Tanais 2 – 16

Bakken van Sa moeten bij de Qartianen gehaald worden. En we hebben nog een uur de tijd,om de ka stroom in New Salish in de Tempest op te vangen.Hier is de Ka het zuiverst. Met Time wordt de tijd vertraagd, zodat we alle acties veel sneller kunnen doen. In Melequart willen we 120 Sa-vaten halen. Claude gaat van de Sa-vaten de waarde bepalen. Sa is 10 keer zoveel waard als de Ka.Er zit 200 keer Ka in een Sa-vat. De waarde van Ka-vat ten opzichte van een Sa-vat is 20 : 1. We parkeren de colorcopter in ons kasteel van de tovenaarsstad Sin in een versnelde bubble. Risha blijft in de colorcopter en zijn kasteel achter om de “Escher”-trap te polijsten.De vertraagde tijd word stopgezet.

We komen bij de gezellige dikkerd van het Dao kasteel uit. Na een kopje thee is er een deal. 120 Sa-zakken kunnen worden geleverd. Dan moeten er wel 6 volle Sa-zakken worden terug gegeven. De boekhouding is erg strikt. Binnen 8 uur moeten we ze terugbrengen. Een Sa-vat is ongeveer 200 kubieke meter!

Met touwen en netten worden de zakken meegenomen. Dit alles kostte 25 minuten normale tijd. Nu wordt de tijd weer vertraagd. We gaan terug naar de Moonbase in New Salish . Daar wordt de volgende constructie gemaakt om de Ka op te vangen: Risha stuurt de colorcopter. Daaraan zit een slurf ,die de Sa opvangt. Het einde van de slurf spoelt de Ka in de Sa-zak. Slurf dicht en schuift op naar de volgende Sa-zak.De Ka in Sa-zakken hebben geen gewicht. De zakken worden 1 voor 1 dichtgemaakt en alles word aan elkaar gebonden. De Ka komt uit de Decay en dankzij [matter,forces,time]lukt het om de Ka in Sa-zakken op te vangen!

We horen gekerm van de gevallen goden: “Waar is mijn Ka? Waar is mijn bloed.”.

Claude reageert:”Kan niet. We hebben het opgevangen.”

Goden:”Meestal komt de Ka terugstromen.”

Claude:”Dat is jammer.”

Goden:”Nu kost het veel tijd om op krachten te komen.”

Claude:”Het is geen goed businessplan,om alles eruit te spugen.”

Na na na na nah nah[Mindlink]

We gaan weg.

De Ka in Sa-zakken wordt afgeleverd in Sin. De rest gaat in een bag of holding uit het kasteel.{Correspondence]. Risha maakt het stabiel[Prime].

Zowel Waldheim als de verloren stad bij de Maalstroom kunnen stukjes Expulsion enigine hebben.

We gaan naar de Maalstroom. En landen aan de Warka kant. We hebben daar onze contacten.

Want waar die verborgen stad is?

Van een bebaarde verhalenverteller horen we,dat de verloren stad onder de zee bekend is. In rul daarvoor moeten we een enigma dat met Expulsion blijkt samen te hangen aan hem uitleggen. Dit enigma suggereert dat in Kim-Do een Expulsion Engine zou moeten zijn.

“Het is de stad van het begin der tijden. Hij kent vreemde metalen constructies en weet, hoe ze werken. Bij Kim-do (Korea-achtig)komen door ka doordrenkte onderdelen op de markt. Haal je de ka eruit,doet het flits knal.(vuurwerkbom).”

Claude legt uit, waar de onderdelen vandaan komen. En waarom het explodeert. Een Sa-zak kan dat bufferen.Ka kan dat oplossen.

De man vertelt ,dat Yamm “de draak” in een stad van visionairs woont . Risha heeft daar wolkenkrabbers gezien.

Over 3 maanden is het gevecht tussen Ba’al en Yamm. Dat duurt nog wel heel lang.

We gaan naar Waldheim. Met [color] valt bij Waldheim geen magie te zien.

Ook in de parallelle werkelijkheid is er niets te zien in Waldheim. Bij de plek van de priem, die er nog niet is, begint een breuk in de realiteit te ontstaan. De kleuren worden iets intenser(schilderpalet).

Op naar Kim-Do. Risha blijft in de colorcopter achter.

Een ouderwetse “Koreaanse” stad met veel inspiratie uit Zhao. Claude country met dorpen en steden.

Hoofdstad Do krijgt bezoek. We gaan naar de veiling en vinden in de catalogus alleen curiosa: lakwaren, schildpadranden.(Niks)

Sorcerers weten meer.Er is een veiling van magische items.

Uiteindelijk belanden we in een opiumwinkeltje. We geven wat geld voor een opiumpijp. Chang detecteert magie bij een apparaatje van de dealer. We mogen niet verder,want dat is alleen een ruimte voor magiërs. We moeten tonen, dat we magie hebben. Chang zit in de lucht. Claude creëert een vlam en Gwan vervormt een ring.Er zal een Kim-Do magiër komen!

Haar naam is Treyko. Zij vertelt over Chai am. We horen,dat Chai am de plek is ,waar de onderdelen vandaan komen. Om meer te weten hebben we een boek nodig. Die is niet hier. In een draagstoel gedragen door bediendes gaan we naar een buitenwijk. Alles volgens protocol. In het privévertrek van Treyko lezen we,dat Chai am ligt in een uitgedoofde vulkaan. Het respekt van Treyko is enorm: “Mijn huis is de uwe.”

Met de colorcopter landen we bij de vulkaan. Er is duidelijk materie en anti-materie.

3 kilometer ten westen van de vulkaan vinden we expulsion engine met oude electronica.

Middenin de uitgedoofde vulkaan vinden we verdichting van materie. Ook expulsion engine sporen.[Correspondence] Diep onder de grond is het moeilijk te door gronden.[gezamenlijk color]

Er zijn 3 bronnen:

1 Wyrd hier

2 diep onder de grond in een andere realiteit zijn de slijmdraden discontinu.[spirit]

3 Ergens ver weg

We gaan naar de Weird en komen in een spirited away mansion met allerlei weird creaturen en spirits. We worden verwend. Dames in kimono’s vormen een haag. Er word geluncht. We worden gewassen. We zitten in een groot bad. En worden geschrobt en geborsteld door de dames. We eten in gewaden.

Via spirit detecteren we ba,ka,akh,maar geen sa.

Zit er een ka reservoir in het eten?

Buiten het badhuis is er een beerput met ka doordrenkte onderdelen. De 1e plek met sporen van expulsion engine. Het badwater en etensresten worden geleegd in de beerput.

De tuinmannen doen niets,als er gekeken word in de put. Ze bemesten hiermee het land.

Ze vertellen over Zwarte blop. Hij komt 1 keer in de 50 jaar en zwerft verder rond. Als hij zich wast, levert dat expulsion onderdelen op. We nemen de expulsion onderdelen mee.

Op naar de 3e bron.

Tanais 128 – 2e cyclus sessie 3

Hoi allemaal,

hierbij het verslag van 26 Oktober

Nacht na derde dag.

Het is 1 uur ’s nachts te Archet.

Risha zit met Karel en Daguerre in de “Gulden Everzwijn” de terugkeer van de zon te vieren.Risha heeft het duidelijk niet naar zijn zin. Gaap,te standaard gesprekjes.

Jeanette slaapt met 2 man “boerenpummels”voor de palusade van Archet

Claude ,Chang en Gwan zitten verdekt op de muur te beramen, hoe Jeanette over te halen niet naar Eenoog te gaan en daarmee ook Chantal en Karel.Dit moet voor 5 uur in de ochtend gebeuren. Dan is de afspraak tussen Jeanette,Chantal en Karel.
Na een flinke brainstorm tussen de drie,gaat Chang met Mind de gedachten van Jeanette transformeren.
Ze droomt”Wat een boerenpummels liggen er naast me. ”
Ze word wakker en kijkt om zich heen. Misschien is de Eenoogcultus toch niet zo aantrekkelijk.
Claude merkt een onrustig konijn op. Een vos in de buurt misschien? Gwan valt ook op dat er meerdere onrustige dieren zijn….
De drie splitsen zich op.
Gwan gaat naar de “Gulden everzwijn”.Claude en Chang gaan onopvallend en geruisloos als ninja naar de plek van het konijn. Ze komen met Color tot de volgende ontdekking:
1 quantumsprong richting de aarde zit een troepenmacht klaar van 40 man met Githyankies en Warzerai!
Chantal staat wat te wachten als ze niet naar Eenoog gaat.

3 uur ’s nachts.

Na veel en vruchtbaar beraad gaan Risha,Chantal,Karel en Daguerre naar de kelder.Als alles misloopt gaat Archet plat!
Gwan is terug bij Claude en Chang. Er word een portal naar de poolnaald gemaakt. De portal is slechts groot genoeg voor 10 man. Via een mindlink zal naar de monsters worden doorgeseind, dat ze door de poort moeten. Ook al verdwijnen er soldaten voor hen.

Half 5 ’s nachts.

Jeanette gaat weg van de twee boerenpummels om haar heen. De mannen worden door Claude weggejaagd.
Het sein tot actie voor de troepenmacht. Ze verschijnen op het veld voor Archet en stormen allemaal door de portal naar de poolnaald. Daar zal daar weinig van ze overblijven.
Mensen komen uit de kelder.Er wordt getoast op de overwinning.
Archet is gered!
En Chang weet via een mindlink Chantal en Karel en te besluiten om niet naar Eenoogcultus te gaan.

Eenoog zal er wel achterkomen ,dat wij dat gedaan hebben. Dus we gaan onopvallend weg.

Daguerre vertelt: “Bij Ashcroft is er een mist, die mensen pakt en doodt.Maar lokale mensen niet.Ik papte met mannen aan in de omgeving. Die zitten in een pact en hun vrouwen vertrouw ik niet.Ik wil niet herkend worden.”
Mist houd geen verband met meer dimensionale wezens volgens Claude.

We rijden weg en gaan na een paar kilometer door een portal naar het noorden van Ashcroft.

Daguerre wordt vermomd . Ze heeft snorharen,is blond,blank en niet verweerd. Ze vind het mooi.Haar heupen zijn breder en zelfs de schouders zijn aangepast.
Ashcroft is bekend om de paardenmarkt.
In dit gebied is Derwet is de oude cultus .
“Brahmanen zitten in de stad en daar moet je niet zijn voor Derwet.”vertelt Daguerre
We moeten voor de mist op het platteland zijn.

10 uur 4e dag.
We doen inkopen en gaan op de heide zitten en bouwen kamp op.Met life worden de paarden mooier gemaakt.Dan is het 1 uur ’s middags en begint het wachten.
Er komen mensen langs, die goedkeurend knikken naar de paarden. Ze zijn onder de indruk, maar stappen niet het kamp binnen.
Uiteindelijk komt Henk langs. Hij vertelt,dat de paardenmarkt over twee weken is. Een drankje kan er vanaf. Maar eten ho maar. Hij gaat ervan door . Chang probeert een Mindlink, maar dat lukt niet echt. “Wat een geluk,dat mijn vrouw zo goed kan koken”is Henks gedachte.
De fret van Claude volgt hem en de fret wordt met de Mindlink gevolgd.
Uiteindelijk na een paar uur lopen, stapt Henk zijn hoeve binnen.
Hij heeft een vrouw en 5 kinderen.
Uiteindelijk gaat iedereen slapen.

6 uur dag 5

Daguerre is benieuwd naar de plannen.
De fret ziet Henk een duif laten wegvliegen. Via Correspondense wordt hij gevolgd naar de hoeve van Harry. Hij kijkt naar het pootje van de duif. Daar zit een briefje.Een nieuwe duif vliegt door naar een volgende hoeve. Dit herhaalt zich en er zijn in totaal 8 mensen met hoeves in dit netwerk .Uiteindelijk vliegen de duiven de omgekeerde route.
Op het briefje staat nu een grote “X”. Harry doet dingen thuis en gaat naar Henk. Er komt actie.

Claude gaat ondertussen op zoek naar een dode boom en offert Ghee aan Pashupahti.
De fret ziet boeren met knuppels richting het kamp lopen.

3 uur ’s middags

De mannen staan aan de rand van het kamp. “Wakker worden! Vertrekken of anders.”
Chang staat ineens met imposante katars voor hun neus. “Wat anders?”
“Anders gaan we ons beraden.” Ze kijken elkaar aan. “Ok, jullie mogen 2 weken blijven,maar geen dag langer.” “Dan blijven we 3 weken!”schreeuwt Claude.
De mannen besluiten te chargen op de tent. De knuppels worden met Matter tot as getransformeerd. De mannen hollen aan de andere kant van de tent er weer uit. “Geen vreemdelingen hier!” en vluchten weg.

Ze worden met een mindlink gevolgd. Dit was iets te boven hun macht.
Uiteindelijk doen ze een ritueel.
Er wordt veen op het vuur gelegd. Het levert een zwarte walm op.
Claude herkent met occult het ritueel . Met onderwereldtaal wordt vaag iemand opgeroepen. Met Forces en Matter krijgt hij het vuur bijna uit. Dit beangstigt de boeren. “Graire,laat ons niet in de steek!.” Graire is de godin van het veen. Uiteindelijk gaat het vuur toch weer branden. Via een onderwereldachtige techniek wordt een god opgeroepen. Ze vragen om de mist. Claude zorgt voor waterdamp om hen heen.Pesten is altijd leuk.

9 uur ’s avonds dag 5

Er is mist,maar word het ook kille mist?

4 XP
(samenvatting geschreven door de speler van Gwan)

Nog twee details: de god die wordt opgeroepen lijkt op graire, maar heeft ook een vreemde onderwereld/abys achtige taint. Niet helemaal normaal graire dus. En als tweede, Claude heeft nog niemand van kant gemaakt:-) , een klein wonder.
(reactie van de speler van Claude)

Cthulhu 10

Men keert terug naar de keuken en probeert alsnog de kelderdeur. Deze gaat zonder moeite open en men kijkt in een donker gat waar een aantal stenen treden in naar beneden gaan. Penny heeft een kaars bij zich en gaat als eerste naar beneden, op de voet gevolgd door Tarjinder. Beneden aangekomen, horen ze iets schuifelen in de rechterhoek van de kelder. Het is de huisknecht, die er in het licht van de kaars en dichtbij niet al te gezond uitziet en ruikt naar rottend vlees. Hij blijkt een zombie te zijn die tot de aanval over gaat. Hij raakt Penny flink, maar de schade wordt door haar maliënkolder geabsorbeerd. Tarjinder steekt toe, maar doet slechts minimale schade. Penny roept om hulp en hierop komen Prof. Green en Percy naar beneden stormen. Green heeft een ploertendoder getrokken en Percy zijn boksbeugel. Percy slaat flink raak, maar ook hier valt de schade tegen. Ze stellen vast dat scherpe wapens erg weinig effect hebben op de zombie. Botte wapens hebben meer effect. Men laat de messen daarom ook los en grijpt stukken hout die in de kelder liggen. Prof. Green gaat weer naar boven. Dave heeft zich ondertussen verdekt opgesteld in de keuken en ziet, vanuit zijn schuilplek, de professor door de keukenkasten zoeken. Nadat hij een fles tevoorschijn heeft gehaald, gaat de professor weer terug de kelder in. Het gevecht met de zombie gaat ondertussen door. De schade die de zombie incasseert, lijkt voornamelijk cosmetisch van aard te zijn. Prof. green gooit een plens olie naar de zombie, maar mist. Tarjinder, als specialist, neemt de fles over en gaat hetzelfde proberen. Penny slaat nog een keer raak en de laatste klap wordt door Percy uitgedeeld. De zombie ligt “dood” op de grond. Alvorens hem in brand te steken, doorzoeken ze hem. In een van z’n zakken vinden ze sleutels. Dave hoort ondertussen van boven een gedempt gegil komen. In de kelder staan ook de kisten. De sleutels passen op de sloten van de kisten. De hutkoffer heeft 2 compartimenten. Er stijgt een vreemde lucht uit op. Het linkerdeel bevat 3 glazen flessen met stoppen en het rechterdeel bevat metalen platen. Sommige van deze platen zijn gebogen en andere recht. In het deksel vindt Tarjinder een papieren boekje. De inhoud van het boekje is geschreven in een mengsel van talen. Ook staan er diagrammen in. Het heeft veel weg van een handleiding om iets in elkaar te zetten. De tweede kist blijkt vastgespijkerd te zijn. Als ze hem openbreken zien ze dat er een metalen kist in zit. De planken waren blijkbaar camouflage. De metalen kist lijkt geen deksel of sleutelgat te hebben, maar bij gedetailleerd onderzoek vinden Penny en Percy een verhoging in het metaal. Als ze daar op drukken of proberen te verschuiven gebeurd er niets.

In de tussentijd is Dave naar boven gelopen. Het gegil is gestopt, maar nu hoort hij gestommel. Door het sleutelgat turen werpt geen licht op de zaak en dus gaat hij stilletjes naast de deur staan. De deurklink gaat omlaag en met opengesperde ogen, zwetend en wartaal stamelend komt de dominee naar buiten. Dave probeert hem knock-out te slaan, maar slaat enkel een gat in de lucht. De dominee stormt de trap af, maar struikelt en rolt verder de trap af. Dave pakt een deken uit de dekenkist en gaat dan ook de trap af. Penny heeft het gerommel gehoord en als zij dit meldt, gaat Percy kijken. De dominee is buiten westen en wordt door Dave in de deken gewikkeld. Daarna tilt hij hem op en gaat naar de keuken, waar hij Percy tegenkomt. Ze willen beide kisten meenemen, maar wat doen we met de dominee?

Prof. Green heeft ondertussen de inhoud van de hutkoffer verder onderzocht. “Slecht nieuws! De flessen bevatten organen. Volgens mij zijn dit attributen om iemand in leven te houden.” Hij beeft en zweet en zet de glazen fles neer. “Veel geluk ermee.” De groep besluit om hier nog een paar uur te blijven. Nu de dominee uitgeschakeld is (bewusteloos, niet dood) kunnen ze meer licht maken. Dave, Penny en Percy realiseren zich dat de kist een soort mechaniek bevat. Bijvoorbeeld een drukplaat. Zou de dominee weten hoe het werkt? Penny gaat Tabby halen, want die heeft vlugzout. De dominee grimast van pijn (tijdens de val is zijn arm gebroken) en komt bij. Dave drukt een pistool in zijn gezicht en vraagt: “Hoe gaat de kist open?” De man is niet coherent en brabbelt. Het woordje “migo” komt steeds terug. Tabby is terug naar de koets om verder de wacht te houden. Het woord zegt Dave en Percy wel iets. Het doet hen denken aan een oude occulte tekst. Dave geeft de dominee een klap. Hij lijkt wat meer gefocust te worden, maar niet veel. Dave wil weer slaan, maar Percy houdt hem tegen. “Kist open!” De dominee rolt om op zijn gebroken arm, maar gaat gewoon door. Ze zetten hem naast de kist en de dominee maakt dan pianospelende gebaren op de drukplaat. Dan glimlacht hij breed, zegt “Mi-go” en duikt weg. Dave steekt zijn mes in de dominee, waaraan deze overlijd. De kist gaat langzaam open en er begint een gas uit te stromen. Prof. Green was al naar boven gelopen toen hij de glimlach op het gezicht van de dominee zag en de anderen volgen nu snel. Dave grist de fles olie bij Tarjinder weg, giet het uit en steekt het aan. Snel gaan ze naar de koets. Intussen zien ze de vlammen door de ramen van de keuken. Ze besluiten te wachten, zodat als er iets akeligs is ze in ieder geval weten wat het is. Het vuur wordt sterker. Op een gegeven moment zien ze een gestalte met vleugels, een angel, 6 armen met scharen en een kop met tentakels. Tabby, Tarjinder en Prof. Green zijn geschokt (-4 San). Het wezen vliegt onhandig, maar oriënteert zich en vliegt een bepaalde kant op. Tarjinder weet het wezen nog met een mes te raken, maar het vliegt door. Prof. Green zit op de vloer van de koets in shock in elkaar gedoken. “Kun je hem volgen?” vraagt Tarjinder aan Percy. Ze bepalen dat het wezen in zuidwestelijke richting vliegt en denderen er in de koets achteraan. Echter het wezen vliegt in een rechte lijn, waar de koets door allerlei steegjes moet en dus raken ze het wezen kwijt. Prof. Green zit voor zich uit te mompelen, maar niemand verstaat wat. Met vlugzout wordt ook hij er weer bovenop geholpen. Hij gedraagt zich dan alsof er niets aan de hand is. In de verte horen ze de uitrukkende brandweer. De groep constateert een dringende behoefte aan een stevige uitsmijter en thee met cognac. Alleen cognac is ook goed. Percy vraagt aan Prof. Green hoe hij is teruggekomen. “Ik was dood en leef weer. Ik was in dat realm, er zijn dingen mee teruggekomen. Kopieën van mij. Een goede vriend heeft dat achter slot en grendel. Als je het wilt zien mag dat, maar als je aan je geestelijke gezondheid hecht zou ik het niet doen. Als je denkt dat ghouls erg zijn, er zijn nog ergere dingen. Zoals de Mi-go’s.” Tijdens het relaas hebben ze een tent ontdekt die ontbijt serveert. Green vertelt dat Mi-go’s in deze wereld belust zijn op erts. Gezien de richting die hij op vloog is het wezen waarschijnlijk op weg naar Cornwall. Er wordt verder gesproken met Green en er ontstaat een wederzijdse vertrouwensband. Ze weten elkaar te vinden.

Ze bedenken dat iemand Rev. Simmons zal missen. Het is ook interessant wat ze ontdekken in de kelder en wie er naar gaat kijken en wat er naar buiten komt (of wie het stilhoudt). Tarjinder en Penny hullen zich in lompen en gaan kijken. Het huis is grotendeels ingestort. Er staat nog 1 muur overeind. De mensen op straat speculeren over het lot van de dominee. Men gaat er vanuit dat die dood is. Het puin is nog niet doorzocht, want het smeult nog na. Tarjinder’s idee om in een boom te klimmen wordt verworpen, met name wegens een gebrek aan bomen. Penny gaat bij de kerk zitten bedelen en Tarjinder neemt plaats in de pub op een tegenoverliggende straathoek. Vandaag (vrijdag) wordt er nog wat nageblust en gebeurt er verder vrij weinig. De volgende dag posten ze weer. Dan wordt er ook werk gemaakt van het puin. Er worden teams samengesteld die het puin uit elkaar trekken en doorzoeken. Er wordt nu serieus gezocht naar de lichamen. Bij het vallen van de avond zijn ze nog niet gevonden en wordt het zoeken gestaakt. Penny merkt dat er ook iemand anders het zoeken nauwlettend in de gaten houdt. Die avond gaat hij ook weg. Penny volgt hem, maar raakt hem kwijt.

Ze hebben geen idee wat ze nu kunnen doen. Besloten wordt om het boek “Unaussprechlichen Kulten” te scannen. Geen van hen leest Duits, maar toch kan Percy concluderen (op basis van zinsconstructie etc.) dat het is geschreven door een waanzinnige. Tarjinder vindt een passage die hem sterk doet denken aan de gevonden gebruiksaanwijzing. Ze theoretiseren dat de Mi-go het waarschijnlijk wel kan lezen en begrijpen.

Op zondag gaat het puinruimen en zoeken gewoon door en rond 11.00 uur wordt de kelderingang blootgelegd. Dit leidt tot consternatie en de politie wordt er bij geroepen. Die gaat met lampen kijken en na terugkomst wordt de boel afgezet. Even later komt een ambulance aanrijden, waaruit 2 brancards worden gehaald. Aan de pers wordt medegedeeld dat de dominee en zijn huisknecht vermoedelijk door de brand om het leven zijn gekomen. De andere ‘wacht’ staat er ook. Nadat de lijken zijn geborgen gaat hij weg. Deze keer volgt Tarjinder hem, maar hij heeft evenveel succes als Penny. tarjinder licht de rest van de groep in. Het verhaal dat door de buurt gaat is dat de dominee en zijn huisknecht door de brand zijn omgekomen en dat de brand hun lichamen ook heeft aangetast. Tabby gaat met de politie praten in de hoop geruchten op te vangen die onder hen de ronde doen. Dit is succesvol aangezien de agenten het hebben over één van de lijken die meer aangetast lijkt te zijn dan gewoonlijk bij brandslachtoffers het geval is. “Je verwacht dat er vlees op alle botten zit!” Blijkbaar was er eentje al een tijdje dood. Opvallend is ook dat de Metropolitan Police van Scotland Yard en niet die van Whitechapel de wacht houdt.

De anderen blijven in de buurt en zien een tweezitter arriveren, waar iemand naar toe loopt. Deze persoon loopt even later weer weg en vlak daarna krijgen de agenten die op wacht staan iets aangeboden (waarschijnlijk eten en/of drinken). In de loop van de middag worden de agenten lomer. Tegen de schemering komt een zwarte koets aangereden die halt houdt bij het afgebrande huis. Twee goedgeklede, maar potige mannen stappen uit. Ze lopen langs de dommelende wachters de kelder in. Na enige tijd komen ze met de metalen kist waar de Mi-go in zat naar buiten. Blijkbaar is de hutkoffer te ver verbrand. Percy staat klaar om de koets te volgen. In eerste instantie rijdt de zwarte koets naar de City, dus daar valt het niet op dat ze hem achtervolgen. Als hij buiten de City komt wordt het moeilijker, maar het lukt hen wel. De koets rijdt door de toegangspoort van een stadsvilla met oprijlaan en tuin/park. Het adres wordt gememoriseerd. De groep keert daarna terug naar het huis van Simmons. Aangezien de wachters nog groggy zijn, besluit men een kijkje in de kelder te nemen. Daar zien ze dat de hutkoffer de brand niet heeft overleefd, maar het enige metaal dat is achtergebleven zijn de metalen banden van de hutkoffer. Er ligt ook geen glas, dus men kan aannemen dat de metalen platen en de glazen flessen de brand wel hebben overleefd en zijn meegenomen. Morgen (maandag) is het kadaster weer open en kan het adres worden nageplozen.

(NB. kadootje van de storyteller: iedereen +5% Cthulhu Mythos)

Cthulhu 9

Inmiddels is het woensdag en houden Dave en ‘zijn’ zwerver het schip overdag in de gaten. ’s Nachts wordt het in de gaten gehouden door Tarjinder, maar het enige dat dan gebeurt is de aangeschoten bemanning die terugkeert van het passagieren. Tabby ontvangt op donderdag een brief van Prof. Green met daarin de mededeling dat zij ’s middags welkom is. In de ochtendkranten wordt melding gemaakt van een inbraak in de British Library. Bij deze inbraak is een obscuur muziekstuk uit de 18e eeuw ontvreemd. Verder is er ook een stijging opgemerkt in het aantal ontvoeringen. Ook in Whitechapel worden mensen ontvoert.

Diezelfde dag ziet Dave de Rev. Patrick Simmons bij het schip arriveren met een wagen. Hij betaalt aan een officier van het schip en er worden 2 kisten, een manshoge en een hutkoffer, op de platte wagen geladen. Vervolgens rijdt hij weg naar het douane kantoor om daar nog enige zaken in orde te brengen. Dave maakt gebruik van dit moment om de kisten te onderzoeken. Kloppen op de manshoge kist geeft geen reactie. het valt hem op dat 2 bekenden hem bezig zien, maar desondanks probeert hij de wagen te saboteren met een eind touw. Daarna gaat hij op zoek naar Percy. Ze rijden langs de verwachte route en vinden even later de beschadigde kar met een vloekende koetsier. Ze wachten tot het wiel gerepareerd is en volgen dan de kar naar zijn bestemming. De koetsier van Simmons kent Londen op zijn duimpje en stopt even later bij een huis aan de rand van Whitechapel. Naast het huis staat een kerkje en waarschijnlijk is dit dus het huis van Simmons. Een huisknecht helpt met het uitladen en binnendragen van de kisten en daarna verdwijnt de kar. Dave en Percy gaan hierna weer een het werk en Dave trakteert ’s middags de 2 collega’s die hem bezig zagen.

Tabby krijgt ondertussen een briefje via een straatjochie: “De dames zijn weer geïnstalleerd waar ze horen. V.C.” Het jochie krijgt een fooitje. Penny heeft de afgelopen dagen basale vermommingstrucs geleerd van een kennis uit de theaterwereld.

’s Middags gaat Tabby op bezoek bij Prof. John Green. Hij is een professor in de wiskunde en rond de 40 jaar oud. Hij is goed gespierd. Naast werken over de mathematica staan er ook boeken over farmacie, chemie en geschiedenis in zijn boekenkast. De indruk die Tabby uit zijn studeervertrek krijgt is dat hij een brede belangstelling heeft. Na een korte introductie komt het gesprek al gauw op de familie Blackpool. De familie is oorspronkelijk niet van adel, maar in de latere dagen vande regeerperiode van Henry I opgeklommen. Ze zijn rijk geworden door hun kopermijnen en de productie van machinerieën. Tevens hebben zij zaken gedaan die momenteel als ‘shady deals’ gekenmerkt zouden worden, maar die toen legaal waren. Dit alles vergrote hun machtsbasis en leidde tot contacten met de familie Guderian. Dit is wel een adellijke familie, die is meegekomen met het Huis van Hannover toen dit de Engelse troon besteeg. De Guderians hadden echter enkele financiële problemen die zijn opgelost door de Blackpools. De relatie tussen beide families leidde er toe dat de Blackpools in de adelstand werden verheven. Hiermee drongen ze ook door in de kringen rondom de koning en de rest van het Huis van Hannover. Met hun invloed hebben ze ook veel goeds voor het Empire betekent, maar dit eindigde met de komst van Lady Gwendoline. Prof. Green vertelt dan dat als Tabby ooit iets macabers wil zien, zij het graf van deze dame eens moet bezoeken. Lady Gwendoline had interesse in het occulte en deze interesse ging verder dan normaal en gezond te noemen valt. Zij was bezig om zelf een ghoul te worden. Voor zover bekend is het een apart ras, maar kan je het wel worden. Tabby vertelt dan dat ze 2 ghouls heeft gezien en dat deze met een pistool zijn uitgeschakeld. Twee sterke mannen zijn bij deze ontmoeting zwaargewond geraakt. Op grond van haar relaas vraagt Prof. Green uit hoeveel personen haar groep bestaat. Tabby antwoordt ontwijkend, maar noemt wel dat de groep van George Lusk en de politie ze ook gezien hebben. tabby stelt voor om Percy er bij te halen, maar de professor zegt dat deze niet binnen mag. Huisregels enzo. Ze besluiten later op de dag door te praten. Prof. green stelt voor om dit te doen tijdens een etentje in een club waar hij vaker etentjes geeft.

Penny gaat ’s middags naar de British Library om onderzoek te doen naar het gestolen muziekstuk. De naam van het stuk is: “Massa di requiem per Shuggah”. Volgens de experts die het stuk hebben bekeken toen het aan de Library werd aangeboden, is in elk geval een deel ervan geen muziek. Sindsdien is er ook niemand meer geweest die de partituur heeft ingezien.

Aan het eind van de middag komt de groep weer bijeen. De opgedane kennis wordt uitgewisseld. Besloten wordt dat Tabby vergezelt van Percy en Dave naar het etentje gaat en dat Penny en tarjinder eerder uit de koets zullen stappen en verder naar de club zullen sluipen.

De club blijkt een chique, ommuurd landhuis te zijn. Het plein bij de voordeur wordt verlicht met vuurkorven en er staat een portier. Als ze aan de portier melden dat ze voor Prof. John Green komen, neemt hij hen mee naar binnen. Een butler neemt de groep over en leidt hen naar een ontvangstkamer, waar hij hen van een glas champagne voorziet. In de tussentijd klimmen Tarjinder en Penny over de muur heen. Dave gooit (bijna alle) champagne in de plantenbak. Tabby proeft eerst en vindt niets vreemds aan de champagne. Na ongeveer 10 minuten arriveert de professor en wordt deze door Tabby aan de andere twee voorgesteld. De handdruk van de professor verraadt kracht. Hij leidt hen naar een kamer op de eerste verdieping en klingelt daar met een belletje. Hierop worden er champagne en oesters naar binnen gebracht. Tabby eet en drinkt, maar Dave is argwanend en dus voorzichtig met de drank en het eten. Penny doet een poging om naar het raam te klimmen, maar dit mislukt. Tarjinder doet ook een poging en slaagt wel. Percy zit de professor aandachtig te monsteren en komt tot de conclusie dat het een soort afgestudeerde versie van hemzelf is. Het valt hem ook op dat er oesters worden geserveerd, hetgeen eigenlijk armelui’s voedsel is. De professor waardeert de smaak en het gaat goed samen met de champagne. Hij informeert naar de conditie van de professor. Deze vertelt dat hij dankzij het boxen een goede conditie heeft. Tijdens het opdienen van de tweede gang valt het Dave en Percy op dat de professor af en toe naar het raam kijkt. Dave gaat hierop nerveus bewegen en uiteindelijk naar de wc. Tabby vraagt hem dan naar zijn interesse in adellijke schandalen. Hij vat dit op als een aansporing om ter zake te komen. Op een volgende vraag van Percy, vertelt hij dat hij ook kan schieten. Hierbij trekt hij een revolver en legt deze op tafel. Dave keert op dit moment terug van het toilet en wordt nu nog wantrouwiger. De professor schuift het wapen naar Dave, die het in zijn zak stopt. De groep vertelt wat zij weten over Gwendoline en de ghouls. De professor vertelt dat er naast ghouls nog veel naardere dingen dingen bestaan, maar van de ghouls kom je niet af. Er is een connectie gelegd tussen hun wereld en de onze. Het valt op dat hij nerveus is bij dit gespreksonderwerp. hij geeft ook aan dat er verder zaken zijn die hij niet hier wil bespreken. Uiteindelijk wordt besloten om verder te praten in het appartement van Tabby. Hij is bezorgd dat Lady Gwendoline niet dood is. Het skelet is wel van haar, maar de schedel is gelicht.

In Tabby’s appartement wordt verder gepraat. de groep vraagt waar de professor zijn kennis vandaan heeft. Hij vertelt dat dit niet zijn beste periode is. Hij wilde iemand treffen die hem dwars zat en raadpleegde daar een Egyptische magiër voor.Deze kwam aanzetten met de Necronomicon (hierbij kijkt de groep hem niet-begrijpend aan). Qua structuur is dit boek gelijk aan het Book of Eibon. Hij heeft de Necronomicon gelezen, wegens zijn fixatie op wraak. Gelukkig voor de wereld is het ritueel dat hij uitvoerde afgewend. Al;s gevolg hiervan heeft hij enige tijd doorgebracht in het een andere wereld, waarschijnlijk die van de Outer/Elder Gods. Hij heeft weten te ontsnappen en bestrijdt hen nu waar hij kan. Lord Blackpool houdt zich waarschijnlijk met enkele getrouwen op de achtergrond. De professor wil graag met de groep samenwerken. De groep vertelt wat zij weten. Blackpool is voor hen maar één puzzelstukje. Zij onderzoeken vooral de vrouwenhandel. Percy noemt dan de naam van Rev. Simmons. Die naam herinnert de professor zich: die heeft een van de Ripper-slachtoffers gevonden. Tabby bekent dat ze allemaal puzzelstukjes hebben. Verbanden leggen kan, maar we kunnen het helemaal fout hebben. De professor vraagt of hij de groep kan vertrouwen. Praten werkt niet en Percy stelt voor dat hij mee gaat inbreken bij Rev. Simmons om de inhoud van de kisten te inspecteren. De professor gaat hiermee akkoord.

Tabby houdt de wacht op de bok van de koets en de anderen gaan via de achterdeur Simmons’ huis in. Het is er donker en stil. Ze inspecteren de kamers op de begane grond. De ontvangstkamer is leeg en slecht onderhouden. De bloemen in deze kamer zijn oud. De volgende kamer is de eetkamer. Ook deze is verslonst. Dave vertrouwt het niet en trekt de revolver. Als hij de revolver gereed wil maken, geeft Green hem de kogels. De volgende kamer is de werkkamer van Simmons. Op het bureau ligt de preek voor komende zondag. In de boekenkast binden ze twee vreemde boeken: “Unaussprechlichen Kulten” en “Les Cultes des Ghouls”. Percy wijst Green op deze boeken en Dave kijkt ondertussen in het bureau en vindt hier kasboeken. Daarna proberen ze de trap op te sluipen, maar niet iedereen is even stil. De professor stopt en iedereen bevriest. Gelukkig blijft het boven stil. Als ze doorlopen, kraken Percy en Tarjinder weer. Green gebaart dat ze stil moeten blijven staan. Iets dat niet helemaal overkomt bij Tarjinder die vrolijk krakend weer naar beneden gaat. Op de eerste verdieping zijn 3 deuren. Penny en Dave luisteren elk aan een deur, maar horen niets. Dave opent de rechter deur. Deze piept en Dave stopt. Kijkend naar de deurhendel vermoedt Dave dat dit niet de slaapkamerdeur zal zijn. Het valt hem op dat de deurklink bij Penny’s deur veel gebruikt is. Dus dat zal de slaapkamer zijn. Na enige aarzeling opent Dave de slaapkamerdeur. De kamer is ook een beetje verwaarloosd en Simmons ligt in zijn bed te woelen. Dave onderzoekt de dekenkist en deze blijkt inderdaad dekens te bevatten. Ze hergroeperen zich beneden en Green stelt voor om de zijdeur in de keuken te proberen.

Call of Cthulhu 4

Dave brengt de zwerver onder in een schuurtje waarin wat gereedschap wordt bewaard en een komfoor met kolen is. Percy heeft een manier bedacht om uit te vinden waar de zwarte koets met verwijderde wapenschilden vandaan komt. Hij gaat naar zijn collega koetsiers toe met het verhaal dat hij door die koets werd afgesneden en daardoor met een verwonde dame in zijn koets kwam te zitten.

Als men langs gaat bij de Lloyds kunnen ze, nadat Penny en Tabby zich van hun charmantste zijde hebben getoond, de boeken inzien. De belofte van Tabby om de inhoud alleen gefictionaliseerd te houden helpt ook goed. Het schip blijkt eigendom te zijn van de Southstar Shipping Company. Dit bedrijf uis eigendom van Axel Bellman, een tot Brit genaturaliseerde Zweed. De maatschappij heeft meerdere schepen die allen op de wilde vaart worden ingezet. Het bedrijf is gevestigd in Newcastle en na verder speuren ontdekken de dames dat de Black King een groot aandeelhouder is. Tarjinder is ondertussen schoenen gaan kopen voor Penny om het goed te maken.

Percy zoekt Dave op om samen met hem na werktijd naar de kroeg voor vrachtrijders te gaan. Percy breekt daar het ijs door over koetsen te praten en zijn verhaal over gesneden worden gaat er in als koek. Na enige tijd vinden ze een man die de zwarte koets weleens gezien heeft. hij herinnert zich de koets vooral omdat de koetsier het verkeerde type was.

Na hun bezoek aan Lloyds gaan Penny, Tarjinder en Tabby proberen een afspraak te maken met inspecteur MacAllen. De inspecteur is best bereid met hen asf te spreken en stelt een pub in de buurt voor. Deze pub blijkt niet door verdere agenten gefrequenteerd te worden. Als de inspecteur binnenkomt wordt hij door de groep voorzien van een drankje en een fooi wegens de ongebruikelijkheid van onze klandizie. Tarjinder wil graag weten hoe de politie aan zijn signalement is gekomen. De inspecteur vermoedt dat dit voortkomt uit rancune van de 2 mannen die door Percy en Dave zijn neergeslagen. Een Indiase man is makkelijker te herkennen dan een blanke. Als Tarjinder vervolgens was opgesloten acht de inspecteur de kans groot dat hij in de gevangenis “van de trap gevallen” was. Verder speculeren de dames en Tarjinder over de gevonden torso’s. Men vertelt de inspecteur dat zij in de koets zaten die het eerste torso vond. Daarnaast brengt het groepje de inspecteur ook op de hoogte van de bedwelmde meisjes. Hier heeft hij niets over gehoord. Tabby legt uit dat onze “strong man” overdag in de haven werkt en hoe we via hem informatie hierover binnenkregen. Daarna vraagt men aan de inspecteur of ze de torso’s mogen zien. De inspecteur snapt nu waarom we die willen zien en zal kijken of hij iets kan regelen met de dokter. Bedachtzaam vertrekt hij en Tabby geeft hem nog haar kaartje.

Percy krijgt bezoek van de tolk. Die heeft de gevonden papieren uit de hut van de bootsman vertaald. Het is vertaald uit het Khmer en bevat instructies voor de continuering van de spreuken Dominate en Compel Flesh. De laatste spreuk is bedoeld voor doden (wezens zonder ziel).

De volgende dag komen Percy en Dave lunchen bij Tabby, zodat er informatie uitgewisseld kan worden. Als Dave hoort van de Compel Flesh-spreuk, vraagt hij zich af of er misschien ook nog een lijk aan boord van het schip is. Er wordt geopperd dat de gevonden romp daar misschien van is. Penny wil de spreuk graag lezen, maar dit wordt afgeraden door Percy. Penny bekijkt toch de spreuken en het is inderdaad akelig om te bedenken datiemand dit bij vol bewustzijn een ander aandoet. Er zijn momenteel 2 hypotheses: de dominate wordt in het Verre Oosten gebruikt om slaven te maken en de Compel Flesh om hier zombies te maken en naar daar te transporteren of beiden worden daar gemaakt. Men besluit om nog een keer op de boot rond te kijken. Na enige discussie wordt besloten om de keukenploeg om te kopen en inderdaad met wat giften mogen ze ’s nachts rondneuzen.Bij het doorzoeken van de boot vinden we niets. Dave zoekt in het ruim naar spreuk gerelateerde zaken, maar vindt niets. De hut van Chang wordt nog eens onderzocht naar aanwijzingen of hij vrijwillig is vertrokken. Er worden geen sporen van geweld gevonden. Wel bestaat de mogelijkheid dat hij in grote haast is vertrokken en de kajuit overhoop is gehaald door de politie. Percy en Tarjinder nemen nog wat kruiden mee uit het ruim en Penny en Tabby willen zijde kopen. Hier krijgen ze 50% korting op. Percy biedt aan om de kruiden voor hen te verkopen en Tabby weet wel een paar kleinere naaisters die de zijde kunnen overnemen. Dave en Percy worden kopers. Dave vaart in de avondschemering een bootje langszij en Percy vervoert het verder de stad in. Daarnaast bedenkt men om eens wat opiumholen af te gaan op zoek naar Chang. Eerst gaat men naar Chinatown. In het opiumhol aldaar raken de mannen bedwelmd. Penny denkt er aan om niet al te diep adem te halen en vindt de bootsman. Hij is al te ver heen om nog te reageren, dus nemen ze hem maar mee. Op een vraag waarom ze hem meenemen, antwoordt men dat het de bootsman is en hij nodig is aan boord. Dit wordt niet direct geloofd, maar uiteindelijk weet Tarjinder hen te overtuigen. Ze besluiten om Chang bij Dave te laten ontnuchteren. Voor de zekerheid binden ze hem wel vast. Hij wordt bewaakt door Dave en Percy, die dankzij hun nieuwe inkomstenbron niet direct hoeven te gaan werken.

Op donderdagochtend krijgt Percy bericht dat een van de gesmokkelde vrouwen is verdwenen. Samen met Penny en Tabby gaat hij er naar toe. Ter plaatse hoort hij dat de vrouw gisteravond gewoon naar bed is gegaan en er vanochtend niet meer was. De afdeling is afgesloten en in de tuin, op de zolder en in de kelder zijn geen sporen te vinden. Desgevraagd hoort men wie er allemaal sleutels heeft: directeur, nachtportier, nachtwaker, en de Raad van Bestuur, waarvan Rev. Simmons en Sir Charles Warren deel uit maken. De nachtportier houdt bij hoog en bij laag vol dat hij niet van zijn post is geweest en de nachtwaker is redelijk simpel van geest.

Als de bootsman wakker wordt is hij niet blij dat hij is vastgebonden. De man spreekt Engels en het gesprek begint onvriendelijk. Als blijkt dat Dave van de vrouwen afweet, wil hij wel praten. Hij vervoert de vrouwen. verder vertelt hij dat de tovenaar in Siam akelig is, maar niet zo akelig als degene hier. Chang weet niet of wil niet weten waar de vrouwen heengaan. Met de Compel Flesh heeft hij niets gedaan en voor zover hij weet gaat er ook niks terug. Gevraagd naar waarom de ene akeliger is dan de andere vertelt Chang dat die in Siam dingen channelt en dat de tovenaar in Engeland dingen oproept. Hij heeft een vrouw gezien waarvan 1 arm in een tentakel werd veranderd. Hij heeft geen gezichten gezien. Het was een kring om een op de grond getekend pentagram heen. De vrouw werd naakt in het midden vastgeketend, waarna de kring er om heen liep al murmelend. Langzaam begon haar vlees te veranderen, de ledematen als eerste en daarna ook het hoofd. Hij is toen gillend weggelopen. Chang wil graag weten welke bescherming Dave hem kan bieden. Dave wijst hem er op dat hij makkelijk te vinden was en voorlopig wel hier kan blijven. De vrouwen komen per half jaar en hij doet dit al 3 jaar. De overdracht vind plaats als de zwarte koets er is. Het bijwonen van de ceremonie was na een rit in de zwarte koets. Chang was toen geblinddoekt. Hij denkt dat ze hem dit hebben laten zien om hem te bedreigen en om hem medeplichtig te maken. Misschien ook wel om te kijken. De groep besluit dat de overige 4 vrouwen niet veilig zijn en weg moeten waar ze nu zitten.

Scorpio Rising 20 – slot

Scorpio Rising 20 – Saturn in Scorpio

Wolfgang ziet het burgemeesterschap helemaal zitten: maar hoe aan te pakken. Er wordt wat gespeculeerd over propaganda, debatten en het overhalen van kiezers met goede argumentatie. Coyote, in Wolfgang’s hoofd, levert commentaar op het geheel: ga op zoek naar ‘filth’ en ‘sludge’, de ‘dirty secrets’, want het geheim dat je beheerst is meer waard dan een geheim op straat. Na terugkoppeling geeft Whipsaw wel mee dat er een keuze moet blijven, dus dat de manipulatie van de kandidaten voorzichtig moet gebeuren, na omzichtig onderzoek. Inderdaad. De doodsgraver ‘Bones’ weet te vertellen dat een ‘hoefijzer afdruk’ toch moeilijk weg te werken was bij de vrouw van Roy Jones. Maar zij was toch overleden aan indigestie? Als Rat’s inbreekt bij Roy Jones (spring en klauwwerk om het raam open te krijgen) vindt deze in een nachtkastje een geheim compartiment met het doodscertificaat: trampled by horse. Fishy. Hij mauwt in zijn slaap iets over ‘bad doggie’ en helaas gaat Rat’s ook op een plastic fallusvormig piepspeeltje staan voor een hond (maar hij heeft toch geen hond?). Hij kiepert Jones om en springt door het raam. Doc gaat zoeken in het huis van de oude burgemeester, na wat koetjes en kalfjes met de ex-vrouw Mary Oakley, mag hij de kamer doorzoeken. Het oude bureau is ontworpen om indruk te maken: geen geheime knopjes, Mary zelf mocht niet in de kamer komen en weet niet veel. Als Doc in de stoel zit van de burgemeester, kijkt hij links en rechts van de stoel: de boekenkast heeft wel dikke planken, deze kunnen wel open en hier zit inderdaad een schaduw boekhouding van Moses en Fairweather. Wolfgang wil graag dat de Ieren kunnen stemmen, maar daarvoor moeten ze geregistreerd staan en daarvoor is weer een burgemeester nodig en als die afwezig is kan de sheriff dit doen, mits gemandateerd. Als Wolfgang Belle Starr om raad en advies (dirty secrets) vraagt over de kandidaten weet ze te vertellen dat Roy wel eens in de kroeg zit, maar niet met de meisjes mee gaat. Ze grapt over dieren, maar voegt eraan toe dat er wel eens honden worden afgeleverd: maar dat kan ook zijn om de wapens te testen. De bankeigenaar Felix Fairweather komt wel eens bij de meisjes, maar dat is nooit ‘spectaculair’, er gebeurt niet veel, zelf vermoedt Belle Starr dat hij meer van jongetjes houdt. Starr kan ook helpen met de kiezers: ze zal het aan Vie La Pirelle vragen om de sheriff een mandaat te geven, maar dat zal Wolfgang een medium boon kosten want ze moet de politiek bedrijven met een gouverneur of senator, hij gaat akkoord. De dag later verschijnt Vie en geeft Wolfgang een decree waarin staat dat de sheriff tijdelijk waarnemend burgemeester is en ‘hij er zorg voor moet dragen dat iedereen zich kan registreren.’ De jonge sheriff vloekt binnensmonds: hij moet nu serieus werk gaan verzetten. Whipsaw zorgt dat de documenten in de handen komen van de justitie. Op de registratie dag organiseren Liz en Wolfgang een goede borrel zodat er ook wat te doen is rond de registratie. De overwinning van Wolfgang is dan ook een landslide. Als kersverse burgemeester gaat hij naar SF voor handelscontracten en ook dat lukt verder.

Na San Francisco is er een tijd van afwachten, trainen en het opnemen tegen de ‘nemesis’: de Souleater, want er wordt besloten dat het goed is om deze alvast uit te schakelen. Ze wekken, met de spullen van Doc, een trance op, en zitten in een geïmproviseerde zweethut gemaakt van de dekens waarop/in Shameful zat. Ze proberen zich af te stemmen op de bane. Ze krijgen contact, hij zit nog op dezelfde plek: bij Furnace Point, zodat ze hem ter plekke (waar Shameful geïnfecteerd werd) kunnen oproepen. Ze verbreken het contact, maar lopen de visioen uit, vooral Rat’s is benieuwd naar Coyote verhalen. Dus als er een horde roze konijntjes voorbij komt huppelen in het visioen (waar men al snel vrolijk op gaat jagen), besluit men de grootste te volgen. Deze wordt als snel een jackrabbit: soms dichtbij, soms ver weg. De jackrabbit begeleidt de party over de zandduinen, waar hoog in de lucht donderwolken samenpakken: er zijn bliksemflitsen, maar geen donder. In het weerlicht, als schaduwen in de wolken is het silhouet van Coyote te zien, die in conflict is met een slangenkop. Het is dus waar, zegt Liz. Daarna ziet men flarden van verhalen: een verhaal waarin de wereld ’s avonds donker is, behalve als de maan er is. De dieren vragen Luna om raad en ze zicht dat ze tekeningen in de lucht moeten maken met de glimmende kiezels van de beek. Coyote wordt niet gevraagd en de dieren gaan de tekeningen maken. Coyote is boos, verzameld ook kiezels, gaat naar de hoogste bergtop die hij kan vinden en struikelt daar. De kiezels uit de zak spatten alle kanten op: botsen tegen de andere kiezels, alle tekeningen gaan door elkaar. De dieren zijn boos, maar Luna zegt: is het nu niet veel mooier? Zo zijn de sterren ontstaan. Dit gaat over in een ochtend beeld van Coyote in een houten roeiboot op ene eindeloze zee. Dagen gaan voorbij terwijl Coyote zich verveelt. Dan is er een Eend. Coyote vraagt de eend om te kijken hoe diep het is en zand mee te nemen. De eens duikt en komt boven met zand van de bodem in zijn bek. Van dit zand maakt Coyote het land, waar hij zijn bootje aanlegt. Dan is het nog steeds saai en er zijn geen andere dieren buiten de eend. Dus hij maakt mensen van steen, daar is hij niet tevreden over, van hout, nee dat is het ook niet, van klei dat gaat goed. Uiteindelijk wordt zijn zoon geboren, en dit wordt (ook) Coyote, Coyote wordt nu Old Man Coyote genoemd. Langzaam vervagen de droombeelden.

Tijd om plannen te maken: in hun eerdere visioen / dream quest bij Oraibi ging Wolfgang dood: dus een goede voorbereiding is de sleutel. Er wordt gewerkt aan harnassen door Wolfgang en zijn discipelen, Whipsaw. Dankzij Rat’s wil Armadillo nog wel een zegening uitspreken over de harnassen. De reis naar Death Valley / Furnace Point verloopt voorspoedig, maar naarmate ze dichterbij komen begint de umbra meer de realiteit in te ‘bloeden’. De kleuren van de rotsen en het zand is hier paarsig, daar grijs, daar, vel oranje, er lijken meer schaduwen te zijn en hier en daar lijken de rotsen oud, gesmolten en vergruisd. De Gauntlet is extreem dun inmiddels en het gebeurt dan ook dat banes meer dan eens ‘per ongeluk’ door de gauntlet heen stappen. Maar omdat de banes geïsoleerd zijn en de Rabbit Chasers veel ervarener zijn de Scrags geen bedreiging meer: vakkundig worden ze naar een andere wereld geholpen. Whipsaw is het aas, want hij heeft het beste harnas en is het snelste. De Soul Eater verschijnt, maar hij is in zijn eind stadium: het Fleshy Collective, een weerzinwekkende grote gestalte van roze vlees met semi transparante plekken lichtgroen (de kleur van Balefire). Door deze plekken ziet men hersenen drijven. Het wezen zend de misère van zijn slachtoffers uit: zijn die hersenen werkelijk nog bij bewustzijn? Het leidt in ieder geval behoorlijk af in het gevecht. Eén van de stemmen van de hersenen wordt herkend: Tsunami Bob, de Silent Strider die inderdaad nooit meer is teruggekeerd. Een paar banes verzamelen zich op veilige afstand. De Souleater zend zijn vangarm uit naar Whipsaw, deze vangt het tentakel op zijn harnas onder luid gekraak. Doc doet een spreuk waarmee de bane rage en wilskracht verliest. Rat’s en Liz hakken op het monster in. Wolfgang slaat toe met zijn kersverse zilveren zwaard en hakt het mond tentakel af. Triomf! Maar nu tijdens het gevecht hebben zich steeds meer banes verzameld aan de periferie en nu moet er ook nog een weg door de banes worden gevochten, banefire elementals beginnen banefire te werpen. De kar van Doc moet even achtergelaten worden: maar ‘we komen toch terug’.

Daarna: rust en bevallen. Ze kiest ervoor om te bevallen in Oraibi, daar hebben ze ervaring met kinfolk. De party wordt onthaald in de Pueblo stad, Little Red Fox is er al: er staan mensen langs de route, andere bidden naar een kachina doll, die de Blue Star Kachina weergeeft. De Rabbit Chasers krijgen nu een betere plek om te logeren en alle spullen die ze nodig hebben, in de weken die volgen wordt verwacht dat ze een steentje bijdragen aan de community: jagen, repareren, dat soort dingen. De bevalling van Liz is zwaar: een dikke 24 uur na de eerste wee, bloed pijn, uitscheuren (in crinos gaan, genezen, waardoor het nog langer duurt) is het kind eindelijk ter wereld. Het lijkt de crinos te hebben opgepakt van de moeder, want het kind wordt in crinos geboren. Het kind, een jongen, lijkt een mengeling van de koperkleurige vacht van de prairiewolven doorschoten met het wit van de Silver Fangs. Ook fysiek wijkt hij iets af van de normale Silver Fang cub: hij lijkt iets atletischer / slanker gebouwd. Na de geboorte is de schrik van het ‘metis’ zin (crinos is de normale staat van de metis behalve bij de geboorte) er af: het kind veranderd terug naar baby-vorm. De Blue Kachina cultus neemt grotere vormen aan. Inmiddels zijn de indianen (Croatan, Wendigo, Uktena) zich aan het verzamelen bij Oraibi, ze nemen kennis van de geboorte en een moot wordt belegd. Er komen geschenken van diverse mensen (zowel garou – ook elders – als Oraibi). Het is even dwalen door de woningen van de pueblo, de wirwar van daken, straten, plateau’s en doorgangen die kleven tegen de wand van de berg. De Caern is in de berg en, hoewel de magiërs er komen, wordt de caern beheer door de garou. Vanaf het plafond van de caern hangen oude stalactieten, een klein beekje kronkelt door de ruimte. Het geheel baadt in een groenachtig, blauw licht. Alle werewolven worden gevraagd om hun voeten te ontbloten en kort te wassen in het beekje. Deze caern is een schone plek, er hangt sereniteit en rust. Theurgen zijn bezig met het plengen van water en er worden maiskoeken uitgedeeld: Rat’s beseft dat dit de openingsrite is. Het programma is duidelijk: het kindje van Liz en de aanval op Death Valley. Liz fluistert nog of ze haar kind mee had moeten nemen, Whipsaw zegt dat deze nog niet geïnitieerd is en dus geen toegang heeft tot de moot.

Hierna neemt Wachese het woord. Er wordt lang, uitgebreid, uitgeweid over de reis en het wedervaren tegen de diverse blauwbloezen en forten. Maar, omdat de meesten dezelfde ervaring hebben, is daarna het punt ook afgesloten. De Rabbit Chasers vertellen hun verhalen en deze ervaringen worden erkend. Het kind, daar zijn ze kort over: felicitaties en het kind moet zich bewijzen, ze blijven opletten. Liz besluit dat het nu wel een goed moment is om een naam te gaan kiezen en denkt hierover na (het wordt Angus). De Death Valley Caern: de Wendigo stellen voor om naar voren te marcheren, alles klop te geven en zo te winnen; Rabbit Chasers en de Uktena zien toch wat haken en ogen bij dit, verder, heldere plan. De Croatan vragen of het stukje tussen naar voren marcheren en alles klopt geven iets specifieker kan. Na een vurig betoog over strijdbijlen en ‘charging the enemy’ merkt Doc op dat zo veel garou doodgaan. De Wendigo wimpelen dit weg, the good death. Na wat heen en weer wordt besloten om een tang te doen. Maar, zo merkt Liluye (Uktena theurg) op, het is handig als de bane die jullie de poppenspeler noemen – de psychomachia – op hetzelfde moment wordt aangevallen en afgeleid, zo kan deze het minste kwaad. Dit is de rol voor de party. De Rabbit Chasers maken een extra plan. Rat’s vertelt dat psychomachia aangetrokken worden door angst en vertwijfeling. Als Rat’s zich laat ontglippen dat hij banes kan oproepen, willen de Uktena hier het fijne van weten. Het plan vormt zich: één van hen, Wolfgang offert zichzelf op omdat hij degene is met de meeste angst (haar, kleding, leven) en gaat de umbra in. De rest blijft uit de umbra en volgt hem, Rat’s kan de umbra in kijken. Maar als hij de umbra in gaat, zal hij bloot komen te staan aan de storm, en zo dicht bij de bron is deze levensgevaarlijk. Hier bedenken de theurgen iets op: een speciale tomahawk, een amulet die om de nek gehangen kan worden. Deze kan beschermen door de klap op te vangen van de storm, maar hij zal door corrosie vervallen: dus de tijd is beperkt. Het volgende probleem wat getackled moet worden is: hoe krijgen ze die bane de umbra uit, want zij kunnen niet in de umbra vechten? Er kan een spirituele harpoen gemaakt worden: Wolfgang gaat deze maken (zodat het afgeschoten kan worden door een geweer), samen met de theurgen. Na wat proeven is het gelukt: een kogel met een priemende punt uit de umbra getrokken kan worden door wilskracht.

De reis naar Furnace Point gaat voorspoedig, er zijn geen conflicten met indianen stammen simpelweg omdat men reist met de Indianen. Naarmate men verder komt, lekt de umbra weer door in de realiteit. De banes blijven op afstand vanwege de grote groep Garou. Bij Furnace Point is de kar van Doc gereduceerd tot een geblakerd karkas. De banes zijn in Death Valley en wachten af. De groepen Native Americans splitsen zich op, zoals afgesproken en dan beginnen de Wendigo als eerste aan hun mars naar voren, waarop de Croatan en de Uktena de tang laten dichtklappen: het gevecht is begonnen, scargs vallen aan, banefire elementals gooien met hun banefire (dat brandt en muteert), pattern spiders weven garou in webben. Wolfgang gaat de umbra in: de Tomahawk amulet beschermd, maar de paars/groene storm woedt hevig en rijt aan het amulet, de kleren, het haar. Langzaam lost de storm materie op, alleen spirits lijken er geen fysieke last van te hebben. Die vliegen rond en klauwen in het wilde weg, niet in staat om te blijven stilhangen. Wolfgang loopt naar het centrale punt, op zoek naar de Psychomachia en denkt gedachten van harano en desolatie. De rest van de rabbit chasers volgt hem in buiten de umbra, veranderen in Crinos en leveren strijd met Scrags en Banefire elementals. Schakel eerst de banefire elementals uit! Roepen Whipsaw en Rat’s tegelijk. Deze banes kunnen gelukkige niet veel hebben en zijn snel verslagen. De scrags zijn heftiger, maar de groep is nu veel ervarener dan eerst en Doc, Liz, Whipsaw en Rat’s ruimen deze vakkundig op. Wolfgang ploetert verder. De Tomahawk lost op, desintegreert en naarmate hij dichter bij het centrum komt, draait de storm sneller en laat de amulet sneller slijten. De tijd begint te nijpen. Hij hoort stemmen in zijn hoofd, die tasten zijn wilskracht aan: geef op, het heeft geen zin, het is onvermijdelijk. De Tomahawk is inmiddels gereduceerd tot het ringetje waarmee het aan het touwtje hing. De storm tast het vlees aan van Wolfgang, maakt wonden, vernietigt vlees: hij moet in crinos om te genezen. De storm tast het geweer aan, hij moet het moet zijn armen beschermen, dicht tegen zijn lichaam. Het lijkt mislukt, tevergeefs. Zo dicht bij het centrum en niets, denkt Wolfgang als de storm hem op zijn knieën dwingt. En dan verschijnt de psychomachia: groot, donker, vol scherpe punten en een grijnzende kop met lichtende ogen. Snel legt Wolfgang aan, de loop steekt uit en wordt onmiddellijk aangetast door de storm. Hij heeft één kogel en één kans. Hij schiet met wilskracht en focs en de kogel boort zich in een poot van het monster. Rat’s schreeuwt, grijp Wolfgang, trek de bane naar ons toe! Whipsaw duikt de umbra in en werpt zich op Wolfgang, om hem te beschermen tegen de storm: al snel is de rug van Whipsaw een gevilde bloedige massa. Liz, Rat’s en Doc concentreren zich op het spirituele koord tussen hen en de bane. Ze zijn furieus en leggen al hun wilskracht in de schaal en trekken het monster naar zich toe. De bane is sterk, maar zij zijn sterker: ze trekken hem door de ragdunne umbra heen. De psychomachia is snel en maait met zijn enorme zijsachtige uitsteksels. Rat’s, Doc en Liz krijgen een klap: zijn klappen zijn hard en het schild van armadillo (dat als een soort tweede pantser over het pantser lag) begeeft het: maar geen schade komt er door. De bane baalt maar de party is dan en haalt vernietigend uit Liz, Rat’s en Whipsaw slaan allemaal raak en claw-claw-bite (of claw, claive, bite) hun weg door het carapace van de bane. Doc doet de spreuk die de bane verzwakt (razernij neemt af en wilskracht ook). De bane heeft grote moeite om te raken en schade te doen, de garou zijn oppermachtig en maken het karwij af. Grijnzend heft de bane zijn stervende kop op enals Wolfgang er een kogel doorheen jaagt krijgen de Rabbit Chasers nog een beeld in hun hoofd: een van schaken, een koningin die zichzelf opoffert en geslagen wordt door een pion.

De garou hebben de nabens verslagen. Rat’s krijgt het door, de theurgen van de Uktena, Croatan en Wendigo ook: deze storm is de schuld van een bane. Een Stormbane, maar hij heeft zich gebonden met een baen van de weaver. Daarom zijn hier weaver spirits! De Uktena noemen hem Storm Eater. En hij komt eraan om door te breken. Hij is enorm, een frontale aanval zal leiden tot talloze doden, hij zal garou wegslaan alsof het vliegen zijn. Binden! We moeten hem binden! Roepen de theurgen. Rat’s sluit zich aan bij het overleg. Het idee is simpel: de caern is vervuild, daar krijgen we geen energie van, om deze bane te binden is veel spirituele energie nodig en er is niet veel tijd. Vrijwillige zelfopoffering, zegels in bloed tekenen, 13 zijn er nodig is de inschatting. Met deze draconische mededeling komt Rat’s terug bij de Chasers. Whipsaw ontvliegt: seks en masturbatie kan dat ook. Misschien, zegt Rat’s, maar dat is hier niet het paradigma en je zult veel meer garou aan het masturberen moeten hebben dan er nodig zijn voor een opoffering (seks kan per definitie niet): hoeveel sperma heb je nodig om die zegels te kunnen tekenen? Whipsaw zegt: zoek harano patiënten: die zijn er, maar liefst 9. Het kost niet veel moeite om hen over te halen. Doc en Wolfgang willen zich opofferen. Whipsaw eist dat theurgen zich ook opofferen, maar inmiddels is er al een wachtlijst. Veel garou willen een kans hebben om dit te stoppen. Wolfgang trekt zich discreet terug uit zijn vrijwillige opgave, Doc niet. In een cirkel rond de caern gaan ze zitten als de theurgen achter de helden gaat staan en rituele teksten opzeggen. De helden krijgen een zilveren claive om de afgrijselijke daad mee te doen. Het geschiede. De theurgen maken de zegels, zeggen de rites en blauwe, lichtende draden strekken zich uit de grond op, de umbra in. In de hoofden van de garou klinkt gebrul en woede: de bane in gevecht met de oude garou magie. Rat’s moet zich flink concentreren, het zweet staat hem op het voorhoofd…maar…het lukt! De gezamenlijke woede en haat tegen de banes zorgt ervoor dat de bane wordt gebonden aan deze caern, opgesloten achter laylines, zegels en rites. De storm klaart op, maar de umbra is eng dun. De Wendigo gaan Whippoorwill te lijf: deze laat zich eenvoudig wegjagen en voordat iemand iets heeft kunnen doen heeft Coyote zijn plek weer ingenomen.

Maar achter de Storm Eater schuilt een groter gevaar. Een van de koppen van de wyrm, een van de koppen die Roanoke heeft opgegeten. Het valt op zijn plek: de Souleater, de Storm Eater: allemaal aspecten van de Eater-of-Souls. De Eater-of-Souls komt met grote vaart door de deep umbra in de richting van de aarde. Het resoneert door de geesten wereld, de theurgen zien het, andere auspices voelen het. De nemesis van de Croatan komt om dat te eisen dat van hem is, hij komt om te verslinden en te vernietigen. Wachese zegt: dit is ons gevecht, we moeten hem verslaan, dit hoofd van de triumvirate wyrm afhakken. In concentrische cirkels gaan ze rond de caern zitten. De stilte daalt neer. Ze grijpen hun wapens en als ene man doen ze de howl voor de deceased. De theurgen mompelen verbijsterd de rites. Iedereen staat verslagen en met tranen in de ogen te kijken als de Croatan zich opofferen om een kans te hebben om deze kop van de wyrm te verslaan. De reinigende energie stoot van dit massale offer maakt de caern schoon, veegt de umbra schoon en al die zielen strijden in de deep umbra tegen de wyrm. Maar de Eater-of-Souls doet wat hij doet en verslindt, zielen, de essentie, zelfs het zijn van de Croatan dat in kinfolk opgesloten ligt. Maar hij eet teveel, het is te machtig. Hij lijkt aan zijn eigen vraatzucht ten onder te gaan en uitgeteld. In een stupor, ligt hij, een diepe slaap waar hij niet zo maar uitkomt in de diepe umbra. De Wendigo en Croatan helpen mee om de doden te begraven en verlaten dan zwijgend Death Valley. De Wendigo keren niet meer terug naar de ze plek. Wolfgang neemt de zilveren schrijfveer van de gevallen Croatan Galliard ter hand en gaat het verhaal van wat hier heeft plaatsgevonden opschrijven voor de toekomst. Dit mag nooit vergeten worden, zegt Whipsaw.

De uktena zeggen dat deze plek nu een gereinigde caern is, maar dat er nu ook een pack moet zijn om dit te beschermen. Een pack dat hier moet blijven. De Rabbit Chasers offeren zich hiervoor op. Wolfgang gaat zijn ambtstermijn heen en weer reizen. Maar dankzij zijn contacten en de invloed van Liz kunnen ze veel middelen en geld naar de caern halen. Al redelijk snel wordt het een natuurgebied. De Wendigo zijn woedend op de wyrmbringers (behalve op de verschoppelingen, de Bone Gnawers: het offer van Doc heeft daarvoor gezorgd). De uktena blijven lang weg van de Death Valley Caern, maar komen uiteindelijk – door nieuwsgierigheid en hun gezamelijke verelden – weer langs. Langzaam maar zeker vormt zich weer een commune rond Furnace Point. De wyrm was een slag, zegt Rat’s, deze caern is machtig, de uktena bedonderd (en ook dat is een soort slang), de Indianen in de nabijheid waren van ratelslang en deze zijn verdreven of verslagen. Coyote heeft in zijn strijd tegen Rattlesnake gewonnen, maar hij voorzag niet de plots-achter-de-plots. Ook hij was een speelbal. Liz merkt op dat hij dit voorzien heeft, hij zei ‘we hebben een fout gemaakt.’ Wisaketjak (Whiskey Jack) bedoelde iedereen, andere geesten en zichzelf. Maar op dit moment kan men alleen maar vooruit kijken, te meer omdat terugkijken zoveel pijn doet. Bij deze caern groeit Angus op. Het verhaal is opgenomen in de silver record, de renown van de Rabbit Chasers, en van Doc is enorm gestegen. Maar de prijs was hoog en het begon allemaal met één beïnvloedde garou.

Scorpio Rising 19

Scorpio Rising 19 – New Moon

Er worden zaken afgehandeld in Turquoise. Wolfgang is druk bezig met de burgemeester verkiezingen. Whipsaw zit – ondanks het idee om deputy te worden – toch op hete kolen om te reizen en dingen te zien, iets waar Doc niet op tegen is. Liz heeft nog dingen af te handelen in San Francisco. Rat’s rommelt wat met de mijn en vraagt zich af of ze de Paiute natie niet moeten helpen, dat is relatief dicht bij de caern van Death Valley? Na wat over en weer (de twee Get gaan vechten en dat zou betekenen dat de Rabbit Chasers in combat tegenover de Get komen te staan…en eerdere overeenkomsten worden dan opgeheven). Tijdens dit gespeculeer is er ineens commotie in de hoofdstraat. ‘Indianen!’ Het blijkt Little Red Fox te zijn die verveeld naar de menigte kijkt die geweren en revolvers op hem richten. Liz komt tussen beide: stop! Wij kennen deze Indiaan! Jones, de gunstore eigenaar, roept: laat de roodhuid weggaan anders pompen we hem vol lood! (wat op wat ‘yeahs’ kan rekenen)

De party neemt hem mee naar de plek waar men eerder spirits heeft opgeroepen, dicht bij de mijn. LRF is vooruit gereisd om door te geven dat de expeditie is vertraagd: Wachese geeft door dat men pas in het voorjaar (eind maart) bij de Death Valley kan zijn. Dit omdat er oponthoud is: er moeten legerkampen en forten geplunderd worden, want er zijn schermutselingen met het leger. Iets wat de party kan beamen, na het getuige zijn van de plunderingen van soldaten op een indianen kamp. Is dit niet gevaarlijk? vraagt men in koor. De bane kwam toch. Ik ben geen theurg, zegt LRF, maar de theurgen zeggen dat Scorpio pas opkomt in waar-hij-dan-ook-in-opkomt rond begin april. Als dan de tijd is dat de bane er is, heeft het minder zin om er te zitten want hij is er nog niet. Maar de banes die er dan zitten? Vraagt Liz. LRF zegt, tja, dat is dan wel een dingetje. Daar kunnen we natuurlijk altijd op jagen. En jullie souleater mag je alvast afmaken. Liz merkt op dat dit misschien ook wel zijn goede kanten heeft, want in maart is ze al bevallen en het geeft meer tijd om nog dingen te doen.
Men praat en drinkt wat als er muziek klinkt vanuit de mijn. Een banjo en Iers gezang, de ierse arbeiders vinden het geweldig, de native opzichters weten niet goed wat ze er mee aan moeten. Tijdens een uithaal in een lied, verwerkt hij een howl of introduction. Rat’s loopt, menselijk, op hem af: Nog een liedje en dan weer aan de arbeid. Vanavond in de saloon is er tijd voor meer. Is dat een uitnodiging? Vraagt Ronan de bard. Ja, beaamd Rat’s. Als de arbeiders afdruipen wordt er kennisgemaakt. Ronan, een Fianna Galliard, blijkt op de verhalen te zijn afgekomen van de ierse arbeiders die hier zitten. Hij is een stuk meegereisd met een ander garou…maar zij zit nog vast in het dorp, het is een Child of Gaia. De party voelt nattigheid en gaat kijken, LRF neemt afscheid en gaat naar de Hopi.

In het dorp staat, weer, de hoofdstraat vol. Nu kijkt met naar de naakte vrouw die op een paard zit. Dit moet de vrouw zijn waar de bard het over had. Er is een fikse discussie over gekleed zijn, behoorlijkheid, schaamte bedekken maar niemand geeft haar iets om zich te bedekken. De vrouw ziet ook wel mooi uit, ze is wit (niet rood, verbrand, of wat dan ook, maar echt wit) en blond. Ze betoogt dat het haar recht is om te lopen hoe ze wil, dat niemand haar iets op hoort te leggen, en hoewel in de Bijbel staat dat Adam en Eva de schaamte bedekken, kun je er dus ook voor kiezen om dat niet te doen. Als de party haar mee neemt blijkt dat zij Thieving Magpie heet, Child of Gaia ragabash, een lupus (ze verandert terug naar wolf vorm)…het een en ander valt op zijn plek. In haar zadeltassen heeft zij geweren, Beecher’s bijbels, zij is van de Underground railroad. Ze kwam af op de verhalen van de witte slavernij en ze kwam kijken naar het werk van Whipsaw. Ze krijgt een rondleiding in de mijn, ze is blij dat het goed gaat.

Die avond is het gezellig in de saloon, al wordt Thieving Magpie aangeraden om kleren aan te doen. Rat’s wil graag contact leggen met Badger, aangezien hij en Coyote geschiedenis hebben. Op de plek waar hij eerder Turtoise en Coyote heeft opgeroepen, voert hij weer een ritueel uit. Das verschijnt en blijkt een down-to-earth type te zijn. Are you fighting the right fight, or are you fighting out of pure stubbornness? Think about it. Aldus opent hij. Rat’s vraagt info over Coyote. Stop je te verstoppen in de schaduwen, sta in de zon. Wat Coyote heeft gedaan, zou een spirit niet moeten kunnen doen. Misschien is hij daarom zo machtig. Waarom is zijn vrouw dood? Coyote is in staat om gedeeltes van zichzelf af te splitsen. Is zijn vrouw dood? Of is het een stuk van hemzelf? Rattlesnake is momenteel de machtigste spirit die je kunt hebben, een spirit van leven en herboren worden. Maar Rattlesnake heeft de vrouw van Coyote gedood, of een aspect van Coyote. Coyote is geen grappenmaker. Tricks are for friends, pranks are for enemies. Pranks kill. Coyote gaat wraak nemen, als hem dat lukt dan verslaat hij Rattlesnake en wordt hij de machtigste spirit hier. Hij zit niet achter de banes, maar hij zal ze wel gebruiken. Je bent betrokken in een spirit oorlog waar je de vijand nog nooit van gesproken hebt. Rat’s vraagt of hij Rattlesnake moet oproepen. Gek hoe jij mijn woorden uitlegt, zegt Badger, je past bij Coyote. Maar goed, Vecht je het goede gevecht of vecht je uit koppigheid? Dan verdwijnt hij.

Er wordt besloten om na de aanstaande burgemeester verkiezing te vertrekken. [Red: Wolfgang moet dit nog uitspelen] Men gaat naar SF te gaan, misschien kan Wolfgang nog wat extra verdragen sluiten met de handelaren en geldmagnaten aldaar? Dat zou zijn positie als burgemeester zeker vergroten [mocht hij de burgemeester zijn]. Whipsaw gaat de Paiute nation waarschuwen (Ze hebben een slang als totempaal) en dan vertrekken ze. De rit is lang en een gedeelte van de reis trekt een coyote naast de party mee. Ze trekken door de bergen langs de zilver en goud mijnen Californië in. Het is onveilig in de bergen, met alle goudzoekers, lokale ruige saloons en alles wat daar op af komt. Er zijn highway men en bandieten: maar met loden kogels begint men weinig tegen de garou.

Het regent in SF, het is een zompige modderpoel. Er zijn veel mensen en er is armoede. Er lopen veel chinezen rond. Liz en Whipsaw houden zich bezig met de upperclass. Rat’s en Doc met de straat en de kroegen. De bar eigenaren zijn machtig. Eentje valt in het bijzonder op: Matron Moriana een gespierde vrouw (type Xena warrior princess) die een aantal bordelen heeft. Het blijkt dat ze Black Fury is, rijk, machtig en lesbisch. Ze wil wel helpen met het opzetten van een kroeg (al laat men achterwege dat er ook een vampier bij gemoeid is). Ze stelt als naam: The Irish voor, daar komen dan in ieder geval de Ieren op af.

Ook wordt contact gelegd met een railroad prospecter, Whipsaw wil graag de raad van Mr. Raven opvolgen en een pakket service gaan opzetten via de train: dus een standaard train wagon die heen en weer rijdt over het traject. De man in zijn blauw pak, met monocle, kale, snor en bakkenbaarden heet Manly Likewise en is Iron Rider. Hij houdt van pokeren. Whipsaw komt tot een afspraak met hem.