Scorpio Rising – 16

Scorpio Rising 16 – Full Moon

Flashback! In New Orleans was het al in volle gang: de aankondigingen voor verkiezingen. Als de party dagen later in Augusta aankomt dan is het zover: men mag stemmen. Whipsaw, Liz en Doc stemmen op Abraham Lincoln, de mans wiens posters vakkundig werden opgeruimd in New Orleans. Het stemlokaal is het gerechtelijke gebouw, er staat een geduldige rij op de houten planken, onder toeziend oog van een wit houten balustrade. Rat’s mag niet stemmen, want deze staat nergens geregistreerd (en heeft geen ID bewijs). De uitslag wordt pas dagen later verwacht, dan is men al weg.

In het dorp van de Croatan laat Whipsaw leren laarzen en een broek maken. Doc gaat voor het eerst in lange tijd baden (de natives vragen dringend edoch beleefd of hij dat downstream wil doen). Rats bestudeert de lokale umbra. Deze omgeving is schoon, de caern (zeer vlakbij) is actief en er zijn duidelijke verbanden met anderen (meer afgelegen) caerns, als een soort krachtvelden.

In de dagen die komen, druppelen garou van andere tribes binnen. Drie dagen later verschijnt Little Red Fox ten tonele, samen met de Uktena Liluye, Mouse Moon en een oudere man die aan een zilveren pijp-tomahawk lurkt: Old Red Owl. Weer valt het op hoeveel kraaltjes in Mouse Moon’s haar spirits bevatten, ze is duidelijk dol op talens en fetishes, het geheel geeft haar iets unheimlichs. Hun galliard is Muscowequan, oftewel ‘Hard Quill’, een Hopi die duidelijk is vernoemd naar zijn fetish zilveren veer waarmee hij schrijft. Ze reizen met een groepje krijgers, de beruchte Dog Soldiers oftewel Hotamétaneo’o: met zwart geschminkte gezichten en witte accenten en veren tooi/helmen om zo veel mogelijk een hondenhoofd na te bootsen (kinfolk). Hieruit valt af te leiden dat de rest van deze Uktena tribe in de buurt zou kunnen zitten. Niet veel later verschijnen ook de Wendigo Blood Shikoba, de met littekens behangen vechtlustige vrouw, en haar lupus theurg Hunger of Shadows – die nog steeds een gezonde afkeer heeft van de party-of-wyrmbringers.

Wolfgang, de galliard van de Rabbit Chasers, zit te broeden op zijn onmogelijke liefde en is er met z’n hoofd niet helemaal bij, vooral als de ragabash hem er ironisch edoch fijntjes op wijst dat er over dit onderwerp veel (dramatische) liederen en verhalen bestaan. Whipsaw vertelt het verhaal in zijn plaats. Iedereen verzamelt zich rond het centrale kampvuur, aan de rand zijn andere kampvuren waar het eten wordt bereidt. Naarmate de avond vordert, haken steeds meer kinfolk (waaronder de Dog Soldiers) en mortals af. Er vind een rituele dans plaats op getrommel, sommige beschildert, sommige met maskers, sommige met ceremoniële veren. De dansers van de drie tribes vullen elkaar aan en haken op elkaars passen en uitdagingen in. De moot rite is begonnen. De rite wordt afgesloten met een howl en de caern wordt replenished, iets dat voor de party lastiger is (2x zoveel) omdat de rite anders is dan ze gewend zijn. De Rabbit Chasers zijn de vreemde eend in de bijt en als goede gastheren zitten de Croatan tussen hen en de andere tribes in.

Eerst worden wat algemeenheden verteld: aanvallen hier, settlements daar. Dan gaat het gesprek over de Rabbit Chasers. Whipsaw stapt naar voren, hij houdt het als philodox zakelijk, treffend en zonder veel opsmuk (en dus een beetje stijfjes). Hunger of Shadows (nu een mens) gromt “Pack van Coyote. Julie komen hier binnen en vertellen dat jullie niets met de oorlog van de withuiden te maken hebt. Straf deze Beasts of War!” Er is wat gemurmel na deze woorden. Wachese vraagt Whipsaw om repliek. Deze zegt dat het pack te klein is om dit alles te hebben veroorzaakt, het is al langer in de maak, iedereen wordt gemanipuleerd want haat en woede zijn het doel van de bane. Wachese vraagt, jullie verwijzen naar een bane die het schuld zou zijn, dat is natuurlijk eenvoudig maar wat is het bewijs? Doc geeft het gebroken Gaian Scale door, samen met de gebruikte bamboe geest-opslorper van Laveau (gebruikt op de bane van Lalaurie) en de penning van Lalaurie die de BSD bij zich droeg.

Rat’s, ondertussen, merkt op dat Mouse Moon verstrooid en een tikje dwangmatig speelt met een amulet in haar handen, alsof het een ‘tic’ is. Hij kent het ding ook, maar wat is het ook alweer? Geïntrigeerd kijkt hij door Mouse Moon zit in haar eigen wereldje. Hij herkent het ding … het lijkt op een bane talen, maar wat moet Mouse Moon hier met een bane talen? En waarom zo obsessief? Hij vertelt het tegen Doc, maar deze kan niet zo veel doen, ze zijn hier te gast. Rat’s schuift omzichtig op naar Little Red Fox, omdat deze tussen de Croatan zit is dit toevallig de bekende die het dichtste bij zit en LRF is in de leer bij Wachese, en deze moet het bericht krijgen. Hij legt er de nadruk op dat hij niemand wil beschuldigen, maar misschien dat zij iets heeft dat het verhaal zou kunnen bevestigen. Little Red Fox merkt op dat Wachese druk bezig is. Rat’s vraagt het nog bij een andere (Croatan) philodox Aylen Cloudwalker, Is dit gefriemel en gestaar normaal? Nee, antwoord zij, maar ik ken de Uktena theurgen niet zo goed.
Het gesprek over de bane en de manipulatie gaat door: is Doc bereid om Truth of Gaia te ondergaan. Ja. Cottontail Jump mengt zich ertussen met een eerste vraag: ben je ontmaagd? Ja, antwoord Doc stoïcijns. Wachese, Wat heb je gezien toen je de spirit opzoog? Doc geeft een uitvoerige beschrijving. Ben je bezeten?, vraagt Wachese. Doc kijkt verontrust, Ik hoop van niet, maar een Rite of Cleansing kan helpen om dat aan te tonen. Hmm, zegt Wachese, zo simpel dat ik dat bijna vergeet. Ze voeren het ritueel uit en Doc kan uit de cirkel.

Rat’s zit inmiddels naast een andere (lupus) theurg, Gopher’s Demise. Hij hangt het verhaal ook tegen haar op. Ze kijkt, “Ja raar. Hoe kwam je hier op?” Rat’s verhaalt van de ‘omgekeerde’ Wyrm Scale, de Gaian Scale. Misschien is deze bane talen dat ook? Kunnen we Liluye inschakelen?

Muscowequan, de galliard van de Uktena, gooit nog wat olie op het vuur. Hij haalt Hopi voorspellingen aan, met name de Blue Star Kachina, een kind dat de ondergang van de wereld aankondigt, of veroorzaakt. “Niet alleen het Pack van Coyote, ook het zaad van Coyote,” declameert hij, “Dit is zonder precedent. De Blue Star Kachina kondigt het einde aan! De wereld wordt gereinigd, de overgebleven worden middels een riet naar een nieuwe wereld geleid door de Blue Star Kachina. Het is duidelijk dat het onderwerp Blue Star Kachina veel angst en onzekerheid oproept. “Wat voor spel spelen de spirits? Wat is Coyote aan het doen? Laten we de Blue Star Kachina stoppen nu het nog kan!” Liz valt uit, “Dus omdat mijn kind misschien een Blue Star Kachina is, wil je de vrucht uit mijn buik snijden?” “En je hoofd erbij!”, vult een ahroun aan. Whipsaw zegt, “Dus jullie willen jullie messias doden?” Er is veel discussie onder de theurgen. Doc kijkt rond en ziet dat de ragabash zich een beetje hebben afgezonderd en gezellig stand te keuvelen, hen boeit dit gedoe niet zo veel. Doc heeft een idee en haalt drank. Hij werpt een blik op de introverte Mouse Moon en spreekt de ragabash aan: de eerste de Mouse Moon erbij betrekt krijgt drank, de tweede fles is voor degene die de theurgen uit elkaar trekt. Coyote Laughs, de Uktena lupus ragabash die met explosieven werkt, duikt met lichte explosieven in de groep theurgen: dat doet de truc. Hij wint de fles.

Rat’s maakt gebruik van de situatie en loopt met Gopher’s op Liluye af, “Er is iets mis met Mouse Moon.” Liluye kijkt afgeleid op, “Niets mis mee.” Rat’s laat zich niet uit het veld slaan, “Kijk eens wat ze in haar handen heeft.” Gopher’s Demise knikt bevestigend. Mouse Moon wordt lastig gevallen door een ragabash die het amulet wil afpakken, en ze houd het ding bij hem vandaan. Het amulet is nu goed te zien: Rat’s had gelijk het is een reverse bane talen met een wyld spirit ipv een bane spirit. Pijnlijk. Hij grijpt de philodox Cloudwalker die hij eerder had aangesproken en zij seint Whipsaw in. Rat’s en Doc nemen een positie in. “Zorg dat ze niet ontsnapt.” Cloudwalker grijp een obsidianen pijl uit haar koker (ipv een zilveren). Als iedereen in positie is loopt Cloudwalker op haar af, “Wat heb je daar?” “Niets,” zegt Mouse Moon, ze frommelt het ding weg. Na wat heen-en-weer rent Mouse Moon weg. Whipsaw probeert op haar te duiken, maar ze ontwijkt. Rat’s, Doc, Gopher’s, en Whipsaw zetten de achtervolging in. Rat’s gooit pikhouweel, hij raakt haar, en struikelt verder en wordt afgeremd. Doc probeert haar te grijpen, maar ze weerstaat. Rat’s duikt er boven op en samen ontfutselen ze haar het object. Met sense wyrm ruikt men nu wyrm taint, de Wendigo ahroun ruiken het ook, veranderen in Crinos en willen haar aan stukjes scheuren. Whipsaw en Liz proberen de meute tegen te houden: “stop!” Whipsaw, in Crinos, “dit is onze getuige.” Doc voegt eraan toe: “verlies je glory maar! Liz, Wachese, stop hen.” Rat’s staat klaar om haar mee de umbra in te trekken. Een Wendigo legt een klaive tegen die van Whipsaw en begint een stare down.

Rat’s fluistert tegen Mouse Moon, “Wil je dit overleven?” Dan gaat hij met haar de umbra in. Whipsaw en de Wendigo kijken verbaasd. In de Umbra probeert Mouse Moon zich los te rukken door in Crinos te gaan. Maar Rat’s heeft haar muurvast. Hij doet Jackrabbit Jump met haar en gaat voor de voeten van Wachese uit de umbra. Wachese en de Croatan willen haar uithoren. De Wendigo willen haar onmiddellijk doden. De Uktena zijn stil. Een kleine meerderheid is voor verhoren. Het blijkt dat het amulet zelfgemaakt is, ze is geen Black SPiral Dancer, maar ze heeft wel een wyrm taint en dit amulet hielp om dat te verbergen. Ze deed er niets mee, maar het is een gewoonte, om vast te houden aan garou zijn. Ze droeg interessante spullen bij zich, een Spirit Whistle (doet spirits pijn) en een flesje Death Dust (praten met geesten van de doden).

Doc begint de ondervraging maar ze geeft nog geen sjoege. Met de gift persuasion en subterfuge wordt ze spraakzamer. Al pratende beginnen haar dingen te dagen, waar ze zich eerder niet van bewust was. Zij hoort ook continue gefluister. Als ze meer praat komt de intrinsieke haat in haar naar boven. Het fluisteren heeft gebruik gemaakt van haar boosheid en dat gevoed. Al speculerend (poppenspeler wel / niet?) voegt Wachese toe (RED: en zoals jullie deduceerden aan de hand van de prelude sessie) dat dit klinkt als de urge wyrm Abhorra, de Urge of Hatred. Liz vraagt of er ook een urge is van Rage? Ja, Ba’Askai, de Urge of Violence. Als die via Death Valley vrij komt, dan is dat veel erger dan Whippoorwill, die is er alleen maar om de caern kapot te maken.
Rat’s vraagt of het een idee is om Mouse Moon naar het Silver Lake te brengen, haar doden zet aan tot meer haat. “Nobel,” zegt Wachese, “jullie queeste?” “Nee, dat is meer iets voor haar tribe, de Uktena” zegt Rat’s, Liz knikt beamend.

Wachese roept de moot weer bijelkaar en creëert orde. De Uktena krijgen de opdracht van de Umbra queeste met Mouse Moon. “Terug naar het Pack van Coyote,” zegt Wachese, “Cloudwalker wat denk jij?” “Het lijkt me waar,” knikt zij. De theurg Old Red Owl (Uktena) zegt dat het hem ook waar lijkt. Wachese, “Deze garou hebben hun eer (hij kijkt Whipsaw aan) en veiligheid op het spel gezet. Ze hebben de reikwijdte van de klauwen van bedreiging aangetoond. Dit is groter dan de strijd tegen de wyrmbringers, excusez le mot. Als een urge wyrm betrokken is, dan hebben we als garou een veel groter probleem. Dus, even terug naar jullie verhaal. De bane de souleater, waar jullie het over hadden, wordt geassocieerd met Eater-of-Souls een van de drie hoofden van de wyrm. Ba’Askai de urge wyrm of Violence, wordt geassocieerd met Beast-of-War. In het verhaal van de Drie Stammen, zijn er drie broers, ieder van de broers is de grondlegger van een van de stammen. In het pure land kreeg elk van de broers zijn eigen nemesis: de oudste broer kreeg de Defiler Wyrm, de middelste de Eater-of-Souls, en de jongste de Beast-of-War tegenover zich. Ik denk dat we terug moeten naar Death Valley. We moeten de Caern sluiten en terugwinnen. Pack van Coyote, zijn jullie bereid om ten oorlog te gaan?” “Ja!!!!!” Roepen de Rabbit Chasers in koor. “Geef ons wat tijd om voor te bereiden. Dus reis ons vooruit, maak zelf nog wat dingen in orde. Ontmoet ons over drie manen bij Furnace Point.”

De renown wordt erkend. Na de sluiting van de moot is er een feest, maar het is wat ingetogen en vooral de Uktena gaan snel weg, het pack dat Mouse Moon begeleidde is dan al vertrokken. De Wendigo laten de Rabbit Chasers met rust, alleen Little Red Fox (en de Croatan) praat met de party.

Tanais 106

Tanais 106

Chang raadpleegt het oude computersysteem met het wachtwoord at hij van de onsterfelijken heeft gekregen. Zodra hij inlogt, krijgt hij een pop-up, een ‘FutureMe’-bericht van de eerste onsterfelijke, opa, die zich hier Bram noemt. Het dateert van 1 jaar voor Expulsion. “Mocht ik dementeren, voor degene die dit leest, weet dan dat Jerry de boel gesaboteerd heeft. Mijn protegé Imhotep heeft een goed plan om de wereld te redden. Maar Jerry wil de ruimte in vluchten.” Cheng leert ook dat de zonium gedestilleerd moet worden uit wezens met een ziel. Onsterfelijken hebben geen ziel meer. Het is een zeldzame stof die in het universum voorkomt en er voor zorgt dat materie en antimaterie naast elkaar kunnen bestaan. Het was bekend dat je met zonium de Igrot-tentakels kunt losweken. De meeste alien-immortals zitten vol met zonium, in tegenstelling tot de menselijke onsterfelijken.
Terwijl Chang bezig is ontvangen we een bericht van Joe Clef. “Er is weer een vreemde verstoring. Kunnen jullie snel langskomen?” We nemen de Magic Bus naar Plymouth.
“De colormeters bij Sellafield slaan uit.” zegt Joe, “Het is daar oogsttijd.”
Omdat daar een niet-technologische zone is, gaan we in onze solar gedaante. We landen op het vliegveld waar we de eerste keer ook aankwamen. Daar is het nu verlaten. We volgen het paadje door het bos en langs de weilanden met zespotige koeien, de velden en de huisjes van Frank’s volgelingen. De mensen die op het land werken doen alsof ze ons negeren. Alle kleuren zijn feller, de geluiden zijn intenser. Chang verandert in Elaine en doet [detect Color]. De gradient is richting het klooster van Maria Magdalena en ook richting het hutje waar Frank zijn nare rituelen uitvoerde. Twee polen. We lopen verder door het woud naar de hut van Frank. Als we aankomen is het inmiddels donker. We slaan kamp op en oude wacht, maar er gebeurt niets. De volgende ochtend is de kleur zo vol dat het voor onze [Color-sense] van de dingen af begint te druipen. Oogsttijd inderdaad.
Gwan merkt dat er meer spinnen en insecten zijn dan normaal. Met [Spirit Detecting Glance] is te zien dat de mudmen in het zand desintegreren. Specters kronkelen in helse pijnen en lossen op. Het Paars van de Tempest wordt vervangen door Zwart. Het doet Chang denken aan de magie van Nehal Nemar uit Tanais. Risha onderzoekt het, hier wordt geen Color geoogst zoals Eenoog dat doet. Het wordt niet grijs, maar de kleur lost op en wordt vervangen door zwart. De mudmen komen uit de Tempest en Tempest heeft de 5D-frequentie Paars. De golflengte verschuift hier naar Zwart.
Het lijkt er op alsof er hier een nieuwe zwarte bron aan het ontstaan is en zijn benieuwd of er bij het klooster een witte ontstaat. Dat is een dag reizen. De volgende middag komen we in het centrale dorp. We zijn nog in solar vorm, dus we worden niet herkend. Bij het klooster zien we zwarte schimmen. De nonnen lijken die niet op te merken. De schimmen negeren ons, maar hangen rond bij de zusters, die er uitgemergeld uitzien. Het goede is er uitgezogen. Er zijn veel schimmen, veel meer dan zusters. Er ontstaat een sfeer van duisternis. We activeren Charms als Spirit Detecting Glance + SoulCutting Attack en Soul Sword. De schimmen, het kwaad trekt in de nonnen en ze beginnen hysterisch te gillen: “De Dag des Oordeels is gekomen!” “Het is voorbij!”
Gwan zet zijn anima aan. Het duister wijkt voor de glorie van de zon. We kunnen ongehinderd het klooster in en de overgebleven zwarte geesten afmaken. Risha leidt het gezelschap naar de zetel van het orakel, de meltdown. Daar is een enorm gat, waar vroeger kleur-dampen uit opstegen. Nu is er een zwarte leegte, geen zwarte bron, maar een doorgang naar de Abyss. Die heeft deze zwarte kleur als 5D-frequentie. Met [Color]-magie ‘duwen’ we deze plek terug naar het geel-groen dat de frequentie is van onze eigen werkelijkheid.
Claude wil eerst Pashupati contacteren. Hij voelt heel even de aanwezigheid van zijn godheid en dan zijn er een knal en een lichtflits. We worden door een muur heen geslagen. Dit was een materie-antimaterie explosie. Oeps – de nieuwe Pashupati kon in deze wereld niet bestaan en is geëxplodeerd. En Claude is extra geïnspireerd. Gwan scry’t wat er in deze Abyss is. Zijn zicht wordt geblokkeerd door onze Witte Stad, die blijkbaar hier in het midden van de Abyss tussen de wereld van materie en de wereld van antimaterie in zit. We gaan verder met het verschuiven van de frequenties. Ieder verandert in de aardse magiër en volgt haar eigen magische paradigma. Het lukt. Even verdwijnt het zwarte gat en verschijnt de meltdown. We zien een enorm vrouwenhoofd dat gilt van de pijn. Zodra het helemaal werkelijk wordt, breekt het vrij en verdwijnt het uit het zicht. Dan is het zwarte gat van de Abyss weer terug. Helena herkent het hoofd als een van de twee hoofden van de tweehoofdige god van de kloosterorde en de Paulinische orde. Het heiligdom van het andere hoofd is natuurlijk de hut van Frank.
Verder het klooster verkennen. De hoofdnon herkent Helena: “Aaaaah !!! De antichrist !!!”
In het kantoor van de abdes vinden we aantekeningen van de laatste orakels. “Als het dode zaad van de Paulinische orde naar de zusters wordt gebracht, zal de God sterven en de Zwarte Stad zich openen.” Aha. Helena is inderdaad de antichrist. Zij heeft een wagen met dode kinderen naar het klooster gebracht… Terwijl Helena zich herpakt, kijken de anderen met [Time en Mind-link] naar het verleden. Ze zien hoe er hier een blok zwart basalt vanuit de Abyss wordt weggeschoven. Daarachter zijn talloze mijnwerkers aan het werk. Ze stromen als zwarte schimmen door de opening onze wereld in.
We gaan snel naar de hut. Daar komen we de volgende avond aan. Waar eerst het nano-zand was en de huilende geesten is nu de bovenkant te zien van een basalten stad. Op de plaats waar de hut stond is nu een hoge sokkel met daarop een groot dood hoofd. De stad is aan het ‘stollen’, de spirituele dimensie is fysiek aan het worden. Deze Abyss heeft net zoveel zonium als de Tempest. Gwan merkt dat de rand van de Tempest naar ons toe kruipt. Voordat het helemaal realiteit geworden is moeten we handelen! We kunnen nog over de interface tussen deze wereld end e Abyss lopen, maar het wordt zompiger naarmate we verder naar het midden komen. Helena verandert weer in Risha en vliegt met Claude naar het midden. De anderen kunnen er ook heen vliegen en we zakken in het midden bij het gepijnigd kijkende hoofd door de realiteit heen.
Claude roept Pashupati aan. Er is intussen een nieuwe god op die troon gaan zitten. Die verschijnt en kijkt verward, maar ook verwaand. “Onderdaan, u heeft geroepen?” “Dat klopt. Ik wil u een gunst vragen. Dit hoofd is een god van de andere wereld en hij zit vast in de Abyss.” Pashupati zegt: “Uw wens wordt vervuld.” Hij geeft in een enorme ontploffing al zijn energie aan het hoofd. De sokkel is leeg en we zien in onze wereld een enorme tweehoofdige reus-geest. We vliegen de Zwarte Stad uit. Het proces van stollen is nu gestopt.
Wat nu?
– contact opnemen met de bosjesmannen om ze te waarschuwen
– contact zoeken met de tweehoofdige god om hem eventueel over te halen om mee te gaan de ruimte in
Dat laatste kan Risha/Helena niet, want die is de antichrist.
– [Time 3] in de colorcopter inbouwen, zodat we tussen de twee werelden heen en weer kunnen reizen zonder dat we decennia kwijtraken op Aarde als we een paar weken op Tanais zijn.

4 xp.

Scorpio Rising 15

Scorpio Rising 15 – Waxing Full Moon

OK, de Rabbit Chasers zijn gemanipuleerd. En nu?
Er is een psychomachina bane die manipuleert (de ‘poppenspeler’), er is een oorlog die op het punt van uitbreken staat, er is een nare Souleater bane die losloopt en Shameful heeft gedood. Niemand heeft een beter idee dan naar de natives gaan om de verhalen te gaan vertellen, renown op te doen en kennis op te halen.

Het idee krijgt handjes en voetjes als Doc voorstelt om naar Roanoke te gaan, op zoek naar de Croatan, want bij Furnace Point zitten de natives niet meer. En ze gaan, tot plezier van Whipsaw en Wolfgang de Iron Rider, met de trein (weaver)! Liz is iets gelatener, aangezien dit niets nieuws voor haar is. De tweede (iets minder) en derde klas (iets meer) wagons van de stoomlok hobbelen en botsten over de rails, de goederen wagons waar Doc en Rat’s zitten helemaal. Alleen de eerste klas passagiers zitten echt comfortabel. De trein stopt regelmatig en met grote pijpen uit watertorens wordt water bijgevuld en arbeiders lepelen kolen op de kolenkar. De paarden en de handelswaar (in hutkoffers) van Doc staan in de goederenwagons.

Doc deelt drank rond, een chineese handelaar in dezelfde goederenwagon deelt zijn opium. Rat’s besluit om te gaan chanten als iedereen van de wereld is. Hij roept Cockroach op, een van de weaver spirits, en er zitten ook kleine kakkerlakken op de trein. Dan merkt Rat’s een figuur op met een grote ronde hoed, rond van boven, lang haar, een indiaan met een ouder gezicht. Hij stelt zich voor als Whiskey Jack: Je hebt nog veel te leren, laat die Whiskey eens langskomen. Cockroach is even ‘on hold’, vertel eens waarom roep je Cockroach op?
Rat’s vertelt over de avonturen en de banes en de Croatan. Whiskey Jack vraagt: wat is de totem van de Croatan?
Rat’s denkt na en zegt: schildpad.
Heel goed, zegt Whiskey Jack, hoe ben je daar achter gekomen?
Ik dacht, het zijn indianen aan de kust dus het zal wel een wezen zijn dan aan land en op zee kan leven. En in een trein komt schildpad niet.
Klopt, zegt Whiskey Jack, goede theurg. Croatan zitten in Oklahoma en Carolina. Whiskey Jack kijkt naar buiten, door de openstaande deur van de goederen wagon. Kijk, zegt hij, hij beweegt zijn arm om het landschap aan de wijzen.
Rat’s beseft dat Whiskey Jack een spirit is, het landschap buiten is veranderd in de umbra. De lucht is groen, met donkere, zwarte wolken, in de verte is een enorme Tornado te zien, die stationair op zijn plek blijft. Bliksemflitsen laten diepe paarse afdrukken na die maar zeer langzaam oplossen. Spirits buiten zijn onrustig en vliegen snel. De umbra is zeer gevaarlijk geworden. Die Twister, dat is Death Valley. Whiskey Jack kijkt bedrukt. Jullie queeste begint zijn eind te naderen. Tips?, vraagt Rat’s hoopvol.
Whiskey Jack schud zijn hoofd, Ik weet het niet. We zijn stom geweest. Allemaal. De banes bevechten help hopelijk. In Roanoke kun je zien wat de bane doet. Het bestaat niet meer. Dat de blanken weggetrokken zijn met de natives is een romantisch verhaal. Doc beseft dat Rat’s loopt te kletsen … maar ziet niemand … ach zelf ziet hij vreemdere dingen.

In Augusta wordt uitgestapt, op de grens South Carolina en Georgia. Er wordt een piekfijne kar gekocht voor Doc, met state-of-the-art rem, toeter, en koetslampen. Hij vindt het maar niets. Ze gaan reizen en zoeken naar de Croatan. De mensen in de buurt kunnen vertellen dat de indianen in het Noorden zitten. Ze reizen twee dagen, doen navraag naar indianen en doen af en toe de howl of introduction. Het heuvelige grasland heeft hier en daar een loofbos.
Na twee dagen rijden wil Rat’s Turtle oproepen, Liz wil wat meer inzicht in het theurg-schap en helpt hem. Rat’s is niet zo gewend aan assistentie en rommelt wat, maar Liz compenseert. Wolfgang en Whipsaw spelen een vrolijk deuntje. De aarde gromt en bromt, de heuvel waar ze bij zaten beweegt. Een mopperige lage stem zegt: Ik houd niet van harmonica en zingende zaag. Waarom zou ik het pack van Coyote helpen? Er wordt verteld en de spirits zeggen dat de Rabbit Chasers geholpen moeten worden. Turtle moppert nog wat: Jullie zitten in tribal territory. Er is een moot van natives, dat zijn jullie duidelijk niet, maar hoe kan ik jullie introduceren?
Is Little Red Fox er? Liliyu? Rat’s vraagt nog om een gift. Er wordt bedankt en afscheid genomen.

Na twee dagen komt een groep natives hen tegemoet rijden: ugh! Ze leggen hun handswaar neer, ze zien de blanken als ‘toeristen’ en een manier om eenvoudig geld te verdienen. Ze hebben kettingen, snuisterijen en leerwerk. Vooral het leerwerk is van hoge kwaliteit. Whipsaw koopt een leren hesje en Wolfgang vraagt naar Little Red Fox, maar krijgt geen respons. Dan schetst hij het symbool van de Wendigo.
Dan zit je verkeerd, krijgt hij te horen.
Er zou er één moeten zijn, probeert Wolfgang nog eens. De indianen zijn geïntrigeerd, hoe kennen jullie bleekgezichten een Wendigo?
Van Furnace Point, licht Whipsaw toe.
Blijf hier wachten, zeggen de natives. Er wordt kamp opgeslagen. Doc grijpt de gelegenheid aan om zijn befaamde stone soup te maken, Rat’s wordt daar zo blij van dat hij zijn eeuwenoude familierecept ook wil delen. Wolfgang en Liz vertrouwen het allemaal niet zo en gaan op zoek naar groente en wild. Vreemd genoeg geeft een maïs spirit Liz een maïskolf, een aardappel spirit geeft aardappelen, en, helemaal bizar, een eekhoorn gaat voor haar op de grond liggen met de buik omhoog. Kortom Liz en Wolfgang hebben allerhande ingrediënten om eten te maken. Na het eten wordt er melee geoefend.

Medio volgende ochtend komen de natives terug. Het zijn Croatan. Er wordt koffie aangeboden en Wolfgang doet zeer beleefd. Een vrouw met een mooi bewerkte en goed onderhouden boog op haar rug stelt zich voor als Aylen Cloudwalker, Philodox. In haar pijlenkoker schitteren, naast normale, pijlen met zilveren pijlkoppen.
Komen jullie mee naar de elders, vraagt ze.
Ze rijden een heel stuk, ze verlaten het grasland en rijden het bos in. Dan naderen ze een rivier en de bomen wijken weer weg. Er spelen hier kinderen in de bossen, er is bedrijvigheid (jagers, vissers, tuinbouw). Een tomboy van rond de 15 laat zich uit een van de bomen vallen, ze heeft afgesneden haar en tiert dat ze geen vrouwenwerk wil doen. Ze heet Cottontail Jump. Wolfgang zegt dat ze mee mag.
Waarom heb je zo’n gek apenpakkie aan?, wil ze weten.
Wolfgang zegt dat hij dat mooi vindt.
Zonder ben je mooier, merkt ze schalks op.
Wolfgang zet haar zijn hoed op het hoofd. Er sluit meer oudere jeugd aan, zij springt van het paard: Zie je nog!
Wolfgang kijkt zijn hoed nog even na. Ze rijden een dorpje binnen met houten huisjes en deuren. Een leerlooier is bezig om het leer schoon te raspen. Kijk vooral ook even bij onze leerlooier, smid en wevers! Er wordt navraag gedaan bij de smid in verband met de hoefijzers. Maar de natives hebben geen hoefijzers, dus er is niet veel kennis voor handen over hoefijzers. Wel willen ze naar de paarden kijken en hen verzorgen.

Ze zitten bij een van de kampvuurplekken, er spelen kinderen en af en toe wordt hen eten en drinken aangeboden. Een oudere man met lang zilver haar in een staart komt aangelopen, met naast hem Aylen en een man die, zo blijkt even later, Feathered Pronghorn heet. De chief stelt zich voor en er worden beleefdheden uitgewisseld.
Ik heb begrepen dat jullie bij de moot willen zijn. Ik beslis daarover. Ik heb ook over jullie queeste gehoord. Philodox, is het verhaal belangrijk genoeg voor de moot of kun je het ook aan mij vertellen?
Hij kijkt de groep rond wie er gaat spreken. Whipsaw antwoordt: Het is voor iedereen.
Zet je daar je eer op in?
Ja!
Dan mag de galliard het verhaal vertellen, Wolfgang knikt. Over drie dagen is de moot (RED: met volle maan)

Cottontail Jump laat Wolfgang het dorp zien en het romantische ven iets verder op in het bos. Ze vlijt zich in het riet. Wolfgang weet niet of ze Garou is en veranderd in crinos, oh, you like it rough. Ze is garou. Wolfgang stribbelt tegen, en mompelt dingen over dat het niet goed is (er zijn liederen en verhalen boeken over vol geschreven). Ah, zegt Cottontail, je wilt je aan de litanie houden, maar daar hebben wij civilised people iets op gevonden. Ze laat lachend de schapendarm zien. Wolfgang is verkocht. Wat als Liz dit te horen krijgt met Little Red Fox die ook hierheen komt?

Tanais 105

We denken na over wat we willen bereiken. We zijn het er over eens dat we de twee werelden willen laten aanmeren in plaats van ontploffen. Dus alleen maar zelf ontsnappen is niet genoeg. Hiervoor is ontiegelijk veel zonium nodig. Dat is te vinden in de Tempest. Kunnen we hier een tempest-bom maken en die via de geode naar Aarde sturen?
We wippen weer naar de ontvangsthal. Er komen al snel enkele personen van beide kanten. We praten eerst met de immortals. “We voelden ons eenzaam en zagen geen oplossing. We willen alles doen om de Aarde te redden.” Ze geven ons een brilletje, een vertaalmachine, die ons in staat stelt om beter met Mollenslijm te praten. Als we die opzetten veranderen de aliens in de Ster-Trek personages: Ryker en Troy. De immortals houden erg van 20e eeuwse SF. Ze trekken zich een beetje terug als we met hun gastheren gaan praten. ‘Ryker’ en ‘Troy’ vertellen dat ze het leuk vinden dat wij hun bezoeken, want wij houden ons aan de galactische wetten van de gastvrijheid. Blijkbaar doet niet iedereen dat. Het staat ons vrij om hier onderzoek te doen.
Helena vraagt naar de poolnaalden. Dit volk leidt een nomadisch bestaan. Een van de diensten die ze leveren aan de volkeren waar ze aanmeren, is dat ze veroordeelde gevangenen opnemen. Daar hebben ze gevangenenverblijven (stasis-cellen) voor. Eens in de zoveel tijd komen ze een planeet tegen waar een Igrot-infectie dreigt. En bij nadering van Aarde was het eigenlijk meteen al duidelijk dat er daar een Igrot kon gaan nestelen. Ze hebben wel gewaarschuwd tegen 5D-research, maar dat mocht niet baten. Toen duidelijk was dat Aarde ten dode was opgeschreven, hebben ze de gevangenen geloosd en in ruil brengen ze de immortals naar een nieuwe thuiswereld. De ene poolnaald was bedoeld als gevangenis en de andere was om de Aarde in evenwicht te houden. Ze hebben hem gebruikt om te kijken wat er gebeurt met een levensboom binnenin een Igrot event horizon. Maar er ging van alles mis rondom Expulsion. Ze hebben het opgegeven en daarom zijn er geen meegegevens. Helena vertelt dat Roofschimmel en Titanblob nog leven. Dat is interessant. Een van de dingen die ze wilden weten is wat er gebeurt als Igrot bij hun kleur opeet.
Verder vertellen ze dat hun eigen systeem 4,6 miljoen jaar geleden is vergaan. Sindsdien reizen ze in deze manen door de melkweg heen en weer. Condoleeza vraagt of er parasieten op Igrots leven, of 5d-roofdieren er op jagen. De aliens bestuderen 5D niet, want dat is te gevaarlijk, dus ze weten het niet zeker. Ze vermoeden dat de Igrots uit een nog eerdere bron van leven komen dan wat er in onze geode zit. De geode haalt alle ruis weg. En als je geluk hebt, tref je een stukje van een levend wezen dat van vlak na de Big Bang dateert. Zij hebben dit netwerk van dit ’entangled’ wezen, andere rassen werken soms met andere netwerken.
Ze hebben een voorstel voor ons: “Diverse stelsels hebben elk hun eigenaardigheden. Wij verzamelen die omdat ze soms ergens anders nuttig of gewenst zijn. Jullie hebben ook iets unieks. In het verre verleden hebben jullie goden gehad. Jullie immortals hebben geen ziel meer. Maar er bestaan rassen die wel nog een ziel hebben. Voor zover wij weten zijn goden de macht die je zelf geeft aan de schaduw van je eigen ziel. Wij willen een pantheon bestuderen om er achter te komen wat goden precies zijn en hoe we ze kunnen reproduceren. Als jullie een pantheon kunnen vangen, geven wij aan jullie immortals een geode die met die van Aarde entangled is. En vanaf Keppler 31E kunnen jullie dan een tweede geodecirkel bereiken.”
Condoleeza verandert zichzelf in Claude, tot consternatie van de immortals en met Claude’s solar charm kijkt hij of ze de waarheid vertellen. Ja dat doen ze.
Dan vraagt hij of hij met een telescoop naar Aarde mag kijken. In gewoon zichbaar licht of andere frequenties zie je niets. Maar met magie is het een ander verhaal. Daar ziet ze op de plek van de Aarde een [Color] spike, een eerste moment van kuitschieten. Ergens in de rechterbovenhoek ziet ze een supernova. Dat is volgens de aliens ook een Igrot. Met [Prime] kun je op de plek van van Aarde twee polen zien met een blob ertussen die ze met draden verbindt. Nergens behalvr op Aarde zie je die twee polen. Volgens Mollenslijm is expulsion een veel gebruikte manier om van Igrot af te komen. Daarom is er zo veel materie ten opzichte van antimaterie.
We nemen vriendelijk afscheid en gaan terug naar de immortals. Elaine vraagt om de toegangscode voor het immortal-gedeelte van de oude computersystemen. Dat kan ze krijgen: Opa2023. De immortals nemen ons mee voor een rondleiding door hun woonverblijven. We ontmoeten voornamelijk dikbuikige mannen en een paar vrouwen. Ze hebben zes zones van de Aarde perfect nagebouwd en ze tonen ons de Serengeti. We lopen over het plafond, van hier af is dar transparant, van onderaf zie je een wolkenhemel. Op de savanne leven ook mensen. Het zijn gewone stervelingen die in traditioneel stamverband leven. Ze denken dat dit de Aarde is. De sterren aan de nachthemel worden heel geleidelijk verschoven en de zon wordt heel geleidelijk verkleurd, zodat ze bij aankomst op Keppler 31E niet zullen merken dat ze ergens anders zijn. Claude kijkt of deze mensen goden hebben. Hij ziet wel signalen van devotie, maar rituele handelingen zijn opvallen afwezig. De immortals hebben het geloof waarschijnlijk weggesaneerd, maar in potentie is het nog wel aanwezig. We zouden aan deze mensen een pantheon kunnen geven, als ‘dragers’.
Op Gwens vraag hoe de maan in elkaar zit, worden de immortals enthousiast: in het midden zit een micro zwart gat met een plasma-omhulsel. Daaromheen is een bolvormige vloeistofstructuur waarin robots naar believen vaste structuren kunnen bouwen. Een vloeistof met flexibele gangen. Ze zijn de technologie aan het leren. De ruimte is heel erg leeg en je hebt alle tijd. Ze vertellen dat er een ander ras is dat hogere snelheden aankan. Die jagen op kleine zwarte gaten en recyclen ze in het grote centrale zwarte gat in het midden van de melkweg. “Er is zó veel wat we nog niet weten!”
We spreken met ze af dat wij Igrot van binnen gaan bestuderen en zij helpen ons kijken of we het systeem kunnen kraken.
Helena vertelt dat we de onsterfelijkheid met de regenererende telomeren kennen en vraagt hoe ze het probleem van dementie hebben opgelost. Dat hebben de immortals gedaan door regeneratie met stamcellen. Ze mag de techniek leren. De mmortals zijn blij te horen dat er in het zwarte gat inderdaad Calabi-Jou werelden zijn ontstaan. Dat bewijst dat een bepaalde theorie over Igrot klopt.

We nemen na een paar dagen afscheid en dan gaan we terug naar de Aarde. Op het 90e niveau van het complex logt Elaine in met het immortal-wachtwoord. Daarachter vinden we informatie die de immortals voor zichzelf hielden. Dan gaan we plannen maken. Voor zo ver wij weten zijn de enige overgebleven pantheons op Aarde binnen de radioactieve zones. Dan kunnen we beter een groepje werkloze goden van Tanais proberen over te halen de overstap naar een andere planeet aan te gaan. Helena maakt een plan van aanpak om te leren tijdreizen binnen Igrot met [Time] en [Correspondence] zodat we niet steeds met het verschil in snelheid rekening hoeven te houden. Daarvoor hebben we de Magic Bus nodig om de diverse ‘staten van zijn’ in kaart te brengen. Wat we al weten is dat de Else- en Darkwherelings in het spijsverteringsstelsel van igrot wonen. Witte en zwarte bronnen doen dingen met de tijd. Ze zijn hetzelfde ding, maar gezien vanuit een andere fase. De Tempest staat loodrecht op de twee werelden, op één specifieke frequentie. Daarna moeten we onderzoeken hoe de overlap-zones van de Hoogvlakte en de Vortex eruit zien. Claude wil in Tanais de nieuwe Pashupati oproepen. Dat lijkt Risha ook een goed idee, maar dan met Oaken.

3 XP – voortaan zijn de xp te verdelen over de twee personages.

Scorpio Rising 14

Scorpio Rising 14 – Gibbous – Waxing Full Moon

De Rabbit Chasers krijgen nauwelijks tijd om op adem te komen … de spirituele cavalerie arriveert – zij het te laat voor Lalaurie. 6 scrag banes: snel, taai en een nare charm (incite frenzy). De scrags zetten hun razernij in en vallen wild aan. De party krijgt het zwaar te verduren, de klauwen van de banes delen massieve schade uit, alleen Wolfgang en Liz weten de regen van slagen te ontwijken (één bane glijdt uit in het bloed en mist volledig). In de tegenaanval van de Chasers wordt ook rage ingezet. Liz gebruikt de ketting van Laveau als boksbeugel. Maar de spirits incasseren de slagen nog. In hun 2e aanvalsgolf delen de meeste weer schade uit. De party begint te verzwakken. Een Scrag begin Liz uit te dagen: zij raakt in berserk frenzy. De bescherming van Laveau beschermt Whipsaw tegen het ergste van de klappen. Doc mept in respons een van de spirits dood. Wolfgang schiet met een hagel geweer op een spirit, een deel van de kogeltjes raakt Doc. De gewonde spirit bij Wolfgang daagt Wolfgang uit door zijn vingers in de loop te steken en zijn leuter vast te grijpen. Wolfgang raakt ook in berserk frenzy (en gaat in crinos). Doc krijgt de aandacht van een nieuwe bane: en ook bij hem wordt incite frenzy gedaan … de derde garou is berserk. De berserk garou maken korten metten met de banes, Rat’s ziet het probleem ontstaan: drie berserk garou die tegenover de anderen komen te staan. Hij springt over Liz weg om haar geen aanleiding te geven. Whipsaw en Rat’s kijken elkaar aan: als ze niets doen gaan de berserk garou elkaar te lijf en dat gaat dodelijk worden.

Whipsaw gooit resten vlees, en ingewanden (die hier op de grond lagen) tegen hen aan): hij heeft hun aandacht. Whipsaw is de snelste renner … maar Rat’s moet zich nu ook uit de voeten maken. Rat’s springt van de eerste naar beneden, Doc en Wolfgang sprinten achter hem aan. Doc blijft daarbij in de kroonluchter hangen maar Wolfgang staat vlak achter hem, Wolfgang mept om zich heen met zijn shotgun en raakt Rat’s. Het tweetal rent de kassen in. Liz rent achter Whipsaw aan, door de voordeur, maar Whipsaw kan haar eenvoudig voorblijven. Nu iedereen uit zijn gezichtsveld is, kan Doc tot zichzelf komen. Wolfgang komt ook langzaam tot zichzelf: hemeltje, ik heb troep aan mijn klauwen … ik ben in crinos … aaargh. Uiteindelijk komt ook Liz weer bij zinnen.

Het doorzoeken van het landhuis levert op (na een sense weaver): boekhouding mbt slaven en Buttercup, en een contact in New Orleans genaamd Jon Dieters. Er worden ook occulte aantekeningen gezocht van de Nephandus. In haar werkkamer vinden ze het: hedge magic, laag niveau. Haar kennis kwam omdat ze haar ziel had verkocht. Het idee onstaat om alles te laten liggen, behalve de eigendommen van slaven. Whipsaw gaat er met de eigendomspapieren van de slaven vandoor (dan zaten ze er nl illegaal) en Wolfgang neemt een zilveren dienblad mee. De rest vertrekt via de umbra. Net op tijd, want de eerste onderzoekers arriveren.

Rendez-vous bij Martìn. Deze krijgt veel info en hij verwijst door naar Laveau (waar ze over vijf dagen de degenstok kunnen ophalen). In de stad gaan geruchten dat de slaven bij huize Lalaurie illegaal waren, ook gaan er horrorverhalen over het huis rond … maar er zijn ook geruchten dat de Noordelijken achter de aanslagen zaten. Er zijn duidelijk twee kampen, waarbij het anti-abolitionistische kamp duidelijk meer macht en invloed heeft. Liz doet navraag over Jon Dieters: een shady type. Handelaar, handelt met allerhande allooi, vooral de nog foutere kant van de slavenhandel. Maar hij blijft ‘low profile’. Rat’s zoekt nog andere weerwolven, maar vindt niemand – dit is een mage town. Men observeert Dieters, hij is te zien vanuit de stormachtige umbra: hij is supernatural. Hij gaat ook om met spirits: geeft berichten door e.d.. Het zou een bane kunnen zijn … Rat’s denkt dat het een Hollow Man is, net zoals de butler die uiteen viel in een horde ratten.

Het plan is om hem dood te maken, ’s nachts als hij slaapt. In de haven is het altijd lawaaierig en een inbraak lijkt misschien op een afrekening, of een roof. Rat’s waarschuwt nog dat hij waarschijnlijk maar een kleine speler is in het spel. Zijn huis is boven het pakhuis, het is een man met een nachtlampje, een nachtmuts, een kamerpot en een slaaphemd. Doc probeert de kamerpot uit zijn handen te slaan, dat lukt ten dele: de inhoud gaat nu over Wolfgang heen. Zonder veel problemen wordt hij gedood: hij zat vol kakkerlakken. In zijn huis worden brieven van en aan Buttercup gevonden en aan anti-abolitionisten (zoals een adres waar Whipsaw ook een brief heeft afgeleverd).

Terug in de herberg (en na een verfrissend bad voor Wolfgang). Wat nu? Wat speelt hier? Zijn we wijzer geworden? Er worden aanwijzingen naast elkaar gelegd. Terug naar Shameful Remembrance: het was zijn visioen en aanwijzing. “Hij hoorde stemmen”. Oke. Hij had het over Scorpio Rising, scorpio ascending is een slacht voorteken … in andere culturen is iets vergelijkbaars, zoals de sadi sati: een slechte periode. Saturnus in Scorpio is eveneens slecht … oke, maar wat houdt dat in? Is er een link naar Croatoan? Dat woord had Laveau op een boom gezien, in het visioen van Gran Brigitte.

Rat’s vraagt: waarom worden we naar een wyrm tainted caern gestuurd? Het idee van de Gaian Scale, het ‘riet’, kwam ook voor het eerst op die locatie. Daar brak Coyote in, hij beschermt tegen wyrm invloed. Heeft hij ons willen redden? In het visioen van Doc, toen hij de bane opdronk, zat een Psychomachinae. Een sterkte bane die de psyche kan manipuleren. Is dat de poppenspeler? We zijn bij elkaar gekomen door de overval op de postkoets. Daar was toen al duidelijk van dat het een set up was … maar het was niet duidelijk wie er achter zat … de acties die de Party sindsdien hebben genomen, onder het mom van het goede doen, hebben ertoe geleid dat de kloof en de animositeit tussen Noord en Zuid alleen maar zijn toegenomen: de dood van de burgemeester, Buttercup, Lalaurie, Jon Dieters … dan verliest Rat’s zichzelf kort in paranoia.

Veel van deze dingen beginnen bij de Native Americans … misschien beginnen daar ook de antwoorden … en misschien kennen zij de bane ook beter …

Tanais – 104

Verder onderzoek naar de geode wordt onderbroken door een berichtje van Joe Clef. “Drie eerwaarde moeders willen jullie spreken. Ze zijn er over een paar minuten. Verkloot het niet voor me.”
Er landt een eenvoudig vliegtuigje. Er stappen drie stokoude San uit, twee vrouwen en een man met een krachtveld om zich heen. “Goedemiddag,” zegt de eerste, “Ik ben Sandy. dit is Dusty en zij heet Mirage. Bij het kampvuur hebben wij verhalen gehoord. Er wordt verteld dat jullie een gat in de werkelijkheid hebben gezien en een Avanki hebben gered. Wij zijn wat ruimdenkender dan de Avanki en wij zijn onder de indruk van jullie optreden. Wij willen jullie helpen en we wilen jullie aannemen als undercover onderzoekers van anomaliën.”
Wij zien dat wel zitten. De drie blijken een compleet laboratorium voor ons te hebben meegenomen en van die hamsterballen. [Hamsterbal = virtual paper computer interface; geeft 1 extra dobbelsteen op alle research.]
“Welkom terug in de onderzoekers gelederen. Houdt jullie dekmantel als Black Collars alstublieft in stand.”
Bouwrobots worden geactiveerd en dan dan nemen ze weer afscheid. De volgende morgen staat er een laboratorium. Helena geeft de robots instructies om een nieuwe Color-copter te maken. We hebben nog onderzoek te doen naar heen-en-weer reizen in de tijd, er is ons eiland op Tanais en allerlei andere losse eindjes. Enig gestructureerd nadenken leert ons dat de Noordelijke poolnaald een gevangenis was, maar dat de Zuidelijke er alleen maar was om te balanceren. Mollenslijm heeft er zijn dierentuin in gedaan. Maar waarom hij de bewoners en de levenssteen heeft achtergelaten is nog steeds een raadsel.
We gaan verder met de geode. Het heeft een verbinding met wat er buiten Igrot is. Met [Matter] zien we dat het binnenste stilgezette fotonen in stasis bevat. Zeer geavanceerde alien technologie. We kunnen twee vragen onderzoeken: 1. Waarom is dit Leven, wat is er levend aan? 2. Wat heeft het met de Big Bang te maken?
Condoleeza onderzoekt het kristallijne omhulsel met een electronenmicroscoop. Het zit op moleculair niveau heel ingenieus in elkaar, een dynamische structuur die op dit moment niet actief is. Gwen probeert haar occulte kennis uit op het ding en merkt een mediamiek effect, een soort radiokristal maar dan psychisch. De fotospectrometer laat zien dat er een laagje zonium in zit, daar voorbij komt de analysator niet. In het kristal weerkaatst hel licht heel sterk alle kanten op. Een hologramstructuur. Het moet in de nabijheid van een bepaald ander ding geplaatst worden voordat het werkt. Zodra het dicht genoeg bij dat andere voorwerp komt, dan zal het automatisch iets doen met de vier basiskrachten. Maar wat? Het levende wezen dat hierin zit is entangled met wat er buiten is zodat het iets kan repliceren wat daarbuiten is. Of andersom. Het maakt een solid-matter hologram waarmee je bewustzijn voor een bepaalde tijd op een andere plek in een fysiek lichaam aanwezig kan zijn. Het oorspronkelijke lichaam valt voor de duur bvan de projectie in slaap. Ergens anders is dus een geode die met deze entangled is, het zijn onderdelen van één levend pre-DNA wezen.
Als tweede onderzoeksobject bestuderen we de incal. Hoe werkt die? Je kunt er zonium mee winnen, maar je levert er zelf wat kleur voor in. Je levert zelf 1 Color in en krijgt er 10 voor terug uit de Tempest. De incal heeft een mudmen signatuur, zonder het alien zand. De bewoners van Darkware maken dit soort dingen uit de restproducten van Igrot om mensen mee te corrumperen en van Color afhankelijk te maken. Voor stervelingen betekent dat magische krachten in ruil voor versnelde vergrijzing; hardlopers zijn doodlopers. Maar voor ons, met onze kennis en eigen magie, is het ding relatief veilig. Heena bouwt hem om zodat je er Color mee uit de schimmels in de Hardware Legacy kan trekken. Ze hoopt dat het op Tanais ook werkt tegen de Shuragi. En tijdens haar onderzoekingen realiseert ze zich dat de roofschimmel onder de grond in Hardware Legacy waarchijnlijk een ontsnapte alien uit de Zuidelijke poolnaald is. Het alien zand komt daar waarschijnlijk ook vandaan.
De globe van Blob van Titan wordt op transport naar de Zuidpool gesteld en wij gaan naar Bretagne met de geode. Daar staat namelijk op level 100 een alien communicatie apparaat. Wellicht is dat waar we de geode kunnen activeren. Als we op de laagste verdieping aankomen activeren we [Life], [Forces] en [Mind] detectie. Binnen twee meter van de alien computer wordt de geode warm en slaan de [Life] en [Forces] detectoren aan. Condoleeza pakt haar geweer. Een kracht trekt de geode precies naar de holte in de computer.
Opeens staan we in een totaal andere ruimte. Aan één kant zien we een honingraat structuur die aan de gangen van Mollenslijm doet denken, de andere kant is voor ons formaat wezens. We voelen dat we hier 60 seconden hebben om te exploreren. We zien geen levende wezens. Er is uitzicht naar de ruimte. Condoleeza probeert of er kosmische achtergrondstraling waar te nemen valt. Ja, we zijn buiten de event horizon. Helena kijkt uit het raam. we zien een andere sterrenhemel, maar er is wel een zweem van herkenning. We zitten ver van onze Zon, maar niet zo ver dat alle sterrenbeelden veranderd zijn. Gwen gebruikt [Correspondence] om te kijken hoe het hier in elkaar zit. Zij krijgt een visioen van een maan-grote bol met een enorm dikke buitenkant die allerlei kosmische botsingen aankan. Chang loopt de gang in. Die is uitgestorven. Dit deel van het schip wordt momenteel niet gebruikt. Na 60 seconden floepen we terug naar onze eigen lichamen. We zijn nog niet goed genoeg afgestemd op de geode om ons langer dan een minuut te kunnen projecteren.
In ons ontwaakt een latente herinnering dat wij (de alien gevangenen) met deze bol aangevoerd zijn. Gwen gebruikt [Time] om die herinneringen op te halen. Ontiegelijk lang geleden zijn wij hier ingeladen en gevangen gezet. We zijn met de bol naar de Aarde vervoerd. Condoleeza rekent aan de hand van de constellaties die Helena zag, uit waar het schip nu is. 6848 Lichtjaar hiervandaan op weg naar Kepler 31. Ze rekent uit dat et schip reist met 0.83 keer de lichtsnelheid en dat levert een factor 10 tijddilatatie op. Hun tijd gaat tien maal langzamer dan de onze.
Helena verandert zich in Risha voor de volgende overtocht. Condoleeza wordt Claude. Nu hij eenmaal is aangezet, is intentie genoeg om de geode te activeren. Een aantal mollenslijmwezens wacht ons op. We houden Claude tegen, die wil ze namelijk allemaal dood maken.
“We komen in vrede!” roept Risha snel.
“Wie zijn jullie?” klinkt het. Gelukkig, ze hebben een universeel vertaler.
“Wij komen van Aarde. We hebben deze transmitter gevonden.”
“Welkom. Wat willen jullie?”
“Uiteindelijk? Igrot verslaan. Onze planeet ont-Igrotten.”
“Dat is hopeloos. Jullie vallen onder de interstellaire gastvrijheid en mogen van de gastenverblijven gebruik maken.”
We zijn weer op Aarde. De attunement is een probleem dat met een beetje magie wel opgelost kan worden. Dan gaan we weer.
“Wij kennen uw probleem, na een paar keer kunnen jullie een uurtje blijven, dan een dag en uiteindelijk een week van onze tijd. Er zijn aardlingen aan boord, maar we weten eigenlijk niet wat die eten en drinken.”
Risha vraagt naar de dierentuinhouder. Ja die kennen ze wel. Ze zullen hem waarschuwen dat we met hem willen overleggen. “Jullie zijn toch wel onsterfelijk hè?”
“Ja, de onsterfelijkheid is opnieuw uitgevonden.”
Dat stelt de contactpersoon gerust. Ze hebben liever geen dieren aan boord. Hij legt nog even de enige regel aan boord uit: “Geen schade berokkenen. Het schip is sterker dan wie dan ook en zal je straffen.” Hij wijst ons opfris ruimtes en voedselreplicators en neem dan afscheid.
Bij ons volgende bezoek zijn er vier mensen. Een beetje bedremmeld. Ze hadden niet verwacht dat er na al die duizenden jaren nog mensen op aarde zouden leven. Laat staan dat die van hun kant contact zouden opnemen. Ze hadden geen eigen geode en ze wisten niet van Mollenslijm, en dat die er eentje had achtergelaten. We leggen uit wat er in de tussentijd gebeurd is. Als ze horen dat Imhotep dood is, zijn ze verdrietig. Ze vertellen dat ze over een paar maanden aankomen op Kepler 31-E. Dat is een aardachtige bewoonbare planeet. Wij zijn natuurlijk welkom om mee te komen als we een manier vinden om uit het zwarte gat te komen.
“Wij mensen zijn hier peanuts. We weten maar heel weinig. Hoe is het met de Aarde?”
We vertellen over hoe het er nu op Aarde aan toe gaat, en op Tanais. Risha denkt dat deze onsterfelijken nog heel veel kunnen leren van de onsterfelijke white collar eerwaarden. We mogen van hun door de telescoop naar Aarde kijken. Daar is inderdaad helemaal niets te zien. een zwart gat. Het lijkt hun wel fijn om op aarde op bezoek te gaan, maar Chang waarschuwt dat materie en anti-materie elkaar opheffen. Dus dat kan tot nare explosies leiden.
Een laatste inzicht: Alles wat wij doen binnenin het vijfdimensionele wezen dat Igrot is, dat weet hij en dat weten zijn dienaren. maar met de geode kunnen we buiten Igrot komen en wat we daar doen, weet hij niet en daar kan hij geen rekening mee houden. Bij ons volgende bezoek gaat Gwan de structuur van de planetoïde onderzoeken.

3 XP

Scorpio Rising 13

Scorpio Rising 13 – Waxing Gibbous

Marie Laveau tegen Wolfgang: “Cherie, jij wilde nog iets anders?” Wolfgang legt zijn wensen rond een degen uit, dat kost wat tijd om te maken en een godsvermogen om aan te schaffen. Maar Laveau geeft hem een speciale prijs als ze het opnemen tegen LaLaurie. Hij gaat akkoord. Daarna zegent ze nog wapens en geeft ze een paar fetishes mee die handig kunnen zijn in de strijd, Doc moet ze pakken al heeft hij er een neus voor om de verkeerde te pakken: een schelpen ketting die goed is als gesel tegen geesten en een zwart geblakerde, dikke, holle bamboestok waarmee je de essentie van een geest kunt opdrinken. Whipsaw vraagt wat spirituele bescherming (armor) maar had gewild dat hij dat niet had gedaan … het ritueel is unheimisch, er wordt een kip geslacht en dunnen kerven getrokken in de palmen van Whipsaw. Het riekt te sterk naar de wyrm, en door de oppervlakkige wonden trekt het zijn aderen in waar het onderhuids kriebbelt. Gelukkig is het effect tijdelijk.

Daarna. Men besluit op onderzoek uit te gaan. Marie stuurt een grote Creool, Martìn, mee die het huis en de omgeving kent. Vooral het geheimzinnige krachtveld baart hen zorgen. Doc en Rat’s gaan de plantages onderzoeken, Whipsaw, Wolfgang en Liz lopen aan de andere kant langs het huis. In de umbra is de barrière zichtbaar. Via de bayou, mangrove, muskieten en alligatoren komen ze bij de plantages aan de rand van het grote terrein van de familie. Doc draagt het medaillon, het zegel, van huis LaLaurie, loopt door de barrière heen en concludeert dat het zegel beschermt. Hij neemt het af en merkt geen verschil. De werkende negers kijken raar. Rat’s steekt over en merkt niets. Een hightened senses geeft aan dat de lucht net iets anders is, een sense wyrm geeft aan een sterke wyrm taint in het huis. Maar, nadat Rat’s door de barrière is gegaan, komt een witneus opzichter aanlopen, met grote hoed, zweep en geweer. Rat’s loses his cool en vliegt de slavendrijver aan, ondanks aansporingen van Doc om weg te gaan (Kom Fido, kom. Bad doggie). Maar Rat’s voelt zich bekeken, er zit een drukkend gevoel in zijn hoofd. De man valt en Rat’s bijt zijn keel door, er breekt paniek uit onder de slaven.

Doc en Rat’s gaan ervandoor. Rendezvous met de anderen: week wachten of nu? Nu! Het is niet gepland, maar wel een goede afleiding. Via de achterkant benadert men het huis, in de richting van de botanische kas die vast zit aan het huis. Doc voelt zich angstig, anderen voelen zich bekeken, Whipsaw heeft het zegel en heeft nergens last van. Wolfgang wil rechtsomkeert maken, maar Doc praat op hem in en sleept hem mee. Er zijn 4 wyrm taints in het huis aanwezig. In de deuropening naar het reguliere huis in koloniale stijl staat een huisslaaf in livrei met een zilveren dienblad waarop een lege karaf staat, hij kwam af gelopen op het rumoer. Rat’s springt op hem af met ontblote tanden, de slaaf denk niet lang na en haalt uit met het zilveren dienblad. Rat’s krijgt lelijk de deksel op de neus. In de grote hoge centrale hal van wit marmer ontpopt zich het gevecht. Het blijkt dat de butler twee dienbladen gestapeld heeft, in iedere hand heeft hij er een. Een gooit hij naar Rat’s, deze duikt weg. Wolfgang schiet, Liz hakt met een bijltje. De butler scheurt open en valt uiteen in ratten: een stamp-feest begint.

Men rent de trappen op naar de plek van de grootste wyrm taint. Het licht door de glas in lood ramen verlicht de treden in schakeringen van kleur. Op de trappen komen 6 monsters (mockeries) aangekropen/lopen. Het zijn in elkaar gezette en genaaide slaven, gruwelijk om te zien zowel spiritueel (deze mensen hebben onmenselijk geleden) en grotesk sadistisch: sommigen hebben 4 armen en 4 benen, andere een verlengd aan elkaar genaaid (en nu dubbelgevouwen) lichaam. Op de trappen en de overloop ontpopt zich een gevecht. Wolfgang gooit met zelfgemaakte explosieven, terwijl Doc, Liz, Whipsaw en Rat’s in crinos gaan. De mockeries zijn stevig, maar niet opwassen tegen de aanvallen van de weerwolven. Met stormt verder naar boven, maar plots blijft Doc staan. Hij is bevangen door dezelfde irreële angst die Wolfgang eerder had. Nu is het aan Wolfgang om Doc erdoorheen te slepen.

Ze lopen de gang op de bovenste (2e) verdieping in, naar de deur waarachter de sterkste wyrmtaint zit. Liz trapt de deur in. Er staan een gezellig uitziend oud vrouwtje, met een knotje, een tasje en een wandelstok, en een bane spirit waarbij de hoofd en het lichaam een geheel vormen en die licht peervormig is. Tegen de muur, bij de schouw hangt een groot schilderij van Delphine in jongere jaren, dit dametje zou het inderdaad kunnen zijn, al heeft ze nu haar ziel verkocht en is ze nephandus. In de kamer zijn balken en cellen waarin gemartelde slaven zitten, net als in de verhalen. De bane probeert bezit te nemen van Wolfgang: deze weet dit net te weerstaan. De madame zegt iets en de slaven spatten uit elkaar in een fontein van gekrijs, bloed, vlees, en lichaamsdelen. Een muur van vlees vormt zich en blokkeert de doorgang: ze hadden de party horen aankomen (gevecht, explosieven, geweerschoten) en waren voorbereid. Wolfgang gooit een explosief, maar dat maakt maar een klein gat. Hakken en het gat groter maken duurt te lang. Rat’s zegt: Step sideways! Het huis is de umbra is naargeestig door alle leed en gekwelde zielen.

Men stapt terug de werkelijkheid in, in de horror kamer. Daar was het tweetal op aan het wachten. Rat’s krijgt een corruption over zich heen (nog geen effect, maar dat komt nog) en Delphine doet een spreuk waarbij het bloed uit de muren stroomt en de zintuigen allemaal overprikkelt raken, het heeft een verlammend werking. ‘Gelukkig’ heeft alleen Liz hier last van: zij staat als verlamt van angst. Rat’s duikt op de nephandus en lijkt haar te verwonden, maar in plaats daarvan breekt haar staf en ze staat ineens ergens anders, een witte flits slingert iedereen weg tegen de muren. Auw, en besmeurd. Wolfgang schiet en schiet kogels door haar heen, Whipsaw haalt uit en zet fikse klauwen in haar. Haar lichaam absorbeert bloed uit een bloedpoel en regenereert. Doc verschijnt uit de umbra, plant de zwarte bamboestok in de bane en drinkt. De bane sterft en geeft Doc een visioen (zie onder).

De nephandus doet ontbindingsmagie op Whipsaw, het effect is niet direct te merken. Whipsaw slaat terug, ze moppert over onbeleefde insluipers. Ze slaat met haar tas op Liz. Er vormen zich bloedtentakels, deze vallen ook aan. De nephandus probeert bij een nieuw bloedpoeltje te komen, maar wordt door iedereen tegelijkertijd aan stukken gescheurd. En: wat nu? Het huis in brand steken? De slaven vrijlaten in de bayou?

Tijdens het uithijgen en nadruipen van bloed: Doc vertelt het visioen dat hij heeft gehad. Er is een andere bane, een gevaarlijkere bane: schubbig, krabachtig, groot met 8 ogen. Deze staat in schimmen, en coördineert veel als poppenspeler, er zijn sub plannen. Shameful zat in het visioen en deze maakte deel uit van de plannen van deze bane.

Tanais – 103

Tanais 103 – 31-03-2016

Met het vliegtuig naar de Zuidpool, we dragen goede pooluitrusting. Claude neemt een Pepsico-robot mee, en voor de dames een Kenco. Het is acht uurtjes vliegen want we nemen onze tijd met de robots. Het is poolnacht, dus donker en de radar geeft geen signaal dat er een naald zou zijn, alleen een klein bobbeltje in de sneeuw. De geigerteller geeft wel veel radioactiviteit aan. Deze naald is ook omgevallen. De naald steekt diagonaal naar beneden het ijs in. We vliegen naar waar we denken dat de ingang onder het ijs ligt. Met [Matter] en [Craftsman needs no tools] maken we een tunnelboormachine. IJs in staal veranderen lukt Gwen en Risha, het bouwen van de machine gebeurt door Claude. Na drie dagen boren zijn we bij de punt. In het midden an de docking port zit een luik zo groot als een ontbijtbordje. Dit lijkt de ‘nette’ ingang, bedoeld voor kleine aliens. Er is waarschijnlijk ergens een grotere ingang voor vracht. Gwen en Risha maken zich klein met [Life – Alter Self] Gwen als liliputter en Risha verandert in Helena als kat. Met [Lock Opening Touch] gaat het deurtje open en de noodverlichting binnen springt aan. De andere kant van de sluis staat ook open. We komen door gladde gangen en leefvertrekken, allemaal superklein. Er is geen boven- of onderkant,De bewoners waren worm-achtig. En er hangt een vreemde geur. Twee etages dieper treffen we een volgend diafragma.
Met [Life-scan] zien we leven, heel zwak, ergens in deze gangen en ver voorbij het diafragma. We gaan op zoek en vinden een wand waarachter het leven zit. Maar we kunnen er niet komen. [Sense Matter] De wanden zijn heel subtiel, electrochemische signalen zouden hier een heleboel kunnen doen, waaronder de wand openen. Maar, we weten niet hoe.
Met [Correspondence] maken we een doorgang vanaf het buitenluik naar het diafragma. Claude steekt zijn hand erdoor en doet de [Lock Opening Touch]. Daarvoorbij is een enorme tunnel die de complete lengte van de naald dorloopt. Ooit een verticale schacht, waar hee ruimtevaartuigen doorheen konden. Aan een zijde is een soort van enorme ritssluiting.
Na een paar pogingen hebben we een [Correspondence-gate] gemaakt waar Chang en Claude doorheen kunnen.
langs de hele wand zijn afgesloten compartimenten. Naar beneden toe worden ze steeds groter. Gevangenissen voor niet-humanoide wezens. Sommige hebben een hogere of lagere druk dan onze wereld. Wat hard vacuüm had moeten zijn is geen vacuüm meer en wat de atmosfeer van een gasreus had moeten zijn is leeggelopen. Wat er in gewoond heeft is doodgegaan. In de schacht vinden we een verhoogde luchtvochtigheid en (met [Life]) een hoge dosis zonium. De ene waar we leven vermoeden, is nog heel zwak. Met [Prime] voegt Risha de eigenschap van Transparantie toe aan de wand (of neemt de ondoorlaatbaarheid voor zichtbaar licht weg. Het is maar hoe je het wilt zien). Het lijkt een waterwereld en het compartiment is niet helemaal gevuld. We zien een gelei-achtig wezen. Risha tikt tegen het raam. De blob wordt wakker en komt op ons af, drukt zich tegen het raam. Er is een aftastend effect in ons hoofd. Claude legt met [Mind] contact. Er is verwondering en vraag. Claude stelt ons voor als mede-gevangenen. “Gevangenen? Ik heb niks gedaan! Ik ben geroofd voor de verzameling! Net als iedereen hier. Mollenslijm / de congiërge heeft ons verzameld als privé dierentuin.” [Judge’s Ear] Het wezen spreekt de waarheid.
“Welke planeet is dit?” vraagt het wezen.
“Aarde,” denkt Claude en zendt het beeld van een afgesloten Aarde.
“Ik kom van Titan. Op Aarde is geen methaanzee,” zegt het sip. Dan begint hij te vertellen: “Ik had lang geleden nog contact met andere compartimenten. Maar alles loopt langzaam leeg. Anderen kwamen uit verre zonnenstelsels. Het ruimteschip vaart langzaam. Het doet geen andere melkwegstelsels aan. De amanuensis/verzamelaar was iets op het schip. Hij is duizenden jaren geleden vertrokken, als allerlaatste van de aliens. Bij de amanuensis is nog een levende edelsteen. Die edelsteen is de bron van het leven. Als je daarbij wilt komen, adviseer ik om met magie kortsluiting te veroorzaken waardoor alles open gaat.”
We spreken met hem af dat we een zwarte diamanten bal voor hem zullen maken gevuld met Titan-methaan waarin hij deze naald kan verlaten en onze wereld kan verkennen.
Risha gaat als kat de gangen van Mollenslijm’s appartement in. Hij piest over de bedieningspanelen en dan jaagt Claude er met [Forces] een stroomstoot doorheen. Door de kortsluiting springt alles open. Het hele systeem is doorgebrand. Maar helaas is ook alle in de muur opgeslagen alien kennis daarmee ontoegankelijk. Risha vindt de levenssteen. Het is een geode, een doorzichtig kristallen kistje dat leeg is van binnen. Het is bedoeld om die leegte te omvatten. Met [Sense Life] voel je een zichzelf vermenigvuldigend patroon er binnenin. Risha neemt het in zijn bek en loopt er mee naar buiten. De anderen komen ook.
We realiseren ons dat deze hele naald met al zijn compartimenten een stamboom van het leven voorstelde, waar dit het zaadje van is, of de wortel. Chang komt met de hypothese dat de poolnaalden een offer zouden kunnen zijn. Een kosmische Wicker Man, met in de noordelijke naald de veroordeelden en in de zuidelijke naald de dierenoffers.

Dan gaan we weer naar Joe Clef. We vertellen: “Onze vakantie was best wel koud en saai. Veel pinguins.” Joe is al snel niet meer geïnteresseerd. Hij laat een villa voor ons bouwen in Plymouth. Als de bouwrobots klaar zijn, laten wij ze een bathyscaafbol voor de titan-blob printen. Met [Life 4] doet Risha onderzoek naar de geode. Het patroon van leven daarin is deel van iets veel groters e dat bevindt zich niet op Aarde. Claude bekijkt het met [Color]: dit is zonder meer ook in 5D een leegte. Een link met de aliens buiten Igrot. Hij vraagt zich af of dit het haakje is aan een hengel? Met [Correspondence] bekijken we waar het heengaat. Vèr voorbij ons coördinatenstelsel, buiten de event-horizon. Risha kijkt met [Prime] wat voor patroon dit is. Hij vindt het patroon [met 10 successen!] terug in een computersysteem van vóór 2242, in research over de Big Bang. Dit patroon ìs de achtergrondsignatuur van het universum. En er zit nog meer aan vast. Er is meer onderzoek nodig. Gwan wil met [Time] naar de poolnaald voordat die viel. Maar dat is te lang geleden.

Tip: nalezen over de Big Bang

3 XP en de grens voor dingen leren zonder leermeester gaat van niveau 3 naar niveau 4. We worden ons langzaam steeds meer bewust van onze onsterfelijke oorsprong.

Scorpio Rising – 12

Scorpio Rising 12 – halve maan, waxing Gibbous

 

Er wordt verder gereisd. Is Rabbit Chasers een goede naam? Men zat per slot van rekening achter een konijn aan?

Twee dagen later komt met een man tegen. Hij loopt naast zijn paard. Hij is stoffig en draagt een Marshall ster – dit is de marshall waarover de Judge of Doom het had. Er wordt over en weer gegroet, koffie gedronken (hij biedt jerky aan) en nieuws uitgewisseld. Zijn naam is Phil ‘Walker’ Lionell. Hij vertelt over de onrust in Louisiana en als je abolitionist bent (wat hij lijkt te zijn, door Bijbel quotes te geven maar zonder daar expliciet antwoord op te geven) kun je daar beter je mond houden. Vooral de praatjes van de advocaat Lincoln bevallen het merendeel van de bevolking aldaar niet.

Na een paar dagen verder reizen, is het landschap weer groen en reist men door Bossier Parish (paar boerderijen en een kerk) en direct aan de andere kant van de Red River ligt Shreveport – een welvarende kleine stad, een overslag plaats voor veel goederen.  Frans is een primaire taal, maar Engels spreekt men ook. Men vind een modaal saloon (niet duur, niet goedkoop), neemt baden (Liz begint buikje te krijgen), frist zich op. Whipsaw zoekt werk bij Wells Fargo company (Zijn er nog spoed opdrachten naar New Orleans? – Kom morgen terug). Wolfgang bestudeert de een-armige bandiet en drinkt likeurtjes, in de hoek speelt een pianola. Een dame van lichte zeden houdt hem aan de praat. Maar Wolfgang probeert het systeem van de bandiet te kraken, dat is lastiger dan het lijkt, vooral als je dronken bent. Maar de volhouder wint. Als hij op het cruciale moment een dronken zeeman wegduwt, wint hij 80x zijn inzet – niet slecht. Doc probeert een ‘reguliere’ vrouw te verleiden met zijn salesman praatjes en avonturen, maar dan moet hij wel eerst afkomen van de mannen die de vrouwen begeleiden. Dus drank en drugs: maar dan lukt het hem ook. De dag daarna heeft Wells Fargo een brief voor New Orleans – of Whipsaw die kan afleveren en dat wil hij wel. Liz schrijft een brief aan huis (maar nog niets over de zwangerschap.) Rat’s houdt zich rustig.

Op straat is er veel gemorrel over de bemoeienis van het noorden m.b.t. de slavernij, er gaan stemmen op voor een verenigd zuiden, een confederatie van staten. Er is een duidelijke agitator voor slavernij: Judith the Blessed  zij blijkt supernatural (Garou), maar men spreekt niet met haar. Op weg de stad uit komt nog een duo (te paard) de stad in, ze lijken vader en zoon: lang haar, blond baard, ‘pa’ heeft een zilveren hamer, verder dragen ze broeken maar weinig meer. Er wordt doordringend gekeken en om de druk weg te nemen beleefd gegroet door de party.

Men reist verder en komt al snel in de zompige bayou terecht. Hier en daar leven hier cajuns een teruggetrokken bestaan. Naarmate men dichter bij New Orleans komt, komt met ook kleine ‘altaartjes’ tegen: kaarsen, bloemen, kralenkettingen en dierlijke resten (vooral kip) liggend onder een complex arcaan teken (een vevé voor hen met occult). Dichter bij de stad liggen katoenvelden waarop voornamelijk zwarte slaven werken in de hete zon, ze zingen liederen om de gemoederen iets op te krikken en af te leiden van hun erbarmelijke omstandigheden en als verkapte rebellie, de thematiek is vaak bijbels, op dit moment zingen ze ‘Go Down Moses, Go Down. Let My People Go.’

Dan is er New Orleans, mogelijk de rijkste stad van de VS op dit moment. In de haven liggen tweemasters, driemasters en stoomboten. Op de kade is het een af-en-aan van goederen, die gesjouwd worden over de kasseien, tonnen die ratelen, karren die voortgetrokken worden en ‘hijskranen’ die ladingen op-en-af laden. De stad is groot en goed onderhouden. Er hangt hier een andere sfeer, een sfeer van magie. Er klinkt onbekende muziek, met vreemde akkoorden en breaks, maar wel opzwepend. Whipsaw wil graag meedoen. Wat opvalt is dat er in de stad ‘vrije’ zwarten zijn, en een sterke Haïtiaanse commune. Veel in orkesten zoals deze. Hoewel ze binnen de stad ‘veilig’ zijn (een relatief begrip) is het buiten de stad zeer onveilig voor hen (ze kunnen zo opgepakt en als slaaf aan het werk gezet worden, vrijbrieven of niet). Whipsaw valt hier niet op, maar meedoen met de muzikanten vergt nog wat oefening. De naam die rond zingt, als men probeert uit te vinden who-is-who is Marie Lavau. Whipsaw levert de brief af bij een louche adres in de haven, hij wordt vuil aangekeken, de brief wordt aangenomen en de deur wordt dichtgegooid. Liz zoekt het handelshuis van de familie op, de man hier geeft een update.

Wolfgang wil graag meedoen met de mode en een degenstok, maar dan wel een zilveren. De edelsmid hoort het aan, concludeert – in zijn hoofd – dat mijnheer een ritueel object zoekt en stuurt hem de louche buitenwijken in. Als Wolfgang op pad gaat, en hij bestudeert wordt door de lokale bevolking die met bowie messen hun nagels staan schoon te maken, vertrouwt hij het niet en gaat de rest halen. Men wandelt de achterbuurt suburbs in, er blijken nu meer mensen op pad te zijn: Witneuzen, Creolen, Zwarten, Chinezen. Men komt in de bayou bij een meer. Er wordt hier gepicknickt door mensen, terwijl men wacht op iets. Ook hier vindt men vevés. Wolfgang vraagt of hij hier goed zit voor zijn degenstok en krijgt het antwoord nee. Hij wil weer gaan maar de rest wil blijven zitten. Er verzamelen zich tegen de 200 mensen op de oevers van dit meer. Sense Weaver: nee (behalve wapens). Sense Wyrm: ja, de euthanatos wyrm. Er zijn nog een paar andere supernaturals, die lijken rituele zilveren messen bij zich te hebben: zit Wolfgang dan toch goed?

Het wordt donker. Eén trommel klinkt opzwepend. Een man geschminkt als skelet danst door de massa, het voelt als een feest voor de doden. Hij blèrt iets in het Creools, een introductie. Rat’s wordt enthousiast en begint een howl, maar de anderen zeggen ‘sssst’. Op het meer worden fakkels ontstoken, op bootjes staan mensen, op een van die bootjes staat een stokoude dame (80+) die krachtig het heft van de avond ter hand neemt: Marie Lavau. Er wordt gespeculeerd of ze Euthanatos is of Dream Speaker, het eind resultaat doet er niet toe: de spirits luisteren naar haar. Ze spreekt de massa toe in Creools en gebroken Engels. Het is een mis aan Baron Samedie. Zij doet magie, blatant, en vraagt om geluk en een zegen: de sfeer in New Orleans staat haar dit toe! (effect: volgende twee enen mag je negeren). Rat’s kijkt in de Umbra en vraagt de aanwezige spirits wie zij is: the Witch Queen of New Orleans. Dan gaan de toortsen uit een duisternis valt over het meer (en zo kan ze ongezien verdwijnen). Er is een collecte waarbij veel geld wordt opgehaald: deze dame is rijk.

Wolfgang en Whipsaw knopen een praatje aan met de supernaturals met zilveren messen en runes. Eentje kijkt Wolfgang eens goed aan. “Wat ben jij?” “Shapechanger, Garou” “Huh?” “Weerwolf” “Niet bijten!” “Nee joh”

Volgens de Verbena haal je het beste zilver bij Marie Lavau, maar het is wel duur. Er worden nog wat spirits gedeeld en men krijgt het adres. “Kennen jullie familie LaLaurie?” “Ja, het huis van horror. Daar zijn slaven gemarteld, dat kun je bezichtigen. De familie is verdreven en woont nu in een landhuis.”

Het huisje van Lavau is vrijstaand, maar bescheiden in kleurig lichtblauw geschilderd. Er zit een grote donkere Creool voor de deur op een stoel me teen sigaar. “Mevrouw slaapt. Wat willen jullie eigenlijk?” Wolfgang: degenstok. Whipsaw: informatie over LaLaurie. Doc: “We zijn shapeshifters.” De man gaat recht zitten: “Ah! Loup Garou!” Men vertelt over de verstoring in de geestenwereld bij Death Valley: morgen 11 uur mogen ze terug komen. Wolfgang vraagt of een cadeau gewenst is: goede cognac. Daarna gaat men naar een goedkope slaapplaats.

De ochtend wordt besteed met het kopen van cognac en het wisselen van zilver (zilveren dollars) in koper en goud. Rat’s zoekt naar een teefje en is daarin succesvol. Als men terugkomt bij het huisje staan er twee mannen in de tuin en een vrouw van in de 40 op de veranda. Er spelen kinderen in de tuin. De mannen verwijzen door naar Marie Lavau II, de dochter. Ze legt de regels uit en al snel blijkt dat zij het brein achter de franchise is. Van binnen is het een keurig houten huisje, niets occults of ritueels maar schilderijen en statige foto’s. Maar men voelt beschermende spreuken. Men gaat links en nog een keer links, dan heeft men het gevoel alsof men stepping sideways doet. Dan is er wel de voodoo sfeer: spinnenwebben en bosjes kruiden aan het plafond, zegels (vevés) op de muren en de grond (was en zout), een altaar met een grote schaal midden in de kamer, een werkbank / kast links tegen de muur. Er staan allerhande spullen kris kras door elkaar op de werkbank, van kruiden, tot artefacten, schalen, slangenhoofden, kippenpoten en rituele messen. Voorouder geesten kietelen de garou. Op een simpele houten stoel zit de vrouw in ene donkere rok, ze stopt met neuriën als de party binnenkomt. Ze groeten en doen de schoenen uit in het sanctum van deze elder mage en wassen hun handen in een de diepe schaal die voor de deur staat.

“Bon jour. Een vraag over mijn oude rivalen. En degens. Waarom?”

“Voor de goede sier. En het bevechten van Black Spiral Dancers.”

“Que?” “Gecorrumpeerde weerwolven” Daarna worden de twee flessen cognac en een fles eigen brouwsel aangeboden. “Merci.”

Whipsaw begint het verhaal: Bane, death valley, visioen, Buttercup gedood.

Lalaurie: “Dank, maar dat heeft wel voor veel beroering gezorgd. Hij werd aangestuurd door huis LaLaurie. Dat zijn hedge mages, niet bijzonder krachtig. Ik verwacht niet dat zij hierachter zitten. Maar ze zijn wel heel machtig. Ze hadden een echte magiër, maar die kon dit niet. Dat was een soort nefandus, of bijna nefandus. De bane kan er een van haat zijn, LaLaurie haat veel.”

Tools? “Bien sûr mon chere. Kun je even een kip halen?”

Ze tekent een veve met zout, slaat met kruiden en brand deze: een scherpe prikkende geur. Ze neemt een slok rum. Haar ogen draaien weg. “Je suis Maman Brigitte. Stel je vraag, precies.”

“Wat is de grote bane?”, wil Whipsaw weten. “Er zit hier een rol in van huis LaLaurie, deze roepen hem aan. Je kunt daar meer informatie vinden.”

“Er is beroering in de umbra…”, meldt Wolfgang. “LaLaurie heeft beschikking over banes”, vult Madame Brigitte aan: “Papa Legba vertelt dat deze banes alleen op de doorgaande routes zitten. Maar daar begint het ook. Kleinere spirits worden gemanipuleerd door grotere. Een van zijn agenten is in deze wereld.” Men vraagt verder: “Dit is niet Soul Eater, die is actief bij Death Valley. De aard van de agent vind je bij Huis LaLaurie. Huis LaLaurie wordt op een vreemde manier afgeschermd, sterkere magie dan wat ze zouden kunnen hebben. Misschien in convenant met supernaturals. Misschien is het tijd om de wereld van dit gezwel af te helpen. Dit zal gevaarlijk zijn.” Wlfgang : “haha!” Whipsaw begint over beveiliging. Gran Brigitte: “Croatoan.” Dan draaien de ogen terug.

“Cheri, antwoord gekregen?”

“Zegt Croatoan u iets?”

“Dat is een verdwenen kolonie, ergens 17e eeuw. De mensen van dat eiland zijn toen mysterieus verdwenen. Het woord Croatoan stond in een boom gekerfd.”

Tanais – 102

We zijn met Ymaïl aangekomen op het hoofdeiland van Spitsbergen. Het is middag. Hij maakt een vuurtje, op de neanderthaler-manier met een stukje mangaandioxide. Hij is superhandig en heeft door eugenetische manipulatie veel eigenschappen boven de 5. Hij is heel nieuwsgierig naar ons. Tijdens het eten zegt hij: “Vroeger was hier ook een centrum. Maar ik zie geen white collars hier.”
Hij leidt ons naar waar het centrum was. Na 300 meter komen we bij een onopvallende grot. Binnen vinden we de gebruikelijke grotschilderingen op zorgvuldig nagemaakte rotsmuren. “Vooral de jongeren, pubers tot een jaar of veertig, vinden het leuk om dit soort schilderingen te maken.”
Het is hier uitgestorven, maar niet als gevolg van een aanval. Condoleeza zoekt geheime gangen, maar vindt niets. Wel veel sporen van mensen die geëvacueerd zijn. Er zijn blote en geschoeide voeten. De schoenen zijn van de technici. “We hadden hier geen moeders,” zegt Ymaïl, “wel veel technici. Misschien waren er nog een paar van ons hier. Het was een regionaal ondersteuningscentrum.”
Desgevraagd legt hij uit dat de Moeders oude White Collars zijn van boven de 80. Die blijven permanent in Unbreathing. Zij zijn de echte bewaarders van de kennis.
Gwen kijkt met [Time] naar het moment van ontruiming en ziet 15 mannen en vrouwen. Dertien technici kijken nogal bezorgd, de twee à drie white collars lijken het een spannend avontuur te vinden. Ze gaan naar een haventje en vertrekken in een hightech bootje.
Verderop de grot in komen we in een soort universiteitsgebouw met Mijnbouw als specialisme. We vinden ‘hamsterballen’ waar je je gedachten kunt ordenen op virtual papier. Zo kun je supergaaf onderzoek doen! Voor ons is dit een soort thuiskomen, dit is net zo’n onderzoeksomgeving als waar wij voor ons ontslag werkten. Condoleeza klimt in zo’n bol. Er werden hier ijsboringen onderzocht door een geologisch historisch team. Ze zijn plotseling vertrokken na een alarm.
Ymaïl legt uit dat de technici met oog en oor in de gaten werden gehouden, de white collars vertrouwen op hun superieure zintuigen, niet op techniek.
Elaine kruipt ook in een hamsterbol. Ze gaat haar inzichten over Igrot, de Mudmen, het Tempestmonster etc. ordenen. De Mudmen lijken de eeuwige tegenstanders van de White Collars en de Bubbelmen zijn gecreëerd om hen te beschermen. En dat het vijfdimensionele wezens zijn. Wij zien een wolk bubbels, maar in 5D is het één wezentje. De bubbels zijn de plekken waar ze door onze tijdruimte heen steken. Het lijkt er ook op dat de White Collars dit niet weten.
Ook van Igrot weten de White Collars niets. Over de twee werelden vindt ze dat de bubbel van Archet in de archieven beschreven staat in de categorie ‘niet verklaarde krachten’. Er is een vaag besef dat dit iets met de witte en zwarte bronnen te maken heeft. Over onze eigen research is niets te vinden. Onze onderzoeksgegevens zijn gewist. Helena vraagt of ze de plek kan vinden die overeenkomt met de voormalige draaikolk van Melek-Qart. Maar er zijn geen andere anomalieën te vinden.
Ymaïl heeft een fakkel. Maar wij gebruiken lampen en die beginnen opeens te storen. Dit heeft de signatuur van Mudmen electromagnetische storing.

We gaan naar buiten. Het is zomer en de middernachtszon staat laag aan de hemel. Een olieachtige substantie kruipt omhoog langs het strand, zo ver als we kunnen zien. De stroming van de Tempest is iets toegenomen, we kunnen het zien kolken om het eilandje met de witte bron. We gaan naar hogere grond. Met [Entropie en Prime] maken we een beschermende bol om ons heen. De modder stroomt het complex in waar we net uitkwamen. Goed dat we daar niet gebleven zijn!
Op de berg hebben we een prachtig uitzicht op een zilverkleurige donut waar water uit het midden wegtrekt. Kongsøja begint te verkruimelen in de lege ruimte die daar ontstaat. Na een half uur is er een soort vacuüm met een witte bol waar de witte bron zat. “Daar is de muil!” roept Ymaïl.
De witte bron lijkt te veranderen in een bierblik-vormig monster met allemaal zuignappen en een grote zwarte muil aan de voorkant waar een toon uitkomt. Volgens Ymail is dit een andere toon dan bij de vorige aanval. Het wezen breekt af van waar het aan vast zat. Condoleeza probeert met [Forces en Correspondence] de geluidstrillingen op te laten houden, maar dat lukt niet.
Op 10 kilometer afstand cirkelen figuren op de rand van de donut. Ze zijn net tevoorschijn gekomen en lijken last te hebben van wat Condo doet. Helena maakt haar ogen scherper [Life] en ziet een soort Ter Land, ter Zee en in de Lucht: de mannetjes hebben allerlei verschillende éénpersoons voertuigjes: duikbootjes, surfplanken, vliegtuigen, et cetera. Ze lijken te worden aangetrokken door het geluid. Met de Tanaïs-herinneringen herkent ze dat dit githyanki-mensen zijn zoals Gnumpathi de wereldenreiziger. Met [Forces] maken we een lucht-lens waarmee de rest het ook kan zien.
De Githyanki lijken met elkaar te strijden, het worden er steeds minder. Het monster stoot nog steeds een sirene-achtig geluid uit. Op de plek van het eiland ontstaat een soort 5D gat in de realiteit met Tempest eromheen en de muil in het midden. Ze proberen allemaal het beest te bereiken, als enige. Gwen zegt: “Een soort paringsritueel!” Misschien is de muil een eicel van igrot en zijn de mannetjes de zaadcellen?
Met [Color] stappen we ‘opzij’ richting iets meer naar Groen. Condo heeft er een beetje moeite mee, het lukt haar pas bij de tweede poging. We komen op een rustige plek. De Mudmen en de Tempest zijn weg. We zien dat één van de mannen afgaat op het wezen. Hier zien we dat de zuignappen een verzameling zwarte bronnen zijn. De muil van het wezen is niet hier. Elaine begrijpt dat al die zwarte bronnen op dezelfde tentakel zitten. Zwarte en witte bronnen zijn clusters die op een beperkt aantal tentakels van Igrot zitten. Dit beest is een tentakel die is losgekomen van Igrot. En of het een zwarte of een witte bron is, hangt af van welke frequentie je het mee waarneemt, zoiets als links- of rechtsdraaiend wat in 5D betekenisloos is. De plane-travellers zijn in alle dimensies zichzelf.
Wij kunnen met ons begripsniveau van [Color 2] wel van de ene wereld naar de andere, maar nog niet bewegen in zo’n plane. Daarvoor is [Color 3] nodig. Terwijl we zo filosoferen wordt de laatste mededinger uitgeschakeld. De overgebleven Gith gaat nu naar het monster. Het is zo’n 50 km bij ons vandaan. We gaan voorzichtig verder naar Groen en door te proberen, leren we [Color niveau 3]. We komen nog een heel eind van het wezen vandaan op een andere frequentie. Het mannetje kijkt heel blij en staat op het punt zijn ‘trofee’ in ontvangst te nemen. Bij de derde poging zijn we dichtbij genoeg om goed te zien wat er gebeurt: het mannetje en het monster versmelten. Er is een grote lichtflits. Het zonium in ons stelt ons veilig. Heel ver weg zien we een sterrenhemel en dan vallen we in de dichtstbijzijnde stabiele realiteit.
We bevinden ons in een toendra landschap, in ons technocratenlichaam. Maar we zitten op Tanaïs! Condo probeert een [Forces] effect, maar dat lukt niet. Elaine probeert het ook, en haar lukt het wel. Dan probeert ze de Khatars van Chang uit Elsewhere te halen. Dat lukt ook, maar door dat te doen, verandert ze in Chang. Met een Mage-effect verandet hij weer in Elaine, de Khatar verdwijnt weer.
Helena probeert weer terug te keren naar de Aarde [Color + Willpower] en verschijnt naast een heel verbaasde Ymaïl. “Zag je dat?” vraagt die, “Er verscheen een gat in de ruimte!” Hij zag de sterren erdoorheen, en het waren niet de sterren van hier.
De Tempest en de specters zijn weg. De nanozandkorrels druipen terug het zeewater in, het mudmen-leven is er uit. Het eiland Kongsøja is weg.

Ymaïl doet voor hoe we een curragh kunnen maken. Helena leert Survival van hem. Terwijl we bezig zijn schepen te maken, verlangzamen we. Het witte water raakt uitgewerkt. Ymaïl krijgt afkickverschijnselen. Na drie dagen hebben we ieder een eigen bootje. En dan varen we naar Noorwegen. Met hobbitmagie gaat het best snel. Onderweg raapt Ymaïl de moed bijeen om ons iets zeggen.
“Ik heb jullie iets te zeggen, ik hoop dat jullie dit niet verkeerd opvatten. Ik weet wat jullie zijn. Jullie vallen zo op omdat jullie de vuilnismannen zijn van de Dark Side. Aaseters en probleemoplossers. We hebben jullie wel nodig! Dat is de deal die we allemaal met elkaar hebben.”
We komen aan bij wat ooit Hammerfest was. Een rotsige toendra. “We zijn een beetje uit de richting,” zegt Ymaïl, “de dichtstbijzijnde basis ligt meer naar het Zuiden langs de kust. Ik kan mezelf verder wel redden. Kan ik jullie ergens mee helpen?” Helena wisselt bloed met hem uit, om eventueel later contact op te kunnen nemen.
Het oproepen van een Azure Chariot mislukt. dan bellen we Joe Clef maar. Hij arriveert na 45 minuten in een klein helicoptertje en neemt ons mee terug naar Plymouth. Daar is de debriefing. We vertellen dat er een grote aanval was van Mudmen. Als ‘buit’ hebben we een contact bij de white collars. Joe zegt dat het inderdaad hun regel is dat we moeten opvallen als vuilnismannen. We houden een weekje rust en daarna gaan we naar de poolnaald.

3 XP en Color 3