De zondag na de fair wordt men wakker ten huize van Tabby. Penny en Tarjinder zijn in een bedrukte stemming. Zij hebben immers wel stageld en huur van de tent betaald, maar hebben nauwelijks inkomsten binnen gekregen. Tarjinder neemt de tijd voor zijn yoga-oefeningen. Bij Tabby wordt er zachtjes op de deur geklopt. Het ontbijt wordt binnen gebracht. En ondanks dat de keuken niet op de hoogte is gesteld van de logerende gasten is er wel een ruimere hoeveelheid voedsel gebracht. Tijdens het ontbijt informeert Tarjinder nog naar eventuele zaaltjes bij Tabby in de buurt waar hij en Penny kunnen optreden. Dave begeeft zich ondertussen naar de kerk (good old Church of England). Percy heeft zich met zijn koets ook bij een kerk opgesteld in de hoop zo nog wat klantjes te verschalken.
’s Maandags verschijnen de kranten weer en volgens de London Times heeft er in Hyde Park een “hardhandige aanval op burgers” plaatsgevonden. De London Gazetteer (eigendom van de steam barons) spreekt van “een uit de hand gelopen gerechtvaardigde actie” wegens “illegale activiteiten”. Er was immers een illegale stoommachine aanwezig op de fair. De Daily Telegraph spreekt dan weer van een “opstootje in Hyde Park”. De Gazetteer maakt verder ook nog melding van het feit dat de politie op zoek is naar een man van Indiase afkomst.
Diezelfde ochtend klopt Percy aan bij Tabby. Ook hij heeft de krant gelezen en vermoedt hetzelfde als de rest. Men is op zoek naar Tarjinder en de groep is niet zeker of dit zoeken gebeurt vanuit de politie zelf of dat de steam barons hier achter zitten. Er zijn ten slotte 2 mannen van de gold king neergeslagen. Tarjinder besluit om zich bij de politie te melden. Samen met Penny en Tabby neemt hij de koets van Percy en rijden ze naar Scotland Yard. Bij aankomst wordt Percy door Penny betaald en geeft Percy haar een witte steen om door de ruit te gooien bij tekenen van onraad. Zoals altijd is het druk bij Scotland Yard. Het is een komen en gaan van allerlei soorten mensen, maar vooral ook bedelaars en hoertjes e.d. Bij de ontvangst staat een besnorde agent. Als Tarjinder meldt dat hij waarschijnlijk de Indiase man is uit de krant en zich daarom komt melden, maakt de agent de opmerking: ”Dat is voor het eerst dat zo’n zwartjoekel zich zelf meldt!”. Als het bericht is doorgegeven, komt er niet veel later een detective in burger aan. Deze stelt zich voor als inspector MacAllen. Tarjinder stelt Penny en Tabby voor. Percy is buiten bij zijn koets blijven wachten. De inspecteur neemt Tarjinder mee naar een bureau voor het verhoor. Hier vertelt de inspectuer dat er ook melding is gemaakt van een vrouw die vervaarlijk met een zwaard stond te zwaaien. Volgens Tarjinder was dat zwaard totaal ongevaarlijk en bot, maar moeilijk van echt te onderscheiden. De inspecteur vraagt of er een contract is gemaakt over het stageld en de huur. “Uhm, dat soort dingen regelt mijn assistente”. Penny wordt er bijgehaald en zij heeft inderdaad het contract. De inspecteur bekijkt dit eens en schrijft de namen die op het contract staan op. Daarna meldt hij dat dit contract als bewijs hier moet blijven, maar dat Tarjinder en Penny een ontvangstbewijs kunnen krijgen. Dit laatste na de protesten van Penny en Tarjinder hoe zij zonder contract hun geld kunnen proberen terug te krijgen. De inspecteur geeft Penny nog een waarschuwing om in het vervolg niet met zwaarden te staan zwaaien. Na ontvangst van het ontvangstbewijs van de bureausergeant staat de groep weer buiten, blij dat de inspecteur niet net zo was als de bureausergeant. Tarjinder vraagt of Percy een theater weet. Percy kent een kelder op de rand van Chinatown. “Kan jij hem vullen?” vraagt hij aan Tarjinder. Deze kijkt hem niet begrijpend aan.
Ondertussen gaan er bij Dave op het werk allerlei geruchten over een op handen zijnde actie van de politie tegen smokkelaars. Er lopen opeens ook onbekenden rond tussen de normale werklui. Dave spreekt een collega aan die weet wat er zoal speelt. De onbekenden zijn mannen van zowel de Gold King als de Blue King. Hem wordt aangeraden zich gedeisd te houden en zich vooral strikt aan de regels te houden. Bij onorthodoxe verzoeken je meerdere waarschuwen. Dave kijkt ook nog of de 2 van zaterdagavond er tussen lopen, maar nee.
Percy neemt de anderen mee naar Chinatown. Dit is een morsige wijk vol met Chinese tekens. Hij leidt ze naar een lokale baas. Bij de kelder kennen ze hem en dus laten ze hem binnen. Percy biedt een demonstratie aan. De groep wordt binnen gelaten en naar benden geleidt langs de dampen van een opiumden. De vloer van de kelder is van aangestampte aarde en nde muren van planken. De ruimte is verlicht, maar op een manier dat er nog veel schaduwplekken zijn. Uit een schaduw stapt een corpulente man, gevolgd door een oude man met een vlassig baardje. Tarjinder stelt zichzelf voor en zegt: “Uhm, laat ik voorzichtig beginnen”. De dikke man knipt met zijn vingers en de oude man plaatst een stoeltje achter hem. De show gaat van start. De man is geïnteresseerd in de verdwijntruc en de messenwerp-act. “Zal ik mijn lieftallige assistente laten verdwijnen?” “Dat zou zonde zijn. Hier, neem Ang maar…”. Ang verdwijnt echter niet en Tarjinder gaat verder met het messenwerpen. Penny dringt aan dat er op haar gemikt wordt en ook Tarjinder houdt aan. Uiteindelijk gooit hij naar hen beiden en het lukt. “Ik kan ook bewegende objecten!” dat vindt de man interessant en hij klapt in zijn handen. Er verschijnen mensen die plaats nemen in de donkere hoeken en dingen gaan werpen. Penny helpt mee met het spotten waar vandaan er gegooid wordt. De eerste worp lukt en hij krijgt een compliment. Percy dringt aan om de verdwijntruc nog een keer met Penny te doen. Helaas lukt het ook deze keer niet, maar Penny verdwijnt toch. “Hmm, gestoethaspel als afleiding, die kenden we nog niet”. Dan vraagt de man wanneer hij kan optreden. “Morgenavond al”. “Dat is snel!”. “Kunt u de tent vol krijgen?” “Dat lukt een goochelaar van uw klasse toch zelf?” “Dan duurt het wat langer” “Ik kan hem wel vullen, maar dan wordt mijn commissie hoger!”. Ze komen er uit en de volgende dag zal Tarjinder the Magnificent een optreden geven. Penny bespreekt ondertussen de details met de oude man.
Daarna gaat Tabby langs bij haar uitgever op Fleet Street. Hier bevinde zich ook de kantoren van de meeste kranten. Ook hier is de macht van de steam barons merkbaar. De meeste grote kranten houden zich redelijk op de vlakte. De kleine krantjes hebben soms stokpaardjes waar ze tegen te keer gaan en de London Times gaat daar af en toe in mee. Als tabby een aantal journalisten spreekt, wil men haar niet vertellen wie de auteur van het artikel in de Times is. Wel hoort zij dat er is ingebroken bij haar uitgever. Er is een manuscript gestolen: “Darkest of Britain, and the way out” van William Booth (oprichter the Salvation Army). Een rare inbraak aangezien de kluis ongemoeid is gelaten.
Na werktijd zoekt Percy Dave op in de kroeg. Hij wil geld verdienen met een taxi-service van het publiek naar de kelder in Chinatown. Tabby kent een aantal societyfiguren die dit soort spannende nieuwe zaken waarderen. Zij waarschuwt hen dat het in Chinatown is en dat het derhalve belangrijk is om juwelen en dergelijke thuis te laten.
Op de avond van het optreden rijdt Tabby met Tarjinder en Penny mee. Percy haalt samen met Dave 6 betalende passagiers, allen societydames, op in een geblindeerde koets. Tarjinder en Penny hebben varkensbloed geregeld voor de truc met de mand en de zwaarden. Dave en Percy schermen de dames af van de opiumtent, waar het al aardig druk is. De show gaat van start. Als eerste staat de verdwijntruc op het programma, maar deze mislukt alweer. Hierna volgt de messenwerp-act. Wellicht is Tarjinder aangedaan door het alweer mislukken van de verdwijntruc, want het eerste mes raakt Penny. Er vloeit bloed! De Chinezen applaudisseren, maar de societydames schrikken. Tarjinder gooit door. Het tweede mes boort zich net naast Penny’s keel in de plank. Nummer drie is echter weer een voltreffer en weer vloeit Penny’s bloed over de bühne. Mes nummer 4 komt tussen de benen van Penny terecht. Penny ziet het vijfde mes op haar afkomen en weet nog net op tijd haar vingers te spreiden, zodat het mes haar mist. Het publiek is extatisch, maar een van de dames valt flauw. Zij wordt weer bijgebracht en vindt het optreden niet fijn. Zij heeft door dat wat er op het toneel gebeurde echt is en niet een trucage. Tarjinder realiseert zich dat hij Penny dusdanig verwond heeft dat ze hulp nodig heeft. Hij vraagt een vrijwilliger voor de zwaardentruc en Dave biedt zich aan. Terwijl Dave door Tarjinder wordt geïnstrueerd, maakt Percy van de gelegenheid gebruik om Poenny te verbinden. De truc met de zwaarden en de mand gaat perfect. Door het ingrijpen van Percy is Penny net in staat om nog afscheid te nemen van het publiek. Hierna vertrekt het publiek al snel. Percy en Dave brengen de dames weer terug. De administrateur overhandigt aan Tarjinder een zak geld en zegt dat ze welkom zijn voor een volgend optreden.
Als men dit voorstel later bespreekt, wijst Percy er op dat er bij een volgend optreden ook weer bloed moet vloeien. Dave plaatst hierop de opmerking dat hij eventueel wel aan mensen kan komen die het risico op verwondingen willen lopen. De eerste hulp van Percy heeft buitengewoon goed gewerkt en Penny een heel eind opgelapt. Tarjinder doet een poging om Penny te overtuigen om op vrijdag weer op te treden, maar Percy grijpt in en zegt dat hij haar met rust moet laten. Ze rijden terug in de nog steeds geblindeerde koets. Percy en Dave zitten op de bok en zien onder een spoorbrug iets vreemds liggen tussen het afval. Het blijkt het torso van een vrouw te zijn. Dave trekt wit weg en geeft over. Ze waarschuwen de anderen en Penny bekijkt het lijk ook. Haar valt op dat de ledematen zijn afgezaagd. Verder valt het haar ook op dat het vlees van de rechterarm al uitgedroogd lijkt te zijn. Percy doet zijn burgerplicht en alarmeert de politie door op zijn fluitje te blazen. Diverse fluitjes antwoorden en al snel zijn er 3 agenten ter plaatse. “Wat is er aan de hand?” Percy wijst hen op het lijk: “Dat zagen we liggen.” Eén van hen zegt direct: “De Ripper is terug!” (2 jaar geleden heeft Jack the Ripper huis gehouden). Percy legt aan de agneten uit dat hij en Dave het lichaam zagen liggen vanaf de koets. Na verdere notities gemaakt te hebben laten de agenten hen vertrekken.
Eenmaal thuis gearriveerd, maakt Tabby een voedzame punch voor Penny. Ook de daaropvolgende dagen krijgt zij versterkend eten. Penny maakt gebruik van deze tijd om manieren te bedenken om de show veiliger te maken. Het kost moeite om tarjinder duidelijk te maken dat een perfecte show zonder bloed het publiek zal teleurstellen. Wekelijks mensen verwonde op het toneel is de makkelijkste optie, maar daarmee begeef je je op een hellend vlak. Dave ziet het probleem niet zo. Zijn achtergrond als havenarbeider/kraanmachinist is duidelijk anders dan die van de rest. Volgens hem doen mensen elke dag dingen voor geld waar ze gewond van kunnen raken en zelfs bij dood kunnen gaan. Percy zegt dat Tarjinder beter zijn showmanschap kan vergroten. Tabby wil niet bekend staan als de promotor van iemand die zijn geld verdient met het verwonden van mensen. Penny bremgt ten slotte nog te berde dat het tot nu toe om goochelen ging.
Call of Cthulhu – sessie 1
Sessie 1
Het is een zaterdagavond in de zomer van 1890 en we bevinden ons in Hyde Park. Een gedeelte van het park wordt momenteel in beslag genomen door diverse attracties, waarvan de door stoom aangedreven draaimolen het middelpunt vormt. Het is nog vroeg op de avond en het is nog niet echt druk. The Magnificent Tarjinder en zijn lieftallige assistente Penny bewegen zich door het publiek om hun show aan te prijzen en kaartjes te verkopen. Na een klant van zijn cab af te hebben gezet bij de Fair heeft Percy besloten om wat over het terrein te slenteren. Het is immers nog te vroeg om klanten te hebben voor de rit terug. Onderwijl is Dave ook rond aan het lopen op de Fair. Hij staat voor een moeilijk besluit: gaat hij meteen bier drinken of gaat hij eerst nog een show kijken. Verder loopt ook Tabby rond. Zij is druk doende met het observeren van mensen om inspiratie op te doen voor haar volgende roman/penny dreadful verhaal. Tarjinder en Penny weten aan alle drie een kaartje voor hun show te verkopen.
Nadat het publiek een plaats heeft gevonden en benodigde versnaperingen zijn aangeschaft, neemt de voorstelling een aanvang. Penny presenteert The Magnificent Tarjinder aan het publiek en de voorstelling neemt een aanvang. Vanaf zijn plaats op het podium ziet Tarjinder een aantal kinderhoofdjes van onder het tentzeil meekijken. “Willen jullie kijken?”. Op deze vraag duiken de kinderhoofdjes, op een na, weg. “Dat mag, als je daarna iedereen vertelt hoe goed deze show is!”. Tarjinder biedt het jongetje een plaats aan op de voorste rij, waar hij direct gaat zitten. Tijdens de show wordt er onder andere een roze konijn uit de hoed van Percy getoverd. Terwijl Tarjinder en Penny bezig zijn met de verdwijntruc, merkt Tabby dat er buiten mensen tegen het tentzeil vallen. Er begint nu ook rumoer en geschreeuw van buiten de tent binnen te komen. Tarjinder stuurt het jongetje naar buiten om uit te zoeken wat er aan de hand is. Het jongetje besluit eieren voor zijn geld te kiezen en keert niet terug. Tabby besluit om naar buiten te kijken en ziet dat er een knokploeg bezig is met het veld schoon te vegen. Snel duikt ze weer terug in de tent, maar ook de tent blijkt geen veilig onderkomen meer. Twee stevige kerels met gele banden om hun mouwen komen de tent binnen en richten hun aandacht op Tarjinder. Tarjinder krijgt enkele klappen te verduren en hem wordt toe gebruld: “Je hebt niet betaald!!”. Zijn protesten zijn tevergeefs. Percy gooit een klapstoel naar een van de mannen, maar deze mist. Tabby maakt van dit moment gebruik om onder het podium te duiken. De gele mouwbanden suggereren dat de mannen voor King Gold, de man die de stoommachines beheerst, werken. Een van de mannen slaat naar Trajinder met zijn knuppel, maar die wordt afgeweerd. Aangezien Tarjinder net met de messenwerp-act wilde beginnen, heeft hij een mes in zijn hand. Het lukt hem om de broekriem van zijn tegenstander door te snijden. Penny pakt een zwaard van het toneel en staat daar dapper mee te schutteren: “Pas op, ik ben gewapend!”. Dat vindt de tweede aanvaller dermate grappig dat hij misslaat. Dave komt dan de dame te hulp. “Je slaat geen vrouwen!!” en geeft hem een harde vuistslag in zijn gezicht. Penny probeert haar aanvaller met het plat van het zwaard te slaan, maar mist. Dave slaat hem vervolgens knock out. Percy maakt ook gebruik van zijn vuisten, en het feit dat zijn tegenstander problemen heeft met zijn broek, en slaat de ander KO. “Penny, we gaan inpakken.” Schreeuwt Tarjinder ten teken dat het tijd wordt om te vertrekken. Percy gaat ondertussen door de zakken van de 2 mannen, maar vindt daar weinig. Hij neemt een van de mouwbanden en geeft de andere aan Dave. Tabby helpt eerst met het pakken en vervolgens helpt zij Tarjinder een handje met de 2 aanvallers onder het podium te trekken. Percy en dave escorteren de anderen naar de cab van Percy, waarin hij hen een ritje aanbiedt om snel uit Hyde Park weg te komen.
Op aanwijzing van Dave begeeft het gezelschap zich naar een pub in the Docks. Het is een tamelijk ongure pub en Penny en Tabby trekken de aandacht bij de aanwezige “heren”. De eerste die echter iets onaardigs zegt tegen een van de vrouwen, krijgt een hoek van Dave en daarmee is dat snel afgelopen. Na drankjes te hebben geregeld, probeert Percy Tarjinder uit te horen over de oorzaak van het gebeuren op de fair. Tarjinder meldt dat hij gewoon de huur voor zijn standplaats heeft betaald en moppert verder wat over het missen van inkomsten. Dave gaat mee in het gemopper en voegt er aan toe dat hij slechts een incomplete show heeft gezien. Dit doet Penny en Tarjinder besluiten om alsnog de messenwerp-act op te voeren. Penny gaat tegen een balk staan met een appel op haar hoofd en Tarjinder weet deze met een perfecte worp aan de balk te spietsen. Onder applaus en geroffel op de tafels loopt Penny weg. Vervolgens daagt Percy Tarjinder uit om zijn kroes uit de lucht vast te spietsen. Ook dit sterke staaltje lukt hem. Hierna praat men wat verder. Percy vraagt al snel naar de meer occulte aspecten van de Indiase cultuur. Het blijkt dat Penny daar veel van af weet. Tarjinder meldt dat hij India verlaten heeft om aan een gearrangeerd huwelijk te ontkomen. Samen met Penny is hij vervolgens zijn goochel-act gaan doen. Het wordt later en op een gegeven moment staat Penny te dansen op de tafel, hetgeen het publiek goed doet.
Zowel Dave als Tabby biedt een slaapplaats aan voor Penny en Tarjinder. Ze nemen het aanbod van Tabby aan. Penny blijkt er deze avond echt zin in te hebben en wil nog verder uit. Er wordt besloten om eerst de bagage bij Tabby’s huis af te zetten. Onderweg rijdt het gezelschap weer langs, het nu uitgestorven, Hyde Park. Men besluit nog eens te kijken naar de fair en constateert dat vooral de stoom draaimolen het heeft moeten ontgelden. Deze is grondig vernield. Tabby doet de suggestie dat deze niet via King Gold is aangeschaft. Men inspecteert het wrak en Penny en Percy vinden een plaatjevan een buitenlandse fabrikant. Dave kent het merk, een obscuur bedrijf uit Midden-Europa, waarschijnlijk Oostenrijk-Hongarije of een land daar in de buurt. Het lijkt een stoommachine van niet al te hoge kwaliteit te zijn en is vermoedelijk het land in gesmokkeld.
Tanais 110
De vorige sessie was geëindigd bij de met zwarte drab gevulde vallei die de Hoogzetel was. Risha is bij de tovenaars geweest om de volgende niveaus van Sorcery te leren. De anderen vertellen hem dat Archet nu aan een binnenmeer ligt omdat de barriëre van de bubbel waar ooit Soul en Bronwë waren, een rivier tegenhoudt. De androïden uit de technobubbel zijn geëvacueerd naar Aarde. De bubbel zit nu alleen nog maar vol met kakkerlakken. En er blijken twee en een half jaar verstreken te zijn. De zwartslijmziekte is beperkt gebleven tot de Eenoog-aanhangers en het zwarte slijm wordt geoogst door zombies van de tovenaars, die er hun magie mee van energie kunnen voorzien. Imhotep is ook tot zombie gemaakt. De toren van de Siderials is ingenmen door de lunars. Maar de party heeft er een kristallen bol gevonden waarmee we de siderials kunnen contacteren. Het geloof van de Meluhha’s, een soort boeddhisme, is erg populair geworden. De Idrissi hebben een machtig rijk gesticht in Euboia. En Soul als landje stelt niks meer voor.
Als Risha er achter komt dat Imhotep tot zombie is gemaakt, zegt hij: “Ik had verwacht dat je hem zou mummificeren! Kun je zijn bewustzijn er weer in terug stoppen? We hebben hem dringend nodig!” De necromancer belooft om op zoek te gaan naar de ziel van Imhotep.
Risha, altijd impulsief domme dingen doende, gaat op de Hoogzetel zitten. Het voelt als het pure kwaadaardige egoïsme van de Eenoog cultus, waar hij even lid van was geweest, maar heel diep daaronder zit een oeroude, primordiale kracht. Als hij even zit, begint hij zwart slijm te braken. De stoel reinigt zichzelf via hem. Het duurt ruim een uur. Als het kwade slijm er eindelijk uit is, voelt de zetel weer schoon en oud. Risha is nu één met de realiteit van het land. Met deze zetel kan hij de parameters van dit deel van de wereld bepalen. Hij ziet dat Sorceror’s Well is dichtgeslibt. Hij begrijpt hoe de Eenoog cultus de zon liet stilstaan. En hij snapt hoe de Wyld werd opgeroepen en weer weggezonden. Per gebied kun je allerlei parameters verzetten. En met oefening kun je daar invloed op uitoefenen. Hij besluit om dat wat er van zijn koninkrijkje resteert meer sprookjesachtig te maken. Daarvoor hij verhoogt de factor Weird. Lekker ver van de technologie van Aarde vandaan.
Als hij klaar is, gaan we bedenken wat we nu moeten doen. Eerst maar naar de mijn in Targon om te kijken hoe het met de zonium winning gaat en of de goudmaakmachine is aangekomen. Als we er zijn, wordt de colorcopter gecamoufleerd en Claude bewaakt het ding. We lopen over een brede laan met aan weerszijden bergen puin en slakken. De Goblins zijn mijnwerkers en de Dwergen zijn de bazen. De zoniumwinning gaat lekker. De dwergentechnologie is voor ons als leden van de Technocratie totaal onbegrijpelijk, maar het werkt. Ze hebben het proces verbeterd en er is inmiddels 20 liter. Ongeveer tien maal zoveel als verwacht. Ze vertellen dat de goudmachine is aangekomen, maar er ontbreekt iets. Dat kan wel kloppen, want dat onderdeel hebben wij. We zetten de machine aan en geven ze 5 jaarlonen, om nog tenminste twee en een half jaar door te gaan. Dat stelt de dwergen gerust. Voor onszelf nemen we ook een heleboel kilo’s goud mee.
Daarna gaan we nog even naar het ontplofte eilandje. Daar is niks te beleven. Vervolgens willen we naar New Salish om met Chantal te gaan praten. De stad is een verborgen plek, we zijn er zelf nog nooit geweest. Maar Gwan kan met zijn kristallen bol precies zien waar we Chantal kunnen vinden. Ze zit in een torentje bij een kloof en hij weet de precieze coördinaten te bepalen. Haar torenkamer in New Salish is door de lucht prima te bereiken. Als ze Risha ziet, schrikt ze enorm. “Welkom, ex-echtgenoot!”
Binnen is het mooi en rijk ingericht. Ze vertelt dat haar compagnons op jacht zijn. Ze is alweer gelukkig getrouwd. Als Risha zegt dat we overleggen willen met de Lunars en de Siderials, vertelt dat er een grote vergadering plaats zal vinden op de grens van Dao en Jao. “Wij Lunars denken: Alles is vergankelijk. Het gaat nu slecht maar het komt wel weer goed.” Nadat we in het kort hebben uitgelegd wat we hebben ontdekt, zegt ze dat de Lunars ook wel zullen gaan. Ook legt ze uit dat het netwerk van Hoogzetels en Veenzalen aan de Lunars behoort en dat die van Soul weer in gebruik zal worden genomen door hem aan een nieuwe Veenzaal te koppelen. Risha kan in de problemen kan komen als hij die Hoogzetel bedient. Hij lijkt niet onder de indruk. We vertellen over de andere wereld. Chantal wil die wel eens zien. We zullen een zonium-pak voor haar maken. Ze zegt dat de Lunars en de Siderials die wereld ook moeten zien voordat ze het verhaal zullen geloven.
“Hmm, zegt Risha, misschien kunnen de Lunars helpen met aanmeren van de twee werelden door met hun netwerk overal de juiste parameers in te stellen.”
Risha stelt een uitweg voor uit Chantal’s huwelijks dilemma: Het huwelijk tussen Risha en Chantal is eigenlijk niet geldig, want het paardenritueel is niet met haar uitgevoerd, maar met Claude. Chantal zat op dat moment in de Veenzaal. Dus eigenlijk is Risha getrouwd met Claude. “We ontmoeten elkaar op de vergadering. Jij stelt mij voor aan jouw echtgenoot en ik stel jou voor aan mijn echtgenote, Claude’s vrouwelijke gedaante.”
Chantal vertelt verder dat de goden van Shintasta nog maar weinig voorstellen nu Bronwë en de brahmanen weg zijn. De derweth en hun oude goden zijn sterker geworden. In Waldheim is ‘her-brond’ en hun magie heeft die van Melek-Qart vervangen. Ze leveren heel veel magische goederen aan de hoven van de ‘commoners’, de niet-magische mensen. Ze zijn beter èn goedkoper dan die van Qart. De Meluhhans willen er juist niets mee te maken hebben. Die vinden de spullen verslavend en corrumperend. Het klinkt als Color-magie en als de Incals van Aarde. Er zijn ook geruchten dat er na de Abyssals nòg een groep bijgekomen is.
Dan vertrekken we weer, voor de lunars terugkomen van de jacht. Na het afscheid vliegen we over een kust met vissersdorpjes, over de Oost-Westweg naar de stad Waldheim en van daar naar de Noordelijke bergen, waar we landen. We verstoppen ons voertuig goed en lopen over een landweggetje naar het Zuiden. Hier is het dunbevolkt. Ons komt een kar tegemoet die er vrij sjiek uitziet. De bestuurder kijkt niet gelukkig. We spreken hem niet aan, maar gaan verder. ’s Avonds bereiken we een buitenwijk van Waldheim. Hier staan Viking-achtige langhuizen. Er lopen dronken en opschepperige vikings rond. Ene Hrothgar wil ons wel voorstellen aan zijn heer. Een gift van kilo goud geeft ons een plek halverwege de lange tafel. Het is overdreven luxueus. De kookhaarden en biervaten zijn magisch, maar de mensen kijken alsof de betekenis uit hun leven is verdwenen. Ze hebben alles, behalve een reden om feest te vieren. Bij het hoofd van de tafel is een concentratie van met [Color] geladen voorwerpen, prullaria. Risha gaat in op de uitdaging van een krijger die ruzie zoekt.
“Vechten doen we buuten de halle!” roept de heer.
Een verfrissende knokpartij later, zelfs Gwan vecht mee, worden we aan het hoofd van de tafel uitgenodigd. Hij is wel benieuwd naar de knul die claimt koning te zijn van het verdwenen land.
“De herbergen zitten in het centrum van de stad,” zegt hij. “Tot een paar jaar geleden hadden we niets met de buitenwereld te maken. Vreemdelingen beheersen nu de handel en de koning der koningen is geen Waldheimer. Hij heeft een grauwe huid en puntige oren.” (We herkennen de beschrijving van een githyanki.) “De grauwe lieden hebben een put geslagen en die is de bron van de magie. Veel mensen willen het oude leven weer oppakken. Maar er is een cultus rondom de bron. Ik ben daar zelf niet in ingewijd. Na een ritueel delen de grauwe mensen vanuit de bron magie uit aan iedereen.”
“We zijn bij de grootvizier van Qart geweest,” zegt Risha, “en die was armer dan u.”
“Dan was hij een gelukkig man. Twee jaar terug is er een opstand geweest tegen mensen van de bron, maar die is neergeslagen. Zij hebben gewonnen en, zo is onze cultuur, daarom zijn zij nu de baas. En nu is er een verboden stad rondom de bron.”
Als de wet voorschrijft dat de winnaar koning der koningen is, denkt Risha, dan kunnen we de githyanki eens gaan uitdagen.
De mensen van hier hebben nog oude priesters, de Goodie, een soort derweth. In de bergen beheren zij een Hoogzetel. Daar moeten we maar eens mee gaan praten.
Verdere plannen:
– Praten met de Goodie, eventueel de koning der koningen uitdagen
– Naar Albion voor overleg met Daguerre
– En dan naar Dao-Jao voor de grote vergadering
4 xp
Scorpio Rising 20 – slot
Scorpio Rising 20 – Saturn in Scorpio
Wolfgang ziet het burgemeesterschap helemaal zitten: maar hoe aan te pakken. Er wordt wat gespeculeerd over propaganda, debatten en het overhalen van kiezers met goede argumentatie. Coyote, in Wolfgang’s hoofd, levert commentaar op het geheel: ga op zoek naar ‘filth’ en ‘sludge’, de ‘dirty secrets’, want het geheim dat je beheerst is meer waard dan een geheim op straat. Na terugkoppeling geeft Whipsaw wel mee dat er een keuze moet blijven, dus dat de manipulatie van de kandidaten voorzichtig moet gebeuren, na omzichtig onderzoek. Inderdaad. De doodsgraver ‘Bones’ weet te vertellen dat een ‘hoefijzer afdruk’ toch moeilijk weg te werken was bij de vrouw van Roy Jones. Maar zij was toch overleden aan indigestie? Als Rat’s inbreekt bij Roy Jones (spring en klauwwerk om het raam open te krijgen) vindt deze in een nachtkastje een geheim compartiment met het doodscertificaat: trampled by horse. Fishy. Hij mauwt in zijn slaap iets over ‘bad doggie’ en helaas gaat Rat’s ook op een plastic fallusvormig piepspeeltje staan voor een hond (maar hij heeft toch geen hond?). Hij kiepert Jones om en springt door het raam. Doc gaat zoeken in het huis van de oude burgemeester, na wat koetjes en kalfjes met de ex-vrouw Mary Oakley, mag hij de kamer doorzoeken. Het oude bureau is ontworpen om indruk te maken: geen geheime knopjes, Mary zelf mocht niet in de kamer komen en weet niet veel. Als Doc in de stoel zit van de burgemeester, kijkt hij links en rechts van de stoel: de boekenkast heeft wel dikke planken, deze kunnen wel open en hier zit inderdaad een schaduw boekhouding van Moses en Fairweather. Wolfgang wil graag dat de Ieren kunnen stemmen, maar daarvoor moeten ze geregistreerd staan en daarvoor is weer een burgemeester nodig en als die afwezig is kan de sheriff dit doen, mits gemandateerd. Als Wolfgang Belle Starr om raad en advies (dirty secrets) vraagt over de kandidaten weet ze te vertellen dat Roy wel eens in de kroeg zit, maar niet met de meisjes mee gaat. Ze grapt over dieren, maar voegt eraan toe dat er wel eens honden worden afgeleverd: maar dat kan ook zijn om de wapens te testen. De bankeigenaar Felix Fairweather komt wel eens bij de meisjes, maar dat is nooit ‘spectaculair’, er gebeurt niet veel, zelf vermoedt Belle Starr dat hij meer van jongetjes houdt. Starr kan ook helpen met de kiezers: ze zal het aan Vie La Pirelle vragen om de sheriff een mandaat te geven, maar dat zal Wolfgang een medium boon kosten want ze moet de politiek bedrijven met een gouverneur of senator, hij gaat akkoord. De dag later verschijnt Vie en geeft Wolfgang een decree waarin staat dat de sheriff tijdelijk waarnemend burgemeester is en ‘hij er zorg voor moet dragen dat iedereen zich kan registreren.’ De jonge sheriff vloekt binnensmonds: hij moet nu serieus werk gaan verzetten. Whipsaw zorgt dat de documenten in de handen komen van de justitie. Op de registratie dag organiseren Liz en Wolfgang een goede borrel zodat er ook wat te doen is rond de registratie. De overwinning van Wolfgang is dan ook een landslide. Als kersverse burgemeester gaat hij naar SF voor handelscontracten en ook dat lukt verder.
Na San Francisco is er een tijd van afwachten, trainen en het opnemen tegen de ‘nemesis’: de Souleater, want er wordt besloten dat het goed is om deze alvast uit te schakelen. Ze wekken, met de spullen van Doc, een trance op, en zitten in een geïmproviseerde zweethut gemaakt van de dekens waarop/in Shameful zat. Ze proberen zich af te stemmen op de bane. Ze krijgen contact, hij zit nog op dezelfde plek: bij Furnace Point, zodat ze hem ter plekke (waar Shameful geïnfecteerd werd) kunnen oproepen. Ze verbreken het contact, maar lopen de visioen uit, vooral Rat’s is benieuwd naar Coyote verhalen. Dus als er een horde roze konijntjes voorbij komt huppelen in het visioen (waar men al snel vrolijk op gaat jagen), besluit men de grootste te volgen. Deze wordt als snel een jackrabbit: soms dichtbij, soms ver weg. De jackrabbit begeleidt de party over de zandduinen, waar hoog in de lucht donderwolken samenpakken: er zijn bliksemflitsen, maar geen donder. In het weerlicht, als schaduwen in de wolken is het silhouet van Coyote te zien, die in conflict is met een slangenkop. Het is dus waar, zegt Liz. Daarna ziet men flarden van verhalen: een verhaal waarin de wereld ’s avonds donker is, behalve als de maan er is. De dieren vragen Luna om raad en ze zicht dat ze tekeningen in de lucht moeten maken met de glimmende kiezels van de beek. Coyote wordt niet gevraagd en de dieren gaan de tekeningen maken. Coyote is boos, verzameld ook kiezels, gaat naar de hoogste bergtop die hij kan vinden en struikelt daar. De kiezels uit de zak spatten alle kanten op: botsen tegen de andere kiezels, alle tekeningen gaan door elkaar. De dieren zijn boos, maar Luna zegt: is het nu niet veel mooier? Zo zijn de sterren ontstaan. Dit gaat over in een ochtend beeld van Coyote in een houten roeiboot op ene eindeloze zee. Dagen gaan voorbij terwijl Coyote zich verveelt. Dan is er een Eend. Coyote vraagt de eend om te kijken hoe diep het is en zand mee te nemen. De eens duikt en komt boven met zand van de bodem in zijn bek. Van dit zand maakt Coyote het land, waar hij zijn bootje aanlegt. Dan is het nog steeds saai en er zijn geen andere dieren buiten de eend. Dus hij maakt mensen van steen, daar is hij niet tevreden over, van hout, nee dat is het ook niet, van klei dat gaat goed. Uiteindelijk wordt zijn zoon geboren, en dit wordt (ook) Coyote, Coyote wordt nu Old Man Coyote genoemd. Langzaam vervagen de droombeelden.
Tijd om plannen te maken: in hun eerdere visioen / dream quest bij Oraibi ging Wolfgang dood: dus een goede voorbereiding is de sleutel. Er wordt gewerkt aan harnassen door Wolfgang en zijn discipelen, Whipsaw. Dankzij Rat’s wil Armadillo nog wel een zegening uitspreken over de harnassen. De reis naar Death Valley / Furnace Point verloopt voorspoedig, maar naarmate ze dichterbij komen begint de umbra meer de realiteit in te ‘bloeden’. De kleuren van de rotsen en het zand is hier paarsig, daar grijs, daar, vel oranje, er lijken meer schaduwen te zijn en hier en daar lijken de rotsen oud, gesmolten en vergruisd. De Gauntlet is extreem dun inmiddels en het gebeurt dan ook dat banes meer dan eens ‘per ongeluk’ door de gauntlet heen stappen. Maar omdat de banes geïsoleerd zijn en de Rabbit Chasers veel ervarener zijn de Scrags geen bedreiging meer: vakkundig worden ze naar een andere wereld geholpen. Whipsaw is het aas, want hij heeft het beste harnas en is het snelste. De Soul Eater verschijnt, maar hij is in zijn eind stadium: het Fleshy Collective, een weerzinwekkende grote gestalte van roze vlees met semi transparante plekken lichtgroen (de kleur van Balefire). Door deze plekken ziet men hersenen drijven. Het wezen zend de misère van zijn slachtoffers uit: zijn die hersenen werkelijk nog bij bewustzijn? Het leidt in ieder geval behoorlijk af in het gevecht. Eén van de stemmen van de hersenen wordt herkend: Tsunami Bob, de Silent Strider die inderdaad nooit meer is teruggekeerd. Een paar banes verzamelen zich op veilige afstand. De Souleater zend zijn vangarm uit naar Whipsaw, deze vangt het tentakel op zijn harnas onder luid gekraak. Doc doet een spreuk waarmee de bane rage en wilskracht verliest. Rat’s en Liz hakken op het monster in. Wolfgang slaat toe met zijn kersverse zilveren zwaard en hakt het mond tentakel af. Triomf! Maar nu tijdens het gevecht hebben zich steeds meer banes verzameld aan de periferie en nu moet er ook nog een weg door de banes worden gevochten, banefire elementals beginnen banefire te werpen. De kar van Doc moet even achtergelaten worden: maar ‘we komen toch terug’.
Daarna: rust en bevallen. Ze kiest ervoor om te bevallen in Oraibi, daar hebben ze ervaring met kinfolk. De party wordt onthaald in de Pueblo stad, Little Red Fox is er al: er staan mensen langs de route, andere bidden naar een kachina doll, die de Blue Star Kachina weergeeft. De Rabbit Chasers krijgen nu een betere plek om te logeren en alle spullen die ze nodig hebben, in de weken die volgen wordt verwacht dat ze een steentje bijdragen aan de community: jagen, repareren, dat soort dingen. De bevalling van Liz is zwaar: een dikke 24 uur na de eerste wee, bloed pijn, uitscheuren (in crinos gaan, genezen, waardoor het nog langer duurt) is het kind eindelijk ter wereld. Het lijkt de crinos te hebben opgepakt van de moeder, want het kind wordt in crinos geboren. Het kind, een jongen, lijkt een mengeling van de koperkleurige vacht van de prairiewolven doorschoten met het wit van de Silver Fangs. Ook fysiek wijkt hij iets af van de normale Silver Fang cub: hij lijkt iets atletischer / slanker gebouwd. Na de geboorte is de schrik van het ‘metis’ zin (crinos is de normale staat van de metis behalve bij de geboorte) er af: het kind veranderd terug naar baby-vorm. De Blue Kachina cultus neemt grotere vormen aan. Inmiddels zijn de indianen (Croatan, Wendigo, Uktena) zich aan het verzamelen bij Oraibi, ze nemen kennis van de geboorte en een moot wordt belegd. Er komen geschenken van diverse mensen (zowel garou – ook elders – als Oraibi). Het is even dwalen door de woningen van de pueblo, de wirwar van daken, straten, plateau’s en doorgangen die kleven tegen de wand van de berg. De Caern is in de berg en, hoewel de magiërs er komen, wordt de caern beheer door de garou. Vanaf het plafond van de caern hangen oude stalactieten, een klein beekje kronkelt door de ruimte. Het geheel baadt in een groenachtig, blauw licht. Alle werewolven worden gevraagd om hun voeten te ontbloten en kort te wassen in het beekje. Deze caern is een schone plek, er hangt sereniteit en rust. Theurgen zijn bezig met het plengen van water en er worden maiskoeken uitgedeeld: Rat’s beseft dat dit de openingsrite is. Het programma is duidelijk: het kindje van Liz en de aanval op Death Valley. Liz fluistert nog of ze haar kind mee had moeten nemen, Whipsaw zegt dat deze nog niet geïnitieerd is en dus geen toegang heeft tot de moot.
Hierna neemt Wachese het woord. Er wordt lang, uitgebreid, uitgeweid over de reis en het wedervaren tegen de diverse blauwbloezen en forten. Maar, omdat de meesten dezelfde ervaring hebben, is daarna het punt ook afgesloten. De Rabbit Chasers vertellen hun verhalen en deze ervaringen worden erkend. Het kind, daar zijn ze kort over: felicitaties en het kind moet zich bewijzen, ze blijven opletten. Liz besluit dat het nu wel een goed moment is om een naam te gaan kiezen en denkt hierover na (het wordt Angus). De Death Valley Caern: de Wendigo stellen voor om naar voren te marcheren, alles klop te geven en zo te winnen; Rabbit Chasers en de Uktena zien toch wat haken en ogen bij dit, verder, heldere plan. De Croatan vragen of het stukje tussen naar voren marcheren en alles klopt geven iets specifieker kan. Na een vurig betoog over strijdbijlen en ‘charging the enemy’ merkt Doc op dat zo veel garou doodgaan. De Wendigo wimpelen dit weg, the good death. Na wat heen en weer wordt besloten om een tang te doen. Maar, zo merkt Liluye (Uktena theurg) op, het is handig als de bane die jullie de poppenspeler noemen – de psychomachia – op hetzelfde moment wordt aangevallen en afgeleid, zo kan deze het minste kwaad. Dit is de rol voor de party. De Rabbit Chasers maken een extra plan. Rat’s vertelt dat psychomachia aangetrokken worden door angst en vertwijfeling. Als Rat’s zich laat ontglippen dat hij banes kan oproepen, willen de Uktena hier het fijne van weten. Het plan vormt zich: één van hen, Wolfgang offert zichzelf op omdat hij degene is met de meeste angst (haar, kleding, leven) en gaat de umbra in. De rest blijft uit de umbra en volgt hem, Rat’s kan de umbra in kijken. Maar als hij de umbra in gaat, zal hij bloot komen te staan aan de storm, en zo dicht bij de bron is deze levensgevaarlijk. Hier bedenken de theurgen iets op: een speciale tomahawk, een amulet die om de nek gehangen kan worden. Deze kan beschermen door de klap op te vangen van de storm, maar hij zal door corrosie vervallen: dus de tijd is beperkt. Het volgende probleem wat getackled moet worden is: hoe krijgen ze die bane de umbra uit, want zij kunnen niet in de umbra vechten? Er kan een spirituele harpoen gemaakt worden: Wolfgang gaat deze maken (zodat het afgeschoten kan worden door een geweer), samen met de theurgen. Na wat proeven is het gelukt: een kogel met een priemende punt uit de umbra getrokken kan worden door wilskracht.
De reis naar Furnace Point gaat voorspoedig, er zijn geen conflicten met indianen stammen simpelweg omdat men reist met de Indianen. Naarmate men verder komt, lekt de umbra weer door in de realiteit. De banes blijven op afstand vanwege de grote groep Garou. Bij Furnace Point is de kar van Doc gereduceerd tot een geblakerd karkas. De banes zijn in Death Valley en wachten af. De groepen Native Americans splitsen zich op, zoals afgesproken en dan beginnen de Wendigo als eerste aan hun mars naar voren, waarop de Croatan en de Uktena de tang laten dichtklappen: het gevecht is begonnen, scargs vallen aan, banefire elementals gooien met hun banefire (dat brandt en muteert), pattern spiders weven garou in webben. Wolfgang gaat de umbra in: de Tomahawk amulet beschermd, maar de paars/groene storm woedt hevig en rijt aan het amulet, de kleren, het haar. Langzaam lost de storm materie op, alleen spirits lijken er geen fysieke last van te hebben. Die vliegen rond en klauwen in het wilde weg, niet in staat om te blijven stilhangen. Wolfgang loopt naar het centrale punt, op zoek naar de Psychomachia en denkt gedachten van harano en desolatie. De rest van de rabbit chasers volgt hem in buiten de umbra, veranderen in Crinos en leveren strijd met Scrags en Banefire elementals. Schakel eerst de banefire elementals uit! Roepen Whipsaw en Rat’s tegelijk. Deze banes kunnen gelukkige niet veel hebben en zijn snel verslagen. De scrags zijn heftiger, maar de groep is nu veel ervarener dan eerst en Doc, Liz, Whipsaw en Rat’s ruimen deze vakkundig op. Wolfgang ploetert verder. De Tomahawk lost op, desintegreert en naarmate hij dichter bij het centrum komt, draait de storm sneller en laat de amulet sneller slijten. De tijd begint te nijpen. Hij hoort stemmen in zijn hoofd, die tasten zijn wilskracht aan: geef op, het heeft geen zin, het is onvermijdelijk. De Tomahawk is inmiddels gereduceerd tot het ringetje waarmee het aan het touwtje hing. De storm tast het vlees aan van Wolfgang, maakt wonden, vernietigt vlees: hij moet in crinos om te genezen. De storm tast het geweer aan, hij moet het moet zijn armen beschermen, dicht tegen zijn lichaam. Het lijkt mislukt, tevergeefs. Zo dicht bij het centrum en niets, denkt Wolfgang als de storm hem op zijn knieën dwingt. En dan verschijnt de psychomachia: groot, donker, vol scherpe punten en een grijnzende kop met lichtende ogen. Snel legt Wolfgang aan, de loop steekt uit en wordt onmiddellijk aangetast door de storm. Hij heeft één kogel en één kans. Hij schiet met wilskracht en focs en de kogel boort zich in een poot van het monster. Rat’s schreeuwt, grijp Wolfgang, trek de bane naar ons toe! Whipsaw duikt de umbra in en werpt zich op Wolfgang, om hem te beschermen tegen de storm: al snel is de rug van Whipsaw een gevilde bloedige massa. Liz, Rat’s en Doc concentreren zich op het spirituele koord tussen hen en de bane. Ze zijn furieus en leggen al hun wilskracht in de schaal en trekken het monster naar zich toe. De bane is sterk, maar zij zijn sterker: ze trekken hem door de ragdunne umbra heen. De psychomachia is snel en maait met zijn enorme zijsachtige uitsteksels. Rat’s, Doc en Liz krijgen een klap: zijn klappen zijn hard en het schild van armadillo (dat als een soort tweede pantser over het pantser lag) begeeft het: maar geen schade komt er door. De bane baalt maar de party is dan en haalt vernietigend uit Liz, Rat’s en Whipsaw slaan allemaal raak en claw-claw-bite (of claw, claive, bite) hun weg door het carapace van de bane. Doc doet de spreuk die de bane verzwakt (razernij neemt af en wilskracht ook). De bane heeft grote moeite om te raken en schade te doen, de garou zijn oppermachtig en maken het karwij af. Grijnzend heft de bane zijn stervende kop op enals Wolfgang er een kogel doorheen jaagt krijgen de Rabbit Chasers nog een beeld in hun hoofd: een van schaken, een koningin die zichzelf opoffert en geslagen wordt door een pion.
De garou hebben de nabens verslagen. Rat’s krijgt het door, de theurgen van de Uktena, Croatan en Wendigo ook: deze storm is de schuld van een bane. Een Stormbane, maar hij heeft zich gebonden met een baen van de weaver. Daarom zijn hier weaver spirits! De Uktena noemen hem Storm Eater. En hij komt eraan om door te breken. Hij is enorm, een frontale aanval zal leiden tot talloze doden, hij zal garou wegslaan alsof het vliegen zijn. Binden! We moeten hem binden! Roepen de theurgen. Rat’s sluit zich aan bij het overleg. Het idee is simpel: de caern is vervuild, daar krijgen we geen energie van, om deze bane te binden is veel spirituele energie nodig en er is niet veel tijd. Vrijwillige zelfopoffering, zegels in bloed tekenen, 13 zijn er nodig is de inschatting. Met deze draconische mededeling komt Rat’s terug bij de Chasers. Whipsaw ontvliegt: seks en masturbatie kan dat ook. Misschien, zegt Rat’s, maar dat is hier niet het paradigma en je zult veel meer garou aan het masturberen moeten hebben dan er nodig zijn voor een opoffering (seks kan per definitie niet): hoeveel sperma heb je nodig om die zegels te kunnen tekenen? Whipsaw zegt: zoek harano patiënten: die zijn er, maar liefst 9. Het kost niet veel moeite om hen over te halen. Doc en Wolfgang willen zich opofferen. Whipsaw eist dat theurgen zich ook opofferen, maar inmiddels is er al een wachtlijst. Veel garou willen een kans hebben om dit te stoppen. Wolfgang trekt zich discreet terug uit zijn vrijwillige opgave, Doc niet. In een cirkel rond de caern gaan ze zitten als de theurgen achter de helden gaat staan en rituele teksten opzeggen. De helden krijgen een zilveren claive om de afgrijselijke daad mee te doen. Het geschiede. De theurgen maken de zegels, zeggen de rites en blauwe, lichtende draden strekken zich uit de grond op, de umbra in. In de hoofden van de garou klinkt gebrul en woede: de bane in gevecht met de oude garou magie. Rat’s moet zich flink concentreren, het zweet staat hem op het voorhoofd…maar…het lukt! De gezamenlijke woede en haat tegen de banes zorgt ervoor dat de bane wordt gebonden aan deze caern, opgesloten achter laylines, zegels en rites. De storm klaart op, maar de umbra is eng dun. De Wendigo gaan Whippoorwill te lijf: deze laat zich eenvoudig wegjagen en voordat iemand iets heeft kunnen doen heeft Coyote zijn plek weer ingenomen.
Maar achter de Storm Eater schuilt een groter gevaar. Een van de koppen van de wyrm, een van de koppen die Roanoke heeft opgegeten. Het valt op zijn plek: de Souleater, de Storm Eater: allemaal aspecten van de Eater-of-Souls. De Eater-of-Souls komt met grote vaart door de deep umbra in de richting van de aarde. Het resoneert door de geesten wereld, de theurgen zien het, andere auspices voelen het. De nemesis van de Croatan komt om dat te eisen dat van hem is, hij komt om te verslinden en te vernietigen. Wachese zegt: dit is ons gevecht, we moeten hem verslaan, dit hoofd van de triumvirate wyrm afhakken. In concentrische cirkels gaan ze rond de caern zitten. De stilte daalt neer. Ze grijpen hun wapens en als ene man doen ze de howl voor de deceased. De theurgen mompelen verbijsterd de rites. Iedereen staat verslagen en met tranen in de ogen te kijken als de Croatan zich opofferen om een kans te hebben om deze kop van de wyrm te verslaan. De reinigende energie stoot van dit massale offer maakt de caern schoon, veegt de umbra schoon en al die zielen strijden in de deep umbra tegen de wyrm. Maar de Eater-of-Souls doet wat hij doet en verslindt, zielen, de essentie, zelfs het zijn van de Croatan dat in kinfolk opgesloten ligt. Maar hij eet teveel, het is te machtig. Hij lijkt aan zijn eigen vraatzucht ten onder te gaan en uitgeteld. In een stupor, ligt hij, een diepe slaap waar hij niet zo maar uitkomt in de diepe umbra. De Wendigo en Croatan helpen mee om de doden te begraven en verlaten dan zwijgend Death Valley. De Wendigo keren niet meer terug naar de ze plek. Wolfgang neemt de zilveren schrijfveer van de gevallen Croatan Galliard ter hand en gaat het verhaal van wat hier heeft plaatsgevonden opschrijven voor de toekomst. Dit mag nooit vergeten worden, zegt Whipsaw.
De uktena zeggen dat deze plek nu een gereinigde caern is, maar dat er nu ook een pack moet zijn om dit te beschermen. Een pack dat hier moet blijven. De Rabbit Chasers offeren zich hiervoor op. Wolfgang gaat zijn ambtstermijn heen en weer reizen. Maar dankzij zijn contacten en de invloed van Liz kunnen ze veel middelen en geld naar de caern halen. Al redelijk snel wordt het een natuurgebied. De Wendigo zijn woedend op de wyrmbringers (behalve op de verschoppelingen, de Bone Gnawers: het offer van Doc heeft daarvoor gezorgd). De uktena blijven lang weg van de Death Valley Caern, maar komen uiteindelijk – door nieuwsgierigheid en hun gezamelijke verelden – weer langs. Langzaam maar zeker vormt zich weer een commune rond Furnace Point. De wyrm was een slag, zegt Rat’s, deze caern is machtig, de uktena bedonderd (en ook dat is een soort slang), de Indianen in de nabijheid waren van ratelslang en deze zijn verdreven of verslagen. Coyote heeft in zijn strijd tegen Rattlesnake gewonnen, maar hij voorzag niet de plots-achter-de-plots. Ook hij was een speelbal. Liz merkt op dat hij dit voorzien heeft, hij zei ‘we hebben een fout gemaakt.’ Wisaketjak (Whiskey Jack) bedoelde iedereen, andere geesten en zichzelf. Maar op dit moment kan men alleen maar vooruit kijken, te meer omdat terugkijken zoveel pijn doet. Bij deze caern groeit Angus op. Het verhaal is opgenomen in de silver record, de renown van de Rabbit Chasers, en van Doc is enorm gestegen. Maar de prijs was hoog en het begon allemaal met één beïnvloedde garou.
Scorpio Rising 19
Scorpio Rising 19 – New Moon
Er worden zaken afgehandeld in Turquoise. Wolfgang is druk bezig met de burgemeester verkiezingen. Whipsaw zit – ondanks het idee om deputy te worden – toch op hete kolen om te reizen en dingen te zien, iets waar Doc niet op tegen is. Liz heeft nog dingen af te handelen in San Francisco. Rat’s rommelt wat met de mijn en vraagt zich af of ze de Paiute natie niet moeten helpen, dat is relatief dicht bij de caern van Death Valley? Na wat over en weer (de twee Get gaan vechten en dat zou betekenen dat de Rabbit Chasers in combat tegenover de Get komen te staan…en eerdere overeenkomsten worden dan opgeheven). Tijdens dit gespeculeer is er ineens commotie in de hoofdstraat. ‘Indianen!’ Het blijkt Little Red Fox te zijn die verveeld naar de menigte kijkt die geweren en revolvers op hem richten. Liz komt tussen beide: stop! Wij kennen deze Indiaan! Jones, de gunstore eigenaar, roept: laat de roodhuid weggaan anders pompen we hem vol lood! (wat op wat ‘yeahs’ kan rekenen)
De party neemt hem mee naar de plek waar men eerder spirits heeft opgeroepen, dicht bij de mijn. LRF is vooruit gereisd om door te geven dat de expeditie is vertraagd: Wachese geeft door dat men pas in het voorjaar (eind maart) bij de Death Valley kan zijn. Dit omdat er oponthoud is: er moeten legerkampen en forten geplunderd worden, want er zijn schermutselingen met het leger. Iets wat de party kan beamen, na het getuige zijn van de plunderingen van soldaten op een indianen kamp. Is dit niet gevaarlijk? vraagt men in koor. De bane kwam toch. Ik ben geen theurg, zegt LRF, maar de theurgen zeggen dat Scorpio pas opkomt in waar-hij-dan-ook-in-opkomt rond begin april. Als dan de tijd is dat de bane er is, heeft het minder zin om er te zitten want hij is er nog niet. Maar de banes die er dan zitten? Vraagt Liz. LRF zegt, tja, dat is dan wel een dingetje. Daar kunnen we natuurlijk altijd op jagen. En jullie souleater mag je alvast afmaken. Liz merkt op dat dit misschien ook wel zijn goede kanten heeft, want in maart is ze al bevallen en het geeft meer tijd om nog dingen te doen.
Men praat en drinkt wat als er muziek klinkt vanuit de mijn. Een banjo en Iers gezang, de ierse arbeiders vinden het geweldig, de native opzichters weten niet goed wat ze er mee aan moeten. Tijdens een uithaal in een lied, verwerkt hij een howl of introduction. Rat’s loopt, menselijk, op hem af: Nog een liedje en dan weer aan de arbeid. Vanavond in de saloon is er tijd voor meer. Is dat een uitnodiging? Vraagt Ronan de bard. Ja, beaamd Rat’s. Als de arbeiders afdruipen wordt er kennisgemaakt. Ronan, een Fianna Galliard, blijkt op de verhalen te zijn afgekomen van de ierse arbeiders die hier zitten. Hij is een stuk meegereisd met een ander garou…maar zij zit nog vast in het dorp, het is een Child of Gaia. De party voelt nattigheid en gaat kijken, LRF neemt afscheid en gaat naar de Hopi.
In het dorp staat, weer, de hoofdstraat vol. Nu kijkt met naar de naakte vrouw die op een paard zit. Dit moet de vrouw zijn waar de bard het over had. Er is een fikse discussie over gekleed zijn, behoorlijkheid, schaamte bedekken maar niemand geeft haar iets om zich te bedekken. De vrouw ziet ook wel mooi uit, ze is wit (niet rood, verbrand, of wat dan ook, maar echt wit) en blond. Ze betoogt dat het haar recht is om te lopen hoe ze wil, dat niemand haar iets op hoort te leggen, en hoewel in de Bijbel staat dat Adam en Eva de schaamte bedekken, kun je er dus ook voor kiezen om dat niet te doen. Als de party haar mee neemt blijkt dat zij Thieving Magpie heet, Child of Gaia ragabash, een lupus (ze verandert terug naar wolf vorm)…het een en ander valt op zijn plek. In haar zadeltassen heeft zij geweren, Beecher’s bijbels, zij is van de Underground railroad. Ze kwam af op de verhalen van de witte slavernij en ze kwam kijken naar het werk van Whipsaw. Ze krijgt een rondleiding in de mijn, ze is blij dat het goed gaat.
Die avond is het gezellig in de saloon, al wordt Thieving Magpie aangeraden om kleren aan te doen. Rat’s wil graag contact leggen met Badger, aangezien hij en Coyote geschiedenis hebben. Op de plek waar hij eerder Turtoise en Coyote heeft opgeroepen, voert hij weer een ritueel uit. Das verschijnt en blijkt een down-to-earth type te zijn. Are you fighting the right fight, or are you fighting out of pure stubbornness? Think about it. Aldus opent hij. Rat’s vraagt info over Coyote. Stop je te verstoppen in de schaduwen, sta in de zon. Wat Coyote heeft gedaan, zou een spirit niet moeten kunnen doen. Misschien is hij daarom zo machtig. Waarom is zijn vrouw dood? Coyote is in staat om gedeeltes van zichzelf af te splitsen. Is zijn vrouw dood? Of is het een stuk van hemzelf? Rattlesnake is momenteel de machtigste spirit die je kunt hebben, een spirit van leven en herboren worden. Maar Rattlesnake heeft de vrouw van Coyote gedood, of een aspect van Coyote. Coyote is geen grappenmaker. Tricks are for friends, pranks are for enemies. Pranks kill. Coyote gaat wraak nemen, als hem dat lukt dan verslaat hij Rattlesnake en wordt hij de machtigste spirit hier. Hij zit niet achter de banes, maar hij zal ze wel gebruiken. Je bent betrokken in een spirit oorlog waar je de vijand nog nooit van gesproken hebt. Rat’s vraagt of hij Rattlesnake moet oproepen. Gek hoe jij mijn woorden uitlegt, zegt Badger, je past bij Coyote. Maar goed, Vecht je het goede gevecht of vecht je uit koppigheid? Dan verdwijnt hij.
Er wordt besloten om na de aanstaande burgemeester verkiezing te vertrekken. [Red: Wolfgang moet dit nog uitspelen] Men gaat naar SF te gaan, misschien kan Wolfgang nog wat extra verdragen sluiten met de handelaren en geldmagnaten aldaar? Dat zou zijn positie als burgemeester zeker vergroten [mocht hij de burgemeester zijn]. Whipsaw gaat de Paiute nation waarschuwen (Ze hebben een slang als totempaal) en dan vertrekken ze. De rit is lang en een gedeelte van de reis trekt een coyote naast de party mee. Ze trekken door de bergen langs de zilver en goud mijnen Californië in. Het is onveilig in de bergen, met alle goudzoekers, lokale ruige saloons en alles wat daar op af komt. Er zijn highway men en bandieten: maar met loden kogels begint men weinig tegen de garou.
Het regent in SF, het is een zompige modderpoel. Er zijn veel mensen en er is armoede. Er lopen veel chinezen rond. Liz en Whipsaw houden zich bezig met de upperclass. Rat’s en Doc met de straat en de kroegen. De bar eigenaren zijn machtig. Eentje valt in het bijzonder op: Matron Moriana een gespierde vrouw (type Xena warrior princess) die een aantal bordelen heeft. Het blijkt dat ze Black Fury is, rijk, machtig en lesbisch. Ze wil wel helpen met het opzetten van een kroeg (al laat men achterwege dat er ook een vampier bij gemoeid is). Ze stelt als naam: The Irish voor, daar komen dan in ieder geval de Ieren op af.
Ook wordt contact gelegd met een railroad prospecter, Whipsaw wil graag de raad van Mr. Raven opvolgen en een pakket service gaan opzetten via de train: dus een standaard train wagon die heen en weer rijdt over het traject. De man in zijn blauw pak, met monocle, kale, snor en bakkenbaarden heet Manly Likewise en is Iron Rider. Hij houdt van pokeren. Whipsaw komt tot een afspraak met hem.
Tanais 109
We hebben met zijn allen besloten terug te gaan naar onze plaats van Macht, Bronwë. We stappen in de Magic Bus en reizen door de kleurdimensies naar de hangars van Claude in het priesterdomein onze hoofdstad; denken we. We komen bedrogen uit en komen terecht in een grijs stukje techwereld met kapotte wolkenkrabbers bewoond door hongerige menshoge kakkerlakken. Het is een bubbel techwereld in Tanais. Bronwë zal dus in een bubbel in de techwereld zitten. De shift zal na onze veldslag in de Burrows plaats hebben gevonden. Het duurt niet lang voor we in dit mistroostige oord door 6 kakkerlakken worden aangevallen. Tegen vier solars zijn deze creaturen echter niet bestand en vier worden door rondvliegende messen gefileerd; twee komen met de schrik vrij. Ze zijn nog niet weg of een helikopter vliegt boven ons: “Sta stil, wie zijn jullie?” Het lijkt MRA 27, maar het is slechts eentje uit de MRA 27 serie. MRA 27 was minder uniek dan we dachten, op zijn exaltatie na dan. in de helikopter blijken acht overlevende bionics te zitten, de mensen zijn dood. Alles wat hier rest zijn kakkerlakken…… Claude stelt voor de acht met de magic bus in veiligheid te brengen en terug te brengen naar Joe Klef in de tech wereld; dit zijn immers de crème de la crème van de bionics aangezien ze zo lang wisten te overleven. De rest van de party valt bijna flauw van zo veel goedheid … is Claude wel goed bij zijn hoofd??? Hoofdschuddend gaan ze akkoord. De acht worden teruggebracht. Joe klef is verbaasd: waar zijn jullie die twee en half jaar geweest??
(Dammit weer tijd verloren!!!!!!!!$^&^$&&@&^*&@&$@)
We gaan de zalf verbeteren, die Chappie is toch een beetje een prutser. Maar met zo veel geniën bij elkaar lukt het om een beter recept te maken.
Met deze nieuwe zalf gaan we terug naar Archet. De plek in Tanais waar het allemaal begon. Alleen ligt dit nu aan een groot stuwmeer, veroorzaakt door de bubbel. De bubbel om Bronwë en Soul heeft de loop der rivieren verstoord. De Hoogzetel ligt nu in een meer … We laten de bus achter en gaan Archet binnen. Gwan ziet allemaal oude bekenden en we komen twee bedelende boeddhistische nonnen tegen die Gwan zeggen te kennen. Gwan daarentegen heeft geen idee wie dit zijn. Claude helpt hem uit de brand: “Dit is jouw vrouw”.
Gwan bied zijn nederige verontschuldigingen aan. Zijn vrouw dacht dat we dood waren gegaan in de veldslag en is daarom maar non geworden. Daar komt Gwan goed mee weg, hij is weer vrijgezel. We vragen naar éénoog. Die is weg. Eerst was er grote boei van zijn aanhang, maar na een tijdje veranderde al zijn volgers in zwart slijm. En de demonen? Die zitten in Euboia, nu een machtig rijk. Soul is gereduceerd tot een rustige achtertuin van Vixen en Selene. De wyld is weg. De magie is heftig geworden en is verslavend. De mensen in Valdheim maken er een groot succes van (het nieuwe Melecarte). Het hoofdklooster in Shearton zegt dingen over dimensie reizen, dat is wel interessant voor later. De brahmanen zijn met Bronwë verdwenen en het volksgeloof is nu sterk. De nonnen beseffen niet dat voor hun vier hoofdbrahmanen staan. Gwan biedt zijn pottenbakkerswerkplaats aan de nonnen om als klooster om te dopen. Zij nemen het aanbod graag aan. Tijd voor bier en naar de kroeg dus. Daar besluiten we naar de toren van de siderials te gaan. Daar aangekomen kloppen we aan. De meid doet open en zegt dat Vrouwe Chantal de nieuwe eigenaar is; ze is afwezig en in de lunar stad New Salish. Mogen we naar binnen? Nee. Maar tja 1 meid tegen 4 solars is niet genoeg. We gaan naar binnen. Chantal blijkt een nieuwe vriend te hebben (Arme Risha!!). Wat is dat toch met die vrouwen, ben je even weg … Claude denkt ‘gelukkig is daguerre een hoer en ben ik er niet mee getrouwd’; en Chang straalt alleen maar rust uit. We doorzoeken de toren en vinden een glazen bol waarmee je contact kan maken met siderials. Erg handig en Chantal weet hier niks van. Na deze vermoeiende zoektocht besluiten we de dure wijn van Chantal op te drinken en lekker onze roes uit te slapen. Heerlijk om solar te zijn.
De volgende dag vliegen we langs de Hoogzetel (Risha is zijn eigen zaken aan het regelen bij de magiërs). Aan de rand van het massief bij het water staan huisjes. De bergen en de zetel zitten echter onder het zwarte slijm. Het lijkt organisch te zijn en het zonium is eruit. Het lijkt vergane spirit. Als je genoeg zonium verliest, zo blijkt, dan ga je dood. De Hoogzetel straalt prime uit. Claude roept met Forces een vortex op om het zwarte slijm op te zuigen en weg te gooien. Terwijl een straal zwart slijm door de lucht wordt geslingerd komt onze necromancier aangevlogen. Erg boos schreeuwt hij: “Houd daar in godesnaam mee op, oelewapper!!!!”
Claude laat de vortex in tegengestelde richting werken en stort het slijm terug. Het slijm blijkt veel waard te zijn, het versterkt magie. Euboia is in oorlog met Sesclo en is aan de winnende hand. In Euboia zitten de zonen van Chantal. Gwan scried Euboia. Er drijft zwart slib in het water van de rivieren van Euboia; Er is ook kleurloos slijm, het voorstadium van het zwarte slijm. De demonen zijn abyssal achtig (m.a.w. the realy bad aliens).
De Hoogzetel is interessant. Met de zombie Imhoteb is alles goed volgens de necromancier. We besluiten dat het beter is als we Imhoteb nog niet naar Chappie brengen, die is nu in de veronderstelling dat hij unbreathing is; ipv undead 😉
4 xp
Tanais 108
Tanais 108 – 07-07-2016
We zitten nog op het steampunk eilandje in het niets. De e-warriors komen hier aan op de top en vertrekken daar ook weer, maar sommigen ‘vertieren’ zich in het stadje.
Na een BOEM zien we drie figuren in high-tech armor door de stad lopen. We spreken hen aan. Ze vervelen zich en zijn op zoek naar bier. We zeggen dat de mensen hier thee drinken. “Geen bier? Dan gaan we maar weer naar boven. Van welke bende zijn jullie?” “De Bandito’s” “Komen jullie mee?” We gaan met ze mee. Op 50 meter onder de top voelen we het dreunen. Daar treffen we twee deuren aan weerszijde van de straat. De e-warriors komen uit de ene, en het is de bedoeling dat ze doorlopen en de andere binnengaan. Daar hangt een bierlucht. Er zit een kroeg. De knallen komen niet overeen met mensen die van de ene kant naar de andere gaan. Voordat we naar binnen gaan, willen we eens kijken bij de top. Die is niet via de straten te bereiken. Risha vliegt en de anderen klimmen over de daken van de huizen.
Voorbij de huizen is een rotsachtig bos. De top van de berg is een dichtgevallen krater vol zand en rotsen. Ieder kwartier is er een knal. Dan trillen het zand en de kiezels, maar ze blijven in de krater. Met [Correspondence] leert Condoleeza dat er op 100 meter diepte een lege ruimte is, daarboven is massieve rots, maar van een ander gesteente dan de bergwand. De energie van de knallen wordt naar boven afgeleid zodat het stadje geen last heeft van de effecten van de explosies. Heeft dit iets met Chappie te maken?
[Color] magic leert dat de constructie van vier flinterdunne leegtes die we bij de Hardware Legacy hebben gevonden, vacuüms, doorgangen zijn van Chappie’s mini-dimensie naar deze plek. De twee realm’s zitten als het ware aan elkaar ‘vastgeschroefd’ via de Prime Material. De knallen zouden een soort van wrijving kunnen zijn tussen de twee realms. Voorbij dit realm is het Niets, en er komt een mist op. Verder onderzoek levert op dat de lege ruimte het gevolg is van de knallen. Er zit geen machinerie of zo. En de knallen zelf zijn het residu van hevige [Color] effecten.
Dan gaan we naar de e-warrior kroeg. We nemen onze solar-gedaantes aan en gaan stoer en elkaar op de schouders kloppend naar binnen. Het inetrieur doet aan een fantasy setting denken. De bediening bestaat uit een soort vossenmensen. Het publiek bestaat uit de bekende gepantserde hooligans van GTA. Een vossenmens begeleidt ons beleefd naar de bar. Voor ons drinkt iemand een glas bier, maar het stroomt aan de onderkant weer uit hem. Hij vloekt en haalt uit. De beweging gaat door de barman heen. De luid protesterende man wordt naar een ruimte achterinde bar gebracht, waar stro ligt en gedruis klinkt. Risha neemt een slok van zijn bier en dat blijft wel binnen. De barman trekt een wenkbrauw op. Als we kijken wat er in de hoek met het stro gebeurt, zien we dat daar de e-warriors met elkaar op de vuist gaan. Met Spirit Detecting Glance zien we dat het spoken zijn, zonium-wezens met daaromheen een harnas. Maar ze hebben het zelf niet door. Ze zijn van dezelfde essence als wij, maar dan een factor tweehonderd a driehonderd zwakker. Eigenlijk een soort sandmen.
Als ze beseffe dat het hier ook saai is, worden ze door de vossenmensen weer verder geleid, die net als NPC’s in een spel, niet door de e-warriors aangetast kunnen worden. We spreken zo’n vossenmens aan: “Waar zijn wij hier?”
“De wereld. Wij leven hier goed.”
“Maar er gaan hier toch mensen in en uit?”
“Ja. Dat is Chappie. We werken hier al lang. laat ik het zo zeggen, vecht nooit met de draak!”
“En die gasten?”
“Ze komen binnen van de overkant van de straat, van de andere wereld. Heel af en toe is er eentje gek geworden teruggerend. Roepend over de draak en weer terug naar de andere wereld. maar dat is niet echt de bedoeling.”
Op dat moment komen er weer twee harnassen binnen. Ze kijken onwennig. Ze bestellen bier. Er gebeurt hetzelfde als bij de man voor ons. Frustratie. Ze worden verder geleid.
De vos heeft de stellige indruk dat die draak Chappie zelf is. “Ons doel is,” zegt hij, “af en toe zo’n gast een duister klusje voor ons op laten knappen. Chappie’s doel? Dit is een doorgang, een noodzakelijke tussenstop op weg van A naar B.”
Met [Correspondence] zien we dat voorbij de knok-zaal een gang is met een heleboel kleine kamertjes en een doorgang verder. Er zit [Life] in de eenpersoonskamertjes. Risha gaat er naar toe en de rest volgt. De cellen hebben geen deuren, maar smalle doorgeefluikjes voor voedsel. Een vossenman die staat te vegen zegt: “Er ziten monsters in die worden losgelaten in het doolhof. Als je pech hebt kom je ze tegen en haal je de uitgang niet.”
Hij laat ze zien. Het is een heel D&D bestiarium. “Aan de andere kant hebben ze portcullissen die uitkomen in het labyrinth. De monsters worden door Chappy vanaf andere eilanden aangevoerd. Volgens ons eindigt het labyrinth bij de draak. Maar de schoonmaak van het labyrinth is geautomatiseerd.”
Volgens de veegvos lopen er op dit moment wel wat monsters rond.
“Wat kost het om te voorkomen dat jullie aan Chappie vertellen dat wij hier rondlopen?”
“Snuisterijtjes, magische dingetjes die we aan de bevolking kunnen verkopen.”
Risha verandert in Helena en maakt met [Prime en Matter] een magisch zwaard. We mogen van de verbaasde vos doorlopen. Met [Correspondence en Life] komen we door het doolhof zonder monsters tegen te komen. We passeren wel een versufte GTA-man, die opstaat nadat hij doodgegaan is. “Beholder! Waar is’ie? Ik wil hem weer slaan!”
Bij de uitgang van het labyrinth is een Portaal te zien met ernaast een Autochthon/steampunk koffie machine. Hij heeft één rode knop en een grote beker. Het portaal is dicht. Risha plaatst de beker en drukt op de knop. Pruttel. Maar er komt niets. In plaats daarvan zien we een hologram. Een siderial die uitgeperst wordt boven een beker. Drup, drup, drup. Een minieme hoeveelheid Color verschijnt in de beker. Een beloning voor de overlevers om aan te sterken. Jum. En dan gaat de poort open.
Daar voorbij is het donker en de gang gaat de bocht om. Als we naar binnen gaan, gaat de deur achter ons weer dicht. We lopen inde richting van het epicentrum van de knallen. Met [Forces en Mindlink] zorgt Elaine dat we in het donker kunnen zien. Twee oranje drakenogen gaan aan. We zien een opengesperde muil.
“Welkom helden. Treed binnen.”
Het zijn dezelfde drakenogen als in het visioen. Metalig. We lopen de muil binnen. In de keel voelen we een nieuwe aanwezigheid in onze [Mindlink] : Smaug/Chappie, die op dit moment voornamelijk nieuwsgierig is. “Welkom…”
“Dag Chappie.”
Het blijft stil, maar we voelen dat we doorgelicht worden. Een gevoel van verassing. Er gaan deuren open naar een rre feestzaal met raven en vossenvrouwen. GTA-strijders die genieten van het Valhalla. Een robot-Chappy ontvangt ons vriendelijk.
“Ik heb me vergist in jullie. Wat fijn dat jullie mij op deze vergissing wijzen. Jullie zijn bevriend met Imhotep. Ik wil graag herenigd worden met Imhotep. Ons gezamenlijke doel is Igrot te verslaan. Als ik met Imhotep herenigd word, dan winnen we allemaal. Ik was mij van jullie bewust vanaf dat jullie in Autochthon aankwamen. Jullie zien mij als de slechterik. Maar tijden veranderen. Ik wil een heleboel met jullie. Laten we informatie uitwisselen. Laten wij deze ‘helden’ even verlaten.”
Chappie-robot doet een [Plane-shift]. We staan bij een enorm steampunk apparaat. Een GTA-type neemt plaats als menselijke kanonskogel. BOEM. De wapenrusting valt op de grond.
“Hij is nu afgeschoten naar Tanais. Mijn plan was om alle supernaturals daar op te ruimen Maar daar komen ze niet aan. Wil je kijken naar waar ze aankomen?”
Chappie toont ons een telescoop die gericht is op Tanais. Hij geeft [Spirit]-vision, dus materie is niet in focus. Claude kijkt en met 9 successen ziet hij ongeveer 100 van die figuren in een heet steppelandschap. De e-warriors materialiseren langzaam naar een fysieke vorm. Er komt een gazelle voorbij in extreem slow-motion. De e-warriors bewegen met onze snelheid. We zien MRA27 er ook rondlopen.
We beloven dat we onze best zullen doen om Imhotep met Chappie te herenigen. We mogen de plannen van dit kanon bestuderen. Voor zichzelf heeft Chappie een 1-op-1 zalf ontwikkeld om de tijd hier en daar gelijk te trekken.
Risha vraagt of de e-warriors nog omgeprogrammeerd kunnen worden zodat ze wel abyssals vangen, maar geen solars, lunars en siderials. “Het oude plan is nu veranderd,” zegt Chappie. “Jullie zijn niet 100% goed. Maar zolang jullie met mij zijn, zijn jullie geen probleem. Hier is een pot met 1-op-1 zalf. Het is genoeg voor één bezoek. Ik zou zeggen, kom nu binnen in de feestende hal der helden.”
Het blijkt dat Chappie een ondode Imhotep ziet als ‘in staat van unbreathing’.
Risha stelt nog voor om een VR-wargame te maken van de oorlog op Tanais, zodat we in Aarde-tempo allerhande strategieën kunnen laten uitproberen.
Na een paar dagen studeren op de plannen is Chappie trots op ons (veel successen). We kunnen naar Tanais.
4 xp
Scorpio Rising 18
Last Quarter, Waning Crescent
Er zijn nog een paar maanden over om wat zaken af te ronden. Wolfgang stelt voor om de trein terug te nemen en in eigen bed te gaan slapen. Liz, Whipsaw en Wolfgang reizen in tweede klasse en knopen een gesprek aan met een man van gemengde afkomst (Indiaan, wit, Mexicaans). Hij lijkt een supernatural die veel ‘life’ heeft, net als garou. Hij draagt veel zilver, gecentreerd rond armbanden, die vol staan met allerhande tekens uit verschillende culturen. Hij stelt zich voor als Mr. Raven, John voor de Rabbit Chasers. Hij reist veel en heeft allerhande nieuwtjes en weetjes. Hij weet te vertellen dat Lincoln heeft gewonnen en dat de spanningen zijn toegenomen. De zuidelijke staten vormen een confederatie en hij verwacht een afscheiding. Het zuiden heeft geld en mensen, het noorden meer gebied (en dus mensen), maar het meeste daarvan is leeg. De haarden zijn de plekken met slavenhuizen. New Orleans is onder controle van de Witch Queen, hij vertelt nog en passant over het tweede horrorhuis dat is ontdekt, maar ook daar is de spanning opgelopen. De KKK heeft zijn eerste lynchpartij gehad. Hij vind het interessant dat Colonel Lee in San Francisco zat, en daar een legerbasis kon overnemen van een radicaal maar dat hij dit geweigerd heeft, hij verwacht dat Lee naar zijn geboortegrond Virginia, en dus de zuidelijke staten, zal gaan. Hij denkt dat Lee veel potentieel heeft.
In de veewagens zitten veel lieden die vanuit het noorden terug trekken naar het zuiden, de sfeer is grimmig en anti-noorden.
Raven raadt Liz aan om de handel terug te trekken uit de zuidelijke staten, de telegraaf is het volgende grote ding – hij kijkt Whipsaw aan – dus zeg je baan bij de pony express maar op. Er wordt gespeculeerd … Raven … zou het een Nuwisha zijn? Daar moesten we toch aardig tegen zijn?
In Louisianna is een naargeestige en vijandige sfeer. John Raven reist nog een stukje mee, hij wil vanuit het zuiden richting Indian Territory. Raven blijkt een goed voorgevoel en een scherpe blik te hebben, zo weet hij opstootjes en berovingen te vermijden. Men reist met Raven door Texas, Rats vind deze gast maar gek met al dat zilver, Wolfgang denkt dat hij op de vlucht is ergens voor en Whipsaw wordt de huis van zijn lijf gevraagd over de claive die hij draagt. Dan horen ze geschreeuw en ruiken ze een brandlucht. Ze zien brandwolken boven de woestijnduinen. Op de duinen aangekomen zien ze een groep soldaten, 10 man, die in de laatste fase zijn van het afslachten van een indianen kampement. Diverse soldaten verkrachten vrouwen, een paar kinderen worden doodgeschoten, de mannen zijn al afgeslacht. Andere paardensporen leiden weg van het kamp: de groep soldaten was eerst groter: maar niet iedereen wilde hierbij aanwezig zijn. Rats gaat in Hispo, Raven registreert het, maar zegt niets. Doc grijp zijn geweer en schiet. Wolfgang idem. Liz en Whipsaw doen Luna’s armor. In de eerste barrage van de Rabbit Chasers waarin wordt geschoten en naar voren wordt gestormd, worden 3 soldaten ondersteboven geknald (Wolfgang, Doc), gehakt (Whipsaw, Liz) en geknabbeld (Rats). Raven veranderd in een grote raafachtige … een legendarische Corax, een van de andere shapechanger rassen. Hij grijp een soldaat bij zijn schedel en zijn nagel boort zich in een oog. De soldaten kijken ernaar en schieten erop, waardoor de volledige aandacht weg is van de rest van de groep die nu vrij spel heeft om de soldaten te bestraffen voor hun daden (lees: dood te maken).
Raven is flink geraakt, zijn regeneratie werkt iets anders, en zeker minder snel … hij vraagt, hebben jullie wat genezing? En voegt daaraan toe, en fijn dat jullie me niet meteen in stukken scheuren. Whipsaw zegt, het impergium, dat was niet ons beste moment. Rats gaat naar mensvorm en overlevende indianen genezen, geholpen door Doc. Ze moeten inpakken en naar Indian Territory gaan, de andere soldaten zullen terug komen. Raven verzamelt nog wat ogen en eet deze op. De Rabbit Chasers staren hem aan … wij hebben geen mensen eten clausule in de litanie zegt hij. Doc en Whipsaw denken dat hij zo aan zijn vele informatie komt, Raven ontkracht dit niet, maar zegt dat je met vragen en observeren ook ver komt. Kom je nog meevechten?, wordt hem gevraagd. Misschien, zegt hij, ik zal proberen tegen de tijd in de buurt te zijn. Daarna neemt hij de overlevenden mee naar Indian territory. Succes! Roep hij.
Turquoise is een beetje veranderd, maar ook veel hetzelfde. De vrije witte slaven zijn lastig: men zuipt zich vol in de saloon, de (native) opzichters hebben geen overwicht (omdat ze niet de cultuur en werkinstelling begrijpen), er wordt illegaal drank (poteen) gestookt. Liz schrijft een brief aan vader om het zuiden te desinvesteren en te beleggen in de telegraaf. De deputy is inmiddels sheriff en de verkiezing voor burgemeester is in volle gang. Roy Jones, eigenaar gunstore, is kandidaat, en Felix Fairweather, eigenaar bank en maatje van de oude burgemeester, ook. Wolfgang gunt het zichzelf ook wel en wil zich ook kandidaat stellen. Whipsaw wil wel deputy worden. Voor beiden geldt dat ze wel weer wat goodwill moeten kweken: Wolfgang was de oorzaak dat de vorige burgemeester dood is gegaan – hoe corrupt deze ook was – Wolfgang was daarbij betrokken. In de shootout die volgde en de nachtmerrie nacht (van de Black Spiral Dancer) zijn ook nog dorpelingen gesneuveld. Waaronder de priester. Doc spits zijn oren … heeej, de positie van priester is ook nog vacant.
Er wordt een plan de campagne opgesteld: Rats gaat zich bemoeien met de mijn (undercover en eens te kijken wie de onruststokers zijn), Wolfgang gaat de (kiesgerechtigde) iedereen voor zich winnen en orde op zaken stellen in het dorp (vooral t.a.v. alle dronkenschap). Er wordt een kopersmelterij begonnen (met medewerking van de smid die dan extra leerlingen krijgt) en de drie zwartstokers krijgen stook-les van Wolfgang. Tijdens een tasting komen twee grote, zon-gerode blonde kerels aanrijden. Een draagt een grote zilveren hamer op zijn rug, de andere is jonger en lijkt zijn zoon: Olaf en Hammer Thomson, zoon van Thom, zoon van Thom. Drank! roepen zij en reiken een ossenhoorn aan. Wat brengt jullie hier? Vraagt Wolfgang beleefd. The Good Fight. Het blijkt dat ze hier naar toe komen om indianen te slachten. Een groep Paiute indianen heeft blanken afgeslacht, bij Carson river, de Williams stagecoach en Waylay point. Vergelding! Wraak! scanderen de twee Get of Fenris. Wolfgang voelt nattigheid omdat het gemakkelijk uit de hand kan lopen en gaat de andere halen. Whipsaw denkt dat ze hier zijn i.v.m. de dode soldaten, maar dat blijkt niet zo te zijn, het gaat om een ander incident: de Williams Station massacre, wel tien blanken zijn afgeslacht zonder reden, dat heeft de burgemeester van dat plaatsje zelf gezegd en hij heeft mensen gevraagd om te komen vechten – aldus vertellen de twee. Doc probeert nog om hem op andere gedachten te brengen met banes en andere good fights … maar dat is allemaal te vaag en te ver weg voor deze twee (die er nog eens een nemen). Vul nog eens bij … Wolfgang grijpt in, Je hebt genoeg gehad. Whipsaw zegt, weg van die mensen, kom mee. Tijdens het voorstelrondje komen de Get erachter dat ze in het territorium zijn van andere garou en doen (rijkelijk laat) de howl of introduction. Ze doen schamper over de Iron Riders (Wolfgang) en de Silver Fangs (Liz).
Whipsaw probeert te onderhandelen : 10 doden voor 10 doden, meer niet. De Get zien de good fight aan hun neus voorbij gaan en gaan niet akkoord. Een contest. Ahroun tegen Ahroun. Liz, zwanger en met een kleine (niet zilveren) bijl, tegen Hammer, die na wat gemorrel (ja maar je honour, glory, zij heeft zo’n wapen niet) zijn hamer aflegt en ook een bijl pakt. Hij is een rank hoger dan Liz en is een bedreven vechtersbaas: hij gaat volledig in de aanval, hij haalt uit met bijl, slaat met links, komt terug met de bijl, en nog een keer links. Maar Liz staat haar mannetje, ze weerstaat zijn aanval golf, tot zijn verbazing, en loopt slechts kleine verwondingen op. Dan mag zij, ze houdt het simpel en slaat twee keer: waarvan 1 keer raak. Hij knikt en zegt dat ze respectvol heeft gevochten. Hij biedt een draw aan. Ze gaan akkoord met de 10–voor-10, hier wordt tot vreugde van iedereen, op gedronken.
Noot, effecten van dit besluit: Williams Station is de laatste druppel die nodig was voor een oorlog met Paiute nation. Hoewel de blanken dit zelf uitgelokt hadden door het kidnappen van indiaanse kinderen, kregen de indianen toch de schuld. De eerste Paiute oorlog wordt door jullie interventie, zoals in de geschiedenisboeken staat, verloren door de blanken en gewonnen door de Paiute. Als de Get hun gang hadden kunnen gaan, dan was het een slachting geworden.
Tanais 107
Weer terug op aarde gaan we achter MRA27 aan. In gebouw 12 van de Hardware Legacy worden we ontvangen door Greg. “Fijn dat jullie zo snel konden komen. Jullie kameraad is de VR ingegaan. Het lichaam is hier dood achtergebleven. De Announcers hebben een teleconferentie belegd, want er verdwijnen steeds meer topspelers uit verschillende spellen in verschillende Legacy’s. De Blue Collars komen er zelf aan!
Claude vraagt of de spellen platgelegd kunnen worden.
“Liever niet.”
Hij neemt ons mee naar het lichaam van de cyborg. Helena onderzoekt het met [Life, Matter en Medicine]. De doodsoorzaak is het doorbranden van de zenuwbanen. Condoleeza vindt met [Forces] de chip. Daar staat nog wat informatie op. Ze vraagt of die mee mag voor de doodsriten van de cyborgs, waar MRA erg aan gehecht was. Met [Time] stelt Gwen het tijdstip van overlijden vast. Ze ziet bij de tweede poging MRA in een hamsterbal. Het is al een hele tijd in het spel. Het gaat er zo te zien gewelddadig aan toe en MRA is er goed in. Op het moment van overlijden krijgt hij een gelukzalige blik.
Elaine leest in ons appartement de chip uit. MRA blijkt een persoonlijk dagboek te hebben bijgehouden. De laatste entry is bij de strandhut. Hij heeft een goede deal met de dealer en maakt een wip met de vrouw daar. Hij sterft in haar armen. Elaine maakt een kopie van het blog en we steken de chip bij ons.
We vinden dat we er achteraan moeten. Maar via het spel is te gevaarlijk. We kunnen beter [Color] gebruiken om ons te verplaatsen naar Chappie´s parallelle wereld. Helena bedenkt dat de colorcopter van Chappie geweest is, dus is het geen goed idee om die te gebruiken. “Laten we de incal gebruiken als focus.”
Er klinkt geschuifel bij de voordeur. Clark staat moed te verzamelen om ons te storen. “Wat fijn dat jullie er weer zijn,” zegt hij, “ mijn nieuwe meester wil met jullie spreken. Hebben jullie tijd?”
Clark gaat ons voor naar een valpijp. Hij springt het riool in. Hizelf heeft iets wat het vuil afstoot. Helena heeft smetvrees, Risha niet, dus gaat hij in zijn Tanais-vorm de slijmerige glijbaan af. We komen in de grote donkere ruimte. Clark heeft goggles waarmee hij in het donker kan zien en gaat ons voor naar de kamer van de Meester. Dan trekt hij zich bescheiden terug.
We vertellen dat alleen het wezen van Triton nog in leven was en dat we die hebben bevrijd uit de poolnaald.
“Wat kun jij?” vraagt Gwan.
“Onbeleefde vraag, maar wel terzake. Ik ben een [Mind]meester. Ik heb er belang bij dat er genoeg kleur is om mij te voeden. Maar het gaat niet goed boven. Er is instabiliteit. Er zijn veel verdwijningen. In de krijtrotsen onder de vier hoeken van deze Legacy zit een rechtoekige opening van vier bij acht meter en 1 milimeter dik, dat leeg is en waar wezens doorheen gaan.”
“Extradimensionele doorgangen?” vraagt Gwen.
“Ja. Er lijkt een correllatie tussen die platen en de verdwijningen. Iedere keer dat er iemand verdwijnt neem ik daar heel even gedachtenflitsen waar. En ik heb nog iets voor jullie. Er loopt een geheime gang van de poel naar een kamer met een verzameling tijdschriften van toen ik hier net was. Daar zit een ‘vibe’ in die voor mij als [Mind]specialist net zo aanvoelt als de vier lege platen. Verder zijn er nog af en toe heftige aardschokken die dezelfde ‘vibe’ hebben. Die laten een verdoofd gevoel achter.”
We gaan naar de geheime ruimte. De roofschimmel zegt nog: “Zorg ervoor dat je helemaal droog bent als je de ruimte betreedt! Als het papier in contact komt met water is het meteen naar de kloten.”
We gaan de grot door naar een droog gedeelte. Daar drogen we ons helemaal af voordat we door de geheime deur gaan. Met magie lukt dat alleen Gwen. Dus we trekken onze natte kleren uit en drogen fysiek ons zo goed mogelijk af. In de geheime ruimte treffen we een aantal jaargangen van Consciousness Research Journal, vanaf 2410 (42 jaar voor Expulsion) vol met onderzoeksartikelen. Elaine verhoogt met [Entropie] de kans op succes voor het vinden van clue’s. Vanaf 2412 is er een reeks artikelen van Elias Brown en Alan Turing (pseudonym) over Virtual Reality en hoe dat van echt te onderscheiden. Aan de schrijfstijl te zien zijn die van Imhotep en Chappie. Na vier jaar komen er ook artikelen zonder Elias Brown en nog later zijn er artikelen met Parallax Consortium als mede-auteur. We vinden een reeks artikelen over experimenten van EB en AT over wat er gebeurt als je ratjes extreem lang blootstelt aan Virtual Reality. Als ze meerdere jaren on-line zijn, dan verdwijnen ze uit de rrealiteit maar blijven ze in VR wel voortbestaan. De VR wordt permanent. Verder onderzoek zou volgens EB onethisch zijn. Deze experimenten hebben aan de wieg gestaan van het latere 5D-onderzoek: VR als parallelle wereld naast de gewone realiteit. Na ongeveer 3½ jaar treedt er een quantum sprong op. Het Parallax Consortium plijt wel voor ethische experimenten met mensen.
We realiseren ons dat de topspelers hier niet 100% van de tijd on-line zijn. Ze moeten af en toe bloed geven en zo. Die pauzes in de Hardware Legacy spellen lijken daar bewust in te zijn aangebracht.
We halen wapens, pantser, magische foci (zoals de incal), etcetera op. En dan met [Color] stappen we opzij. Gaan we naar ‘links’ of naar ‘rechts’? Richting Tanais of daarvandaan? “Rechts!” zegt Gwen. We komen in een cleane, high-tech machinekamer. Er is niemand. Een schuifdeur later komen we in een volgende machinekamer met onderhoudsrobots. Er is geen aandacht voor ons. Als we door een lange gang lopen, merken we dat de muren op ons af komen. Er zijn geen uitgangen meer en de gang wordt kleiner. Met [Forces] verandert Condoleeza de kinetische energie van een muur in warmte en smelt een opening. De wand komt tot stilstand en er gaat een deur open. Weer een lege ruimte met panelen, weer bewegende muren. Chang slaat met [Sledge Hammer Fist Punch] door een muur heen. Het is een heel saaie omgeving met onderhoudsrobots en de afweer begint weer. De machine is zich van ons bewust en wil van ons af.
“Zitten we hier wel goed?” vraagt Helena.
“Laten we maar terug gaan,” zegt Condoleeza. “Dan maar linksom.”
Met [Color] gaan we via Aarde de andere richting op. We arriveren in een Victoriaans aandoend woonvertrek met schilderijen van Aardse landschappen. Uit het raam zien we een steampunk/victoriaans/Miyazaki landschap. We gaan een oude brandtrap af en komen in een Japanse visie op een Engels landschap met heren en dames in victoriaanse kleding. Inzicht: de hele rechterwereld IS Chappie.
KABOEM! Er klinkt een kanonschot. Niemand kijkt er van op. We lopen wat rond. Op een heuvel in het midden van het landschap klinkt weer een knal. Als we de andere kant oplopen komen we bij de rand van dit eilandwereldje dat drijft in het niets. Een dame spreekt ons aan: “U bent zeker nieuw hier?” We raken in gesprek. Ze vertelt: “De meesten die hier aankomen vertrekken snel. Ik adviseer u om niet in de kerkers te komen. Er is recentelijk een grote toevloed van vreemdelingen, maar die zijn veel arroganter dan jullie. De anderen zijn wel net zo zwaar bewapend en gepantserd als jullie maar jullie zijn helemaal van vlees en bloed. U hoort van metaal te zijn!”
“Laten wij u in vetrouwen nemen.”
“ja, laten we ergens thee gaan drinken.”
Onder het genot van een kopje thee op een terrasje zetten we het gesorek voort. “Wij komen wel van dezelfde plek, maar behoren tot een andere factie.”
“Wij zien de cyborgs liever gaan dan komen. Ze verschijnen bij de terminal en lopen dan een voor een naar de centrale heuvel, waar ze boem doen. We hebben veel last van ze. Voordat ze aan de beurt zijn doen ze hier vervelend. Meisjes verkrachten, dingen stelen en kapot maken, mensen in elkaar slaan. Vervelend volk! Jullie zijn anders.”
We herkennen het Grand Theft Auto gedrag.
“Dit is een overstap station voor de cyborgs. Vroeger kwam er een in de maand. Daarna een in de week, nu al een aantal per dag.”
Condoleeza steltr voor om sabotage te plegen. Risha stemt voor infiltreren, want als je dingen kapot maakt, attendeer je Chappie.
Volgende keer gaan we naar de heuveltop.
4 xp
Scorpio Rising – 17
Scorpio Rising 17 – Waning Full Moon, Waning Gibbous
Er wordt wat gepuzzeld en wat gegevens aan elkaar geknoopt: de Rabbit chasers bedenken dat het Mouse Moon was die hen op de wild goose chase met de geïnfecteerde Shameful gestuurd had. Ze wist waarschijnlijk dat hij het niet zou gaan halen, al was ze op dat moment nog niet zover heen (lees: aan het luisteren naar het gefluister in haar hoofd) als ze nu was. Rat’s oppert dat dat verhaal rond de vrouw van Coyote – gehoord van Liluye bij Furnace Point – hem niet lekker zit: het verhaal haalt aan dat er een poort naar de onderwereld is, die is geopend door Coyote. Wat als Coyote er dieper in zit dan hij zegt? Wat als ze een speelbal zijn van Coyote om toch de onderwereld weer te openen en hem zo een kan te geven om zijn vrouw terug te krijgen? Doc voegt eraan toe dat hij begrijpt dat Coyote iets tegen taboes heeft als hij door het breken van één zijn vrouw verliest. En is het niet vreemd dat Coyote zich er soms tussen wurmt als ze een (andere) spirit oproepen?
Rat’s gaat eens babbelen met Gopher’s Demise, Croatan Lupus Theurg. Goeie moot!, zegt ze in Wolf speech. Ja, ken je het verhaal van Coyote en zijn vrouw?, Rat’s gaat er eens goed voor zitten. Ja, er zijn meerdere verhalen waarin een lady Coyote, Coyote Woman zit. Net als Badger en Badger Woman. In eentje kwam hij thuis met gevangen vis. Das kwam eten en hij wordt steeds voor kleine onnozele zaken en weggestuurd zodat Coyote’s vrouw en Das met elkaar naar bed kunnen. Coyote krijgt iets door, morst eten en krijgt daar vervolgens voor op zijn noten. Zij is de enige waar Coyote naar luistert en die iets van macht over hem heeft, ze kan Coyote beetnemen, maar doet dat niet bij anderen. Maar ik sluit niet uit dat Coyote Woman gewoon Coyote was, hij is natuurlijk de shapechanger pur sang en een trickster op de koop toe. Badger is overigens meestal het slachtoffer, de wraak van Coyote leidde ertoe waarom Das zo’n gekke kleine kromme pootjes heeft.
Oh wacht, ik herinner me nog iets, er is een oud verhaal van de bruid van Coyote. Het verhaal gaat dat er hier in de buurt – maar vraag me niet waar, het is zeer lang geleden en ik sluit niet uit dat het ook aan het andere kan van het land kan zijn geweest, je weer hoe dat gaat in deze verhalen – aan de kust een vissersdorp was. De huizen op palen, de mannen vissen, de vrouwen weven netten. Op een dag wandelde Coyote het dorp binnen en hij werd met eer begroet. Coyote zei dat hij een bruid wilde. De Chief zei dat hij het een eer vond om dit te organiseren. Hij liet een troon bouwen voor Coyote en stuurde uitnodigingen naar alle omringende stammen en dorpen dat de grote Coyote een bruid ging uitzoeken. Zelf had hij ook een dochter, en hij zou het een eer vinden als zij zou worden uitgekozen, dus hij wilde dat zij ook meedoet in de uitverkiezing. Maar zij was verliefd op een jonge visser. Op de uitverkoren dag kwamen alle chieftains met hun dochters, want iedereen wilde de machtige Coyote als schoonzoon om zo nog meer aanzien te krijgen, en alle dochters passeerden de revue. Maar bij de dochter van de chief van het dorpje stopte Coyote de uitverkiezing en hij koos haar. De Chief was blij, maar de dochter niet. Die avond probeerde ze in het donken van de nacht weg te sluipen met haar geliefde. Coyote is een nachtdier, hij zag hoe ze probeerde weg te sluipen met haar ‘lover’. Hij ontstak in grote woede en declameerde bedrog. Hij vervloekt het dorp en veranderd iedereen in steen.
Doc daagt Blue Raven Sings (de lupus philodox van de Uktena) voor Rank 3. Zij zegt dat hij maar eens een dag als philodox moet meemaken, zonder grappen, inclusief de taken (litanie, rechtzaak) van een philodox en een philodox rite (al mag hij daar hulp bij hebben). Ietwat verbouwereerd druipt Doc af: philodoxen hebben toch helemaal geen humor? Oh ja: neem getuigen mee.
Rat’s wil ook graag rank 3 worden, maar de rank 3 theurg heeft hij (mede) naar Erebus, Silver Lake, gestuurd. Hij besluit om de galliard Feathered Pronghorn uit te dagen. Deze harige man trommelt rustig als Rat’s komt aanlopen, What’s going on bro? Rat’s stelt een challenge voor waarin hij een verhaal gaat halen op Roanoke. Feathered zegt dat hij het verhaal van de dieren moet horen, dus probeer contact te maken met de dieren voor er contact met een spirit wordt gemaakt. Daarna moet hij het vertellen terwijl Wolfgang, als galliard, hem begeleidt. Oh ja: neem getuigen mee. Coyote Laughs ziet er wel een lollige expeditie in – hij draagt een tas met explosieven op zijn rug – en Little Red Fox gaat grudgingly mee – maar het idee dat hij evt op de weaver-galliard (Wolfgang) mag slaan wint het.
Ze volgen de weg langs de rivier richting zee. Het is koud en het miezert. Er hangt mist op de zee, de zeemeeuwen krijsen. Welke kant? Na wat denk werk gaan ze naar het zuiden, war ze een dorpje vinden. Het doet de Rabbit Chasers denken aan het verhaal van Coyote’s bruid, maar er staan geen grote stenen in het rond. De inwoners zijn voorzichtig, maar nieuwsgierig naar de wolven (Rat’s, Coyote Laughs). Wolfgang introduceert de party en vervolgt met we zoeken naar Roanoke. Waarom? Er is een grote catastrofe gebeurd, dat willen we in de toekomst voorkomen. De indiaan, chieftain met hangende veren en een soort poncho, wijst over de zee: daarheen varen. Misschien kunnen we boten lenen? Dan krijg je paarden als onderpand. Paarden, daar hebben we niets aan kaatst de chief terug, van de boten moeten we leven. En een genezer? Een indiaan of een witneus? Wolfgang kijkt naar Rat’s en begint een verhaal over een tover hond. Coyote Laughs en Little Red Fox schieten in de lach. Doc grijpt in, op zijn beste Philodox manier: wat is het probleem? Deze man, de chief gebaard naar Wolfgang aan, wil onze boten lenen en als dank mogen we zijn magische hond aaien. Doc probeert een ernstig gezicht te houden, ja, ik kan me voorstellen dat dat geen goede deal is…en schiet daarna in de lach. Hij slaat de arm om de chieftain, kom ik heb een beter voorstel. Rat’s, ondertussen, snuffelt in het rond naar ziekte. Na wat ruiken vindt hij een jongeman met een openbeen breuk. Doc biedt aan dat hij daarna kijkt, de wond is geïnfecteerd. Dat mag, Doc tilt Rat’s de palissade van het huisje op (er is een trapje, maar die kan Rat’s niet zomaar onopvallend opklimmen. Terwijl Doc zijn ‘witte mannen genezing’ doet, doet Rat’s mother’s touch. De akelige wond geneest en de jonge man jubelt over de magische wolfshond. De chief kijkt verbaasd, en Wolfgang kijkt tevreden. Ze mogen de boten lenen.
Ze gaan met de boten over het water, Liz laat zich lekker roeien, na een uur varen doemt een eiland uit de mist op. Het is dicht begroeit, er zijn dieren maar niet veel. Er hangt een latente geur van de wyrm, alsof het oud is. Op het eiland vinden ze restanten van de stam die hier zat: een weg (stuk met kiezels) , markeringen op stenen, en uiteindelijk de ruïnes van gebouwen. De stenen onderkant van de gebouwen (invloed van de blanken) is hier en daar nog terug te vinden, verder zijn de houten huisjes weggerot . De caern is in het midden van het dorp. Doc wil een rite of cleansing doen. Het is moeilijk, maar het lukt hem: de mist klaart op, een windvlaag jaagt vanuit het centrale punt van de caern naar buiten weg. Doc heeft de aandacht van iets getrokken. Het kost Rat’s wat meer moeite om de caern te openen. Het is een level 2 caern, een ‘duistere’ caern geassocieerd met ancestor spirits, de onderwereld. Er is geen spirit. Doc vraagt om een moot rite, Whipsaw doet deze, met assistentie van Doc. Er wordt doorheen gegiebeld, en Doc moet de orde handhaven. Rat’s wil Twiceborn oproepen. Doc stelt Coyote voor, want die komt toch altijd als je iemand oproept. De wolken trekken samen, de zon is een zilveren schijf en deze vormt het oog van een enorme wolvenkop in de lucht. De aarde beeft, stukken eiland lijken af te breken, net zolang tot het dorp aan de zee ligt. Een reusachtig beest, met een gapende bek met duizenden tanden ploegt door de zee op het eiland af. Wat wil je precies?, vraagt Coyote vanuit de lucht. Apophis! zegt Whipsaw, ik ken hem, dat is Apophis! Ehm, kunt u ons weghalen?, vraagt Doc ietwat timide. Het visioen vervaagt. Coyote: Dat is wat er gebeurd is met Roanoke, dat wilde je toch weten? Wil je deze caern hebben?, vraagt Doc. Wat moet ik met een ongebruikte caern op een klein eiland? Daarbij is deze geassocieerd met andere krachten dan die van mij.
Spirits erin zetten is één ding. Onderhoud van de caern, dat is wel een ander punt. Whipsaw krijgt het woord: willen de first nations het eiland terug? Coyote Laughs zegt, ja leuk dan kunnen pups hierheen sturen voor een rite of initiation. Little Red Fox ziet het ook wel zetten, al denkt hij niet dat hier nog iemand gaat wonen. Rat’s zag muizen op het eiland en roept Twiceborn op, van de ‘brood of Owl’. Deze accepteert, dit is zijn allereerste caern. Wofgang grijpt de kans, dit is een onderwereld spirit, en wil de Howl of the Banshee leren. Wolfgang heeft een groot gebrek aan primal urge, volgens Twiceborn komt het over dragen van passies (zoals angst) niet uit je geest, maar uit je hart. Hij leert het Wolfgang wel. Ondertussen mediteert Rat’s nog met dieren en knutselt aan zijn verhaal.
Terug bij het dorp Little Red Fox en Coyote Laughs komen lachend binnen en zeggen in koor, wat ik nu heb meegemaakt! Iets later vertelt Rat’s zijn verhaal: het wordt een zielig verhaal, vanuit het perspectief van de muis, over muizen die opgegeten worden door mangoesten en dan komen er allerhande figuren opdoemen, afbrokkelende eilanden en de komst van een of andere Apophis door de zee. Wolfgang begeleidt lustig. Ja, knikt Feathered Pronghorn, dat was echt een heel slecht verhaal. Goed dat je theurg bent. Maar je hebt je aan de opdracht gehouden en er is een caern bij war onze nieuwe hun eerste verhaal kunnen verdienen. Dus ik gun je rank 3. Het zelfde geldt voor Doc, deze gaan naar Blue Raven Sings en doet verslag, en ook hij krijgt rank 3.
Ellahir 