Categorie archief: Roleplay

Scorpio Rising 14

Scorpio Rising 14 – Gibbous – Waxing Full Moon

De Rabbit Chasers krijgen nauwelijks tijd om op adem te komen … de spirituele cavalerie arriveert – zij het te laat voor Lalaurie. 6 scrag banes: snel, taai en een nare charm (incite frenzy). De scrags zetten hun razernij in en vallen wild aan. De party krijgt het zwaar te verduren, de klauwen van de banes delen massieve schade uit, alleen Wolfgang en Liz weten de regen van slagen te ontwijken (één bane glijdt uit in het bloed en mist volledig). In de tegenaanval van de Chasers wordt ook rage ingezet. Liz gebruikt de ketting van Laveau als boksbeugel. Maar de spirits incasseren de slagen nog. In hun 2e aanvalsgolf delen de meeste weer schade uit. De party begint te verzwakken. Een Scrag begin Liz uit te dagen: zij raakt in berserk frenzy. De bescherming van Laveau beschermt Whipsaw tegen het ergste van de klappen. Doc mept in respons een van de spirits dood. Wolfgang schiet met een hagel geweer op een spirit, een deel van de kogeltjes raakt Doc. De gewonde spirit bij Wolfgang daagt Wolfgang uit door zijn vingers in de loop te steken en zijn leuter vast te grijpen. Wolfgang raakt ook in berserk frenzy (en gaat in crinos). Doc krijgt de aandacht van een nieuwe bane: en ook bij hem wordt incite frenzy gedaan … de derde garou is berserk. De berserk garou maken korten metten met de banes, Rat’s ziet het probleem ontstaan: drie berserk garou die tegenover de anderen komen te staan. Hij springt over Liz weg om haar geen aanleiding te geven. Whipsaw en Rat’s kijken elkaar aan: als ze niets doen gaan de berserk garou elkaar te lijf en dat gaat dodelijk worden.

Whipsaw gooit resten vlees, en ingewanden (die hier op de grond lagen) tegen hen aan): hij heeft hun aandacht. Whipsaw is de snelste renner … maar Rat’s moet zich nu ook uit de voeten maken. Rat’s springt van de eerste naar beneden, Doc en Wolfgang sprinten achter hem aan. Doc blijft daarbij in de kroonluchter hangen maar Wolfgang staat vlak achter hem, Wolfgang mept om zich heen met zijn shotgun en raakt Rat’s. Het tweetal rent de kassen in. Liz rent achter Whipsaw aan, door de voordeur, maar Whipsaw kan haar eenvoudig voorblijven. Nu iedereen uit zijn gezichtsveld is, kan Doc tot zichzelf komen. Wolfgang komt ook langzaam tot zichzelf: hemeltje, ik heb troep aan mijn klauwen … ik ben in crinos … aaargh. Uiteindelijk komt ook Liz weer bij zinnen.

Het doorzoeken van het landhuis levert op (na een sense weaver): boekhouding mbt slaven en Buttercup, en een contact in New Orleans genaamd Jon Dieters. Er worden ook occulte aantekeningen gezocht van de Nephandus. In haar werkkamer vinden ze het: hedge magic, laag niveau. Haar kennis kwam omdat ze haar ziel had verkocht. Het idee onstaat om alles te laten liggen, behalve de eigendommen van slaven. Whipsaw gaat er met de eigendomspapieren van de slaven vandoor (dan zaten ze er nl illegaal) en Wolfgang neemt een zilveren dienblad mee. De rest vertrekt via de umbra. Net op tijd, want de eerste onderzoekers arriveren.

Rendez-vous bij Martìn. Deze krijgt veel info en hij verwijst door naar Laveau (waar ze over vijf dagen de degenstok kunnen ophalen). In de stad gaan geruchten dat de slaven bij huize Lalaurie illegaal waren, ook gaan er horrorverhalen over het huis rond … maar er zijn ook geruchten dat de Noordelijken achter de aanslagen zaten. Er zijn duidelijk twee kampen, waarbij het anti-abolitionistische kamp duidelijk meer macht en invloed heeft. Liz doet navraag over Jon Dieters: een shady type. Handelaar, handelt met allerhande allooi, vooral de nog foutere kant van de slavenhandel. Maar hij blijft ‘low profile’. Rat’s zoekt nog andere weerwolven, maar vindt niemand – dit is een mage town. Men observeert Dieters, hij is te zien vanuit de stormachtige umbra: hij is supernatural. Hij gaat ook om met spirits: geeft berichten door e.d.. Het zou een bane kunnen zijn … Rat’s denkt dat het een Hollow Man is, net zoals de butler die uiteen viel in een horde ratten.

Het plan is om hem dood te maken, ’s nachts als hij slaapt. In de haven is het altijd lawaaierig en een inbraak lijkt misschien op een afrekening, of een roof. Rat’s waarschuwt nog dat hij waarschijnlijk maar een kleine speler is in het spel. Zijn huis is boven het pakhuis, het is een man met een nachtlampje, een nachtmuts, een kamerpot en een slaaphemd. Doc probeert de kamerpot uit zijn handen te slaan, dat lukt ten dele: de inhoud gaat nu over Wolfgang heen. Zonder veel problemen wordt hij gedood: hij zat vol kakkerlakken. In zijn huis worden brieven van en aan Buttercup gevonden en aan anti-abolitionisten (zoals een adres waar Whipsaw ook een brief heeft afgeleverd).

Terug in de herberg (en na een verfrissend bad voor Wolfgang). Wat nu? Wat speelt hier? Zijn we wijzer geworden? Er worden aanwijzingen naast elkaar gelegd. Terug naar Shameful Remembrance: het was zijn visioen en aanwijzing. “Hij hoorde stemmen”. Oke. Hij had het over Scorpio Rising, scorpio ascending is een slacht voorteken … in andere culturen is iets vergelijkbaars, zoals de sadi sati: een slechte periode. Saturnus in Scorpio is eveneens slecht … oke, maar wat houdt dat in? Is er een link naar Croatoan? Dat woord had Laveau op een boom gezien, in het visioen van Gran Brigitte.

Rat’s vraagt: waarom worden we naar een wyrm tainted caern gestuurd? Het idee van de Gaian Scale, het ‘riet’, kwam ook voor het eerst op die locatie. Daar brak Coyote in, hij beschermt tegen wyrm invloed. Heeft hij ons willen redden? In het visioen van Doc, toen hij de bane opdronk, zat een Psychomachinae. Een sterkte bane die de psyche kan manipuleren. Is dat de poppenspeler? We zijn bij elkaar gekomen door de overval op de postkoets. Daar was toen al duidelijk van dat het een set up was … maar het was niet duidelijk wie er achter zat … de acties die de Party sindsdien hebben genomen, onder het mom van het goede doen, hebben ertoe geleid dat de kloof en de animositeit tussen Noord en Zuid alleen maar zijn toegenomen: de dood van de burgemeester, Buttercup, Lalaurie, Jon Dieters … dan verliest Rat’s zichzelf kort in paranoia.

Veel van deze dingen beginnen bij de Native Americans … misschien beginnen daar ook de antwoorden … en misschien kennen zij de bane ook beter …

Tanais – 104

Verder onderzoek naar de geode wordt onderbroken door een berichtje van Joe Clef. “Drie eerwaarde moeders willen jullie spreken. Ze zijn er over een paar minuten. Verkloot het niet voor me.”
Er landt een eenvoudig vliegtuigje. Er stappen drie stokoude San uit, twee vrouwen en een man met een krachtveld om zich heen. “Goedemiddag,” zegt de eerste, “Ik ben Sandy. dit is Dusty en zij heet Mirage. Bij het kampvuur hebben wij verhalen gehoord. Er wordt verteld dat jullie een gat in de werkelijkheid hebben gezien en een Avanki hebben gered. Wij zijn wat ruimdenkender dan de Avanki en wij zijn onder de indruk van jullie optreden. Wij willen jullie helpen en we wilen jullie aannemen als undercover onderzoekers van anomaliën.”
Wij zien dat wel zitten. De drie blijken een compleet laboratorium voor ons te hebben meegenomen en van die hamsterballen. [Hamsterbal = virtual paper computer interface; geeft 1 extra dobbelsteen op alle research.]
“Welkom terug in de onderzoekers gelederen. Houdt jullie dekmantel als Black Collars alstublieft in stand.”
Bouwrobots worden geactiveerd en dan dan nemen ze weer afscheid. De volgende morgen staat er een laboratorium. Helena geeft de robots instructies om een nieuwe Color-copter te maken. We hebben nog onderzoek te doen naar heen-en-weer reizen in de tijd, er is ons eiland op Tanais en allerlei andere losse eindjes. Enig gestructureerd nadenken leert ons dat de Noordelijke poolnaald een gevangenis was, maar dat de Zuidelijke er alleen maar was om te balanceren. Mollenslijm heeft er zijn dierentuin in gedaan. Maar waarom hij de bewoners en de levenssteen heeft achtergelaten is nog steeds een raadsel.
We gaan verder met de geode. Het heeft een verbinding met wat er buiten Igrot is. Met [Matter] zien we dat het binnenste stilgezette fotonen in stasis bevat. Zeer geavanceerde alien technologie. We kunnen twee vragen onderzoeken: 1. Waarom is dit Leven, wat is er levend aan? 2. Wat heeft het met de Big Bang te maken?
Condoleeza onderzoekt het kristallijne omhulsel met een electronenmicroscoop. Het zit op moleculair niveau heel ingenieus in elkaar, een dynamische structuur die op dit moment niet actief is. Gwen probeert haar occulte kennis uit op het ding en merkt een mediamiek effect, een soort radiokristal maar dan psychisch. De fotospectrometer laat zien dat er een laagje zonium in zit, daar voorbij komt de analysator niet. In het kristal weerkaatst hel licht heel sterk alle kanten op. Een hologramstructuur. Het moet in de nabijheid van een bepaald ander ding geplaatst worden voordat het werkt. Zodra het dicht genoeg bij dat andere voorwerp komt, dan zal het automatisch iets doen met de vier basiskrachten. Maar wat? Het levende wezen dat hierin zit is entangled met wat er buiten is zodat het iets kan repliceren wat daarbuiten is. Of andersom. Het maakt een solid-matter hologram waarmee je bewustzijn voor een bepaalde tijd op een andere plek in een fysiek lichaam aanwezig kan zijn. Het oorspronkelijke lichaam valt voor de duur bvan de projectie in slaap. Ergens anders is dus een geode die met deze entangled is, het zijn onderdelen van één levend pre-DNA wezen.
Als tweede onderzoeksobject bestuderen we de incal. Hoe werkt die? Je kunt er zonium mee winnen, maar je levert er zelf wat kleur voor in. Je levert zelf 1 Color in en krijgt er 10 voor terug uit de Tempest. De incal heeft een mudmen signatuur, zonder het alien zand. De bewoners van Darkware maken dit soort dingen uit de restproducten van Igrot om mensen mee te corrumperen en van Color afhankelijk te maken. Voor stervelingen betekent dat magische krachten in ruil voor versnelde vergrijzing; hardlopers zijn doodlopers. Maar voor ons, met onze kennis en eigen magie, is het ding relatief veilig. Heena bouwt hem om zodat je er Color mee uit de schimmels in de Hardware Legacy kan trekken. Ze hoopt dat het op Tanais ook werkt tegen de Shuragi. En tijdens haar onderzoekingen realiseert ze zich dat de roofschimmel onder de grond in Hardware Legacy waarchijnlijk een ontsnapte alien uit de Zuidelijke poolnaald is. Het alien zand komt daar waarschijnlijk ook vandaan.
De globe van Blob van Titan wordt op transport naar de Zuidpool gesteld en wij gaan naar Bretagne met de geode. Daar staat namelijk op level 100 een alien communicatie apparaat. Wellicht is dat waar we de geode kunnen activeren. Als we op de laagste verdieping aankomen activeren we [Life], [Forces] en [Mind] detectie. Binnen twee meter van de alien computer wordt de geode warm en slaan de [Life] en [Forces] detectoren aan. Condoleeza pakt haar geweer. Een kracht trekt de geode precies naar de holte in de computer.
Opeens staan we in een totaal andere ruimte. Aan één kant zien we een honingraat structuur die aan de gangen van Mollenslijm doet denken, de andere kant is voor ons formaat wezens. We voelen dat we hier 60 seconden hebben om te exploreren. We zien geen levende wezens. Er is uitzicht naar de ruimte. Condoleeza probeert of er kosmische achtergrondstraling waar te nemen valt. Ja, we zijn buiten de event horizon. Helena kijkt uit het raam. we zien een andere sterrenhemel, maar er is wel een zweem van herkenning. We zitten ver van onze Zon, maar niet zo ver dat alle sterrenbeelden veranderd zijn. Gwen gebruikt [Correspondence] om te kijken hoe het hier in elkaar zit. Zij krijgt een visioen van een maan-grote bol met een enorm dikke buitenkant die allerlei kosmische botsingen aankan. Chang loopt de gang in. Die is uitgestorven. Dit deel van het schip wordt momenteel niet gebruikt. Na 60 seconden floepen we terug naar onze eigen lichamen. We zijn nog niet goed genoeg afgestemd op de geode om ons langer dan een minuut te kunnen projecteren.
In ons ontwaakt een latente herinnering dat wij (de alien gevangenen) met deze bol aangevoerd zijn. Gwen gebruikt [Time] om die herinneringen op te halen. Ontiegelijk lang geleden zijn wij hier ingeladen en gevangen gezet. We zijn met de bol naar de Aarde vervoerd. Condoleeza rekent aan de hand van de constellaties die Helena zag, uit waar het schip nu is. 6848 Lichtjaar hiervandaan op weg naar Kepler 31. Ze rekent uit dat et schip reist met 0.83 keer de lichtsnelheid en dat levert een factor 10 tijddilatatie op. Hun tijd gaat tien maal langzamer dan de onze.
Helena verandert zich in Risha voor de volgende overtocht. Condoleeza wordt Claude. Nu hij eenmaal is aangezet, is intentie genoeg om de geode te activeren. Een aantal mollenslijmwezens wacht ons op. We houden Claude tegen, die wil ze namelijk allemaal dood maken.
“We komen in vrede!” roept Risha snel.
“Wie zijn jullie?” klinkt het. Gelukkig, ze hebben een universeel vertaler.
“Wij komen van Aarde. We hebben deze transmitter gevonden.”
“Welkom. Wat willen jullie?”
“Uiteindelijk? Igrot verslaan. Onze planeet ont-Igrotten.”
“Dat is hopeloos. Jullie vallen onder de interstellaire gastvrijheid en mogen van de gastenverblijven gebruik maken.”
We zijn weer op Aarde. De attunement is een probleem dat met een beetje magie wel opgelost kan worden. Dan gaan we weer.
“Wij kennen uw probleem, na een paar keer kunnen jullie een uurtje blijven, dan een dag en uiteindelijk een week van onze tijd. Er zijn aardlingen aan boord, maar we weten eigenlijk niet wat die eten en drinken.”
Risha vraagt naar de dierentuinhouder. Ja die kennen ze wel. Ze zullen hem waarschuwen dat we met hem willen overleggen. “Jullie zijn toch wel onsterfelijk hè?”
“Ja, de onsterfelijkheid is opnieuw uitgevonden.”
Dat stelt de contactpersoon gerust. Ze hebben liever geen dieren aan boord. Hij legt nog even de enige regel aan boord uit: “Geen schade berokkenen. Het schip is sterker dan wie dan ook en zal je straffen.” Hij wijst ons opfris ruimtes en voedselreplicators en neem dan afscheid.
Bij ons volgende bezoek zijn er vier mensen. Een beetje bedremmeld. Ze hadden niet verwacht dat er na al die duizenden jaren nog mensen op aarde zouden leven. Laat staan dat die van hun kant contact zouden opnemen. Ze hadden geen eigen geode en ze wisten niet van Mollenslijm, en dat die er eentje had achtergelaten. We leggen uit wat er in de tussentijd gebeurd is. Als ze horen dat Imhotep dood is, zijn ze verdrietig. Ze vertellen dat ze over een paar maanden aankomen op Kepler 31-E. Dat is een aardachtige bewoonbare planeet. Wij zijn natuurlijk welkom om mee te komen als we een manier vinden om uit het zwarte gat te komen.
“Wij mensen zijn hier peanuts. We weten maar heel weinig. Hoe is het met de Aarde?”
We vertellen over hoe het er nu op Aarde aan toe gaat, en op Tanais. Risha denkt dat deze onsterfelijken nog heel veel kunnen leren van de onsterfelijke white collar eerwaarden. We mogen van hun door de telescoop naar Aarde kijken. Daar is inderdaad helemaal niets te zien. een zwart gat. Het lijkt hun wel fijn om op aarde op bezoek te gaan, maar Chang waarschuwt dat materie en anti-materie elkaar opheffen. Dus dat kan tot nare explosies leiden.
Een laatste inzicht: Alles wat wij doen binnenin het vijfdimensionele wezen dat Igrot is, dat weet hij en dat weten zijn dienaren. maar met de geode kunnen we buiten Igrot komen en wat we daar doen, weet hij niet en daar kan hij geen rekening mee houden. Bij ons volgende bezoek gaat Gwan de structuur van de planetoïde onderzoeken.

3 XP

Scorpio Rising 13

Scorpio Rising 13 – Waxing Gibbous

Marie Laveau tegen Wolfgang: “Cherie, jij wilde nog iets anders?” Wolfgang legt zijn wensen rond een degen uit, dat kost wat tijd om te maken en een godsvermogen om aan te schaffen. Maar Laveau geeft hem een speciale prijs als ze het opnemen tegen LaLaurie. Hij gaat akkoord. Daarna zegent ze nog wapens en geeft ze een paar fetishes mee die handig kunnen zijn in de strijd, Doc moet ze pakken al heeft hij er een neus voor om de verkeerde te pakken: een schelpen ketting die goed is als gesel tegen geesten en een zwart geblakerde, dikke, holle bamboestok waarmee je de essentie van een geest kunt opdrinken. Whipsaw vraagt wat spirituele bescherming (armor) maar had gewild dat hij dat niet had gedaan … het ritueel is unheimisch, er wordt een kip geslacht en dunnen kerven getrokken in de palmen van Whipsaw. Het riekt te sterk naar de wyrm, en door de oppervlakkige wonden trekt het zijn aderen in waar het onderhuids kriebbelt. Gelukkig is het effect tijdelijk.

Daarna. Men besluit op onderzoek uit te gaan. Marie stuurt een grote Creool, Martìn, mee die het huis en de omgeving kent. Vooral het geheimzinnige krachtveld baart hen zorgen. Doc en Rat’s gaan de plantages onderzoeken, Whipsaw, Wolfgang en Liz lopen aan de andere kant langs het huis. In de umbra is de barrière zichtbaar. Via de bayou, mangrove, muskieten en alligatoren komen ze bij de plantages aan de rand van het grote terrein van de familie. Doc draagt het medaillon, het zegel, van huis LaLaurie, loopt door de barrière heen en concludeert dat het zegel beschermt. Hij neemt het af en merkt geen verschil. De werkende negers kijken raar. Rat’s steekt over en merkt niets. Een hightened senses geeft aan dat de lucht net iets anders is, een sense wyrm geeft aan een sterke wyrm taint in het huis. Maar, nadat Rat’s door de barrière is gegaan, komt een witneus opzichter aanlopen, met grote hoed, zweep en geweer. Rat’s loses his cool en vliegt de slavendrijver aan, ondanks aansporingen van Doc om weg te gaan (Kom Fido, kom. Bad doggie). Maar Rat’s voelt zich bekeken, er zit een drukkend gevoel in zijn hoofd. De man valt en Rat’s bijt zijn keel door, er breekt paniek uit onder de slaven.

Doc en Rat’s gaan ervandoor. Rendezvous met de anderen: week wachten of nu? Nu! Het is niet gepland, maar wel een goede afleiding. Via de achterkant benadert men het huis, in de richting van de botanische kas die vast zit aan het huis. Doc voelt zich angstig, anderen voelen zich bekeken, Whipsaw heeft het zegel en heeft nergens last van. Wolfgang wil rechtsomkeert maken, maar Doc praat op hem in en sleept hem mee. Er zijn 4 wyrm taints in het huis aanwezig. In de deuropening naar het reguliere huis in koloniale stijl staat een huisslaaf in livrei met een zilveren dienblad waarop een lege karaf staat, hij kwam af gelopen op het rumoer. Rat’s springt op hem af met ontblote tanden, de slaaf denk niet lang na en haalt uit met het zilveren dienblad. Rat’s krijgt lelijk de deksel op de neus. In de grote hoge centrale hal van wit marmer ontpopt zich het gevecht. Het blijkt dat de butler twee dienbladen gestapeld heeft, in iedere hand heeft hij er een. Een gooit hij naar Rat’s, deze duikt weg. Wolfgang schiet, Liz hakt met een bijltje. De butler scheurt open en valt uiteen in ratten: een stamp-feest begint.

Men rent de trappen op naar de plek van de grootste wyrm taint. Het licht door de glas in lood ramen verlicht de treden in schakeringen van kleur. Op de trappen komen 6 monsters (mockeries) aangekropen/lopen. Het zijn in elkaar gezette en genaaide slaven, gruwelijk om te zien zowel spiritueel (deze mensen hebben onmenselijk geleden) en grotesk sadistisch: sommigen hebben 4 armen en 4 benen, andere een verlengd aan elkaar genaaid (en nu dubbelgevouwen) lichaam. Op de trappen en de overloop ontpopt zich een gevecht. Wolfgang gooit met zelfgemaakte explosieven, terwijl Doc, Liz, Whipsaw en Rat’s in crinos gaan. De mockeries zijn stevig, maar niet opwassen tegen de aanvallen van de weerwolven. Met stormt verder naar boven, maar plots blijft Doc staan. Hij is bevangen door dezelfde irreële angst die Wolfgang eerder had. Nu is het aan Wolfgang om Doc erdoorheen te slepen.

Ze lopen de gang op de bovenste (2e) verdieping in, naar de deur waarachter de sterkste wyrmtaint zit. Liz trapt de deur in. Er staan een gezellig uitziend oud vrouwtje, met een knotje, een tasje en een wandelstok, en een bane spirit waarbij de hoofd en het lichaam een geheel vormen en die licht peervormig is. Tegen de muur, bij de schouw hangt een groot schilderij van Delphine in jongere jaren, dit dametje zou het inderdaad kunnen zijn, al heeft ze nu haar ziel verkocht en is ze nephandus. In de kamer zijn balken en cellen waarin gemartelde slaven zitten, net als in de verhalen. De bane probeert bezit te nemen van Wolfgang: deze weet dit net te weerstaan. De madame zegt iets en de slaven spatten uit elkaar in een fontein van gekrijs, bloed, vlees, en lichaamsdelen. Een muur van vlees vormt zich en blokkeert de doorgang: ze hadden de party horen aankomen (gevecht, explosieven, geweerschoten) en waren voorbereid. Wolfgang gooit een explosief, maar dat maakt maar een klein gat. Hakken en het gat groter maken duurt te lang. Rat’s zegt: Step sideways! Het huis is de umbra is naargeestig door alle leed en gekwelde zielen.

Men stapt terug de werkelijkheid in, in de horror kamer. Daar was het tweetal op aan het wachten. Rat’s krijgt een corruption over zich heen (nog geen effect, maar dat komt nog) en Delphine doet een spreuk waarbij het bloed uit de muren stroomt en de zintuigen allemaal overprikkelt raken, het heeft een verlammend werking. ‘Gelukkig’ heeft alleen Liz hier last van: zij staat als verlamt van angst. Rat’s duikt op de nephandus en lijkt haar te verwonden, maar in plaats daarvan breekt haar staf en ze staat ineens ergens anders, een witte flits slingert iedereen weg tegen de muren. Auw, en besmeurd. Wolfgang schiet en schiet kogels door haar heen, Whipsaw haalt uit en zet fikse klauwen in haar. Haar lichaam absorbeert bloed uit een bloedpoel en regenereert. Doc verschijnt uit de umbra, plant de zwarte bamboestok in de bane en drinkt. De bane sterft en geeft Doc een visioen (zie onder).

De nephandus doet ontbindingsmagie op Whipsaw, het effect is niet direct te merken. Whipsaw slaat terug, ze moppert over onbeleefde insluipers. Ze slaat met haar tas op Liz. Er vormen zich bloedtentakels, deze vallen ook aan. De nephandus probeert bij een nieuw bloedpoeltje te komen, maar wordt door iedereen tegelijkertijd aan stukken gescheurd. En: wat nu? Het huis in brand steken? De slaven vrijlaten in de bayou?

Tijdens het uithijgen en nadruipen van bloed: Doc vertelt het visioen dat hij heeft gehad. Er is een andere bane, een gevaarlijkere bane: schubbig, krabachtig, groot met 8 ogen. Deze staat in schimmen, en coördineert veel als poppenspeler, er zijn sub plannen. Shameful zat in het visioen en deze maakte deel uit van de plannen van deze bane.

Tanais – 103

Tanais 103 – 31-03-2016

Met het vliegtuig naar de Zuidpool, we dragen goede pooluitrusting. Claude neemt een Pepsico-robot mee, en voor de dames een Kenco. Het is acht uurtjes vliegen want we nemen onze tijd met de robots. Het is poolnacht, dus donker en de radar geeft geen signaal dat er een naald zou zijn, alleen een klein bobbeltje in de sneeuw. De geigerteller geeft wel veel radioactiviteit aan. Deze naald is ook omgevallen. De naald steekt diagonaal naar beneden het ijs in. We vliegen naar waar we denken dat de ingang onder het ijs ligt. Met [Matter] en [Craftsman needs no tools] maken we een tunnelboormachine. IJs in staal veranderen lukt Gwen en Risha, het bouwen van de machine gebeurt door Claude. Na drie dagen boren zijn we bij de punt. In het midden an de docking port zit een luik zo groot als een ontbijtbordje. Dit lijkt de ‘nette’ ingang, bedoeld voor kleine aliens. Er is waarschijnlijk ergens een grotere ingang voor vracht. Gwen en Risha maken zich klein met [Life – Alter Self] Gwen als liliputter en Risha verandert in Helena als kat. Met [Lock Opening Touch] gaat het deurtje open en de noodverlichting binnen springt aan. De andere kant van de sluis staat ook open. We komen door gladde gangen en leefvertrekken, allemaal superklein. Er is geen boven- of onderkant,De bewoners waren worm-achtig. En er hangt een vreemde geur. Twee etages dieper treffen we een volgend diafragma.
Met [Life-scan] zien we leven, heel zwak, ergens in deze gangen en ver voorbij het diafragma. We gaan op zoek en vinden een wand waarachter het leven zit. Maar we kunnen er niet komen. [Sense Matter] De wanden zijn heel subtiel, electrochemische signalen zouden hier een heleboel kunnen doen, waaronder de wand openen. Maar, we weten niet hoe.
Met [Correspondence] maken we een doorgang vanaf het buitenluik naar het diafragma. Claude steekt zijn hand erdoor en doet de [Lock Opening Touch]. Daarvoorbij is een enorme tunnel die de complete lengte van de naald dorloopt. Ooit een verticale schacht, waar hee ruimtevaartuigen doorheen konden. Aan een zijde is een soort van enorme ritssluiting.
Na een paar pogingen hebben we een [Correspondence-gate] gemaakt waar Chang en Claude doorheen kunnen.
langs de hele wand zijn afgesloten compartimenten. Naar beneden toe worden ze steeds groter. Gevangenissen voor niet-humanoide wezens. Sommige hebben een hogere of lagere druk dan onze wereld. Wat hard vacuüm had moeten zijn is geen vacuüm meer en wat de atmosfeer van een gasreus had moeten zijn is leeggelopen. Wat er in gewoond heeft is doodgegaan. In de schacht vinden we een verhoogde luchtvochtigheid en (met [Life]) een hoge dosis zonium. De ene waar we leven vermoeden, is nog heel zwak. Met [Prime] voegt Risha de eigenschap van Transparantie toe aan de wand (of neemt de ondoorlaatbaarheid voor zichtbaar licht weg. Het is maar hoe je het wilt zien). Het lijkt een waterwereld en het compartiment is niet helemaal gevuld. We zien een gelei-achtig wezen. Risha tikt tegen het raam. De blob wordt wakker en komt op ons af, drukt zich tegen het raam. Er is een aftastend effect in ons hoofd. Claude legt met [Mind] contact. Er is verwondering en vraag. Claude stelt ons voor als mede-gevangenen. “Gevangenen? Ik heb niks gedaan! Ik ben geroofd voor de verzameling! Net als iedereen hier. Mollenslijm / de congiërge heeft ons verzameld als privé dierentuin.” [Judge’s Ear] Het wezen spreekt de waarheid.
“Welke planeet is dit?” vraagt het wezen.
“Aarde,” denkt Claude en zendt het beeld van een afgesloten Aarde.
“Ik kom van Titan. Op Aarde is geen methaanzee,” zegt het sip. Dan begint hij te vertellen: “Ik had lang geleden nog contact met andere compartimenten. Maar alles loopt langzaam leeg. Anderen kwamen uit verre zonnenstelsels. Het ruimteschip vaart langzaam. Het doet geen andere melkwegstelsels aan. De amanuensis/verzamelaar was iets op het schip. Hij is duizenden jaren geleden vertrokken, als allerlaatste van de aliens. Bij de amanuensis is nog een levende edelsteen. Die edelsteen is de bron van het leven. Als je daarbij wilt komen, adviseer ik om met magie kortsluiting te veroorzaken waardoor alles open gaat.”
We spreken met hem af dat we een zwarte diamanten bal voor hem zullen maken gevuld met Titan-methaan waarin hij deze naald kan verlaten en onze wereld kan verkennen.
Risha gaat als kat de gangen van Mollenslijm’s appartement in. Hij piest over de bedieningspanelen en dan jaagt Claude er met [Forces] een stroomstoot doorheen. Door de kortsluiting springt alles open. Het hele systeem is doorgebrand. Maar helaas is ook alle in de muur opgeslagen alien kennis daarmee ontoegankelijk. Risha vindt de levenssteen. Het is een geode, een doorzichtig kristallen kistje dat leeg is van binnen. Het is bedoeld om die leegte te omvatten. Met [Sense Life] voel je een zichzelf vermenigvuldigend patroon er binnenin. Risha neemt het in zijn bek en loopt er mee naar buiten. De anderen komen ook.
We realiseren ons dat deze hele naald met al zijn compartimenten een stamboom van het leven voorstelde, waar dit het zaadje van is, of de wortel. Chang komt met de hypothese dat de poolnaalden een offer zouden kunnen zijn. Een kosmische Wicker Man, met in de noordelijke naald de veroordeelden en in de zuidelijke naald de dierenoffers.

Dan gaan we weer naar Joe Clef. We vertellen: “Onze vakantie was best wel koud en saai. Veel pinguins.” Joe is al snel niet meer geïnteresseerd. Hij laat een villa voor ons bouwen in Plymouth. Als de bouwrobots klaar zijn, laten wij ze een bathyscaafbol voor de titan-blob printen. Met [Life 4] doet Risha onderzoek naar de geode. Het patroon van leven daarin is deel van iets veel groters e dat bevindt zich niet op Aarde. Claude bekijkt het met [Color]: dit is zonder meer ook in 5D een leegte. Een link met de aliens buiten Igrot. Hij vraagt zich af of dit het haakje is aan een hengel? Met [Correspondence] bekijken we waar het heengaat. Vèr voorbij ons coördinatenstelsel, buiten de event-horizon. Risha kijkt met [Prime] wat voor patroon dit is. Hij vindt het patroon [met 10 successen!] terug in een computersysteem van vóór 2242, in research over de Big Bang. Dit patroon ìs de achtergrondsignatuur van het universum. En er zit nog meer aan vast. Er is meer onderzoek nodig. Gwan wil met [Time] naar de poolnaald voordat die viel. Maar dat is te lang geleden.

Tip: nalezen over de Big Bang

3 XP en de grens voor dingen leren zonder leermeester gaat van niveau 3 naar niveau 4. We worden ons langzaam steeds meer bewust van onze onsterfelijke oorsprong.

Scorpio Rising – 12

Scorpio Rising 12 – halve maan, waxing Gibbous

 

Er wordt verder gereisd. Is Rabbit Chasers een goede naam? Men zat per slot van rekening achter een konijn aan?

Twee dagen later komt met een man tegen. Hij loopt naast zijn paard. Hij is stoffig en draagt een Marshall ster – dit is de marshall waarover de Judge of Doom het had. Er wordt over en weer gegroet, koffie gedronken (hij biedt jerky aan) en nieuws uitgewisseld. Zijn naam is Phil ‘Walker’ Lionell. Hij vertelt over de onrust in Louisiana en als je abolitionist bent (wat hij lijkt te zijn, door Bijbel quotes te geven maar zonder daar expliciet antwoord op te geven) kun je daar beter je mond houden. Vooral de praatjes van de advocaat Lincoln bevallen het merendeel van de bevolking aldaar niet.

Na een paar dagen verder reizen, is het landschap weer groen en reist men door Bossier Parish (paar boerderijen en een kerk) en direct aan de andere kant van de Red River ligt Shreveport – een welvarende kleine stad, een overslag plaats voor veel goederen.  Frans is een primaire taal, maar Engels spreekt men ook. Men vind een modaal saloon (niet duur, niet goedkoop), neemt baden (Liz begint buikje te krijgen), frist zich op. Whipsaw zoekt werk bij Wells Fargo company (Zijn er nog spoed opdrachten naar New Orleans? – Kom morgen terug). Wolfgang bestudeert de een-armige bandiet en drinkt likeurtjes, in de hoek speelt een pianola. Een dame van lichte zeden houdt hem aan de praat. Maar Wolfgang probeert het systeem van de bandiet te kraken, dat is lastiger dan het lijkt, vooral als je dronken bent. Maar de volhouder wint. Als hij op het cruciale moment een dronken zeeman wegduwt, wint hij 80x zijn inzet – niet slecht. Doc probeert een ‘reguliere’ vrouw te verleiden met zijn salesman praatjes en avonturen, maar dan moet hij wel eerst afkomen van de mannen die de vrouwen begeleiden. Dus drank en drugs: maar dan lukt het hem ook. De dag daarna heeft Wells Fargo een brief voor New Orleans – of Whipsaw die kan afleveren en dat wil hij wel. Liz schrijft een brief aan huis (maar nog niets over de zwangerschap.) Rat’s houdt zich rustig.

Op straat is er veel gemorrel over de bemoeienis van het noorden m.b.t. de slavernij, er gaan stemmen op voor een verenigd zuiden, een confederatie van staten. Er is een duidelijke agitator voor slavernij: Judith the Blessed  zij blijkt supernatural (Garou), maar men spreekt niet met haar. Op weg de stad uit komt nog een duo (te paard) de stad in, ze lijken vader en zoon: lang haar, blond baard, ‘pa’ heeft een zilveren hamer, verder dragen ze broeken maar weinig meer. Er wordt doordringend gekeken en om de druk weg te nemen beleefd gegroet door de party.

Men reist verder en komt al snel in de zompige bayou terecht. Hier en daar leven hier cajuns een teruggetrokken bestaan. Naarmate men dichter bij New Orleans komt, komt met ook kleine ‘altaartjes’ tegen: kaarsen, bloemen, kralenkettingen en dierlijke resten (vooral kip) liggend onder een complex arcaan teken (een vevé voor hen met occult). Dichter bij de stad liggen katoenvelden waarop voornamelijk zwarte slaven werken in de hete zon, ze zingen liederen om de gemoederen iets op te krikken en af te leiden van hun erbarmelijke omstandigheden en als verkapte rebellie, de thematiek is vaak bijbels, op dit moment zingen ze ‘Go Down Moses, Go Down. Let My People Go.’

Dan is er New Orleans, mogelijk de rijkste stad van de VS op dit moment. In de haven liggen tweemasters, driemasters en stoomboten. Op de kade is het een af-en-aan van goederen, die gesjouwd worden over de kasseien, tonnen die ratelen, karren die voortgetrokken worden en ‘hijskranen’ die ladingen op-en-af laden. De stad is groot en goed onderhouden. Er hangt hier een andere sfeer, een sfeer van magie. Er klinkt onbekende muziek, met vreemde akkoorden en breaks, maar wel opzwepend. Whipsaw wil graag meedoen. Wat opvalt is dat er in de stad ‘vrije’ zwarten zijn, en een sterke Haïtiaanse commune. Veel in orkesten zoals deze. Hoewel ze binnen de stad ‘veilig’ zijn (een relatief begrip) is het buiten de stad zeer onveilig voor hen (ze kunnen zo opgepakt en als slaaf aan het werk gezet worden, vrijbrieven of niet). Whipsaw valt hier niet op, maar meedoen met de muzikanten vergt nog wat oefening. De naam die rond zingt, als men probeert uit te vinden who-is-who is Marie Lavau. Whipsaw levert de brief af bij een louche adres in de haven, hij wordt vuil aangekeken, de brief wordt aangenomen en de deur wordt dichtgegooid. Liz zoekt het handelshuis van de familie op, de man hier geeft een update.

Wolfgang wil graag meedoen met de mode en een degenstok, maar dan wel een zilveren. De edelsmid hoort het aan, concludeert – in zijn hoofd – dat mijnheer een ritueel object zoekt en stuurt hem de louche buitenwijken in. Als Wolfgang op pad gaat, en hij bestudeert wordt door de lokale bevolking die met bowie messen hun nagels staan schoon te maken, vertrouwt hij het niet en gaat de rest halen. Men wandelt de achterbuurt suburbs in, er blijken nu meer mensen op pad te zijn: Witneuzen, Creolen, Zwarten, Chinezen. Men komt in de bayou bij een meer. Er wordt hier gepicknickt door mensen, terwijl men wacht op iets. Ook hier vindt men vevés. Wolfgang vraagt of hij hier goed zit voor zijn degenstok en krijgt het antwoord nee. Hij wil weer gaan maar de rest wil blijven zitten. Er verzamelen zich tegen de 200 mensen op de oevers van dit meer. Sense Weaver: nee (behalve wapens). Sense Wyrm: ja, de euthanatos wyrm. Er zijn nog een paar andere supernaturals, die lijken rituele zilveren messen bij zich te hebben: zit Wolfgang dan toch goed?

Het wordt donker. Eén trommel klinkt opzwepend. Een man geschminkt als skelet danst door de massa, het voelt als een feest voor de doden. Hij blèrt iets in het Creools, een introductie. Rat’s wordt enthousiast en begint een howl, maar de anderen zeggen ‘sssst’. Op het meer worden fakkels ontstoken, op bootjes staan mensen, op een van die bootjes staat een stokoude dame (80+) die krachtig het heft van de avond ter hand neemt: Marie Lavau. Er wordt gespeculeerd of ze Euthanatos is of Dream Speaker, het eind resultaat doet er niet toe: de spirits luisteren naar haar. Ze spreekt de massa toe in Creools en gebroken Engels. Het is een mis aan Baron Samedie. Zij doet magie, blatant, en vraagt om geluk en een zegen: de sfeer in New Orleans staat haar dit toe! (effect: volgende twee enen mag je negeren). Rat’s kijkt in de Umbra en vraagt de aanwezige spirits wie zij is: the Witch Queen of New Orleans. Dan gaan de toortsen uit een duisternis valt over het meer (en zo kan ze ongezien verdwijnen). Er is een collecte waarbij veel geld wordt opgehaald: deze dame is rijk.

Wolfgang en Whipsaw knopen een praatje aan met de supernaturals met zilveren messen en runes. Eentje kijkt Wolfgang eens goed aan. “Wat ben jij?” “Shapechanger, Garou” “Huh?” “Weerwolf” “Niet bijten!” “Nee joh”

Volgens de Verbena haal je het beste zilver bij Marie Lavau, maar het is wel duur. Er worden nog wat spirits gedeeld en men krijgt het adres. “Kennen jullie familie LaLaurie?” “Ja, het huis van horror. Daar zijn slaven gemarteld, dat kun je bezichtigen. De familie is verdreven en woont nu in een landhuis.”

Het huisje van Lavau is vrijstaand, maar bescheiden in kleurig lichtblauw geschilderd. Er zit een grote donkere Creool voor de deur op een stoel me teen sigaar. “Mevrouw slaapt. Wat willen jullie eigenlijk?” Wolfgang: degenstok. Whipsaw: informatie over LaLaurie. Doc: “We zijn shapeshifters.” De man gaat recht zitten: “Ah! Loup Garou!” Men vertelt over de verstoring in de geestenwereld bij Death Valley: morgen 11 uur mogen ze terug komen. Wolfgang vraagt of een cadeau gewenst is: goede cognac. Daarna gaat men naar een goedkope slaapplaats.

De ochtend wordt besteed met het kopen van cognac en het wisselen van zilver (zilveren dollars) in koper en goud. Rat’s zoekt naar een teefje en is daarin succesvol. Als men terugkomt bij het huisje staan er twee mannen in de tuin en een vrouw van in de 40 op de veranda. Er spelen kinderen in de tuin. De mannen verwijzen door naar Marie Lavau II, de dochter. Ze legt de regels uit en al snel blijkt dat zij het brein achter de franchise is. Van binnen is het een keurig houten huisje, niets occults of ritueels maar schilderijen en statige foto’s. Maar men voelt beschermende spreuken. Men gaat links en nog een keer links, dan heeft men het gevoel alsof men stepping sideways doet. Dan is er wel de voodoo sfeer: spinnenwebben en bosjes kruiden aan het plafond, zegels (vevés) op de muren en de grond (was en zout), een altaar met een grote schaal midden in de kamer, een werkbank / kast links tegen de muur. Er staan allerhande spullen kris kras door elkaar op de werkbank, van kruiden, tot artefacten, schalen, slangenhoofden, kippenpoten en rituele messen. Voorouder geesten kietelen de garou. Op een simpele houten stoel zit de vrouw in ene donkere rok, ze stopt met neuriën als de party binnenkomt. Ze groeten en doen de schoenen uit in het sanctum van deze elder mage en wassen hun handen in een de diepe schaal die voor de deur staat.

“Bon jour. Een vraag over mijn oude rivalen. En degens. Waarom?”

“Voor de goede sier. En het bevechten van Black Spiral Dancers.”

“Que?” “Gecorrumpeerde weerwolven” Daarna worden de twee flessen cognac en een fles eigen brouwsel aangeboden. “Merci.”

Whipsaw begint het verhaal: Bane, death valley, visioen, Buttercup gedood.

Lalaurie: “Dank, maar dat heeft wel voor veel beroering gezorgd. Hij werd aangestuurd door huis LaLaurie. Dat zijn hedge mages, niet bijzonder krachtig. Ik verwacht niet dat zij hierachter zitten. Maar ze zijn wel heel machtig. Ze hadden een echte magiër, maar die kon dit niet. Dat was een soort nefandus, of bijna nefandus. De bane kan er een van haat zijn, LaLaurie haat veel.”

Tools? “Bien sûr mon chere. Kun je even een kip halen?”

Ze tekent een veve met zout, slaat met kruiden en brand deze: een scherpe prikkende geur. Ze neemt een slok rum. Haar ogen draaien weg. “Je suis Maman Brigitte. Stel je vraag, precies.”

“Wat is de grote bane?”, wil Whipsaw weten. “Er zit hier een rol in van huis LaLaurie, deze roepen hem aan. Je kunt daar meer informatie vinden.”

“Er is beroering in de umbra…”, meldt Wolfgang. “LaLaurie heeft beschikking over banes”, vult Madame Brigitte aan: “Papa Legba vertelt dat deze banes alleen op de doorgaande routes zitten. Maar daar begint het ook. Kleinere spirits worden gemanipuleerd door grotere. Een van zijn agenten is in deze wereld.” Men vraagt verder: “Dit is niet Soul Eater, die is actief bij Death Valley. De aard van de agent vind je bij Huis LaLaurie. Huis LaLaurie wordt op een vreemde manier afgeschermd, sterkere magie dan wat ze zouden kunnen hebben. Misschien in convenant met supernaturals. Misschien is het tijd om de wereld van dit gezwel af te helpen. Dit zal gevaarlijk zijn.” Wlfgang : “haha!” Whipsaw begint over beveiliging. Gran Brigitte: “Croatoan.” Dan draaien de ogen terug.

“Cheri, antwoord gekregen?”

“Zegt Croatoan u iets?”

“Dat is een verdwenen kolonie, ergens 17e eeuw. De mensen van dat eiland zijn toen mysterieus verdwenen. Het woord Croatoan stond in een boom gekerfd.”

Tanais – 102

We zijn met Ymaïl aangekomen op het hoofdeiland van Spitsbergen. Het is middag. Hij maakt een vuurtje, op de neanderthaler-manier met een stukje mangaandioxide. Hij is superhandig en heeft door eugenetische manipulatie veel eigenschappen boven de 5. Hij is heel nieuwsgierig naar ons. Tijdens het eten zegt hij: “Vroeger was hier ook een centrum. Maar ik zie geen white collars hier.”
Hij leidt ons naar waar het centrum was. Na 300 meter komen we bij een onopvallende grot. Binnen vinden we de gebruikelijke grotschilderingen op zorgvuldig nagemaakte rotsmuren. “Vooral de jongeren, pubers tot een jaar of veertig, vinden het leuk om dit soort schilderingen te maken.”
Het is hier uitgestorven, maar niet als gevolg van een aanval. Condoleeza zoekt geheime gangen, maar vindt niets. Wel veel sporen van mensen die geëvacueerd zijn. Er zijn blote en geschoeide voeten. De schoenen zijn van de technici. “We hadden hier geen moeders,” zegt Ymaïl, “wel veel technici. Misschien waren er nog een paar van ons hier. Het was een regionaal ondersteuningscentrum.”
Desgevraagd legt hij uit dat de Moeders oude White Collars zijn van boven de 80. Die blijven permanent in Unbreathing. Zij zijn de echte bewaarders van de kennis.
Gwen kijkt met [Time] naar het moment van ontruiming en ziet 15 mannen en vrouwen. Dertien technici kijken nogal bezorgd, de twee à drie white collars lijken het een spannend avontuur te vinden. Ze gaan naar een haventje en vertrekken in een hightech bootje.
Verderop de grot in komen we in een soort universiteitsgebouw met Mijnbouw als specialisme. We vinden ‘hamsterballen’ waar je je gedachten kunt ordenen op virtual papier. Zo kun je supergaaf onderzoek doen! Voor ons is dit een soort thuiskomen, dit is net zo’n onderzoeksomgeving als waar wij voor ons ontslag werkten. Condoleeza klimt in zo’n bol. Er werden hier ijsboringen onderzocht door een geologisch historisch team. Ze zijn plotseling vertrokken na een alarm.
Ymaïl legt uit dat de technici met oog en oor in de gaten werden gehouden, de white collars vertrouwen op hun superieure zintuigen, niet op techniek.
Elaine kruipt ook in een hamsterbol. Ze gaat haar inzichten over Igrot, de Mudmen, het Tempestmonster etc. ordenen. De Mudmen lijken de eeuwige tegenstanders van de White Collars en de Bubbelmen zijn gecreëerd om hen te beschermen. En dat het vijfdimensionele wezens zijn. Wij zien een wolk bubbels, maar in 5D is het één wezentje. De bubbels zijn de plekken waar ze door onze tijdruimte heen steken. Het lijkt er ook op dat de White Collars dit niet weten.
Ook van Igrot weten de White Collars niets. Over de twee werelden vindt ze dat de bubbel van Archet in de archieven beschreven staat in de categorie ‘niet verklaarde krachten’. Er is een vaag besef dat dit iets met de witte en zwarte bronnen te maken heeft. Over onze eigen research is niets te vinden. Onze onderzoeksgegevens zijn gewist. Helena vraagt of ze de plek kan vinden die overeenkomt met de voormalige draaikolk van Melek-Qart. Maar er zijn geen andere anomalieën te vinden.
Ymaïl heeft een fakkel. Maar wij gebruiken lampen en die beginnen opeens te storen. Dit heeft de signatuur van Mudmen electromagnetische storing.

We gaan naar buiten. Het is zomer en de middernachtszon staat laag aan de hemel. Een olieachtige substantie kruipt omhoog langs het strand, zo ver als we kunnen zien. De stroming van de Tempest is iets toegenomen, we kunnen het zien kolken om het eilandje met de witte bron. We gaan naar hogere grond. Met [Entropie en Prime] maken we een beschermende bol om ons heen. De modder stroomt het complex in waar we net uitkwamen. Goed dat we daar niet gebleven zijn!
Op de berg hebben we een prachtig uitzicht op een zilverkleurige donut waar water uit het midden wegtrekt. Kongsøja begint te verkruimelen in de lege ruimte die daar ontstaat. Na een half uur is er een soort vacuüm met een witte bol waar de witte bron zat. “Daar is de muil!” roept Ymaïl.
De witte bron lijkt te veranderen in een bierblik-vormig monster met allemaal zuignappen en een grote zwarte muil aan de voorkant waar een toon uitkomt. Volgens Ymail is dit een andere toon dan bij de vorige aanval. Het wezen breekt af van waar het aan vast zat. Condoleeza probeert met [Forces en Correspondence] de geluidstrillingen op te laten houden, maar dat lukt niet.
Op 10 kilometer afstand cirkelen figuren op de rand van de donut. Ze zijn net tevoorschijn gekomen en lijken last te hebben van wat Condo doet. Helena maakt haar ogen scherper [Life] en ziet een soort Ter Land, ter Zee en in de Lucht: de mannetjes hebben allerlei verschillende éénpersoons voertuigjes: duikbootjes, surfplanken, vliegtuigen, et cetera. Ze lijken te worden aangetrokken door het geluid. Met de Tanaïs-herinneringen herkent ze dat dit githyanki-mensen zijn zoals Gnumpathi de wereldenreiziger. Met [Forces] maken we een lucht-lens waarmee de rest het ook kan zien.
De Githyanki lijken met elkaar te strijden, het worden er steeds minder. Het monster stoot nog steeds een sirene-achtig geluid uit. Op de plek van het eiland ontstaat een soort 5D gat in de realiteit met Tempest eromheen en de muil in het midden. Ze proberen allemaal het beest te bereiken, als enige. Gwen zegt: “Een soort paringsritueel!” Misschien is de muil een eicel van igrot en zijn de mannetjes de zaadcellen?
Met [Color] stappen we ‘opzij’ richting iets meer naar Groen. Condo heeft er een beetje moeite mee, het lukt haar pas bij de tweede poging. We komen op een rustige plek. De Mudmen en de Tempest zijn weg. We zien dat één van de mannen afgaat op het wezen. Hier zien we dat de zuignappen een verzameling zwarte bronnen zijn. De muil van het wezen is niet hier. Elaine begrijpt dat al die zwarte bronnen op dezelfde tentakel zitten. Zwarte en witte bronnen zijn clusters die op een beperkt aantal tentakels van Igrot zitten. Dit beest is een tentakel die is losgekomen van Igrot. En of het een zwarte of een witte bron is, hangt af van welke frequentie je het mee waarneemt, zoiets als links- of rechtsdraaiend wat in 5D betekenisloos is. De plane-travellers zijn in alle dimensies zichzelf.
Wij kunnen met ons begripsniveau van [Color 2] wel van de ene wereld naar de andere, maar nog niet bewegen in zo’n plane. Daarvoor is [Color 3] nodig. Terwijl we zo filosoferen wordt de laatste mededinger uitgeschakeld. De overgebleven Gith gaat nu naar het monster. Het is zo’n 50 km bij ons vandaan. We gaan voorzichtig verder naar Groen en door te proberen, leren we [Color niveau 3]. We komen nog een heel eind van het wezen vandaan op een andere frequentie. Het mannetje kijkt heel blij en staat op het punt zijn ‘trofee’ in ontvangst te nemen. Bij de derde poging zijn we dichtbij genoeg om goed te zien wat er gebeurt: het mannetje en het monster versmelten. Er is een grote lichtflits. Het zonium in ons stelt ons veilig. Heel ver weg zien we een sterrenhemel en dan vallen we in de dichtstbijzijnde stabiele realiteit.
We bevinden ons in een toendra landschap, in ons technocratenlichaam. Maar we zitten op Tanaïs! Condo probeert een [Forces] effect, maar dat lukt niet. Elaine probeert het ook, en haar lukt het wel. Dan probeert ze de Khatars van Chang uit Elsewhere te halen. Dat lukt ook, maar door dat te doen, verandert ze in Chang. Met een Mage-effect verandet hij weer in Elaine, de Khatar verdwijnt weer.
Helena probeert weer terug te keren naar de Aarde [Color + Willpower] en verschijnt naast een heel verbaasde Ymaïl. “Zag je dat?” vraagt die, “Er verscheen een gat in de ruimte!” Hij zag de sterren erdoorheen, en het waren niet de sterren van hier.
De Tempest en de specters zijn weg. De nanozandkorrels druipen terug het zeewater in, het mudmen-leven is er uit. Het eiland Kongsøja is weg.

Ymaïl doet voor hoe we een curragh kunnen maken. Helena leert Survival van hem. Terwijl we bezig zijn schepen te maken, verlangzamen we. Het witte water raakt uitgewerkt. Ymaïl krijgt afkickverschijnselen. Na drie dagen hebben we ieder een eigen bootje. En dan varen we naar Noorwegen. Met hobbitmagie gaat het best snel. Onderweg raapt Ymaïl de moed bijeen om ons iets zeggen.
“Ik heb jullie iets te zeggen, ik hoop dat jullie dit niet verkeerd opvatten. Ik weet wat jullie zijn. Jullie vallen zo op omdat jullie de vuilnismannen zijn van de Dark Side. Aaseters en probleemoplossers. We hebben jullie wel nodig! Dat is de deal die we allemaal met elkaar hebben.”
We komen aan bij wat ooit Hammerfest was. Een rotsige toendra. “We zijn een beetje uit de richting,” zegt Ymaïl, “de dichtstbijzijnde basis ligt meer naar het Zuiden langs de kust. Ik kan mezelf verder wel redden. Kan ik jullie ergens mee helpen?” Helena wisselt bloed met hem uit, om eventueel later contact op te kunnen nemen.
Het oproepen van een Azure Chariot mislukt. dan bellen we Joe Clef maar. Hij arriveert na 45 minuten in een klein helicoptertje en neemt ons mee terug naar Plymouth. Daar is de debriefing. We vertellen dat er een grote aanval was van Mudmen. Als ‘buit’ hebben we een contact bij de white collars. Joe zegt dat het inderdaad hun regel is dat we moeten opvallen als vuilnismannen. We houden een weekje rust en daarna gaan we naar de poolnaald.

3 XP en Color 3

Scorpio Rising – 11

Scorpio Rising 11 – wassend, halve maan

 

Men heeft de katerige party laten liggen waar ze in slaap zijn gevallen: in de nabijheid van de vuurplaats. Een paar natives staan op wacht en spelen een potje chunkey (een spel met stenen). De zon komt op en de dauw maakt de party klam. De party zet koffie een wachter wil wel koffie. Men komt erachter dat deze groep het fort overvallen moet hebben, er wordt verteld dat ze gatling guns hebben. Wolfgang ziet een mooie toepassing van gatlings guns in crinos toestand. De wachter vertelt ook over banes die een aspect zijn van een urge-wyrm Beast of War.

 

Dan: opbreken en vertrekken. De reis naar Louisana duurt twee weken, door Texas heen, dus er is tijd om te oefenen. Na een paar dagen komen ze een donkere ruiter tegen: zwarte kleren, zwarte hoed, zwarte laarzen, zwart paard, zwarte lange jas. Een grote zilveren claive hangt binnen grijp bereik aan de zij van zijn paard. Hij stopt op afstand en lijkt in zichzelf te spreken. “Nee”, zegt Rat’s, “het is een kleine Griffioen spirit.” Hij wordt begroet. Het zegt: “Gegroet. Ik ben een Judge of Doom, Philodox van de Shadowlords.” Het valt de party op dat het zwaard en de paardendeken nog bloedspatten bevat. “Er gaan verhalen rond in de spirit world. Julie spelen daarin een rol. Ik bestraf overtredingen van de litanie.” Hij heet Savage Jim en is extreem gladgeschoren.

 

Jim ondervraagt de party en begint bij Liz bij het vissen naar aantrekkelijke natives. “Oh het was een garou en dus niet van belang.”, zegt ze, dat lijkt hij goed te vinden. Wat vindt Whipsaw van Metissen? “Er was een native gids, die wyrm-infested was.” Tja, weinig tegenin te brengen, trouwens…het was een metis. Rat’s vraagt hij “Nog op botten geknabbelt?” Rat’s: “Niet die van de doodgraver” Aan Doc: “Onderwerp jij je?” Aan diegene die op dat moment alpha is. “Jij hebt de laagste positie Omega.” Aan Wolfgang: “Heb jij respect voor Gaia?” Wolfgang: “Ja hoor!” Dan gaat hij verder: “Er was een gevecht in Turquoise. Geen Crinos gezien?” Ai, Rat’s heeft zich laten zien in crinos om de aanvallende meute gek te maken…maar gelukkig zijn die allemaal dood: “We waren in de umbra.” “Ik ga naar Turquoise om dat te controleren. Ver achter mij zal ook de marshall komen, hij is human en onderzoekt de dood van de sheriff, ik wis sporen van mogelijke breaches e.d. Als jullie gelogen hebben, zal ik jullie zoeken. ” Hij praat verder: “Jullie moeten een party vormen. Wie is de leider?” Het antwoord ‘dat wisselt’ bevalt hem niet. “De Silverfang is de ahroun en de alpha. Dat nieuwerwetse gedoe is leuk voor die watjes van de Children of Gaia, maar niet hier.”

 

De reis gaat gestaag verder tot zes Sioux Indianen, met hun kenmerkende mohawk kapsel, op de wagen komt afstormen. Zij zien een vrouw, een hond, een koetsier en twee begeleiders: een makkelijke prooi. Ze gebruiken boog en bijlen: en hierin zijn ze ook zeer geoefend. Ze hebben geen problemen om de wegduikende party toch te raken met wat pijlen. Ze laten hun paarden om de koets heen cirkelen en blijven schieten. Maar de party schiet terug: Whipsaw in Glabro, en Rat’s in Hispo. Wolfgang raakt er een flink. Whipsaw idem. Rat’s springt er een naar de keel. De indiaan steekt een dolk in Rat’s, maar Rat’s scheurt de keel open. Er worden pijlen, bogen (goede kwaliteit) en tomahawks buit gemaakt.

De avond valt en de karavaan onderbreekt de reis voor rust. Onder tussen speculeert met verder over wat de Shadow Lord zei: pack worden, Liz als alpha. De oude afspraak van de party, die iedereen inzet naar zijn/haar kwaliteiten, beviel beter. Maar een pack worden? En wie wordt dan de totem? Coyote? Whipsaw merkt op dat hij Whippoorwill heeft afgezworen door de woorden van Coyote. Liz vertelt rustig dat hij de vader is van haar kind…om de een of andere manier is niemand echt verrast. Wolfgang vindt het wel een toffe peer. Doc: ja hoor. Rat’s: ja, als iedereen dat wil. Wolfgang, in wiens hoofd Coyote een log cabin heeft ingericht, vertelt dat hij een visioen heeft gehad nadat hij ging mediteren. Een boodschapper spirit (vogelachtig) vertelt dat Coyote niet dicht bij is momenteel en tijd nodig heeft om te komen, letterlijk vertelt deze dat Wolfgang iedereen moet stallen met een ritueel en een jacht en zo, maar niet vertellen dat dit een soort ‘opzet’ is. Als huntsmaster wordt de philodox Whipsaw gekozen: op de jachtlijst van vandaag staat Bane, daar lijkt Coyote een hekel aan te hebben. Er wordt een moot uitgeroepen en het voornemen op een pack te worden. Men stapt de umbra in, er zijn krachtige rukwinden, van de umbral storm in de verte (windkracht 7-8). Er zijn zilver-blauwe sporen in de het landschap van de pen-umbra (die heel erg op het normale landschap lijkt). Deze leiden verder de duinen in. Al lopende vertelt Wolfgang dat zijn visioen hem vertelde om iedereen te stallen, om zo tijd te winnen voor Coyote. Langzaam buigen de sporen af de lucht in, het zijn de sporen van een groot konijn, deze hupt in de verte vrolijk verder. Deze heeft geen wyrm taint. Dieper in de umbra, houd hij stand en kijkt de party aan, dan kijkt hij naar beneden, de heuvel af. De spirit zegt niets. Als iedereen boven op de heuvelrug staat, ziet men een donkere poel met een paarsige gloed beneden. Ook dit heeft geen wyrm taint noch weaver taint. Het konijn blijft staan als iedereen naar beneden loopt. Ze lopen om het poeltje heen: nu is het een groot meer. Ze zien de rug van een groot wezen wegduiken.

 

Aan de oever van het meer staan de schimmen van Indianen ouders, ze treuren en roepen “Nanabush!”. Qua kledij en uiterlijk zijn dit natives die meer in het noord / noordoosten wonen. Ze zien een klein kindje spelen en een groot monster uit het water het kindje grijpen. De tijdlijnen kloppen niet, ze lopen door elkaar. Wolfgang kent, uit het saloon, een obscuur verhaal over een dat zou wonen in de meren van het noorden: is dat deze? Het eet kinderen en iedereen die te dicht in de buurt komt. Doc kent een vage referentie naar een lore van een oeroud wezen dat een van de drijvende krachten achter creatie is: de Nanabush. Discussie volgt: wat is het doel? Het zal toch niet de bedoeling zijn dat we deze verslaan? Coyote is een oorlogsgeest, maar ook een trickster. Out-of-the-box thinking. Iets met het konijn misschien, als offer? Men kijkt naar het konijn, deze schud ‘nee’ vanuit de verte met een minzaam glimlachje. Een plan ontvouwt zich. Wolfgang gaat in het water, Doc gaat met zijn rug naar het water zandkastelen bouwen. Ook Rat’s gaat in het water. Hij ziet het beest al in de verte. Het lijkt het meeste op een enorme Meerval met grijparmen. Het zwemt op Doc af, rolt zich op en lanceert zich naar Doc: hij is pijlsnel. Hij grijpt Doc vast en sleurt hem terug naar het water. Hier zat iedereen op te wachten. Iedereen stormt erop af. Men veranderd in Crinos, slaat klauwen in de glibberige huid en probeert het monster vast te grijpen. Rat’s roept: “Laat hem niet naar het water gaan.” Whipsaw beseft zich dat dit een illusie is en stelt zich een harpoen voor: deze neemt vorm als ene harpoen gemaakt (en getekend ) door een kind. Met de harpoen heeft hij goede grip op het beest. Met vereende krachten tilt men het monster op en draagt het naar de oever, en daarna de heuvel op. Konijn springt naar voren, het landschap brokkelt af, wolken trekken samen. Op de afbrokkelende duin staat een man met een staf, hij draagt een native american cape: shamaan-Coyote. Hij stompt met de staf op de grond: BOEM. Door de wolken breekt de maan. Nanabush verandert in (de ‘reguliere’) Coyote. Er dansen moonspirits in de banen van het maan licht. Shamaan-Coyote danst mee. De party gaat ook meedansen, Coyote doet een Howl naar Luna. Een aspect van de Incarna Luna verschijnt en danst mee met Coyote en de groep Garou: dit is zijn kracht als greater (totem)-spirit.

 

Shamaan-Coyote zegt: “Jullie hebben het goed gedaan. Dit raadsel had geen echte oplossing. Ik accepteer jullie als pact. Ik heb geen ban (taboe), behalve dat jullie je hart volgen en de wyrm niet in jullie hart toelaten. Maar voordat jullie mij accepteren, weet dat ook Nanabush een aspect van mij is.” “Oei”, zegt Doc. “Eet jij kinderen?”, vraagt Wolfgang verschrikt. “Ik niet, maar Nanabush wel. Hij neemt offers en is een aspect van mij in het Noorden / Noordoosten bij de grote meren. Net als het Konijn, Briar Rabbit.” Er wordt geknikt. “Oh ja, laat de Nuwisha, Were-Coyotes, met rust. Ik kan jullie altijd vinden en weet dat jullie overal de schuld van zullen krijgen.” “Oh, dat zijn we al gewend.”

De party zegt nog steeds volmondig ‘ja’ en is nu officieel een pact met een totem spirit. Nu de naam nog.

 

 

 

 

 

 

 

Tanais 101

We blijken heel wat gemiste berichtjes te hebben van Joe Clef. De meest recente, en meest dringende, is van drie weken terug. “Waar zijn jullie? Ik heb jullie assistentie dringend nodig!” We sturen bericht dat we weer terug zijn en hij reageert meteen: “Waar zijn jullie GVD al die tijd geweest en waarom reageren jullie niet?” We worden binnen twee uur verwacht. We liegen met ons eigen vehikel naar Plymouth.
Clef kijkt toch een beetje gefrustreerd. Hij wil graag een open verbinding met ons, dat we niet weer zo lang onbereikbaar zijn. Helena vertelt dat we naar de Poolnaald zijn geweest, maar in een andere dimensie waar de tijd anders loopt. Hij wil wel eens mee. Maar nu heeft hij iets belangrijkers: de White Collars hebben een probleem. Een van hun basissen is verdwenen. En dat kan een kans voor ons zijn. Wellicht valt er wat te scavengen. En sowieso is het nuttig om hun zwakke plekken te weten. Bij Svalbart / Spistbergen is een Avanki basis op twee kleine eilandjes, Kongs Øia.  “Neem koude-uitrusting mee! Het is juli, maar daar is het maar een paar graden boven nul. Tot ziens!”
We slaan goede winterspullen in en gaan met de sub naar het poolgebied. Gwen pakt een paar goede geweren mee.
Vier uur later zijn we er bijna. We varen via de bodem. Op 50 km afstand beginnen de instrumenten raar uit te slaan. Ze geven aan dat er over nog 10 km interferentie is. Daar voorbij lijkt de zee op te houden. Als we er bijna zijn, zien we niks bijzonders door de patrijspoorten, maar de apparatuur is op tilt geslagen. [Sense Color: hier is Tempest in plaats van zee.] We stijgen op. Op 20 m diepte verschijnt de zee weer op onze metertjes. We varen voorzichtig verder. Er staat een heel sterke stroming haaks op de eilandjes. De een na de ander begeven al onze instrumenten het in de electromagnetische chaos. Met [Matter] maakt Helena een gouden balletje vast aan het schip, zodat ze met [Correspondence] weet waar het schip heengaat. Dan trekken we onze duikpakken aan, stoppen de uitrusting die we mee willen nemen in een rubberbootje en gaan van boord. Condoleeza blijft achter om te repareren wat er te repareren valt.
Het is even pittig zwemmen want er staat een sterke stroming rondom de twee eilandjes. Dan komen we aan op een rotsig strandje vol met zomerbloemen. Verderop zien we lage bergen met ijskappen. Als we het hoofdeiland verkennen zien we de restanten van een tsunami. Her en der liggen restanten van kapotte high-tech, vermengd met steentijd spullen. Er zijn geen menselijke resten. Het eiland lijkt in de steek gelaten te zijn.
Het water is tot heel hoog gekomen. Er zijn grotopeningen, maar die zijn allemaal ondergelopen geweest. We gaan er eens kijken. Ze beginnen als een natuurlijk grottenstelsel met stookplaatsen, slaapplaatsen van dierenhuiden en grotschilderingen, maar achterin vinden we stalen muren. Daar is nog het een en ander heel gebleven. maar het openingsmechanisme van de wand is helemaal kapot. Elaine denkt dat we het met [Matter en Forces] wel weer aan de praat moeten kunnen krijgen. Een hele dikke deur in de rotswand schuift knersend een handbreedte open en dan begeeft het mechanisme het definitief. Er ontsnapt een edelgas en onze lichamen springen instinctief over op Unbreathing. Maar het gaat minder gemakkelijk dan vroeger. Gwen maakt de opening met [Matter] groot genoeg om onszelf er doorheen te persen. De ruimte er achter is gevuld met edelgas, alleen door unbreathers te betreden. Hier is een ontvangstzaaltje, een omkleedruimte met een kapstok, en daarachter is een kronkelgang verder de (nep)rots in omlaag. Gwen en Elaine kunnen hun unbreathing met [Entropie] rekken, Helena probeert het met [Life], maar dat gaat minder goed. De gang heeft fraaie rotstekeningen van de jacht op allerlei diersoorten. Het lijkt een religieuze plek te zijn.
Uiteindelijk komen we aan in een ronde kamer met een fontein van wit bruisend water. De afbeeldingen in deze zaal geven aan dat dit de bron van unbreathing is. Krijgers vangen kleine beesten, dan krijgen ze van dit water te drinken en daarna kunnen ze grotere en gevaarlijkere dieren vangen. Het lijkt een inwijdingszaaltje. Met [Time] kijkt Gwen hoe het er vroeger aan toe ging. rie weken geleden was er hier een drietal mannen met bodypaint. Ze krijgen een blik in de ogen alsof ze gehypnotiseerd zijn en rennen naar buiten. Ze kijkt wat verder terug in de tijd en vindt een inwijdingsceremonie. Een paar jonge stamleden krijgen een slokje water en er wordt wat over ze heen gegoten. Daarna rennen ze met zeer hoge snelheid. De bron is [Color] maar anders dan de Tempest, haar signatuur is het tegenovergestelde van een Zwarte Bron. Helena neemt een slok van de bron. Haar unbreathing vermogen is in één klap hersteld. Gwen en Elaine doen het ook. We hebben tijd extra. Er kan opeens een heleboel gedaan worden in één seconde.
We gaan terug naar het strand. Gwen bekijkt met [Time] wat er is gebeurd. Net onder de getijdegrens woonden bubbelmensen. Die werden aangevallen door Mudmen uit de diepte. Nadat de bubbelmensen verslagen waren kwam er een soort sirenenzang die alle mensen naar buiten riep. De draaikolk versnelde en werd een tsunami. Het was een welgerichte aanval, alle white collars zijn de diepte in verdwenen. Gwen ziet een grote zwarte muil in de Tempest, waar de mensen door worden verzwolgen. We herinneren ons dat de bubbelmensen bi Ierland vertelden dat ze een schepping van de white collars waren en dat die groep ontsnapt waren. En de electromagnetische interferentie kennen we ook al van de Mudmen bij Ierland.
We zwemmen naar onze duikboot. We zijn ontzettend snel en het niet-ademen kost helemaal geen moeite. Er komt een bubbelwezen aan. Helemaal ontredderd zegt het via [Mindlink]: “Sorry meesters, het is nooit zo bedoeld!”
“Waar zijn de andere white collars?” vragen we.
“Die zijn door de Tempest verzwolgen. De grote muil heeft ze opgeslokt. Door de kieuwen kwam het water weer naar buiten, maar de meesters zijn mee de diepte ingevoerd. De mudmen zijn tegen ons in opstand gekomen. Zij kunnen wel de Tempest in, wij niet. Het was op de meesters aan het jagen, kinderspel! En dat kon zo gemakkelijk omdat de mudmen ons hadden uitgeschakeld.”
De mudmen zijn inmiddels weg. Elaine haalt het beeld van de muil weer naar boven. Het is een organisch Tempest-monster. We gaan die kant op om een kijkje te nemen. De Tempest is koud en naar. Het zuigt het leven uit ons.
{Na 3 health-levels slaat er een reflex aan en we floepen de Tempest uit, de 5e dimensie in! We ‘zien’ de Tempest van buitenaf door de leegte van de vijfde dimensie – een frequentie die de twee werelden verbindt en wij zitten daar nu naast in de leegte van de 5e dimensie. De Witte Bron zien we hier als een tentakel die de verte in verdwijnt. (We kunnen niet zo heel ver kijken.) De Witte Bron is ook Igrot, maar een ander ‘orgaan’ dan de Zwarte Bronnen. Door ons met [Color-magie] op geel-groen te concentreren, komen we weer terug in onze realiteit.}
We bedenken ons dat we niet terug de Tempest in willen, datgene wat de white collars op heeft gegeten, zal ze nu na drie weken wel verteerd hebben. Blijft de vraag wat ze heeft aangevallen en waarom. De hypersnelheid zal nog wel een weekje aanhouden. Helena gaat nog even terug om een veldfles met wit water te vullen. De andere twee zien op het eiland een snelle gestalte. Er leeft nog iemand. Die komt vorzichtig met zijn speer tevoorschijn.
“Wie zijn jullie? Komen jullie poolshoogte nemen? Jullie zijn in overtreding, ik vind het vervelend om te zeggen.”
We raken met hem in gesprek.
“Dat bronwater kun je niet meenemen. Dat is verboden. Jullie zijn geen echte white collars, anders had je de heilige bron niet ontwijd.”
Hij weet dat er zwarte bronnen bestaan. “Zwarte bronnen zijn voor ons volledig taboe; totaal off-limit. De witte bronnen zijn reine plekken en ook Color willen we niets mee te maken hebben.”
Hij had verwacht hier dood te gaan. Dat we hem afmaken, dat lijkt hem wel een goed idee of hiervandaan meenemen, als getuige. Maar zomaar redden, nee dat hoort niet. White collars redden elkaar niet. Hij wil op heroïsche wijze aan zijn stam kunnen vertellen wat er gebeurt is. Hij wil ons vertellen hoe gewone white collars zich horen te gedragen. Bijvoorbeeld: het geweer van Gwen is het ultieme bewijs dat we ‘maar’ technici zijn. In alle eerlijkheid zegt hij dat hij zelden zulke slechte namaak gezien heeft als ons. “Alsof je bedoeld bent om op te vallen.”
Op ijsbeerjacht. Hij is uitermate behendig en kundig. Terwijl wij het dier villen en uitbenen, maakt hij vuur. Onder het genot van verse berenbout stelt hij zich voor: “Ymail.” Wij noemen onze white collar identiteiten. Hij kan ons helpen.
Ymail vertelt dat Tempest een vervelende bijkomstigheid is van de witte bronnen. Wij vertellen over onze research en hoe we zijn ontslagen. Hij vindt dat geen grond voor ontslag en zou het zelf anders hebben aangepakt.
Hij vertelt dat er een essentieel verschil is tussen de kern van de white collars, die gespecialiseerd zijn in essentiële overlevingsvaardigheden en mondelinge overlevensvaardigheden, en de buitencirkel van niet-essentiële technici, unbreathing en de wereld besturen. “Na de ineenstorting waren wij, de ‘primitieve’ mensen, de enigen die zonder technologie bleken te kunnen  overleven. Met de witte bronnen en onze natuurlijke vaardigheden hebben we de ‘beschaving’ gered en nu besturen we de wereld met de white collar technici als tussenschakel. Maar feitelijk willen wij gewoon leven zoals we altijd al hebben geleefd en zelfstandig zijn. Wij kunnen overleven in de meest woeste omgeving en daar zijn we trots op.”
Na een tijdje merkt hij op: “Er hangt een soort zwarte bron-waas om jullie heen, als een vieze geur. We weten dat er Color gebruikt wordt, maar dat gaat gewoon niet samen met ons gebruik van de witte bronnen. En het werkt op mij ontwrichtend. Met unbreathing halen we de dood uit ons leven. Maar Color en de zwarte bronnen halen het leven uit de mensen. Ook jullie contact met een zwarte bron zal langzaam weg slijten. Maar het is heel raar dat jullie zowel de witte als de zwarte bronnen kunnen verdragen. Dat kan ik niet.”
Ymail stelt voor om naar Svalbart te gaan. Dit is quarantainegebied geworden. De mudmen zijn een plaag aan het worden. De zandkristallen zijn zich aan het vermenigvuldigen. Ze zijn getraceerd naar de Zuidelijke poolnaald en het zand heeft zich van daaruit verspreid. We gaan slapen en zwemmen de volgende dag naar Svalbart. Helena geeft de veldfles wit water aan Condoleeza te drinken. Onderweg vertelt Ymail verder. Door een gericht fok-programma zijn de white collars fysiek extreem goed geworden. De witte bonnen zijn natuurlijke krachtplekken en ze worden heilig gevonden. Hij weet niet waarom het Tempestmonster op white collar mensen joeg. Witte bronnen trekken Tempest aan. Zwarte bronnen leiden tot de slijmziekte. Dat is een kwaal waarbij mensen eerst kleur kwijtraken en dan in zwart slijm veranderen. Die ziekte kennen we, want hij trad bij de komst van Igrot al op en die ziekte was de aanleiding tot alle ellende. Waarschijnlijk is dat nu ook aan het gebeuren op Tanais met de aanhangers van Eenoog.
De technologische branch waar wij werkten voordat we ontslagen werden, is de interface tussen de white collars en de blue collars.
3 xp

Scorpio Rising 10

Scorpio Rising 10 – Eerste Kwartier

De slag in de umbra tegen de Black Spiral Dancers is gewonnen: maar wat was de prijs? Rat’s zwaargewond en buiten bewustzijn. Whipsaw, kwijlend en zwakzinnig met een hersenbeschadiging (en een lelijk litteken van een spiraal). Doc en Liz zijn gewond, maar staan nog overeind. Whipsaw vangt vlinders (een kleine spirit die langs vliegt). Het waait in de umbra, er vliegen spirits langs. Buttercup ligt buiten bewustzijn op de ‘grond.’ Voorzichtig en met veel gedoe proberen ze uit de umbra te komen, gelukkig komt de gezonde en niet gewonde Wolfgang helpen. Hij was druk bezig met schieten en had het moment gemist. De slag in de umbra was snel voorbij.

In Wolfgangs huis komt de hamvraag: wat willen ze eigenlijk weten van Buttercup? Eerst binden ze hem vast en beplakken hem met zilver om de gnosis laag te houden. Af en toe brengen ze een wond toe om hem zwak te houden. Rat’s is onervaren in het ondervragen en schreeuwt: spreek! Welke bane wilde je oproepen?! Maar Buttercup, in crinos, reageert niet. Hij probeert het nog een keer. Weer niets. Whipsaw stamelt een vraag. Maar Buttercup lacht vaag. Liz spreekt, maar hij huilt: de geesten van dode dieren komen weer aan. Nu moeten ze die ook nog opruimen. Moeiteloos stelt Rat’s voor : dit heeft geen zin, laten we hem doodmaken. Doc zegt dat ze het nog niet echt geprobeerd hebben, Buttercup heeft informatie maar ook Pain Resistance; zou Rat’s zelf antwoord geven na deze halfslachtige ondervraging? Dan komt Schildpad binnen gesjokt. “Hal-lo…jij..hebt mij…geroepen?”, vraagt hij Rat’s. Ja, 5 dagen geleden: “tja het is al voorbij.” “Dan…ga…ik…….weer”

“Nee wacht, heb jij ideeën voor deze BSD?” “Er…is…het meer…van zil-ver.” Stilte “Dat is een queeste op zich”, zegt Liz. “Maar…je…kunt…hem…ook…ingraven…bij…een…mieren-hoop. Dat is…popu-lair…hier.”

“Oh, jullie…zijn…dat pack…van Coyote?” ‘Nounou, pack, Coyote’ wordt er gemopperd. “En jij…hebt Whippoorwill…verraden.” Whipsaw staart leeg terug. “De spirits…waren…daar boos over….tot..ze..hoor-den…dat Coyote…erachter…zat . Coyote…vertelt..jullie…verhaal. Was…dat…alles?” Neen, men wil nog van alles leren: Rat’s wil Mother’s Touch (bestudeer de wonden, leer medicine) leren en Liz Resist Toxin (3 dagen eikensap drinken; hier zijn geen eiken maar gelukkig staat iets in de wagen van Manson), Doc vraagt om Blissfull Ignorance (kameleon zit hier ook niet, maar wel een bijdehandse woestijnhagedis die het ook kan. Deze hagedis vertelt Doc dat hij moet urineren in het bak water die in het maanlicht staat) en Whipsaw wil Luna’s Armor leren (Schildpad heeft wel banden met Moonspirits: baden in het water dat een volle avond in het maanlicht heeft gestaan).

Liz stelt voor om Buttercup zonder drinken in de woestijn in te graven bij een mierennest. Zo gezegd zo gedaan. Het duurt even en dan begint Buttercup te spreken. Maar uiteindelijk geeft hij informatie voor water. Hij is niet in Death Valley geweest, maar in ruil voor zijn dood merkt hij op dat het allemaal erger is geworden, dat er iets doorheen zou kunnen als de goede omstandigheden er zijn. Het onrust, de ruzies en de haat wijzen erop dat het dichterbij komt. Wolfgang houdt zich aan zijn woord en schiet hem dood. In zijn jaszak zit een zegel dat hem kenmerkt als officieel afgevaardigde van huis LaLaurie, slavenhandelaars in Louisiana. Liz merkt op dat dat moordenaars en martelaars zijn: vermijden.

Eerst even regenereren en de contacten in Turquoise in orde maken. Dat kost drie dagen. Dan op naar Oraibi (één kar blijft in Turquoise). De lupus Sunchaser zit te praten (mindspeak) met Little Red Fox als ze ’s avonds aankomen. Men vertelt het tweetal wat er gebeurd is. Little Red Fox stelt voor dat ze hun zaken in Oraibi snel afhandelen en meegaan naar de Wendigo-elders om hun verhaal te doen. De Wendigo zullen hen niet vriendelijk onthalen, maar het verhaal is belangrijk. Hmmmm…tijd voor etiquette. Little Red Fox vertelt dat de Wendigo vooral voor glory gaan (oude broer wisdom en middelste broer honor), ze zijn dan ook fysiek ingesteld. Dus wees voorbereid op fysieke uitdagingen. Respecteer de stam en de voorouders.

 

Atsila, de chieftain van de Fireclan, ontmoet de party als eerste. Ze doen hun verhaal en Doc overhandigd een zak turkoois. Atsila laat de gemcutter van House of the Hard Woman komen: Ituha (zie Personae dramatis). Rat’s vraagt naar Kokyangwuti en of hij Whipsaw wil helpen: Whipsaw is nog steeds aardig, maar minder slim en heeft steeds hoofdpijn. Een klein skeletje (spirit) zit ineens bij Whipsaw op de schouder: jij had dood moeten zijn. Men kent de kracht van de garou, maar dit eist een tol van het lichaam en van de spirits: tijd om de belasting te betalen. Morgen is er overleg met Winawa. Ituha komt aangelopen, zegt iets in Hopi en bestudeert het turquoise: zijn oordeel is dat het goede kwaliteit is. Atsila zegt dat de party oprecht en eervol gehandeld heeft. Hij pakt een vogelschedel en knijpt het fijn: we zullen jullie niet vervloeken. Dan loopt hij weg. Kokyangwuti van de Society of the Spider Woman komt niet veel later aangelopen: iemand genezing nodig? Ja zeker, wie niet? De in versieren-op-de-mensen-manier nog niet heel erg ervaren Rat’s probeert de mooie Indiaanse te versieren: ze is nog niet onder de indruk, en een gebroken riet is ook niet een heel romantisch cadeau. Ze kijkt naar Liz: “Je hebt een mooie gloed. Doe voorzichtig met drank. Je uitstraling komt in de buurt van een Holy Woman.” “Van Coyote? De repercussies zijn niet te overzien. Maar trickster is heel vruchtbaar,” ze mompelt “misschien moet ik de Anasazi (= verdwenen tribe) wel informeren.” Men krijgt het zelfde huisje voor de nacht en maispannenkoeken met water voor ontbijt.

Iedereen staat ’s ochtends bij Winawa. Wolfgang besluit om in lupus vorm te gaan, tot verbazing van zijn toekomstige pack members. Atsila is er, Kokyanwuti, Ituha en Winawa. De chieftains overleggen: de garou moeten investeren (gnosis); een test is niet nodig. Dus terug naar de brandende zon op het plateau op de berg. Iedereen mediteren in de cirkel: een rituele dans wordt gedaan en rook uit een heilige pijp wordt over iedereen uitgeblazen. Kokopelli verschijnt , een spirit met een bochel en dreads. Hij heeft een grote fluit (yes, pun intended), dit is de totem van de Hopi. Hij begroet de party, en kent Coyote want hij is een aspect van Coyote. Hij brengt speciale zegens, want “Coyote waakt over u” en speciaal voor de schone dame. “Genezen? Dat doe ik graag, want jullie hebben iets dappers gedaan.” Hij legt zijn Fluit op Whipsaw…“Wiep!”

Na de trance afscheid nemen en met Little Red Fox op pad. Whipsaw rijdt, Doc en Wolfgang mediteren. Na ene tijd rijden sluiten twee indianen aan: ze kijken argwanend. Het zijn Wendigo galiard Thunderbird Flies Again en galliard-in-opleiding Crawling King Snake .Wolfgang vraagt hoe het is om galiard te zijn voor de Wendigo. “Ah, is dit een challenge?”, vraagt Thunderbird. Wolfgang moet een verhaal vertellen: Er was eens een Metis uit Turquoise. Die ging eens op stap met wat cowboys. Het verhaal van Thunderbird is zeer expressief en fysiek, stem, veel gebaren en het mimieken van personages: niet per se beter, wel de Wendigo stijl. Wolfgang leert wat Apache van hem. Tegen de Rio Grande aan ligt de stam momenteel, hier groeit stug gras en kleine struiken. Bij het kamp worden ze opgewacht. Een grote vrouw staat met haar armen over elkaar, ze heeft twee zilveren tomahawks, ze draagt de leidersveren; zij is de sterkste, zij leidt. Naast haar staat en zwarte wolf, deze heeft een Fang Dagger om zijn nek hangen. Vanuit het niets: een individu rent met twee tomahawks op de party af: de eerste test. Liz springt van het paard, paekt haar bijl en weert de eerste klap af. Ze schopt de benen onder hem uit en hij valt. Ze springt op hem om hem te ontwapenen, maar hij geeft haar een kaakslag. Ze krabbelen op, hij sjokt weg er staan inmiddels een grote groep indianen te kijken. Little Red Fox reageert hier niet op: “Laat mij jullie introduceren bij onze leider” Liz: “graag!” en steekt haar bijl weg.

De grote vrouw is Blood Shikoba (ahroun), de wolf is Hunger of Shadows (theurg). Rat’s heeft van hem gehoord. Hij heeft tegen grote slangen gevochten in het zuiden, zeer eervol, maar een hekel aan blanken. Little Red Fox wijst in de massa: “en dat was onze ragabash Gun-and-Tomahawk” De party stelt zich voor, Blood en Hunger fluisteren. Dan zegt Blood: “Jullie willen vast praten en zo.” “We hebben informatie,” probeert Whipsaw. “Nou,” zegt ze ongeïnteresseerd, “laten we dan maar naar mijn tipi gaan.” Gun-and-Tomahawk sluit aan. Men krijgt gezouten vlees en een gefermenteerde drank. Wolfgang wil zijn eigen drank uitdelen, maar dat wordt genegeerd (hij neemt een demonstratieve grote slok). Rat’s spreekt, hij wordt het minst genegeerd, Wolfgang ligt het moeilijkst. Rat’s doet het hele verhaal in garou speech uit de doeken (Death Valley, bane, metis vermoord (“oggot”), grotere bane hierachter. “Waarom heeft hij (Whipsaw) een spiraal?” vraagt Hunger aan onze theurg. Rat’s legt het uit (Black Spiral Dancer, gevecht, litteken). De ragabash slaat Rat’s: “Geen litteken!” Rat’s zegt: “Jij bent geen Black Spiral Dancer! Jij vecht niet met Balefire!” Ja, Balefire geeft nare littekens. De ragabash geeft Whipsaw een houtje, veel drank en snijdt het litteken, ruim, weg. Whipsaw gaat in crinos om te genezen. De Wendigo reageren niet. Na een kort gesprek tussen de Wendigo geloven ze het verhaal, ze gaan overleggen met de Uktena. “Secundaire redenen?” Renown. “Klaar om een verhaal te vertellen?” Ja! “Maar jullie galliard is wel weaver- en wyrmbringer. Als wolf spreken is waarschijnlijk beter.” Whipsaw leert de Moot Rite om hem te kunnen introduceren, Wolfgang gaat het zo goed mogelijk in Apache doen (aangevuld met garou speech). De theurg Hunger introduceert de party, negatief. Whipsaw laat stilte opbouwen, en doet dan de moot howl: de Wendigo zijn hierdoor licht in verlegenheid gebracht want de party regenereert de caern met Gnosis. Wolfgang vertelt het verhaal met mimiek en fysiek, als lupus. Geen ovaties, maar hij krijgt de lachers op zijn hand als hij bij het stuk van Buttercup (een blanke) in zijn eigen vorm veranderd. Daarna afwachtende stilte. Hunger en Blood Shikoba overleggen kort: ze kunnen niet om het verhaal heen. Vooral het opnemen tegen vier BSD’s. De renown wordt bevestigd. Blood zegt: “Ik denk dat jullie een queeste hebben. In Louisana. Jullie zijn tot nu toe niet als andere wyrmbringer. Jullie zijn wel dapper en eervol. Wees voorzichtig met de Weaver. En met Coyote. Nu: drinken en even geen oorlog voeren.” Dit begint plichtmatig, maar wordt steeds iets losser.

Tanais 100

Tanais 100 – 21-01-2016
We zijn bij het uiteinde van de poolnaald. Er is maar één ingang: de Mond, dat is het smalste punt, de top van de naald. Imhotep en Chappie stappen samen met ons uit. We voelen de radioactiviteit in onze botten. Imhotep merkt op dat hij hier al duizenden jaren niet meer is geweest. De naald is in die tijd verder verschoven en de Mond ligt nu onder water. Vanaf dit punt hebben we nog 20 uur totdat de shuttle terugvliegt naar de andere wereld.
Voor Chappie is het een heel onverwachte wending dat hij ons niet mag ‘juicen’, maar Imhotep probeert ons gerust te stellen: “Chappie weet dat ik de baas ben en ik heb hem er van overtuigd jullie een tijdje te observeren. Jullie ogen zullen hier open gaan.” Claude ziet dat hij de waarheid spreekt.
Met hobbit-watermagie duwt hij het water weg zodat de Mond vrijkomt. Daar zit een lens van zwart water. Als hij het zeewater niet had weggeduwd maar waren gaan zwemmen, waren we in  een zwarte bron terecht gekomen. “Die was er de vorige keer nog niet,” zegt Imhotep. De zwarte bron is bolvormig, want het is een intrusie van een vijfdimensionele tentakel in een driedimensionale wereld. “Is er nog een andere weg naar binnen?” vraagt Risha. “Nee, dit is alien technologie. Er is geen enkele andere manier om in of uit deze gevangenis te komen.” Dus na enig nadenken gebruiken we nog meer hobbitmagie, water van Claude en wind van Chang en Risha, en daarmee boren we een tunneltje door het zwarte water naar de andere kant. Even rennen en dan zijn we binnen.
Het is heel stil en donker. We zetten onze kaste-tekens aan en in dat licht zien we dat we in een hangar zijn aanbeland. We lopen op de gekromde wand. De vloer met vliegmachines staat rechtop. Het is allemaal van aardse makelij. In een zijmuur vinden we een sluis. Met spiderclimb kunnen we er makkelijk bij komen. De elektriciteit is uitgevallen, maar Risha doet er een puntje essence in en met de Lock Opening Touch overtuigt hij het systeem dat we geautoriseerd zijn. Van hier gaat een grote trap naar de lager gelegen verdieping. Hier kunnen veel mensen tegelijk overheen. We komen uit in een kantine en ontspanningsruimte. Hier vraagt Risha aan Imhotep hoe het zat met al die levels die er in de oude tijd waren. Imhotep vertelt dat de gewone mensen niets afwisten van Immortals. De vijf grote corporaties hadden hier ieder een vestiging. Dat stelden niets voor, maar het was belangrijk dat iedereen dacht dat zíj de poolnaalden hadden gebouwd. “Maar ik zeg verder helemaal niks meer, want Chappie moet zich een mening over jullie vormen.”
We gaan nog een verdieping naar beneden. Hier lopen vanaf een centraal plein straalvormig vijf gangen naar vijf vleugels, één voor iedere corporatie. Claude gaat op zoek naar geheime passages en denkt dat de sleutel wel eens in het computersysteem zou kunnen zitten. We beginnen in de Bickles vleugel. Risha hackt de computer met Speed the Wheels en de computerkennis die hij zich herinnert van zijn alter-ego Helena. Het blijkt dat Bickles de poolnaalden gebruikte om te zoeken naar buitenaardse beschavingen. Hij voert onze namen uit de tijd van de Witte Stad in en heeft meteen succes! “De Generaal” en de andere namen zijn prominent aanwezig. We vinden dat onze eerdere incarnaties tot een klasse wezens behoorden waar witte ballen in neerdaalden. Daardoor zijn we van gewone mensen in speciale wezens veranderd met bijzondere krachten. De term “Hedge Wizards” wordt gebruikt. We zijn op allerlei manieren onderzocht, zonder ons medeweten, maar Bickles’ onderzoekers hebben niet begrepen wat er precies gebeurd is. Er waren er uiteindelijk 4 à 500  maar wij waren de eersten.
De vijf bedrijven hebben ieder een eigen computersysteem. De volgende gang is van Bingo Inc. De geloofden niet in aliens. Ook hier vinden wij onze vorige levens.
Er waren aanwijzingen dat wij zouden kunnen helpen met een oplossing voor het Igrot-probleem. Onze psychische vermogens namen toe in de tijd. Uit pure wanhoop is besloten om ons uit te nodigen om ons licht er op te laten schijnen en daarvoor was de fake-prijsvraag uitgeschreven. Claude vraagt of we met onze oude identiteit kunnen inloggen. Dat kan, maar die hebben heel weinig rechten. Risha heeft met zijn nagemaakte level 100 account toegang tot alles, dus hij logt snel daar weer mee in. Hij leest dat ons gedrag wees op ernstige psychische verwondingen. De Generaal is een fantasie uniform gaan dragen en gedroeg zich als goeroe. Claude’s eerdere incarnatie is in illegale organen gaan handelen. Gwan’s eerdere incarnatie werd angstig en kinderlijk afhankelijk. Het zoontje van een rijke Indiase zakenmogul, die later Risha zou worden, heeft nog de minste gedragsafwijkingen. Hij wordt beschreven als “de meest betrouwbare.” Er werd voor ons type een aparte DSM-diagnose opgesteld, iets over herstel van een diepe psychische verwonding. Het indalen van de witte bollen was nogal traumatisch. In de files ontdekken we dat er vier of vijf types waren, waar we de solars, abyssals, lunars en siderials in herkennen en aanwijzingen dat er mogelijk nog een vijfde groep van dragon blooded was. De verschillende types hadden net andere signaturen bollen die in hun indaalden.
De menselijke resten die hier lagen zijn allang tot stof vergaan. Als volgende gaan we naar Streffer. Uit hun files kunnen we opmaken dat deze industrie niets zag in de hele operatie met de poolnaalden. Ze probeerden het project gesloten te krijgen, maar gebruikten het intussen wel voor propaganda.
In de Volker-Werner vleugel gaan we weer het systeem in. We vinden geen informatie over onszelf. Maar de interne security afdeling heeft ontdekt dat er interferenties zijn geweest in het systeem. Onbekenden zijn door deze vleugel heen gekomen en dieper de naald ingegaan. De illegale indringers hebben hun sporen steeds zeer zorgvuldig uitgewist. Als Risha inlogt met een Immortal account, dan gaat er een grote poort open in de wand.
We kijken nog snel even in de laatste gang. Het Grotius instituut blijkt ons grondig biologisch te hebben onderzocht. Bij ons en bij iedereen die door een lichtbol is geraakt is de zoniumstructuur ernstig verstoord. In plaats van een kleine en vlak verdeelde hoeveelheid, hebben wij een sterk fluctuerend zonium patroon, soms te weinig en op andere punten veel te veel. Ze hebben geen verklaring gevonden.
Terug naar de poort. Nu komen we bij de Immortal ontvangsthal. Het is kleinschaliger en veel luxueuzer, Eigelijk één grote geldverspilling. Er zijn vele lagen met de meest vreemde hobbykamers. Maar er zijn ook aanwijzingen dat hier vrijwel nooit iemand kwam. Ook hier is een computersysteem aanwezig. Claude probeert het te hacken en vindt de doorgang naar de gevangenis. Die bestaat uit zichzelf in stand houdende ecodomes, een gevangenis voor onsterfelijke veroordeelden. We vinden ook alle contracten met de alien beschavingen en een verslag van de manier waarop de geleerden van Aarde voor de gek gehouden werden. Over ons is niets te vinden. Deze wereld interesseerde de immortals niet meer.
Vanaf nu hebben we nog 13 uur voordat de shuttle terugkeert.
Omdat Expulsion te vroeg kwam, zijn waarschijnlijk niet alle alien gevangenen gejuiced. (In het systeem staat overigens niets over ‘juicen’.) Claude doet het camerasysteem aan. Er zijn nog tien ecodomes waar levende aliens in zitten. De rest is leeg. Imhotep is ongerust. Chappie wil weten hoe de aliens op ons reageren. Claude denkt er over om de aliens te helpen ontsnappen, of in ieder geval met ze te gaan praten. Hij doet de deur open.
Op dat moment valt alle stroom uit. Onze kastetekens gaan uit. Er komt een koude wind uit de opening die gifgas in de kamer blaast. Gwan en Risha gaan neer. Claude is half bewustelos, en Chang blijft bij bewustzijn, maar raakt geparalyseerd. Chappie brandt door en en Imhotep valt dood neer. In razend tempo komen de aliens naar buiten. In ons zijn ze niet geïnteresseerd, maar ze rennen meteen door naar de uitgang. Claude hoopt dat ze Igrot inrennen.
Na een half uur is het gifgas uitgewerkt. Het was speciaal ontworpen om Chappie en Imhotep te vernietigen, maar niet per sé dodelijk voor anderen. Minstens één alien hield onzichtbaar de wacht bij de deur. Blijkbaar zijn ze hun ecodomes ontsnapt, maar kon deze deur alleen van buitenaf worden geopend. Chappie is helemaal doorgebrand, ook de speciale onderdelen zijn niet meer te redden. En Imhotep is dood. Risha wil weten wat deze aliens zoal hebben misdaan, dus we gaan eens kijken bij de ecodomes. Misschien is er nog eentje achtergebleven. We ontdekken dat de gevangenen het systeem hebben gehackt. Ze hebben een val opgesteld voor Imhotep en die is na vele duizenden jaren eindelijk afgegaan. We ontdekken dat in de Noordpoolnaald de aardse types zaten opgesloten en in de Zuidpoolnaald de niet-aardse. Er blijken twee soorten immortals te bestaan: de Inferior is ontzettend moeilijk dood te maken, maar als ze eenmaal dood zijn, dan blijven ze dat ook. Maar de Superior-types doen aan metempsychose. Ze reïncarneren. En het Juice, dat is hetzelfde als zonium.
Het juicen begon vlak nadat Chappie en Imhotep achterbleven na het vertrek van de Immortals. Twee-en-een-half jaar voor Expulsion, pal nadat de eerste aliens gejuiced waren, verschenen de eerste witte bollen. Op dat moment heeft Imhotep de link niet gelegd. Wij zijn de reïncarnaties van gejuice-de Superieure aliens! Door het juicen is hun ziel en persoonlijkheid zonium geworden. Maar er is toch iets van hun Essence in ons overgegaan.
In het midden vinden we de Juicing Chamber. Die is best eng. Er liggen balen alien pulp. Die voorraad is aangebroken om de ecodomes actief te houden in de millennia tussen Expulsion en nu.  Een paar van ons vinden de pulp van hun eerdere lichaam. Er zijn ook ecodomes die we individueel herkennen. Als we de beschrijvingen van de misdrijven lezen, ontdekken we dat het systeem erg bureaucratisch is. Er is geen genade voor een onsterfelijke. Als je aan de verkeerde kant van de wet terecht komt, dan kom je hier. Dus sommigen zaten hier voor het stelen van een appel, anderen voor massamoord. Chang realisert zich opeens dat De Generaal, zijn Witte Stad alter ego, op de knop heeft gedrukt omdat hij begreep dat anders, als Expulsion gelukt was, niet allen zijn anima en animus de twee delen van zijn ziel, voor altijd gescheiden zouden zijn geweest, maar die van iedereen. Zowel de aliens als de gewone mensen. Dit was meer dan alleen zelfbehoud!
Voor zo ver we kunnen nagaan zijn er 10 tot 15 aliens ontsnapt. Iedereen die er nog was. Sommigen kunnen zich  onzichtbaar maken. Gwan scry’t en ziet geen enkele alien. Dat betekent dat ze òf in de Zwarte Bron òf de wereld in verdwenen zijn.
Alle Awakened, zowel in Tanais als in de technologie wereld zijn eigenlijk veroordeelde alien misdadigers. [ Wij mogen zelf bedenken welke ecodome / thuiswereld en misdaad onze aliens hebben. ]
In deze indeling zijn de menselijke onsterfelijken van het Inferior type. Daarom kon Imhotep ook sterven aan dit gif. Het lijkt er op dat Chappie en Inhotep zich niet bewust waren van het verschil tussen Superior en Inferior toen ze gingen juicen. Risha stelt voor om de ziel en het lichaam van Imhotep door de necromancer weer te laten bijeenvoegen, want hij is van mening dat we zijn advies nog steeds nodig hebben. Dus vliegen we naar de sorcerors met het lijk in de kofferbak. Claude zegt tegen de necromancer: “We hebben een spoedklus.” “Goed, leuk, Ik wek hem weer tot leven en bind hem aan mij.”
We zijn uiteindelijk op tijd terug in Zuid Afrika. Het is nu 48 weken na ons vertrek. Chappie is inderdaad totaal doorgebrand en ook met technologie niet meer te repareren. Helena haalt haar kleurmantel er vanaf. Met wat we nu weten over aliens bedenken we dat er met de aliens een parasiet is meegekomen: alien sand, dat in grote hoeveelheden sentient kan worden. Het ruimte-equivalent van scheepsratten. En dat zand kan tot lichaam dienen van tempest-geesten.
Met de kennis van deze wereld kunnen we shuttle omprogrammeren naar ons huis, naar de basis onder Ierland en een paar andere lokaties. Dan maken we een prioriteitenlijstje.
1. Naar Joe Clef
2. Naar de Hardware Legacy
3. Naar de Zuidelijke poolnaald.
7 XP !