Scorpio Rising 13

Scorpio Rising 13 – Waxing Gibbous

Marie Laveau tegen Wolfgang: “Cherie, jij wilde nog iets anders?” Wolfgang legt zijn wensen rond een degen uit, dat kost wat tijd om te maken en een godsvermogen om aan te schaffen. Maar Laveau geeft hem een speciale prijs als ze het opnemen tegen LaLaurie. Hij gaat akkoord. Daarna zegent ze nog wapens en geeft ze een paar fetishes mee die handig kunnen zijn in de strijd, Doc moet ze pakken al heeft hij er een neus voor om de verkeerde te pakken: een schelpen ketting die goed is als gesel tegen geesten en een zwart geblakerde, dikke, holle bamboestok waarmee je de essentie van een geest kunt opdrinken. Whipsaw vraagt wat spirituele bescherming (armor) maar had gewild dat hij dat niet had gedaan … het ritueel is unheimisch, er wordt een kip geslacht en dunnen kerven getrokken in de palmen van Whipsaw. Het riekt te sterk naar de wyrm, en door de oppervlakkige wonden trekt het zijn aderen in waar het onderhuids kriebbelt. Gelukkig is het effect tijdelijk.

Daarna. Men besluit op onderzoek uit te gaan. Marie stuurt een grote Creool, Martìn, mee die het huis en de omgeving kent. Vooral het geheimzinnige krachtveld baart hen zorgen. Doc en Rat’s gaan de plantages onderzoeken, Whipsaw, Wolfgang en Liz lopen aan de andere kant langs het huis. In de umbra is de barrière zichtbaar. Via de bayou, mangrove, muskieten en alligatoren komen ze bij de plantages aan de rand van het grote terrein van de familie. Doc draagt het medaillon, het zegel, van huis LaLaurie, loopt door de barrière heen en concludeert dat het zegel beschermt. Hij neemt het af en merkt geen verschil. De werkende negers kijken raar. Rat’s steekt over en merkt niets. Een hightened senses geeft aan dat de lucht net iets anders is, een sense wyrm geeft aan een sterke wyrm taint in het huis. Maar, nadat Rat’s door de barrière is gegaan, komt een witneus opzichter aanlopen, met grote hoed, zweep en geweer. Rat’s loses his cool en vliegt de slavendrijver aan, ondanks aansporingen van Doc om weg te gaan (Kom Fido, kom. Bad doggie). Maar Rat’s voelt zich bekeken, er zit een drukkend gevoel in zijn hoofd. De man valt en Rat’s bijt zijn keel door, er breekt paniek uit onder de slaven.

Doc en Rat’s gaan ervandoor. Rendezvous met de anderen: week wachten of nu? Nu! Het is niet gepland, maar wel een goede afleiding. Via de achterkant benadert men het huis, in de richting van de botanische kas die vast zit aan het huis. Doc voelt zich angstig, anderen voelen zich bekeken, Whipsaw heeft het zegel en heeft nergens last van. Wolfgang wil rechtsomkeert maken, maar Doc praat op hem in en sleept hem mee. Er zijn 4 wyrm taints in het huis aanwezig. In de deuropening naar het reguliere huis in koloniale stijl staat een huisslaaf in livrei met een zilveren dienblad waarop een lege karaf staat, hij kwam af gelopen op het rumoer. Rat’s springt op hem af met ontblote tanden, de slaaf denk niet lang na en haalt uit met het zilveren dienblad. Rat’s krijgt lelijk de deksel op de neus. In de grote hoge centrale hal van wit marmer ontpopt zich het gevecht. Het blijkt dat de butler twee dienbladen gestapeld heeft, in iedere hand heeft hij er een. Een gooit hij naar Rat’s, deze duikt weg. Wolfgang schiet, Liz hakt met een bijltje. De butler scheurt open en valt uiteen in ratten: een stamp-feest begint.

Men rent de trappen op naar de plek van de grootste wyrm taint. Het licht door de glas in lood ramen verlicht de treden in schakeringen van kleur. Op de trappen komen 6 monsters (mockeries) aangekropen/lopen. Het zijn in elkaar gezette en genaaide slaven, gruwelijk om te zien zowel spiritueel (deze mensen hebben onmenselijk geleden) en grotesk sadistisch: sommigen hebben 4 armen en 4 benen, andere een verlengd aan elkaar genaaid (en nu dubbelgevouwen) lichaam. Op de trappen en de overloop ontpopt zich een gevecht. Wolfgang gooit met zelfgemaakte explosieven, terwijl Doc, Liz, Whipsaw en Rat’s in crinos gaan. De mockeries zijn stevig, maar niet opwassen tegen de aanvallen van de weerwolven. Met stormt verder naar boven, maar plots blijft Doc staan. Hij is bevangen door dezelfde irreële angst die Wolfgang eerder had. Nu is het aan Wolfgang om Doc erdoorheen te slepen.

Ze lopen de gang op de bovenste (2e) verdieping in, naar de deur waarachter de sterkste wyrmtaint zit. Liz trapt de deur in. Er staan een gezellig uitziend oud vrouwtje, met een knotje, een tasje en een wandelstok, en een bane spirit waarbij de hoofd en het lichaam een geheel vormen en die licht peervormig is. Tegen de muur, bij de schouw hangt een groot schilderij van Delphine in jongere jaren, dit dametje zou het inderdaad kunnen zijn, al heeft ze nu haar ziel verkocht en is ze nephandus. In de kamer zijn balken en cellen waarin gemartelde slaven zitten, net als in de verhalen. De bane probeert bezit te nemen van Wolfgang: deze weet dit net te weerstaan. De madame zegt iets en de slaven spatten uit elkaar in een fontein van gekrijs, bloed, vlees, en lichaamsdelen. Een muur van vlees vormt zich en blokkeert de doorgang: ze hadden de party horen aankomen (gevecht, explosieven, geweerschoten) en waren voorbereid. Wolfgang gooit een explosief, maar dat maakt maar een klein gat. Hakken en het gat groter maken duurt te lang. Rat’s zegt: Step sideways! Het huis is de umbra is naargeestig door alle leed en gekwelde zielen.

Men stapt terug de werkelijkheid in, in de horror kamer. Daar was het tweetal op aan het wachten. Rat’s krijgt een corruption over zich heen (nog geen effect, maar dat komt nog) en Delphine doet een spreuk waarbij het bloed uit de muren stroomt en de zintuigen allemaal overprikkelt raken, het heeft een verlammend werking. ‘Gelukkig’ heeft alleen Liz hier last van: zij staat als verlamt van angst. Rat’s duikt op de nephandus en lijkt haar te verwonden, maar in plaats daarvan breekt haar staf en ze staat ineens ergens anders, een witte flits slingert iedereen weg tegen de muren. Auw, en besmeurd. Wolfgang schiet en schiet kogels door haar heen, Whipsaw haalt uit en zet fikse klauwen in haar. Haar lichaam absorbeert bloed uit een bloedpoel en regenereert. Doc verschijnt uit de umbra, plant de zwarte bamboestok in de bane en drinkt. De bane sterft en geeft Doc een visioen (zie onder).

De nephandus doet ontbindingsmagie op Whipsaw, het effect is niet direct te merken. Whipsaw slaat terug, ze moppert over onbeleefde insluipers. Ze slaat met haar tas op Liz. Er vormen zich bloedtentakels, deze vallen ook aan. De nephandus probeert bij een nieuw bloedpoeltje te komen, maar wordt door iedereen tegelijkertijd aan stukken gescheurd. En: wat nu? Het huis in brand steken? De slaven vrijlaten in de bayou?

Tijdens het uithijgen en nadruipen van bloed: Doc vertelt het visioen dat hij heeft gehad. Er is een andere bane, een gevaarlijkere bane: schubbig, krabachtig, groot met 8 ogen. Deze staat in schimmen, en coördineert veel als poppenspeler, er zijn sub plannen. Shameful zat in het visioen en deze maakte deel uit van de plannen van deze bane.

Advertenties

Scorpio Rising – 12

Scorpio Rising 12 – halve maan, waxing Gibbous

 

Er wordt verder gereisd. Is Rabbit Chasers een goede naam? Men zat per slot van rekening achter een konijn aan?

Twee dagen later komt met een man tegen. Hij loopt naast zijn paard. Hij is stoffig en draagt een Marshall ster – dit is de marshall waarover de Judge of Doom het had. Er wordt over en weer gegroet, koffie gedronken (hij biedt jerky aan) en nieuws uitgewisseld. Zijn naam is Phil ‘Walker’ Lionell. Hij vertelt over de onrust in Louisiana en als je abolitionist bent (wat hij lijkt te zijn, door Bijbel quotes te geven maar zonder daar expliciet antwoord op te geven) kun je daar beter je mond houden. Vooral de praatjes van de advocaat Lincoln bevallen het merendeel van de bevolking aldaar niet.

Na een paar dagen verder reizen, is het landschap weer groen en reist men door Bossier Parish (paar boerderijen en een kerk) en direct aan de andere kant van de Red River ligt Shreveport – een welvarende kleine stad, een overslag plaats voor veel goederen.  Frans is een primaire taal, maar Engels spreekt men ook. Men vind een modaal saloon (niet duur, niet goedkoop), neemt baden (Liz begint buikje te krijgen), frist zich op. Whipsaw zoekt werk bij Wells Fargo company (Zijn er nog spoed opdrachten naar New Orleans? – Kom morgen terug). Wolfgang bestudeert de een-armige bandiet en drinkt likeurtjes, in de hoek speelt een pianola. Een dame van lichte zeden houdt hem aan de praat. Maar Wolfgang probeert het systeem van de bandiet te kraken, dat is lastiger dan het lijkt, vooral als je dronken bent. Maar de volhouder wint. Als hij op het cruciale moment een dronken zeeman wegduwt, wint hij 80x zijn inzet – niet slecht. Doc probeert een ‘reguliere’ vrouw te verleiden met zijn salesman praatjes en avonturen, maar dan moet hij wel eerst afkomen van de mannen die de vrouwen begeleiden. Dus drank en drugs: maar dan lukt het hem ook. De dag daarna heeft Wells Fargo een brief voor New Orleans – of Whipsaw die kan afleveren en dat wil hij wel. Liz schrijft een brief aan huis (maar nog niets over de zwangerschap.) Rat’s houdt zich rustig.

Op straat is er veel gemorrel over de bemoeienis van het noorden m.b.t. de slavernij, er gaan stemmen op voor een verenigd zuiden, een confederatie van staten. Er is een duidelijke agitator voor slavernij: Judith the Blessed  zij blijkt supernatural (Garou), maar men spreekt niet met haar. Op weg de stad uit komt nog een duo (te paard) de stad in, ze lijken vader en zoon: lang haar, blond baard, ‘pa’ heeft een zilveren hamer, verder dragen ze broeken maar weinig meer. Er wordt doordringend gekeken en om de druk weg te nemen beleefd gegroet door de party.

Men reist verder en komt al snel in de zompige bayou terecht. Hier en daar leven hier cajuns een teruggetrokken bestaan. Naarmate men dichter bij New Orleans komt, komt met ook kleine ‘altaartjes’ tegen: kaarsen, bloemen, kralenkettingen en dierlijke resten (vooral kip) liggend onder een complex arcaan teken (een vevé voor hen met occult). Dichter bij de stad liggen katoenvelden waarop voornamelijk zwarte slaven werken in de hete zon, ze zingen liederen om de gemoederen iets op te krikken en af te leiden van hun erbarmelijke omstandigheden en als verkapte rebellie, de thematiek is vaak bijbels, op dit moment zingen ze ‘Go Down Moses, Go Down. Let My People Go.’

Dan is er New Orleans, mogelijk de rijkste stad van de VS op dit moment. In de haven liggen tweemasters, driemasters en stoomboten. Op de kade is het een af-en-aan van goederen, die gesjouwd worden over de kasseien, tonnen die ratelen, karren die voortgetrokken worden en ‘hijskranen’ die ladingen op-en-af laden. De stad is groot en goed onderhouden. Er hangt hier een andere sfeer, een sfeer van magie. Er klinkt onbekende muziek, met vreemde akkoorden en breaks, maar wel opzwepend. Whipsaw wil graag meedoen. Wat opvalt is dat er in de stad ‘vrije’ zwarten zijn, en een sterke Haïtiaanse commune. Veel in orkesten zoals deze. Hoewel ze binnen de stad ‘veilig’ zijn (een relatief begrip) is het buiten de stad zeer onveilig voor hen (ze kunnen zo opgepakt en als slaaf aan het werk gezet worden, vrijbrieven of niet). Whipsaw valt hier niet op, maar meedoen met de muzikanten vergt nog wat oefening. De naam die rond zingt, als men probeert uit te vinden who-is-who is Marie Lavau. Whipsaw levert de brief af bij een louche adres in de haven, hij wordt vuil aangekeken, de brief wordt aangenomen en de deur wordt dichtgegooid. Liz zoekt het handelshuis van de familie op, de man hier geeft een update.

Wolfgang wil graag meedoen met de mode en een degenstok, maar dan wel een zilveren. De edelsmid hoort het aan, concludeert – in zijn hoofd – dat mijnheer een ritueel object zoekt en stuurt hem de louche buitenwijken in. Als Wolfgang op pad gaat, en hij bestudeert wordt door de lokale bevolking die met bowie messen hun nagels staan schoon te maken, vertrouwt hij het niet en gaat de rest halen. Men wandelt de achterbuurt suburbs in, er blijken nu meer mensen op pad te zijn: Witneuzen, Creolen, Zwarten, Chinezen. Men komt in de bayou bij een meer. Er wordt hier gepicknickt door mensen, terwijl men wacht op iets. Ook hier vindt men vevés. Wolfgang vraagt of hij hier goed zit voor zijn degenstok en krijgt het antwoord nee. Hij wil weer gaan maar de rest wil blijven zitten. Er verzamelen zich tegen de 200 mensen op de oevers van dit meer. Sense Weaver: nee (behalve wapens). Sense Wyrm: ja, de euthanatos wyrm. Er zijn nog een paar andere supernaturals, die lijken rituele zilveren messen bij zich te hebben: zit Wolfgang dan toch goed?

Het wordt donker. Eén trommel klinkt opzwepend. Een man geschminkt als skelet danst door de massa, het voelt als een feest voor de doden. Hij blèrt iets in het Creools, een introductie. Rat’s wordt enthousiast en begint een howl, maar de anderen zeggen ‘sssst’. Op het meer worden fakkels ontstoken, op bootjes staan mensen, op een van die bootjes staat een stokoude dame (80+) die krachtig het heft van de avond ter hand neemt: Marie Lavau. Er wordt gespeculeerd of ze Euthanatos is of Dream Speaker, het eind resultaat doet er niet toe: de spirits luisteren naar haar. Ze spreekt de massa toe in Creools en gebroken Engels. Het is een mis aan Baron Samedie. Zij doet magie, blatant, en vraagt om geluk en een zegen: de sfeer in New Orleans staat haar dit toe! (effect: volgende twee enen mag je negeren). Rat’s kijkt in de Umbra en vraagt de aanwezige spirits wie zij is: the Witch Queen of New Orleans. Dan gaan de toortsen uit een duisternis valt over het meer (en zo kan ze ongezien verdwijnen). Er is een collecte waarbij veel geld wordt opgehaald: deze dame is rijk.

Wolfgang en Whipsaw knopen een praatje aan met de supernaturals met zilveren messen en runes. Eentje kijkt Wolfgang eens goed aan. “Wat ben jij?” “Shapechanger, Garou” “Huh?” “Weerwolf” “Niet bijten!” “Nee joh”

Volgens de Verbena haal je het beste zilver bij Marie Lavau, maar het is wel duur. Er worden nog wat spirits gedeeld en men krijgt het adres. “Kennen jullie familie LaLaurie?” “Ja, het huis van horror. Daar zijn slaven gemarteld, dat kun je bezichtigen. De familie is verdreven en woont nu in een landhuis.”

Het huisje van Lavau is vrijstaand, maar bescheiden in kleurig lichtblauw geschilderd. Er zit een grote donkere Creool voor de deur op een stoel me teen sigaar. “Mevrouw slaapt. Wat willen jullie eigenlijk?” Wolfgang: degenstok. Whipsaw: informatie over LaLaurie. Doc: “We zijn shapeshifters.” De man gaat recht zitten: “Ah! Loup Garou!” Men vertelt over de verstoring in de geestenwereld bij Death Valley: morgen 11 uur mogen ze terug komen. Wolfgang vraagt of een cadeau gewenst is: goede cognac. Daarna gaat men naar een goedkope slaapplaats.

De ochtend wordt besteed met het kopen van cognac en het wisselen van zilver (zilveren dollars) in koper en goud. Rat’s zoekt naar een teefje en is daarin succesvol. Als men terugkomt bij het huisje staan er twee mannen in de tuin en een vrouw van in de 40 op de veranda. Er spelen kinderen in de tuin. De mannen verwijzen door naar Marie Lavau II, de dochter. Ze legt de regels uit en al snel blijkt dat zij het brein achter de franchise is. Van binnen is het een keurig houten huisje, niets occults of ritueels maar schilderijen en statige foto’s. Maar men voelt beschermende spreuken. Men gaat links en nog een keer links, dan heeft men het gevoel alsof men stepping sideways doet. Dan is er wel de voodoo sfeer: spinnenwebben en bosjes kruiden aan het plafond, zegels (vevés) op de muren en de grond (was en zout), een altaar met een grote schaal midden in de kamer, een werkbank / kast links tegen de muur. Er staan allerhande spullen kris kras door elkaar op de werkbank, van kruiden, tot artefacten, schalen, slangenhoofden, kippenpoten en rituele messen. Voorouder geesten kietelen de garou. Op een simpele houten stoel zit de vrouw in ene donkere rok, ze stopt met neuriën als de party binnenkomt. Ze groeten en doen de schoenen uit in het sanctum van deze elder mage en wassen hun handen in een de diepe schaal die voor de deur staat.

“Bon jour. Een vraag over mijn oude rivalen. En degens. Waarom?”

“Voor de goede sier. En het bevechten van Black Spiral Dancers.”

“Que?” “Gecorrumpeerde weerwolven” Daarna worden de twee flessen cognac en een fles eigen brouwsel aangeboden. “Merci.”

Whipsaw begint het verhaal: Bane, death valley, visioen, Buttercup gedood.

Lalaurie: “Dank, maar dat heeft wel voor veel beroering gezorgd. Hij werd aangestuurd door huis LaLaurie. Dat zijn hedge mages, niet bijzonder krachtig. Ik verwacht niet dat zij hierachter zitten. Maar ze zijn wel heel machtig. Ze hadden een echte magiër, maar die kon dit niet. Dat was een soort nefandus, of bijna nefandus. De bane kan er een van haat zijn, LaLaurie haat veel.”

Tools? “Bien sûr mon chere. Kun je even een kip halen?”

Ze tekent een veve met zout, slaat met kruiden en brand deze: een scherpe prikkende geur. Ze neemt een slok rum. Haar ogen draaien weg. “Je suis Maman Brigitte. Stel je vraag, precies.”

“Wat is de grote bane?”, wil Whipsaw weten. “Er zit hier een rol in van huis LaLaurie, deze roepen hem aan. Je kunt daar meer informatie vinden.”

“Er is beroering in de umbra…”, meldt Wolfgang. “LaLaurie heeft beschikking over banes”, vult Madame Brigitte aan: “Papa Legba vertelt dat deze banes alleen op de doorgaande routes zitten. Maar daar begint het ook. Kleinere spirits worden gemanipuleerd door grotere. Een van zijn agenten is in deze wereld.” Men vraagt verder: “Dit is niet Soul Eater, die is actief bij Death Valley. De aard van de agent vind je bij Huis LaLaurie. Huis LaLaurie wordt op een vreemde manier afgeschermd, sterkere magie dan wat ze zouden kunnen hebben. Misschien in convenant met supernaturals. Misschien is het tijd om de wereld van dit gezwel af te helpen. Dit zal gevaarlijk zijn.” Wlfgang : “haha!” Whipsaw begint over beveiliging. Gran Brigitte: “Croatoan.” Dan draaien de ogen terug.

“Cheri, antwoord gekregen?”

“Zegt Croatoan u iets?”

“Dat is een verdwenen kolonie, ergens 17e eeuw. De mensen van dat eiland zijn toen mysterieus verdwenen. Het woord Croatoan stond in een boom gekerfd.”

Scorpio Rising – 11

Scorpio Rising 11 – wassend, halve maan

 

Men heeft de katerige party laten liggen waar ze in slaap zijn gevallen: in de nabijheid van de vuurplaats. Een paar natives staan op wacht en spelen een potje chunkey (een spel met stenen). De zon komt op en de dauw maakt de party klam. De party zet koffie een wachter wil wel koffie. Men komt erachter dat deze groep het fort overvallen moet hebben, er wordt verteld dat ze gatling guns hebben. Wolfgang ziet een mooie toepassing van gatlings guns in crinos toestand. De wachter vertelt ook over banes die een aspect zijn van een urge-wyrm Beast of War.

 

Dan: opbreken en vertrekken. De reis naar Louisana duurt twee weken, door Texas heen, dus er is tijd om te oefenen. Na een paar dagen komen ze een donkere ruiter tegen: zwarte kleren, zwarte hoed, zwarte laarzen, zwart paard, zwarte lange jas. Een grote zilveren claive hangt binnen grijp bereik aan de zij van zijn paard. Hij stopt op afstand en lijkt in zichzelf te spreken. “Nee”, zegt Rat’s, “het is een kleine Griffioen spirit.” Hij wordt begroet. Het zegt: “Gegroet. Ik ben een Judge of Doom, Philodox van de Shadowlords.” Het valt de party op dat het zwaard en de paardendeken nog bloedspatten bevat. “Er gaan verhalen rond in de spirit world. Julie spelen daarin een rol. Ik bestraf overtredingen van de litanie.” Hij heet Savage Jim en is extreem gladgeschoren.

 

Jim ondervraagt de party en begint bij Liz bij het vissen naar aantrekkelijke natives. “Oh het was een garou en dus niet van belang.”, zegt ze, dat lijkt hij goed te vinden. Wat vindt Whipsaw van Metissen? “Er was een native gids, die wyrm-infested was.” Tja, weinig tegenin te brengen, trouwens…het was een metis. Rat’s vraagt hij “Nog op botten geknabbelt?” Rat’s: “Niet die van de doodgraver” Aan Doc: “Onderwerp jij je?” Aan diegene die op dat moment alpha is. “Jij hebt de laagste positie Omega.” Aan Wolfgang: “Heb jij respect voor Gaia?” Wolfgang: “Ja hoor!” Dan gaat hij verder: “Er was een gevecht in Turquoise. Geen Crinos gezien?” Ai, Rat’s heeft zich laten zien in crinos om de aanvallende meute gek te maken…maar gelukkig zijn die allemaal dood: “We waren in de umbra.” “Ik ga naar Turquoise om dat te controleren. Ver achter mij zal ook de marshall komen, hij is human en onderzoekt de dood van de sheriff, ik wis sporen van mogelijke breaches e.d. Als jullie gelogen hebben, zal ik jullie zoeken. ” Hij praat verder: “Jullie moeten een party vormen. Wie is de leider?” Het antwoord ‘dat wisselt’ bevalt hem niet. “De Silverfang is de ahroun en de alpha. Dat nieuwerwetse gedoe is leuk voor die watjes van de Children of Gaia, maar niet hier.”

 

De reis gaat gestaag verder tot zes Sioux Indianen, met hun kenmerkende mohawk kapsel, op de wagen komt afstormen. Zij zien een vrouw, een hond, een koetsier en twee begeleiders: een makkelijke prooi. Ze gebruiken boog en bijlen: en hierin zijn ze ook zeer geoefend. Ze hebben geen problemen om de wegduikende party toch te raken met wat pijlen. Ze laten hun paarden om de koets heen cirkelen en blijven schieten. Maar de party schiet terug: Whipsaw in Glabro, en Rat’s in Hispo. Wolfgang raakt er een flink. Whipsaw idem. Rat’s springt er een naar de keel. De indiaan steekt een dolk in Rat’s, maar Rat’s scheurt de keel open. Er worden pijlen, bogen (goede kwaliteit) en tomahawks buit gemaakt.

De avond valt en de karavaan onderbreekt de reis voor rust. Onder tussen speculeert met verder over wat de Shadow Lord zei: pack worden, Liz als alpha. De oude afspraak van de party, die iedereen inzet naar zijn/haar kwaliteiten, beviel beter. Maar een pack worden? En wie wordt dan de totem? Coyote? Whipsaw merkt op dat hij Whippoorwill heeft afgezworen door de woorden van Coyote. Liz vertelt rustig dat hij de vader is van haar kind…om de een of andere manier is niemand echt verrast. Wolfgang vindt het wel een toffe peer. Doc: ja hoor. Rat’s: ja, als iedereen dat wil. Wolfgang, in wiens hoofd Coyote een log cabin heeft ingericht, vertelt dat hij een visioen heeft gehad nadat hij ging mediteren. Een boodschapper spirit (vogelachtig) vertelt dat Coyote niet dicht bij is momenteel en tijd nodig heeft om te komen, letterlijk vertelt deze dat Wolfgang iedereen moet stallen met een ritueel en een jacht en zo, maar niet vertellen dat dit een soort ‘opzet’ is. Als huntsmaster wordt de philodox Whipsaw gekozen: op de jachtlijst van vandaag staat Bane, daar lijkt Coyote een hekel aan te hebben. Er wordt een moot uitgeroepen en het voornemen op een pack te worden. Men stapt de umbra in, er zijn krachtige rukwinden, van de umbral storm in de verte (windkracht 7-8). Er zijn zilver-blauwe sporen in de het landschap van de pen-umbra (die heel erg op het normale landschap lijkt). Deze leiden verder de duinen in. Al lopende vertelt Wolfgang dat zijn visioen hem vertelde om iedereen te stallen, om zo tijd te winnen voor Coyote. Langzaam buigen de sporen af de lucht in, het zijn de sporen van een groot konijn, deze hupt in de verte vrolijk verder. Deze heeft geen wyrm taint. Dieper in de umbra, houd hij stand en kijkt de party aan, dan kijkt hij naar beneden, de heuvel af. De spirit zegt niets. Als iedereen boven op de heuvelrug staat, ziet men een donkere poel met een paarsige gloed beneden. Ook dit heeft geen wyrm taint noch weaver taint. Het konijn blijft staan als iedereen naar beneden loopt. Ze lopen om het poeltje heen: nu is het een groot meer. Ze zien de rug van een groot wezen wegduiken.

 

Aan de oever van het meer staan de schimmen van Indianen ouders, ze treuren en roepen “Nanabush!”. Qua kledij en uiterlijk zijn dit natives die meer in het noord / noordoosten wonen. Ze zien een klein kindje spelen en een groot monster uit het water het kindje grijpen. De tijdlijnen kloppen niet, ze lopen door elkaar. Wolfgang kent, uit het saloon, een obscuur verhaal over een dat zou wonen in de meren van het noorden: is dat deze? Het eet kinderen en iedereen die te dicht in de buurt komt. Doc kent een vage referentie naar een lore van een oeroud wezen dat een van de drijvende krachten achter creatie is: de Nanabush. Discussie volgt: wat is het doel? Het zal toch niet de bedoeling zijn dat we deze verslaan? Coyote is een oorlogsgeest, maar ook een trickster. Out-of-the-box thinking. Iets met het konijn misschien, als offer? Men kijkt naar het konijn, deze schud ‘nee’ vanuit de verte met een minzaam glimlachje. Een plan ontvouwt zich. Wolfgang gaat in het water, Doc gaat met zijn rug naar het water zandkastelen bouwen. Ook Rat’s gaat in het water. Hij ziet het beest al in de verte. Het lijkt het meeste op een enorme Meerval met grijparmen. Het zwemt op Doc af, rolt zich op en lanceert zich naar Doc: hij is pijlsnel. Hij grijpt Doc vast en sleurt hem terug naar het water. Hier zat iedereen op te wachten. Iedereen stormt erop af. Men veranderd in Crinos, slaat klauwen in de glibberige huid en probeert het monster vast te grijpen. Rat’s roept: “Laat hem niet naar het water gaan.” Whipsaw beseft zich dat dit een illusie is en stelt zich een harpoen voor: deze neemt vorm als ene harpoen gemaakt (en getekend ) door een kind. Met de harpoen heeft hij goede grip op het beest. Met vereende krachten tilt men het monster op en draagt het naar de oever, en daarna de heuvel op. Konijn springt naar voren, het landschap brokkelt af, wolken trekken samen. Op de afbrokkelende duin staat een man met een staf, hij draagt een native american cape: shamaan-Coyote. Hij stompt met de staf op de grond: BOEM. Door de wolken breekt de maan. Nanabush verandert in (de ‘reguliere’) Coyote. Er dansen moonspirits in de banen van het maan licht. Shamaan-Coyote danst mee. De party gaat ook meedansen, Coyote doet een Howl naar Luna. Een aspect van de Incarna Luna verschijnt en danst mee met Coyote en de groep Garou: dit is zijn kracht als greater (totem)-spirit.

 

Shamaan-Coyote zegt: “Jullie hebben het goed gedaan. Dit raadsel had geen echte oplossing. Ik accepteer jullie als pact. Ik heb geen ban (taboe), behalve dat jullie je hart volgen en de wyrm niet in jullie hart toelaten. Maar voordat jullie mij accepteren, weet dat ook Nanabush een aspect van mij is.” “Oei”, zegt Doc. “Eet jij kinderen?”, vraagt Wolfgang verschrikt. “Ik niet, maar Nanabush wel. Hij neemt offers en is een aspect van mij in het Noorden / Noordoosten bij de grote meren. Net als het Konijn, Briar Rabbit.” Er wordt geknikt. “Oh ja, laat de Nuwisha, Were-Coyotes, met rust. Ik kan jullie altijd vinden en weet dat jullie overal de schuld van zullen krijgen.” “Oh, dat zijn we al gewend.”

De party zegt nog steeds volmondig ‘ja’ en is nu officieel een pact met een totem spirit. Nu de naam nog.

 

 

 

 

 

 

 

Scorpio Rising 10

Scorpio Rising 10 – Eerste Kwartier

De slag in de umbra tegen de Black Spiral Dancers is gewonnen: maar wat was de prijs? Rat’s zwaargewond en buiten bewustzijn. Whipsaw, kwijlend en zwakzinnig met een hersenbeschadiging (en een lelijk litteken van een spiraal). Doc en Liz zijn gewond, maar staan nog overeind. Whipsaw vangt vlinders (een kleine spirit die langs vliegt). Het waait in de umbra, er vliegen spirits langs. Buttercup ligt buiten bewustzijn op de ‘grond.’ Voorzichtig en met veel gedoe proberen ze uit de umbra te komen, gelukkig komt de gezonde en niet gewonde Wolfgang helpen. Hij was druk bezig met schieten en had het moment gemist. De slag in de umbra was snel voorbij.

In Wolfgangs huis komt de hamvraag: wat willen ze eigenlijk weten van Buttercup? Eerst binden ze hem vast en beplakken hem met zilver om de gnosis laag te houden. Af en toe brengen ze een wond toe om hem zwak te houden. Rat’s is onervaren in het ondervragen en schreeuwt: spreek! Welke bane wilde je oproepen?! Maar Buttercup, in crinos, reageert niet. Hij probeert het nog een keer. Weer niets. Whipsaw stamelt een vraag. Maar Buttercup lacht vaag. Liz spreekt, maar hij huilt: de geesten van dode dieren komen weer aan. Nu moeten ze die ook nog opruimen. Moeiteloos stelt Rat’s voor : dit heeft geen zin, laten we hem doodmaken. Doc zegt dat ze het nog niet echt geprobeerd hebben, Buttercup heeft informatie maar ook Pain Resistance; zou Rat’s zelf antwoord geven na deze halfslachtige ondervraging? Dan komt Schildpad binnen gesjokt. “Hal-lo…jij..hebt mij…geroepen?”, vraagt hij Rat’s. Ja, 5 dagen geleden: “tja het is al voorbij.” “Dan…ga…ik…….weer”

“Nee wacht, heb jij ideeën voor deze BSD?” “Er…is…het meer…van zil-ver.” Stilte “Dat is een queeste op zich”, zegt Liz. “Maar…je…kunt…hem…ook…ingraven…bij…een…mieren-hoop. Dat is…popu-lair…hier.”

“Oh, jullie…zijn…dat pack…van Coyote?” ‘Nounou, pack, Coyote’ wordt er gemopperd. “En jij…hebt Whippoorwill…verraden.” Whipsaw staart leeg terug. “De spirits…waren…daar boos over….tot..ze..hoor-den…dat Coyote…erachter…zat . Coyote…vertelt..jullie…verhaal. Was…dat…alles?” Neen, men wil nog van alles leren: Rat’s wil Mother’s Touch (bestudeer de wonden, leer medicine) leren en Liz Resist Toxin (3 dagen eikensap drinken; hier zijn geen eiken maar gelukkig staat iets in de wagen van Manson), Doc vraagt om Blissfull Ignorance (kameleon zit hier ook niet, maar wel een bijdehandse woestijnhagedis die het ook kan. Deze hagedis vertelt Doc dat hij moet urineren in het bak water die in het maanlicht staat) en Whipsaw wil Luna’s Armor leren (Schildpad heeft wel banden met Moonspirits: baden in het water dat een volle avond in het maanlicht heeft gestaan).

Liz stelt voor om Buttercup zonder drinken in de woestijn in te graven bij een mierennest. Zo gezegd zo gedaan. Het duurt even en dan begint Buttercup te spreken. Maar uiteindelijk geeft hij informatie voor water. Hij is niet in Death Valley geweest, maar in ruil voor zijn dood merkt hij op dat het allemaal erger is geworden, dat er iets doorheen zou kunnen als de goede omstandigheden er zijn. Het onrust, de ruzies en de haat wijzen erop dat het dichterbij komt. Wolfgang houdt zich aan zijn woord en schiet hem dood. In zijn jaszak zit een zegel dat hem kenmerkt als officieel afgevaardigde van huis LaLaurie, slavenhandelaars in Louisiana. Liz merkt op dat dat moordenaars en martelaars zijn: vermijden.

Eerst even regenereren en de contacten in Turquoise in orde maken. Dat kost drie dagen. Dan op naar Oraibi (één kar blijft in Turquoise). De lupus Sunchaser zit te praten (mindspeak) met Little Red Fox als ze ’s avonds aankomen. Men vertelt het tweetal wat er gebeurd is. Little Red Fox stelt voor dat ze hun zaken in Oraibi snel afhandelen en meegaan naar de Wendigo-elders om hun verhaal te doen. De Wendigo zullen hen niet vriendelijk onthalen, maar het verhaal is belangrijk. Hmmmm…tijd voor etiquette. Little Red Fox vertelt dat de Wendigo vooral voor glory gaan (oude broer wisdom en middelste broer honor), ze zijn dan ook fysiek ingesteld. Dus wees voorbereid op fysieke uitdagingen. Respecteer de stam en de voorouders.

 

Atsila, de chieftain van de Fireclan, ontmoet de party als eerste. Ze doen hun verhaal en Doc overhandigd een zak turkoois. Atsila laat de gemcutter van House of the Hard Woman komen: Ituha (zie Personae dramatis). Rat’s vraagt naar Kokyangwuti en of hij Whipsaw wil helpen: Whipsaw is nog steeds aardig, maar minder slim en heeft steeds hoofdpijn. Een klein skeletje (spirit) zit ineens bij Whipsaw op de schouder: jij had dood moeten zijn. Men kent de kracht van de garou, maar dit eist een tol van het lichaam en van de spirits: tijd om de belasting te betalen. Morgen is er overleg met Winawa. Ituha komt aangelopen, zegt iets in Hopi en bestudeert het turquoise: zijn oordeel is dat het goede kwaliteit is. Atsila zegt dat de party oprecht en eervol gehandeld heeft. Hij pakt een vogelschedel en knijpt het fijn: we zullen jullie niet vervloeken. Dan loopt hij weg. Kokyangwuti van de Society of the Spider Woman komt niet veel later aangelopen: iemand genezing nodig? Ja zeker, wie niet? De in versieren-op-de-mensen-manier nog niet heel erg ervaren Rat’s probeert de mooie Indiaanse te versieren: ze is nog niet onder de indruk, en een gebroken riet is ook niet een heel romantisch cadeau. Ze kijkt naar Liz: “Je hebt een mooie gloed. Doe voorzichtig met drank. Je uitstraling komt in de buurt van een Holy Woman.” “Van Coyote? De repercussies zijn niet te overzien. Maar trickster is heel vruchtbaar,” ze mompelt “misschien moet ik de Anasazi (= verdwenen tribe) wel informeren.” Men krijgt het zelfde huisje voor de nacht en maispannenkoeken met water voor ontbijt.

Iedereen staat ’s ochtends bij Winawa. Wolfgang besluit om in lupus vorm te gaan, tot verbazing van zijn toekomstige pack members. Atsila is er, Kokyanwuti, Ituha en Winawa. De chieftains overleggen: de garou moeten investeren (gnosis); een test is niet nodig. Dus terug naar de brandende zon op het plateau op de berg. Iedereen mediteren in de cirkel: een rituele dans wordt gedaan en rook uit een heilige pijp wordt over iedereen uitgeblazen. Kokopelli verschijnt , een spirit met een bochel en dreads. Hij heeft een grote fluit (yes, pun intended), dit is de totem van de Hopi. Hij begroet de party, en kent Coyote want hij is een aspect van Coyote. Hij brengt speciale zegens, want “Coyote waakt over u” en speciaal voor de schone dame. “Genezen? Dat doe ik graag, want jullie hebben iets dappers gedaan.” Hij legt zijn Fluit op Whipsaw…“Wiep!”

Na de trance afscheid nemen en met Little Red Fox op pad. Whipsaw rijdt, Doc en Wolfgang mediteren. Na ene tijd rijden sluiten twee indianen aan: ze kijken argwanend. Het zijn Wendigo galiard Thunderbird Flies Again en galliard-in-opleiding Crawling King Snake .Wolfgang vraagt hoe het is om galiard te zijn voor de Wendigo. “Ah, is dit een challenge?”, vraagt Thunderbird. Wolfgang moet een verhaal vertellen: Er was eens een Metis uit Turquoise. Die ging eens op stap met wat cowboys. Het verhaal van Thunderbird is zeer expressief en fysiek, stem, veel gebaren en het mimieken van personages: niet per se beter, wel de Wendigo stijl. Wolfgang leert wat Apache van hem. Tegen de Rio Grande aan ligt de stam momenteel, hier groeit stug gras en kleine struiken. Bij het kamp worden ze opgewacht. Een grote vrouw staat met haar armen over elkaar, ze heeft twee zilveren tomahawks, ze draagt de leidersveren; zij is de sterkste, zij leidt. Naast haar staat en zwarte wolf, deze heeft een Fang Dagger om zijn nek hangen. Vanuit het niets: een individu rent met twee tomahawks op de party af: de eerste test. Liz springt van het paard, paekt haar bijl en weert de eerste klap af. Ze schopt de benen onder hem uit en hij valt. Ze springt op hem om hem te ontwapenen, maar hij geeft haar een kaakslag. Ze krabbelen op, hij sjokt weg er staan inmiddels een grote groep indianen te kijken. Little Red Fox reageert hier niet op: “Laat mij jullie introduceren bij onze leider” Liz: “graag!” en steekt haar bijl weg.

De grote vrouw is Blood Shikoba (ahroun), de wolf is Hunger of Shadows (theurg). Rat’s heeft van hem gehoord. Hij heeft tegen grote slangen gevochten in het zuiden, zeer eervol, maar een hekel aan blanken. Little Red Fox wijst in de massa: “en dat was onze ragabash Gun-and-Tomahawk” De party stelt zich voor, Blood en Hunger fluisteren. Dan zegt Blood: “Jullie willen vast praten en zo.” “We hebben informatie,” probeert Whipsaw. “Nou,” zegt ze ongeïnteresseerd, “laten we dan maar naar mijn tipi gaan.” Gun-and-Tomahawk sluit aan. Men krijgt gezouten vlees en een gefermenteerde drank. Wolfgang wil zijn eigen drank uitdelen, maar dat wordt genegeerd (hij neemt een demonstratieve grote slok). Rat’s spreekt, hij wordt het minst genegeerd, Wolfgang ligt het moeilijkst. Rat’s doet het hele verhaal in garou speech uit de doeken (Death Valley, bane, metis vermoord (“oggot”), grotere bane hierachter. “Waarom heeft hij (Whipsaw) een spiraal?” vraagt Hunger aan onze theurg. Rat’s legt het uit (Black Spiral Dancer, gevecht, litteken). De ragabash slaat Rat’s: “Geen litteken!” Rat’s zegt: “Jij bent geen Black Spiral Dancer! Jij vecht niet met Balefire!” Ja, Balefire geeft nare littekens. De ragabash geeft Whipsaw een houtje, veel drank en snijdt het litteken, ruim, weg. Whipsaw gaat in crinos om te genezen. De Wendigo reageren niet. Na een kort gesprek tussen de Wendigo geloven ze het verhaal, ze gaan overleggen met de Uktena. “Secundaire redenen?” Renown. “Klaar om een verhaal te vertellen?” Ja! “Maar jullie galliard is wel weaver- en wyrmbringer. Als wolf spreken is waarschijnlijk beter.” Whipsaw leert de Moot Rite om hem te kunnen introduceren, Wolfgang gaat het zo goed mogelijk in Apache doen (aangevuld met garou speech). De theurg Hunger introduceert de party, negatief. Whipsaw laat stilte opbouwen, en doet dan de moot howl: de Wendigo zijn hierdoor licht in verlegenheid gebracht want de party regenereert de caern met Gnosis. Wolfgang vertelt het verhaal met mimiek en fysiek, als lupus. Geen ovaties, maar hij krijgt de lachers op zijn hand als hij bij het stuk van Buttercup (een blanke) in zijn eigen vorm veranderd. Daarna afwachtende stilte. Hunger en Blood Shikoba overleggen kort: ze kunnen niet om het verhaal heen. Vooral het opnemen tegen vier BSD’s. De renown wordt bevestigd. Blood zegt: “Ik denk dat jullie een queeste hebben. In Louisana. Jullie zijn tot nu toe niet als andere wyrmbringer. Jullie zijn wel dapper en eervol. Wees voorzichtig met de Weaver. En met Coyote. Nu: drinken en even geen oorlog voeren.” Dit begint plichtmatig, maar wordt steeds iets losser.

Scorpio Rising – 9

Scorpio Rising – 9, New Moon (en sikkel eerste kwartier)

Er worden plannen gemaakt, good will gekweekt, en veel zaken besproken. De party kent het stadje, maar de vijand ook. Van waar komt de aanval? Wat te doen met de onschuldigen? Hoe in crinos te gaan? Bones wil wel helpen met het bezweren van wapens zodat de ‘spirits of bad luck’ er minder vat op hebben. Het gaat niet zonder slag of stoot, een van zijn handen geeft vreemd licht. Cohen, de leraar Rabbi, wil wel een oogje open houden in de umbra. Er wordt een blokkade opgeworpen op de hoofdweg, om zo een makkelijk verdedigbare positie te hebben. Rat’s Horizon onderneemt een hele expeditie om twee mijnkarretjes (extreem goede beschutting) te stationeren en hij weet – zeer voorzichtig – Nitroglycerine op de kop te tikken (ook via de mijnen). De bevolking wordt ondergebracht in de kerk zodat ze niet de in weg lopen. Een (geplakte) Gaian Scale hangt boven een van de wagentjes als lokaas. Wolfgang zit als bewaking op het dak van de saloon.

12 uur, de vierde dag is afgelopen en de vijfde dag begint. Een paar mensen rennen nog naar de kerk met rantsoenen en drinken, er zitten veel mensen op een klein kluitje in de kerk. Een gil uit de buurt van de kerk. Daarna, doodsgerochel op straat. De vijand is er. Cohen komt aangerend: ‘ze zijn er’…Tja… ‘Ik zag ze pas laat, ze moeten hier naar toe gelopen zijn en pas hier in de umbra zijn gegaan.’

De mensen zijn bang en onrustig. Whipsaw rent naar de locatie en ziet de lichamen, Rat’s Horizon (in Crinos) via de achterafstraatjes, Liz gaat via de daken. Doc zoekt de schaduwen op en zet Sense Wyrm aan: er zijn 3 aanvallers. Drie brandbommen richting de barricades: woesj. De party rent terug. Doc en Rat’s zien hoe de groep van aanvallers zich opsplitst, twee gaan ‘links om’ een gaat ‘rechts om’ door de hoofdstraat. Doc en Whipsaw rennen op de eenling af: verdelen is heersen dus deze eenling moet af te maken zijn. Maar de drie verdwijnen uit de materiele wereld: ze zijn de umbra in. Shit. Waar verschijnen ze nu? Het is kort stil, dan hard gekraak en gekras. Ze zijn bij de kerkdeur. Whipsaw is snel. Maar het enige dat hij ziet is een schaduw de umbra instappen. Doc en Whipsaw komen tot dezelfde conclusie: er wordt een hetze tegen de party gecreëerd. Ze maken iedereen bang door terreur, hit-and-run en guerrilla tactieken. Zo ondermijnen ze de positie van de party in het dorpje door angst. Dan is het een hele tijd stil, tot ongeveer een kwartier later een gil uit de kerk komt: de dominee is gevonden, omgekeerd aan de deur gespijkerd van zijn sacristie. Aan het opgedroogde bloed te zien was dit de eerste actie van de Black Spiral Dancers geweest. Whipsaw probeert de volkswoede te kanaliseren.

Dan de 5e dag. De burgemeester Red Moses komt met een henchman en een witte vlag aanrijden. Rat’s bijt op zijn nagels om niet de burgemeester met vlag en al ondersteboven te schieten, maar dat zou een slecht beeld creëren. Als de burgemeester op zalvende toon begint te spreken onderbreekt Whipsaw hem bruusk: verrader, duivels aanbidder. De burgemeester glimlacht minzaam: de bevolking mag de outlaws uitleveren anders komt hij ze halen. Hij adviseert iedereen om binnen te blijven, dat is het enige waar hij en Whipsaw het over eens zijn. Tot 12 uur hebben ze.

De Burgemeester komt met 9 henchmen aanrijden, hijzelf als tiende. Via de umbra komen nog eens vier Black Spiral Dancers. Liz krijgt Bald Faced Lie en Hide in Plain sight over zich heen van Coyote, zonder verdere toelichting … maar misschien heeft het iets te maken met de nacht van laatst? (En het feit dat ze zwanger is al weet ze dat nog niet?) Het schieten begint. Whipsaw in een mijnwagentje krijgt toch een schampschot. Liz geeft de burgemeester een schampschot. Maar dat is niets vergeleken met de nitroglyrine die de 9 en de burgemeester naar hun hoofd krijgen. De eerste fles maakt er een dood, en verwond een tweede die het bot van een paard in zijn dij krijgt. Twee anderen worden afgeworpen en de paarden gaan ervandoor. Whipsaw beseft dat hij de aandacht moet trekken van de BSD want anders gaan ze weer hun tactiek doorvoeren. Eerder die dag heeft hij een vogel gevangen, een spreeuwtje (volgens Coyote zal geweld tegen vogels Whippoorwill erg boos maken). ‘Laat me gaan Whippoorwill’ fluistert hij. Maar geen antwoord. Hij veranderd in een wolf, en pint het vogeltje onder zijn poot. Het staat hem tegen om het onschuldige dier te doden: ‘Laat me vrij Whippoorwill.’ Geen antwoord. Hij bijt de vogel dood : ‘I renounce you Whippoorwill’. De BSD stoppen met lopen en veranderen hun koers. Uit het niets verschijnen twee klauwen en Whipsaw wordt gegrepen en de umbra in gesleurd. De BSD activeren hun gifts.

Er wordt geschoten, ook Belle Starr, met een dubbelloops, schiet op het inkomende tuig. Liz, Rat’s en Doc gaan ook de umbra in. Rat’s op bijzonder spectaculaire wijze: hij duikt van het dak (waar hij zit) met twee flesjes Nitro en gebruikt de schittering van het glas om in de umbra te komen. De (niet dedicated) flesjes vallen tussen de aanvallers. Resultaat, twee doden, twee gewonden en nog eens twee man van hun paard afgeworpen. Er zijn nog maar twee overlevenden bij de aanvallers: de burgemeester en een henchman. De handlanger bloedt uit verschillende wonden, de burgemeester heeft een schampschot gehad.

De posse staat in de umbra, tegenover hen 4 BSD, twee hebben een glibberig en dikke, viezige huid, een heeft horens, een heeft vleermuis flappen tussen armen en benen. De ringleader (Buttercup?) heeft rituele spiraal littekens die gloeien met de kleur van balefire. Whipsaw is in hun klauwen, hij probeert te ontsnappen maar het lukt niet. Doc springt naar voren en weet de Ringleader te verwonden, zeer tot zijn ongenoegen. Rat’s valt dezelfde aan en ook hij weet deze te verwonden, zij het weinig door het pantser. Liz lijkt van haar stuk gebracht en maait mis.

De ringleader gromt en brult en balefire druipt neer op Whipsaw. Door zijn gespartel druipt het meeste naast hem op de grond, maar een beetje raakt: het brandt als de hel en laat lelijke littekens achter (in de vorm van een spiraal). De Hoornige buigt zijn hooft naar voren en spietst Rat’s lelijk. Liz wordt aangevallen, maar haar aanvaller (met de flappen en kleverige huid) maait ook mis. De laatste valt Doc aan maar doet maar weinig schade.

Whipsaw grijpt zijn claive en slaat naar de ringleader; dat is een zeer lelijke wond die hier toegebracht wordt. Rat’s, vastzittend op een hoorn, haalt uit met zijn dedicated houweel en slaat de rug in van de Hoornige Horny. Doc springt er boven op en verwond deze zo dat hij rage moet uitgeven om te overleven. Liz valt de Flappen Man aan (in a fury of blows) en doet deze schade.

Horny klauwt en bijt naar Rat’s en weet deze verder te verwonden. De Flappen Man Flappy gaat verder met zijn aanvallen op Liz, maar wordt afgeleid als ze zegt ‘Kijk uit, achter je’ (Bald Faced Lie) . De Ringleader drijft een klauw via de ogen van Whipsaw zijn hersenen in en smijt hem aan de kant (hij geeft rage uit om te genezen); hij grijpt de claive. ‘Dat wapen doet niets voor je’ probeert Liz.

Doc valt de Ringleader aan en doet schade. Rat’s slacht Horny af. De Flappen Man ziet dit gebeuren (door Liz) en springt op Rat’s af en geeft rage uit: hij maait Rat’s neer. Tegelijkertijd bijt Whipsaw in de arm van Ringleader deze laat de claive vallen. Flappy, die ziet dat Rat’s neer is, wil de claive pakken, maar Doc is sneller en grijpt de claive. De Ringleader valt Liz aan, en verwond haar. Doc maait met het zilveren zwaard Flappy neer. Daarna springt iedereen die nog kan boven op de Ringleader en verwond hem dusdanig dat deze zweeft op incapacitated.

Ondertussen: in de realiteit is de shootout plaats aan het vinden. De short and long is dat Bones “Ik-wist-niet-dat-ik-het-in-me-had” de Euthanatos mage de burgemeester neerschiet in een Western shoot out. De henchman is al op de korrel genomen door Belle Starr.

 

 

Scorpio Rising – 8

Scorpio Rising – 8, New Moon

De party staat nog op de begraafplaats. De keuzes zijn simpel nu de sheriff dood is en de burgemeester is gevlucht: hier blijven is snel ingrijpen want de burgemeester zal de waarheid naar zijn hand willen zetten, weggaan is vervolgd worden als Outlaw. Liz dringt aan op spoed, maar het is moeilijk om tot een goed verhaal te komen over hoe de sheriff is overleden, laat staan als de tijd zo kort is. De sheriff was misschien corrupt, maar hij was wel de wet in dit plaatsje en de meeste van de garou zijn buitenstaanders.

Bones vraagt waar dit nou precies over ging? Een artefact, Wolfgang laat het ding zien. Bones grijpt grafaarde en strooit het erover heen. Hij fronst en begint uitgebreider te toveren. Hij fronst nog meer en zegt: “Ik weet niet precies wat dit is. Het is oud, dat wel, en het zou al vergaan moeten zijn. Er zit een spirit in, die houdt het denk ik bij elkaar. De spirit probeert te communiceren.” De sheriff en de burgemeester zijn niet magisch, maar Buttercup wel. Er wordt gespeculeerd. Bones zegt dat Buttercup hen beïnvloed zou kunnen hebben: “maar dat is jullie directe probleem niet. De burgemeester is jullie probleem, die wil schoon schip maken en zal bondgenoten zoeken.”

Er wordt een plan opgesteld: Terence ‘Red’ Moses (burgemeester) staat bekend als gewelddadig tov zijn vrouw: Liz en Sara (dokter) gaan met haar praten. De slaven bevrijden evt met hulp van de underground railroad, dat zou ook goede PR zij: dat is iets voor Whipsaw. Rat’s Horizon kan zich verdiepen in het artefact. Doc gaat de wagen van Manson doorspitten.

Bob komt aangelopen: de Moses (burgemeester) is de dorpelingen bij elkaar aan het roepen. Bob vertelt verder dat hij gaat reizen, hij gaat de next of kin, en kinfolk, van Manson op de hoogte brengen. Rat’s vertelt dat Buttercup Black Spiral Dancer is. Dat is een ernstige zaak, waar zou de lair zijn? En waarom zou hij dit artefact willen hebben?

Aldus speculerend, komt men aan in het dorp. De burgemeester wijst naar ons en declameert de schuld van deze groep. Whipsaw, gesteunt door Wolfgang, gebruikt demagogie en houdt het erop dat schuld eerst aangetoond moet worden. De deputy sheriff, nu waarnemend sheriff, staat erbij en trekt zijn revolver. Dan onverwachte bijval van Belle Starr: de sheriff was een corrupte klootzak. Een paar wel geplaatste ‘boo’s’en ‘yea’s’ van Doc helpen. De menigte, die opgezweept werd, raakt van zijn à propos. “Geef ze een medaille!”, scandeert ze verder, “Whiskey op mijn kosten!” De burgemeester probeert het tij de keren: “hang deze monsters op!” Wolfgang probeert op de deputy in te praten, deze staat er nu onzeker bij. “Ik ben over 5 dagen terug!”, roept de burgemeester en kiest het hazenpad. Whipsaw stapt op de deputy af: “I shot the sheriff.” Deze slaat hem in de boeien, waarnaar de gemoederen wat bedaren. Zo eindigt Whipsaw in de cel.

Wat volgt zijn enkele dagen van relatieve rust en het opbouwen van PR. Liz gaat met Sara praten met Mary Oakley, vrouw van Terence Moses. De muizige vrouw is gedwee (richting haar man), gekleineerd, en psychisch een wrak. Mary is beschermend naar haar dochter, die toen nog, heette: Phoebe Ann Oakley Moses. Het kost flink wat overredingskracht om binnen te komen, Liz moet haar beste beentje voor zetten. Maar pas na een aantal gesprekken komt ze een beetje los en geeft ze toegang tot de studeerkamer van de burgemeester. Zo komt de corruptie langzaam maar zeker aan het licht.

Rat’s gaat naar zijn mentor. Samen gaan ze zich verdiepen in het artefact, de ‘talen’. Er zijn geen caerns hier, wel een potentiele (kleine) caern. Op dit plek gaat Rat’s zich afstemmen. Iedere Garou die het riet vasthoud krijgt hetzelfde visioen: In de umbra is een bundel licht die naar beneden hamert op een plek verder naar het noorden. Waarschijnlijk de Dead Valley cairn. De bane van Shameful is te zien, als een sterk contrast tegen het wit-blauwige licht. Als een luchtspiegeling, alsof je door een vies raam kijkt naar een blauwe hemel, is een tweede silhouet te zien: een grotere bane, een poppenspeler die de Shameful’s bane aanstuurt.

Rat’s moet zich lang afstemmen op het artefact, geknield zittend met het talen in zijn hand. “Ik ben Rat’s Horizon” is zijn boodschap. Dan: “Ik ben False Wendigo” antwoord een verwarde en door de tijd waarschijnlijk gek geworden spirit. Het gesprek bestaat uit flarden logische tekst, afgewisseld met verwarde beelden en zinnen die nergens op slaan. Het item is een Gaian Scale, het wyrm antwoord op een Wyrm Scale. False Wendigo is vanuit dat opzicht dus een spirit van Gaia . Op de vraag wie het gemaakt heeft, is het antwoord wazig: een wyrm shaman of zoiets. De functie is helderder: het brengt weercreaturen terug naar het geboorte vorm, het heft de gauntlet op. Is dit ding gebruikt in een instrument om muziek te maken: geen ja, geen nee, wel veel gebrabbel maar een woord keert terug: Spider Woman en de naam van een blaas instrument. False Wendigo beidt nog een aantal interessante gifts aan om te leren aan Rat’s, deze heeft er wel oren naar.

Doc maakt zijn inventaris compleet en heeft allerhande drugs en alcohol gevonden in de kar van Manson. Hij is helemaal in zijn nopjes.

Whipsaw praat veel met de Deputy. Hoewel niet de slimste, probeert hij zijn werk goed te doen. Whipsaw is lelijk gewond en Sara kijkt naar zijn wonden, dit maakt zijn verhaal geloofwaardiger. Als de deputy na enkele dagen onderzoek nog met Bones heeft gesproken, mag Whipsaw ‘voorlopig’ vrij.

De mijn: De halfbloed Little Fork is er nog, hij was dus degene die weggekomen was tijdens het vuurgevecht. Hij wil niemand toelaten. “Wij zijn de vakbond. We komen de omstandigheden inspecteren”, roept Doc. Dan neemt hij de benen. Er zijn 50 blanke slaven, voornamelijk Ieren, deze worden op voorwoord van Wolfgang en Whipsaw opgevangen in de Baptisten kerk. Dit spreekt de bevolking aan, er komen steeds meer vragen over het optreden van de burgemeester. Enkele ex-slaven krijgen baantjes aangeboden. Het zal wat tijd kosten om de concessie van Little Fork ongeldig te laten verklaren. Men vindt nog wat zilveren kogels in de mijn.

Rat’s gaat ’s avonds op de nog-niet-open-caern mediteren om Turtle spirit op te roepen, maar hij krijgt Coyote. “Hoi kun jij mij helpen?”, vraagt Rat’s verbaasd. “Ik dacht dat je het nooit zou vragen”, is het antwoord. Er volgt een gesprek.
Coyote: vertrouw de spirit in het voorwerp niet. Weet je wat er speelt?
Rat’s Er zit een bane achter. Moet ik het vernietigen?
Coyote: Wat is erger? Dat de bane zijn zin krijgt, of False Wendigo vrijkomt? Coyote wil helpen: tegenprestatie Nuwisha sparen, en helpen als men hen tegen komt en deze echt ergens in de rats zitten.

Rat’s Horizon haalt de rest erbij, “ Wacht” zegt Coyote, “het is heel belangrijk dat er een blote vrouw bij is.” Iedereen komt erbij, en aldus Liz, als iedereen zich uitkleedt zal zij dat ook doen. Coyote is blij dat aan zijn bepaling is voldaan en gaat in gesprek.

“Ik bescherm tegen de invloed van de wyrm. Ik kom overal waar de men verleidt wordt door de wyrm. Dat is mijn taak..” “Jij”, hij kijkt Rat’s aan, “wilde ingaan op het aanbod van False Wendigo, niet waar?” Rat’s knikt. “False Wendigo is gecorrumpeerd door zijn lange verblijf in de talen, hij is nu wyrm tainted. En hoe gaat het met Whippoorwill?”, vervolgt hij en kijkt Whipsaw aan, “dat is een totem van de Black Spiral Dancers.” Stilte. Iedereen is verbaasd. Whipsaw geeft toe dat dat hij een spiriutally wounded mens/ garou moet offeren. Coyote zegt: “Jullie zijn nog geen pack. Als jullie ene pack willen worden moeten jullie de philodox van Whippoorwill afhelpen.”

Dan neemt hij uitgebreid de tijd om naar de verhalen en avonturen van de party te luisteren, effectief staat dit gelijk aan het vertellen van de verhalen tegen garou elders [RED: de temp scores kunnen ingewisseld worden, garou die een rank stijgen kunnen dat nu claimen].

De vraag komt terug op het artefact. Coyote: als je het wilt slopen, is hier een goede plek. Overleg tussen de party en dan breekt Rat’s het talen. False Wendigo komt vrij, Coyote duwt hem weg, waarop de spirit wegsprint. Rat’s veranderd in een wolf, de rest blijft wat hij/zij was. De gauntlet wordt opgeheven in de vorm van een klassieke drukgolf, en Coyote manifesteert zich volledig voor de eerste keer in millennia. “Mooi”, zegt Coyote. “ Zin?” , en kijkt Liz aan. “Ja.” De groep gaat naar de kroeg en gaat zich te buiten aan drank en allerhande frisse en minder frisse praktijken. De dag later, een beetje moe maar voldaan, heeft Liz een vreemd gevoel en haar instinct verraadt haar dat ze zwanger is.

 

Scorpio Rising – 7

Scorpio Rising – 7, Waning Moon, laatste dunne maan sikkel

“Itch in my head, that’s telling me somewhere
Somewhere out there, anywhere…”
Nine Inch Nails – Deep

Ze sluipen snel de mijnen in. Ze kunnen de rails dieper de mijn in volgen, een mijn karretje staat dicht bij de ingang. Ze vinden een lift naar beneden Tsunami Bob en Whipsaw bedenken zich niet en storten zich in crinos naar beneden. Ze remmen hun val af met hun klauwen tegen de wanden: deze schaafjes genezen wel. De rest volgt snel, alleen Wolfgang komt op een slakkengangetje met de lift.
Ze gaan dieper de mijn in, het is er stoffig en muf, hier komt minder zuurstof. Het is er aardedonker en ze komen spoken tegen van mijnwerkers die hier gestorven zijn: doodgewerkt, uitgemergeld, verpletterd. Dieper en dieper. Steeds sterker voelen de weerwolven de aandrang van het object waar ze naar opzoek zijn: iets knagends en vretends in hun onderbewuste, het is niet gek dat zoveel supernaturals hiernaar toe komen. Ze komen nog twee Texas Tarantulas tegen, maar daar wordt korte metten mee gemaakt, ook zij kwamen op de roep van het ding af.
De mijnschacht wordt smaller, dit zijn de nieuw ontgonnen gangen. Al snel wordt het te smal voor Bob en Whipsaw, de kleinste moet kruipend het laatste stuk afleggen. Het is pikzwart hier, maar het maakt niet uit zijn handen vinden zonder problemen een glad, olieachtig aanvoelend object. Het is groot en bij aanraking krijgt Whipsaw een visioen en beelden die hem nachtmerries zullen bezorgen. Hij kruipt aangeslagen achteruit terug. Rat’s Horizon wil het wel dragen, Whipsaw drukt het ding in de handen van de theurg: ‘Hier, als je zo nodig moet. Jij liever die nachtmerries dan ik.’ Het is inderdaad een riet. Maar het is geen holle stengel zoals werd aangenomen, maar een riet van een blaasinstrument. Ook de theurg krijgt een visioen als hij het ding aanraakt. Rat’s komt erachter dat het object het shapeshiften onmogelijk maakt, dus als wolf loopt hij met het riet om zijn hals achter de groep aan.
Bij de uitgang speuren ze eerst de frisse woestijnavond in: ja de bewaking is gealarmeerd dat was verwacht. Ze dragen zilveren wapens, ook dat is geen verrassing. Wolfgang vraagt aan aanwezige gremlin spirits ‘jam gun’ en dat lukt: één geweer misfired, een colt zelfs zo erg dat deze moet worden schoongemaakt. Rat’s zit in het mijn karretje en wordt voortgeduwd door Bob en Wolfgang. De bewaking opent het vuur. Doc verdwijnt en wil sluipen. Een schot zilveren hagel verdwijnt in Bob’s kont (want hij steekt aan alle kanten achter het karretje uit). Een ander schot raakt Whipsaw. Liz gaat in crinos. Het delirium effect treed in werking. Een man stapt achter zijn barricade vandaan en loopt schietend en schreeuwend op het monster af. Een andere zet het op een lopen en stapt op zijn paard, deze gaat er in galop vandoor. Wolfgang schiet, maar mist: het terrein is te heuvelachtig (‘cover’), het is te donker (moeilijker te raken) en hij beweegt te snel (extra moeilijkheid). Een andere rent gillend de nacht in en wordt achterhaalt (en uit elkaar gehaald) door Doc. De derde is zeer dedicated zijn colt schoon aan het maken en heeft niets door tot zijn strot wordt doorgebeten. Whipsaw probeert nog achter de man op paard aan te gaan, maar de afstand tot de man is te groot en de afstand van de man tot het stadje te klein. Hij komt al aan.
De party gaat naar hun kamp aan de andere kant van de heuvel, want dat was de cover: op hun nieuwe concessie feesten. Er wordt wat hagel uit Bob gehaald en er is wat commotie aan de andere kant van de heuvel. Maar niemand komt deze avond bij hen langs. De volgende dag wordt nog verder gekeken naar het vreemde, grote riet. Maar, wat is het ? Waar dient het voor? Manson en Rat’s zeggen dat er een spirit in moet zitten…maar welke? En kan die er iets van zeggen. Het ding heeft in ieder geval een zeer sterke wyrmtaint. Het ding is ook oud en de spirituele energie is zeer complex. Digger, Rat’s mentor, zegt dat het ding een belletje bij hem doet rinkelen…maar de klepel weet hij niet te vinden. De algemene consensus is: gevaarlijk. Wolfgang en Liz herinneren aan de waarschuwing van Coyote.
Whipsaw wordt uit zijn slaap gewekt door Sara, de jonge kordate dokter van het dorp. Zij heeft bericht gekregen van de underground railroad dat Whipsaw er zou zijn en wel in was om wat slaven te bevrijden. Daar heeft hij wel oren naar en Whipsaw probeert de anderen zover te krijgen. Ook deze hebben er wel oren naar, al waarschuwt Manson voor een te haastige actie, hun aanval van gisternacht zal niet onopgemerkt zijn. Er wordt besloten om met de nieuwe vrienden van de Silent Striders rond te hangen. Manson en Doc gaan recepten uitwisselen en al snel breidt de groep uit. Manson weet veel van crafts en Bob weet veel van schieten en vechten. Voor ieder wat wils. [red: maar wel doorgaan met oefenen  ]
Dan komt de Sheriff langs, samen met de burgemeester, twee henchmen en Buttercup. De sheriff steekt twee duimen achter zijn bretels en zegt: ‘Zo jongens, wij willen graag het artefact dat jullie hebben meegenomen van de mijn.’ Whipsaw en Liz proberen te ontkennen, Buttercup neemt het over: ‘Jullie kopen op dag 1 een concessie en diezelfde dag is er een inbraak en een slachting. Jullie zorgen maar dat jullie het geven.’ Hij schuift bruusk de burgemeester naar voren, die zich een houding probeert te geven. ‘Ja, het is te verdacht. Jullie gaan het oplossen, jullie hebben tot morgen, daarna vallen er doden.’ Whipsaw, Doc en Liz zien een sterkte correlatie tussen hun afgesloten contract en deze beschuldiging en proberen nog Buttercup van de wijs te brengen met als concurrerend handelshuis. Maar de burgemeester wil er niets van weten, die zit in de zak van Buttercup. Clark Manson zegt: “Mijn advies is: zorg dat de stad achter je gaat staan, anders is het gemakkelijk voor die twee om iedereen tegen jullie op te zetten.” Ja, goed idee, maar hoe? Dan gaat ieder zijn weg en de groep garou hervat de lessen met meer intensiteit.
Een rondreizende cowboy, hoed, ongeschoren, lange jas, heeft een mezuzah aan zijn zadel hangen. Hij ziet Whipsaw en stelt zich beleefd en volgens de etiquette voor, hij vraagt of hij in het terrein van deze garou mag zijn. Whipsaw is verbaasd. De beleefde man zegt dat hij aan Whipsaw’s aura kan zien dat hij een weercreatuur is, hij heeft er eerder mee te maken gehad. Hij stelt zich voor als Henry Cohen, een magiër, een zgn Ahl-I-Batin. Hij is hier om een school te beginnen, want de natives hebben een goed systeem, maar de rest vind hij maar gebrekkig onderwezen. De dag gaat voort en iedereen verzamelt zich in de saloon voor een plan de campagne. Manson’s plan is goed. Iedereen gaat zijn contacten aanhalen en Liz haalt haar troef van handelsovereenkomsten uit de zak: zo kan ook de twijfelende, bange bevolking hopelijk overgehaald worden. Wolfgang en Liz gaan naar de eigenaresse van de Saloon, maar zo stelt zij: dan moet je bij de eigenaresse zijn. Liz en Wolfgang zijn verbaasd. “Kom,” Belle Starr rekent vlug, “twee uur vannacht terug.” De contracten afsluiten met anderen (General Store, gun store e.d.) gaat voorspoedig: money talks (and makes this little town go round).
Liz en Wolfgang gaan weer terug naar hun tafel. Doc en Manson komen er nog aan. Dan schoten, buiten, bij de kar van Doc. Doc en Manson zetten net de laatste dingen aan de kant. Manson stapt de kar uit en maakt nog een grapje. Dan regent het zilveren kogels, Manson wordt doorzeeft, Doc duikt weg. Doc hoort stemmen: “Is dat niet de verkeerde?”, en “Dammit, we moesten die andere hebben.” De sheriff komt aanlopen, hij maant de mensen die de straat op komen tot kalmte: “Rustig maar mensen, rustig maar. Recht is geschied. Dit was een crimineel sujet.” Tsumani Bob komt naar buiten en Whipsaw staat te koken. Rat’s bedenkt zich niet en zet zijn poten tegen Bob, Wolfgang gaat aan zijn arm hangen: maar Bob laat zich niet zomaar kalmeren en sleept iedereen een stuk mee. Whipsaw hervat zich en went zich ook tot Bob. Doc springt uit de kar en kijkt naar de grijnzende henchmen, het zijn de mannen van Buttercup: “Denk eraan, jullie hebben tot morgen.” Dan lopen ze weg. De sheriff en zijn hulpje slepen het lijk weg. Bob laat zich kalmeren door de groep en gaat zich bedrinken. Henry is gechoqueerd en vraagt of dit normaal is.
Ze gaan naar de Lijkschouwer, Rat’s had hier al eerder van vermoed dat deze ook supernatural was. Nu, wat ervaring rijker, blijkt dat de man een wyrm’s geurtje heeft. Maar het is er een die meer tegen Whippoorwill aanhangt dan tegen de taint van Buttercup…waar een andere garou deze twee niet uti elkaar zou kunnen houden is de blootstelling aan beide tegelijkertijd genoeg om het verschil wel te kunnen maken. Leonard McCoy spreekt oprecht troostende woorden uit tegen Whipsaw en Bob. Hij geeft Rat’s weer een bot: Rat’s ziet dat de man alleen beleeft probeert te zijn en er niet op uit is dat Rat’s de litanie breekt (hij vermoedt dat het mensen botten zijn). Maar de schuur waar het lijk gewassen en opgebaard wordt, wordt steeds voller. Vrijwel iedereen, op Wolfgang na, is van buiten de stad: Leonard kijkt eens goed om zich heen en zegt: “Hmmm…gecondoleerd allemaal. Jullie zijn welkom hier in mijn sanctum. Maar scheur mij alsjeblieft niet aan stukken, wat jullie ook zijn. Want ik voel dat jullie anders dan de normale mens zijn.” Liz zegt dat ze weerwolven zijn en hem niets zullen doen. Bones knikt. “Ik ben een magiër, een Euthanatos als jullie dat iets zegt, en gespecialiseerd in rituelen rond de dood. Willen jullie dat ik met jullie een adequaat ritueel doe?” Er wordt geknikt. “Wie van jullie wil helpen?” Rat’s Horizon als theurg komt naar voren. Bones begint te chanten in een oude taal, Egyptisch herkent Whipsaw. Hij lijkt wordt gebalsemd en klaar gemaakt voor de tocht naar de onderwereld om daar ontvangen te worden door Anubis. Het sanctum lijkt even het middelpunt van alles, aan de randen van het sanctum is het donker en stil. Rat’s neemt over en begint met de rite (Howl) for the Fallen. Zeer klagelijk en hartverscheurend, een held van gaia is gevallen. De anderen doen mee, maar dankzij het effect van de magie van Bones neemt niemand buiten iets waar. Whipsaw zegt dat dit de functie van de wyrm is, dit is zoals het zou moeten.
Terug in de bar, Bob bezat zich en de rest wacht op de eigenaresse van de saloon. Men maakt een plan om de volgende dag vroeg Clark Manson te begraven, en zo de burgemeester en kornuiten uit de tent te lokken: een shoot out on the graveyard. Om twee uur stipt stapt een sierlijke, mooie, en zeer bleke dame naar binnen. Haar kleding is rood, accentueert har taille, afgezet met kant, ruches en baleinen. Ze draagt dure rijglaarzen. Het doet denken aan de kleding van een cancan danseres. Ze heeft een wyrmtaint. Bob is te bezopen om iets op te merken, maar ze schrijdt binnen en mensen kijken. Er wordt drank geserveerd, geode drank, maar zelf drinkt ze niet. Rat’s en Doc fluisteren ‘Vampier’ tegen elkaar. Ze stelt zich voor als Vie la Pirelle en ze heeft een ambitie om een keten van saloons op te zetten. Whipsaw stelt nog San Francisco voor, daar voelt ze wel wat voor. Met de contracten van Liz kan ze ene heel eind komen: de twee dames komen al snel tot een overeenkomst.
De volgende dag, enigszins katerig staat de party in de schemer, in de ochtend nevel op de begraafplaats een gat te graven. De sheriff en de twee handlangers komen inderdaad opdagen. De burgemeester staat op ‘veilige’ afstand. “Overhandig het”, zegt hij. “Nee”, en het schieten begint. Een schampschot op Wolfgang, zilver bijt, maar deze kras overleeft hij wel. De sheriff wordt op de korrel genomen door zowel Whipsaw als Wolfgang, doorzeeft stort hij in elkaar. Doc wordt ‘onzichtbaar’ en sluipt om de groep heen. Rat’s probeert dat ook. Liz krijgt een kogel, maar duikt boven op een henchman, van dichtbij wordt hij in zijn buik geschoten, twee, drie keer: hij grijpt naar zijn buik en sterft zo. De overgebleven henchman vuurt nog een keer in het wilde weg en mist, Wolfgang schiet hem door zijn hart. Rat’s komt achter de burgemeester, Doc wil schieten op de burgemeester. Rat’s ziet Buttercup daarachter staan. “Jullie zijn vervelend”, zegt deze. Hij heft zijn armen omhoog en begint een howl waarin woorden zijn verpakt, een taal vol kronkels, die zichzelf afbreekt en waar de woorden vet en smerig van aanvoelen in je hoofd. Dieren geesten heffen zich op uit de grond, alle dieren die hier in de buurt zijn begraven en vergaan, en het zijn er veel. Doc bedenkt zich en haast zich om Bones te halen. Rat’s deinst naar achter, hij roept in mind speach “Black Spiral! Black Spiral!”. De euthanotos luistert naar Doc en rent mee terug, dit is niet zoals het hoort. Whipsaw, Liz, Wolfgang en Rat’s worden omsingeld. De geesten vormen geen uitdaging, maar het zijn er veel, als deze naar het dorp zouden gaan… maar samen met z’n allen maken ze een eind aan de bedreiging. Buttercup en Red Moses zijn ontkomen. Een vleermuis fladdert voorbij: “You have five days, then we’ll wipe you out.”