Scorpio Rising – 8

Scorpio Rising – 8, New Moon

De party staat nog op de begraafplaats. De keuzes zijn simpel nu de sheriff dood is en de burgemeester is gevlucht: hier blijven is snel ingrijpen want de burgemeester zal de waarheid naar zijn hand willen zetten, weggaan is vervolgd worden als Outlaw. Liz dringt aan op spoed, maar het is moeilijk om tot een goed verhaal te komen over hoe de sheriff is overleden, laat staan als de tijd zo kort is. De sheriff was misschien corrupt, maar hij was wel de wet in dit plaatsje en de meeste van de garou zijn buitenstaanders.

Bones vraagt waar dit nou precies over ging? Een artefact, Wolfgang laat het ding zien. Bones grijpt grafaarde en strooit het erover heen. Hij fronst en begint uitgebreider te toveren. Hij fronst nog meer en zegt: “Ik weet niet precies wat dit is. Het is oud, dat wel, en het zou al vergaan moeten zijn. Er zit een spirit in, die houdt het denk ik bij elkaar. De spirit probeert te communiceren.” De sheriff en de burgemeester zijn niet magisch, maar Buttercup wel. Er wordt gespeculeerd. Bones zegt dat Buttercup hen beïnvloed zou kunnen hebben: “maar dat is jullie directe probleem niet. De burgemeester is jullie probleem, die wil schoon schip maken en zal bondgenoten zoeken.”

Er wordt een plan opgesteld: Terence ‘Red’ Moses (burgemeester) staat bekend als gewelddadig tov zijn vrouw: Liz en Sara (dokter) gaan met haar praten. De slaven bevrijden evt met hulp van de underground railroad, dat zou ook goede PR zij: dat is iets voor Whipsaw. Rat’s Horizon kan zich verdiepen in het artefact. Doc gaat de wagen van Manson doorspitten.

Bob komt aangelopen: de Moses (burgemeester) is de dorpelingen bij elkaar aan het roepen. Bob vertelt verder dat hij gaat reizen, hij gaat de next of kin, en kinfolk, van Manson op de hoogte brengen. Rat’s vertelt dat Buttercup Black Spiral Dancer is. Dat is een ernstige zaak, waar zou de lair zijn? En waarom zou hij dit artefact willen hebben?

Aldus speculerend, komt men aan in het dorp. De burgemeester wijst naar ons en declameert de schuld van deze groep. Whipsaw, gesteunt door Wolfgang, gebruikt demagogie en houdt het erop dat schuld eerst aangetoond moet worden. De deputy sheriff, nu waarnemend sheriff, staat erbij en trekt zijn revolver. Dan onverwachte bijval van Belle Starr: de sheriff was een corrupte klootzak. Een paar wel geplaatste ‘boo’s’en ‘yea’s’ van Doc helpen. De menigte, die opgezweept werd, raakt van zijn à propos. “Geef ze een medaille!”, scandeert ze verder, “Whiskey op mijn kosten!” De burgemeester probeert het tij de keren: “hang deze monsters op!” Wolfgang probeert op de deputy in te praten, deze staat er nu onzeker bij. “Ik ben over 5 dagen terug!”, roept de burgemeester en kiest het hazenpad. Whipsaw stapt op de deputy af: “I shot the sheriff.” Deze slaat hem in de boeien, waarnaar de gemoederen wat bedaren. Zo eindigt Whipsaw in de cel.

Wat volgt zijn enkele dagen van relatieve rust en het opbouwen van PR. Liz gaat met Sara praten met Mary Oakley, vrouw van Terence Moses. De muizige vrouw is gedwee (richting haar man), gekleineerd, en psychisch een wrak. Mary is beschermend naar haar dochter, die toen nog, heette: Phoebe Ann Oakley Moses. Het kost flink wat overredingskracht om binnen te komen, Liz moet haar beste beentje voor zetten. Maar pas na een aantal gesprekken komt ze een beetje los en geeft ze toegang tot de studeerkamer van de burgemeester. Zo komt de corruptie langzaam maar zeker aan het licht.

Rat’s gaat naar zijn mentor. Samen gaan ze zich verdiepen in het artefact, de ‘talen’. Er zijn geen caerns hier, wel een potentiele (kleine) caern. Op dit plek gaat Rat’s zich afstemmen. Iedere Garou die het riet vasthoud krijgt hetzelfde visioen: In de umbra is een bundel licht die naar beneden hamert op een plek verder naar het noorden. Waarschijnlijk de Dead Valley cairn. De bane van Shameful is te zien, als een sterk contrast tegen het wit-blauwige licht. Als een luchtspiegeling, alsof je door een vies raam kijkt naar een blauwe hemel, is een tweede silhouet te zien: een grotere bane, een poppenspeler die de Shameful’s bane aanstuurt.

Rat’s moet zich lang afstemmen op het artefact, geknield zittend met het talen in zijn hand. “Ik ben Rat’s Horizon” is zijn boodschap. Dan: “Ik ben False Wendigo” antwoord een verwarde en door de tijd waarschijnlijk gek geworden spirit. Het gesprek bestaat uit flarden logische tekst, afgewisseld met verwarde beelden en zinnen die nergens op slaan. Het item is een Gaian Scale, het wyrm antwoord op een Wyrm Scale. False Wendigo is vanuit dat opzicht dus een spirit van Gaia . Op de vraag wie het gemaakt heeft, is het antwoord wazig: een wyrm shaman of zoiets. De functie is helderder: het brengt weercreaturen terug naar het geboorte vorm, het heft de gauntlet op. Is dit ding gebruikt in een instrument om muziek te maken: geen ja, geen nee, wel veel gebrabbel maar een woord keert terug: Spider Woman en de naam van een blaas instrument. False Wendigo beidt nog een aantal interessante gifts aan om te leren aan Rat’s, deze heeft er wel oren naar.

Doc maakt zijn inventaris compleet en heeft allerhande drugs en alcohol gevonden in de kar van Manson. Hij is helemaal in zijn nopjes.

Whipsaw praat veel met de Deputy. Hoewel niet de slimste, probeert hij zijn werk goed te doen. Whipsaw is lelijk gewond en Sara kijkt naar zijn wonden, dit maakt zijn verhaal geloofwaardiger. Als de deputy na enkele dagen onderzoek nog met Bones heeft gesproken, mag Whipsaw ‘voorlopig’ vrij.

De mijn: De halfbloed Little Fork is er nog, hij was dus degene die weggekomen was tijdens het vuurgevecht. Hij wil niemand toelaten. “Wij zijn de vakbond. We komen de omstandigheden inspecteren”, roept Doc. Dan neemt hij de benen. Er zijn 50 blanke slaven, voornamelijk Ieren, deze worden op voorwoord van Wolfgang en Whipsaw opgevangen in de Baptisten kerk. Dit spreekt de bevolking aan, er komen steeds meer vragen over het optreden van de burgemeester. Enkele ex-slaven krijgen baantjes aangeboden. Het zal wat tijd kosten om de concessie van Little Fork ongeldig te laten verklaren. Men vindt nog wat zilveren kogels in de mijn.

Rat’s gaat ’s avonds op de nog-niet-open-caern mediteren om Turtle spirit op te roepen, maar hij krijgt Coyote. “Hoi kun jij mij helpen?”, vraagt Rat’s verbaasd. “Ik dacht dat je het nooit zou vragen”, is het antwoord. Er volgt een gesprek.
Coyote: vertrouw de spirit in het voorwerp niet. Weet je wat er speelt?
Rat’s Er zit een bane achter. Moet ik het vernietigen?
Coyote: Wat is erger? Dat de bane zijn zin krijgt, of False Wendigo vrijkomt? Coyote wil helpen: tegenprestatie Nuwisha sparen, en helpen als men hen tegen komt en deze echt ergens in de rats zitten.

Rat’s Horizon haalt de rest erbij, “ Wacht” zegt Coyote, “het is heel belangrijk dat er een blote vrouw bij is.” Iedereen komt erbij, en aldus Liz, als iedereen zich uitkleedt zal zij dat ook doen. Coyote is blij dat aan zijn bepaling is voldaan en gaat in gesprek.

“Ik bescherm tegen de invloed van de wyrm. Ik kom overal waar de men verleidt wordt door de wyrm. Dat is mijn taak..” “Jij”, hij kijkt Rat’s aan, “wilde ingaan op het aanbod van False Wendigo, niet waar?” Rat’s knikt. “False Wendigo is gecorrumpeerd door zijn lange verblijf in de talen, hij is nu wyrm tainted. En hoe gaat het met Whippoorwill?”, vervolgt hij en kijkt Whipsaw aan, “dat is een totem van de Black Spiral Dancers.” Stilte. Iedereen is verbaasd. Whipsaw geeft toe dat dat hij een spiriutally wounded mens/ garou moet offeren. Coyote zegt: “Jullie zijn nog geen pack. Als jullie ene pack willen worden moeten jullie de philodox van Whippoorwill afhelpen.”

Dan neemt hij uitgebreid de tijd om naar de verhalen en avonturen van de party te luisteren, effectief staat dit gelijk aan het vertellen van de verhalen tegen garou elders [RED: de temp scores kunnen ingewisseld worden, garou die een rank stijgen kunnen dat nu claimen].

De vraag komt terug op het artefact. Coyote: als je het wilt slopen, is hier een goede plek. Overleg tussen de party en dan breekt Rat’s het talen. False Wendigo komt vrij, Coyote duwt hem weg, waarop de spirit wegsprint. Rat’s veranderd in een wolf, de rest blijft wat hij/zij was. De gauntlet wordt opgeheven in de vorm van een klassieke drukgolf, en Coyote manifesteert zich volledig voor de eerste keer in millennia. “Mooi”, zegt Coyote. “ Zin?” , en kijkt Liz aan. “Ja.” De groep gaat naar de kroeg en gaat zich te buiten aan drank en allerhande frisse en minder frisse praktijken. De dag later, een beetje moe maar voldaan, heeft Liz een vreemd gevoel en haar instinct verraadt haar dat ze zwanger is.

 

Scorpio Rising – 7

Scorpio Rising – 7, Waning Moon, laatste dunne maan sikkel

“Itch in my head, that’s telling me somewhere
Somewhere out there, anywhere…”
Nine Inch Nails – Deep

Ze sluipen snel de mijnen in. Ze kunnen de rails dieper de mijn in volgen, een mijn karretje staat dicht bij de ingang. Ze vinden een lift naar beneden Tsunami Bob en Whipsaw bedenken zich niet en storten zich in crinos naar beneden. Ze remmen hun val af met hun klauwen tegen de wanden: deze schaafjes genezen wel. De rest volgt snel, alleen Wolfgang komt op een slakkengangetje met de lift.
Ze gaan dieper de mijn in, het is er stoffig en muf, hier komt minder zuurstof. Het is er aardedonker en ze komen spoken tegen van mijnwerkers die hier gestorven zijn: doodgewerkt, uitgemergeld, verpletterd. Dieper en dieper. Steeds sterker voelen de weerwolven de aandrang van het object waar ze naar opzoek zijn: iets knagends en vretends in hun onderbewuste, het is niet gek dat zoveel supernaturals hiernaar toe komen. Ze komen nog twee Texas Tarantulas tegen, maar daar wordt korte metten mee gemaakt, ook zij kwamen op de roep van het ding af.
De mijnschacht wordt smaller, dit zijn de nieuw ontgonnen gangen. Al snel wordt het te smal voor Bob en Whipsaw, de kleinste moet kruipend het laatste stuk afleggen. Het is pikzwart hier, maar het maakt niet uit zijn handen vinden zonder problemen een glad, olieachtig aanvoelend object. Het is groot en bij aanraking krijgt Whipsaw een visioen en beelden die hem nachtmerries zullen bezorgen. Hij kruipt aangeslagen achteruit terug. Rat’s Horizon wil het wel dragen, Whipsaw drukt het ding in de handen van de theurg: ‘Hier, als je zo nodig moet. Jij liever die nachtmerries dan ik.’ Het is inderdaad een riet. Maar het is geen holle stengel zoals werd aangenomen, maar een riet van een blaasinstrument. Ook de theurg krijgt een visioen als hij het ding aanraakt. Rat’s komt erachter dat het object het shapeshiften onmogelijk maakt, dus als wolf loopt hij met het riet om zijn hals achter de groep aan.
Bij de uitgang speuren ze eerst de frisse woestijnavond in: ja de bewaking is gealarmeerd dat was verwacht. Ze dragen zilveren wapens, ook dat is geen verrassing. Wolfgang vraagt aan aanwezige gremlin spirits ‘jam gun’ en dat lukt: één geweer misfired, een colt zelfs zo erg dat deze moet worden schoongemaakt. Rat’s zit in het mijn karretje en wordt voortgeduwd door Bob en Wolfgang. De bewaking opent het vuur. Doc verdwijnt en wil sluipen. Een schot zilveren hagel verdwijnt in Bob’s kont (want hij steekt aan alle kanten achter het karretje uit). Een ander schot raakt Whipsaw. Liz gaat in crinos. Het delirium effect treed in werking. Een man stapt achter zijn barricade vandaan en loopt schietend en schreeuwend op het monster af. Een andere zet het op een lopen en stapt op zijn paard, deze gaat er in galop vandoor. Wolfgang schiet, maar mist: het terrein is te heuvelachtig (‘cover’), het is te donker (moeilijker te raken) en hij beweegt te snel (extra moeilijkheid). Een andere rent gillend de nacht in en wordt achterhaalt (en uit elkaar gehaald) door Doc. De derde is zeer dedicated zijn colt schoon aan het maken en heeft niets door tot zijn strot wordt doorgebeten. Whipsaw probeert nog achter de man op paard aan te gaan, maar de afstand tot de man is te groot en de afstand van de man tot het stadje te klein. Hij komt al aan.
De party gaat naar hun kamp aan de andere kant van de heuvel, want dat was de cover: op hun nieuwe concessie feesten. Er wordt wat hagel uit Bob gehaald en er is wat commotie aan de andere kant van de heuvel. Maar niemand komt deze avond bij hen langs. De volgende dag wordt nog verder gekeken naar het vreemde, grote riet. Maar, wat is het ? Waar dient het voor? Manson en Rat’s zeggen dat er een spirit in moet zitten…maar welke? En kan die er iets van zeggen. Het ding heeft in ieder geval een zeer sterke wyrmtaint. Het ding is ook oud en de spirituele energie is zeer complex. Digger, Rat’s mentor, zegt dat het ding een belletje bij hem doet rinkelen…maar de klepel weet hij niet te vinden. De algemene consensus is: gevaarlijk. Wolfgang en Liz herinneren aan de waarschuwing van Coyote.
Whipsaw wordt uit zijn slaap gewekt door Sara, de jonge kordate dokter van het dorp. Zij heeft bericht gekregen van de underground railroad dat Whipsaw er zou zijn en wel in was om wat slaven te bevrijden. Daar heeft hij wel oren naar en Whipsaw probeert de anderen zover te krijgen. Ook deze hebben er wel oren naar, al waarschuwt Manson voor een te haastige actie, hun aanval van gisternacht zal niet onopgemerkt zijn. Er wordt besloten om met de nieuwe vrienden van de Silent Striders rond te hangen. Manson en Doc gaan recepten uitwisselen en al snel breidt de groep uit. Manson weet veel van crafts en Bob weet veel van schieten en vechten. Voor ieder wat wils. [red: maar wel doorgaan met oefenen  ]
Dan komt de Sheriff langs, samen met de burgemeester, twee henchmen en Buttercup. De sheriff steekt twee duimen achter zijn bretels en zegt: ‘Zo jongens, wij willen graag het artefact dat jullie hebben meegenomen van de mijn.’ Whipsaw en Liz proberen te ontkennen, Buttercup neemt het over: ‘Jullie kopen op dag 1 een concessie en diezelfde dag is er een inbraak en een slachting. Jullie zorgen maar dat jullie het geven.’ Hij schuift bruusk de burgemeester naar voren, die zich een houding probeert te geven. ‘Ja, het is te verdacht. Jullie gaan het oplossen, jullie hebben tot morgen, daarna vallen er doden.’ Whipsaw, Doc en Liz zien een sterkte correlatie tussen hun afgesloten contract en deze beschuldiging en proberen nog Buttercup van de wijs te brengen met als concurrerend handelshuis. Maar de burgemeester wil er niets van weten, die zit in de zak van Buttercup. Clark Manson zegt: “Mijn advies is: zorg dat de stad achter je gaat staan, anders is het gemakkelijk voor die twee om iedereen tegen jullie op te zetten.” Ja, goed idee, maar hoe? Dan gaat ieder zijn weg en de groep garou hervat de lessen met meer intensiteit.
Een rondreizende cowboy, hoed, ongeschoren, lange jas, heeft een mezuzah aan zijn zadel hangen. Hij ziet Whipsaw en stelt zich beleefd en volgens de etiquette voor, hij vraagt of hij in het terrein van deze garou mag zijn. Whipsaw is verbaasd. De beleefde man zegt dat hij aan Whipsaw’s aura kan zien dat hij een weercreatuur is, hij heeft er eerder mee te maken gehad. Hij stelt zich voor als Henry Cohen, een magiër, een zgn Ahl-I-Batin. Hij is hier om een school te beginnen, want de natives hebben een goed systeem, maar de rest vind hij maar gebrekkig onderwezen. De dag gaat voort en iedereen verzamelt zich in de saloon voor een plan de campagne. Manson’s plan is goed. Iedereen gaat zijn contacten aanhalen en Liz haalt haar troef van handelsovereenkomsten uit de zak: zo kan ook de twijfelende, bange bevolking hopelijk overgehaald worden. Wolfgang en Liz gaan naar de eigenaresse van de Saloon, maar zo stelt zij: dan moet je bij de eigenaresse zijn. Liz en Wolfgang zijn verbaasd. “Kom,” Belle Starr rekent vlug, “twee uur vannacht terug.” De contracten afsluiten met anderen (General Store, gun store e.d.) gaat voorspoedig: money talks (and makes this little town go round).
Liz en Wolfgang gaan weer terug naar hun tafel. Doc en Manson komen er nog aan. Dan schoten, buiten, bij de kar van Doc. Doc en Manson zetten net de laatste dingen aan de kant. Manson stapt de kar uit en maakt nog een grapje. Dan regent het zilveren kogels, Manson wordt doorzeeft, Doc duikt weg. Doc hoort stemmen: “Is dat niet de verkeerde?”, en “Dammit, we moesten die andere hebben.” De sheriff komt aanlopen, hij maant de mensen die de straat op komen tot kalmte: “Rustig maar mensen, rustig maar. Recht is geschied. Dit was een crimineel sujet.” Tsumani Bob komt naar buiten en Whipsaw staat te koken. Rat’s bedenkt zich niet en zet zijn poten tegen Bob, Wolfgang gaat aan zijn arm hangen: maar Bob laat zich niet zomaar kalmeren en sleept iedereen een stuk mee. Whipsaw hervat zich en went zich ook tot Bob. Doc springt uit de kar en kijkt naar de grijnzende henchmen, het zijn de mannen van Buttercup: “Denk eraan, jullie hebben tot morgen.” Dan lopen ze weg. De sheriff en zijn hulpje slepen het lijk weg. Bob laat zich kalmeren door de groep en gaat zich bedrinken. Henry is gechoqueerd en vraagt of dit normaal is.
Ze gaan naar de Lijkschouwer, Rat’s had hier al eerder van vermoed dat deze ook supernatural was. Nu, wat ervaring rijker, blijkt dat de man een wyrm’s geurtje heeft. Maar het is er een die meer tegen Whippoorwill aanhangt dan tegen de taint van Buttercup…waar een andere garou deze twee niet uti elkaar zou kunnen houden is de blootstelling aan beide tegelijkertijd genoeg om het verschil wel te kunnen maken. Leonard McCoy spreekt oprecht troostende woorden uit tegen Whipsaw en Bob. Hij geeft Rat’s weer een bot: Rat’s ziet dat de man alleen beleeft probeert te zijn en er niet op uit is dat Rat’s de litanie breekt (hij vermoedt dat het mensen botten zijn). Maar de schuur waar het lijk gewassen en opgebaard wordt, wordt steeds voller. Vrijwel iedereen, op Wolfgang na, is van buiten de stad: Leonard kijkt eens goed om zich heen en zegt: “Hmmm…gecondoleerd allemaal. Jullie zijn welkom hier in mijn sanctum. Maar scheur mij alsjeblieft niet aan stukken, wat jullie ook zijn. Want ik voel dat jullie anders dan de normale mens zijn.” Liz zegt dat ze weerwolven zijn en hem niets zullen doen. Bones knikt. “Ik ben een magiër, een Euthanatos als jullie dat iets zegt, en gespecialiseerd in rituelen rond de dood. Willen jullie dat ik met jullie een adequaat ritueel doe?” Er wordt geknikt. “Wie van jullie wil helpen?” Rat’s Horizon als theurg komt naar voren. Bones begint te chanten in een oude taal, Egyptisch herkent Whipsaw. Hij lijkt wordt gebalsemd en klaar gemaakt voor de tocht naar de onderwereld om daar ontvangen te worden door Anubis. Het sanctum lijkt even het middelpunt van alles, aan de randen van het sanctum is het donker en stil. Rat’s neemt over en begint met de rite (Howl) for the Fallen. Zeer klagelijk en hartverscheurend, een held van gaia is gevallen. De anderen doen mee, maar dankzij het effect van de magie van Bones neemt niemand buiten iets waar. Whipsaw zegt dat dit de functie van de wyrm is, dit is zoals het zou moeten.
Terug in de bar, Bob bezat zich en de rest wacht op de eigenaresse van de saloon. Men maakt een plan om de volgende dag vroeg Clark Manson te begraven, en zo de burgemeester en kornuiten uit de tent te lokken: een shoot out on the graveyard. Om twee uur stipt stapt een sierlijke, mooie, en zeer bleke dame naar binnen. Haar kleding is rood, accentueert har taille, afgezet met kant, ruches en baleinen. Ze draagt dure rijglaarzen. Het doet denken aan de kleding van een cancan danseres. Ze heeft een wyrmtaint. Bob is te bezopen om iets op te merken, maar ze schrijdt binnen en mensen kijken. Er wordt drank geserveerd, geode drank, maar zelf drinkt ze niet. Rat’s en Doc fluisteren ‘Vampier’ tegen elkaar. Ze stelt zich voor als Vie la Pirelle en ze heeft een ambitie om een keten van saloons op te zetten. Whipsaw stelt nog San Francisco voor, daar voelt ze wel wat voor. Met de contracten van Liz kan ze ene heel eind komen: de twee dames komen al snel tot een overeenkomst.
De volgende dag, enigszins katerig staat de party in de schemer, in de ochtend nevel op de begraafplaats een gat te graven. De sheriff en de twee handlangers komen inderdaad opdagen. De burgemeester staat op ‘veilige’ afstand. “Overhandig het”, zegt hij. “Nee”, en het schieten begint. Een schampschot op Wolfgang, zilver bijt, maar deze kras overleeft hij wel. De sheriff wordt op de korrel genomen door zowel Whipsaw als Wolfgang, doorzeeft stort hij in elkaar. Doc wordt ‘onzichtbaar’ en sluipt om de groep heen. Rat’s probeert dat ook. Liz krijgt een kogel, maar duikt boven op een henchman, van dichtbij wordt hij in zijn buik geschoten, twee, drie keer: hij grijpt naar zijn buik en sterft zo. De overgebleven henchman vuurt nog een keer in het wilde weg en mist, Wolfgang schiet hem door zijn hart. Rat’s komt achter de burgemeester, Doc wil schieten op de burgemeester. Rat’s ziet Buttercup daarachter staan. “Jullie zijn vervelend”, zegt deze. Hij heft zijn armen omhoog en begint een howl waarin woorden zijn verpakt, een taal vol kronkels, die zichzelf afbreekt en waar de woorden vet en smerig van aanvoelen in je hoofd. Dieren geesten heffen zich op uit de grond, alle dieren die hier in de buurt zijn begraven en vergaan, en het zijn er veel. Doc bedenkt zich en haast zich om Bones te halen. Rat’s deinst naar achter, hij roept in mind speach “Black Spiral! Black Spiral!”. De euthanotos luistert naar Doc en rent mee terug, dit is niet zoals het hoort. Whipsaw, Liz, Wolfgang en Rat’s worden omsingeld. De geesten vormen geen uitdaging, maar het zijn er veel, als deze naar het dorp zouden gaan… maar samen met z’n allen maken ze een eind aan de bedreiging. Buttercup en Red Moses zijn ontkomen. Een vleermuis fladdert voorbij: “You have five days, then we’ll wipe you out.”

Scorpio Rising – 6

Scorpio Rising – 6, Waning Moon, laatste kwartier
Het verbaast niemand als de sheriff zegt dat het geld van de outlaws in goede handen zal komen (waarschijnlijk zijn eigen). De party krijgt $200 losgeld en de sheriff haalt een paar schijnbaar willekeurige ‘wanted’ posters van zijn muur. De deputy zegt nog ‘goed gedaan!’ De wapens (twee geweren en twee colts) mogen ze houden.
Men wil een mijn concessie kopen en zo de Indianen weer toegang geven tot turquoise. Er wordt een plan gemaakt, er moet een concessie gekocht worden en daarna zijn ze vrij om indianen in te huren om het werk te doen: een win –win. Wolfgang (als inwoner van deze stad) samen met Doc (die zich in zijn netste pak zal steken) en Liz (als zakenvrouw) bespreken hoe ze dit gaan aanpakken. Eerst wordt contact gezocht met de eigenaren Camilla Brown (vrouw, kort blond haar, zweep) en Little Fork (half breed Indiaan, hoed, cowboy kleren, sadistische blik in ogen, grijnst veel). Wolfgang spreekt met ze af in het saloon en men wil dan de besprekingen openen.
Het afspraak maken gaat eenvoudig, maar als ze komen opdagen zijn ze terughoudend ondaks de aangeboden drank. Ook blijkt, tussen de woorden door, dat burgemeester Moses hen in zijn zakken heeft. Het is ook aan de burgemeester om concessies uit te geven, als eigenaar van de stad, en co-eigenaar van de mijn, maar of hij dat ook wil? De mijn heeft nu een monopolie. Maar, de $200 blijkt een leuk begin. Uiteindelijk wil men wel onderhandelen. Men spreekt af bij de burgemeester op vrijdag. De rest van de (twee) dagen wordt geoefend, contacten aangehaald in de stad e.d.
Vrijdag. De maan is bijna helemaal weg, een laatste sikkel.
Liz in haar nette kleding, Doc in zijn nette kleding, en ‘respected citizen’ Wolfgang gaan naar de burgemeester. Ze worden ontvangen door een timide vrouw, die haar ogen nar beneden slaat en hen aankondigt, ze beeft licht als haan man van de trap af komt. Terence Red Moses blijkt niet heel vriendelijk: zijn gezette borstkast vooruit en minachting in zijn ogen kijk hij hen aan alsof hij zich afvraagt wat ze komen doen. Ze worden ontvangen in een werkkamer en krijgen thee. De ‘mijn eigenaren’ komen iets later ook binnen. De onderhandelingen zijn stroef en ‘Red’ Moses lijkt niet te willen toegeven, daarna probeert hij het onderste uit de kan te krijgen. De initiële contracten zijn dan ook wurgcontracten, maar zelfs met beperkte kennis van wetten weten de garou met logisch nadenken wel wat dingen bij te schaven. Uiteindelijk wordt besloten dat de party oppervlakkig mag ontginnen, maar als er koper gevonden wordt, moeten ze weg ze krijgen dan een nieuw gebied. Ze mogen de resten van de mijnen hebben (waar ze in zoeken), als ze dan ook de resten afvoeren. Ze krijgen op geen enkele voorwaarde toegang tot de mijnen zelf.
Whipsaw verkoopt ondertussen nog wat paarden, de smid is wel eerst wat wantrouwend (paardendieven), maar Whipsaw weet te overtuigen en krijgt 50$. Rat’s Horizon en Whipsaw zien een Zuidelijke handelaar de stad in rijden (grijs pak, witte hoed, zwarte veter strik, witte bakkebaarden). Whipsaw merkt op dat hij naar de wyrm stinkt. Whipsaw doet navraag bij de sheriff, deze spuwt op de grond en zegt dat dit George W. Buttercup is, een slavenhandelaar uit Louisiana. Dit laat zijn achterdocht tegen de Mijn (met zijn uitbuiting van de – veelal – Ieren, die als witte slaven behandeld worden) toenemen. Is dit underground railroad werk? Rat’s Horizon loopt op een veilige afstand achter Buttercup aan en ziet dat deze zich meldt bij de burgermeester.
Whipsaw steekt de weg over naar de saloon en merkt dat Clark Manson in de klap-deuropening staat en ook Buttercup gade slaat. De twee starten een gesprek op, maar Manson heeft ‘plannen’ en wil deze nog niet delen. Hij vraag Whipsaw naar hem toe te komen als Tsunami Bob arriveert, hij stelt dat Whipsaw hem wel zal herkennen (en gaat daarna een siësta doen), hij geeft één silver hiervoor (veel geld). Tsunami Bob blijft een enorme kerel te zijn, in alle dimensies, die als een soort zandberg de stad in rijdt. Hij laat zich voorover in de paardendrinktrog vallen en komt er druipend, en marginaal schoner, uit (het water is voor het grootste gedeelte uit de trog). Whipsaw haalt Manson. Hij begroet Manson joviaal: hee ouwe kwakzalver , je hebt er een vriendje bij. Bob klopt Whipsaw vriendelijk (maar onbedoeld hard) op zijn rug. Het blijken allemaal Garou te zijn, Silent Striders.
Als de concentratie garou toeneemt in de saloon (lees: de party komt binnen) en Manson inziet dat het niet goed is om geheimzinnig te blijven doen, vertelt hij dat ze verhalen zijn gevolgd. Een van deze verhalen kent de party: het verhaal van het riet en de derde / vierde wereld. Ze zijn verbaasd als wordt verteld dat Coyote aan de Iron Rider is verschenen. Manson zegt dat er veel supernaturals zijn, en dat dat komt dor het ding dat hier in de mijnen ligt. Hij stelt dat het belangrijk is om Buttercup en de burgemeester af te luisteren. Rat’s Horizon en Doc gaan op pad. Samen vinden ze een raam, Doc schuift dat stil maar vakkundig omhoog en Rat’s horizon kan met zijn scherpe gehoor het gesprek afluisteren. De burgemeester en Buttercup zitten in de Cognac kamer en praten over koetjes en kalfjes met af en toe business. Het komt erop neer dat Buttercup toegang wil tot de mijnen. Ze hebben iets gevonden en Buttercup wil het hebben. Morgenavond wordt afgesproken.
Doc schuift het raam dicht, maar dit wordt gehoord. Rat’s reageert hierop door buiten te gaan rondscharrelen, Doc verdwijnt. Buttercup schiet, maar mist een lenige Rat’s. Snel gaan beiden terug naar de Saloon: als er iets wordt ondernomen moet het vanavond zijn want morgen gaat Buttercup.
Iedereen gaat mee, en al snel ziet men buiten de stad: de mijn. Deze heeft veel bewaking ’s avonds…vreemd. De mijn ligt niet in de umbra, maar men kan er wel bij komen via de umbra. Wolfgang neemt met Sense Weaver waar dat er zilveren wapens op het terrein liggen…ook vreemd. De umbra is hier ook druk en gevaarlijk, men blijft in de penumbra, dicht bij de gauntlet, en in ganzenpas komt men langzaam door de stroperige umbra. Men ziet een Mind Eater bane op afstand en deze ziet een pack garou op zich afkomen, voordat men iets kan ondernemen is deze door de gauntlet heen. Rat’s weet te vertellen dat dit soort banes vaker bij mijnen zitten, ze kunnen mensen overnemen. Ze leven op tweespalt en vooroordelen. Men besluit haast te maken. Rat’s horizon en Liz maken korten metten (en geluidloos) met de bewaking bij de ingang van de mijn. De donkere schacht ligt voor hen open.

Scorpio Rising – 4

Waning Moon, Third Quarter
Het is midden in de nacht als Wolfgang aan zijn verhaal begint over het wedervaren. De Lupus ragabash Coyote Laughs (nu als wolf) maakt achter Wolfgang kippengebaren op het moment dat Wolfgang zijn eigen acties begint te verhalen, de Uktena liggen in een scheur. Aansluitend, Rat’s Horizon en Coyote Laughs kletsen wat via Mindspeak tot het gesprek op Whippoorwill komt. Shameful Remembrance ligt achter hen op de rand te staren naar de sterren en de waning moon.
Er is een nieuwe totem in Death Valley: Whippoorwill. Liluye zit meteen recthtop, neemt een slok drank en vertelt dat deze totem een Wyrm totem spirit is. Een oude, nog uit de tijd dat de Wyrm-Wyld-Weaver triade in balans was. Het is een soort psychopompus – een geest die zielen vervoert van leven naar dood – maar ook eentje die zwakke en zieke elementen uitschakelt (en geofferd wil zien). Nu de wyrm gecorrumpeerd is en Whippoorwill hier zit, is het duidelijk dat dit geen Caern of Visions meer is, maar een caerm of corruption. Hoe Whippoorwill veranderd is na de Wyrm’s corruption is onduidelijk. Dat verklaart de aanwezigheid van de Scrags, maar niet die van de pattern spiders, weaver spirits. Ook de inmenging van Coyote in het geheel is vreemd, al is Coyote wel een chaotische en gekke – maar sterke – totem spirit en dus moet men er zich ook niet teveel over afvragen. Wel weer vreemd dat hij zich aan de Iron Rider Wolfgang laat zien…een garou die geassocieerd is met weaver spirits.
Dan een kreet. Liz en Doc springen op en zien een grote bane bij Shameful. Hij is lang en tanig, zijn huid lijkt te druipen. Hij heeft lange slanke vingers met zuignappen. “Souleater!” roept Liluye. Liz en Doc sprinten erheen, Rat’s veranderd in een mens en volgt. Whipsaw struikelt en Wolfgang probeert een goed schot te krijgen, dat is moeilijk met maar één arm. De bane grijpt Shameful klemvast. Er verschijnt een derde arm midden op zijn borstkast, die schiet naar Shameful en hecht zich vast. De Uktena gooien tomahawks en schieten pijlen (een metis heeft niet zo veel waarde), Liz slaat, Doc slaat: maar de bane is behendig en een enorme weerstand, het is allemaal mis of doet hem geen schade. Alleen Rat’s Horizon, die uithaalt met een pikhouweel, doet het ding flinke schade. De bane krijst, het geluid resoneert en is hoog: de helft van de party en de helft van de tribe valt op de grond, zij het met vinger is hun oren (maar wel nog met coherente gedachten), zij het dat ze willen dat dit lawaai stopt. Dan laat de bane Shameful los, die op de grond ineenzakt, en laat zich achter over van de richel death valley in vallen. Pijlen, speren en kogels gaan er achter aan…maar dat die de bane doden is zeer onwaarschijnlijk.
Liluye en Mouse Moon onderzoeken Shameful. Hij is geïnfecteerd, maar hier zijn geen genezers, Daarvoor moeten ze naar Oraibi, een Pueblo (Hopi) stad nabij Turquoise. Mouse Moon zegt dat Wolfgang en Whipsaw daar ook genezing kunnen vinden voor hun battle scars. Liluye zegt dat ze het kamp hier gaan opbreken en naar het oosten gaan. De party mag ook mee daarheen, daar zijn ook genezers. Maar Shameful heeft niet zoveel tijd. De party gaat slapen, de Uktena proberen nog een ritueel dat spirits tot rust brengt, hopelijk geeft dat Shameful iets meer tijd. Doc, met zijn kennis van allerlei vreemde substanties, onderzoekt Shameful ook. Als hij de oppervlakkige wond aanraakt, dan krijgt hij een visioen van voorbij de storm, de mijnen bij Turquoise, er ligt iets in de mijnen dat gevonden wil worden. Dit sluit aan bij het visioen dat Wolfgang van Coyote had gekregen. Als Liluye over de combinatie van deze twee visioenen gevraagd wordt, dan zegt ze dat dit Hopi lore is. Ze weet er weinig van behalve dat de Hopi geloven dat dit de 4e wereld is en dat de mensen van de 3e naar de 4e wereld zijn geklommen. Nog een reden om naar Oraibi te gaan.
De volgende dag gaat iedereen op weg. Shameful ligt inde kar en heeft zware koorts. De eerste dagen zijn rustig, iedereen heeft de kans om bij te komen en vaardigheden te oefenen. Wolfgang wil graag experimenteren met nieuwe kogels. Shameful gromt iets (‘lawaai’) en valt hem aan. Ze tuimelen uit de kar. Rat’s wordt Crinos en probeert ze te scheiden, maar het wordt een gevecht. Doc probeert hem ook te kalmeren, Shameful valt nu hem aan. Liz duikt op een arm, maar de razernij van Shameful maakt hem beresterk en hij sleept haar mee. Maar het kost veel energie, op gegeven moment stort Shameful in en komt weer bij zinnen. Bezeten? Shameful herinnert zich weinig. Hij droomde over oorlogstrommels. Rat’s stelt een Mindspeak voor over de dromen. Shameful gaat akkoord. De dromen zijn verwarrend, koortsig, een terugkerend beeld is dat van een pulserende witte made. “Sluipwesp”, merkt Liz op. Maar men heeft te weinig kennis over insecten om er iets verstandigs over te zeggen. Whipsaw stelt voor om haast te maken en wordt een schema opgesteld. Whipsaw wil wel vooruit reizen met Shameful, maar dat wordt als te gevaarlijk bevonden. Ze binden hem vast en reizen door.
Whipsaw vraagt zich ook af hoe ver hij heen is. Rat’s ruikt aan Shameful, hij is zeer ernstig ziek. Doc probeert een rite of cleansing: hij trekt een cirkel en begint. Shameful springt omhoog, rukt de touwen los maar komt niet door de cirkel heen, met al zijn kracht lukt het hem bijna om de cirkel te breken. Garou kunnen door de cirkel heen, Shameful is dus geen Garou meer. Whipsaw wil hem doodmaken op basis van de litany: (ongeneeslijke) ziekte. Hij stelt ook voor om Whippoorwill hierbij te betrekken. De vogel komt uit de mouw: Whipsaw heeft Whippoorwill als totem geaccepteerd. Een korte discussie ontstaat, maar haast is geboden. Men is het erover eens dat Whippoorwill op zijn functie aan te spreken en op te roepen acceptabel is in deze situatie. Whipsaw begint de Whippoorwill-fluit, dit wordt een gededicate offer. De fluit wordt beantwoord vanuit de hele omgeving, al is geen vogel te zien: de totem spirit is hier persoonlijk op aan het letten. Wolfgang lijkt even in gedachten. Shameful wordt over een steen gebonden en een klaive wordt in zijn borst gedreven. Whipsaw heft het hart uit de borstkast en draagt die op aan Whippoorwill, deze accepteert. Shameful sterft. Twee kleine handen komen uit de wond: een baby-bane souleater. Rat’s slaat weer met zijn pikhouweel, maar het afgrijnzen maakt dat hij niet goed raakt. Liz slaat met een bijl en eindigt de existentie van dit wezen: klein maar nu al taai is de conclusie. Verbanden. Ondanks alles weet Doc een glimlach op gezichten te krijgen met het opperen van een sacred hunt op tumbleweed.
De Howl of Lament begint. Whipsaw geeft over. Liz merkt op dat zijn visioen hem naar zijn dood heeft geleidt, wat betekent dat voor de andere visoenen? Ook gaat de discussie over Whippoorwill en de acties van Whipsaw door: Whippoorwill wil namelijk offers. Maar men komt er niet uit.
Na een paar dagen komt met aan bij Oraibi (Orayvi). Er is (droog) gras, struiken, cactussen en andere vegetatie die aangepast zijn aan dit klimaat. De woningen zijn tegen de bergwand aan gebouwd, en gedeeltelijk erin, in de schaduw van de rots. De Hopi zien zichzelf aan een geciviliseerde stam en dat blijkt uit hoe de party ontvangen wordt: afstandelijk, maar beschaafd. De sieraden, potten en aardewerk is van hoge kwaliteit. Rat’s (in lupus vorm) krijgt (ongevraagd) een bakje water aangeboden van een klein meisje en deze laat haar polsje ruiken. De groep gaat uit elkaar.
De groep (minus Rat’s) gaat lopen naar het vuur dat een paar niveau naar boven op een van de daken brandt. Er komt muziek vandaan en er dansen mensen. Ze lopen via trappen en daken naar het platform en zien dan het een soort rituele dans is. Er zijn mensen in maskers die een verhaal vertellen met dans en beweging. Als de wyrmbringers/blanken komen kijken veranderd de dans in een satirische karikatuur van het gedrag van de blanken: ruw en bruusk. Wolfgang springt hierop in door mee te gaan dansen. Het veranderd in een woordeloze dialoog. Een man in een buffel masker mime’t het doodgaan van bisons en dat blanken alleen de tong eten. Wolfgang weerlegd en dat blanken ook dingen kunnen leren en creëren. Doc vraagt een omstaander naar een genezer, deze wijst op een danser.
Ondertussen: Rat’s Horizon komt snel op het spoor van een mooie, roodbruine lupus wolf Sunchaser: een Red Talon die neerkijkt op de niet-pure-breed-en-erg-‘mongrel’ achtige Bone Gnawer. Na wat heen en weer wordt er besloten dat Sunchaser, voor een minor boon, wil helpen. Als Rat’s begint over de bane is het duidelijk: ja tegen vechten! Maar over de Iron Riders is hij ook uitgesproken: bah! Dumpen! Ook nog een Silverfang? Da’s niks. Een Silent Strider…dat is nog wel acceptabel. Hij brengt Rat’s naar een platform waar de rest van de party al staat. “Kijk je vrienden hebben hen al gevonden. Maar dit zijn de shamanen, niet de leider.”
Doc grijp een trommel en Wolfgang naar zijn harmonica. De verwondingen worden uitgespeeld (arm en long). Rat’s gaat meedansen tot verbazing van Sunchaser en het aanwezige publiek (wolven zijn heilige dieren). Doc haakt hierop in met ‘wolven getrommel’, Whipsaw met een sterke baslijn en Wolfgang met de melodie. Na afloop overlegt Sunchaser (woordenloos) met een danser, beide kijken naar de party.

Scorpio Rising – 3

OOC, het is nuttig om hier voor jullie informatie de rules voor spirit (en dus ook bane, maar niet fomor/mockery) combat weer te geven:
Init: Will+Gno
Ess: Health
Gnosis: Mental, social rolls
Willpower (hoeft hiervoor niet uitgegeven te worden): Moving, attacking, soaking
Rage: Damage

De sessie:
Liluye stuurt de groep door naar Mouse Moon. Het is al laat en iedereen is moe en afgedraaid door de lange rit, maar de natives hebben geen zin om te wachten. Eerst maar eens ‘cleansen’
Mouse Moon is een jonge vrouwelijke Uktena theurg met gevlochten haar en veel kralenkettingen (Turquoise komt als half-edelsteen het meeste voor). Ze praat niet veel met de wyrmbringers en neemt hen mee naar een Sweat Lodge. De aarden Hogan heeft een klein luchtgat aan de bovenkant. De groep wordt gevraagd om hun kleren uit te doen en spullen af te leggen. Nadat ze plaats hebben genomen krijgt ieder een drankje in een aardenwerken schaaltje. Ze kijken er verdacht naar, maar dit zou wel een heel omslachtige wijze zijn om hen dood te maken. Het smaakt bitter en zout met een vreemde zoete nasmaak. Dan gaat het vuur en de rook pas echt goed aan. Mouse Moon loopt een paar keer rond de groep die rond het vuur zit. Ze strooit kruiden op het vuur, ze chant en vertrekt. Na 10 minuten merkt iedereen behalve de Ragabash Doc en Shameful dat ze behoefte hebben om naar hun niet ‘natural form’ te gaan, dus de vorm tegenovergesteld aan hun natural form: primal urge. Rat’s horizon wordt een grote zwaar behaarde man met een slecht kapsel laarzen en een unibrow (25). De Metis Shameful blijft in crinos. Doc heeft veel weersstand opgebouwd door zijn eigen brouwsels en weerstaat het effect en switched zelf. Het werkt verkwikkend en rustgevend. Als ze na een uur buiten komen zijn hun kleren ‘gezegend’ op een ‘speciale manier’, ze ruiken nu een beetje, maar bijkomstig is dat ze wel dedicated zijn (dat dan weer wel); de spullen (voorzover niet al eerder gedaan) ook.
Verfrist gaat de party op pad. Ze dalen af in de koude nachtelijke death valley. Langs d erotsen omlaag en lopen. Een groepje indianen staat op de rand te kijken. Ze zijn nog niet uit het zichtsveld of ze worden aangevallen door een groep van 6 Scrags: vlijmscherpe, dolk achtige uitstekels op hun klauwen, hard pantser. De stoottroepen van de Wyrm. De krengen zijn taai en slaan hard. Ze hebben ook beschikking over veel ‘rage’ en een ability die aanzet tot frenzy. Whipsaw vol getroffen door een Scrag klauw die hem doorboort, zijn long geperforeerd en Whipsaw stervende. Zijn instinct en rage redden hem. De wonden sluiten, maar laten ene extreem hinderlijk litteken na (collapsed lung). Wolfgang’s schouder wordt doorboort, zijn slagader is opengereten. Hij strompelt achteruit en ook bij hem doet de rage zijn werk, maar zijn arm is niet meer te gebruiken (withered arm). Men gaat massaal in Crinos. Liz weet als eerste om een af te maken. Maar ook bij haar is de prijs hoog, gewond, en geestelijk en lichamelijk (rage en willpower uitgegeven). De Scrags gebruiken hun ‘frenzy’ ability. Wolfgang zet het op een lopen (fox frenzy), maar de rest of weerstaat of gaat in berserk frenzy. Het feit dat ze samen het Indianen ritueel hebben gedaan helpt hen nu een beetje dat ze elkaar niet direct afslachten maar eerst de scrags aanvallen. Shameful legt er ook een om, maar ook bij hem was het een gevecht op leven en dood. Doc volgt en daarna Rat’s Horizon. Als laatste worden Whipsaw en Wolfgang ontzet. Wolfgang moet ook nog het (uit)lachen van de Natives op de richel verdragen. Dit is dus de reden dat de Uktena niet meer zo veel hier komen, er lopen hier veel banes rond.
Na een poos lopen, de rand van Death Valley is niet meer te zien. Komen ze 4 Pattern Spiders tegen, de stoottroepen van de Weaver. Vreemd. Ze dansen en wiegen op hun poten en hebben de party gezien. Whipsaw en Wolfgang proberen te communiceren, maar de Spiders zijn in gevechtsmodus: de reality deviants moeten weg. Een nieuw gevecht. De party gaat nu snel in crinos, dat is nodig want het pantser van de spinnen is extreem taai en ze hebben een charm op elkaar gedaan. Gelukkig slaan ze niet hard. Maar de krijgers (Liz, Shameful) worden getroffen door hun draden en ze merken dat onmiddellijk hun kracht en energie achteruit gaan: de spinnen proberen hen in de gauntlet te spinnen. Het gevecht duurt lang. Wolfgang probeert te schieten, maar kogels doen het niet zo goed. De krijgers worden steeds zwakker. Whipsaw danst en springt in het rond en de Spider heeft veel moeite met hem te raken. Doc weet er als eerste een om te leggen en dan gaat de party pas echt samenwerken: eerst de krijgers bevrijden. Bij Liz werkt dat en haar spider sneuvelt. Bij Shameful komt het te laat en Shameful verdwijnt uit de realiteit. Nog twee spinnen worden doodgemaakt. Rat’s Horizon en Wolfgang gaan de Umbra in om Shameful te helpen. De gauntlet is hier zo dun (2) dat Rat’s – die zich braaf afstelt op de umbra en dan door de gauntlet stapt – te ver doorschiet. Het gaat Wolfgang beter af. Liz slacht ondertussen, met zichtbaar plezier, de laatste Spider af.
De Umbra is een chaos, paarse psychedelische flarden tegen een zwarte achtergrond, in een klokende massa van groen en blauw. Aan de rand van deze umbral storm spirits, heel veel. Vogels meent Rat’s te zien. Thunderbirds? Ze zijn niet ver van het oog van de storm, niet ver van de caern. Maar eerst Shameful. De storm geselt beide garou. Maar ze grijpen de verzwakte Shameful vast, trekken de draden los en nemen hem mee door de gauntlet. Eenmaal uit de gauntlet en terug op de wereld krijgt Shameful snel energie terug. Rat’s vertelt wat hij gezien heeft en ze gaan verder.
De plek van de caern ziet in de realiteit uit als een doodnormale plek in death valley, kaal en droog. Maar spiritueel is hier een enorme kracht, en het voelt slecht. De gauntlet is 1, dat is belachelijk dun. Whipsaw en Doc nemen een kijkje in het oog van de storm. Het idee is om te kijken of er een Totem Spirit zit. En die zit er inderdaad. Een dreigende stem vraagt de garou wat ze komen doen. De garou stellen zich voor en vragen hoe ze de entiteit moeten aanspreken. ‘Whippoorwill’ zegt de greater spirit en hij begint te vertellen over zijn daden, grootheid en functie; dat waren dus de vogels die Rat’s zag. Whipsaw ziet Whippoorwill als een bondgenoot van Anubis, een psychopompus. Maar de ragabash steekt de draad met vogels en zegt dat ratten (zijn totem) graag vogels eet. Whippoorwill kan er niet om lachen en gooit Doc de Umbra uit. Whipsaw blijft nog even spreken met de totem spirit. Pas dan keert hij terug verwilderd en gechoqueerd.
Ondertussen hadden Shameful en Wolfgang een visioen van een cowboy die en deurtje openmaakt in hun geest en even in de helverlichte deuropening staat. Ze horen het geratel van zijn sporen en hij klopt zijn hoed af. Coyote. Nog een totem spirit. Mogelijk de originele van deze plek. Coyote waarschuwt hen: dit is een gevaarlijke plek. Ga weg. De mijnen van Turquoise. Daar ligt iets dat jullie kan helpen, maar pas op, het kan ook corrumperen. Dan gooit hij zacht vloekend zijn schoenen in een hoek van de geest en loopt weg (en doet de deur dicht.) Dit visioen delen ze, misschien is de caern (Visions) nog niet zijn complete oorspronkelijke kracht kwijt?
Whipsaw zegt niet veel over het gesprek, maar op de terugreis naar Furnace Point wordt de party niet meer lastig gevallen door banes. De Indianen onthalen de party nu met respect, ze hebben zich bewezen: het is laat maar nu tijd voor verhalen.

Scorpio Rising – 2

In de ochtend wordt verder gereisd, eerst terug naar Turquoise voor spullen en om alles in orde te maken voor de tocht naar Death Valley (Utah Territory). Rat’s Horizon en Shameful zijn in lupus vorm. Bij het inkopen van de spullen blijkt dat de gunshop owner wel weet wat ze moeten doen met de Indianen die de postkoets overvallen hebben. Het is ras racist, maar hij heeft wel verstand van schiet-tuig. Wolfgang en Liz kopen nog (kleine) pistolen (derringer dubbelloops) e.d. Wolfgang wil ook graag nog een verrassing laten zien aan zijn nieuwe kompanen. Thuis heeft hij een grote koperen pot still, het enorme koperen geval is niet eenvoudig geweest om te bouwen en hij hoopt het nog verder te vervolmaken. De glazen met poteen gaan broederlijk van hand tot hand.

Dan op reis. Het eerste stuk gaat voorspoedig. Als men na twee dagen een boerderij tegenkomt besluit men te vragen of men daar mag overnachten. Met stapt af bij de poort en loopt door het houten hek naar binnen. De boer heeft hen gezien en staat als een donkere schaduw in de deuropening. Het is donker buiten en het koelt snel af. Vanuit de boerderij straalt het gele warme licht hen tegemoet. ‘Goed volk’ roept Whipsaw. Shameful en Rat’s Horizon blijven buiten en besluiten om in de schuur te gaan slapen.

De rest van de party loopt naar binnen, de deur staat open voor hen. Ze staan net binnen als vanachter de deur de boer uithaalt met een grote klief-bijl. Hij raakt Whipsaw hard, deze gaat in crinos. De man lijkt een bijzonder smerige samensmelting van paard en mens. Vooral zijn hoofd lijkt in tweeën gespleten: een helft een gevelde half-paard-half mens, de andere helft nog ‘normaal’ mens, met vochtige, diep roze draden die beide kanten verbinden. De twee kinderen kruipen zeer snel dichterbij, insektachtigen, ze hebben mesjes en scharen vast. De vrouw is van hetzelfde type als de man, alleen half schaap, half mens. Mockeries (fomor)! De vrouw weet Doc te raken. De kinderen vallen Liz en Wolfgang aan. En ook zij weten raak te steken. Een gevecht ontvlamd. Iedereen behalve Wolfgang gaat in crinos.

Buiten zijn Rat’s Horizon en Shameful in de schuur: paarden aan de ene kant schapen aan de andere. De beesten zien er een beetje ondervoed uit. Achter in de schuur hangen karkassen van het houten plafond aan vleeshaken. Er is een zware houten tafel waarop slachtinstrumenten liggen. Er hangt vlees te drogen. De karkassen zijn menselijk: dit zijn menseneters! Snel gaan beiden naar het huis waar het gevecht al is losgebarsten. Samen maken ze er korte metten van. Ze laten de schapen vrij (op een na die ze opeten), nemen de paarden mee en steken de boerderij in brand.

Het is volle maan als ze Utah territory inrijden. Het gebied is rotsachtig en er zijn tumbleweed. Rat’s Horizon gaat boven op een rots zitten en huilt naar de maan, het klassieke beeld van een grote witte man en het silhouet van een wolf. Volgende dag. Dit is Indianen gebied, maar er gebeurd niets. Avond: er wordt wacht gehouden. Maar als ze wakker worden is tegen de wind in, op afstand, door vier personen tegen een rots gezeken. De party wordt in de maling genomen. Als ze gaan rijden zien ze boven op een berg/rots een native staan. Ze roepen en gebaren, maar hij/zij reageert niet. Dit houdt aan en het gaat Wolfgang irriteren, deze laat een Howl of Mocking horen. Hoe kunstzinnig hij de performance ook maakt (ad libjes en alles), dit is een belediging, al heeft hij dat niet door. Liz wil hem laten stoppen en is behoorlijk boos. Ze kijkt hem recht in de ogen en sist: zwijg! Maar Wolfgang kijkt terug, de Galliard is bijzonder wilskrachtig en Liz verliest het geduld en gaat in Berserk-frenzy. Ze gaat hem in kleine stukjes rijten, misschien dat hij dan lusitert? Wolfgang kiest eieren voor zijn geld en zet het op een lopen. Liz er achter aan, pas als hij uit zicht is komt ze weer tot zichzelf. Doc vindt het humoristisch en Shameful vraagt zich oprecht af of dit normaal is. Nee, weet Whipsaw hem te vertellen, aar het kan gebeuren vooral bij onervaren groepen.
De dag gaat verder. Ineens, vanachter twee rotsen (links en rechts) komen er twee indianen naast hen rijden, op enige afstand. Niet veel later nog twee. En dan nog twee. Intimidatie? Ze zeggen niets en doen niets. Ze proberen wel de groep subtiel bij te sturen. Pas als de groep wil gaan afslaan richting Death Valley, wijken ze niet en staan in de weg. Ze wijzen en gebaren: Nee, richting Kansas Territory jullie. De groep maakt duidelijk dat ze naar Death Valley moeten ivm een visioen. Dan neemt, onmiskenbaar, een mooie mannelijke Garou het woord, Ahroun Little Red Fox. Ze mogen verder naar hun dorp Furnace Point, dan besluit de Uktena Theurg Alpha Liliyu wat er met hun gaat gebeuren.

Ze worden niet vriendelijk ontvangen: achterdocht, woede vanwege onrecht dat is aangedaan, vooroordelen. De Hogan van de elder is donker en rokerig. Er brandt een vuur men zit op dierenhuiden. De elder is een vrouw van middelbare leeftijd die er geleefd uitzet. In de lemen hut hangt de geur van sterke drank. Ze stelt zich niet voor maar vertelt:
“Coyote had een vrouw. En hij was dol op zijn vrouw. Ze waren heel verliefd. Maar op een dag ging ze dood en Coyote was verdrietig. Hij vroeg advies aan wasbeer en haas. Hij vroeg raad aan vogels en vissen. Niemand kon hem helpen. Maar de grote geest hoorde het en gaf Coyote de instructies wat hij moest doen. Hij moest reizen, tot hij bij een bepaald gebied kwam. Hij moest een ritueel doen, op het juiste tijdstip, met de juiste middelen. Dan zou een poort naar de onderwereld opengaan. Daar mocht hij naar binnen. Binnen mocht hij niet eten, niet drinken en hij mocht de zon niet zien opkomen.
Coyote ging lopen. Hij deed alles wat er gevraagd was. Hij kwam bij het gebied en voerde het ritueel perfect uit. De poort verscheen en Coyote ging erdoorheen. Hij zag op die vlakte waar hij was de schimmen van overledenen. Er waren spookmuren en ze hadden plezier met elkaar. Er was eten en drinken en hoewel hij honger en dorst had, dronk Coyote niet en at hij niet. Hij voldeed aan ieder taboe en toen moest hij gaan en mocht hij zijn vrouw meenemen. Ze gingen terug en de zon kwam op. Coyote keek op om te zien hoe de zon over de rotsen zou schijnen en toen vervaagde alles. Alles was weg. Zijn vrouw zag hij nooit meer.
Dat, is het verhaal van de Caern van Death Valley. Wat brengt jullie hier?”

Whipsaw vertelt dat hij het verhaal herkent, alleen met andere personages. Hij had geen idee dat het hier had plaatsgevonden. De party vertelt van Shameful en het visioen. Liliyu beaamt dat er iets aan de hand is met de umbra en dat het niet veilig is. Ze zijn al een tijd niet meer naar de caern zelf geweest. Ze zegt dat de party zich moet bewijzen. Er zijn veel slechte ervaringen geweest met Wyrmbringers en de Howl van de galliard heeft ook niet veel goeds gedaan. Wolfgang mompelt een excuses.
“Ga naar de caern en kijk wat daar nu is.”

Scorpio Rising – 1

1860 New Mexico Territory
Het mijnwerkersdorpje Turquoise (later Gleeson) is booming. Het winnen van turquoise (heilig voor de Indianen) heeft plaats gemaakt voor het winnen van koper.
De Pony express komt binnen gereden. Whipsaw heet de jonge man met een mediterraan uiterlijk, hij heeft een leren hoed, twee colts, geweer. Hij heeft een brief voor Miss Brown, van haar vader.

Miss Brown (Liz)draagt een rijkostuum en blijkt een vrouw uit een stuk te zijn, welgesteld, maar niet van een kleintje vervaard. De brief vertelt dat de volgende Wells Fargo koets de papieren en contracten zal hebben, of ze erop wil letten. Er kunnen vast goede handelsbetrekkingen opgeknoopt worden met de mijneigenaar en de lokale bank(en).
Ze gaan drinken in de lokale saloon, daar zit de pianist in een blauw pak en witte hoed nog te relaxen (Wolfgang). Er komt drank op tafel en dat lokt weer andere gasten, waaronder een concurrent van Clark Manson (de lokale Snake oil liniment verkoper): John ‘Doc’ Wheeler die zijn bolhoed rechtzet, uit zijn wagen klimt en ook richting saloon gaat. Myra ‘Belle Starr’ Shirley vraagt of Wolfgang niet eens wat muziek wil gaan maken, want de saloon loopt ineens vol. Buiten zit een verwilderde hond, die rustig alles gade slaat. Het beest krijgt een bot van de begrafenisondernemer.

Niet lang daarna komt de deputy binnen stormen: de postkoets is overvallen. Reizigers hebben het zojuist doorgegeven. Doc kijkt eens goed naar de hond en herkend de gevlekte vacht als een kenmerk van Bonegnawers, hij spreek het dier aan…en via mindspeak geeft hij antwoord. Liz wil op onderzoek uitgaan, de papieren van haar vader, de rest wil wel een uitje en gaan mee als bodyguard. Het is een stuk reizen, ze moeten overnachten. Maar ze liggen flink voor op de sheriff. Die avond vermoed iedereen dat hier een groep supernaturals zit, Whipsaw doet een howl of introduction en die wordt beantwoord. Whipsaw blijkt Silent Strider Philodox, Doc, Bonegnawer Ragabash. De half hond/coyote blijkt een A Rat’s Horizon te heten en is een theurg. Wolfgang een Iron Rider Galliard, en Liz een Silver Fang Ahroun.
De volgende dag komen ze aan bij de postkoets. Het ding ligt op zijn kant, kapot, de paarden dood, de mensen gescalpeerd en pijlen met veren eraan steken uit de koets. De eerste impressie is indianen. Totdat er nader wordt onderzocht. Indianen schieten niet met pijlen waaraan veren bungelen. Ook lijkt een van de paarden te zijn gestoven omdat zijn bloed ‘weg’ is. De kostbare papieren en de koffers zijn er nog, wat waardevolle dingen (geld, horloges, sierraden e.d.) zijn wel weg. Vreemd.

Ze zijn druk bezig met onderzoeken als een druk doende tiener aan komt sjeezen op een paard. Hij lijkt een halfbloed native te zijn en begint een warrig verhaal over visoenen, de overval die in het visioen zat en…en… en dan doet hij blatant de howl of introduction. Hij noemt zichzelf Shameful Remembrance, omdat hij een metis is, zijn moeder was een Uktena en was verbannen, nu is ze overleden (natural causes). Zijn vader kent hij niet. Hij is niet geïnitieerd maar kent de litany van zijn moeder. Hij hoort stemmen in zijn hoofd en hij lijkt een affiniteit te hebben voor astrologie (hij claimt Scorpio Ascending te zijn, met Pisces in Mars). Rat’s Horizon denk dat hij theurg is. Shameful zegt dat hij door moet naar een caern bij Death Valley, waar het goed mis is. En dat het hier ook niet veilig is, de sheriff komt en zal zoeken naar daders. De Indianen zijn geframed.
Men besluit terug te reizen, en tijdens de overnachting wordt door enkelen als wolf rondgerend en gejaagd op jackrabbits.

Scorpio Rising – Preludium

“As the flowers wither
I will forget my pain
Since the stars have shown
The devil has shown me the way”
Het is 200AD, plus/minus 50 jaar want de celten doen nog niet aan de christelijke jaartelling.
De trotse, en gevaarlijke, White Howlers zijn in een staat van chaos.
Tijd dus voor een Moot. De blauw geschilderde Pict ragabash Alpha Tat Ryan gaat met zijn pack naar de moot die Tribe leader Coruroc bij elkaar heeft geroepen.
De moot wordt gehouden in Dunino Den, een oude caern nabij het plaatsje Dunino. De oude celtische stenen staan langs het langzaam dalende pad die naar de den leidt. Het regent nog steeds.
Er heerst woede, haat en frustratie: de romeinen, onderlinge schermutselingen, fae, nog meer romeinen, en een nieuwe Ierse priester genaamd Finnian of Moville. Er wordt verslag gedaan van de cubs die nog niet terug zijn van hun expeditie naar Malfeas om ‘dingen’ te leren.
Twee belangrijke items staan op de agenda: een verdwenen pack van ‘The Children of Cluid’ (de cluithi) dit heeft waarschijnlijk te maken met een sterke umbrood, aldus Theurg, en beta tribe leader, Kelpie Water. Maar het tweede item is ook belangrijk: de priester Finnian preekt vanuit zijn wit lemen huisje (Candidat Casa) iets boven Hadrians Wall en steeds meer mensen vallen voor zijn charmes en preken. Wat als de mensen niet meer geloven in de oude goden en gewoontes? Aan wie kun je dan nog de glorie daden vertellen?
Bij het afsluiten van de moot verschijnt pack totem Samladh de leeuw niet in zijn glorie zoals normaal, maar als een kleine, vale en vage afspiegeling. Mocht er nog twijfel zijn: dit is de schuld van de priester!
Ondanks een sterk betoog van ahroun en galliard om eer en glorie te behalen tegen de umbrood, blijkt na stemming: de jonge pack members van Tat Ryan moeten de priester gaan doden, terwijl Tat meehelpt om de komende expeditie te plannen. Ze vertrekken en komen via de umbra snel ter plekke. Daar staat Darragh Birdsong , in zijn vogelbotjes harnas, met zijn vogelhelm. Volgens helm is het geen goed idee om de priester te doden. De White Howlers zijn op het verkeerde pad: haat en trots. Tijdens het gesprek blijkt dat ook deze garou voor de priester is gevallen. Net als het gevecht uitbreekt verschijnt Finnian zelf. Een jonge priester met baard en lang haar (boven op zijn hoofd nog iets korter, ivm zijn tonsure die hij tot daarvoor had). Niemand hoeft te vechten voor hem.
Tijdens het gesprek legt hij uit hoe hij de wereld ziet, aan de hand van een celtisch symbool met daarin een centrale cirkel met concentrische ringen legt hij uit dat alles bij elkaar hoort, hand in hand met de vader, de zoon, de heilige geest. Ergens sluit dit aan bij wat de garou geloven. Maar hij noemt het niet Gaia, en dat weigert hij ook. Dannagh laat zich dopen, olie op het vuur voor de theurg. ‘ Ga weg’ eist de theurg. ‘Nee’ zegt Finnian ‘Dat is niet aan jou, noch mij. Maar aan de mensen zelf’
De Philodox daagt hem uit en Finnian keert de wang toe. Na de klap activeert Finnian, een Messianic Voice Mage, een kracht veld. De Philodox mist de tweede klap, maar Finnian legt wel zijn hand op zijn hoofd en zegt: oordeel zelf. Hij laat beelden zien van zijn pad en daden. Hij zit niet op rijdieren, geneest mensen (ook niet gelovigen), helpt ouderen, zorgt voor irrigatie en heeft gezorgd voor stenen paden binnen het dorp (naar Romeins model) . De Philodox geeft zich gewonnen. De Theurg wil nog steeds bloed zien en Dannagh duwt hem door de umbra.
In het gevecht daar verslaat de Theurg Dannagh, en bijt zijn strot door toen deze hem zijn overgave aanbood. Het pack is not amused.
Finnian bied de houten dooplepel aan, een magisch artifact (fetish) “Het zal jullie helpen in de belangrijkere strijd die komen gaat” De theurg beent weg, de ragabash accepteert het.
De rest van de tribe klopt de theurg op zijn rug voor het doden van Dannagh, voerlopers doden is belangrijk. Maar de priester is nu even niet belangrijk: eerst de expeditie naar de umbrood. De tribe trekt ten strijd door de highlands tot ze bij de plek aankomen die Kelpie Water had gevonden: een plek die stinkt naar de wyrm, het gras is dood en de rotsen zelf voelen vettig, broos, en vies. De grot ligt in de vallei: aanvallen! dood de umbrood!
De klapt de val dicht.
Duizenden banes en fomor en schaduwen komen uit de grond en rotsen achter de White Howlers. Kelpie Water schreeuwt: laten we de leider doden! De grot in! Coruroc lijkt te vechten en is in tweespalt met zichzelf…wacht, zegt hij zwak, nee, dat is fout. Maar alleen de ragabash (dankzij de dooplepel) en philodox letten op hem. De rest stormt in hun razernij door de grot in. Dieper en dieper in de Temple Obscura, de ingang tot de spiral labyrinth.
De philodox en ragabash beseffen het, maar het is te laat, de duizenden banes die komen aangestorm vormen een groot figuur, zij zijn de umbrood: maeljin the duke of Hate, Lord Steel, van de urgewyrm Abhorra. De banes en fomor aan de andere kant zijn een tweede maeljin, The Chieftain of Rage, van de urge of violence, Ba’ashkai.
Ragabash, philodox en Coruroc vechten dapper: maar ze zijn geen partij. Coruroc wordt vechtend opgetild en het labyrinth in gedragen. Hij moet Mockmaw worden, de leider van de Black Spiral Dancers. Ragabash en Philodox sterven als laatste vrije White Howlers. Het zou een dapper en eervol verhaal zijn, maar er is niemand om het te vertellen. De tribe is vernietigd en de Black Spiral Dancers zijn geboren

Scorpio Rising – prelude

Beste spelers, zoals beloofd is hier het stuk van de prelude.
Ik heb nog niet het stuk van de Wild West opgetypt.

Werewolf – Scorpio Rising

Preludium
“As the flowers wither
I will forget my pain
Since the stars have shown
The devil has shown me the way”
Het is 200AD, plus/minus 50 jaar want de celten doen nog niet aan de christelijke jaartelling.
De trotse, en gevaarlijke, White Howlers zijn in een staat van chaos.
Tijd dus voor een Moot. De blauw geschilderde Pict ragabash Alpha Tat Ryan gaat met zijn pack naar de moot die Tribe leader Coruroc bij elkaar heeft geroepen.
De moot wordt gehouden in Dunino Den, een oude caern nabij het plaatsje Dunino. De oude celtische stenen staan langs het langzaam dalende pad die naar de den leidt. Het regent nog steeds.
Er heerst woede, haat en frustratie: de romeinen, onderlinge schermutselingen, fae, nog meer romeinen, en een nieuwe Ierse priester genaamd Finnian of Moville. Er wordt verslag gedaan van de cubs die nog niet terug zijn van hun expeditie naar Malfeas om ‘dingen’ te leren.
Twee belangrijke items staan op de agenda: een verdwenen pack van ‘The Children of Cluid’ (de cluithi) dit heeft waarschijnlijk te maken met een sterke umbrood, aldus Theurg, en beta tribe leader, Kelpie Water. Maar het tweede item is ook belangrijk: de priester Finnian preekt vanuit zijn wit lemen huisje (Candidat Casa) iets boven Hadrians Wall en steeds meer mensen vallen voor zijn charmes en preken. Wat als de mensen niet meer geloven in de oude goden en gewoontes? Aan wie kun je dan nog de glorie daden vertellen.
Bij het afsluiten van de moot verschijnt pack totem Samladh de leeuw niet in zijn glorie zoals normaal, maar als een kleine, vale en vage afspiegeling. Mocht er nog twijfel zijn: dit is de schuld van de priester!
Ondanks een sterk betoog van ahroun en galliard om eer en glorie te behalen tegen de umbrood, blijkt na stemming: de jonge pack members van Tat Ryan moeten de priester gaan doden, terwijl Tat meehelpt om de komende expeditie te plannen. Ze vertrekken en komen via de umbra snel ter plekke. Daar staat Darragh Birdsong , in zijn vogelsbotjes harnas, met zijn vogelhelm. Volgens hem is het geen goed idee om de priester te doden. De White Howlers zijn op het verkeerde pad: haat en trots. Tijdens het gesprek blijkt dat ook deze garou voor de priester is gevallen. Net als het gevecht uitbreekt verschijnt Finnian zelf. Een jonge priester met baard en lang haar (boven op zijn hoofd nog iets korter, ivm zijn tonsure die hij tot daarvoor had). Niemand hoeft te vechten voor hem.
Tijdens het gesprek legt hij uit hoe hij de wereld ziet, aan de hand van een celtisch symbool met daarin een centrale cirkel met concentrische ringen legt hij uit dat alles bij elkaar hoort, hand in hand met de vader, de zoon, de heilige geest. Ergens sluit dit aan bij wat de garou geloven. Maar hij noemt het niet Gaia, en dat weigert hij ook. Dannagh laat zich dopen, olie op het vuur voor de theurg. ‘ Ga weg’ eist de theurg. ‘Nee’ zegt Finnian ‘Dat is niet aan jou, noch mij. Maar aan de mensen zelf’
De Philodix daagt hem uit en Finnian keert de wang toe. Na de klap activeert Finnian, een Messianic Voice Mage, een kracht veld. De Philodix mist de tweede klap, maar Finnian legt wel zijn hand op zijn hoofd en zegt: oordeel zelf. Hij laat beelden zien van zijn pad en daden. Hij zit niet op rijdieren, geneest mensen (ook niet gelovigen), helpt ouderen, zorgt voor irrigatie en heeft gezorgd voor stenen paden binnen het dorp (naar Romeins model) . De Philodox geeft zich gewonnen. De Theurg wil bloed zien en Dannagh duwt hem door de umbra.
In het gevecht daar verslaat de Theurg Dannagh, en bijt zijn strot door toen deze hem zijn overgave aanbood. Het pack is not amused.
Finnian bied de houten dooplepel aan, een magisch artifact (fetish) “Het zal jullie helpen in de belangrijkere strijd die komen gaat” De theurg beent weg, de ragabash accepteert het.
De rest van de tribe klopt de theurg op zijn rug voor het doden van Dannagh, overlopers doden is belangrijk. Maar de priester is nu even niet belangrijk: eerst de expeditie naar de umbrood. De tribe trekt ten strijd door de highlands tot ze bij de plek aankomen die Kelpie Water had gevonden: een plek die stinkt naar de wyrm, het gras is dood en de rotsen zelf voelen vettig, broos, en vies. De grot ligt in de vallei: aanvallen! dood de umbrood!
De klapt de val dicht.
Duizenden banes en fomor en schaduwen komen uit de grond en rotsen achter de White Howlers. Kelpie Water schreeuwt: laten we de leider doden! De grot in! Coruroc lijkt te vechten en is in tweespalt met zichzelf…wacht, zegt hij zwak, nee, dat is fout. Maar alleen de ragabash (dankzij de dooplepel) en philodox letten op hem. De rest stormt in hun razernij door de grot in. Dieper en dieper in de Temple Obscura, de ingang tot de spiral labyrinth.
De philodox en ragabash beseffen het, maar het is te laat, de duizenden banes die komen aangestorm vormen een groot figuur, zij zijn de umbrood: maeljin the duke of Hate, Lord Steel, van de urgewyrm Abhorra. De banes en fomor aan de andere kant zijn een tweede maeljin, The Chieftain of Rage, van de urge of violence, Ba’ashkai.
Ragabash, philodox en Coruroc vechten dapper: maar ze zijn geen partij. Coruroc wordt vechtend opgetild en het labyrinth in gedragen. Hij moet Mockmaw worden, de leider van de Black Spiral Dancers. Ragabash en Philodox sterven als laatste vrije White Howlers. Het zou een dapper en eervol verhaal zijn, maar er is niemand om het te vertellen. De tribe is vernietigd en de Black Spiral Dancers zijn geboren.
dank voor jullie spel
groetjes
Eric

Center 42 – deel 9

In progress

Mage

We liggen in hinderlaag te wachten. Er hangt een vrachtwagen in de lucht te wachten. Na lange tijd komt er een patrouille van vijf spinnen naar beneden. Spider_robotZe willen langs de gebouwen en gaan dus niet onder de vracht- wagen door. Hannibal stuurt hem hun kant uit en probeert de truck tegen hen aan te kegelen. Hij raakt de achterste twee. Die zijn zwaar beschadigd. De andere drie stoppen en scannen hun omgeving. We aarzelen. Hebben we genoeg aan twee kapotte verkenners uit de achterhoede. Hannibal besluit van niet, misschien heeft er maar xc3xa9xc3xa9n een ID. En als ze er wel allemaal een bij zich hebben, is de kans groot dat deze twee kapot zijn. Dus we moeten toch aanvallen. Bovendien, zij zien ons. Eentje richt met zijn poot (met loop) op ons en schiet. Jannie wordt geraakt! Het is een elektrische schok. Ze ligt op de grond te spartelen en kan niets meer. Max trekt zijn revolver en schiet. Hij raakt, maar het pantser voorkomt serieuze schade. N1c0 scant de spinnen op zwakke plekken; dat zijn, zoals je zou verwachten, de gewrichten. En het zijn natuurlijk digitale wezens …

Hannibal gooit een energiestraal naar xc3xa9xc3xa9n van de spinnen, maar die absorbeert de energie gewoon. De spinnen komen al schietend op ons af. De ene verstapt zich en mist, maar de andere raakt N1c0. Ze wordt geraakt en valt schokkend en wel op de grond. Max schiet weer en raakt een gewricht waardoor de spin lam raakt. Hannibal pakt zijn pistool met de prime kogels. Hij probeert de elektrische energie van N1c) en Jannie af te tappen. Het zweet staat op zijn voorhoofd maar het lukt!

De voorste spin is bij ons. Jannie en N1c0 kunnen weer bewegen en zijn net aan het opkrabbelen, dus die probeert hij te spletten. N1c0 rolt net op tijd weg. De grond waar ze op lag is kapot. Bij Jannie raakt hij alleen haar rok. Die (en de grond eronder) is heel erg kapot maar zij heeft niets. Helaas schiet een andere haar neer met zijn shock gun. De derde raaklt Hannibal. Alle wapens richten zich nu op Max en N1c0.

Max grijpt de spin die over Jannie heen staat en probeert hem kort te sluiten. Hij is niet uitgeschakeld, maar wel afgeleid. N1c0 probeert eerst contact te leggen via WiFi of BlueTooth, maar het is te hectisch. De weerwolf Digital Flow besluit dat de spinnen dichtbij genoeg zijn en springt uit zijn hinderlaag. Maar zijn klauwen missen. De voorste spin bijt Max, goed raak. N1c0 pakt haar Mini-EMP (een 2-dot artifact/device) en vuurt.Raak! De voorste robot verstart. Gelukkig maar, want hij heeft Max nog in zijn bek. Die weet zich los te wurmen. Hannibal schiet de langzaam instabiel wordende met Forces en Prime geladen kogel op xc3xa9xc3xa9n van de schietende spinnenrobots af. Einde robot. De loop van zijn wapen is nu oververhit. Max botchet met zijn Forces effect. Hij geeft nu licht.

De weerwolf, die overigens vreemd hondachtige oren heeft, maakt gebruik van de reboot van de voorste robot. Hij neemt de controle over de machine over. Jannie komt bij. Hannibal zegt: “Mocht ik geraakt worden dan moet je die kogel afvuren, want hij wordt nu erg instabiel.” En ja hoor, hij wordt inderdaad geraakt. Jannie weet wat haar te doen staat en schiet de schutter af. De kogel is erg effectief, de robot is serieus beschadigd. N1c0 overlegt met de weerwolf. Zijn controle duurt niet lang, maar hij kan een tijdelijke shutdown forceren. Ze beginnen hem open te schroeven. Intussen schiet Max de laatste bewegende robot kapot. Daarna kan Jannie hem genezen; daarvoor kan ze zijn eigen bloed gebruiken.

Als Hannibal weer bijkomt gaat hij N1c0 en Digital Flow helpen. Ze vinden een ID-kaart en een kristallen ‘geomid fragment’. De weerwolf noemt het een Weaver fetish, Daarmee wordt je niet alleen door spirits herkend als weaver-creatuur, maar kun je zelf ook andere weaver-dingen herkennen. We vinden ook een stabilizer Patch, die wilde weerwolf graag hebben. Hij legt uit dat het een pleister is waarmee je een garou in zijn geboortevorm kunt dwingen. Hij wil het erg graag onderzoeken. Feitelijk is dit ding precies de reden waarom hij hier is. Ook vinden we een paar Booster patches, waarmee je een eigenschap tijdelijk kunt verhogen, hij waarschuwt ons dat die nogal verslavend zijn. De harnassen zijn ook sterk, maar je hebt er niet veel aan als mens. Ze hebben de verkeerde vorm. Ook de lightning Claws zijn formidabel, maar die hebben hetzelfde bezwaar, ze zijn niet voor de menselijke anatomie. Max neemt er toch xc3xa9xc3xa9n mee, en een pantser. We kijken nog even naar de door de bus geplette robots. Die zijn inderdaad totaal kapot. Hannibal sloopt nog wat transistoren, printplaten, lenzen en een accu uit de verschillende robots.

N1c0 laadt de EMP weer op. De weerwolf raadt haar aan om toch ook Spirit te leren. Maar dat vindt ze wel erg vaag. Hij raadt haar aan om het gewoon als een andere dimensie te zien. Daar heeft ze wat aan! Ze is zxc3xb3  blij dat ze hem een compliment geeft met zijn schattige oortjes, maar dat valt helemaal verkeerd … tot haar verbazing.

We nemen afscheid en rijden inde opgekalefaterde auto naar Downtown. Het is niet druk. Af en toe zijn er afslagen naar Old Town, maardie zijn afgesloten door spinnewebben.