Tanais 108

Tanais 108 – 07-07-2016

We zitten nog op het steampunk eilandje in het niets. De e-warriors komen hier aan op de top en vertrekken daar ook weer, maar sommigen ‘vertieren’ zich in het stadje.
Na een BOEM zien we drie figuren in high-tech armor door de stad lopen. We spreken hen aan. Ze vervelen zich en zijn op zoek naar bier. We zeggen dat de mensen hier thee drinken. “Geen bier? Dan gaan we maar weer naar boven. Van welke bende zijn jullie?” “De Bandito’s” “Komen jullie mee?” We gaan met ze mee. Op 50 meter onder de top voelen we het dreunen. Daar treffen we twee deuren aan weerszijde van de straat. De e-warriors komen uit de ene, en het is de bedoeling dat ze doorlopen en de andere binnengaan. Daar hangt een bierlucht. Er zit een kroeg. De knallen komen niet overeen met mensen die van de ene kant naar de andere gaan. Voordat we naar binnen gaan, willen we eens kijken bij de top. Die is niet via de straten te bereiken. Risha vliegt en de anderen klimmen over de daken van de huizen.
Voorbij de huizen is een rotsachtig bos. De top van de berg is een dichtgevallen krater vol zand en rotsen. Ieder kwartier is er een knal. Dan trillen het zand en de kiezels, maar ze blijven in de krater. Met [Correspondence] leert Condoleeza dat er op 100 meter diepte een lege ruimte is, daarboven is massieve rots, maar van een ander gesteente dan de bergwand. De energie van de knallen wordt naar boven afgeleid zodat het stadje geen last heeft van de effecten van de explosies. Heeft dit iets met Chappie te maken?
[Color] magic leert dat de constructie van vier flinterdunne leegtes die we bij de Hardware Legacy hebben gevonden, vacuüms, doorgangen zijn van Chappie’s mini-dimensie naar deze plek. De twee realm’s zitten als het ware aan elkaar ‘vastgeschroefd’ via de Prime Material. De knallen zouden een soort van wrijving kunnen zijn tussen de twee realms. Voorbij dit realm is het Niets, en er komt een mist op. Verder onderzoek levert op dat de lege ruimte het gevolg is van de knallen. Er zit geen machinerie of zo. En de knallen zelf zijn het residu van hevige [Color] effecten.

Dan gaan we naar de e-warrior kroeg. We nemen onze solar-gedaantes aan en gaan stoer en elkaar op de schouders kloppend naar binnen. Het inetrieur doet aan een fantasy setting denken. De bediening bestaat uit een soort vossenmensen. Het publiek bestaat uit de bekende gepantserde hooligans van GTA. Een vossenmens begeleidt ons beleefd naar de bar. Voor ons drinkt iemand een glas bier, maar het stroomt aan de onderkant weer uit hem. Hij vloekt en haalt uit. De beweging gaat door de barman heen. De luid protesterende man wordt naar een ruimte achterinde bar gebracht, waar stro ligt en gedruis klinkt. Risha neemt een slok van zijn bier en dat blijft wel binnen. De barman trekt een wenkbrauw op. Als we kijken wat er in de hoek met het stro gebeurt, zien we dat daar de e-warriors met elkaar op de vuist gaan. Met Spirit Detecting Glance zien we dat het spoken zijn, zonium-wezens met daaromheen een harnas. Maar ze hebben het zelf niet door. Ze zijn van dezelfde essence als wij, maar dan een factor tweehonderd a driehonderd zwakker. Eigenlijk een soort sandmen.
Als ze beseffe dat het hier ook saai is, worden ze door de vossenmensen weer verder geleid, die net als NPC’s in een spel, niet door de e-warriors aangetast kunnen worden. We spreken zo’n vossenmens aan: “Waar zijn wij hier?”
“De wereld. Wij leven hier goed.”
“Maar er gaan hier toch mensen in en uit?”
“Ja. Dat is Chappie. We werken hier al lang. laat ik het zo zeggen, vecht nooit met de draak!”
“En die gasten?”
“Ze komen binnen van de overkant van de straat, van de andere wereld. Heel af en toe is er eentje gek geworden teruggerend. Roepend over de draak en weer terug naar de andere wereld. maar dat is niet echt de bedoeling.”
Op dat moment komen er weer twee harnassen binnen. Ze kijken onwennig. Ze bestellen bier. Er gebeurt hetzelfde als bij de man voor ons. Frustratie. Ze worden verder geleid.
De vos heeft de stellige indruk dat die draak Chappie zelf is. “Ons doel is,” zegt hij, “af en toe zo’n gast een duister klusje voor ons op laten knappen. Chappie’s doel? Dit is een doorgang, een noodzakelijke tussenstop op weg van A naar B.”
Met [Correspondence] zien we dat voorbij de knok-zaal een gang is met een heleboel kleine kamertjes en een doorgang verder. Er zit [Life] in de eenpersoonskamertjes. Risha gaat er naar toe en de rest volgt. De cellen hebben geen deuren, maar smalle doorgeefluikjes voor voedsel. Een vossenman die staat te vegen zegt: “Er ziten monsters in die worden losgelaten in het doolhof. Als je pech hebt kom je ze tegen en haal je de uitgang niet.”
Hij laat ze zien. Het is een heel D&D bestiarium. “Aan de andere kant hebben ze portcullissen die uitkomen in het labyrinth. De monsters worden door Chappy vanaf andere eilanden aangevoerd. Volgens ons eindigt het labyrinth bij de draak. Maar de schoonmaak van het labyrinth is geautomatiseerd.”
Volgens de veegvos lopen er op dit moment wel wat monsters rond.
“Wat kost het om te voorkomen dat jullie aan Chappie vertellen dat wij hier rondlopen?”
“Snuisterijtjes, magische dingetjes die we aan de bevolking kunnen verkopen.”
Risha verandert in Helena en maakt met [Prime en Matter] een magisch zwaard. We mogen van de verbaasde vos doorlopen. Met [Correspondence en Life] komen we door het doolhof zonder monsters tegen te komen. We passeren wel een versufte GTA-man, die opstaat nadat hij doodgegaan is. “Beholder! Waar is’ie? Ik wil hem weer slaan!”
Bij de uitgang van het labyrinth is een Portaal te zien met ernaast een Autochthon/steampunk koffie machine. Hij heeft één rode knop en een grote beker. Het portaal is dicht. Risha plaatst de beker en drukt op de knop. Pruttel. Maar er komt niets. In plaats daarvan zien we een hologram. Een siderial die uitgeperst wordt boven een beker. Drup, drup, drup. Een minieme hoeveelheid Color verschijnt in de beker. Een beloning voor de overlevers om aan te sterken. Jum. En dan gaat de poort open.
Daar voorbij is het donker en de gang gaat de bocht om. Als we naar binnen gaan, gaat de deur achter ons weer dicht. We lopen inde richting van het epicentrum van de knallen. Met [Forces en Mindlink] zorgt Elaine dat we in het donker kunnen zien. Twee oranje drakenogen gaan aan. We zien een opengesperde muil.
“Welkom helden. Treed binnen.”
Het zijn dezelfde drakenogen als in het visioen. Metalig. We lopen de muil binnen. In de keel voelen we een nieuwe aanwezigheid in onze [Mindlink] : Smaug/Chappie, die op dit moment voornamelijk nieuwsgierig is. “Welkom…”
“Dag Chappie.”
Het blijft stil, maar we voelen dat we doorgelicht worden. Een gevoel van verassing. Er gaan deuren open naar een rre feestzaal met raven en vossenvrouwen. GTA-strijders die genieten van het Valhalla. Een robot-Chappy ontvangt ons vriendelijk.
“Ik heb me vergist in jullie. Wat fijn dat jullie mij op deze vergissing wijzen. Jullie zijn bevriend met Imhotep. Ik wil graag herenigd worden met Imhotep. Ons gezamenlijke doel is Igrot te verslaan. Als ik met Imhotep herenigd word, dan winnen we allemaal. Ik was mij van jullie bewust vanaf dat jullie in Autochthon aankwamen. Jullie zien mij als de slechterik. Maar tijden veranderen. Ik wil een heleboel met jullie. Laten we informatie uitwisselen. Laten wij deze ‘helden’ even verlaten.”
Chappie-robot doet een [Plane-shift]. We staan bij een enorm steampunk apparaat. Een GTA-type neemt plaats als menselijke kanonskogel. BOEM. De wapenrusting valt op de grond.
“Hij is nu afgeschoten naar Tanais. Mijn plan was om alle supernaturals daar op te ruimen Maar daar komen ze niet aan. Wil je kijken naar waar ze aankomen?”
Chappie toont ons een telescoop die gericht is op Tanais. Hij geeft [Spirit]-vision, dus materie is niet in focus. Claude kijkt en met 9 successen ziet hij ongeveer 100 van die figuren in een heet steppelandschap. De e-warriors materialiseren langzaam naar een fysieke vorm. Er komt een gazelle voorbij in extreem slow-motion. De e-warriors bewegen met onze snelheid. We zien MRA27 er ook rondlopen.
We beloven dat we onze best zullen doen om Imhotep met Chappie te herenigen. We mogen de plannen van dit kanon bestuderen. Voor zichzelf heeft Chappie een 1-op-1 zalf ontwikkeld om de tijd hier en daar gelijk te trekken.
Risha vraagt of de e-warriors nog omgeprogrammeerd kunnen worden zodat ze wel abyssals vangen, maar geen solars, lunars en siderials. “Het oude plan is nu veranderd,” zegt Chappie. “Jullie zijn niet 100% goed. Maar zolang jullie met mij zijn, zijn jullie geen probleem. Hier is een pot met 1-op-1 zalf. Het is genoeg voor één bezoek. Ik zou zeggen, kom nu binnen in de feestende hal der helden.”
Het blijkt dat Chappie een ondode Imhotep ziet als ‘in staat van unbreathing’.
Risha stelt nog voor om een VR-wargame te maken van de oorlog op Tanais, zodat we in Aarde-tempo allerhande strategieën kunnen laten uitproberen.
Na een paar dagen studeren op de plannen is Chappie trots op ons (veel successen). We kunnen naar Tanais.
4 xp

Advertenties

Scorpio Rising – 17

Scorpio Rising 17 – Waning Full Moon, Waning Gibbous

Er wordt wat gepuzzeld en wat gegevens aan elkaar geknoopt: de Rabbit chasers bedenken dat het Mouse Moon was die hen op de wild goose chase met de geïnfecteerde Shameful gestuurd had. Ze wist waarschijnlijk dat hij het niet zou gaan halen, al was ze op dat moment nog niet zover heen (lees: aan het luisteren naar het gefluister in haar hoofd) als ze nu was. Rat’s oppert dat dat verhaal rond de vrouw van Coyote – gehoord van Liluye bij Furnace Point – hem niet lekker zit: het verhaal haalt aan dat er een poort naar de onderwereld is, die is geopend door Coyote. Wat als Coyote er dieper in zit dan hij zegt? Wat als ze een speelbal zijn van Coyote om toch de onderwereld weer te openen en hem zo een kan te geven om zijn vrouw terug te krijgen? Doc voegt eraan toe dat hij begrijpt dat Coyote iets tegen taboes heeft als hij door het breken van één zijn vrouw verliest. En is het niet vreemd dat Coyote zich er soms tussen wurmt als ze een (andere) spirit oproepen?

Rat’s gaat eens babbelen met Gopher’s Demise, Croatan Lupus Theurg. Goeie moot!, zegt ze in Wolf speech. Ja, ken je het verhaal van Coyote en zijn vrouw?, Rat’s gaat er eens goed voor zitten. Ja, er zijn meerdere verhalen waarin een lady Coyote, Coyote Woman zit. Net als Badger en Badger Woman. In eentje kwam hij thuis met gevangen vis. Das kwam eten en hij wordt steeds voor kleine onnozele zaken en weggestuurd zodat Coyote’s vrouw en Das met elkaar naar bed kunnen. Coyote krijgt iets door, morst eten en krijgt daar vervolgens voor op zijn noten. Zij is de enige waar Coyote naar luistert en die iets van macht over hem heeft, ze kan Coyote beetnemen, maar doet dat niet bij anderen. Maar ik sluit niet uit dat Coyote Woman gewoon Coyote was, hij is natuurlijk de shapechanger pur sang en een trickster op de koop toe. Badger is overigens meestal het slachtoffer, de wraak van Coyote leidde ertoe waarom Das zo’n gekke kleine kromme pootjes heeft.

Oh wacht, ik herinner me nog iets, er is een oud verhaal van de bruid van Coyote. Het verhaal gaat dat er hier in de buurt – maar vraag me niet waar, het is zeer lang geleden en ik sluit niet uit dat het ook aan het andere kan van het land kan zijn geweest, je weer hoe dat gaat in deze verhalen – aan de kust een vissersdorp was. De huizen op palen, de mannen vissen, de vrouwen weven netten. Op een dag wandelde Coyote het dorp binnen en hij werd met eer begroet. Coyote zei dat hij een bruid wilde. De Chief zei dat hij het een eer vond om dit te organiseren. Hij liet een troon bouwen voor Coyote en stuurde uitnodigingen naar alle omringende stammen en dorpen dat de grote Coyote een bruid ging uitzoeken. Zelf had hij ook een dochter, en hij zou het een eer vinden als zij zou worden uitgekozen, dus hij wilde dat zij ook meedoet in de uitverkiezing. Maar zij was verliefd op een jonge visser. Op de uitverkoren dag kwamen alle chieftains met hun dochters, want iedereen wilde de machtige Coyote als schoonzoon om zo nog meer aanzien te krijgen, en alle dochters passeerden de revue. Maar bij de dochter van de chief van het dorpje stopte Coyote de uitverkiezing en hij koos haar. De Chief was blij, maar de dochter niet. Die avond probeerde ze in het donken van de nacht weg te sluipen met haar geliefde. Coyote is een nachtdier, hij zag hoe ze probeerde weg te sluipen met haar ‘lover’. Hij ontstak in grote woede en declameerde bedrog. Hij vervloekt het dorp en veranderd iedereen in steen.

Doc daagt Blue Raven Sings (de lupus philodox van de Uktena) voor Rank 3. Zij zegt dat hij maar eens een dag als philodox moet meemaken, zonder grappen, inclusief de taken (litanie, rechtzaak) van een philodox en een philodox rite (al mag hij daar hulp bij hebben). Ietwat verbouwereerd druipt Doc af: philodoxen hebben toch helemaal geen humor? Oh ja: neem getuigen mee.
Rat’s wil ook graag rank 3 worden, maar de rank 3 theurg heeft hij (mede) naar Erebus, Silver Lake, gestuurd. Hij besluit om de galliard Feathered Pronghorn uit te dagen. Deze harige man trommelt rustig als Rat’s komt aanlopen, What’s going on bro? Rat’s stelt een challenge voor waarin hij een verhaal gaat halen op Roanoke. Feathered zegt dat hij het verhaal van de dieren moet horen, dus probeer contact te maken met de dieren voor er contact met een spirit wordt gemaakt. Daarna moet hij het vertellen terwijl Wolfgang, als galliard, hem begeleidt. Oh ja: neem getuigen mee. Coyote Laughs ziet er wel een lollige expeditie in – hij draagt een tas met explosieven op zijn rug – en Little Red Fox gaat grudgingly mee – maar het idee dat hij evt op de weaver-galliard (Wolfgang) mag slaan wint het.

Ze volgen de weg langs de rivier richting zee. Het is koud en het miezert. Er hangt mist op de zee, de zeemeeuwen krijsen. Welke kant? Na wat denk werk gaan ze naar het zuiden, war ze een dorpje vinden. Het doet de Rabbit Chasers denken aan het verhaal van Coyote’s bruid, maar er staan geen grote stenen in het rond. De inwoners zijn voorzichtig, maar nieuwsgierig naar de wolven (Rat’s, Coyote Laughs). Wolfgang introduceert de party en vervolgt met we zoeken naar Roanoke. Waarom? Er is een grote catastrofe gebeurd, dat willen we in de toekomst voorkomen. De indiaan, chieftain met hangende veren en een soort poncho, wijst over de zee: daarheen varen. Misschien kunnen we boten lenen? Dan krijg je paarden als onderpand. Paarden, daar hebben we niets aan kaatst de chief terug, van de boten moeten we leven. En een genezer? Een indiaan of een witneus? Wolfgang kijkt naar Rat’s en begint een verhaal over een tover hond. Coyote Laughs en Little Red Fox schieten in de lach. Doc grijpt in, op zijn beste Philodox manier: wat is het probleem? Deze man, de chief gebaard naar Wolfgang aan, wil onze boten lenen en als dank mogen we zijn magische hond aaien. Doc probeert een ernstig gezicht te houden, ja, ik kan me voorstellen dat dat geen goede deal is…en schiet daarna in de lach. Hij slaat de arm om de chieftain, kom ik heb een beter voorstel. Rat’s, ondertussen, snuffelt in het rond naar ziekte. Na wat ruiken vindt hij een jongeman met een openbeen breuk. Doc biedt aan dat hij daarna kijkt, de wond is geïnfecteerd. Dat mag, Doc tilt Rat’s de palissade van het huisje op (er is een trapje, maar die kan Rat’s niet zomaar onopvallend opklimmen. Terwijl Doc zijn ‘witte mannen genezing’ doet, doet Rat’s mother’s touch. De akelige wond geneest en de jonge man jubelt over de magische wolfshond. De chief kijkt verbaasd, en Wolfgang kijkt tevreden. Ze mogen de boten lenen.

Ze gaan met de boten over het water, Liz laat zich lekker roeien, na een uur varen doemt een eiland uit de mist op. Het is dicht begroeit, er zijn dieren maar niet veel. Er hangt een latente geur van de wyrm, alsof het oud is. Op het eiland vinden ze restanten van de stam die hier zat: een weg (stuk met kiezels) , markeringen op stenen, en uiteindelijk de ruïnes van gebouwen. De stenen onderkant van de gebouwen (invloed van de blanken) is hier en daar nog terug te vinden, verder zijn de houten huisjes weggerot . De caern is in het midden van het dorp. Doc wil een rite of cleansing doen. Het is moeilijk, maar het lukt hem: de mist klaart op, een windvlaag jaagt vanuit het centrale punt van de caern naar buiten weg. Doc heeft de aandacht van iets getrokken. Het kost Rat’s wat meer moeite om de caern te openen. Het is een level 2 caern, een ‘duistere’ caern geassocieerd met ancestor spirits, de onderwereld. Er is geen spirit. Doc vraagt om een moot rite, Whipsaw doet deze, met assistentie van Doc. Er wordt doorheen gegiebeld, en Doc moet de orde handhaven. Rat’s wil Twiceborn oproepen. Doc stelt Coyote voor, want die komt toch altijd als je iemand oproept. De wolken trekken samen, de zon is een zilveren schijf en deze vormt het oog van een enorme wolvenkop in de lucht. De aarde beeft, stukken eiland lijken af te breken, net zolang tot het dorp aan de zee ligt. Een reusachtig beest, met een gapende bek met duizenden tanden ploegt door de zee op het eiland af. Wat wil je precies?, vraagt Coyote vanuit de lucht. Apophis! zegt Whipsaw, ik ken hem, dat is Apophis! Ehm, kunt u ons weghalen?, vraagt Doc ietwat timide. Het visioen vervaagt. Coyote: Dat is wat er gebeurd is met Roanoke, dat wilde je toch weten? Wil je deze caern hebben?, vraagt Doc. Wat moet ik met een ongebruikte caern op een klein eiland? Daarbij is deze geassocieerd met andere krachten dan die van mij.

Spirits erin zetten is één ding. Onderhoud van de caern, dat is wel een ander punt. Whipsaw krijgt het woord: willen de first nations het eiland terug? Coyote Laughs zegt, ja leuk dan kunnen pups hierheen sturen voor een rite of initiation. Little Red Fox ziet het ook wel zetten, al denkt hij niet dat hier nog iemand gaat wonen. Rat’s zag muizen op het eiland en roept Twiceborn op, van de ‘brood of Owl’. Deze accepteert, dit is zijn allereerste caern. Wofgang grijpt de kans, dit is een onderwereld spirit, en wil de Howl of the Banshee leren. Wolfgang heeft een groot gebrek aan primal urge, volgens Twiceborn komt het over dragen van passies (zoals angst) niet uit je geest, maar uit je hart. Hij leert het Wolfgang wel. Ondertussen mediteert Rat’s nog met dieren en knutselt aan zijn verhaal.

Terug bij het dorp Little Red Fox en Coyote Laughs komen lachend binnen en zeggen in koor, wat ik nu heb meegemaakt! Iets later vertelt Rat’s zijn verhaal: het wordt een zielig verhaal, vanuit het perspectief van de muis, over muizen die opgegeten worden door mangoesten en dan komen er allerhande figuren opdoemen, afbrokkelende eilanden en de komst van een of andere Apophis door de zee. Wolfgang begeleidt lustig. Ja, knikt Feathered Pronghorn, dat was echt een heel slecht verhaal. Goed dat je theurg bent. Maar je hebt je aan de opdracht gehouden en er is een caern bij war onze nieuwe hun eerste verhaal kunnen verdienen. Dus ik gun je rank 3. Het zelfde geldt voor Doc, deze gaan naar Blue Raven Sings en doet verslag, en ook hij krijgt rank 3.

Scorpio Rising – 16

Scorpio Rising 16 – Full Moon

Flashback! In New Orleans was het al in volle gang: de aankondigingen voor verkiezingen. Als de party dagen later in Augusta aankomt dan is het zover: men mag stemmen. Whipsaw, Liz en Doc stemmen op Abraham Lincoln, de mans wiens posters vakkundig werden opgeruimd in New Orleans. Het stemlokaal is het gerechtelijke gebouw, er staat een geduldige rij op de houten planken, onder toeziend oog van een wit houten balustrade. Rat’s mag niet stemmen, want deze staat nergens geregistreerd (en heeft geen ID bewijs). De uitslag wordt pas dagen later verwacht, dan is men al weg.

In het dorp van de Croatan laat Whipsaw leren laarzen en een broek maken. Doc gaat voor het eerst in lange tijd baden (de natives vragen dringend edoch beleefd of hij dat downstream wil doen). Rats bestudeert de lokale umbra. Deze omgeving is schoon, de caern (zeer vlakbij) is actief en er zijn duidelijke verbanden met anderen (meer afgelegen) caerns, als een soort krachtvelden.

In de dagen die komen, druppelen garou van andere tribes binnen. Drie dagen later verschijnt Little Red Fox ten tonele, samen met de Uktena Liluye, Mouse Moon en een oudere man die aan een zilveren pijp-tomahawk lurkt: Old Red Owl. Weer valt het op hoeveel kraaltjes in Mouse Moon’s haar spirits bevatten, ze is duidelijk dol op talens en fetishes, het geheel geeft haar iets unheimlichs. Hun galliard is Muscowequan, oftewel ‘Hard Quill’, een Hopi die duidelijk is vernoemd naar zijn fetish zilveren veer waarmee hij schrijft. Ze reizen met een groepje krijgers, de beruchte Dog Soldiers oftewel Hotamétaneo’o: met zwart geschminkte gezichten en witte accenten en veren tooi/helmen om zo veel mogelijk een hondenhoofd na te bootsen (kinfolk). Hieruit valt af te leiden dat de rest van deze Uktena tribe in de buurt zou kunnen zitten. Niet veel later verschijnen ook de Wendigo Blood Shikoba, de met littekens behangen vechtlustige vrouw, en haar lupus theurg Hunger of Shadows – die nog steeds een gezonde afkeer heeft van de party-of-wyrmbringers.

Wolfgang, de galliard van de Rabbit Chasers, zit te broeden op zijn onmogelijke liefde en is er met z’n hoofd niet helemaal bij, vooral als de ragabash hem er ironisch edoch fijntjes op wijst dat er over dit onderwerp veel (dramatische) liederen en verhalen bestaan. Whipsaw vertelt het verhaal in zijn plaats. Iedereen verzamelt zich rond het centrale kampvuur, aan de rand zijn andere kampvuren waar het eten wordt bereidt. Naarmate de avond vordert, haken steeds meer kinfolk (waaronder de Dog Soldiers) en mortals af. Er vind een rituele dans plaats op getrommel, sommige beschildert, sommige met maskers, sommige met ceremoniële veren. De dansers van de drie tribes vullen elkaar aan en haken op elkaars passen en uitdagingen in. De moot rite is begonnen. De rite wordt afgesloten met een howl en de caern wordt replenished, iets dat voor de party lastiger is (2x zoveel) omdat de rite anders is dan ze gewend zijn. De Rabbit Chasers zijn de vreemde eend in de bijt en als goede gastheren zitten de Croatan tussen hen en de andere tribes in.

Eerst worden wat algemeenheden verteld: aanvallen hier, settlements daar. Dan gaat het gesprek over de Rabbit Chasers. Whipsaw stapt naar voren, hij houdt het als philodox zakelijk, treffend en zonder veel opsmuk (en dus een beetje stijfjes). Hunger of Shadows (nu een mens) gromt “Pack van Coyote. Julie komen hier binnen en vertellen dat jullie niets met de oorlog van de withuiden te maken hebt. Straf deze Beasts of War!” Er is wat gemurmel na deze woorden. Wachese vraagt Whipsaw om repliek. Deze zegt dat het pack te klein is om dit alles te hebben veroorzaakt, het is al langer in de maak, iedereen wordt gemanipuleerd want haat en woede zijn het doel van de bane. Wachese vraagt, jullie verwijzen naar een bane die het schuld zou zijn, dat is natuurlijk eenvoudig maar wat is het bewijs? Doc geeft het gebroken Gaian Scale door, samen met de gebruikte bamboe geest-opslorper van Laveau (gebruikt op de bane van Lalaurie) en de penning van Lalaurie die de BSD bij zich droeg.

Rat’s, ondertussen, merkt op dat Mouse Moon verstrooid en een tikje dwangmatig speelt met een amulet in haar handen, alsof het een ‘tic’ is. Hij kent het ding ook, maar wat is het ook alweer? Geïntrigeerd kijkt hij door Mouse Moon zit in haar eigen wereldje. Hij herkent het ding … het lijkt op een bane talen, maar wat moet Mouse Moon hier met een bane talen? En waarom zo obsessief? Hij vertelt het tegen Doc, maar deze kan niet zo veel doen, ze zijn hier te gast. Rat’s schuift omzichtig op naar Little Red Fox, omdat deze tussen de Croatan zit is dit toevallig de bekende die het dichtste bij zit en LRF is in de leer bij Wachese, en deze moet het bericht krijgen. Hij legt er de nadruk op dat hij niemand wil beschuldigen, maar misschien dat zij iets heeft dat het verhaal zou kunnen bevestigen. Little Red Fox merkt op dat Wachese druk bezig is. Rat’s vraagt het nog bij een andere (Croatan) philodox Aylen Cloudwalker, Is dit gefriemel en gestaar normaal? Nee, antwoord zij, maar ik ken de Uktena theurgen niet zo goed.
Het gesprek over de bane en de manipulatie gaat door: is Doc bereid om Truth of Gaia te ondergaan. Ja. Cottontail Jump mengt zich ertussen met een eerste vraag: ben je ontmaagd? Ja, antwoord Doc stoïcijns. Wachese, Wat heb je gezien toen je de spirit opzoog? Doc geeft een uitvoerige beschrijving. Ben je bezeten?, vraagt Wachese. Doc kijkt verontrust, Ik hoop van niet, maar een Rite of Cleansing kan helpen om dat aan te tonen. Hmm, zegt Wachese, zo simpel dat ik dat bijna vergeet. Ze voeren het ritueel uit en Doc kan uit de cirkel.

Rat’s zit inmiddels naast een andere (lupus) theurg, Gopher’s Demise. Hij hangt het verhaal ook tegen haar op. Ze kijkt, “Ja raar. Hoe kwam je hier op?” Rat’s verhaalt van de ‘omgekeerde’ Wyrm Scale, de Gaian Scale. Misschien is deze bane talen dat ook? Kunnen we Liluye inschakelen?

Muscowequan, de galliard van de Uktena, gooit nog wat olie op het vuur. Hij haalt Hopi voorspellingen aan, met name de Blue Star Kachina, een kind dat de ondergang van de wereld aankondigt, of veroorzaakt. “Niet alleen het Pack van Coyote, ook het zaad van Coyote,” declameert hij, “Dit is zonder precedent. De Blue Star Kachina kondigt het einde aan! De wereld wordt gereinigd, de overgebleven worden middels een riet naar een nieuwe wereld geleid door de Blue Star Kachina. Het is duidelijk dat het onderwerp Blue Star Kachina veel angst en onzekerheid oproept. “Wat voor spel spelen de spirits? Wat is Coyote aan het doen? Laten we de Blue Star Kachina stoppen nu het nog kan!” Liz valt uit, “Dus omdat mijn kind misschien een Blue Star Kachina is, wil je de vrucht uit mijn buik snijden?” “En je hoofd erbij!”, vult een ahroun aan. Whipsaw zegt, “Dus jullie willen jullie messias doden?” Er is veel discussie onder de theurgen. Doc kijkt rond en ziet dat de ragabash zich een beetje hebben afgezonderd en gezellig stand te keuvelen, hen boeit dit gedoe niet zo veel. Doc heeft een idee en haalt drank. Hij werpt een blik op de introverte Mouse Moon en spreekt de ragabash aan: de eerste de Mouse Moon erbij betrekt krijgt drank, de tweede fles is voor degene die de theurgen uit elkaar trekt. Coyote Laughs, de Uktena lupus ragabash die met explosieven werkt, duikt met lichte explosieven in de groep theurgen: dat doet de truc. Hij wint de fles.

Rat’s maakt gebruik van de situatie en loopt met Gopher’s op Liluye af, “Er is iets mis met Mouse Moon.” Liluye kijkt afgeleid op, “Niets mis mee.” Rat’s laat zich niet uit het veld slaan, “Kijk eens wat ze in haar handen heeft.” Gopher’s Demise knikt bevestigend. Mouse Moon wordt lastig gevallen door een ragabash die het amulet wil afpakken, en ze houd het ding bij hem vandaan. Het amulet is nu goed te zien: Rat’s had gelijk het is een reverse bane talen met een wyld spirit ipv een bane spirit. Pijnlijk. Hij grijpt de philodox Cloudwalker die hij eerder had aangesproken en zij seint Whipsaw in. Rat’s en Doc nemen een positie in. “Zorg dat ze niet ontsnapt.” Cloudwalker grijp een obsidianen pijl uit haar koker (ipv een zilveren). Als iedereen in positie is loopt Cloudwalker op haar af, “Wat heb je daar?” “Niets,” zegt Mouse Moon, ze frommelt het ding weg. Na wat heen-en-weer rent Mouse Moon weg. Whipsaw probeert op haar te duiken, maar ze ontwijkt. Rat’s, Doc, Gopher’s, en Whipsaw zetten de achtervolging in. Rat’s gooit pikhouweel, hij raakt haar, en struikelt verder en wordt afgeremd. Doc probeert haar te grijpen, maar ze weerstaat. Rat’s duikt er boven op en samen ontfutselen ze haar het object. Met sense wyrm ruikt men nu wyrm taint, de Wendigo ahroun ruiken het ook, veranderen in Crinos en willen haar aan stukjes scheuren. Whipsaw en Liz proberen de meute tegen te houden: “stop!” Whipsaw, in Crinos, “dit is onze getuige.” Doc voegt eraan toe: “verlies je glory maar! Liz, Wachese, stop hen.” Rat’s staat klaar om haar mee de umbra in te trekken. Een Wendigo legt een klaive tegen die van Whipsaw en begint een stare down.

Rat’s fluistert tegen Mouse Moon, “Wil je dit overleven?” Dan gaat hij met haar de umbra in. Whipsaw en de Wendigo kijken verbaasd. In de Umbra probeert Mouse Moon zich los te rukken door in Crinos te gaan. Maar Rat’s heeft haar muurvast. Hij doet Jackrabbit Jump met haar en gaat voor de voeten van Wachese uit de umbra. Wachese en de Croatan willen haar uithoren. De Wendigo willen haar onmiddellijk doden. De Uktena zijn stil. Een kleine meerderheid is voor verhoren. Het blijkt dat het amulet zelfgemaakt is, ze is geen Black SPiral Dancer, maar ze heeft wel een wyrm taint en dit amulet hielp om dat te verbergen. Ze deed er niets mee, maar het is een gewoonte, om vast te houden aan garou zijn. Ze droeg interessante spullen bij zich, een Spirit Whistle (doet spirits pijn) en een flesje Death Dust (praten met geesten van de doden).

Doc begint de ondervraging maar ze geeft nog geen sjoege. Met de gift persuasion en subterfuge wordt ze spraakzamer. Al pratende beginnen haar dingen te dagen, waar ze zich eerder niet van bewust was. Zij hoort ook continue gefluister. Als ze meer praat komt de intrinsieke haat in haar naar boven. Het fluisteren heeft gebruik gemaakt van haar boosheid en dat gevoed. Al speculerend (poppenspeler wel / niet?) voegt Wachese toe (RED: en zoals jullie deduceerden aan de hand van de prelude sessie) dat dit klinkt als de urge wyrm Abhorra, de Urge of Hatred. Liz vraagt of er ook een urge is van Rage? Ja, Ba’Askai, de Urge of Violence. Als die via Death Valley vrij komt, dan is dat veel erger dan Whippoorwill, die is er alleen maar om de caern kapot te maken.
Rat’s vraagt of het een idee is om Mouse Moon naar het Silver Lake te brengen, haar doden zet aan tot meer haat. “Nobel,” zegt Wachese, “jullie queeste?” “Nee, dat is meer iets voor haar tribe, de Uktena” zegt Rat’s, Liz knikt beamend.

Wachese roept de moot weer bijelkaar en creëert orde. De Uktena krijgen de opdracht van de Umbra queeste met Mouse Moon. “Terug naar het Pack van Coyote,” zegt Wachese, “Cloudwalker wat denk jij?” “Het lijkt me waar,” knikt zij. De theurg Old Red Owl (Uktena) zegt dat het hem ook waar lijkt. Wachese, “Deze garou hebben hun eer (hij kijkt Whipsaw aan) en veiligheid op het spel gezet. Ze hebben de reikwijdte van de klauwen van bedreiging aangetoond. Dit is groter dan de strijd tegen de wyrmbringers, excusez le mot. Als een urge wyrm betrokken is, dan hebben we als garou een veel groter probleem. Dus, even terug naar jullie verhaal. De bane de souleater, waar jullie het over hadden, wordt geassocieerd met Eater-of-Souls een van de drie hoofden van de wyrm. Ba’Askai de urge wyrm of Violence, wordt geassocieerd met Beast-of-War. In het verhaal van de Drie Stammen, zijn er drie broers, ieder van de broers is de grondlegger van een van de stammen. In het pure land kreeg elk van de broers zijn eigen nemesis: de oudste broer kreeg de Defiler Wyrm, de middelste de Eater-of-Souls, en de jongste de Beast-of-War tegenover zich. Ik denk dat we terug moeten naar Death Valley. We moeten de Caern sluiten en terugwinnen. Pack van Coyote, zijn jullie bereid om ten oorlog te gaan?” “Ja!!!!!” Roepen de Rabbit Chasers in koor. “Geef ons wat tijd om voor te bereiden. Dus reis ons vooruit, maak zelf nog wat dingen in orde. Ontmoet ons over drie manen bij Furnace Point.”

De renown wordt erkend. Na de sluiting van de moot is er een feest, maar het is wat ingetogen en vooral de Uktena gaan snel weg, het pack dat Mouse Moon begeleidde is dan al vertrokken. De Wendigo laten de Rabbit Chasers met rust, alleen Little Red Fox (en de Croatan) praat met de party.

Scorpio Rising 15

Scorpio Rising 15 – Waxing Full Moon

OK, de Rabbit Chasers zijn gemanipuleerd. En nu?
Er is een psychomachina bane die manipuleert (de ‘poppenspeler’), er is een oorlog die op het punt van uitbreken staat, er is een nare Souleater bane die losloopt en Shameful heeft gedood. Niemand heeft een beter idee dan naar de natives gaan om de verhalen te gaan vertellen, renown op te doen en kennis op te halen.

Het idee krijgt handjes en voetjes als Doc voorstelt om naar Roanoke te gaan, op zoek naar de Croatan, want bij Furnace Point zitten de natives niet meer. En ze gaan, tot plezier van Whipsaw en Wolfgang de Iron Rider, met de trein (weaver)! Liz is iets gelatener, aangezien dit niets nieuws voor haar is. De tweede (iets minder) en derde klas (iets meer) wagons van de stoomlok hobbelen en botsten over de rails, de goederen wagons waar Doc en Rat’s zitten helemaal. Alleen de eerste klas passagiers zitten echt comfortabel. De trein stopt regelmatig en met grote pijpen uit watertorens wordt water bijgevuld en arbeiders lepelen kolen op de kolenkar. De paarden en de handelswaar (in hutkoffers) van Doc staan in de goederenwagons.

Doc deelt drank rond, een chineese handelaar in dezelfde goederenwagon deelt zijn opium. Rat’s besluit om te gaan chanten als iedereen van de wereld is. Hij roept Cockroach op, een van de weaver spirits, en er zitten ook kleine kakkerlakken op de trein. Dan merkt Rat’s een figuur op met een grote ronde hoed, rond van boven, lang haar, een indiaan met een ouder gezicht. Hij stelt zich voor als Whiskey Jack: Je hebt nog veel te leren, laat die Whiskey eens langskomen. Cockroach is even ‘on hold’, vertel eens waarom roep je Cockroach op?
Rat’s vertelt over de avonturen en de banes en de Croatan. Whiskey Jack vraagt: wat is de totem van de Croatan?
Rat’s denkt na en zegt: schildpad.
Heel goed, zegt Whiskey Jack, hoe ben je daar achter gekomen?
Ik dacht, het zijn indianen aan de kust dus het zal wel een wezen zijn dan aan land en op zee kan leven. En in een trein komt schildpad niet.
Klopt, zegt Whiskey Jack, goede theurg. Croatan zitten in Oklahoma en Carolina. Whiskey Jack kijkt naar buiten, door de openstaande deur van de goederen wagon. Kijk, zegt hij, hij beweegt zijn arm om het landschap aan de wijzen.
Rat’s beseft dat Whiskey Jack een spirit is, het landschap buiten is veranderd in de umbra. De lucht is groen, met donkere, zwarte wolken, in de verte is een enorme Tornado te zien, die stationair op zijn plek blijft. Bliksemflitsen laten diepe paarse afdrukken na die maar zeer langzaam oplossen. Spirits buiten zijn onrustig en vliegen snel. De umbra is zeer gevaarlijk geworden. Die Twister, dat is Death Valley. Whiskey Jack kijkt bedrukt. Jullie queeste begint zijn eind te naderen. Tips?, vraagt Rat’s hoopvol.
Whiskey Jack schud zijn hoofd, Ik weet het niet. We zijn stom geweest. Allemaal. De banes bevechten help hopelijk. In Roanoke kun je zien wat de bane doet. Het bestaat niet meer. Dat de blanken weggetrokken zijn met de natives is een romantisch verhaal. Doc beseft dat Rat’s loopt te kletsen … maar ziet niemand … ach zelf ziet hij vreemdere dingen.

In Augusta wordt uitgestapt, op de grens South Carolina en Georgia. Er wordt een piekfijne kar gekocht voor Doc, met state-of-the-art rem, toeter, en koetslampen. Hij vindt het maar niets. Ze gaan reizen en zoeken naar de Croatan. De mensen in de buurt kunnen vertellen dat de indianen in het Noorden zitten. Ze reizen twee dagen, doen navraag naar indianen en doen af en toe de howl of introduction. Het heuvelige grasland heeft hier en daar een loofbos.
Na twee dagen rijden wil Rat’s Turtle oproepen, Liz wil wat meer inzicht in het theurg-schap en helpt hem. Rat’s is niet zo gewend aan assistentie en rommelt wat, maar Liz compenseert. Wolfgang en Whipsaw spelen een vrolijk deuntje. De aarde gromt en bromt, de heuvel waar ze bij zaten beweegt. Een mopperige lage stem zegt: Ik houd niet van harmonica en zingende zaag. Waarom zou ik het pack van Coyote helpen? Er wordt verteld en de spirits zeggen dat de Rabbit Chasers geholpen moeten worden. Turtle moppert nog wat: Jullie zitten in tribal territory. Er is een moot van natives, dat zijn jullie duidelijk niet, maar hoe kan ik jullie introduceren?
Is Little Red Fox er? Liliyu? Rat’s vraagt nog om een gift. Er wordt bedankt en afscheid genomen.

Na twee dagen komt een groep natives hen tegemoet rijden: ugh! Ze leggen hun handswaar neer, ze zien de blanken als ‘toeristen’ en een manier om eenvoudig geld te verdienen. Ze hebben kettingen, snuisterijen en leerwerk. Vooral het leerwerk is van hoge kwaliteit. Whipsaw koopt een leren hesje en Wolfgang vraagt naar Little Red Fox, maar krijgt geen respons. Dan schetst hij het symbool van de Wendigo.
Dan zit je verkeerd, krijgt hij te horen.
Er zou er één moeten zijn, probeert Wolfgang nog eens. De indianen zijn geïntrigeerd, hoe kennen jullie bleekgezichten een Wendigo?
Van Furnace Point, licht Whipsaw toe.
Blijf hier wachten, zeggen de natives. Er wordt kamp opgeslagen. Doc grijpt de gelegenheid aan om zijn befaamde stone soup te maken, Rat’s wordt daar zo blij van dat hij zijn eeuwenoude familierecept ook wil delen. Wolfgang en Liz vertrouwen het allemaal niet zo en gaan op zoek naar groente en wild. Vreemd genoeg geeft een maïs spirit Liz een maïskolf, een aardappel spirit geeft aardappelen, en, helemaal bizar, een eekhoorn gaat voor haar op de grond liggen met de buik omhoog. Kortom Liz en Wolfgang hebben allerhande ingrediënten om eten te maken. Na het eten wordt er melee geoefend.

Medio volgende ochtend komen de natives terug. Het zijn Croatan. Er wordt koffie aangeboden en Wolfgang doet zeer beleefd. Een vrouw met een mooi bewerkte en goed onderhouden boog op haar rug stelt zich voor als Aylen Cloudwalker, Philodox. In haar pijlenkoker schitteren, naast normale, pijlen met zilveren pijlkoppen.
Komen jullie mee naar de elders, vraagt ze.
Ze rijden een heel stuk, ze verlaten het grasland en rijden het bos in. Dan naderen ze een rivier en de bomen wijken weer weg. Er spelen hier kinderen in de bossen, er is bedrijvigheid (jagers, vissers, tuinbouw). Een tomboy van rond de 15 laat zich uit een van de bomen vallen, ze heeft afgesneden haar en tiert dat ze geen vrouwenwerk wil doen. Ze heet Cottontail Jump. Wolfgang zegt dat ze mee mag.
Waarom heb je zo’n gek apenpakkie aan?, wil ze weten.
Wolfgang zegt dat hij dat mooi vindt.
Zonder ben je mooier, merkt ze schalks op.
Wolfgang zet haar zijn hoed op het hoofd. Er sluit meer oudere jeugd aan, zij springt van het paard: Zie je nog!
Wolfgang kijkt zijn hoed nog even na. Ze rijden een dorpje binnen met houten huisjes en deuren. Een leerlooier is bezig om het leer schoon te raspen. Kijk vooral ook even bij onze leerlooier, smid en wevers! Er wordt navraag gedaan bij de smid in verband met de hoefijzers. Maar de natives hebben geen hoefijzers, dus er is niet veel kennis voor handen over hoefijzers. Wel willen ze naar de paarden kijken en hen verzorgen.

Ze zitten bij een van de kampvuurplekken, er spelen kinderen en af en toe wordt hen eten en drinken aangeboden. Een oudere man met lang zilver haar in een staart komt aangelopen, met naast hem Aylen en een man die, zo blijkt even later, Feathered Pronghorn heet. De chief stelt zich voor en er worden beleefdheden uitgewisseld.
Ik heb begrepen dat jullie bij de moot willen zijn. Ik beslis daarover. Ik heb ook over jullie queeste gehoord. Philodox, is het verhaal belangrijk genoeg voor de moot of kun je het ook aan mij vertellen?
Hij kijkt de groep rond wie er gaat spreken. Whipsaw antwoordt: Het is voor iedereen.
Zet je daar je eer op in?
Ja!
Dan mag de galliard het verhaal vertellen, Wolfgang knikt. Over drie dagen is de moot (RED: met volle maan)

Cottontail Jump laat Wolfgang het dorp zien en het romantische ven iets verder op in het bos. Ze vlijt zich in het riet. Wolfgang weet niet of ze Garou is en veranderd in crinos, oh, you like it rough. Ze is garou. Wolfgang stribbelt tegen, en mompelt dingen over dat het niet goed is (er zijn liederen en verhalen boeken over vol geschreven). Ah, zegt Cottontail, je wilt je aan de litanie houden, maar daar hebben wij civilised people iets op gevonden. Ze laat lachend de schapendarm zien. Wolfgang is verkocht. Wat als Liz dit te horen krijgt met Little Red Fox die ook hierheen komt?

Scorpio Rising 14

Scorpio Rising 14 – Gibbous – Waxing Full Moon

De Rabbit Chasers krijgen nauwelijks tijd om op adem te komen … de spirituele cavalerie arriveert – zij het te laat voor Lalaurie. 6 scrag banes: snel, taai en een nare charm (incite frenzy). De scrags zetten hun razernij in en vallen wild aan. De party krijgt het zwaar te verduren, de klauwen van de banes delen massieve schade uit, alleen Wolfgang en Liz weten de regen van slagen te ontwijken (één bane glijdt uit in het bloed en mist volledig). In de tegenaanval van de Chasers wordt ook rage ingezet. Liz gebruikt de ketting van Laveau als boksbeugel. Maar de spirits incasseren de slagen nog. In hun 2e aanvalsgolf delen de meeste weer schade uit. De party begint te verzwakken. Een Scrag begin Liz uit te dagen: zij raakt in berserk frenzy. De bescherming van Laveau beschermt Whipsaw tegen het ergste van de klappen. Doc mept in respons een van de spirits dood. Wolfgang schiet met een hagel geweer op een spirit, een deel van de kogeltjes raakt Doc. De gewonde spirit bij Wolfgang daagt Wolfgang uit door zijn vingers in de loop te steken en zijn leuter vast te grijpen. Wolfgang raakt ook in berserk frenzy (en gaat in crinos). Doc krijgt de aandacht van een nieuwe bane: en ook bij hem wordt incite frenzy gedaan … de derde garou is berserk. De berserk garou maken korten metten met de banes, Rat’s ziet het probleem ontstaan: drie berserk garou die tegenover de anderen komen te staan. Hij springt over Liz weg om haar geen aanleiding te geven. Whipsaw en Rat’s kijken elkaar aan: als ze niets doen gaan de berserk garou elkaar te lijf en dat gaat dodelijk worden.

Whipsaw gooit resten vlees, en ingewanden (die hier op de grond lagen) tegen hen aan): hij heeft hun aandacht. Whipsaw is de snelste renner … maar Rat’s moet zich nu ook uit de voeten maken. Rat’s springt van de eerste naar beneden, Doc en Wolfgang sprinten achter hem aan. Doc blijft daarbij in de kroonluchter hangen maar Wolfgang staat vlak achter hem, Wolfgang mept om zich heen met zijn shotgun en raakt Rat’s. Het tweetal rent de kassen in. Liz rent achter Whipsaw aan, door de voordeur, maar Whipsaw kan haar eenvoudig voorblijven. Nu iedereen uit zijn gezichtsveld is, kan Doc tot zichzelf komen. Wolfgang komt ook langzaam tot zichzelf: hemeltje, ik heb troep aan mijn klauwen … ik ben in crinos … aaargh. Uiteindelijk komt ook Liz weer bij zinnen.

Het doorzoeken van het landhuis levert op (na een sense weaver): boekhouding mbt slaven en Buttercup, en een contact in New Orleans genaamd Jon Dieters. Er worden ook occulte aantekeningen gezocht van de Nephandus. In haar werkkamer vinden ze het: hedge magic, laag niveau. Haar kennis kwam omdat ze haar ziel had verkocht. Het idee onstaat om alles te laten liggen, behalve de eigendommen van slaven. Whipsaw gaat er met de eigendomspapieren van de slaven vandoor (dan zaten ze er nl illegaal) en Wolfgang neemt een zilveren dienblad mee. De rest vertrekt via de umbra. Net op tijd, want de eerste onderzoekers arriveren.

Rendez-vous bij Martìn. Deze krijgt veel info en hij verwijst door naar Laveau (waar ze over vijf dagen de degenstok kunnen ophalen). In de stad gaan geruchten dat de slaven bij huize Lalaurie illegaal waren, ook gaan er horrorverhalen over het huis rond … maar er zijn ook geruchten dat de Noordelijken achter de aanslagen zaten. Er zijn duidelijk twee kampen, waarbij het anti-abolitionistische kamp duidelijk meer macht en invloed heeft. Liz doet navraag over Jon Dieters: een shady type. Handelaar, handelt met allerhande allooi, vooral de nog foutere kant van de slavenhandel. Maar hij blijft ‘low profile’. Rat’s zoekt nog andere weerwolven, maar vindt niemand – dit is een mage town. Men observeert Dieters, hij is te zien vanuit de stormachtige umbra: hij is supernatural. Hij gaat ook om met spirits: geeft berichten door e.d.. Het zou een bane kunnen zijn … Rat’s denkt dat het een Hollow Man is, net zoals de butler die uiteen viel in een horde ratten.

Het plan is om hem dood te maken, ’s nachts als hij slaapt. In de haven is het altijd lawaaierig en een inbraak lijkt misschien op een afrekening, of een roof. Rat’s waarschuwt nog dat hij waarschijnlijk maar een kleine speler is in het spel. Zijn huis is boven het pakhuis, het is een man met een nachtlampje, een nachtmuts, een kamerpot en een slaaphemd. Doc probeert de kamerpot uit zijn handen te slaan, dat lukt ten dele: de inhoud gaat nu over Wolfgang heen. Zonder veel problemen wordt hij gedood: hij zat vol kakkerlakken. In zijn huis worden brieven van en aan Buttercup gevonden en aan anti-abolitionisten (zoals een adres waar Whipsaw ook een brief heeft afgeleverd).

Terug in de herberg (en na een verfrissend bad voor Wolfgang). Wat nu? Wat speelt hier? Zijn we wijzer geworden? Er worden aanwijzingen naast elkaar gelegd. Terug naar Shameful Remembrance: het was zijn visioen en aanwijzing. “Hij hoorde stemmen”. Oke. Hij had het over Scorpio Rising, scorpio ascending is een slacht voorteken … in andere culturen is iets vergelijkbaars, zoals de sadi sati: een slechte periode. Saturnus in Scorpio is eveneens slecht … oke, maar wat houdt dat in? Is er een link naar Croatoan? Dat woord had Laveau op een boom gezien, in het visioen van Gran Brigitte.

Rat’s vraagt: waarom worden we naar een wyrm tainted caern gestuurd? Het idee van de Gaian Scale, het ‘riet’, kwam ook voor het eerst op die locatie. Daar brak Coyote in, hij beschermt tegen wyrm invloed. Heeft hij ons willen redden? In het visioen van Doc, toen hij de bane opdronk, zat een Psychomachinae. Een sterkte bane die de psyche kan manipuleren. Is dat de poppenspeler? We zijn bij elkaar gekomen door de overval op de postkoets. Daar was toen al duidelijk van dat het een set up was … maar het was niet duidelijk wie er achter zat … de acties die de Party sindsdien hebben genomen, onder het mom van het goede doen, hebben ertoe geleid dat de kloof en de animositeit tussen Noord en Zuid alleen maar zijn toegenomen: de dood van de burgemeester, Buttercup, Lalaurie, Jon Dieters … dan verliest Rat’s zichzelf kort in paranoia.

Veel van deze dingen beginnen bij de Native Americans … misschien beginnen daar ook de antwoorden … en misschien kennen zij de bane ook beter …

Scorpio Rising 13

Scorpio Rising 13 – Waxing Gibbous

Marie Laveau tegen Wolfgang: “Cherie, jij wilde nog iets anders?” Wolfgang legt zijn wensen rond een degen uit, dat kost wat tijd om te maken en een godsvermogen om aan te schaffen. Maar Laveau geeft hem een speciale prijs als ze het opnemen tegen LaLaurie. Hij gaat akkoord. Daarna zegent ze nog wapens en geeft ze een paar fetishes mee die handig kunnen zijn in de strijd, Doc moet ze pakken al heeft hij er een neus voor om de verkeerde te pakken: een schelpen ketting die goed is als gesel tegen geesten en een zwart geblakerde, dikke, holle bamboestok waarmee je de essentie van een geest kunt opdrinken. Whipsaw vraagt wat spirituele bescherming (armor) maar had gewild dat hij dat niet had gedaan … het ritueel is unheimisch, er wordt een kip geslacht en dunnen kerven getrokken in de palmen van Whipsaw. Het riekt te sterk naar de wyrm, en door de oppervlakkige wonden trekt het zijn aderen in waar het onderhuids kriebbelt. Gelukkig is het effect tijdelijk.

Daarna. Men besluit op onderzoek uit te gaan. Marie stuurt een grote Creool, Martìn, mee die het huis en de omgeving kent. Vooral het geheimzinnige krachtveld baart hen zorgen. Doc en Rat’s gaan de plantages onderzoeken, Whipsaw, Wolfgang en Liz lopen aan de andere kant langs het huis. In de umbra is de barrière zichtbaar. Via de bayou, mangrove, muskieten en alligatoren komen ze bij de plantages aan de rand van het grote terrein van de familie. Doc draagt het medaillon, het zegel, van huis LaLaurie, loopt door de barrière heen en concludeert dat het zegel beschermt. Hij neemt het af en merkt geen verschil. De werkende negers kijken raar. Rat’s steekt over en merkt niets. Een hightened senses geeft aan dat de lucht net iets anders is, een sense wyrm geeft aan een sterke wyrm taint in het huis. Maar, nadat Rat’s door de barrière is gegaan, komt een witneus opzichter aanlopen, met grote hoed, zweep en geweer. Rat’s loses his cool en vliegt de slavendrijver aan, ondanks aansporingen van Doc om weg te gaan (Kom Fido, kom. Bad doggie). Maar Rat’s voelt zich bekeken, er zit een drukkend gevoel in zijn hoofd. De man valt en Rat’s bijt zijn keel door, er breekt paniek uit onder de slaven.

Doc en Rat’s gaan ervandoor. Rendezvous met de anderen: week wachten of nu? Nu! Het is niet gepland, maar wel een goede afleiding. Via de achterkant benadert men het huis, in de richting van de botanische kas die vast zit aan het huis. Doc voelt zich angstig, anderen voelen zich bekeken, Whipsaw heeft het zegel en heeft nergens last van. Wolfgang wil rechtsomkeert maken, maar Doc praat op hem in en sleept hem mee. Er zijn 4 wyrm taints in het huis aanwezig. In de deuropening naar het reguliere huis in koloniale stijl staat een huisslaaf in livrei met een zilveren dienblad waarop een lege karaf staat, hij kwam af gelopen op het rumoer. Rat’s springt op hem af met ontblote tanden, de slaaf denk niet lang na en haalt uit met het zilveren dienblad. Rat’s krijgt lelijk de deksel op de neus. In de grote hoge centrale hal van wit marmer ontpopt zich het gevecht. Het blijkt dat de butler twee dienbladen gestapeld heeft, in iedere hand heeft hij er een. Een gooit hij naar Rat’s, deze duikt weg. Wolfgang schiet, Liz hakt met een bijltje. De butler scheurt open en valt uiteen in ratten: een stamp-feest begint.

Men rent de trappen op naar de plek van de grootste wyrm taint. Het licht door de glas in lood ramen verlicht de treden in schakeringen van kleur. Op de trappen komen 6 monsters (mockeries) aangekropen/lopen. Het zijn in elkaar gezette en genaaide slaven, gruwelijk om te zien zowel spiritueel (deze mensen hebben onmenselijk geleden) en grotesk sadistisch: sommigen hebben 4 armen en 4 benen, andere een verlengd aan elkaar genaaid (en nu dubbelgevouwen) lichaam. Op de trappen en de overloop ontpopt zich een gevecht. Wolfgang gooit met zelfgemaakte explosieven, terwijl Doc, Liz, Whipsaw en Rat’s in crinos gaan. De mockeries zijn stevig, maar niet opwassen tegen de aanvallen van de weerwolven. Met stormt verder naar boven, maar plots blijft Doc staan. Hij is bevangen door dezelfde irreële angst die Wolfgang eerder had. Nu is het aan Wolfgang om Doc erdoorheen te slepen.

Ze lopen de gang op de bovenste (2e) verdieping in, naar de deur waarachter de sterkste wyrmtaint zit. Liz trapt de deur in. Er staan een gezellig uitziend oud vrouwtje, met een knotje, een tasje en een wandelstok, en een bane spirit waarbij de hoofd en het lichaam een geheel vormen en die licht peervormig is. Tegen de muur, bij de schouw hangt een groot schilderij van Delphine in jongere jaren, dit dametje zou het inderdaad kunnen zijn, al heeft ze nu haar ziel verkocht en is ze nephandus. In de kamer zijn balken en cellen waarin gemartelde slaven zitten, net als in de verhalen. De bane probeert bezit te nemen van Wolfgang: deze weet dit net te weerstaan. De madame zegt iets en de slaven spatten uit elkaar in een fontein van gekrijs, bloed, vlees, en lichaamsdelen. Een muur van vlees vormt zich en blokkeert de doorgang: ze hadden de party horen aankomen (gevecht, explosieven, geweerschoten) en waren voorbereid. Wolfgang gooit een explosief, maar dat maakt maar een klein gat. Hakken en het gat groter maken duurt te lang. Rat’s zegt: Step sideways! Het huis is de umbra is naargeestig door alle leed en gekwelde zielen.

Men stapt terug de werkelijkheid in, in de horror kamer. Daar was het tweetal op aan het wachten. Rat’s krijgt een corruption over zich heen (nog geen effect, maar dat komt nog) en Delphine doet een spreuk waarbij het bloed uit de muren stroomt en de zintuigen allemaal overprikkelt raken, het heeft een verlammend werking. ‘Gelukkig’ heeft alleen Liz hier last van: zij staat als verlamt van angst. Rat’s duikt op de nephandus en lijkt haar te verwonden, maar in plaats daarvan breekt haar staf en ze staat ineens ergens anders, een witte flits slingert iedereen weg tegen de muren. Auw, en besmeurd. Wolfgang schiet en schiet kogels door haar heen, Whipsaw haalt uit en zet fikse klauwen in haar. Haar lichaam absorbeert bloed uit een bloedpoel en regenereert. Doc verschijnt uit de umbra, plant de zwarte bamboestok in de bane en drinkt. De bane sterft en geeft Doc een visioen (zie onder).

De nephandus doet ontbindingsmagie op Whipsaw, het effect is niet direct te merken. Whipsaw slaat terug, ze moppert over onbeleefde insluipers. Ze slaat met haar tas op Liz. Er vormen zich bloedtentakels, deze vallen ook aan. De nephandus probeert bij een nieuw bloedpoeltje te komen, maar wordt door iedereen tegelijkertijd aan stukken gescheurd. En: wat nu? Het huis in brand steken? De slaven vrijlaten in de bayou?

Tijdens het uithijgen en nadruipen van bloed: Doc vertelt het visioen dat hij heeft gehad. Er is een andere bane, een gevaarlijkere bane: schubbig, krabachtig, groot met 8 ogen. Deze staat in schimmen, en coördineert veel als poppenspeler, er zijn sub plannen. Shameful zat in het visioen en deze maakte deel uit van de plannen van deze bane.

Scorpio Rising – 12

Scorpio Rising 12 – halve maan, waxing Gibbous

 

Er wordt verder gereisd. Is Rabbit Chasers een goede naam? Men zat per slot van rekening achter een konijn aan?

Twee dagen later komt met een man tegen. Hij loopt naast zijn paard. Hij is stoffig en draagt een Marshall ster – dit is de marshall waarover de Judge of Doom het had. Er wordt over en weer gegroet, koffie gedronken (hij biedt jerky aan) en nieuws uitgewisseld. Zijn naam is Phil ‘Walker’ Lionell. Hij vertelt over de onrust in Louisiana en als je abolitionist bent (wat hij lijkt te zijn, door Bijbel quotes te geven maar zonder daar expliciet antwoord op te geven) kun je daar beter je mond houden. Vooral de praatjes van de advocaat Lincoln bevallen het merendeel van de bevolking aldaar niet.

Na een paar dagen verder reizen, is het landschap weer groen en reist men door Bossier Parish (paar boerderijen en een kerk) en direct aan de andere kant van de Red River ligt Shreveport – een welvarende kleine stad, een overslag plaats voor veel goederen.  Frans is een primaire taal, maar Engels spreekt men ook. Men vind een modaal saloon (niet duur, niet goedkoop), neemt baden (Liz begint buikje te krijgen), frist zich op. Whipsaw zoekt werk bij Wells Fargo company (Zijn er nog spoed opdrachten naar New Orleans? – Kom morgen terug). Wolfgang bestudeert de een-armige bandiet en drinkt likeurtjes, in de hoek speelt een pianola. Een dame van lichte zeden houdt hem aan de praat. Maar Wolfgang probeert het systeem van de bandiet te kraken, dat is lastiger dan het lijkt, vooral als je dronken bent. Maar de volhouder wint. Als hij op het cruciale moment een dronken zeeman wegduwt, wint hij 80x zijn inzet – niet slecht. Doc probeert een ‘reguliere’ vrouw te verleiden met zijn salesman praatjes en avonturen, maar dan moet hij wel eerst afkomen van de mannen die de vrouwen begeleiden. Dus drank en drugs: maar dan lukt het hem ook. De dag daarna heeft Wells Fargo een brief voor New Orleans – of Whipsaw die kan afleveren en dat wil hij wel. Liz schrijft een brief aan huis (maar nog niets over de zwangerschap.) Rat’s houdt zich rustig.

Op straat is er veel gemorrel over de bemoeienis van het noorden m.b.t. de slavernij, er gaan stemmen op voor een verenigd zuiden, een confederatie van staten. Er is een duidelijke agitator voor slavernij: Judith the Blessed  zij blijkt supernatural (Garou), maar men spreekt niet met haar. Op weg de stad uit komt nog een duo (te paard) de stad in, ze lijken vader en zoon: lang haar, blond baard, ‘pa’ heeft een zilveren hamer, verder dragen ze broeken maar weinig meer. Er wordt doordringend gekeken en om de druk weg te nemen beleefd gegroet door de party.

Men reist verder en komt al snel in de zompige bayou terecht. Hier en daar leven hier cajuns een teruggetrokken bestaan. Naarmate men dichter bij New Orleans komt, komt met ook kleine ‘altaartjes’ tegen: kaarsen, bloemen, kralenkettingen en dierlijke resten (vooral kip) liggend onder een complex arcaan teken (een vevé voor hen met occult). Dichter bij de stad liggen katoenvelden waarop voornamelijk zwarte slaven werken in de hete zon, ze zingen liederen om de gemoederen iets op te krikken en af te leiden van hun erbarmelijke omstandigheden en als verkapte rebellie, de thematiek is vaak bijbels, op dit moment zingen ze ‘Go Down Moses, Go Down. Let My People Go.’

Dan is er New Orleans, mogelijk de rijkste stad van de VS op dit moment. In de haven liggen tweemasters, driemasters en stoomboten. Op de kade is het een af-en-aan van goederen, die gesjouwd worden over de kasseien, tonnen die ratelen, karren die voortgetrokken worden en ‘hijskranen’ die ladingen op-en-af laden. De stad is groot en goed onderhouden. Er hangt hier een andere sfeer, een sfeer van magie. Er klinkt onbekende muziek, met vreemde akkoorden en breaks, maar wel opzwepend. Whipsaw wil graag meedoen. Wat opvalt is dat er in de stad ‘vrije’ zwarten zijn, en een sterke Haïtiaanse commune. Veel in orkesten zoals deze. Hoewel ze binnen de stad ‘veilig’ zijn (een relatief begrip) is het buiten de stad zeer onveilig voor hen (ze kunnen zo opgepakt en als slaaf aan het werk gezet worden, vrijbrieven of niet). Whipsaw valt hier niet op, maar meedoen met de muzikanten vergt nog wat oefening. De naam die rond zingt, als men probeert uit te vinden who-is-who is Marie Lavau. Whipsaw levert de brief af bij een louche adres in de haven, hij wordt vuil aangekeken, de brief wordt aangenomen en de deur wordt dichtgegooid. Liz zoekt het handelshuis van de familie op, de man hier geeft een update.

Wolfgang wil graag meedoen met de mode en een degenstok, maar dan wel een zilveren. De edelsmid hoort het aan, concludeert – in zijn hoofd – dat mijnheer een ritueel object zoekt en stuurt hem de louche buitenwijken in. Als Wolfgang op pad gaat, en hij bestudeert wordt door de lokale bevolking die met bowie messen hun nagels staan schoon te maken, vertrouwt hij het niet en gaat de rest halen. Men wandelt de achterbuurt suburbs in, er blijken nu meer mensen op pad te zijn: Witneuzen, Creolen, Zwarten, Chinezen. Men komt in de bayou bij een meer. Er wordt hier gepicknickt door mensen, terwijl men wacht op iets. Ook hier vindt men vevés. Wolfgang vraagt of hij hier goed zit voor zijn degenstok en krijgt het antwoord nee. Hij wil weer gaan maar de rest wil blijven zitten. Er verzamelen zich tegen de 200 mensen op de oevers van dit meer. Sense Weaver: nee (behalve wapens). Sense Wyrm: ja, de euthanatos wyrm. Er zijn nog een paar andere supernaturals, die lijken rituele zilveren messen bij zich te hebben: zit Wolfgang dan toch goed?

Het wordt donker. Eén trommel klinkt opzwepend. Een man geschminkt als skelet danst door de massa, het voelt als een feest voor de doden. Hij blèrt iets in het Creools, een introductie. Rat’s wordt enthousiast en begint een howl, maar de anderen zeggen ‘sssst’. Op het meer worden fakkels ontstoken, op bootjes staan mensen, op een van die bootjes staat een stokoude dame (80+) die krachtig het heft van de avond ter hand neemt: Marie Lavau. Er wordt gespeculeerd of ze Euthanatos is of Dream Speaker, het eind resultaat doet er niet toe: de spirits luisteren naar haar. Ze spreekt de massa toe in Creools en gebroken Engels. Het is een mis aan Baron Samedie. Zij doet magie, blatant, en vraagt om geluk en een zegen: de sfeer in New Orleans staat haar dit toe! (effect: volgende twee enen mag je negeren). Rat’s kijkt in de Umbra en vraagt de aanwezige spirits wie zij is: the Witch Queen of New Orleans. Dan gaan de toortsen uit een duisternis valt over het meer (en zo kan ze ongezien verdwijnen). Er is een collecte waarbij veel geld wordt opgehaald: deze dame is rijk.

Wolfgang en Whipsaw knopen een praatje aan met de supernaturals met zilveren messen en runes. Eentje kijkt Wolfgang eens goed aan. “Wat ben jij?” “Shapechanger, Garou” “Huh?” “Weerwolf” “Niet bijten!” “Nee joh”

Volgens de Verbena haal je het beste zilver bij Marie Lavau, maar het is wel duur. Er worden nog wat spirits gedeeld en men krijgt het adres. “Kennen jullie familie LaLaurie?” “Ja, het huis van horror. Daar zijn slaven gemarteld, dat kun je bezichtigen. De familie is verdreven en woont nu in een landhuis.”

Het huisje van Lavau is vrijstaand, maar bescheiden in kleurig lichtblauw geschilderd. Er zit een grote donkere Creool voor de deur op een stoel me teen sigaar. “Mevrouw slaapt. Wat willen jullie eigenlijk?” Wolfgang: degenstok. Whipsaw: informatie over LaLaurie. Doc: “We zijn shapeshifters.” De man gaat recht zitten: “Ah! Loup Garou!” Men vertelt over de verstoring in de geestenwereld bij Death Valley: morgen 11 uur mogen ze terug komen. Wolfgang vraagt of een cadeau gewenst is: goede cognac. Daarna gaat men naar een goedkope slaapplaats.

De ochtend wordt besteed met het kopen van cognac en het wisselen van zilver (zilveren dollars) in koper en goud. Rat’s zoekt naar een teefje en is daarin succesvol. Als men terugkomt bij het huisje staan er twee mannen in de tuin en een vrouw van in de 40 op de veranda. Er spelen kinderen in de tuin. De mannen verwijzen door naar Marie Lavau II, de dochter. Ze legt de regels uit en al snel blijkt dat zij het brein achter de franchise is. Van binnen is het een keurig houten huisje, niets occults of ritueels maar schilderijen en statige foto’s. Maar men voelt beschermende spreuken. Men gaat links en nog een keer links, dan heeft men het gevoel alsof men stepping sideways doet. Dan is er wel de voodoo sfeer: spinnenwebben en bosjes kruiden aan het plafond, zegels (vevés) op de muren en de grond (was en zout), een altaar met een grote schaal midden in de kamer, een werkbank / kast links tegen de muur. Er staan allerhande spullen kris kras door elkaar op de werkbank, van kruiden, tot artefacten, schalen, slangenhoofden, kippenpoten en rituele messen. Voorouder geesten kietelen de garou. Op een simpele houten stoel zit de vrouw in ene donkere rok, ze stopt met neuriën als de party binnenkomt. Ze groeten en doen de schoenen uit in het sanctum van deze elder mage en wassen hun handen in een de diepe schaal die voor de deur staat.

“Bon jour. Een vraag over mijn oude rivalen. En degens. Waarom?”

“Voor de goede sier. En het bevechten van Black Spiral Dancers.”

“Que?” “Gecorrumpeerde weerwolven” Daarna worden de twee flessen cognac en een fles eigen brouwsel aangeboden. “Merci.”

Whipsaw begint het verhaal: Bane, death valley, visioen, Buttercup gedood.

Lalaurie: “Dank, maar dat heeft wel voor veel beroering gezorgd. Hij werd aangestuurd door huis LaLaurie. Dat zijn hedge mages, niet bijzonder krachtig. Ik verwacht niet dat zij hierachter zitten. Maar ze zijn wel heel machtig. Ze hadden een echte magiër, maar die kon dit niet. Dat was een soort nefandus, of bijna nefandus. De bane kan er een van haat zijn, LaLaurie haat veel.”

Tools? “Bien sûr mon chere. Kun je even een kip halen?”

Ze tekent een veve met zout, slaat met kruiden en brand deze: een scherpe prikkende geur. Ze neemt een slok rum. Haar ogen draaien weg. “Je suis Maman Brigitte. Stel je vraag, precies.”

“Wat is de grote bane?”, wil Whipsaw weten. “Er zit hier een rol in van huis LaLaurie, deze roepen hem aan. Je kunt daar meer informatie vinden.”

“Er is beroering in de umbra…”, meldt Wolfgang. “LaLaurie heeft beschikking over banes”, vult Madame Brigitte aan: “Papa Legba vertelt dat deze banes alleen op de doorgaande routes zitten. Maar daar begint het ook. Kleinere spirits worden gemanipuleerd door grotere. Een van zijn agenten is in deze wereld.” Men vraagt verder: “Dit is niet Soul Eater, die is actief bij Death Valley. De aard van de agent vind je bij Huis LaLaurie. Huis LaLaurie wordt op een vreemde manier afgeschermd, sterkere magie dan wat ze zouden kunnen hebben. Misschien in convenant met supernaturals. Misschien is het tijd om de wereld van dit gezwel af te helpen. Dit zal gevaarlijk zijn.” Wlfgang : “haha!” Whipsaw begint over beveiliging. Gran Brigitte: “Croatoan.” Dan draaien de ogen terug.

“Cheri, antwoord gekregen?”

“Zegt Croatoan u iets?”

“Dat is een verdwenen kolonie, ergens 17e eeuw. De mensen van dat eiland zijn toen mysterieus verdwenen. Het woord Croatoan stond in een boom gekerfd.”