We worden wakker van de geur van verse vis. Oe’al maakt het ontbijt. "Wat gaan we nu doen?" vraagt hij. Er staan nog een aantal dingen op het to-do-lijstje: de ambassadeur van de hel die namens de hemel in Malpheas woont, de stad Chiaroscuro, de Sterrepoort naar Autochthon of naar de vuur-dragon kings, of de volgende demon aanvallen. We kiezen er voor om naar Autochthon te gaan. Hoe bereid je je voor op dit uitstapje? Ster vertelt over een paar van de gevaren van zijn wereld. Dan  neemt hij zijn ‘natuurlijke’ vorm aan en gaat hij bij Jay Ray langs om te vertellen wat we gaan doen. De doos met halfedelstenen wordt vriendelijk aangenomen, als specimen van wat Creation aan mineralen heeft te bieden. Jay Ray zegt dat het niet nodig is om communicatie apparatuur mee te nemen, want overal in de muren zijn intercoms aangebracht. Ster neem afscheid en gaat terug naar de stad.
We bestijgen de pyramide en geven de coordinaten van Autochthon in de console. Dan stappen we door de poort. Aan de andere kant komen we uit in blauw verlichte grot van kristal. De lucht ruikt fris, een beetje ozonachtig. Een van de wanden is ingestort. Volgens Ster zijn we aan de elementaire pool van Kristal. Het duurt een paar uur om alles vrij te maken en dan staan we in een immense ruimte. Vlijmscherpe kristallen groeien kriskras door elkaar. Stalagmieten en stalactieten zijn  door filamenten met elkaar verbonden als zenuwcellen. In het midden zijn verdikkingen waar blauw licht in gloeit. Bliksemschichten flitsen sloom door de ruimte. We zijn in de Core, het brein van de grote Maker. Er is een paadje, voor de weinige uitverkorenen. Ster wil naar het centrum, maar de omgeving is best vijandig. De kristallen zijn zo hard en scherp dat ze dwars door alles heen snijden als je ze ook maar vluchtig aanraakt. Oe’al geeft iedereen een stenen huid, die hier natuurlijk van kristal wordt. Raine loopt er met feather Foot doorheen. Desondanks zit iedereen oinder de schrammen als we aankomen in het centrum. Hier is een zeshoekig kristal met een aantal tulp-pluggen er omheen. Ster mediteert een tijdje. Hij krijgt in supertempo essence terug en hij herkent bijna de trage gedachtenprocessen van de god, maar het levert geen inzichten op. Dan steekt hij een van de pluggen in de Perfect Lotus Interface in zijn nek. De anderen springen snel weg, en dat is maar goed ook want zijn lichaam krijgt een grootschalige epileptische aanval en vonken vliegen in het rond.
Ster’s geest daarentegen heeft de sensatie door een kaleidoscoop te vliegen, de slotscene van "2001, A Space Opera". Hij komt aan in een zaal, vergelijkbaar met die waar hij vertrok, maar veel eenvoudiger, geen zotte kristallen, maar alleen de neuronen van Autochthon. Een vermoeide slome basstem vraagt: "Wat is er Ster? Wat wil je van me?"
"Wat is er nodig om u te helpen?"
"Wat er nodig is? Er is teveel nodig. Ik ben moe, ik moet terug naar de aarde waar ik uit kom." 
Autochthon geeft antwoord op de vragen van zijn exalt, maar het zijn antwoorden die Ster niet had verwacht.
"Gaia is mijn moeder, al heeft Luna er ook wat mee van doen. Ja Luna is mijn vader, op een bepaalde manier." En: "Ik wordt vergiftigd. Er wordt van mij geleefd als van het land, alles is opgemaakt, alle vuilnis maakt me dood. Ik ben stervende en ik heb nog maar een paar maanden." 
Op de vraag waarom de Mountain Folk niet mee mochten antwoordt de primordial: "Ze begrijpen de Great Gease niet. Iedere essence user heeft zijn vloek. Ik heb mensen meegenomen omdat die zelf kunnen nadenken. En dat is nu mijn ondergang. Het enige wat mij nog kan redden is als alle fabrieken gesloten worden en er geen vervuiling meer is."
Ster stelt voor te evacueren.
"Ja, dat is een menslievende oplossing. Maar er zijn meer oplossingen."
Dan vertelt de jonge exalt van Dyjabs droom: legioenen van de onderwereld, een vallende ster, de geur van ozon en een metersdikke laserstraal vanuit de hemel.
"Luna kan wellicht helpen," zegt Autochthon.
"Maar hoe krijgen we haar weg van de Games of Divinity?" vraagt Ster.
"Als Luna de Games speelt, dan is de schepping ook verloren," antwoordt de primordial en dan valt hij weer in slaap. Ster komt weer bij. Zijn kameraden staan bezorgd over hem heen. "Gelukkig, hij leeft nog." Hij trekt de plug uit zijn nek, een plak verbrand vlees komt mee. Alles doet pijn, maar hij negeert het om te vertellen wat hij heeft gehoord.

In de verte zien we iets heel groots bewegen. Het lijkt wel een kristallen draak. Maar dan werkelijk enorm! Zo groot als een stad, met hoorns als de twin towers. De Earth Dragon en de Storm King had daar gemakkelijk samen tussenin kunnen liggen. Ster denkt de legendarische Slagstag te herkennen en hij wil er op af. Na recente ervaringen vinden de anderen het niet zo verstandig om een draak aan te spreken. Maar hij doet het toch.

"Waarom hebben jullie mij gewekt?" vraagt het creatuur.
"Nou dat hebben we niet expres gedaan," zegt Ster, "ik heb net met de Maker gepraat, misschien heeft dat u gewekt."
Dan vertelt hij het hele verhaal. Slagstag luistert. Als Ster zegt dat de fabrieken dicht moeten zegt de draak smalend:
"Leg dat maar uit aan Black Cloud. Die heeft zichzelf tot shogun of smoke and ash benoemd en leeft en groeit nu van de vervuiling. Doe maar eens 1 druppel Black Tog (geconcentreerde vervuiling) in een vissenkom. Autochthons idee om in de Stille Oceaan te gaan liggen schoonspoelen, zal de dood van alle leven op Creation betekenen."
In het gesprek merken de exalts dat het gigantische monster eigenlijk heel vriendelijk is en zelfs gevoel voor humor heeft. Hij vertelt wat over de primordial war. Na een tijdje wordt hij transparant als glas en neemt hij afscheid om oorlog te gaan voeren tegen Black Cloud.

Anderhalf miljoen mensen evacueren via het brein van een primordial die op Creation neer kan storten als iemand de verkeerde neuron aanraakt, dat is een slecht idee. Dus we moeten de Stargate vervoeren naar de menselijke nederzettingen. Claw weet Ster ervan te weerhouden om een warstrider te gaan halen om de Stargate te versjouwen. Dat kan veel beter met Raine’s zweefstenen. Claw neemt de console op zijn rug en dan volgen we voorzichtig het pad tussen de kristallen zenuwuiteinden. Ster heeft gelijk: de elementaire polen zijn dodelijk gevaarlijk, ook deze. De messcherpe kristallen snijden dwars door huid, kleding en zelfs wapenrusting heen. Dus we moeten een paar maal rusten zodat oe’al iedereen kan genezen. Exalts hebben het hier heel moeilijk, voor stervelingen is de elementaire pool een doodvonnis. Onderweg komen we een gang met vacuum tegen, en slechte lucht (dat is geen vieze of giftige lucht, maar een bewuste en boosaardige lucht), en een veld exploderende kristallen. Aan de rand van het rijk zien we zwarte wolken van as en rook, gevolgd door een kristallen draak.

We lopen verder en komen in het domein van metaal. Buizen, roestige pijpleidingen, de geur van smeer, manometers met gebroken ruitjes, olie die druppelt uit het plafond, de helft van de lampen is kapot. Ratten en gremlins vluchten weg als ze ons aan horen komen. Dan komen we aan bij het stadje 010110110, m
et 30 a 40.000 inwoners de kleinste van de acht steden. Het doet een beetje aan Gethamane denken. Ster weet dat dit het dissidente buitenbeentje is, het hoofdkwartier is van de Crazy Icarians, waar hij er zelf ook eentje van is. De Void Engineers dragen superheldenkostuums. We worden verwelkomd en meegenomen naar hun baas Captain Picard. Die heeft zijn naam gekozen uit zijn favoriete televisieserie, waar hij ook naar zit te kijken als we binnenkomen!

Picard laat zich vrij gemakkelijk overtuigen van de noodzaak om te evacueren. Maar hij is bang dat dan de nabije stad The Great Cogwheel Near The Heart de boel zal overnemen. De directors zullen minder gemakkelijk overgehaald kunnen worden, die gaan hier meer problemen creeren dan we ons kunnen voorstellen. Er zijn wel zes mannen die organisaties leiden die de steden overstijgen. Hijzelf is daar een van, de anderen zijn Royal Empirix (leider van de artsen), Jay Ray (van de technomancers), Juggernaut (de vakbondsbaas), Brilliant Green (het hoofd van de recyclers) en Draymon (de leider van de luminors). Als we die kunnen overtuigen komen we al een heel eind.

Picard legt uit dat Great Cogwheel de dichstbijzijnde stad is, waar we in ieder geval doorheen moeten. Daar zit Opa Vitruvian of the 4th Generation als directeur en het Zalig Zoemen der Electrische Leidingen als stadsexalt. De Icarians kunnen met ruimteschepen naar de aarde vliegen als ze de juiste coordinaten hebben. Ster geeft de coordinaten van de Sterrepoort aan Picard. Dan kunnen ze de gewone mensen evacueren en daarna met de exalts terugkomen om tegen Black Smoke en de vervuilig te vechten. Maar hij waarschuwt dat de facties en soladiteiten verdeeld zijn. De Theomachracy zal waarschijnlijk niet mee willen. Daarom gaan we proberen de goden van Autochthon te activeren zodat die de priesters op het juiste idee kunnen brengen. (Volgende sessie beginnen we in de tempel.)

Nadat Ster en Dyjab met de dorpsjeugd hebben gekletst, gaan we slapen. Tijdens Raine’s wacht hoort hij iets rondscharrelen buiten de schuur waar we logeren. Maar als hij gaat kijken is er niemand. De volgende ochtend is het al heel vroeg druk op het dorpsplein, we horen gejoel en gelach. Vandaag is het herfstfeest. Op de plek waar raine wat had gehoord, vinden we een voetafdruk. Raine bestudeert het en hij concludeert dat het ofwel een zeer getalenteerd mens met zeer goede uitrusting moet zijn geweest die ons heeft bespied, ofwel een exalt.
Op het plein wordt een oogstfeest gevierd. De kinderen zijn in het wit gekleed. Ze lopen onder grote zeven door, waarmee graan over hen heen wordt gestrooid. De mensen zingen oogstliederen. Raine kent dit van vroeger, hij zingt uit volle borst mee. Dan rennen de kinderen het veld in om blauwe bloemen te plukken die in grote koperen schalen worden gelegd. Op het plein worden tafels en banken neergezet en er worden manden met brood, kaas en vleeswaren uitgedeeld. Wij vreemdelingen mogen ook mee delen in de overvloed. Dat hoort er bij.
Er worden varkens geslacht voor het feestmaal vanavond en een oude vrouw gaat van de blauwe bloemen een mooie krans vlechten. Ma Si vraagt zich af of er misschien iets met die bloemetjes aan de hand is, maar het zijn heel gewone korenbloemen. Ster is nieuwsgierig. Samen met Dyjab vraagt hij aan de pubers waar ze gisteren ook mee gepraat hebben wat er staat te gebeuren. Die vertellen dat het zeven van het graan over de kinderen te maken heeft met onschuld en vruchtbaarheid. De bloemen zijn een symbool voor de doden en de krans is voor de pompoenman. Die zal worden verbrand en de as wordt dan over het land vertrooid. Als ze door willen vragen over de pompoenman wordt de dorpsjeugd weer terughoudend. Waarom ze daar geheimzinnig over doen is niet duidelijk want staat een grote tafel vol pompoenen op het plein en daar wordt een pop van gemaakt.
De twee lunars verkennen als kraaien de omgeving. Ma Si houdt vanuit de lucht het dorp in de gaten en Claw de landerijen en het bos.

Raine drinkt een wijntje bij de dorpskroeg en kletst met de mannen. Hij spreekt het lokale dialect, dus ze willen weten wie zijn ouders zijn en waar hij woont. Een oud mannetje herkent Raine’s naam. Hij spuugt op de grond en maakt een gebaar om het boze oog af te weren terwijl hij "Anathema" mompelt. Hij schuifelt weg. De dorpelingen wijken angstig van Raine weg en maken een grote kring om hem heen. "Demon!" klinkt het en "Ga weg uit ons dorp!" De kroeg gaat dicht en de luiken gaan voor de ramen. Raine kiest eieren voor zijn geld en gaat het dorp uit. Eenmaal uit het zicht vermomt Raine zich als landarbeider, met Diamondclaw als tamme kraai op zijn schouder komt hij terug.

Het nieuws verspreidt zich snel en de andere exalts worden ook opeens gemeden. Iemand spuugt voor Ster op de grond. Hij wordt boos en grijpt de man die het deed bij zijn lurven: "Waarom spuug je naar me?"
De mensen wijken angstig uiteen, alsof ze Ster nu ook voor een demon aanzien. Maar de man die naar hem spoog geeft wel antwoord: "Ik spoog niet naar jou, ik spoog op de grond want je gaat om met Anathema!  Raine en zijn familie worden door de Wyld Hunt gezocht. Jullie moeten nu weg uit ons dorp."
Ster probeert uit te leggen dat dit een geval van persoonsverwisseling moet zijn en Dyjab distantieert zich openlijk van de Anathema. Toch moeten we weg. Morrend spant Ster de metalen paarden voor de wagen en dan rijdt hij met Oe’al via de andere weg het dorp uit. Dyjab is hen al voorgegaan en zit even buiten het dorp op een boomstronk op ze te wachten. We verstoppen de wagen in het bos en Oe’al blijft daarbij achter. Ster en Dyjab willen terug naar het dorp. Dyjab leent Ster’s magische masker en vermomt zich als handelaar. Ster maakt zichzelf onzichtbaar. Dan gaan ze weer terug.

"Bent u een Dragon Blooded?" vraagt een van de dorpelingen beleefd als Dyjab op het plein arriveert.
"Nee."
"Oh, jammer. Maar evengoed bent u toch van harte welkom!"
Het feest is alweer in volle gang. Ditmaal heeft Raine zich op de vlakte gehouden over zijn afkomst en met zijn ‘tamme’ kraai Claw is hij nu omringd door een troep enthousiaste kinderen. Mensen vertellen ons sterke verhalen over hoe ze de Anathema het dorp uit hebben gejaagd. Maar ze gaan de Wyld Hunt natuurlijk niet waarschuwen, want dat zou meteen het einde van het feest betekenen. Onzichtbaar verkent Ster het dorp, maar hij vindt niets buitengewoons. De middag verstrijkt traag. Opeens begint iedereen wilgetakken te verzamelen. Ster volgt de dorpelingen naar een open plek in het bos. Daar wordt van de takken een grote vierkantestapel gebouwd. In het midden staat een hoge paal waar depompoenman aan zal worden gehangen.

Als het begint te schemeren, om een uur of acht, komen er drie mannen in zandkleurige kleding met geometrische figuren, het plein op. Ze dragen jakhalsmaskers en rode jaden dorsvlegels. De mensen worden stil. De drie komen voor het offer, ze vertellen een heel verhaal over het einde van de zomer en de komst van de de dood en de winter. De pompoenman krijgt de bloemenkroon op en dan gaat het hele dorp in processie naar de open plek. Daar is een verassing. Op de brandstapel hangt een meisje van 12 aan de paal. Ze is helemaal met touwen omwonden en zit met ijzeren kettingen vast. Het meisje is bedwelmd, broodmager en zit onder de blauwe plekken. Om haar heen staan nog drie mannen met jakhalsmaskers. Een daarvan grist de bloemenkroon van de pop, klimt in de paal en zet de krans op het hoofd van het meisje. "Geen beter offer dan een Anathema!" roept hij.

De dorpelingen reageren verward. Dyjab fluistert mensen in het oor dat dit ongepast is. Zijn charme versterkt het gemor. Ster sluipt om de brandstapel heen en wil er op klimmen. Hij ziet dat er achter, in de bosrand, een gestalte staat met een zwart harnas en een zwarte cape. Het is onze oude abyssal ‘vriend’ Winter’s Last Refuge en hij heeft me door.

Dan gebeurt alles tegelijk. Een van de mannen werpt een fakkel in de brandstapel. Ster springt er naar toe. Raine gooit een boemerang naar de paal en sprint zelf naar het meisje. Winter’s grijpt Ster bij zijn enkel, trekt hem van de brandstapel af en gooit hem het bos in. De boemerang zaagt door de paal heen. Raine grijpt hem vast zodat het meisje niet in het vuur valt en Ma Si vliegt er in halfmens-halfuil gedaante naar toe. Ze grijpt het meisje bij de schouders en vliegt er mee weg.

"Jullie weer!" roept Winter’s verbaasd, "maar jij mag ook mee hoor, solar! En hoe wisten jullie hier van?"
"Connecties…"
Winter’s is boos omdat zijn plannetje is mislukt. Hij wilde het meisje zelf redden en haar dan meenemen en opleiden tot deathknight. Hij dreigt met verslechterde diplomatieke betrekkingen als we haar niet met hem meegeven. Daar zijn we niet zo van onder de indruk. Raine nodigt hem zelfs uit om weer eens langs te komen in Porto Libre.

We gaan weer op weg. We hebben haast, want de Wyld Hunt zal nu zeker worden gewaarschuwd. Onderweg verzorgen Ster en Ma Si de kind-solar. Ze is verhongerd en uitgedroogd en ernstig verzwakt. Ze heeft donker, bijna zwart krullend haar, een haakneus en een donkere huidskleur. Typisch iemand uit Zuid-Italixc3xab. Onderweg bespreken we battle tactics. We rijden naar de kust en stappen over op een kristallen schip dat Oe’al heeft laten komen. Als het meisje bijkom
t is ze bang en ze vertrouwt ons niet. Ma Si kalmeert haar door heur haar te kammen, terwijl Ster met haar praat. Ze heet Sofxc3xada en ze is heel erg getraumatiseerd. Met horten en stoten komt het verhaal er uit. Donkere ruimtes, gemaskerde mannen die haar slaan, geen eten en geen drinken, ze is gaan hallucineren. Het blijkt dat ze uit de hak van de laars komt. Ze is uit haar dorp gevlucht omdat ze rare dingen om haar heen gebeurden, en toen is ze gekidnapped door deze lui. Ze wil terug naar haar ouders. Als Ma Si zegt dat dat niet kan, wordt ze boos. Haar kasteteken licht op. Zenith, ze is een solar priesteres. We laten onze eigen anima’s zien waardoor ze zich realiseert dat ze niet de enige is, en we vertellen onze eigen verhalen: Raine die zijn moeder door de Wyld Hunt heeft verloren, Ster die ook op zijn 12e is gexc3xabxalteerd en ook niet begreep wat hem overkwam. Langzaam wordt er een vertrouwen opgebouwd.

We komen aan in Spanje, bij de stad. Als we aanleggen in de haven staat Sara daar opeens. Ze neemt Sofia mee naar een schrijn van de zon. Ze is van plan om haar op te gaan leidien en ze wil haar in contact brengen met andere solars. Onderweg vertellen we hoe we het meisje gered hebben. Sara is verbaasd dat Winter’s Last Refuge er van wist. Dat is een zorgwekkende ontwikkeling. "Abyssals zijn heel moeilijk te volgen omdat ze de onderwereld in en uit gaan. Je zou bijna denken dat hij hulp gehad heeft van een renegate Sidereal, of een alliantie met de Wyld Hunt of zo."
"Of hij weet het via de geestenwereld," zegt Ster.
Ze reageert verbaasd: "Kan dat dan?"
Ster legt uit dat er van alles gebeurt in de gebieden die de Sidereals niet kunnen zien, en dat Autochthonia en de onderwereld hun eigen Loom of Faith c.q. sterrenhemel hebben. Ze vindt het maar een vaag verhaal. Sidereals weten tenslotte alles wat er gebeurt. En in de andere werelden gebeurt niets dat Creation aangaat. Deze kortzichtigheid is volgens Ster hoe de Great Curse de Sidereals geraakt heeft. Het erkennen dat je een probleem hebt, is de eerste stap naar een oplossing, maar geen enkele exalt zal toegeven dat hij een probleem heeft… Zelf is hij er natuurlijk van overtuigd dat de Alchemicals geen Great Curse hebben.

Als we aan Sluiers vertellen over de verstoorde diplomatieke relaties met Schiehallion merkt ze op dat als Porto Libre ook maar 1 exalt uitleveren, het geen vrijstad meer is. Het plan van Winter’s klinkt ook helemaal niet als de agenda van Cesus Gustav. Ze adviseert ons om eens te gaan praten met de ambassadeur van Malfeas in Yu Shan. The Embassador of Hell was vroeger een strafpost, maar sinds eeuwen zit daar een heel bekwame diplomaat, een van de weinige goden die zijn werk nog goed doet.

Ondertussen worden de nieuwe heartstones in het kristallen slagschip gemonteerd. Voor de belangrijkste functies zullen we echter wel sterkere stenen moeten hebben.

Het blijft maar regenen en waaien. We komen weinig mensen tegen, wantiedereen blijft binnen vanwege het slechte weer. Als we aan de voet van de Alpen zijn, houden we een dagje rust, want de uitrusting is aanhet schimmelen en zelfs de hoeven van de paarden beginnen te rotten.Alleen Oe’al vindt al die nattigheid wel lekker. Ster wil de stormwind voor iets nuttigs gebruiken en hij begint aan een ritueel om zijn borstkuras de essentie van lucht te geven. Daardoor wordt het harnas gewichtloos en gemakkelijk te dragen, zonder zijn beschermende waarde te verliezen. Maar dat ritueel duurt wel de hele ochtend.

Intussen gaat Ma Si Tamuz naar een heuveltop en ze begint tot de Storm King te bidden. Het duurt meer dan een uur voordat hij bereid is om naar haar te luisteren. Ze bedankt hem voor de regen. Uiteindelijk breekt er een straaltje zonlicht door en de wind gaat liggen. Iedereen is blij behalve Oe’al en Ster, wiens ritueel nog niet klaar was. 30 Motes essence en een offer aan de stormgod verspild.

We reizen de volgende dag verder, over de Alpen en we gaan Italixc3xab in. De goed onderhouden weg voert ons langs een paar dorpjes en door een bos. Diep in het woud horen we zacht gezang, de stem is niet menselijk, een beetje raspend en houtig. We houden even halt en gaan op onderzoek uit. Op een open plek in het bos zien we een soort boom-mens. Hij heeft een stoffen popje vast waar hij tegen zingt. Ster complimenteert hem met zijn gezang. Hij heet ons enthousiast welkom en vertelt omstandig hoe weinig bezoekers hij krijgt. Hij heet Joza en is een Wood Elemental. Dyjab vraagt naar het poppetje, het heeft een faery aura. Joza zegt dat hij vroeger een een relatie had met de fae en toen ze vertrokken heeft hij dit aandenken gekregen. Maar een van de oogjes is er jaren geleden afgevallen waardoor de krachten ervan sterk zijn verminderd. We beloven te helpen met zoeken. "Home is where the heart is," merkt hij nog cryptisch op.

We slaan kamp op en hangen al onze natte spullen uit om te drogen. Raine blijft achter om op de spullen te passen. Joza richt het poppetje op Dyjab, het oog licht blauw op en dan knikt hij. We mogen het even bestuderen. De magische signatuur is gelukkig heel herkenbaar, het heeft met architectuur en bomen te maken. Hoewel het bos groot is, lukt het Ma Si om een spoor te vinden en na een hele dag zoeken hebben we een mooie zwarte edelsteen gevonden met dezelfde aura als het oog van het poppetje. De elemental is heel blij. Als hij merkt dat de steen niet uit zichzelf blijft zitten, mag Ster hem er aanzetten. Dan gaat het artefact zich zoemend opladen. Joza bedankt ons omstandig. Hij graaft zijn schat op en geeft die aan ons. Het is een doos met daarin doorzichtige stenen en groen uitgeslagen munten. Er zitten zes heartstones in, een berg halfedelstenen waar ze in Autochthonia heel blij mee zullen zijn en een paar handenvol geld waarvan we niet weten of het wat waard is. Dan laat hij de pop paars opgloeien en tovert hij een boom om in een paleis waar hij in gaat. Dyjab wil graag blijven. Hij staat onder invloed van de pop en het kost veel moeite om hem mee te krijgen.

We breken ons kamp weer op en trekken verder. We trekken door dorpjes en landerijen. Het wordt drukker op de weg. ’s Nachts schuiven er vaak medereizigers aan bij ons kampvuur. We zien ook regelmatig dragonblooded voorbij komen, maar die stoppen niet. Ze verwachten geen lunar en solar anathema in het hartland van de wild hunt en we vallen niet op. Van de andere reizigers leren we dat er een in de buurt van Rome nieuwe Spiral Academy wordt gebouwd, een school voor dragonblooded bestuurders. Dyjab vertelt dat Italie wordt bestuurd door huis Nellens, dat ook Tunesie heeft. Rome heeft een ingewikkelde structuur, heel bureaucratisch en met veel dragonblooded, maar het plebs heeft er ook wat te zeggen. De andere grote huizen kijken een beetje op huis Nellens neer omdat ze mortals mee laten beslissen. Het duo-leiderschap van Nellens Joer en haar broer/minnaar Tetsuo valt ook niet goed. Het huis is ontstaan vanuit de enige niet-dragonblooded minnaar van de keizerin. Alle vijf de elementen komen even vaak voor onder Nellens exalts, waar andere huizen juist een sterke bias hebben naar een van de elementaire draken.  We horen geruchten dat ze heibel hebben met andere huizen. Ook wordt er gepraat over een wrede ridder in een zwart harnas, met lang wit haar. Het is een hufter en men vertrouwt er op dat de wild hunt hem wel zal aanpakken.

Tegen de avond komen we aan bij de zeven heuvels. Rome is een heel oude stad. Het is niet meer zo groot als in de 1st Age en de ruines zijn zo veel verder vervallen dat ze amper meer te herkennen zijn. De stad heeft geen muur en geen poorten. De buitenwijken zijn een chaos van lemen hutten en planken, meer naar binnen worden de huizen wat rijker. De stad is redelijk welvarend. We trekken in bij een bejaarde dame die kamers verhuurd "Di mama".

De volgende ochtrend ontbijten we met spaghetti aglio e olio, wat door Ster wordt aangezien voor Autochthonia’s nationale gerecht nutrient. Daarna gaan we de stad in. Ster laat de muntjes taxeren bij een geldwisselaar. Oud, dat wel, zelfs nog van voor Nellens. Maar helaas zijn ze waardeloos. De handelaar geeft er 10 yen voor. "Laat maar zitten, ik stel ze wel ten toon in Autochthonia als voorbeeld dat mensen in Creation tandwieltjes als ruilmiddel gebruiken…"

Ma Si Tamuz wil een valk kopen. We gaan dus naar de vogeltjesmarkt. Daar is inderdaad een prachtige afgerichte jachtvalk te koop, maar het dier is haar een beetje te duur. Ze wil hem namelijk opeten om de vorm aan te kunnen nemen. Dan gaat ze maar proberen een kraai te vangen, maar die vogels lachen haar uit.

Dyjab en Ster vragen rond over vreemde cultussen en bijzondere gebeurtenissen. Ze komen er achter dat iedereen bang is voor de anathema. En ze horen van een cultus die sinds kort actief is iets buiten de stad. Het gaat over de onderwereld en de dood en ze schijnen een heel apart offer te hebben. De cultus is er al eerder geweest. Het zijn lastige lui. Pubers in het dorpje Ellera.

Nou, daar gaan we dus maar naar toe. Het is een vriendelijk dorpje met een plein met een pomp waar oude mannetjes zitten. Ma Si vangt eindelijk een kraai. Helaas doet ze dat in het volle zicht, dus de mannetjes mompelen meteen commentaar: "Waar moet dat heen met de zwangere vrouwen van tegenwoordig?" "Stomme buitenlanders." "Het zijn vast engelsen." Gelukkig zien ze niet dat de lunar in de schuur het beestje het hart uitrukt en dat opeet.

Claw vangt ook een kraai. We huren voor de nacht een schuur van een boer, met ruim voldoende wijn en eten. ’s Avonds zitten de lokale jeugd rond de pomp. Ster gaat er naar toe met een zak wijn en maakt een praatje. Ze willen wel met hem praten, maar steeds als hij het gesprek richting cultus probeert te leiden beginnen ze over oogstfeesten en andere zaken. Op de fontein ziet hij het symbool van een dorsvlegel. Na een tijdje komt Dyjab erbij. Hem lukt het met een paar woorden om de waarheid er uit te krijgen. Ze hebben hier inderdaad een cultus die gewijd is aan de regenratiecyclus. Het is bijna nieuwe maan en er staat iets belangrijks te gebeuren.

Nadat de Storm King weg is, vertrekken we uit de fjordstad Gethamane. Het regent hard en het waait. Maar omdat we over een maanbrug reizen, zijn we snel thuis in Porto Libre. Als we aankomen is het nacht. De stadspoorten zijn gesloten en de wachters reageren in eerste instantie niet op ons gebonk. Terwijl we bespreken wat we zullen doen – er over heen vliegen of klimmen, of blijven wachten – merkt Diamondclaw iets in de bosrand. Zeven ninja’s maken zich onhoorbaar los uit de schaduwen. Hij wil de anderen waarschuwen, maar is net te laat. Een van de nieuwkomers schiet een net over Dyjab heen. Een andere blaast een wolk gifpijltjes naar Ster en raakt. Iemand gooit een blauwe jaden chakram en we voelen dat er charms gedaan worden waarvan we het effect nog niet meteen merken. Raine reageert door zijn boemerang te werpen naar de man met de chakram. Diamondclaw schiet eerst botsplinters naar de mannen en springt dan van enorme afstand bovenop eentje. Ster gooit zijn eigen chakram naar een van de mannen, activeert zijn lichtzwaard en rent op een andere af. Oe’al is met weer een andere in gevecht. Dyjab wordt met net en al over een schouder gehesen en afgevoerd. Dan herkennen we de aanvallers, het zijn de leden van de Wyld Hunt. We zijn hen al eerder tegengekomen, in de Tempel, nog voordat Porto Libre was gesticht. Diamondclaw grijpt zijn tegenstander vast en groeit zich een vacht van vlijmscherpe naalden. Raine raakt er eentje en Dyjab schiet een elemental bolt dwars door degene die hem draagt. Die is op slag dood. Ster is in een klassiek duel verwikkeld met een van de Dragon Blooded. De jaden daiklave en het lichtzwaard kletteren keer op keer tegen elkaar, maar de twee zijn precies even goed en ze raken elkaar geen van beiden. Wel wordt de tiener te grazen genomen door een Elemental Bolt van een vrouwelijke Wyld Hunter en hij wordt steeds zwakker door het gifpijltje in zijn nek. De Dragon Blooded die met Diamondclaw worstelt heeft een giftige aura: hoewel de lunar zijn tegenstander met honderden naalden doorboort en hem tegelijk fijn knijpt, wordt ook hij vergiftigd. Op het moment dat de Wyld Hunter door Claw wordt gedood, gooien ze allemaal een rookbommetje op de grond en verdwijnen ze. Alleen Ster’s tegenstander geeft hem nog even een hand en knikt voordat hij verdwijnt. Deze zwaardvechter heeft blijkbaar respect voor zijn tegenstandertje.

De twee dode Hunters leveren ons een Infinite Jade Chakram, een rode en een groene Jade Daiklave  en twee harnassen op. In de groene daiklave zit een Wood-aspected heartstone. Na het gevecht gaan de poorten van de stad open. Ster en Claw worden steeds zieker van het vergif en ze worden snel naar het hospitaal vervoerd. Sluiers komt bezorgd kijken, maar haar aanwezigheid zuigt vitaliteit uit de patixc3xabnten en de verwondingen doen extra pijn wanneer zij in de buurt is. Dus tot verdriet van Ster kan ze maar kort blijven. Diamondclaw krijgt een ontgiftingskuur in een kruiden-modderbad. Ster is er veel erger aan toe. Hij heeft curare in zijn bloedbaan. Een gewone sterveling zou allang dood zijn geweest. Hij wordt wakker gehouden, krijgt veel water te drinken en wordt in een hete sauna gezet om het vergif uit te zweten. De volgende dag is Diamondclaw geheel genezen en Ster weer wat aangesterkt. Raine gaat bij zijn vader en zijn broer langs. Hij ziet dat het stadsbestuur voortvarend bezig is met krotten af te breken om ruimte te maken voor mooie pleintjes en fonteinen. Het wordt tijd voor riolering en Ster wordt aan het werk gezet om tunnels te toveren.Ook worden de fundamenten gelegd voor een dojo.

Raine krijgt behoefte om een wandeling te maken. In een steegje staat hij opeens tegenover de sidereal Sara. Ze vertelt hem dat hij naar Italixc3xab moet gaan om in de buurt van Rome een solar te redden en haar hierheen te brengen. Raine wil dat graag doen. Porto Libre wordt zo een bolwerk van de Cult of the Illuminated. Sara merkt op dat het wel wennen is, een bewoonde plek waar anathema in het openbaar rondlopen. Dan vertelt Raine dat Ster graag martial arts van haar wil leren. Het verbaast haar een beetje, wat moet een autochthonian daar nu mee? Maar ze zal er over denken. Ze waarschuwt dat er haast bij is en dat hij morgen moet vertrekken. Het meisje is nu nog niet geexalteerd, maar als we daar aankomen wel. En Sara merkt nog even op: "Only the good die young". Het is nu rustig in de stad, maar er ligt chaos in het verschiet.

Raine komt terug en doet verslag. Dan voelt Ster de aandrang om te gaan wandelen en hij komt uit bij een omgevallen boom waar Sara op zit met een strootje in haar mondhoek. "Zo, dus jij wilt martial arts leren? Laat maar eens zien wat je al kan." Ster demonstreert een paar kata’s die hij in Autochthonia heeft geleerd. Ze is niet heel erg onder de indruk en vraagt hem om haar te proberen te slaan. De jongen probeert het, maar van de zenuwen vergeet hij de helft van wat hij geleerd heeft. Het lukt hem absoluut niet om haar te raken. Toch ziet ze wel wat in hem. "Ik wil je sifu zijn. Maar er zijn een aantal dingen die ik wil dat je doet als jij mijn leerling bent: 1. Toegewijd zijn. Je moet les willen. Wat ik zeg in de les is voor jou waarheid. Geen vragen. 2. Oefenen! Constant, tenzij er calami- teiten zijn. 3. Je krijgt geen onderwijs in de leer van de Sidereals, daar ben je nog niet waardig voor. 4. In de Celestial City heeft Wajang je verteld over een god die Autochthon heeft gekend. Je bent het aan jezelf verplicht om met hem te spreken." Ster herinnert zich dat Wajang vertelde over de god Agralzo, die betrokken was bij de creatie van Autochthon en die nu gevangen zit onder het Bureau of Heaven omdat hij de solars steunde. Hij gaat akkoord met haar voorwaarden. "Welke stijl bestudeer je?" vraagt ze. "Tiger style." Ze knikt, het is logisch dat men in Autochthonia nog de oerstijlen onderwijst. "Je eerste opdracht is om meer conditie op te bouwen. Onderweg  moet je regelmatig stukjes sprinten, pushups doen en andere oefeningen om te werken aan snelle kracht. En laat je groepsgenoten onverwachts steentjes naar je gooien om je oog-hand coordinatie te verbeteren."

De volgende ochtend staan we al vroeg klaar om naar Rome te vertrekken. Raine wil per boot gaan. Maar het stormt en regent en de wind staat helemaal verkeerd. Ster zegt "De Storm King is nog steeds boos op ons." Toch heeft Raine er vertrouwen in dat het wel goed zal komen, "want Sara heeft gezegd…" Opeens staat ze achter hem. "Als maiden of Journeys, chosen of Mercury. weet ik maar al te goed dat de snelste route niet altijd een rechte lijn is. Ster heeft gelijk. Zeilen is nu zinloos." Ze zegt dat ze ons zal volgen met haar kristallen bol. "De boze elemental is het probleem. Dat moet je oplossen of omzeilen." We gaan dus met de huifkar en de paarden.

De hele rit blijft het stormen en regenen. Langzaam raakt alles doorweekt
en verkleumd. Ster doet braaf de oefeningen zoals hem is opgedragen. Dyjab heeft grote behoefte aan een feestje. Dit blijkt een gevolg te zijn van de demon in het blauwe zwaard. Dyjab kan alleen wilskracht terugkrijgen door feest te vieren. Het bijpassende harnas is ook magisch, maar heel subtiel. Het geeft een mystiek aura waardoor mensen wat gemakkelijker van de drager onder de indruk raken. We rijden voort en het blijft maar slecht weer. Klam en nat en koud en naar komen we bij de Alpen.

Na de avonturen in de stad Oog, laat Ster zijn vrienden achter en hij gaat op reis naar Sagarmatha. De wereld is leeg en open. Al snel realiseert hij zich dat hij alleen is met zijn bronzen paard. Het is de eerste keer in zijn leven dat er echt helemaal niemand om hem heen is. En dat voelt heel eenzaam. Hij ervaart een existentixc3xable angst voor de enorme uitgestrektheid van de lege vlaktes en de stilte van de onbewoonbare bergen waar hij doorheen reist. En hij realiseert zich dat dit werkelijk een andere planeet is. Hij heeft heimwee naar de nauwe tunnels en de drukte en het lawaai van thuis. Maar alles went. Onderweg programmeert hij verder aan de interface van de sterrenpoort. Uiteindelijk komt hij aan bij de poort van het paleis.
Hij wordt hartelijk welkom geheten en in het gastenverblijf geinstalleerd. Het is een mooie suite, groter dan zijn tweekamerappartement in Autochthonia, met mooi houtsnijwerk, een open haard en een badkamer. Hij krijgt wat te eten, neemt een bad om het stof van de reis af te spoelen en gaat vroeg naar bed.
De volgende dag ontvangt de tovenares hem in een prieel. Na de inleidende beleefdheden, komt ze ter zake. "Wat wil je leren?" Ster legt uit dat hij wil leren toveren en hij heeft een bepaalde spreuk op het oog waarmee je de eigenschappen van een element aan een voorwerp kunt toevoegen. Ze legt hem uit dat de magie van Creation net zo wetenschappelijk is als die van Autochthon. Dan geeft ze hem een wiskundige opgave en een stapel kleitabletten. "Ga maar rekenen. Heb je verder nog vragen?" Ster bekijkt de som: vijf vergelijkingen met vijftien onbekenden. Een uitdaging. Hij verzinkt in een Clarity trance en begint te rekenen. Diep in de nacht denkt hij de sommen te hebben opgelost, maar als hij ze de volgende dag aan haar laat zien, blijkt hij een rekenfout te hebben gemaakt. Hij schaamt zich zo diep dat ze medelijden met hem krijgt. "In het Heptagram zou je daar 12 stokslagen voor hebben gekregen en een nacht buiten moeten slapen. Ik ben niet zo streng. Maar bedenk: in magie mag je geen fouten maken. Heb je nog vragen?" Hij denkt even na. "Uh ja, wat heeft dit met die spreuk te maken?" vraagt hij. Ze lijkt teleurgesteld: "Dat vertel ik je morgen. Verder nog iets?" Hij trekt de stoute schoenen aan: "Heb je vanavond wat te doen?" Dat wilde ze horen. "Vanavond mag je meedoen aan de martial arts training en als je wilt kun je vannacht de rode lantaarn gebruiken." Rode lantaarn? denkt Ster. Ja, er staat een rode lantaarn op een tafeltje in zijn kamer.
De training is een welkome onderbreking in zijn rekenwerk. Sagarmatha en haar soldaten beoefenen de Five Terrestrial Dragons stijl en Ster is ingewijd in de meest archaische variant van de Celestial Tiger stijl, dus men kan veel van elkaar leren. Die nacht puzzelt Ster over de rode lantaarn. Buiten zijn kamer is een haak boven de deur en daar kan het ding aan worden opgehangen. Misschien is het een ‘niet storen’-teken. Nee dus! Midden in de nacht komt een schaars geklede Sagarmatha binnen. Ze heeft een frustrerende dag achter de rug en heeft behoefte aan seks. Ze trekt de verbaasde puber achter zijn rekenwerk vandaan en werpt hem op het bed. Helaas is de jongen nog erg onervaren en tot haar teleurstelling is hij na een half uurtje al helemaal uitgeput. Hij heeft nog heel wat te leren. In de week die daar op volgt besteedt Ster daarom meer aandacht aan zijn technieken in bed, zijn sociale vaardigheden en martial arts, dan aan het rekenwerk. Het wordt toch nog een vakantie, maar wel met huiswerk. Uiteindelijk lukt het om de puzzel op te lossen en dan weet hij wat hij nodig heeft aan essence, wilskracht en tijd om de spreuk uit te voeren. De tovenares geeft hem de handgebaren en de incantatie en dan weet hij alles. Hij mag nog een weekje blijven, maar ze heeft steeds minder tijd voor hem en ze komt ook niet meer iedere keer als hij de rode lantaarn ophangt. Desgevraagd vertelt ze dat ze problemen heeft met de Warlord. Ster vraagt wat hij kan doen. "Nu nog niets, maar als het zover is zal ik een beroep op jullie doen."

Na deze week verlaat Ster Sagarmatha en hij gaat met een grote voorraad kwarts en bergkristal naar de Dragon Kings. Onderweg werkt hij weer verder aan de interface. De reis verloopt zonder incidenten. In het Dragon King dorpje maakt hij zijn bewerkingen af. Omdat hij hier geen bruikbare materialen kan vinden om een nieuwe console te maken, steekt hij het regelkristal in zijn bronzen paard en laadt het programma. Het werkt! Eenmaal in Porto Libre neemt hij de kristallen mee naar Autochthonia en ruilt ze voor een Power Conduit. Daarmee gaat hij terug om de console te bouwen. Het werk zit er op, maar waar zijn mijn vrienden gebleven?

Wel, die zijn bij de Bull of the North. Terwijl zij daar bezig zijn, legt Ster met  zijn nieuw verworven spreuk een openbaar badhuis aan en hij maakt plannen voor nog meer openbare werken. Ze zijn net begonnen aan de terugreis en hebben het plan om een van cde Noordenwinden op te roepen om te vragen waar het vreemde weer vandaan komt. De Bull wil hen niet vertellen waar zijn moonbridge is. Maar als ze een paar dagen hebben gereisd, vinden ze hem bovenop een hoge fjord. In de wanden van de fjord is een hele stad uitgehouwen. Deze winderige piek lijkt een prima plek om de Storm King op te roepen. Ma Si Tamuz haalt via de maanbrug Ster op. Voordat ze vertrekken geeft ze snel diens blauwdrukken van roltrottoirs en een pneumatische tram aan de god der geheimen om kwijt te maken. Een dagje later is iedereen weer bij elkaar. We gaan eerst eens de stad verkennen.

Er loopt een lange trap langs de bergwand naar beneden. Onderaan de trap is een portaaltje met een paar wachters die ons vragen wie we zijn en wat we komen doen. We stellen ons voor als handelaren en dan worden we welkom geheten in de stad Gethamane. Men legt ons de regels uit en verzoekt ons om onze wapens af te geven, en ze hebben een essence scanner waarmee ze zelfs Ster’s ingebouwde essence kanon vinden. Hij moet dure eden zweren om die niet te gebruiken en hij krijgt speciale handschoenen aan. Als iedereen is ingecheckt, verstrekt een meisje ons een kaart van de stad. Ze vertelt ons van de  drie priesters die het stadsbestuur zijn en ze legt uit dat er de laatste tijd veel mensen naar Whitewall zijn vertrokken vanwege de dreiging van de Bull of the North.

De gangen in de stad zijn mooi uitgehouwen, maar sober. De verlichting is door middel van strategisch geplaatste heartstones. Eerst gaan we naar herberg De Zwarte Koempel om wat te drinken. De bar en het meubilair zijn eveneens in de steen uitgehouwen. Bij de grote steins bier wordt gratis aquavit geserveerd, wat niet iedereen lekker blijkt te vinden. Maar Diamondclaw ontfermt zich graag over de glaasjes. Het is er gezellig en de mensen zijn open en hartelijk. We krijgen de geschiedenis van deze First Age mijnstad te horen en we worden gewaarschuwd voor de diepere gangen, koper- enijzermijnen waar soms gevaarlijke zwammen groeien met giftige sporen. Dyjab bestudeert de kaart en vindt drie tempels die aan de elementaire draken zijn gewijd. We besluiten om er eentje te bezoeken.

De huizen zijn vierkant, sober en blokv
ormig, maar de tempels zijn ‘tolos’, mooi versierde ronde koepels met zuiltjes van gexc3xafmporteerd rood en geel marmer en muurschilderingen van draken en andere voorstellingen. We komen aan bij de grootste, die diep in de rots ligt. De andere twee zijn aan de buitenkant van de stad en hebben uitzicht over het fjord. Al snel worden we benaderd door een man van een jaar of vijftig in een dikke mantel die ons de rondleiding geeft. Hij blijkt de priester te zijn. En als we met hem in gesprek raken, wil die graag twee handelscontracten sluiten tussen onze stad en de zijne. Zij kunnen erts leveren in ruil voor gedroogd fruit en ander voedsel, en heartstones in ruil voor Autochthoonse beschermende kleding, ademfilters en navigatiecomputertjes voor in de dieper gelegen gangen. Vroeger was er iemand die heartstones kon maken, maar die is helaas dood. Ze ontstaan wel nog steeds spontaan in de ‘manse’ van deze stad. Ze hebben een haven voor de bulkgoederen en de artefacten kunnen via de maanbrug worden verhandeld. Hij vertelt waarom de mensen zo bang zijn voor de Bull. Die heeft namelijk een alliantie gesloten met het Syndicaat. Dat is een groep kleine steden uit het hoge noorden die bekend staan vanwege afpersing, onderdrukking en wreedheid. Het zijn goede handelaren, maar vijanden van Gethamane. En in de 1st Age hadden ze verdragen met de Fae. Ze danken hun rijkdom aan de productie van jade.

De tempel is gewijd aan de draak van de Noordenwind. Deze priester denkt persoonlijk dat alle luchtdraken manifestaties zijn van Mela, maar hij geeft toe dat de andere priesters er anders over denken. Daarna gaan we naar een van de tempels aan het fjord. Deze is wat kleiner en kouder, maar ook erg mooi, en hij heeft grote ramen met krachtvelden in plaats van ruiten. De priester van deze tempel heet Johan. Hij is een jong, charismatisch, groot en gespierd. Als we geen exalts waren geweest zouden we hem heel imponerend hebben gevonden. Als we hebben uitgelegd dat we graag een eredienst aan de Storm King willen wijden, en hoe we dat willen doen, stemt hij daar in toe.

Dyjab voert met ontbloot bovenlijf een derwishdans uit en Ma Si Tamuz doet de incantaties. Raine danst en Ster chant de contrapunt bij Ma Si. Tijdens de ceremonie komen er steeds meer bewoners van de stad binnen. Er wordt essence uitgegeven en daardoor ontstaat er langzaam een bol van energie in het midden van de tempel. Buiten begint het te waaien en de lucht trekt dicht. Een stormfront trekt de fjord binnen. Dan valt het krachtveld uit, hagel en regen slaan naar binnen en twee enorme raven met zilveren vleugelpunten landen met blikseminslagen op de vensterbank. In de wolken achter ze is een gigantische drakenkop te zien in de wolken. Ze spreken in stereo: "Wat wenst u van de Storm King?"

Raine wijst op Dyjabs tattoo en zegt: "Ik zie daar een draak, we hebben geen raven geroepen." De raven knikken en zeggen "Zoals u wenst heer Solar", dan vliegen ze naar de het gezicht in de storm. Dat kijkt vertoornd. Dan openen zich de wolken en er barst een loodgrijze draak uit tevoorschijn. Hij kijkt heel streng en nors. We hebben eigenlijk nog nooit iets zo vuil zien kijken. Het is een lesser elemental dragon, maar hij is heel anders dan de Sleeping Prince. "Komen jullie naar buiten of zal ik binnen komen?" klinkt het. We besluiten om de tempel heel te laten en gaan naar buiten. Dyjab en Ster leviteren, Ma Si vliegt en Raine balanceert op de vensterbank. "Sinds ik een oog heb opgegeven voor kennis ben ik niet meer zo opgeroepen." Dyjab vertelt over de vreemde stormen die de landen teisteren. "Het is wel lef om mij daarvoor op te roepen. Ik heb wel wat belangrijkers aan mijn hoofd, zoals het conflict tussen het air council en het water council. Wat zal ik eens ik met jullie doen?"

"Gewoon antwoord geven!" zegt Ma Si. "Lunar, je bent heel onbeleefd. Als je goden oproept moet ook jij respect tonen." Ze blijft arrogant en zegt: "We hebben je geroepen en je bent gekomen. De machtsverhouding is duidelijk!" "Je bent zeker een priesteres. Goed dan." Hij grijpt haar beet en knijpt een beetje, niet teveel want ze is zwanger. "Ik heb niet twaalf dagen aan een boom gehangen om me door jullie te laten schofferen."

Ster wil de aandacht van de draak afleiden en hij roept: "Ik maar zeven. Was dat de boom Yggdrasyl? Bent u Wodan en zijn dat uw raven Hugin en Mugin? En hoe hebt u uw oog teruggekregen?" De draak herkent de naam Wodan niet. Maar hij is wel gevleid dat iemand zijn verhaal lijkt te kennen en hij zet Ma Si weer neer. Hij vertelt Ster dat het inderdaad Yggdrasyl was en dat hij de eekhoorn heeft weggejaagd, in de heilige poel heeft gebaad en gewenst heeft dat hij zijn oog terug kon krijgen. Raine wil weten waar de Boom staat. "Die is te vinden door Jormangandr te volgen tot je aan de kop bent." Ster knikt enthousiast. "Maar dat is geen plaats voor exalts. Alleen goden en elementalen komen daar. Hoewel, misschien met Ragnarok…" Dan vertelt hij aan Dyjab dat hij problemen heeft met de Frog Queen en daaromniet op alle stormen kan letten. Bovendien is het oproepen van extrastormen niet in strijd met zijn belangen. Er is een bijzonder krachtigiemand in Zuid Amerika bezig met het weer te rommelen. Dat is buitenzijn jurisdictie, dus voor klachten moeten we bij de Censor of theSouth zijn. Ster vraagt waarom die zijn  werk dan niet doet. De draak legt uit dat er niemand in hierarchie boven de Censors staat. Misschien is deze omgekocht, of uitgeschakeld, of de kracht is hem te slim af of te sterk. Als Ster over Autochthons probleem begint reageert de Storm King lakoniek "Aan alles komt een einde, ook aan Primordials. Als er nog mensen wonen, breng ze dan hier voordat hij in Malpheas valt."

"Malpheas?" Ja, solars hebben alles met Malpheas te maken. En hij heeft een vreselijke hekel aan de abyssals. Silent Walker is er een en dat is niet zijn echte naam. Hij heeft een titel: The Bishop of the Chalcedony Thuribel. Raine vraagt hem op de man af of de Storm King hem kan leren vliegen. De draak lacht, grijpt hem beet en laat hem vallen. Raine zet alles op alles, hij balanceert op een dwarrelende dennenaald in de storm en heel even, een secondelang, vliegt hij. Dan plonst hij in het ijskoude water. "Bedankt!" roept Raine. "Ik ben een mensenvriend." antwoordt de draak.

Dyjab laat zijn tattoo zien. De Storm King is verbaasd. "Dat is knap. Die is van Mela, maar hoe kom je daaraan? Ze slaapt en het is niet de bedoeling dat ze wakker wordt, want dan wordt de lucht zelf intelligent!" "Ik heb hem van Gaia zelf gekregen." Gaia heeft de vijf Elemental Dragons gemaakt om de wereld mee te creeren. Een rang lager staan de Greater Elemental Dragons, die zijn zo destructief dat ze hele continenten kunnen wegvagen en daaronder komen de Lesser Elemental Dragons, zoals de Sleeping Prince en hij. Elementalen groeien, maar het is niet verstandig om van Lesser naar Greater door te groeien. Voor hij vertrekt, geeft
de Storm King aan Ma Si Tamuz op om als goedmaker voor de beledigingen een tempel in Porto Libre op te richten, gewijd aan de Elemental Dragons. Maar volgens Raine komt haar attitude door de zwangerschap. Hij biedt aan om te zingen bij de wijding van de tempel. Daar houdt de draak hem aan: "En het kan maar beter goed zijn!"

Ik was er niet deze sessie, wegens een verblijf in Groesbeek. Ster doet dus niet mee in dit avontuur. Zijn belevenissen zullen we de volgende speelavond even moeten uitspelen. Dit verslag is van de hand van de speler van Dyjab.

Er is een maand verstreken sedert de gebeurtenissen in de Stad Oog. Ma Si Tamuz is in die tijd naar Gnawing Elk geweest en ze heeft hem de namen en eigenschappen verteld van de verloren kastes van de lunar exalts. Hij is er blij mee. Op haar vraag of hij pijlen kan maken die altijd raken, moet hij helaas nee antwoorden. Wel kan hij haar leren hoe ze pijlen moet maken die het gebruik van essence inhiberen. Ze maken er vier en daar zijn ze verder de hele maand mee bezig. Ze vraagt in die periode ook naar de Hand of Water die ze voor haar zwaard nodig heeft. Tegen het einde begint op te vallen dat ze een zwanger buikje heeft.

Dyjab blijft in de stad Porto Libre. Hij houdt zich onledig met disputen beslechten, de politie regelen en dergelijke. Ook is hij eregast op een Dragon Blooded feestje. Hij houdt het daarbij kuis. Dyjab let ook op het weer. dat blijkt zich te hebben genormaliseerd. Vreemd. Hoe is dat gekomen?

Raine gaat naar Mos Kovia. Daar hoort hij dat er iemand navraag naar hem heeft gedaan. De persoon was er twee weken geleden, is een week gebleven en daarna naar het Zuiden vertrokken. Hij leek een beetje op Raine. In een voorstadje treft hij de man aan. Het blijkt zijn broer Dwayne te zijn. Straalbezopen, maar zeer ontroerd. Raine ontfermt zich over hem. Dwayne heeft veel gezworven, hij heeft een enorme haardos, baard en kleren van dierenvellen. Raine wast, knipt en kleedt hem, en neemt hem mee naar Porto Libre, naar hun vader. Broerlief vindt de sterrenpoort maar vreemd en eng. "Ben jij soms ‘anders’?" Ja, dat moet Raine wel toegeven. "Dan ben jij dus de schuld dat ma is vermoord!" Ze krijgen ruzie, maar het wordt weer bijgelegd. Als ze hun verhalen uitwisselen, blijkt Dwayne erg goed te zijn geworden in woudlopen en verkennen.

Diamondclaw gaat naar zijn dorp terug. Hij herbewijst zich en leidt wat krijgers op. Omdat de priester van Luna door Grendel was gedood, stelt hij een nieuwe aan. Verder gaat hij het terrein verkennen waar we vroeg of laat een aanval van Peleps kunnen verwachten. Huis Peleps zit richting Guinea, en daar is ook een school van zogeheten Roving Judges. Dat is de geheime politie van het keizerrijk. Ze hebben de volmacht om indien nodig dragon blooded te executeren en ze zijn alleen verantwoording verschuldigd aan de keizerin. Maar nu er geen keizerin meer is, beginnen ze last te krijgen van de vele vijanden die ze hebben gemaakt.

Terug in Porto Libre probeert Raine Sluiers te charmeren. Het lukt niet om haar in zijn bed te krijgen, maar ze wil hem wel meer occulte kennis leren. Ze instrueert hem hoe hij moet mediteren en laat hem alleen op de top van de kristallen toren achter. Na zeven dagen komt ze weer bij hem, gekleed in een doorschijnend gewaad. Hij laat zijn meditatie daar niet door onderbreken. Zo slaagt hij voor de test en ze leert hem veel over necromantie en de hoven van de elementalen, met hun hierarchie. Ze neemt hem mee op een astrale reis naar de desolate vlaktes van de onderwereld. In de verte voelt hij een boosaardige, zeer krachtige aanwezigheid in Dis. Het is de Ebon Dragon. Er zijn passages naar de diepere onderwereld van de Neverborn, Malpheas. Ook neemt ze hem mee naar de ‘neutrale’ stad Stygia. Ook daar is een toegang tot Malpheas. De Deathlords willen hem wel claimen, maar de spirits en de goden van de onderwereld verhinderen dat. De godin White Lady is hier de baas. Er schijnt ook een Black Lady te zijn, maar dat is niet meer dan een gerucht. Er zijn veel spirits. Raine vindt het jammer dat hij hier niet op eigen kracht kan komen.

Oe’al is naar Atlantis geweest. en heeft zich beziggehouden met de vloot. Hij maakt zich een beetje zorgen over de Essence Capacita- tors die Ster in Autochthon heeft besteld. Het is vreemde buitenaard- se technolo- gie; laten die dingen niet net als Ster zelf overal rook en olie achter? Is het niet veel beter om een bron van Heart Stones te zoeken, zoals een verloren stad? We kunnen ook een goede bibliotheek zoeken of naar het Noorden gaan om met de Winddraken te praten. Ma Si Tamuz vertelt dat ze een tijd terug, al voordat we Grendel tegenkwamen toe die op weg was naar de Bull of the North, een man, een soort abyssal, huis zag houden onder de legers van de Bull. Op zich willen we niet dat het Noorden in handen van een abyssal komt. Maar de discussie verloopt als snel naar ma Si’s zwangerschap en wat Grendel daarvan zou vinden.

Na de nodige voorbereidingen neemt het gezelschap de mechanische kar mee op een maanbrug naar de laatst-bekende verblijfplaats van de Bull of the North, Scandinavixc3xab. Ja dat is groot. Ze knutselen sneeuwschoenen, en ski’s voor onder de kar, en reizen verder naar het Noorden. Na een paar dagen komen ze bij de stad Whitewall. De mensen zijn klein en bleek, en de ontvangst is koeltjes. Men vertrouwt elkaar niet, en ons al zeker niet. Ook Dyjabs charm Friend To All Nations helpt niet veel. Diamondclaw krast ergens een lunar herkenningsteken in. Vlak daarna worden we staande gehouden door een politieman, die ons een enorme boete oplegt. Met veel praten en een paar glazen port komen we er onderuit. WZe mogen in de stad overnachten. De volgende nacht trekken we verder. We komen de restanten tegen van een overvallen karavaan. Ma Si Tamuz en Diamondclaw onderzoeken in beastman vorm de omgeving. Ma Si vindt het lijk van een lunar, het is n iet de Bull of the North. Ze steekt de zilveren daiklave en de malien van de dode bij zich (Diamondclaw heeft ze niet nodig). We nemen de meest waardevolle handelswaar mee en begraven de lunar. Raine zoekt naar geesten, maar omdat de zielen zijn geroofd, zijn er maar weinig. De lunar is door het zwaard gestorven en hij is nog wel op te roepen. Hij is een eland-type. Hij vertelt het verhaal van een heroische strijd, een vuige hinderlaag, duistere toverij. Over een man die over de sneeuw liep in dunne, grijze gewaden, zwijgend, die zielen stal door handoplegging. De duistere kracht van zijn zwaard doorkliefde zielen. Hij noemt hem de ‘Silent Walker’. Het klinkt als een machtigere, mannelijke versie van Sluiers. De Bull of the North blijkt inderdaad de chef van deze lunar. En zijn naam was Hrothgar. We vinden ook xc3xa9xc3xa9n eenvoudige heartstone.

We reizen door. Op een gegeven moment komen we een groepje lunars tegen. Ze laten ons door als we eenmaal vertellen dat we op weg zijn naar de Bull of the North. Ma Si en Diamondclaw raken druk met hen in gesprek over hun avonturen. Als Diamondclaw vertelt over Grendel, zeggen ze dat die ook is langsgekomen, maar toen Grendel hoorde van de Silent Walker is hij verder getrokken. De Silent Walker leek hem een meer bevredigende prooi dan de Bull.

Na een tijdje wandelen komen we bij een nederzetting met een longhut. Er zitten krijgers mede en bier te drinken. Er loopt ook een oudere man rond met een grote snor, een rode daiklave van jade en een harnas met een arm van aurichalcum. Hij heeft ze van de Wyld Hunt, die geprobeerd heeft om hem te verslaan. Ik (Dyjab) stel ons voor. We leggen uit waarom we als verschillende soorten exalts samen zijn. Dat spreekt hem aan, hij probeert ook zo iets te bewerkstelligen. Hij wil de stammen verenigen. Maar eerst moet er gedronken worden, en vertrouwen gewonnen.
Tijdens het drinken vertellen we over de karavaan die we gevonden hebben. Hij merkt op dat hij nog nooit een solar in elkaar heeft geslagen. Raine zegt dat hij daar niet veel aan mist, maar hij wil best wat sparren. Met xc3xa9xc3xa9n klap is zijn kaak ontzet. Bull zegt dat Raine niet goed kan vechten. "Je valt me zo open aan." Dan mag de lunar als eerste aanvallen. Hij is erg goed in schijnaanvallen en alweer incasseert Raine een flinke klap. Na het gevecht analyseert de Bull wat er precies gebeurd is. Het is heel leerzaam voor Raine. En dan wordt er weer getoast. Onze lunars vertellen hun verhalen en de Bull vertelt over zijn eigen exaltatie. Hij is als bejaarde man in de winter de ijsvlakte opgegaan om zijn stam niet tot meer last te  zijn. In plaats van dood te vriezen, werd hij bezocht door Luna en die heeft hem de exaltatie geschonken. Omdat hij al een heel leven achter zich had, heeft hij een andeer perspectief dan de meeste lunars. Het valt Ma Si op dat de Bull of the North een heel stuk ‘menselijker’ is dan de lunars die ze van elders kent.

"Maar waarom zijn jullie hier?" vraagt hij. Ma Si vertelt over haar visioen en over wat we weten van de Silent Walker. Ze raadt hem aan om een lunar tovenaar te zoeken. Diamondclaw begint over lunars zonder ziel, maar na een waarschuwende blik van Ma Si noemt hij Grendel.

De oude exalt is niet subtiel, maar wel vriendelijk. Hij wil niet nu direct al een alliantie aangaan. Het is weer het oude liedje, we moeten eerst de relatie opbouwen en onze waarde bewijzen. Maar voorlopig kunnen we van zijn gastvrijheid genieten.

Dyjab werkt aan zijn weerstand in de zweethut en een ijswak (resistance 3). Raine leert meer over krijgskunde en sociale vaardigheden (war 1 en socialize 1). Ma Si Tamuz werkt aan haar overtuigingskracht (presence 2). En Diamondclaw wil de hogere krijgskunsten leren (war 4), maar dat gaat waarschijnlijk vrij lang duren.

Dit is de laatste sessie van dit jaar. De vrouw van onze storyteller kan ieder moment bevallen en hij gaat dus even met Vaderschapsverlof. Het allerbeste, GobboE en Laura!

feitelijke gebeurtenissen

De Dragon Kings zijn blij dat we hun sterrenpoort hebben terugbezorgd en ze zetten het ding op een sokkel op het dorpsplein. Ster is nog niet klaar met de interface, maar hij heeft onderweg al twee regels correcte programmacode geschreven (6 successen). In ruil voor de poort voeren de Dragon Kings een ritueel voor ons uit, een dag van zuiveringsrites en runes kerven, waardoor we een Sworn Brotherhood worden. Dat is een veel krachtigere variant van de band die we al met elkaar hebben, alsof je door de ogen van de andere groepsleden kan kijken. Ster voelt bijvoorbeeld Oe’al’s zen-achtige vrede, Diamondclaw ziet de formules en mechanismen die Ster’s wereldbeeld uitmaken, &tc. We hebben een Oathbond van vijf punten (maximaal dus).
De volgende dag gaan we met een maanbrug naar het Noorden. Een nacht lopen en dan slapen. Raine vertelt dat hij heeft gedroomd van een ringvormige stad rondom een kale vlakte van een kilometer diameter, met in het midden een soort pilaar. Om de stad was een grasvlakte met paarden. De stad knipoogde en een stem zei: "Porto Libre".
We komen ’s nachts aan op een kille winderige grasvlakte. Raine vangt een paard en het lukt hem om het dier te temmen. Intussen heeft Ster weer een regel code geschreven (6 successen). Als de zon opkomt zien we de stad liggen in de ochtendmist. We sluiten ons aan bij een karavaan die nors naar de stad trekt. We kunnen gewoon naar binnen. Op straat zien we mensen zwijgend rondlopen. De huizen staan ongepland door elkaar heen in allerlei verschillende bouwstijlen. De stad heeft geen naam, ze wordt Circular City genoemd, of Stad Oog. Ze is verdeeld in wijken, ieder gewijd aan een bepaald soort eenzaamheid. In een andere wijk scheldt iedereen tegen elkaar. Her en der staan schrijnen, kleine pagodes met een gouden beeldje van een oude bebaarde man op een troon. We komen ook priesters tegen. Die zijn wat doelgerichter en ze schelden niet. Als we doorgaan naar de centrale vlakte, zien we dat die niet leeg is. Er zijn daar kleine dorpjes. En de centrale piek ziet er uit alsof hij niet gemaakt is van steen of aarde, maar van oude rotzooi. Alles wat mensen niet meer nodig hadden. We zien zelfs een visioen van een verloren kaste van de lunars, een zilveren maan op pootjes die steeds verandert. Ook abstracte beelden van andere verloren ideexc3xabn. Raine ziet zijn moeder.

We komen bij een dorpje met houten huizen. Er staat een bordje: "Welkom bij de Touched". Dyjab spreekt een man aan, en krijgt een vuistslag in zijn gezicht. Maar de man praat toch. De Touched zijn degenen die door King Loneliness zijn aangeraakt. Verderop is de Vallei der Verlatenen en daarvoorbij is de piek waar de god zelf zetelt. Ma Si Tamuz gaat verkennen. Ze ziet hier en daar een clustertje mensen, personen die op een pilaar zitten, en er is een groepje mensen rond een priester. Daar wordt een klein meisje gezegend. Ze draagt een wit gewaad en heeft een krans van madeliefjes in heur haar. Dan wordt ze meegevoerd naar de rand van het dorpje en op pad gestuurd. Een eenzame ziel op de witte vlakte. We lopen achter haar aan.

De vallei geeft je het gevoel dat je helemaal alleen bent, melancholie en depressie overheersen. Even verderop verandert het landschap in een binnenstebuiten gekeerde hel, een psychedelische nachtmerrie. Kapot speelgoed komt van de berg naar ons toegelopen. Tussen de oude koelkasten planten boeren mais. Vliegende varkens poepen lava. Tentakels proberen ons vanuit de grond te grijpen. De stenen proberen ons op te eten. De natuurwetten doen het hier niet meer. Raine maakt een afgodsbeeldje kapot en de poppen applaudiseren. De stem van koning Eenzaamheid jent de solar. De lava die uit de lucht regent, vormt stromen en zelfs muren van vuur die hem naderen. Hij rent er tegenop, maar de varkens gaan steeds hoger vliegen en hij brandt alleen maar zijn voeten. Ster rent er doorheen, hij is imuun voor vuur. Raine kan onder hem schuilen tegen de vurige regen. Maar hij krijgt geen adem meer door de hitte. Ook hier heeft Ster wat voor, zijn respirator geeft de rokerige olielucht van Autochthonia, maar het hodt de solar wel in leven. Dan beveelt koning Eenzaamheid Raine naar hem toe te komen. In de vuurregen ontstaat een mensvormige uitsparing. Raine kruipt onder Ster vandaan en stapt in de opening.

Intussen roept Ma Si de magma kraken op. Dyjab wordt aangevallen door de stenen en de grond-tentakels, zijn aura beschermt hem tegen de lava. Diamondclaw vecht een roemloze strijd tegen kinderspeelgoed. Ma Si’s toverkunsten kunnen de lava sturen. Als de demon daar achter komt, verandert de vuurregen in keigrote hagelstenen. En daar heeft Ster geen verweer tegen. Dus nu beschermt Raine hem. Samen bereiken ze een opening in de berg van vuilnis. Als ze veilig zijn gooit Raine zijn boemerang, die zich duizendvoudig uitvouwt en alle hagel tot sneeuw snijdt. Naast ons staat een man met een witte baard, hij legt zijn handen op onze schouders en voert ons mee de berg in. Een grote zaal, rood verlicht, met een troon op een zuil. Nu zit de man op de troon. Vrij kort daarna komen de anderen er ook aan.

"Vertel eens, wat komen jullie doen?" vraagt de demon. Als we hem willen aanvallen, roept hij een sfinx, een justicar aan. Hij beroept zich er op dat hij een god is, legitiem aangesteld door de hemel. Hij heeft een verzoek ingediend in Yu Shan en hem is dit ambt toebedeeld. De sfinx is het er mee eens dat de god primordiale magie gebruikt die niet bij zijn functie past. Ook accepteert hij de aantijging dat de concentratie van eenzaamheid hier tegennatuurlijk is. Ster argumenteert dat in Autochthonia niet met gremlins wordt geargumenteerd, een gezwel moet worden weggesneden, een defect gerepareerd. Allemaal geldige argumenten en de vergrijpen mogen bestraft worden, maar als hij inderdaad een Yozi is, dan en alleen dan, mogen we hem aanvallen. De sfinx vraagt aan ons om zelf recht te spreken, want solars zijn de wetgevers, en daarvan afgeleid de andere exalts ook. Hoe tonen we aan dat King Loneliness geen god is, maar de Yozi genaamd Zethar?

Dyjab en Raine snappen wat van bureaucratie. We moeten de proef op de som nemen. Wat kan een god, wat een demon niet kan? Goden kunnen vrij gemakkelijk een mens of ander wezen in bezit nemen. De andere demonen konden ook wel bezit nemen van iemand, maar dat lichaam werd dan heel snel uitgeleefd en ging in een dag dood. We nemen de proef op de som. Loneliness neemt een half uur bezit van het paard van Raine. Er gebeurt niets, behalve dat we achteraf nog een kleine stroom van essence van Loneliness naar het paard voelen gaan. Ma Si verwijdert de magie en dan zien we dat het paard dood en halfvergaan is. De sfinx is overtuigd. We mogen toeslaan. Wave of Mutilation, Vision of Terror, Raine, Dyjab en Diamondclaw vluchten. Ster en Ma Si weerstaan de angst en slaan de demon uiteindelijk dood. De troon blijkt het receptakel te zijn, maar dat wordt ook kapot gemaakt en dan wordt Zethar verzwolgen door Malfeas. Raine voelt de lokroep weer.

Voordat we vertrekken, vraagt Dyjab de sfinx nog om advies over het vreemde weer: "Ga eens praten met de dragons of the winds."

subjectieve gebeurtenissen

Om de vervreemdende sfeer van
eenzaamheid te benadrukken heeft de storyteller een van de spelers in een geisoleerde positie gebracht. De speler van Raine maakte vreemde dingen mee, de ene keer was zijn paard licht-en donkerbruin gevlekt, een half uur later was het een schimmel en weer later lichtbruin. De andere spelers hadden hun personages uitgewisseld, zodat ik nu Ma Si Tamuz speelde en een andere speler had Ster van mij overgenomen. En ieder moest de grootste angst van dat personage uitspreken. Pas vlak bij de berg kregen we weer onze eigen rol.

De boodschap van King Loneliness was: "It’s lonely at the top. Jij bent de solar, je hebt wel reisgenoten, maar je bent en blijft alleen. Of je nu opgejaagd wild bent of wetgever met het mandaat van de hemel, je zult altijd eenzaam zijn."

De bureaucratische procedures waren ook vervreemdend. Nee, deze persoon is geen demon. Je mag hem niet zomaar aanvallen, want hij heeft een aanstelling als god van de eenzaamheid.

Dyjab en Diamondclaw zijn uitgenodigd voor het overleg met de Earth Dragon Kings. De andere exalts mogen wel meeluisteren, maar hebben geen spreekrecht. Drie reptielen zitten al te wachten in de vergaderruimte, een ondiepe kom in de grond. Dariak, de oude priester, draagt een gouden gewaad, verder zijn er een jonge krijger genaamd Radiation day en een priesteres in een blauw gewaad, die Pireta heet. Na de benodigde plichtplegingen zoals het zingen van een zonnehymne, het branden van kruiden, en het aanbieden van zout en water, komen ze ter zake. "Wat komen jullie doen?"
Dyjab legt uit dat we op zoek zijn naar de aarde en de vuur dragon kings. Is dat vanwege de water dragon kings? Niet alleen, de oude draak Sleeping Prince wil dat de vijf soorten dragon kings weer actief worden. Ze zijn geinteresseerd en willen weten hoe ver we inmiddels zijn. Nou, we hebben inmiddels vier van de vijf soorten gevonden, alleen vuur is nog zoek.

"En wat gaan jullie nu doen?" vraagt Doriak.

Diamondclaw neemt het woord: "We gaan Demon Lord Loneliness op zijn  taas hakken!"

"Gaat dat lukken?"

"Nou, … hij heeft dingen waardoor onze samenwerking verstoord wordt, dus dat wordt een zware dobber."

"Samenwerken. Dat klinkt als een utopie. Je hebt het dan over vertrouwen en daar hebben wij slechte ervaringen mee. We zijn in het verleden al te vaak verraden en we zijn meer ingesteld op bewijzen dan op mooie woorden. Als jullie kunnen bewijzen ons vertrouwen waard te zijn, dan willen we jullie iets geven tegen Lord Loneliness. Wij hadden ook een sterrenpoort waarmee we contact hielden met de andere dragon kings. We hebben nog een paar adressen, maar de onze is kapot gegaan en later gestolen door de dragon blooded Saghramatha. Hij staat in de Himalaya op de hoogste piek van de berg Kalash. Ze is redelijk op zichzelf en gebruikt het ding letterlijk als poort. We willen hem terug."

Na het gesprek vraagt Ster aan Smerana of hij haar nog eens mag uitdagen als hij sterker is. "Kun je niet tegen  je verlies? Nou goed dan, maar bedenk dat ik dan ook sterker zal zijn geworden."

We gaan kijken naar de ruines buiten het dorp. Daar staat nog de gebroken sokkel van de sterrenpoort en de console ontbreekt ook. Dariok leent ons een roze kristallen bol en legt aan Ster uit hoe hij die kan bedienen. Op commando wordt de bal drie meter groot en hol. Daar kun je dan in vliegen. Hij gaat heel hard, wel 100 km per uur, en hij kan ongeveer 300 kg dragen. Maar hoe minder gewicht, hoe wendbaarder, en het ding is niet erg comfortabel. De anklok zijn vergeten hoe deze bollen gemaakt moeten worden, dus hij wil hem na gebruik wel terug hebben.

Voor we vertrekken moet Ma Si Tamuz nog de maanmis opvoeren. Ze heeft een heel toneelstuk ingestudeerd. In haar Beastman vorm, een grote vogel, zingt ze tegen zonsondergang stukken opera naar de wassende maan. Tot oinze verbazing gebeurt er echt iets. Vanuit de mirrorplanes zien we een lichtflits en dan komt er een grote raaf, die van een kwikzilveren licht gemaakt lijkt te zijn, onze kant op vliegen. Het dier landt voor Ma Si en spreekt haar aan: "Het is lang geleden dat een theurg me heeft opgeroepen. Wat moet je?"

"Ik wilde weten of er iemand van Luna in de buurt was."

"Dat is wel veel moeite voor weinig vraag. Is er nog meer?"

Ma Si vraagt hoe deze woestenij is ontstaan. De zilveren raaf antwoord dat het een catastrofe was. De eerste grote oorlog, met tanks en raketten. Toen drukte er iemand op een grote rode knop. Sindsdien is hier de grootste spiegel ter wereld en alle dieren zijn gemuteerd. De raaf, de laatste levende licht-elementaal uit die tijd, leeft nu in die spiegel. De balans is nogal verstoord. Alle normale leven is verdwenen de rest heeft zich extreem aangepast aan de omgeving. Het gesprek gaat verder over de verdwenen kastes van de Lunars. Ze herinnert zich die nog wel: "Jij tovert en roept geesten op: dat is het werk van een theurg, een waxing moon caste. Verder waren er nog de galliard verhalenvertellers die met de waning moon overeenkwamen; de filodox rechtsprekers waren de halfmoon; de ahroun fighters stonden onder het teken van de full moon; en dan waren er nog de ragabash, de new moon, zij waren het geweten van de groep, de schelmen die als enigen de anderen tot de orde konden roepen."

Als Silver Raven was deze elementaal ooit een van de boodschappers van Luna, maar ze is niet meer nodig en ze is al in geen duizenden jaren meer opgeroepen. Ma Si vertelt dat dit komt omdat Luna de Games of Divinity speelt. De raaf heeft daar geen boodschap aan, ze leeft in de spiegel en vindt het best zo. Ook weet ze niet hoe Ma Si haar kaste kan veranderen. "Ga nu met de gratie van Luna, lunar. We spreken elkaar nog wel eens."

De Dragon Kings zijn er nu van overtuigd dat Ma Si inderdaad een priesteres van Luna is. De volgende dag vertrekken we bij zonsopgang. Ster hangt ondersteboven aan het plafond, de lunars hebben hun kleinste gedaante aangenomen en dan nog is het krap in de kristallen bol. Zoevend vliegen we over het landschap, af en toe zien we een dorpje waar we even kunnen uitrusten en de weg vragen. Uiteindelijk komen we aan de voet van de berg Kalash. Hier ligt een rommelig stadje van smalle straatjes vol tempels, honderden schrijntjes, stadpaleizen, beelden van celestial lions en celestial dogs en torens met blauwe ogen er op. Hoewel we op 2000 m hoogte zijn, is het hier groen, warm en benauwd. Overal staan afbeelingen van de godin Kumari, een meisje met zwart haar, witte huid en drie ogen waarvan de middelste blauw is, met rode oogkassen.

Het is mogelijk om de volgende dag al een audientie bij de godin te krijgen. Ster in zijn sjiekste autochthoonse gewaden, de rest in reiskleding. Kumari woont in een paleis met heel lage deuren en poortwachters met heel grote zwaarden. In een zaaltje dat uitkijkt over een plein staat een ijzeren troon, waar een meisje van een jaar of 9 op zit. Ze heeft inderdaad drie ogen. Er zijn ook nog twee vrouwelijke wachters en Raine voelt nog een aanwezigheid. We worden vriendelijk begroet. Op de vraag wat we komen doen, vertellen we dat we Lord Loneliness willen bestrijden. Dat lijkt haar wel een goed idee, maar ze kent hem niet goed. Hij heeft een oogvormige hoofdstad in Mongolie. Ze is wel goed op de hoogte van onze zaken: "Jullie komen van Porto Libre, dat heb ik opgezocht," en ze weet wanneer er gelogen wordt en wanneer iemand de waarheid spreekt. Ze herkent Ma Si en Raine de solar. Ster stelt zich voor als ambassadeur van Autochthonia en vertelt van zijn queeste. Ze denkt lang na. "Ja, er wonen Mountain Folk in de Himalaya. Lang geleden dreven we daar handel mee, maar we hebben het contact verloren. Ze woonden vroeger ten Noordoosten van hier."  Ze wil wel een handelscontract met Porto Libre sluiten. De paarden uit deze streek zijn de beste ter wereld.

Dan vraagt Dyjab haar om advies hoe we om moeten gaan met Saghramatha. "Dragonblooded Mnemon Saghramatha heeft een vete met Warlord Ironclad van Meishan, Cathak Saramoriel. Als jij Saramoriel iets aandoet, dan kan je die drakenpoort gratis meenemen. Maar pas op, Saramoriel verzamelt 1st age technologie en van sommige dingen weet hij hoe het werkt." Ster’s ogen gaan glimmen.

Na de audientie gaan we de berg op. Boven aan het pad staat de stargate ingebouwd in de muur van haar fort. Hij heeft een duidelijke essence signatuur. Bij de poort stelt Dyjab zich formeel voor en laat zich aandienen. De Dragonblooded is welkom en mag met zijn gevolg doorlopen. In het paleis worden we begroet door een sensuele dame in een nauwsluitend grijs gewaad. Ze heeft een tijdloze uitstraling. Ze schenkt thee in voor Dyjab en geeft de andere gasten toestemming om te gaan zitten. Dyjab hoort haar uit voordat we vertellen waar we voor komen. Saghramatha is tovenares, doorgewinterd in de sociale spelletjes van de dragonblooded, maar hier kan ze zichzelf zijn. Ze is vriendelijk, open en direct. De Ironclad beschrijft ze als een eeuwige puber. Ze vraagt of ze een nachtje door mag brengen met Dyjab’s solar, want ze heeft het nog nooit met een solar gedaan. "Alleen als die zelf wil," antwoordt Dyjab. Raine stemt toe, in ruil voor de sterrenpoort. Maar nee, ze wil alleen met hem als hij haar begeert, ze wil geen koehandel. Ze blijft charmeren, maar ze kan hem niet verleiden. Als ze er achter komt dat hij een ander vind ze hem een verliefde puber, maar ze respecteert het wel en ze waarschuwt hem dat hij te timide is voor een ‘lord of creation’. Ze hoopt dat hij gelukkig wordt en we mogen de poort van haar meenemen. Ze laat ook een grote rode steen brengen, het restant van de console. "Ik zal op een gegeven moment bij Porto Libre aankomen en dan wil ik een gunst in ruil voor de poort." Na enig overleg wordt dat een ‘level three boon’, een grote gunst maar niet wereldschokkend of levensbedreigend. Ster vraagt aan haar of zij de spreuken ‘Flight of Separation’ en ‘Imbue with Elemental Essence’ kent. De eerste kent ze niet. Daarvoor moet hij bij een wood elemental, bird type zijn. Voor de andere mag hij op de terugweg van de demon bij haar langskomen, in zijn eentje. Ze heeft ook nog nooit een alchemical exalt gehad. Ster belooft dat hij, als hij het overleeft langs zal komen.

Ze geeft ons een stevige wagen mee, met veel paarden en ervaren wagenmenners, want zelfs met al onze zweefstenen is de poort veel te zwaar om met de kristallen bol te vervoeren. Ster laat de sterrenpoort uit de grond oprijzen en maakt voor Saghramata een nieuwe  (in zijn esthetica mooie) Autoch- thoonse poort. Ze vindt het maar een vreemd ding.

Iets naar het Oosten, in de Gobi woestijn vinden we een maanbrug. We komen uit in de glazen vlakte en reizen naar de dragon kings. De console van de sterrenpoort is nog steeds kapot. Ster maakt onderweg een nieuwe interface, een toetsenbord waarmee de rode steen aangestuurd kan worden. Als we het dorpje naderen, staat Smerana ons al op te wachten.

(Vraag: Helemaal aan het einde van mijn aantekeningen staat een opmerking die ik niet meer thuis kan brengen en Inez ook niet meer: "IJzeren harnas, en obsidianen harnas." Waren dat de dingen die we meekrijgen tegen Lord Loneliness?)