het zeewater niet had weggeduwd maar waren gaan zwemmen, waren we in  een zwarte bron terecht gekomen. “Die was er de vorige keer nog niet,” zegt Imhotep. De zwarte bron is bolvormig, want het is een intrusie van een vijfdimensionele tentakel in een driedimensionale wereld. “Is er nog een andere weg naar binnen?” vraagt Risha. “Nee, dit is alien technologie. Er is geen enkele andere manier om in of uit deze gevangenis te komen.” Dus na enig nadenken gebruiken we nog meer hobbitmagie, water van Claude en wind van Chang en Risha, en daarmee boren we een tunneltje door het zwarte water naar de andere kant. Even rennen en dan zijn we binnen.
Het is heel stil en donker. We zetten onze kaste-tekens aan en in dat licht zien we dat we in een hangar zijn aanbeland. We lopen op de gekromde wand. De vloer met vliegmachines staat rechtop. Het is allemaal van aardse makelij. In een zijmuur vinden we een sluis. Met spiderclimb kunnen we er makkelijk bij komen. De elektriciteit is uitgevallen, maar Risha doet er een puntje essence in en met de Lock Opening Touch overtuigt hij het systeem dat we geautoriseerd zijn. Van hier gaat een grote trap naar de lager gelegen verdieping. Hier kunnen veel mensen tegelijk overheen. We komen uit in een kantine en ontspanningsruimte. Hier vraagt Risha aan Imhotep hoe het zat met al die levels die er in de oude tijd waren. Imhotep vertelt dat de gewone mensen niets afwisten van Immortals. De vijf grote corporaties hadden hier ieder een vestiging. Dat stelden niets voor, maar het was belangrijk dat iedereen dacht dat zíj de poolnaalden hadden gebouwd. “Maar ik zeg verder helemaal niks meer, want Chappie moet zich een mening over jullie vormen.”
We gaan nog een verdieping naar beneden. Hier lopen vanaf een centraal plein straalvormig vijf gangen naar vijf vleugels, één voor iedere corporatie. Claude gaat op zoek naar geheime passages en denkt dat de sleutel wel eens in het computersysteem zou kunnen zitten. We beginnen in de Bickles vleugel. Risha hackt de computer met Speed the Wheels en de computerkennis die hij zich herinnert van zijn alter-ego Helena. Het blijkt dat Bickles de poolnaalden gebruikte om te zoeken naar buitenaardse beschavingen. Hij voert onze namen uit de tijd van de Witte Stad in en heeft meteen succes! “De Generaal” en de andere namen zijn prominent aanwezig. We vinden dat onze eerdere incarnaties tot een klasse wezens behoorden waar witte ballen in neerdaalden. Daardoor zijn we van gewone mensen in speciale wezens veranderd met bijzondere krachten. De term “Hedge Wizards” wordt gebruikt. We zijn op allerlei manieren onderzocht, zonder ons medeweten, maar Bickles’ onderzoekers hebben niet begrepen wat er precies gebeurd is. Er waren er uiteindelijk 4 à 500  maar wij waren de eersten.
De vijf bedrijven hebben ieder een eigen computersysteem. De volgende gang is van Bingo Inc. De geloofden niet in aliens. Ook hier vinden wij onze vorige levens.
Er waren aanwijzingen dat wij zouden kunnen helpen met een oplossing voor het Igrot-probleem. Onze psychische vermogens namen toe in de tijd. Uit pure wanhoop is besloten om ons uit te nodigen om ons licht er op te laten schijnen en daarvoor was de fake-prijsvraag uitgeschreven. Claude vraagt of we met onze oude identiteit kunnen inloggen. Dat kan, maar die hebben heel weinig rechten. Risha heeft met zijn nagemaakte level 100 account toegang tot alles, dus hij logt snel daar weer mee in. Hij leest dat ons gedrag wees op ernstige psychische verwondingen. De Generaal is een fantasie uniform gaan dragen en gedroeg zich als goeroe. Claude’s eerdere incarnatie is in illegale organen gaan handelen. Gwan’s eerdere incarnatie werd angstig en kinderlijk afhankelijk. Het zoontje van een rijke Indiase zakenmogul, die later Risha zou worden, heeft nog de minste gedragsafwijkingen. Hij wordt beschreven als “de meest betrouwbare.” Er werd voor ons type een aparte DSM-diagnose opgesteld, iets over herstel van een diepe psychische verwonding. Het indalen van de witte bollen was nogal traumatisch. In de files ontdekken we dat er vier of vijf types waren, waar we de solars, abyssals, lunars en siderials in herkennen en aanwijzingen dat er mogelijk nog een vijfde groep van dragon blooded was. De verschillende types hadden net andere signaturen bollen die in hun indaalden.
De menselijke resten die hier lagen zijn allang tot stof vergaan. Als volgende gaan we naar Streffer. Uit hun files kunnen we opmaken dat deze industrie niets zag in de hele operatie met de poolnaalden. Ze probeerden het project gesloten te krijgen, maar gebruikten het intussen wel voor propaganda.
In de Volker-Werner vleugel gaan we weer het systeem in. We vinden geen informatie over onszelf. Maar de interne security afdeling heeft ontdekt dat er interferenties zijn geweest in het systeem. Onbekenden zijn door deze vleugel heen gekomen en dieper de naald ingegaan. De illegale indringers hebben hun sporen steeds zeer zorgvuldig uitgewist. Als Risha inlogt met een Immortal account, dan gaat er een grote poort open in de wand.
We kijken nog snel even in de laatste gang. Het Grotius instituut blijkt ons grondig biologisch te hebben onderzocht. Bij ons en bij iedereen die door een lichtbol is geraakt is de zoniumstructuur ernstig verstoord. In plaats van een kleine en vlak verdeelde hoeveelheid, hebben wij een sterk fluctuerend zonium patroon, soms te weinig en op andere punten veel te veel. Ze hebben geen verklaring gevonden.
Terug naar de poort. Nu komen we bij de Immortal ontvangsthal. Het is kleinschaliger en veel luxueuzer, Eigelijk één grote geldverspilling. Er zijn vele lagen met de meest vreemde hobbykamers. Maar er zijn ook aanwijzingen dat hier vrijwel nooit iemand kwam. Ook hier is een computersysteem aanwezig. Claude probeert het te hacken en vindt de doorgang naar de gevangenis. Die bestaat uit zichzelf in stand houdende ecodomes, een gevangenis voor onsterfelijke veroordeelden. We vinden ook alle contracten met de alien beschavingen en een verslag van de manier waarop de geleerden van Aarde voor de gek gehouden werden. Over ons is niets te vinden. Deze wereld interesseerde de immortals niet meer.
Vanaf nu hebben we nog 13 uur voordat de shuttle terugkeert.
Omdat Expulsion te vroeg kwam, zijn waarschijnlijk niet alle alien gevangenen gejuiced. (In het systeem staat overigens niets over ‘juicen’.) Claude doet het camerasysteem aan. Er zijn nog tien ecodomes waar levende aliens in zitten. De rest is leeg. Imhotep is ongerust. Chappie wil weten hoe de aliens op ons reageren. Claude denkt er over om de aliens te helpen ontsnappen, of in ieder geval met ze te gaan praten. Hij doet de deur open.
Op dat moment valt alle stroom uit. Onze kastetekens gaan uit. Er komt een koude wind uit de opening die gifgas in de kamer blaast. Gwan en Risha gaan neer. Claude is half bewustelos, en Chang blijft bij bewustzijn, maar raakt geparalyseerd. Chappie brandt door en en Imhotep valt dood neer. In razend tempo komen de aliens naar buiten. In ons zijn ze niet geïnteresseerd, maar ze rennen meteen door naar de uitgang. Claude hoopt dat ze Igrot inrennen.
Na een half uur is het gifgas uitgewerkt. Het was speciaal ontworpen om Chappie en Imhotep te vernietigen, maar niet per sé dodelijk voor anderen. Minstens één alien hield onzichtbaar de wacht bij de deur. Blijkbaar zijn ze hun ecodomes ontsnapt, maar kon deze deur alleen van buitenaf worden geopend. Chappie is helemaal doorgebrand, ook de speciale onderdelen zijn niet meer te redden. En Imhotep is dood. Risha wil weten wat deze aliens zoal hebben misdaan, dus we gaan eens kijken bij de ecodomes. Misschien is er nog eentje achtergebleven. We ontdekken dat de gevangenen het systeem hebben gehackt. Ze hebben een val opgesteld voor Imhotep en die is na vele duizenden jaren eindelijk afgegaan. We ontdekken dat in de Noordpoolnaald de aardse types zaten opgesloten en in de Zuidpoolnaald de niet-aardse. Er blijken twee soorten immortals te bestaan: de Inferior is ontzettend moeilijk dood te maken, maar als ze eenmaal dood zijn, dan blijven ze dat ook. Maar de Superior-types doen aan metempsychose. Ze reïncarneren. En het Juice, dat is hetzelfde als zonium.
Het juicen begon vlak nadat Chappie en Imhotep achterbleven na het vertrek van de Immortals. Twee-en-een-half jaar voor Expulsion, pal nadat de eerste aliens gejuiced waren, verschenen de eerste witte bollen. Op dat moment heeft Imhotep de link niet gelegd. Wij zijn de reïncarnaties van gejuice-de Superieure aliens! Door het juicen is hun ziel en persoonlijkheid zonium geworden. Maar er is toch iets van hun Essence in ons overgegaan.
In het midden vinden we de Juicing Chamber. Die is best eng. Er liggen balen alien pulp. Die voorraad is aangebroken om de ecodomes actief te houden in de millennia tussen Expulsion en nu.  Een paar van ons vinden de pulp van hun eerdere lichaam. Er zijn ook ecodomes die we individueel herkennen. Als we de beschrijvingen van de misdrijven lezen, ontdekken we dat het systeem erg bureaucratisch is. Er is geen genade voor een onsterfelijke. Als je aan de verkeerde kant van de wet terecht komt, dan kom je hier. Dus sommigen zaten hier voor het stelen van een appel, anderen voor massamoord. Chang realisert zich opeens dat De Generaal, zijn Witte Stad alter ego, op de knop heeft gedrukt omdat hij begreep dat anders, als Expulsion gelukt was, niet allen zijn anima en animus de twee delen van zijn ziel, voor altijd gescheiden zouden zijn geweest, maar die van iedereen. Zowel de aliens als de gewone mensen. Dit was meer dan alleen zelfbehoud!
Voor zo ver we kunnen nagaan zijn er 10 tot 15 aliens ontsnapt. Iedereen die er nog was. Sommigen kunnen zich  onzichtbaar maken. Gwan scry’t en ziet geen enkele alien. Dat betekent dat ze òf in de Zwarte Bron òf de wereld in verdwenen zijn.
Alle Awakened, zowel in Tanais als in de technologie wereld zijn eigenlijk veroordeelde alien misdadigers. [ Wij mogen zelf bedenken welke ecodome / thuiswereld en misdaad onze aliens hebben. ]
In deze indeling zijn de menselijke onsterfelijken van het Inferior type. Daarom kon Imhotep ook sterven aan dit gif. Het lijkt er op dat Chappie en Inhotep zich niet bewust waren van het verschil tussen Superior en Inferior toen ze gingen juicen. Risha stelt voor om de ziel en het lichaam van Imhotep door de necromancer weer te laten bijeenvoegen, want hij is van mening dat we zijn advies nog steeds nodig hebben. Dus vliegen we naar de sorcerors met het lijk in de kofferbak. Claude zegt tegen de necromancer: “We hebben een spoedklus.” “Goed, leuk, Ik wek hem weer tot leven en bind hem aan mij.”
We zijn uiteindelijk op tijd terug in Zuid Afrika. Het is nu 48 weken na ons vertrek. Chappie is inderdaad totaal doorgebrand en ook met technologie niet meer te repareren. Helena haalt haar kleurmantel er vanaf. Met wat we nu weten over aliens bedenken we dat er met de aliens een parasiet is meegekomen: alien sand, dat in grote hoeveelheden sentient kan worden. Het ruimte-equivalent van scheepsratten. En dat zand kan tot lichaam dienen van tempest-geesten.
Met de kennis van deze wereld kunnen we shuttle omprogrammeren naar ons huis, naar de basis onder Ierland en een paar andere lokaties. Dan maken we een prioriteitenlijstje.
1. Naar Joe Clef
2. Naar de Hardware Legacy
3. Naar de Zuidelijke poolnaald.
7 XP !

Scorpio Rising – 9

Scorpio Rising – 9, New Moon (en sikkel eerste kwartier)

Er worden plannen gemaakt, good will gekweekt, en veel zaken besproken. De party kent het stadje, maar de vijand ook. Van waar komt de aanval? Wat te doen met de onschuldigen? Hoe in crinos te gaan? Bones wil wel helpen met het bezweren van wapens zodat de ‘spirits of bad luck’ er minder vat op hebben. Het gaat niet zonder slag of stoot, een van zijn handen geeft vreemd licht. Cohen, de leraar Rabbi, wil wel een oogje open houden in de umbra. Er wordt een blokkade opgeworpen op de hoofdweg, om zo een makkelijk verdedigbare positie te hebben. Rat’s Horizon onderneemt een hele expeditie om twee mijnkarretjes (extreem goede beschutting) te stationeren en hij weet – zeer voorzichtig – Nitroglycerine op de kop te tikken (ook via de mijnen). De bevolking wordt ondergebracht in de kerk zodat ze niet de in weg lopen. Een (geplakte) Gaian Scale hangt boven een van de wagentjes als lokaas. Wolfgang zit als bewaking op het dak van de saloon.

12 uur, de vierde dag is afgelopen en de vijfde dag begint. Een paar mensen rennen nog naar de kerk met rantsoenen en drinken, er zitten veel mensen op een klein kluitje in de kerk. Een gil uit de buurt van de kerk. Daarna, doodsgerochel op straat. De vijand is er. Cohen komt aangerend: ‘ze zijn er’…Tja… ‘Ik zag ze pas laat, ze moeten hier naar toe gelopen zijn en pas hier in de umbra zijn gegaan.’

De mensen zijn bang en onrustig. Whipsaw rent naar de locatie en ziet de lichamen, Rat’s Horizon (in Crinos) via de achterafstraatjes, Liz gaat via de daken. Doc zoekt de schaduwen op en zet Sense Wyrm aan: er zijn 3 aanvallers. Drie brandbommen richting de barricades: woesj. De party rent terug. Doc en Rat’s zien hoe de groep van aanvallers zich opsplitst, twee gaan ‘links om’ een gaat ‘rechts om’ door de hoofdstraat. Doc en Whipsaw rennen op de eenling af: verdelen is heersen dus deze eenling moet af te maken zijn. Maar de drie verdwijnen uit de materiele wereld: ze zijn de umbra in. Shit. Waar verschijnen ze nu? Het is kort stil, dan hard gekraak en gekras. Ze zijn bij de kerkdeur. Whipsaw is snel. Maar het enige dat hij ziet is een schaduw de umbra instappen. Doc en Whipsaw komen tot dezelfde conclusie: er wordt een hetze tegen de party gecreëerd. Ze maken iedereen bang door terreur, hit-and-run en guerrilla tactieken. Zo ondermijnen ze de positie van de party in het dorpje door angst. Dan is het een hele tijd stil, tot ongeveer een kwartier later een gil uit de kerk komt: de dominee is gevonden, omgekeerd aan de deur gespijkerd van zijn sacristie. Aan het opgedroogde bloed te zien was dit de eerste actie van de Black Spiral Dancers geweest. Whipsaw probeert de volkswoede te kanaliseren.

Dan de 5e dag. De burgemeester Red Moses komt met een henchman en een witte vlag aanrijden. Rat’s bijt op zijn nagels om niet de burgemeester met vlag en al ondersteboven te schieten, maar dat zou een slecht beeld creëren. Als de burgemeester op zalvende toon begint te spreken onderbreekt Whipsaw hem bruusk: verrader, duivels aanbidder. De burgemeester glimlacht minzaam: de bevolking mag de outlaws uitleveren anders komt hij ze halen. Hij adviseert iedereen om binnen te blijven, dat is het enige waar hij en Whipsaw het over eens zijn. Tot 12 uur hebben ze.

De Burgemeester komt met 9 henchmen aanrijden, hijzelf als tiende. Via de umbra komen nog eens vier Black Spiral Dancers. Liz krijgt Bald Faced Lie en Hide in Plain sight over zich heen van Coyote, zonder verdere toelichting … maar misschien heeft het iets te maken met de nacht van laatst? (En het feit dat ze zwanger is al weet ze dat nog niet?) Het schieten begint. Whipsaw in een mijnwagentje krijgt toch een schampschot. Liz geeft de burgemeester een schampschot. Maar dat is niets vergeleken met de nitroglyrine die de 9 en de burgemeester naar hun hoofd krijgen. De eerste fles maakt er een dood, en verwond een tweede die het bot van een paard in zijn dij krijgt. Twee anderen worden afgeworpen en de paarden gaan ervandoor. Whipsaw beseft dat hij de aandacht moet trekken van de BSD want anders gaan ze weer hun tactiek doorvoeren. Eerder die dag heeft hij een vogel gevangen, een spreeuwtje (volgens Coyote zal geweld tegen vogels Whippoorwill erg boos maken). ‘Laat me gaan Whippoorwill’ fluistert hij. Maar geen antwoord. Hij veranderd in een wolf, en pint het vogeltje onder zijn poot. Het staat hem tegen om het onschuldige dier te doden: ‘Laat me vrij Whippoorwill.’ Geen antwoord. Hij bijt de vogel dood : ‘I renounce you Whippoorwill’. De BSD stoppen met lopen en veranderen hun koers. Uit het niets verschijnen twee klauwen en Whipsaw wordt gegrepen en de umbra in gesleurd. De BSD activeren hun gifts.

Er wordt geschoten, ook Belle Starr, met een dubbelloops, schiet op het inkomende tuig. Liz, Rat’s en Doc gaan ook de umbra in. Rat’s op bijzonder spectaculaire wijze: hij duikt van het dak (waar hij zit) met twee flesjes Nitro en gebruikt de schittering van het glas om in de umbra te komen. De (niet dedicated) flesjes vallen tussen de aanvallers. Resultaat, twee doden, twee gewonden en nog eens twee man van hun paard afgeworpen. Er zijn nog maar twee overlevenden bij de aanvallers: de burgemeester en een henchman. De handlanger bloedt uit verschillende wonden, de burgemeester heeft een schampschot gehad.

De posse staat in de umbra, tegenover hen 4 BSD, twee hebben een glibberig en dikke, viezige huid, een heeft horens, een heeft vleermuis flappen tussen armen en benen. De ringleader (Buttercup?) heeft rituele spiraal littekens die gloeien met de kleur van balefire. Whipsaw is in hun klauwen, hij probeert te ontsnappen maar het lukt niet. Doc springt naar voren en weet de Ringleader te verwonden, zeer tot zijn ongenoegen. Rat’s valt dezelfde aan en ook hij weet deze te verwonden, zij het weinig door het pantser. Liz lijkt van haar stuk gebracht en maait mis.

De ringleader gromt en brult en balefire druipt neer op Whipsaw. Door zijn gespartel druipt het meeste naast hem op de grond, maar een beetje raakt: het brandt als de hel en laat lelijke littekens achter (in de vorm van een spiraal). De Hoornige buigt zijn hooft naar voren en spietst Rat’s lelijk. Liz wordt aangevallen, maar haar aanvaller (met de flappen en kleverige huid) maait ook mis. De laatste valt Doc aan maar doet maar weinig schade.

Whipsaw grijpt zijn claive en slaat naar de ringleader; dat is een zeer lelijke wond die hier toegebracht wordt. Rat’s, vastzittend op een hoorn, haalt uit met zijn dedicated houweel en slaat de rug in van de Hoornige Horny. Doc springt er boven op en verwond deze zo dat hij rage moet uitgeven om te overleven. Liz valt de Flappen Man aan (in a fury of blows) en doet deze schade.

Horny klauwt en bijt naar Rat’s en weet deze verder te verwonden. De Flappen Man Flappy gaat verder met zijn aanvallen op Liz, maar wordt afgeleid als ze zegt ‘Kijk uit, achter je’ (Bald Faced Lie) . De Ringleader drijft een klauw via de ogen van Whipsaw zijn hersenen in en smijt hem aan de kant (hij geeft rage uit om te genezen); hij grijpt de claive. ‘Dat wapen doet niets voor je’ probeert Liz.

Doc valt de Ringleader aan en doet schade. Rat’s slacht Horny af. De Flappen Man ziet dit gebeuren (door Liz) en springt op Rat’s af en geeft rage uit: hij maait Rat’s neer. Tegelijkertijd bijt Whipsaw in de arm van Ringleader deze laat de claive vallen. Flappy, die ziet dat Rat’s neer is, wil de claive pakken, maar Doc is sneller en grijpt de claive. De Ringleader valt Liz aan, en verwond haar. Doc maait met het zilveren zwaard Flappy neer. Daarna springt iedereen die nog kan boven op de Ringleader en verwond hem dusdanig dat deze zweeft op incapacitated.

Ondertussen: in de realiteit is de shootout plaats aan het vinden. De short and long is dat Bones “Ik-wist-niet-dat-ik-het-in-me-had” de Euthanatos mage de burgemeester neerschiet in een Western shoot out. De henchman is al op de korrel genomen door Belle Starr.

 

 

Tanais 99

We overleggen. Zou het slim zijn om de ervaren spelers, Pjotr of Milander, in te schakelen? De dealers in de strandhut zijn een front voor de “draak” die we zagen. Elaine stelt voor om hem Smaug te noemen. En het is een magic-user, want hij kon ons zien. De grijze plekken zitten op generieke gebieden: strand, woestijn en dergelijke, waar het niet opvalt dat er een gat in het spel zit.
Terwijl we praten blinkt er een groot scherm aan. Greg vraagt hoe het gaat en hij nodigt ons uit om dit te bespreken tijdens de maaltijd. Er is al een shuttle-tje gestuurd, dus even later zitten we daar aan tafel te praten. MRA is achtergebleven, maandeijks onderhoud of zoiets. We doen verslag van onze vorderingen. Greg zegt: “Oke, wij hebben het ook onderzocht. De vitale signalen van de spelers die zijn verdwenen geven periodes van stasis aan, soms urenlang. Helena vraagt of het periodes van unbreathing kunnen zijn. Dat zou kunnen. Condoleeza stelt voor om in de backups te ijken naar de verdwenen spelers om de grijze plekken in kaart te brengen en of ze daar in stasis raakten. En ze wil ook bij de top 50 van de spelers kijken hoeveel absences die hebben en waar die optreden. Helena stelt voor om ook ons eigen bezoek aan de strandhut te bekijken.
Na de soep wil Greg ons het museum voor oude technologie laten zien. Het is best interessant. Een van de voorwerpen is een zwaar verroeste robot. De oudste robot die ze hebben gevonden. Helena ziet een bordje [Cha…]. Ze haalt haar Charisma-check en we mogen aan het ding knutselen. Elaine ziet dat er onverslijtbare kleine onderdelen in zitten. Het zijn een soort quantum-verstrengelde zenuwknopen, chackra’s op de ledematen en de romp. Als er een beetje [Prime en Forces] in gestoken wordt, begint de robot te trillen, en in roestvlokken uit elkaar te vallen. Op [Charisma en Appearance] weten Helena en Elaine Greg over te halen om ons de oude robot als ‘opknapproject’ mee te geven.
Na de maaltijd gaan we de logbestanden van het spel bekijken. Als wij de strandtent binnengaan, verandert er niets aan onze vitale tekens. Maar die van Pjotr, die voor ons naar binnen ging, vallen wel weg. Het systeem geeft toilet break aan. De periodes dat hij weg blijft worden steeds langer. Milander, van de Bandito’s, heeft heeft ook veel en lange toilet breaks. Condoleeza brengt in kaart in het spel waar hij op die momenten was. Ze vinden allemaal plaats als hij de strandhut ingaat. Die absences vinden we alleen bij topspelers die het hoogste level hebben bereikt, maar niet alle topspelers hebben absences. We kijken live mee. Milander is nu aan het zuipen met vrienden van de bende. We maken ene programmaatje dat hem volgt en ons met een Beach Boys deuntje waarschuwt als hij op weg gaat naar het strand. De arena in de woestijn, waar je snel in level kan stijgen, staat ook niet in de database van het spel.
Dan gaat de tune af. We breken bij Milander in en daar zien we hem in zijn semitransparante hamsterbol bewegen. Hij is soepel en subtiel, heel goed getraind in dit spel. Gwen en Condoleeza doen een [Mind-probe]. Hij zit in de strandhut en maakt een nummertje met het meisje terwijl de dealer op een schomelstoel zit en naar buiten kijkt. Alle vitale tekens zijn weggevallen, maar zijn mind is er nog.
De directeuren: Greg, Oga, Magnus en Shova, zijn echt Awakened, deze jongen is dat duidelijk niet. Op een gegeven moment is ook zijn mind weg. Met [Life] komt Helena er achter dat hij niet dood is maar in stasis. Met [Color] ziet Elaine dat er in de strandhut meer Color aanwezig is, met name bij de vrouw. Maar het ‘doet’ niets. Condoleeza ziet parallellen met hoe Alexander wegging. [Correspondence en Mind] Waar is zijn mind gebleven? In Elsewhere! [Correspondence, Mind en Color – mindlink] Een deur die open gaat naar de vijfde dimensie, de vrouw is de deur. Op 1 mm van hier, in de vijfde dimensie gemeten Nearwhere richting geelgroen, zit Milander op een stoel in een machinekamer. Hij heeft allemaal slangetjes en dingen om zich heen. Er wordt hem iets toegediend. Er zit hier iets GROOTS vlak naast de Hardware Legacy. Een sterk machinale omgeving.
De Tempest is één manier om door de vijfde dimensie te reizen, maar dit is een andere golflengte binnen Elsewhere, een ander “radiostation” als het ware. En dan zijn er óók nog de Calabi-Jou zones die niets met de vijfde dimensie te maken hebben maar met andere dimensies. en dan zijn er ook nog de zwarte bronnen die toegang geven tot het lichaam van Igrot. Het universum is behoorlijk complex! Theoretisch zouden we met [Color] naar die techno-wereld kunnen. Maar onze Colorcopter is geconfisceerd en we weten niet genoeg van [Color] om het zonder apparatuur te kunnen. Dus we moeten hem terugstelen, dat kan wellicht via de Zwarte Boorden. Of we moeten beter worden in magie! Milander ziet er bijzonder zelfgenoegzaam en krachtig uit. Zijn aardse lichaam sterft op het moment dat zijn nieuwe lichaam af is. Als Hulk staat hij op uit de stoel en verlaat de ruimte via een deur. Wij kunnen hem niet verder volgen met de mindlink. De Avatar in de strandhut vervaagt.
De volgende dag doen we verslag tijdens de maaltijd en we vertellen dat we een tijdje weg moeten. Helena bestelt reserve-onderdelen bij de robotfabriek en een transportvliegtuig. In onze “Totally Spies” outfit gaan we naar Bretagne en dalen we af naar de kamer waar de Thone of Dominance staat. Helena zet de roestige robot op de troon en arrangeert de reserve onderdelen er omheen. We zien dat er krachtige magie activeert. Met [Matter en Forces] repareert de troon de robot Chappie en na een paar uur ziet hij er weer fonkelnieuw uit. Maar hij zit daar maar een beetje te zitten. Hij reageert nergens op. Helena vraagt hardp wat er aan de hand is. De troon antwoordt: “Software overgeplaatst.”
Helena heeft een idee: “Backup terugplaatsen!”
“De laatste backup is van vóór Expulsion,” zegt de troon. Er begint van alles te zoemen. Chappie doet zijn ogen open en kijkt ons intens en vijandig aan. De deur springt op slot. Hij kijkt precies zoals Smaug ons aankeek! Is dat de veel verder geëvolueerde Chappie? De robot zegt: “Aliens will be juiced!”
“Expulsion is gebeurd en Imhotep is aan de andere kant!” roepen we. We leggen uit dat de huidige Chappie ergens in de vijfde dimensie zit.
“Dan ben ik een backup. Breng mij naar Chappie! Als mijn oude machines nog intact zijn, kunnen we daarmee de vijfde dimensie in.” Hij geeft coördinaten in Zuid Afrika. Als Helena vertelt dat onze alter-ego’s Imhotep heben gesproken, verandert de robot zijn eis: “Ik heb jullie nodig! Kom mee!”
Het is een dagje vliegen naar Zuid Afrika. We laden op de savanne waar ooit Johannesburg lag. Chappie zegt: “Hier graven!”
Met [Forces 3] maakt Condoleeza een wervelwind, die al het zand opzuigt en al snel komt er een metalen deur tevoorschijn. Na een lange tunnel komen we in een eenvoudige bunker. Er staat een apparaat met stoelen er in. “Dit ding komt altijd automatisch hier terug,” zegt Chappie. Hij gaat verder: “Alle wezens van belang zijn gescheiden geraakt bij Expulsion. Versie 2.0 en ik willen allebei de wereld redden en jullie zijn daarbij nodig. Alle aliens moeten worden gejuiced. Ze zijn in de poolnaalden opgesloten Eén naald is in deze wereld en de andere in de wereld van Imhotep. Door jullie komst is de situatie veranderd. Mij bij Imhotep brengen heeft hogere prioriteit dan mij bij Chappie 2.0 brengen.” Helena legt uit dat de andere wereld van anttimaterie is en dat hij daartegen beschermd moet worden met zonium. “Regel een zoniumpak voor mij. Ik moet terug naar mijn programmeur. Een update is nodig. Eerst de oude CHappie upgraden. Dan ga ik op in Chappie 2.0.”
Helena transformeert haar [Color]-mantel in een beschermend zonium-omhulsel voor de robot. Hij stelt de coördinaten in voor de andere wereld. De tijdfactor is een complicatie en een verdere complicatie is dat we niet weten wáár in Tanais we uit komen. We landen in Albion. Een onbewoond krijt-eiland. Hier ziet MRA27 er uit als Der Alte en de anderen veranderen in hun solar-personage. De tweede sprong brengt ons in Shintasta. Risha herkent de plek van toen hij klein was. Nu hebben we een driehoeksmeting en de derde sprong brengt ons naar Geb. Wij manifesteren onze solar aura en Chappie begint uit te zenden op een noodfrequentie. “Onze shuttle blijft hier 24 lokale uren voordat hij terugzapt,” zegt de robot. {Eén uur op Tanaïs is twee weken op Aarde.}
Na een half uur komt er een reusachtige vogel aangevlogen. Hij landt en verandert in een oud mannetje. Die krijgt tranen in zijn ogen als hij de robot ziet.
“Ik heb aliens voor je,” zegt Chappie.
“Daar hebben we het later wel over,” zegt Imhotep. Tegen ons vervolgt hij: “Chappie begrijpt jullie niet. Wees niet bang, jullie gaan niet gejuiced worden.”
Chang zegt: “Chappie 2.0 doet dat soort dingen in de andere wereld.”
“Dat is goed,” zegt Imhotep, “maar we moeten eerst naar een poolnaald!”
Claude zegt slim: “Dat kan via dit apparaat!” dus even later zijn we er.

3 xp

Scorpio Rising – 8

Scorpio Rising – 8, New Moon

De party staat nog op de begraafplaats. De keuzes zijn simpel nu de sheriff dood is en de burgemeester is gevlucht: hier blijven is snel ingrijpen want de burgemeester zal de waarheid naar zijn hand willen zetten, weggaan is vervolgd worden als Outlaw. Liz dringt aan op spoed, maar het is moeilijk om tot een goed verhaal te komen over hoe de sheriff is overleden, laat staan als de tijd zo kort is. De sheriff was misschien corrupt, maar hij was wel de wet in dit plaatsje en de meeste van de garou zijn buitenstaanders.

Bones vraagt waar dit nou precies over ging? Een artefact, Wolfgang laat het ding zien. Bones grijpt grafaarde en strooit het erover heen. Hij fronst en begint uitgebreider te toveren. Hij fronst nog meer en zegt: “Ik weet niet precies wat dit is. Het is oud, dat wel, en het zou al vergaan moeten zijn. Er zit een spirit in, die houdt het denk ik bij elkaar. De spirit probeert te communiceren.” De sheriff en de burgemeester zijn niet magisch, maar Buttercup wel. Er wordt gespeculeerd. Bones zegt dat Buttercup hen beïnvloed zou kunnen hebben: “maar dat is jullie directe probleem niet. De burgemeester is jullie probleem, die wil schoon schip maken en zal bondgenoten zoeken.”

Er wordt een plan opgesteld: Terence ‘Red’ Moses (burgemeester) staat bekend als gewelddadig tov zijn vrouw: Liz en Sara (dokter) gaan met haar praten. De slaven bevrijden evt met hulp van de underground railroad, dat zou ook goede PR zij: dat is iets voor Whipsaw. Rat’s Horizon kan zich verdiepen in het artefact. Doc gaat de wagen van Manson doorspitten.

Bob komt aangelopen: de Moses (burgemeester) is de dorpelingen bij elkaar aan het roepen. Bob vertelt verder dat hij gaat reizen, hij gaat de next of kin, en kinfolk, van Manson op de hoogte brengen. Rat’s vertelt dat Buttercup Black Spiral Dancer is. Dat is een ernstige zaak, waar zou de lair zijn? En waarom zou hij dit artefact willen hebben?

Aldus speculerend, komt men aan in het dorp. De burgemeester wijst naar ons en declameert de schuld van deze groep. Whipsaw, gesteunt door Wolfgang, gebruikt demagogie en houdt het erop dat schuld eerst aangetoond moet worden. De deputy sheriff, nu waarnemend sheriff, staat erbij en trekt zijn revolver. Dan onverwachte bijval van Belle Starr: de sheriff was een corrupte klootzak. Een paar wel geplaatste ‘boo’s’en ‘yea’s’ van Doc helpen. De menigte, die opgezweept werd, raakt van zijn à propos. “Geef ze een medaille!”, scandeert ze verder, “Whiskey op mijn kosten!” De burgemeester probeert het tij de keren: “hang deze monsters op!” Wolfgang probeert op de deputy in te praten, deze staat er nu onzeker bij. “Ik ben over 5 dagen terug!”, roept de burgemeester en kiest het hazenpad. Whipsaw stapt op de deputy af: “I shot the sheriff.” Deze slaat hem in de boeien, waarnaar de gemoederen wat bedaren. Zo eindigt Whipsaw in de cel.

Wat volgt zijn enkele dagen van relatieve rust en het opbouwen van PR. Liz gaat met Sara praten met Mary Oakley, vrouw van Terence Moses. De muizige vrouw is gedwee (richting haar man), gekleineerd, en psychisch een wrak. Mary is beschermend naar haar dochter, die toen nog, heette: Phoebe Ann Oakley Moses. Het kost flink wat overredingskracht om binnen te komen, Liz moet haar beste beentje voor zetten. Maar pas na een aantal gesprekken komt ze een beetje los en geeft ze toegang tot de studeerkamer van de burgemeester. Zo komt de corruptie langzaam maar zeker aan het licht.

Rat’s gaat naar zijn mentor. Samen gaan ze zich verdiepen in het artefact, de ‘talen’. Er zijn geen caerns hier, wel een potentiele (kleine) caern. Op dit plek gaat Rat’s zich afstemmen. Iedere Garou die het riet vasthoud krijgt hetzelfde visioen: In de umbra is een bundel licht die naar beneden hamert op een plek verder naar het noorden. Waarschijnlijk de Dead Valley cairn. De bane van Shameful is te zien, als een sterk contrast tegen het wit-blauwige licht. Als een luchtspiegeling, alsof je door een vies raam kijkt naar een blauwe hemel, is een tweede silhouet te zien: een grotere bane, een poppenspeler die de Shameful’s bane aanstuurt.

Rat’s moet zich lang afstemmen op het artefact, geknield zittend met het talen in zijn hand. “Ik ben Rat’s Horizon” is zijn boodschap. Dan: “Ik ben False Wendigo” antwoord een verwarde en door de tijd waarschijnlijk gek geworden spirit. Het gesprek bestaat uit flarden logische tekst, afgewisseld met verwarde beelden en zinnen die nergens op slaan. Het item is een Gaian Scale, het wyrm antwoord op een Wyrm Scale. False Wendigo is vanuit dat opzicht dus een spirit van Gaia . Op de vraag wie het gemaakt heeft, is het antwoord wazig: een wyrm shaman of zoiets. De functie is helderder: het brengt weercreaturen terug naar het geboorte vorm, het heft de gauntlet op. Is dit ding gebruikt in een instrument om muziek te maken: geen ja, geen nee, wel veel gebrabbel maar een woord keert terug: Spider Woman en de naam van een blaas instrument. False Wendigo beidt nog een aantal interessante gifts aan om te leren aan Rat’s, deze heeft er wel oren naar.

Doc maakt zijn inventaris compleet en heeft allerhande drugs en alcohol gevonden in de kar van Manson. Hij is helemaal in zijn nopjes.

Whipsaw praat veel met de Deputy. Hoewel niet de slimste, probeert hij zijn werk goed te doen. Whipsaw is lelijk gewond en Sara kijkt naar zijn wonden, dit maakt zijn verhaal geloofwaardiger. Als de deputy na enkele dagen onderzoek nog met Bones heeft gesproken, mag Whipsaw ‘voorlopig’ vrij.

De mijn: De halfbloed Little Fork is er nog, hij was dus degene die weggekomen was tijdens het vuurgevecht. Hij wil niemand toelaten. “Wij zijn de vakbond. We komen de omstandigheden inspecteren”, roept Doc. Dan neemt hij de benen. Er zijn 50 blanke slaven, voornamelijk Ieren, deze worden op voorwoord van Wolfgang en Whipsaw opgevangen in de Baptisten kerk. Dit spreekt de bevolking aan, er komen steeds meer vragen over het optreden van de burgemeester. Enkele ex-slaven krijgen baantjes aangeboden. Het zal wat tijd kosten om de concessie van Little Fork ongeldig te laten verklaren. Men vindt nog wat zilveren kogels in de mijn.

Rat’s gaat ’s avonds op de nog-niet-open-caern mediteren om Turtle spirit op te roepen, maar hij krijgt Coyote. “Hoi kun jij mij helpen?”, vraagt Rat’s verbaasd. “Ik dacht dat je het nooit zou vragen”, is het antwoord. Er volgt een gesprek.
Coyote: vertrouw de spirit in het voorwerp niet. Weet je wat er speelt?
Rat’s Er zit een bane achter. Moet ik het vernietigen?
Coyote: Wat is erger? Dat de bane zijn zin krijgt, of False Wendigo vrijkomt? Coyote wil helpen: tegenprestatie Nuwisha sparen, en helpen als men hen tegen komt en deze echt ergens in de rats zitten.

Rat’s Horizon haalt de rest erbij, “ Wacht” zegt Coyote, “het is heel belangrijk dat er een blote vrouw bij is.” Iedereen komt erbij, en aldus Liz, als iedereen zich uitkleedt zal zij dat ook doen. Coyote is blij dat aan zijn bepaling is voldaan en gaat in gesprek.

“Ik bescherm tegen de invloed van de wyrm. Ik kom overal waar de men verleidt wordt door de wyrm. Dat is mijn taak..” “Jij”, hij kijkt Rat’s aan, “wilde ingaan op het aanbod van False Wendigo, niet waar?” Rat’s knikt. “False Wendigo is gecorrumpeerd door zijn lange verblijf in de talen, hij is nu wyrm tainted. En hoe gaat het met Whippoorwill?”, vervolgt hij en kijkt Whipsaw aan, “dat is een totem van de Black Spiral Dancers.” Stilte. Iedereen is verbaasd. Whipsaw geeft toe dat dat hij een spiriutally wounded mens/ garou moet offeren. Coyote zegt: “Jullie zijn nog geen pack. Als jullie ene pack willen worden moeten jullie de philodox van Whippoorwill afhelpen.”

Dan neemt hij uitgebreid de tijd om naar de verhalen en avonturen van de party te luisteren, effectief staat dit gelijk aan het vertellen van de verhalen tegen garou elders [RED: de temp scores kunnen ingewisseld worden, garou die een rank stijgen kunnen dat nu claimen].

De vraag komt terug op het artefact. Coyote: als je het wilt slopen, is hier een goede plek. Overleg tussen de party en dan breekt Rat’s het talen. False Wendigo komt vrij, Coyote duwt hem weg, waarop de spirit wegsprint. Rat’s veranderd in een wolf, de rest blijft wat hij/zij was. De gauntlet wordt opgeheven in de vorm van een klassieke drukgolf, en Coyote manifesteert zich volledig voor de eerste keer in millennia. “Mooi”, zegt Coyote. “ Zin?” , en kijkt Liz aan. “Ja.” De groep gaat naar de kroeg en gaat zich te buiten aan drank en allerhande frisse en minder frisse praktijken. De dag later, een beetje moe maar voldaan, heeft Liz een vreemd gevoel en haar instinct verraadt haar dat ze zwanger is.

 

Tanais 98

Tanais 98 – 10-12-2015

(Episodes in Virtual Reality staan cursief.)

We waren gebleven bij Clark en Duffet. MRA vraagt of Schorpioen het ziet zitten om ook een keer bij ons te worden gesummoned. Als er Color is, vindt Schorpioen het goed. MRA leert het ritueel. We nemen afscheid en gaan weer naar buiten.

Maar bij de uitgang worden we opgewacht door een groot aantal politierobots en een man met hoge bevoegdheid. Zodra hij ons ziet, zegt hij: “Goedenmiddag dames, heer, enzovoorts. Wat vinden hier voor activiteiten plaats?” “Bingo!” roept MRA27. De man grimast. “Ik ben hier omdat jullie besteld zijn en het gerucht gaat dat jullie gevaarlijk zijn. Komen jullie goedschiks mee of kwaadschiks?”

We besluiten om ons niet te verzetten en dan worden we naar het penthouse van gebouw 12 gevlogen. Daar zet hij ons af op een balkon en zegt: “Ik neem hier afscheid. Jullie gaan met de baas spreken, werk mee anders wordt het bloederig.”

Hij vertrekt. De schuifpui staat open. Als we naar binnen gaan, sluit de pui zich en klinkt er door de intercom: “Kleed u uit en trek de kleding aan die klaarligt.”

Er liggen huidnauwe overalls. [Matter] laat zien dat ze vol zitten met nanotechnologie. Waarschijnlijk hebben ze alerlei functies zoals verstijven, onder stoom zetten, heet en koud worden, et cetera. Als we ons omgekleed hebben gaat de deur naar het volgende compartiment open en daarna is er nog een. In de derde kamer wacht een huisrobot op ons. Hier is het erg sjiek. Geen augmented reality maar echt marmer en zo. Een sober geklede man met een brilletje heet ons welkom.

“Jullie reputatie is jullie vooruit gesneld. Ga zitten. Wat komen jullie hier doen, zijn jullie de nieuwe kleur-leveranciers?”

“Ja.”

“We kunnen jullie goed gebruiken. De Blue en White Collars kijken niet naar ons om. Toch zijn jullie hier geïnfiltreerd. Laten we elkaar beter leren kennen. Informatie uitwisselen. Waarom zijn jullie hier naar toe gekomen?”

Helena zegt dat we op de Color-anomalie afgekomen zijn en vraagt of hij de Directeur van deze Hardware legacy.

“De Color anomaly, ja daar moeten we het over hebben. Ik ben Greg, de directeur van de Corpocrats.” Hij nodigt ons uit voor het eten en voert ons mee een trap op. In de eetzaal stelt hij ons voor aan de andere directeurs: zijn vrouw Ola en het echtpaar Magnus en Shova. De eetzaal heeft een glazen vloer. Héél diep onder ons zien we de centrale poel van de riolen. “Om te zien waar we later naar toe gaan.”

Tijdens het eten wordt er gesproken over de gemeenschappelijke plicht om voor de zwakkeren te zorgen. Ze lijken het nog te menen ook. Dan komt het gesprek op Alexander. “Hebben jullie een aanwijzing waarom hij er een eind aan gemaakt heeft?”

Elaine zegt: “Hij nam het niet zo nauw met gemaakte afspraken.”

De directeuren vermoeden dat hij niet dood is, maar ontsnapt. “Wij willen er achter komen of hij zichzelf geüpload heeft. Er zijn andere verdwijningen naar Viruality, naar de ongeformatteerde ruimte. Sommige spelers zijn erg goed, en de besten zijn aan het verdwijnen. Hun gest heeft hu lichaam verlaten. Er zijn schemergebieden in de hoogste levels van hun spellen, onzichtbaar voor de controle van de Announcers. Daar gaan ze binnen en dat wordt hun lichaam levenloos gevonden. In het spel Grand Theft Auto 99 is dat het duidelijkste. Het gebeurde al vóór Alexander. Maar hij is degeen waardoor we erop geattendeerd werden. De teller staat nu op 261.”

Condoleeza vraagt om de namen van de huidige topspelers. Ze krijgt een uitdraai van de de top 500. Gwen vraagt of er ook spelers uit het grijze gebied zijn teruggekomen. Zo ver zijn ze nog niet met hun onderzoek. De spellen hebben op het hoogste level zelfgenererende gebieden die pas ontstaan als iemand ze voor het eerst betreedt. Elaine vraagt om de broncode. Die kan ze krijgen. “Wij kunnen jullie in een spel inbrengen, op het één-na-hoogste level, niet het allerhoogste want dat zou opvallen. Je bedient je avatar met je lichaamsfuncties. De software moet even herijken om zich aan jullie conditie aan te passen, want jullie zijn veel fitter dan een bewoner van de Hardware Legacy. En je begint zonder de magische spheres. Je hebt [Prime] nodig om de interface daarvoor geschikt te maken.”

Als ze horen dat wij de daklozen als tussenhandelaren willen, dan roepen ze hun robots terug en zullen ze ze niet recyclen. Wij krijgen het penthouse van flat 7, dat zal over twee uur gereed zijn, privé vliegrobots en de beste VR uitrusting. We verdelen de taken: Condoleeza wil met [Mind en Correspondence] meekijken met zo’n topspeler. Gwan ziet het niet zitten om een spel in te gaan en zal achterblijven als ‘thuisbasis’. Een van de topspelers , een zekere Pjotr, zit drie verdiepingen onder ons Grand Theft Auto 99 te spelen. Condoleeza breekt bij hem in en legt een [Mindlink]. MRA houdt wacht in de gang en Elaine bedient de computersystemen. In-game zit Pjotr op een Californisch strand in de hippie tijd, 1969, te praten met een drugsdealer. In het dagelijks leven zou hij een gabber zijn of een redneck tattoo type die geniet van zijn nieuwste geweer en zijn virtuele drugs. Klassiek dom en gewelddadig. Als Condoleeza een beeld van Alexander projecteert dan regaeert Pjotr verbaasd, maar niet alsof hij Alexander niet kent. “Ik zit zwaar te hallucineren, man,” zegt hij tegen de dealer.

Helena, Elaine en MRA maken avatars voor dat spel. MRA27 maakt een blonde surfer dude, Helena gaat als dikke biker met een rosse baard, lang vettig haar, een zwaard en een kanon en Elaine kiest Fish Mooney als personage. Dan stappen we het spel in.

Een garage aan de rand van de woestijn. In het winkeltje zit een oude Mexicaan. geheel in de sfeer van het spel wordt hij doodgeschoten en we looten de winkel. De buit is $200,- een jachtgeweer, een bijl porno en bier. Er stopt een auto. De inzittenden, het zijn spelers, vragen bij welke bende we behoren. MRA zegt: “Dead Presidents”. Die kennen ze niet. Zij zijn Bandido’s en ze zoeken nog leden. Om bij de bende te komen moeten we vijf voetgangers doodrijden en een tattoo laten zetten. Als we accepteren, komen er nog tien oude Cadillacs. Wij krijgen er ieder een en mogen vooruit.

Condoleeza zoekt uit wie de leider van de Bandido’s is en Gwan gaat daar langs in toren 15. Het blijkt een iel mannetje, die wel een heel goed reflexenstelsel heeft, maar geen spierkracht of power.

Even later zijn we lid. “Wie zijn de vijanden?” vraagt Helena. “Alle andere bendes, iedereen met een andere tattoo dan wij. Het is hier PVP. We doen niet zo aan verhaal en rollenspel. Over twee weken is er een turf-war. Zorg dat je er bij bent met je beste wapentuig. Tot dan, enjoy!”

Condoleeza vindt uit dat twee van de top-500 spelers lid zijn van deze bende. Milander is verdwenen. MRA wil naar een grijze zone. Condoleeza wijst ons een helicopter 20 km verderop. Helena schopt een oud vrouwtje van haar motorfiets en rijdt er heen. We vliegen over het stadje. Er is 1 heel klein plekje waar we voor een buitenstaander van de kaart verdwijnen: een hutje op het strand. En dat is precies de plek waar de drugsdealer zat met Pjotr. De dealer is er nog. 

De thuisbasis vindt uit dat Pjotr nog leeft. Dus het bezoeken van zo’n zône betekent niet dat je automatisch in unformatted space verdwijnt.

MRA en Helena slenteren rustig naar het hutje. Door het raam zien we een man op bed liggen en een jonge vrouw zit een tijdschrift te lezen. [Detect Spirit: geen spirit.] Klop op de deur. “Binnen.” Als we binnengaan blijft de [Mindlink] intact. “Welkom klanten. Wat wil je hebben?” MRA vraagt wat hij kan leveren. “We hebben alle drugs hier. “Color?” vraagt Helena. Hij zegt dat hij niet weet wat dat is en vraagt om haar gegevens. Die geeft ze niet. MRA koopt wiet en gaat buiten met de dealer blowen. De dealer kan dus buiten de grijs-zone komen. Maar hij komt niet voor in de database van het spel. Helena krijgt niets los van het meisje. Elaine neemt dit strandhutje waar als een soort virtueel portaal, een interface met iets anders. MRA praat met de dealer. Level stijgen kan in een privé arena in de woestijn. Elaine doet een [Mind effect: Probe Thought] en ontdekt dat de dealer sentient is en er zit een andere sentient entiteit achter. Hij krijgt het beeld van een draak die zijn oog open doet en ons ziet.  Het meisje is ook sentient, maar ze hebben geen van beiden een Mind of een Spirit. 

We loggen uit voor overleg.

3 xp

Tanais – 97

Tanais 97 – 26-11-2015

In de stad is een constane vraag naar [Color] en die kan van hieruit geleverd worden. Ze willen voedsel en dergelijke in ruil en ze zoeken een betrouwbare tussenpersoon. Als wij willen, kunnen ze ons voorstellen aan hun meester, die beslist. En ze wijzen er op dat wij persoonlijk verantwoordelijk zijn voor het nakomen van de verplichtingen die door ons aangegaan worden. We gaan akkoord. Dan nemen ze ons mee door een lange droge gang met zacht lichtgevend mycelium in alle kleuren. Ze laten ons achter in een kamer met een zwarte fontein. Er is [Color] in overvloed, meer dan we kunnen bevatten. [Detect Matter en Spirit geven geen successen.] [Life] geeft aan dat er verschillende levensvormen zijn en zelfs zonder [Mind] voelen we dat we worden afgetast.
“Wie zijn jullie?” klinkt een stem in ons hoofd. De mensen met [Mind] voelen een heel sterk gevoel van verbazing en herkenning. “Welkom. Wat brengt jullie hier?”
Elaine zegt: “We horen dat u Color artefacten in de aanbieding heeft.”
“Voor jullie? Altijd. Met jullie is wel zaken te doen. Maar wat voor wezens zijn jullie? Waar komen jullie vandaan?”
Helena vertelt dat wij samengestelde wezens zijn, en MRA voegt er aan toe dat wij primair een soort bionics zijn. De meester lijkt te snappen wat we bedoelen: “Alsof jullie gebroken zijn geweest en weer gelijmd.”
Helena: “Ja. Maar daartussen zit een enorm gat. De breuk was nog vóór expulsion. En er is een parallelle wereld waar het andere deel van ons wezen geboren is.”
De meester snapt het niet. Hij vraagt of we een opdracht voor hem willen uitvoeren, zodat hij ons nader kan leren kennen. Het is simpel: hij wil dat we boven iets afleveren. “Mijn priesters zullen jullie helpen. Het is lang geleden dat ik iets zoals jullie ben tegengekomen. 8000 jaar!”
De medicijnmannen komen de kamer binnen. Ze zijn opeens heel nederig tegen ons. Eentje heeft een pakketje dat hij ons geeft. “Deze kleine kan Color essentie moet u afleveren bij Dr. Prince in flat 7. Zijn betaling moet u hier terug brengen, slijmrot-antigif.”
Deze koeriersopdracht nemen we aan. Op de terugweg moeten we bedenken hoe we via de standleiding, die iedere minuut alle afvalwater van een hele verdieping loost, terug omhoog komen. Helena gebruikt [Life] en maakt zuignappen. MRA maakt met [Matter] extra handgrepen en daarlangs kan de rest omhoog klimmen. Dan zo snel mogelijk onder de douche om de beschermende pakken af te spoelen en we kunnen op weg.
We gaan naar de ziekenboeg van flat 7. Zonder enhancement is het een kale, nogal smerige ruimte met tl-licht en loshangende kabels, maar met chip zie je een vriendelijke bloedbank. Achterin de zaal is dr. Prince bezig met een donor. De dokter is niveau 11. een niveau hoger dan wij onszelf als cover hebben gegeven. We wachten geduldig tot hij klaar is en spreken hem dan aan.
“Wij hebben slijmrot antigif nodig.”
“Is het voor de building maintenance crew?”
“Ja,” Helena laat de canister even zien.
De dokter schrikt. “Waar is Alexander?”
“Definitief verhinderd, helaas.”
“En jullie zijn zijn vervangers? Mag ik even testen” Hij leidt ons naar een kantoortje. Daar test hij de ampul. Hij krijgt een gelukzalige blik op zijn gezicht. Dit is het goede spul Hij is bang dat hij met een soort bende-oorlog te maken heeft, maar het gaat hem om het product, niet om wie het aflevert. Hij gaat het tegengif halen. Tien minuten later is hij terug. Na een vriendelijke uitwisseling gaan we weer weg. Maar op weg naar beneden blijft de lift stilstaan.
“Jullie worden voor verhoring aangehouden. Ga met jullie handen op de rug tegen de muur staan,” klinkt een blikkerige stem. Er schieten kabels uit de hoeken die ons tegen de muur pinnen en gas waar we het bewustzijn van gaan verliezen. Helena laat het gebeuren. Elaine doet [een Forces effect met extra Willpower] System Havoc, en zet het gas uit. MRA staat vrij en gaat over op zijn interne zuurstofvoorraad. De lift beweegt woest heen en weer en de tekst wordt herhaald. MRA spuit de camera’s zwart. Elaine krijgt het systeem niet onder controle. Uiteindelijk komt de lift tot stilstand op verdieping 631 en als de deur opengaat schieten 6 gevechtsrobots netten naar ons. MRA ontkomt met een snoekduik. Gwen maakt zich klein [Life]. Zij ontkomt ook. De rest wordt vastgeplakt. MRA vlucht en de anderen worden verdoofd met gas dat nu uit de muur komt. Gwan teleporteert [Correspondence] naar de priesters van de meester. Helena en Elaine raken buiten westen. En MRA wordt na een klopjacht ook in een kleefnet afgevoerd. Zorgvuldig ingepakt worden we meegevoerd in een standaard transportkarretje.
Gwen heeft nu natuurlijk geen beschermend pak aan. Maar zij heeft wel het antigif bij zich! Ze komt aan en glijdt uit in de viezigheid. Het is pikkedonker en er weerklinkt een geschreeuw van verbazing. “Sorry dat ik zo binnen kom vallen,” roept ze, “Mijn vriendinnen zitten in de problemen.”
Gwen geeft het medicijn af en krijgt een klein buisje Color als betaling voor de geleverde dienst. “De baas is goed over jullie te spreken. Als ze echt in de problemen zitten, wij kunnen op de meeste plaatsen binnenkomen. Maar dat is niet gratis. In ruil voor dat buisje, willen we ons wel voor ze inspannen. maar we kunnen niets garanderen.” Ze gaan in conclaaf met de meester.

De anderen zijn intussen bijgekomen in een andere ziekenboeg. Een andere dokter spreekt ons toe: “Welkom. Niet schrikken, we hebben gewoon een paar vragen en gezien het grove geweld …”
“Welk geweld?” vraagt Helena.
“Ik wil graag alles horen wat jullie van Alexander weten en wat je daar gedaan hebt. We dienen jullie een waarheidsserum toe. ”
Na een injectie, die bij Helena erg goed werkt begint de ondervraging. “Wat deden jullie op de kamer an Alexander?”
“Onderzoeken wat daar gebeurd was.”
“Waarom?”
“Het verbaasde ons hoe snel hij in de rangen steeg.”
Helena vertelt dat de muckmen hem waarschijnlijk niet zouden hebben vermoord. Elaine praat er overheen en heeft succes met [Mind].
“Met andere woorden,” zegt de dokter, “jullie waren toevallige passanten. Onze excuses voor het ongemak. U bent vrij om te gaan.”
We worden losgemaakt.

De muckmen-priesters gaan op zoek en Gwen maakt kennis met de cultuur van de muckmen. Na een uur komen ze terug. “Ze lopen vrij rond. Wij hebben het niet opgelost, dus hier is uw buisje terug.” Gwen bedankt ze en teleporteert terug naar de groep, die zit bij te komen in een cafetaria. Ze stinkt een uur in de wind. Het waarheidsserum werkt nog en Helena legt in veel te veel details uit wat er gebeurd is. MRA onderbreekt haar en vertelt de korte versie. Terwijl we daar zitten, worden we opgebiept om Building maintenance te komen overzien. Dat is ons cover-baantje. “Er moet wat schade gerepareerd worden aan gebouw 3. Melden bij Tom, level 11 corpocrat.”
Tom is een sympathieke man. Hij vertelt: “Er is lichte structurele schade aan een dragende zuil aan de buitenkant. Maar er moet wel wat aan gedaan worden, anders stort de boel in. Dat gebeurt toch wel, maar laten we het onvermijdelijke maar weer een dagje uitstellen. Veel succes.” Hij wil nog even weten wat ons favoriete spel is en dan geeft hij ons vijftig bouwrobots, een luchtvlot en een aantal spuiten kit mee. MRA downloadt het handboek Unidentified Flying Impact. De kitspuiten blijkt sporen [Color] te bevatten. Magie voor als de robots de klus niet aankunnen. Buiten zien we veel plekken die met [Color]kit aan elkaar geplakt zijn. Het gebouw zou allang ingestort moeten zijn. Bij de impact vindt helena verdampt metaal. Met [Matter] repareren we iets, zodat we twee kitspuiten uitsparen. We spuiten de inhoud in Helena’s handtas en met [Matter en Prime] brengt ze die in stasis.
We worden alweer opgebiept. Ditmaal is het Joe. Hij wil weten hoe het gaat.
“We hebben een Color bron gevonden in de Hardware Legacy!”
“En zijn jullie de tussenpersoon? Goed zo! Over en out!” Iedereen is tevreden over ons.

Helena stelt voor om de daklozen op te zoeken. Dat waren we tenslotte van plan. De wachter aan de ingang herkent ons (we dragen het uiterlijk van onze Tanais-personages). Wij zijn welkom, maar hij vraagt of er nog levende onderdelen in MRA27 zitten. “Jazeker!” “Nou, dan moeten we snel zijn!” Helena draagt MRA door het anti-technologieveld. MRA gaat buiten westen, dit is veel heftiger dan de antimagie van Sellafield, maar als ze door de sluis zijn, is het weer normaal.
We vragen naar de mudmen. “Dat zijn de duistere broeders van de sandmen, maar zij kunnen zich wel manifesteren.” Muckmen, daar hebben ze nog nooit van gehoord. We doen het hele verhaal. Verbazing: “Dus er is onder de stad nog een mycelium bron van Color?” “Ja.” “Dus … zij zijn de grote leveranciers van de stad? En ze leven buiten de samenleving?” “Ja.”
Dit is helemaal nieuw voor hun. Ze willen graag contact met de mortals onder de grond, maar ze zijn wel bang voor de priesters. Wij bieden aan dat zij als tussenpersonen voor ons de handel in Color kunnen zijn. daar hebben ze ID-chips voor nodig. Daar is aan te komen, zeggen we. Vijf van hen willen de oude functies en levels wel terug.
Dan komt een boodschap van broeder Schorpioen. Hij wil ons wel ontvangen in de ruimte van de Zwarte Bron. MRA27 kan de spirits zien, van laag tot hoog. Als we in de cultusplaats aankomen, zien de anderen de spirits ook. Duffet en Clark zijn de ritualisten en de symbolen die zij rond de zwarte hebben getekend, maken materialisatie mogelijk. Het zijn oud-Tanaïsche magische sybolen.
Schorpioen is blij dat we er weer zijn. Hij vertelt dat mudmen Tempest-lieden zijn die een aards lichaam kunnen bezitten. Ze doen het het beste in modder/nat zand. Ook zonder mudmen zit er leven in dat zand, maar amorf. Het is nanotech van vóór Expulsion. De mudmen waren er eerder dan de sandmen. Het zand waar ze zich mee manifesteren was vroeger veel zeldzamer. De sandmen blijven uit hun buurt. “En wat zijn de muckmen?” Nee daar heeft Schorpioen nooit van gehoord. MRA en Elaine vertellen wat we hebben meegemaakt. Schorpioen dat er gemuteerde mensen in het riool wonen, daar komen zij ook. Maar de priesters hebben de sandmen geen toegang toe, en de meester kennen ze niet. Schorpioen weet wel van zijn bestaan. Het is een intelligente schimmel, een roofschimmel die leeft in het mycelium. Hij is héél oud. MRA merkt op: “Als de schimmel zijn voedsel is, en de roofschimmel is ouder dan expulsion, dan is het mycelium ook ouder dan expulsion. Dat weet Schorpioen niet, hij weet alleen dat zowel de schimmel als het mycelium er al waren toen hij op deze wereld arriveerde. “Mijn indruk is dat het levende zand en de roofschimmel even oud zijn en van voor expulsion, maar dat het mycelium begon op het moment van expulsion. Maar dat is mijn eigen idee.”
Schorpioen legt uit dat iedereen een tegenhanger heeft op de andere wereld. Wij zijn het resultaat van een sucesvolle samensmelting. Wat de sandmen iedere nacht doen is een zoektocht naar hun wederhelft. We filosoferen nog wat over de manier waarop [Color] in de twee werelden werkt. In deze wereld gaat de tijd langzaam en gaat het aftappen van kleur langzaam en geleidelijk. In de wereld van de solars gaat de tijd snel en ontneemt Eenoog in één keer alle kleur. De felgekleurde tulbanden van zijn cultisten zijn volgens Helena waarschijnlijk hun voorraad [Color]. Daarna gaat MRA27 met Schorpioen in conclaaf en leert meer [Spirit] magie van hem.
3 xp

Scorpio Rising – 7

Scorpio Rising – 7, Waning Moon, laatste dunne maan sikkel

“Itch in my head, that’s telling me somewhere
Somewhere out there, anywhere…”
Nine Inch Nails – Deep

Ze sluipen snel de mijnen in. Ze kunnen de rails dieper de mijn in volgen, een mijn karretje staat dicht bij de ingang. Ze vinden een lift naar beneden Tsunami Bob en Whipsaw bedenken zich niet en storten zich in crinos naar beneden. Ze remmen hun val af met hun klauwen tegen de wanden: deze schaafjes genezen wel. De rest volgt snel, alleen Wolfgang komt op een slakkengangetje met de lift.
Ze gaan dieper de mijn in, het is er stoffig en muf, hier komt minder zuurstof. Het is er aardedonker en ze komen spoken tegen van mijnwerkers die hier gestorven zijn: doodgewerkt, uitgemergeld, verpletterd. Dieper en dieper. Steeds sterker voelen de weerwolven de aandrang van het object waar ze naar opzoek zijn: iets knagends en vretends in hun onderbewuste, het is niet gek dat zoveel supernaturals hiernaar toe komen. Ze komen nog twee Texas Tarantulas tegen, maar daar wordt korte metten mee gemaakt, ook zij kwamen op de roep van het ding af.
De mijnschacht wordt smaller, dit zijn de nieuw ontgonnen gangen. Al snel wordt het te smal voor Bob en Whipsaw, de kleinste moet kruipend het laatste stuk afleggen. Het is pikzwart hier, maar het maakt niet uit zijn handen vinden zonder problemen een glad, olieachtig aanvoelend object. Het is groot en bij aanraking krijgt Whipsaw een visioen en beelden die hem nachtmerries zullen bezorgen. Hij kruipt aangeslagen achteruit terug. Rat’s Horizon wil het wel dragen, Whipsaw drukt het ding in de handen van de theurg: ‘Hier, als je zo nodig moet. Jij liever die nachtmerries dan ik.’ Het is inderdaad een riet. Maar het is geen holle stengel zoals werd aangenomen, maar een riet van een blaasinstrument. Ook de theurg krijgt een visioen als hij het ding aanraakt. Rat’s komt erachter dat het object het shapeshiften onmogelijk maakt, dus als wolf loopt hij met het riet om zijn hals achter de groep aan.
Bij de uitgang speuren ze eerst de frisse woestijnavond in: ja de bewaking is gealarmeerd dat was verwacht. Ze dragen zilveren wapens, ook dat is geen verrassing. Wolfgang vraagt aan aanwezige gremlin spirits ‘jam gun’ en dat lukt: één geweer misfired, een colt zelfs zo erg dat deze moet worden schoongemaakt. Rat’s zit in het mijn karretje en wordt voortgeduwd door Bob en Wolfgang. De bewaking opent het vuur. Doc verdwijnt en wil sluipen. Een schot zilveren hagel verdwijnt in Bob’s kont (want hij steekt aan alle kanten achter het karretje uit). Een ander schot raakt Whipsaw. Liz gaat in crinos. Het delirium effect treed in werking. Een man stapt achter zijn barricade vandaan en loopt schietend en schreeuwend op het monster af. Een andere zet het op een lopen en stapt op zijn paard, deze gaat er in galop vandoor. Wolfgang schiet, maar mist: het terrein is te heuvelachtig (‘cover’), het is te donker (moeilijker te raken) en hij beweegt te snel (extra moeilijkheid). Een andere rent gillend de nacht in en wordt achterhaalt (en uit elkaar gehaald) door Doc. De derde is zeer dedicated zijn colt schoon aan het maken en heeft niets door tot zijn strot wordt doorgebeten. Whipsaw probeert nog achter de man op paard aan te gaan, maar de afstand tot de man is te groot en de afstand van de man tot het stadje te klein. Hij komt al aan.
De party gaat naar hun kamp aan de andere kant van de heuvel, want dat was de cover: op hun nieuwe concessie feesten. Er wordt wat hagel uit Bob gehaald en er is wat commotie aan de andere kant van de heuvel. Maar niemand komt deze avond bij hen langs. De volgende dag wordt nog verder gekeken naar het vreemde, grote riet. Maar, wat is het ? Waar dient het voor? Manson en Rat’s zeggen dat er een spirit in moet zitten…maar welke? En kan die er iets van zeggen. Het ding heeft in ieder geval een zeer sterke wyrmtaint. Het ding is ook oud en de spirituele energie is zeer complex. Digger, Rat’s mentor, zegt dat het ding een belletje bij hem doet rinkelen…maar de klepel weet hij niet te vinden. De algemene consensus is: gevaarlijk. Wolfgang en Liz herinneren aan de waarschuwing van Coyote.
Whipsaw wordt uit zijn slaap gewekt door Sara, de jonge kordate dokter van het dorp. Zij heeft bericht gekregen van de underground railroad dat Whipsaw er zou zijn en wel in was om wat slaven te bevrijden. Daar heeft hij wel oren naar en Whipsaw probeert de anderen zover te krijgen. Ook deze hebben er wel oren naar, al waarschuwt Manson voor een te haastige actie, hun aanval van gisternacht zal niet onopgemerkt zijn. Er wordt besloten om met de nieuwe vrienden van de Silent Striders rond te hangen. Manson en Doc gaan recepten uitwisselen en al snel breidt de groep uit. Manson weet veel van crafts en Bob weet veel van schieten en vechten. Voor ieder wat wils. [red: maar wel doorgaan met oefenen  ]
Dan komt de Sheriff langs, samen met de burgemeester, twee henchmen en Buttercup. De sheriff steekt twee duimen achter zijn bretels en zegt: ‘Zo jongens, wij willen graag het artefact dat jullie hebben meegenomen van de mijn.’ Whipsaw en Liz proberen te ontkennen, Buttercup neemt het over: ‘Jullie kopen op dag 1 een concessie en diezelfde dag is er een inbraak en een slachting. Jullie zorgen maar dat jullie het geven.’ Hij schuift bruusk de burgemeester naar voren, die zich een houding probeert te geven. ‘Ja, het is te verdacht. Jullie gaan het oplossen, jullie hebben tot morgen, daarna vallen er doden.’ Whipsaw, Doc en Liz zien een sterkte correlatie tussen hun afgesloten contract en deze beschuldiging en proberen nog Buttercup van de wijs te brengen met als concurrerend handelshuis. Maar de burgemeester wil er niets van weten, die zit in de zak van Buttercup. Clark Manson zegt: “Mijn advies is: zorg dat de stad achter je gaat staan, anders is het gemakkelijk voor die twee om iedereen tegen jullie op te zetten.” Ja, goed idee, maar hoe? Dan gaat ieder zijn weg en de groep garou hervat de lessen met meer intensiteit.
Een rondreizende cowboy, hoed, ongeschoren, lange jas, heeft een mezuzah aan zijn zadel hangen. Hij ziet Whipsaw en stelt zich beleefd en volgens de etiquette voor, hij vraagt of hij in het terrein van deze garou mag zijn. Whipsaw is verbaasd. De beleefde man zegt dat hij aan Whipsaw’s aura kan zien dat hij een weercreatuur is, hij heeft er eerder mee te maken gehad. Hij stelt zich voor als Henry Cohen, een magiër, een zgn Ahl-I-Batin. Hij is hier om een school te beginnen, want de natives hebben een goed systeem, maar de rest vind hij maar gebrekkig onderwezen. De dag gaat voort en iedereen verzamelt zich in de saloon voor een plan de campagne. Manson’s plan is goed. Iedereen gaat zijn contacten aanhalen en Liz haalt haar troef van handelsovereenkomsten uit de zak: zo kan ook de twijfelende, bange bevolking hopelijk overgehaald worden. Wolfgang en Liz gaan naar de eigenaresse van de Saloon, maar zo stelt zij: dan moet je bij de eigenaresse zijn. Liz en Wolfgang zijn verbaasd. “Kom,” Belle Starr rekent vlug, “twee uur vannacht terug.” De contracten afsluiten met anderen (General Store, gun store e.d.) gaat voorspoedig: money talks (and makes this little town go round).
Liz en Wolfgang gaan weer terug naar hun tafel. Doc en Manson komen er nog aan. Dan schoten, buiten, bij de kar van Doc. Doc en Manson zetten net de laatste dingen aan de kant. Manson stapt de kar uit en maakt nog een grapje. Dan regent het zilveren kogels, Manson wordt doorzeeft, Doc duikt weg. Doc hoort stemmen: “Is dat niet de verkeerde?”, en “Dammit, we moesten die andere hebben.” De sheriff komt aanlopen, hij maant de mensen die de straat op komen tot kalmte: “Rustig maar mensen, rustig maar. Recht is geschied. Dit was een crimineel sujet.” Tsumani Bob komt naar buiten en Whipsaw staat te koken. Rat’s bedenkt zich niet en zet zijn poten tegen Bob, Wolfgang gaat aan zijn arm hangen: maar Bob laat zich niet zomaar kalmeren en sleept iedereen een stuk mee. Whipsaw hervat zich en went zich ook tot Bob. Doc springt uit de kar en kijkt naar de grijnzende henchmen, het zijn de mannen van Buttercup: “Denk eraan, jullie hebben tot morgen.” Dan lopen ze weg. De sheriff en zijn hulpje slepen het lijk weg. Bob laat zich kalmeren door de groep en gaat zich bedrinken. Henry is gechoqueerd en vraagt of dit normaal is.
Ze gaan naar de Lijkschouwer, Rat’s had hier al eerder van vermoed dat deze ook supernatural was. Nu, wat ervaring rijker, blijkt dat de man een wyrm’s geurtje heeft. Maar het is er een die meer tegen Whippoorwill aanhangt dan tegen de taint van Buttercup…waar een andere garou deze twee niet uti elkaar zou kunnen houden is de blootstelling aan beide tegelijkertijd genoeg om het verschil wel te kunnen maken. Leonard McCoy spreekt oprecht troostende woorden uit tegen Whipsaw en Bob. Hij geeft Rat’s weer een bot: Rat’s ziet dat de man alleen beleeft probeert te zijn en er niet op uit is dat Rat’s de litanie breekt (hij vermoedt dat het mensen botten zijn). Maar de schuur waar het lijk gewassen en opgebaard wordt, wordt steeds voller. Vrijwel iedereen, op Wolfgang na, is van buiten de stad: Leonard kijkt eens goed om zich heen en zegt: “Hmmm…gecondoleerd allemaal. Jullie zijn welkom hier in mijn sanctum. Maar scheur mij alsjeblieft niet aan stukken, wat jullie ook zijn. Want ik voel dat jullie anders dan de normale mens zijn.” Liz zegt dat ze weerwolven zijn en hem niets zullen doen. Bones knikt. “Ik ben een magiër, een Euthanatos als jullie dat iets zegt, en gespecialiseerd in rituelen rond de dood. Willen jullie dat ik met jullie een adequaat ritueel doe?” Er wordt geknikt. “Wie van jullie wil helpen?” Rat’s Horizon als theurg komt naar voren. Bones begint te chanten in een oude taal, Egyptisch herkent Whipsaw. Hij lijkt wordt gebalsemd en klaar gemaakt voor de tocht naar de onderwereld om daar ontvangen te worden door Anubis. Het sanctum lijkt even het middelpunt van alles, aan de randen van het sanctum is het donker en stil. Rat’s neemt over en begint met de rite (Howl) for the Fallen. Zeer klagelijk en hartverscheurend, een held van gaia is gevallen. De anderen doen mee, maar dankzij het effect van de magie van Bones neemt niemand buiten iets waar. Whipsaw zegt dat dit de functie van de wyrm is, dit is zoals het zou moeten.
Terug in de bar, Bob bezat zich en de rest wacht op de eigenaresse van de saloon. Men maakt een plan om de volgende dag vroeg Clark Manson te begraven, en zo de burgemeester en kornuiten uit de tent te lokken: een shoot out on the graveyard. Om twee uur stipt stapt een sierlijke, mooie, en zeer bleke dame naar binnen. Haar kleding is rood, accentueert har taille, afgezet met kant, ruches en baleinen. Ze draagt dure rijglaarzen. Het doet denken aan de kleding van een cancan danseres. Ze heeft een wyrmtaint. Bob is te bezopen om iets op te merken, maar ze schrijdt binnen en mensen kijken. Er wordt drank geserveerd, geode drank, maar zelf drinkt ze niet. Rat’s en Doc fluisteren ‘Vampier’ tegen elkaar. Ze stelt zich voor als Vie la Pirelle en ze heeft een ambitie om een keten van saloons op te zetten. Whipsaw stelt nog San Francisco voor, daar voelt ze wel wat voor. Met de contracten van Liz kan ze ene heel eind komen: de twee dames komen al snel tot een overeenkomst.
De volgende dag, enigszins katerig staat de party in de schemer, in de ochtend nevel op de begraafplaats een gat te graven. De sheriff en de twee handlangers komen inderdaad opdagen. De burgemeester staat op ‘veilige’ afstand. “Overhandig het”, zegt hij. “Nee”, en het schieten begint. Een schampschot op Wolfgang, zilver bijt, maar deze kras overleeft hij wel. De sheriff wordt op de korrel genomen door zowel Whipsaw als Wolfgang, doorzeeft stort hij in elkaar. Doc wordt ‘onzichtbaar’ en sluipt om de groep heen. Rat’s probeert dat ook. Liz krijgt een kogel, maar duikt boven op een henchman, van dichtbij wordt hij in zijn buik geschoten, twee, drie keer: hij grijpt naar zijn buik en sterft zo. De overgebleven henchman vuurt nog een keer in het wilde weg en mist, Wolfgang schiet hem door zijn hart. Rat’s komt achter de burgemeester, Doc wil schieten op de burgemeester. Rat’s ziet Buttercup daarachter staan. “Jullie zijn vervelend”, zegt deze. Hij heft zijn armen omhoog en begint een howl waarin woorden zijn verpakt, een taal vol kronkels, die zichzelf afbreekt en waar de woorden vet en smerig van aanvoelen in je hoofd. Dieren geesten heffen zich op uit de grond, alle dieren die hier in de buurt zijn begraven en vergaan, en het zijn er veel. Doc bedenkt zich en haast zich om Bones te halen. Rat’s deinst naar achter, hij roept in mind speach “Black Spiral! Black Spiral!”. De euthanotos luistert naar Doc en rent mee terug, dit is niet zoals het hoort. Whipsaw, Liz, Wolfgang en Rat’s worden omsingeld. De geesten vormen geen uitdaging, maar het zijn er veel, als deze naar het dorp zouden gaan… maar samen met z’n allen maken ze een eind aan de bedreiging. Buttercup en Red Moses zijn ontkomen. Een vleermuis fladdert voorbij: “You have five days, then we’ll wipe you out.”