Nadat MaSi teruggekomen is uit de tombe, moeten we besluiten wat we als eerste gaan doen: de onderwereld in om de ziel van Claw te gaan zoeken, of de deathlord en Juggernaut aanpakken. We bedenken diverse manieren om de 10e Bolgia te bereiken. Als we via het shadowland waar Whitewall in dreigt te vallen gaan, dan zitten we met een lange reis door de onderwereld naar Stygia, waar alle deathlords hun paleizen hebben en waar de doorgang naar Oblivion is. We kunnen ook via de tunnels van de Hollow Mountain onder Gethamane die naar verluid met het eeuwig veranderende Labyrinth in contact zouden staan. Ma Si stelt voor om met onze speedboat de Styx af te zakken tot we bij Stygia zijn. Sluiers noemt een aantal tegenargumenten. Een heel belangrijk argument is dat Eye and Seven Despairs steeds machtiger wordt naarmate hij langer op Creation rondloopt. Terwijl de ziel van Diamondclaw in principe nergens heengaat.
Bull of the North zegt dat hij ons kan helpen als we de deathlord naar de poort van White Ram willen lokken. Een bezoekje aan Malpheas zal Eye niet uitschakelen, maar hem wel langdurig inconvenieren. Ster stelt voor om aan de infernalist-koning voor te stellen zijn deathlord en de onze tegen elkaar uit te spelen. Ze beide naar de poort lokken en die dan te openen zodat ze er allebei doorheen gezogen worden. Wel moeten we het snel genoeg weer kunnen sluiten want de demon Sachaverell, "He who knows the shape of things to come" en die als primordial ooit bekend stond als The Lidless Eye, zal zonder twijfel aan zien komen dat de poort geopend wordt en klaarstaan om er doorheen te komen. Om Eye naar IJsland te lokken, gaan we een spoor van roddels aanleggen. Eerst gaan we naar de twee spionnen van Iselsi, die de deathlord voor ons in de gaten houden. Wat ze ons vertellen over het lot van Warshaw is niet fraai: massale onderdrukking, armoede, de bouw van grote amfitheaters, twee deathknights, een deathlord die met zijn blote handen shadowlands kan crexc3xabren, de levende rijdende manse Juggernaut die Essence uit zijn omgeving kan opslorpen, alle dragonblooded zijn doodgemarteld en aan het shadowland geofferd. We spreken met ze af dat ze het gerucht zullen rondzaaien, dat er een solar in het Noorden was gesignaleerd die zijn tombe had bezocht en die daarna een abyssal heeft verslagen.
Daarna gaan we weer terug naar Skandinavixc3xab. In Gethamane gaat Dyjab een biertje drinken in een kroeg en hij vertelt over de rampzalige gebeurtenissen aan boord van het vrachtschip naar Porto Libre: Silent Walker die het schip overvalt, de passagier op weg naar IJsland die een anathema bleek te zijn, het gevecht tussen de twee monsters, het enige overlevende bemanningslid die nu verpleegd wordt in Porto Libre. De mensen zijn diep onder de indruk en we weten zeker dat het verhaal verder zal worden verteld.

We gaan op weg naar IJsland. Met onze orichalcum boot is het geen lange reis. Raine wil graag beter leren vechten en hij vraagt aan Sluiers of ze hem beter kan leren zwaardvechten. Dat wil ze graag, maar er moet wel wat tegenover staan. Hij belooft een week haar slaaf te zijn. Ze geeft hem een leren string om aan te trekken en haar eerste opdracht is om haar rug in te smeren. Ze speelt een spelletje met hem, niet gemeen maar om te kijken of er een match is. Hij weet niet hoe ver hij mag gaan, dus hij houdt zich maar in. Ster, die toch ook verliefd is op de mooie abyssal, lijkt het niet te deren. Hij lijdt aan ‘Clarity’, dat is een soort limit waar autochthonians emotieloos van worden.

In IJsland is het koud. Het is een land van schapen, schraal gras, hard mos en herders. Als we landinwaards trekken lopen we langs vulkanische stoombronnen. Een troepje ruige krijgers staart ons aan vanaf een stapel rotsen. Ze dragen huiden, hebben smalle gezichten met nogal grote tanden. Ze zijn pezig en gespierd en komen naar ons toe. Sommigen dragen dierenschedels als hoofdtooi. De geesten schreeuwen naar ons. Dyjabs charm Friend of all nations vertelt ons dat deze mensen door de koning van dit land zijn ingehuurd om de grenzen te bewaken. Maar het zijn kannibalen, dus als we niet duidelijk kunnen maken wie we zijn en wat we komen doen, dan zullen ze proberen ons aan te vallen en op te eten. We zijn exalts, dus dat gaat niet lukken maar we willen het liever voorkomen. Gelukkig spreekt Raine alle talen, dus teleurgesteld laten ze ons door. Uiteindelijk komen we aan bij een klein stadje met een groot paleis in het midden. Het lijkt een beetje op een romeins badhuis met noors snijwerk van door elkaar geweven diermotieven. In het stadje zijn looierijen en weverijen. Er wordt hier uitstekende wollen kleding verkocht, Kashmir. (Dit verwijst naar een misverstand. Kasmis wol komt inderdaad ook uit de Himalaya, maar de allerbeste kwaliteit komt hier vandaan.) Jammer genoeg hebben we geen geld. Voor Raine is dat geen bezwaar, hij jat gewoon een setje warme mooie kleding.
Het paleis heeft aan de voorzijde een koepel, daar staan een paar wachters met konische helmen. Ze hebben goede wapens en uitrustingen en behoren duidelijk tot een ander volk dan de groep die wij eerder waren tegen gekomen. Als we ons aanmelden en zeggen dat we voor een handelsvoorstel de koning wensen te spreken, wordt er een hofdame bijgeroepen, Ze draagt fraaie kashmir kleding. Ze hoort ons aan en besluit dat de koning wel even tijd voor ons heeft. Als we onze wapens achterlaten, mogen we haar volgen. Raine ‘vergeet’ een dolk in zijn laars, maar de wachters hebben hem door. We laten een indrukwekkende hoeveelheid magische en andere wapens achter. Dan gaat de dame ons voor. We lopen over een exercitieplein naar een prachtig wit binnenpaleis met beeldhouwwerk van in elkaar gestrengelde dierfiguren en witte vlaggen met een ramskop. Het voelt helemaal niet kwaadaardig. We gaan de trappen op en lopen door fraaie hallen. Het is warm en er komt stoom uit de vloer. In het centrum van het gebouw is een soort kerkzaal met eigenaardige godenbeelden (2). Alleen de kenner ziet dat dit net-niet-goden zijn, metslangenbenen en zo. Er is een cirkel ingelegd in de vloer en het meubilair van de zaal is voor mensen die er verstand van hebben herkenbaar als rituele voorwerpen. Maar we lopen nog een stukje verder. Een deur in het koor leidt naar de troonzaal, waar de koning in een wit jaden harnas op de troon zit. Achter hem staat zijn zoon in een zwart jaden pantser. Aan de wanden hangen witte tapijten met daarop een ramskop. De koning heet ons amicaal en hartelijk welkom in Gradafes IJsland en vraagt waar wij voor komen.

"Wij zijn een jonge handelsnatie en wij hebben een voorstel," begint Ster. Hij komt vrij snel terzake: "Onze noorderbuurman, Cesus Gustav, is door een Deathlord vermoord en zijn land is ingenomen. De deathlord heeft daarna Warshaw in een shadowland veranderd en we zijn bang dat wij de volgende zijn. Nu hebben wij vernomen dat u ervaring heeft in het omgaan met een deathlord als buurman." De koning maakt een gebaar dat kan worden geinterpreteerd als ‘de muren hebben oren’ en nodigt ons uit om een drankje te komen nuttigen in zijn prive vertrekken.
Daar is een zaaltje met met drie concentrische cirkels in een vierkant. Hier kunnen we vrijuit praten. Hij vertelt het laatste nieuws op deathlord gebied. De "Princess Magnifi
cent with Lips of Coral and Robes of Black Feathers" is toegewezen aan First and Forsaken Lion, en dat is de reden dat die laatste niet meer naar behoren functioneert. Hij is verliefd en zij ziet hem niet staan.
Ons plan om onze deathlord Eye And Seven Despairs en zijn Lover Clad In A Rayment Of Tears tegen elkaar uit te spelen, staat hem wel aan. En een poort naar Malpheas, ja dat zegt hem wel wat. "Stel dat zo’n poort geopend zou kunnen worden, hoe wil je ze er dan doorheen krijgen?"
Ster zegt: "Eye is geobsedeerd. Als hij denkt dat zijn laatste circle-mate hier is, dan komt hij zeker. We kunnen een spoor van roddels hierheen laten leiden."
De koning denkt mee. "De Lover heeft een heel klooster Immaculate Monks verleid en gecorrumpeerd, daarna heeft ze ze vermoord en tot geesten gemaakt zonder armen en benen, met een erectie waar ze al 400 jaar niets mee kunnen. Zo iemand is de Lover. Niet de vrolijkste van het stel, wel de mooiste, veel mooier nog dan jullie Sluiers. Ze is letterlijk verschrikkelijk mooi. Als er een andere deathlord hier komt, in wat zij als haar gebied beschouwt, zal ze zeker poolshoogte komen nemen. Het zal niet direct tot een conflict komen."
Dan vraagt hij: "Hoe weten jullie eigenlijk van die poort?"
"Wij hebben toegang tot heel oude kennis."
Daar neemt hij genoegen mee. De poort is al heel lang niet meer gebruikt. De koning weet wel hoe hij geopend kan worden, maar hij weet alleen niet waar die poort zich bevindt. Wel ergens in dit paleis.Op de vraag hoe het ding snel gesloten kan worden antwoordt hij: "Sluiten is simpel, verstoor de dingen die hem open houden. Een correct sluitingsritueel is natuurlijk beter, dan heb je geen residu magie."
En dan vraagt hij: "Maar waarom ik jullie zou vertrouwen?"
Hij wil een gezworen eed. En dat is iets waar je voor de rest van je leven aan vast zit.

We zitten op een bootje met erts en zijn op weg naar Porto Libre. Silent Walker is verslagen, althans voorlopig en onze bemanning is dood op de bootsman na, maar die is gek geworden. We inventariseren nog even de buit: drie blauwe necroballen, de grand daiklave Soulmirror, een kledingstuk de Thurible of Silence, een capella-hanger met veel essence en de mede van Thor. Dan varen we naar huis. Ster navigeert en MaSi’s magie zorgt voor de voortstuwing. Dyjab stuurt een bericht aan Bull of the North dat we geslaagd zijn. Onderweg denken we na en maken we plannen.

We hebben drie redenen om naar Yu Shan te gaan: de tools van de god van Exaltatie lenen om Sluiers’ ziel los te maken, de vriendin van Autochthon bevrijden en spreken met Malpheas’ ambassadeur. Dat laatste was Luna’s tip om via het demonenrijk naar de onderwereld te reizen. Maar is de route via Malpheas wel een goed idee? Luna is daar als Incarna veilig, maar of wij dat ook zullen zijn? Ster wil liever niet naar de onderwereld, maar Raine gaat de roep van het demonenrijk wellicht niet kunnen weerstaan.
En wie heeft de Silent Walker hierheen gezonden?
We komen aan in de stad. Natuurlijk is er een probleem, er is altijd een probleem. Ditmaal is het een rondreizende monnik. Die zijn altijd overal welkom en we kunnen hem niet zomaar de toegang tot de stad weigeren. Mensen willen dat zo’n monnik hun kinderen zegent en ze willen door hem getrouwd worden en zo. Maar de monniken van de Immaculate Order zijn ook de sterkste tegenstanders van alle celestial exalts. Die noemen ze Anathema. Dyjab wil met de monnik praten over Warshaw. De monnik, een jonge man met een geschoren hoofd in een oranje gewaad, zit even buiten de stad. Hij buigt, stelt zich voor als Rolling Cloud en vraagt om toestemming de stad te betreden. Als Dyjab over Warshaw begint, vertelt hij dat de Immaculate Order al afweet van Juggernaut, maar dat zit nu op diplomatiek niveau. Daarentegen is hij hierheen gestuurd om de verhalen over onze stad na te trekken. Hij weet dat we zijn aangevallen door een jonge garde van de Wyld Hunt en dat er hier anathema zijn gespot. Dyjab excuseert zich voor de dichte deur en vertelt dat er hier vertegenwoordigers wonen van een mythisch ras: de Dragon Kings. Hij stelt de monnik voor om een tijdje in de stad te blijven zodat hij voor zichzelf kan zien dat er met deze wezens samen te werken valt.
"Ik heb gehoord van draken in de stad."
Dyjab neemt de monnik mee naar het paleis. De monnik vertrouwt het niet helemaal. Het bestaan van Dragon Kings in deze tijd gaat in tegen de correcte leer. Maar hij is wel nieuwsgierig. Onderweg ondervraagt hij mensen. Die vertellen hem dat ze wel bang zijn voor de draken maar dat die hen nog nooit kwaad hebben gedaan en dat ze dankbaar zijn voor de technologie en de welvaart. Op de trap van het keizerlijk paleis staat Oe’al, die zich voor de gelegenheid in volledigeregalia heeft gekleed en al zijn extra sociale vaardigheden heeftopgepoetst. De monnik besluit om in de stad te blijven en te zien hoe de rassen samenwerken. (De solars en lunars zullen zich voor de duur van zijn verblijf maar weer even schaars moeten maken.)

Terwijl Dyjab en Oe’al met de monnik bezig zijn, gaat Ster in een lang ritueel zijn harnas betoveren zodat het zo licht en gemakkelijk te dragen wordt wordt als lucht. Raine overlegt intussen met Sluiers. Ze weet hem te vertellen dat Silent Walker een dienaar is van de deathlord Walker in Darkness. Ze weet er niet zo heel veel van. Hij heeft maar weinig deathknights, maar is wel heel sterk. En ze vertelt dat de zielen van deathknights in de 10e Bolgia van de onderwereld verblijven, bij de tombes van de Neverborn vlak bij Oblivion. Via die tombes kun je in Malpheas komen, maar ze raadt dat af. Het is volgens haar toch veiliger om daar via de onderwereld naar toe te gaan, althans er is eerder een groep naar toe gegaan en teruggekeerd. In de 1st Age is een groep Solars tot in de 10e Bolgia is afgedaald. Die hebben toen de tombes gekraakt en de zielen van de Neverborn net zo lang lastig gevallen totdat die hun geheimen prijs gaven. Een deel van die kennis is het mythische boek Broken Crane geworden, een ander deel is de Necromatie. Dat was waarschijnlijk het moment dat de Infernal Exalts zijn ontstaan. Over de ziel van Claw is ze duidelijk: SilverClaw is in principe dood en Sluiers houdt zijn lichaam in stand. Zijn ziel is in winterslaap in de onderwereld en die moet daar relatief gemakkelijk te vinden zijn. WSe moeten wel onze uitrusting goed aanpassen: Celestial Heartstones doen het bijvoorbeeld niet in de onderwereld en de Terrestrial stones werken maar op halve kracht.

Ma Si Tamuz krijgt een bericht van Bull of the North: of we even langs willen komen. Het gaat over het shadowland en de tovenares Samoa, en het is heel dringend. En omdat we hier toch alleen maar in de weg lopen, vertrekken we meteen. Sluiers gaat mee. Naast Whitewall ligt Marama’s Fell, een groot en stabiel shadowland. Hier was ooit een Solar concentratiekamp, dat na de usurpatie door de Dragon Blooded is gebruikt. En onder hun leiding was het er nog veel erger: er zijn nogal wat rassen uitgeroeid. Whitewall was imuun, want ze werden beschermd door hun stadsgod, de god van vrede. Silent Walker wilde een oorlog uitlokken waardoor de stad in het Shadowland zou vallen. Dat is door onze actie nu voorkomen. Waarvoor dank. Maar daar heeft hij ons niet voor laten komen. Dicht bij Marama’s Fell ligt namelijk de tombe van Samoa. Hij neemt ons mee en belooft haar verhaal te vertellen als we aankomen. Het bos is donker en besneeuwd. Vanaf de weg is de tombe niet te zien, hoewel die er niet ver vandaan ligt. Een kleine 50 meter van de weg vinden we een stalen piramide. "Dit is geen lunar tombe!"
"Nee, dat klopt. Zij was mijn solar mate." 
Samoa stond namelijk als solar sorceror te boek. Dat kon ook omdat ze solar circle sorcery beheerste. Toch was ze in werkelijkheid een lunar. Net zoals Bull of the North zich voordoet als lunar, maar in werkelijkheid een solar is. En hij heeft haar tombe al die eeuwen bewaakt. Nu heeft hij het sterke vermoeden dat Ma Si de reincarnatie is van Samoa. Er is maar xc3xa9xc3xa9n klein probleempje: als ze het niet is, gaat ze geheid dood, want de tombe laat allxc3xa9xc3xa9n de exaltatie van Samoa toe.

Na lang weifelen stapt Ma Si naar voren. Er is een ronde deur, als een oog omlijst met ineengevlochten dierfiguren. Als ze haar anima banner aanzet gaat die als een iris open. Ze stapt naar binnen. Wij wachten in spanning. Na een lange tijd komt ze weer terug. Ze draagt een catsuit en er zwaaien tentakels om haar heen.
"En, ben je wijzer geworden?"
"Ik heb meer kennis."
"Zo ken ik je weer."
Bull vertelt waarom hij zo lang heeft gewacht. Hij voelde pas bij de tweede ontmoeting een resonantie en hij heeft er een tijd over gedaan om het gevoel te herkennen.
"Ik verwacht ook niet dat we nu hals over kop verliefd op mekaar zullen worden, maar je weet bij wie je terecht kunt."
We kunnen nu in ieder geval de handel met Whitewall weer op gang brengen. Ze gaan huiden, erts, zwaarden en harnassen leveren. Vreemde handel voor een stad die
een vredesgod als beschermheer heeft, maar wie zijn wij om daarover te klagen? De militie van Porto Libre kan het goed gebruiken.

Bull weet ook te vertellen dat Ma Si in haar vorige incarnatie gedood is door een leger dat onder commando stond van alweer een andere deathlord. Deze heet Lover Clad in a Rayment of Tears. Deze woont ver in het Noorden, voorbij de Northern Alliance in een heel klein shadowland dat Gradaves heet. Zij blijft in haar gebied. In het verleden heeft ze een kruistocht gevoerd om alle krachtige tovenaars uit te schakelen. En daar is Samoa dus het slachtoffer van geworden. Ze luistert naar haar eigen geneugten en is voor alles een "Lover". Dus omringt ze zich met minnaars, die gedood worden als ze niet meer aan haar eisen voldoen. Haar citadel heet "Fortress of Crimson Ice" en staat in "the Veil of Dust and Shadow".
Bull heeft een en ander uitgezocht om de eventuele wraak voor te bereiden van de reincarnatie van zijn geliefde. "Doe er je voordeel mee. Het is info die je nog niet had." Zo weet hij dat Samoa heerste over een gebied waarvan de huidige koning verantwoording aflegt aan een deathlord. Deze woont in het "Palace of the White Ram" waar de kashmir wol gemaakt wordt. Dat paleis staat niet in Kashmir, maar op IJsland. Die White Ram is een demonenaanhanger, een infernalist. En het paleis heeft waarschijnlijk een doorgang naar Malpheas. Verdere specificaties weet alleen de koning zelf. Bovendien bevindt op zezelfde plek in de onderwereld het "Palace of the Black Ram". De demon die ze aanbidden is Sacha Verell "he who sees the shape of things to come". Ooit was hij de belangrijkste van de primordials, en ze aanbidden hem nog steeds.

Over ons andere probleem maakt hij weinig woorden vuil: "Voor mijn part gooi je die deathlord en Jugger in Malpheas." Ster vindt het een goed idee.

We hebben kamp opgeslagen even buiten Gethamane. Het is avond en bewolkt. Ster en Masi worden geplaagd door nachtmerries. Slavendrijvers komen bij de stad aan om extra werkkrachten te leveren want het gaat weer wat beter met de economie. Dank zij de handel met Porto Libre.

’s Morgens gaat Dyjab naar de havenmeester met Masi als muisje in zijn zak. Als dragonblooded wordt hij met alle egards ontvangen. "Het schip zeilt over een week, maar dat kan natuurlijk eerder als u dat wilt." Nu ligt het schip nog in het droogdok, dus eerder vertrekken is onrealistisch. Hij gaat naar een van de tempels diep in de rots en wordt daar begroet door de oude kale priester. Die is natuurlijk zeer vereerd dat een van de heren van de schepping zijn tempel wil gebruiken om de handelsgoden te raadplegen. "Maar graag wat minder gewelddadig dan uw vriendin de vorige keer. We zijn nog steeds bezig de hoofdtempel te restaureren."
Als de oude is verdwenen neemt Masi haar menselijke vorm weer aan. Ze offert wat vet en muntjes aan Balder, de Noorse god van viriliteit, die de in zijn pantheon impopulaire portefeuille van handel erbij heeft gekregen. Ze onderhandelt vrij zwak. In ruil voor 9 ‘motes’ essence verschijnt de god om haar vragen te beantwoorden. De zaal licht op. "Zeg het eens, theurg?"  "Heb je gehoord van de Silent Walker?" "Shit happens, ja." De god is nogal lakoniek en hij blijkt van mening te zijn dat dit het soort kwesties is die door exalts moeten worden opgelost. Dit valt buiten zijn domein en hij beroept zich op de hemelse hierarchie waar hij zich aan heeft te houden. "Ik kan je elementalen meegeven, maar voor strijd moet je bij een strijdgod zijn. Probeer Thor." Hij geeft Ma Si drie lucht- en twee waterelementalen. Tevens adviseert hij om een everzwijn, mede en een schijngevecht te offeren. "En die hierarchie regel hebben jullie zelf zo afgedwongen, exalt!"

"Nee! Niet Thor!" roept de priester, die het gebeuren vanuit een zijbeuk heeft bekeken. "En jij nog wel … !" Maar er is geen houden aan. Dyjab en MaSi laten een feestmaal aanrukken en terwijl zij een schijngevecht houden, horen ze achter zich smakkende geluiden. Thor is verschenen en doet zich tegoed aan het gebraden zwijn. "Maak het kort." "We willen tegen een Abyssal gaan vechten." "Ja dat is goed. Hierbij zegen ik jullie." De god pakt zijn hamer en wil slaan. Snel leggen ze uit dat deze abyssal niet eerlijk vecht. Thor is heel dom, maar hij heeft een hekel aan lafheid en hij geeft ons een twee meter grote hamer van aurichalcum en zilver. "Als je hem hiermee slaat, kan hij zich niet meer verbergen." Degene die op wacht staat en zich ‘attune’t kan verborgen dingen zien.

Een week later is het schip gereed. Door de nachtmerries hebben Masi en ster geen willpower terug kunnen krijgen. Ster is begonnen een nieuw lichtzwaard te knutselen met hulp van de charm ‘craftsman needs no tools’ die hij van de lunars heeft geleerd. Men gaat aan boord. Na twee dagen varen steekt er tijdens Ster’s wachtbeurt een dikke mist op. Het is donker en hij voelt ‘iets’. Hij maakt de rest wakker. De mist dringt binnen in het schip. De schepelingen vallen dood neer, het vlees valt van hun botten. De exalts overleven het effect gelukkig allemaal. Maar er is niets tegen te doen. Essence Drain gaat dwars door de mist heen en Sapphire Countermagic werkt niet tegen necromantie van de tweede cirkel. Want dat is dit.

Over het water komt een serene man aangezweefd. Hij heeft wit haar en draagt een wit gewaad. De Essence Disrupting arrow van Masi Tamuz raakt en verwondt hem, maar de pijl roest meteen weg.De man komt rustig en onverstoorbaar dichterbij terwijl een ijzige wind opsteekt. Hij trekt een zwaard van soulsteel. Een blauw balletje licht schiet naar ons schip en *ploef* alle magische artefacten staan uit en zijn niet meer ge-attuned. En de wond van Masi’s pijl trekt dicht. Wat een heftig ding!

Claw gooit zijn adamanten chakram en Ster vliegt er naar toe. De Silent Walker trekt een schild van razendsnel rondvliegende messen om zich heen. Maar Ster duikt er toch doorheen  en neemt de schade. Hij haalt uit met zijn Tiger Claw. Het wapen roest weg in aanraking met het bloed van de abyssal. Dan steekt hij zijn hand in de borst van Ster en rukt diens hart er uit. In een reflex verandert Ster in een zwerm vogels. De wolk messen verdwijnt. Raine en Masi mengen zich in het gevecht. Maar de abyssal ontwijkt alle aanvallen. Pijlen plukt hij gewoon uit de lucht.Zijn aura licht op door alle charms die hij laat afgaan. Het iconische beeld is een zwarte zon die wegzinkt in de zee. Bij de volgende aanval gaat een ingewikkelde combi af, waardoor Ster zichzelf schade doet in plaats van hem. Maar dit geeft Raine en Masi wel de gelegenheid om hem te raken en dan, na een eindeloos gevecht, gaat de Silent walker eindelijk neer.

De geest van de abyssal komt uit het lichaam, pakt een spookbeeld van zijn zwaard en verdwijnt. Het spook is op weg naar zijn fetter, die in bezit is van een Death Lord. Wij hebben Silent Walker verslagen, maar zijn ziel is door zijn Deathlord nog te hergebruiken. Het lijk zinkt naar de zeebodem. Gelukkig is de Noordzee niet heel diep. We kunnen de adamanten chakram en het zwaard nog opduiken.

Ster besluit voordat we vertrekken om open kaart te spelen. Hij vertelt dat Sagarmatha hem een nieuw lichaam heeft gegeven, en dat het lichaam van iemand van huis Iselsi was. Dan zet hij het magische masker af. "Dat was niemand van belang," reageert Guinett, "maar ik ben blij dat je het verteld hebt. Dat is goed voor het vertrouwen. Ik kan jullie op dit moment nog steeds maar twee mensen meegeven, maar ik ga wat harder mijn best doen om er meer vrij te maken."
We nemen afscheid en vertrekken met de speedboot naar Porto Libre. Sirius en Penelope gaan met ons mee. De twee hashashin hebben heel weinig bagage, de waterpijp is hun ‘wapen’. Onderweg vertellen ze ons dat de deathlord nog onlangs in Warshaw is gezien. Hij is bezig er een shadowland van te maken.
In Porto Libre is het nog steeds slecht weer, de mensen zijn sjagrijnig. Sarah heeft voorzien dat we op dit moment aan zouden komen en Sluiers staat ons in de regen op te wachten. Ze begroet ons hartelijk. Ze is opgewekt en ziet er goed uit in de doorweekte sluiers. Er is in onze afwezigheid niks bijzonders gebeurd. Raine gaat de stad in om met zijn spionnen te overleggen. De geruchten over Warshaw zijn erg zorgwekkend. En er is ook hommeles bij Whitewall, daar worden nog steeds karavanen overvallen door een schim (dat moet Silent Walker zijn) en er zijn grote troepenbewegingen in het Noorden. Terwijl Raine daarmee bezig is, zet Ster de geheugenhelm op. Ma Si hypnotiseert hem en ze laat hem in de verdrongen herinneringen aan de onderwereld rondkijken. Ze realiseert zich dat het verdringen van herinneringen een beschermings- mechanisme is en laat hem als buitenstaander in omgekeerde volgorde naar zijn vivisectie kijken. Dan brengt ze hem de necromancer in herinnering en alles wat die heeft gezegd. Het blijft gefragmen- teerd. Bij bewustzijn blijven was een verkeerd besluit, wat Ster zichzelf enorm kwalijk neemt. Maar ze overtuigt hem er van dat het niet zinloos was, juist een heel nobel offer waardoor informatie naar buiten kwam die iedereen geholpen heeft. Ze wil ook weten wat Ster was voordat hij ambassadeur werd, zijn jeugd komt weer terug. Maar teruggaan naar vorige levens lukt niet, want de zielenstenen worden zorgvuldig schoon gewist. Je kunt wel aan sommige stenen zien wat het specialisme van de ziel is. Diamant is voor exalts. Als hij weer uit de hypnose bijkomt, is het trauma verwerkt.
’s Avonds gaan we met z’n allen eten bij Raine’s vader. Tijdens de koffie met sambuca heeft vader een verrassing: "Herinner je je andere broertje nog? Dat was eigenlijk een zusje." Raine’s familie was redelijk invloedrijk en er was lang geleden afgesproken dat een eventuele dochter zou moeten trouwen in een bepaalde patriciers familie. Maar de toekomstige echtgenoot was een dikke, kale, boosaardige man. Toen er een meisje werd geboren, heeft Raine’s familie haar dus maar als jongetje opgevoed. En ze is hier! Van achter een gordijn komt een tomboy-achtig meisje tevoorschijn. Het wordt een groot feest.

De dag daarna plannen we onze verdere acties. Aan de twee Iselsi’s vragen we om te gaan verkennen in Warshaw, terwijl wijzelf naar Whitewall reizen om te kijken of we daar iets aan de Silent Walker kunnen doen. Contact kunnen we houden via de charm "Wind Whispered Words", die zowel Dyjab als de Iselsi’s kennen. We reizen via een maanbrug en komen aan in een besneeuwde naaldwoud. Het is donker en er klinkt wolvengehuil. We worden aangevallen door een vreemd oogloos beest met zes bekken op zijn rug, een agoleth. Maar dat is niet opgewassen tegen zoveel exalts. We zien her en der sporen van geweld. Whitewall zelf is rustig, maar bij Gethemane is een veldslag geweest. We zien dode mensen in beestenvellen en anderen in uniformen met het embleem van Whitewall. Die stad heeft blijkbaar zijn boosheid gericht tegen Gethamene en de Bull of the North in plaats van tegen de Silent Walker.
We gaan naar het dorpje waar de Bull zijn longhouse heeft. Banieren van een zwarte stierenkop op een rood veld wapperen boven de palissade. Daar staat een lunar met een bijl en een wolvenvacht over zijn blote bast. Hij laat ons binnen en leidt ons naar de hal. Daar worden we hartelijk begroet door de Bull zelf. Na een speels gevechtje met Raine, laat hij mede aanrukken. De dienstertjes zijn minstens even stoer als zijn krijgers. "Wat brengt jullie hier?"
We leggen uit dat Ster heeft beloofd om de Silent Walker aan te pakken. We verhalen over Cairo. En Ma Si Tamuz vertelt dat ze een visioen heeft gehad waarin de  Silent Walker met blauwe ballen de zielen van mensen opslurpt. Dyjab bedenkt dat we die goed kunnen gebruiken om de zielen van Claw en Sluiers te vervoeren. Bull lacht en geeft hem de titel ‘diplomaat’, "een mooie nieuwe titel die bij je past en als een lunar het er niet mee eens is, moet die eerst mij verslaan. De oude titels zijn veel makkelijker af te nemen, weet je."
Ster stelt voor om de handelsgeest op te roepen en te ondervragen. Als er karavanen overvallen worden, dan raakt de handel ontwricht. Dus de god zal ons vast wel willen helpen. Dat was nog niet bij de lunars opgekomen, die letten niet op de goden van beschaving. Er is een schrijn in de buurt van het longhouse, en daar offeren we bevroren elandenvlees en geld. De lokale godheid van de karavaanroute verschijnt, een klein mannetje met een rode muts. "Bedankt voor het offer en welkom. Wat kan ik voor jullie betekenen?" Desgevraagd vertelt hij dat de overvallen hier overal in de buurt plaatsvinden en dat er niet echt een patroon in zit. De overvaller lijkt steeds de karavaanleider uit te horen over waar de volgende karavaan zal zijn en dan pas maakt hij iedereen dood. De buit laat hij liggen. Hij steelt alleen de zielen. Maar wat moet hij daarmee? Raine weet dat je er hungry ghosts mee kunt maken en Ster denkt dat je er ook golems mee kan animeren en soulsteel maken natuurlijk. De godheid zegt dat de eerstvolgende karavaan van Gethamane over zee naar Porto Libre gaat. De Northern Alliance handelt alleen nog maar via luchtschepen en Whitewall is nu in oorlog. We besluiten om naar Gethamane te gaan en te wachten of Silent Walker daar aanvalt. Bijkomend voordeel is dat we ons daar gewoon als onszelf kunnen inschepen. En als er niets gebeurt kunnen we altijd nog met Ma Si’s wolk terug.

Cairo is gevallen. De elders zijn tevreden. Dyjab, Ster Oe’al en Raine worden benoemd tot ere-lunars. De status ‘respected’ moeten we nog verdienen, maar het begin is er. Het Silver Pact kent onze namen, we zijn geen prooi meer en mogen nu spreken op moots. De Dragonblooded zijn aan het hergroeperen in hun fort. Gelukkig hebben ze niet door dat het ons alleen maar te doen was om het vernietigen van de stad. Dyjab moet nu bedenken hoe hij dit kan verkopen als een gunst aan het huis Iselsi. Als we weten wat de deatlord en zijn rijdende manse precies kunnen, en we een aanvalsplan hebben, dan mogen we de elders vragen om ons te komen helpen. Het Silver Pact is altijd bereikbaar als we air elementals inschakelen.
We kunnen niet met ons scheepje langs de stad naar het noorden, want de rivier zit vol met patrouilleboten. Hoewel Ster een paar sterke golems heeft opgeroepen, is het aurichalcum schip veel te zwaar om over land te vervoeren. Dus we varen stroomopwaarts om de boot daar te verstoppen.

Als we tegen de ochtendschemering aanleggen, worden we vriendelijk begroet door een man in blauwe kleding. Hij geeft zacht blauw licht. En hij gedraagt zich alsof hij ons al jaren kent. Het blijkt Eth te zijn, de siderial die over Moskovia heerst. Dit is de eerste keer dat we hem in zijn eigen gedaante zien. Hij had in het weefsel van de schepping gezien dat wij hier zouden aanleggen en heeft ons hier opgewacht omdat hij wil helpen. Maar eerst vertelt hij ons wat de gevolgen zijn van het kapot maken van het Defense Grid: er zijn in Cairo een aantal reality bombs afgegaan die Wyld zones hebben gecrexc3xaberd. Het Grid had die relatief eenvoudig kunnen opruimen, maar nu zijn de getroffen zones zich aan het stabiliseren tot Border Marches en dat betekent mutaties en ellende, en dat de Fae een nieuwe weg hebben om onze werkelijkheid binnen te dringen. Dat we de Dragon Blooded een lesje hebben geleerd is minder ernstig, "They had it coming. Maar wat wel belangrijk is: door de aanwezigheid van Juggernaut en de deathlord worden de draden van het Loom of Fate aangetast. Zolang ze in Schiehallion zaten, was het nog maar een kleine verstoring, maar nu ze naar buiten treden wordt het steeds erger. Dus jullie aanwezigheid is nodig in Europa, niet in Afrika."

Er zijn een paar opties om snel in Europa te komen. Hij kan ‘boons’ inwisselen, dus gunsten vragen aan goden als tegenprestatie voor gunsten die hij hen in het verleden heeft verleend. Of we kunnen hem de tijd laten manipuleren zodat we op dubbele snelheid door de afzetting kunnen racen, terwijl de verdedigers in slow motion bewegen. Daar is wel een klein gevaar van paradox aan verbonden en we zullen er door verouderen. Maar exalts kunnen hxc3xa9xc3xa9l oud worden dus dat laatste is niet zo’n bezwaar. Dan doen we er een massacharm van Dyjab bij om er voor te zorgen dat de stervelingen ons niet opmerken. Ook waarschuwt hij ons dat we nu moeten gaan slapen, want anders zal Ster onderweg door de Dragon Blooded worden gevangen en gedood. 7 uur later worden we verfrist wakker. Eth zit met Dyjab’s familiar op schoot naar de zonsondergang te kijken. We kunnen op weg. Met Ma Si’s Hand of Water als boeggolf, Dyjab’s Soul Stitting Performance om de mensen opzij te laten gaan, Eth’s tijdmagie en Ster’s stuurmanskunst racen we er vandoor. De wereld om ons heen vertraagt. Spinnen lopen over Eth’s hand en verdwijnen door plooien in de werkelijkheid. Er gaat er eentje op Ster’s schouder zitten om de richting te wijzen. Hij herkent het als een pattern-spider, een oudere variant van de pattern-weavers van Autochthon. Op topsnelheid manouvreren we in de duisternis door de blokkade van de Dragon Blooded. Eth geeft aanwijzingen hoe we moeten varen. Als we er bijna doorheen zijn, maakt Ster een foutje. We raken een vissersboot, worden beschoten en Dyjab krijgt een brandende pijl in zijn borst. Maar dit valt nog te overzien. Als Ster niet goed uitgerust was geweest, hadden we in deze blokkade een slagschip midscheeps geramd. Dat zou rampzalige gevolgen hebben gehad.

En dan zijn we weg. We zijn wat ouder geworden en Eth waarschuwt dat we een weaver-curse kunnen hebben opgelopen. De pattern-spiders gaan nu namelijk proberen het web te repareren waar wij met onze veel te hoge snelheid doorheen gevaren zijn. Hij neemt afscheid en stapt door een plooi in de tijd. Terwijl wij via Suez en de Rode Zee doorvaren naar Saoedi Arabixc3xab, bedenken we wat we aan het huis Iselsi willen gaan vertellen. De vroegere woestijnen zijn nu steppegebied. We zien donkere krijgers met tulbanden zich opmaken om te vertrekken. Het huis Cathack trekt zich terug. Ster zet zijn magische masker op zodat hij niet herkend kan worden. We leggen aan bij de havenstad Jiddah. Die is behoorlijk gehavend door een recente oorlog. Maar de troepen van Cathack zijn al terug naar Egypte. Dyjab maakt zich bekend als V’neef en zegt dat wij komen helpen. Na een klein akkefietje laat de havenmeester een vertegenwoordiger van Iselsi halen. Het is een jong meisje met een groot zwaard, donkere kleding en donker haar. Ze blijkt de vooruitgeschoven post te zijn. We vertellen dat aan Cathak een gevoelige slag is toegebracht. Ja, dat was al opgevallen. Ze denkt dat men in het hoofdkwartier wel geinteresseerd is in ons verhaal en laat een koets voorrijden, met 12 paarden bespannen. Ze komt slim over, maar wat naief. Dat kan natuurlijk gespeeld zijn, want ze heeft lang undercover in vijandig gebied kunnen opereren. Er komen nog twee dragonblooded bij ons in de koets. Ze ruiken wat weeig. Het is dezelfde geur die we in Italie hebben geroken, bij de schuur in het dorpje waar we een jonge solar hebben gered. Ma Si wordt boos als ze een paar charms voelt afgaan. Maar de nieuwkomers leggen uit dat ze de wijn voor onderweg op vergif hebben getest. "Wil je een pijpje, uil?" Het is diezelfde geur: hashish. "Volgende keer niet roken voordat je mensen bespioneert," zegt Ma Si. "Dat was ik niet, maar ik heb wel over jullie gehoord. Dat je een uil bent kan ik gewoon zien. En, nee, ik heb geen goed gevoel over anathema. Maar we geloven jullie verhaal en hebben geen leugens gedetecteerd. Wat willen jullie doen?" "Alliantie." "Wat hebben we voor garanties?" "Wij willen de deathlord aanvallen en hebben bondgenoten nodig."

Het meisje onderbreekt ons: "Dat mag je met het hoofd van het huis bespreken in de ronde zaal van de hasjasjien. Ik waarschuw jullie alvast: er is nogal wat wrevel over en weer tussen de dragonblooded en de anderen. Je gaat in tegen 600 jaar indoctrinatie. Wij kennen jullie al wat langer, dus je hebt een beetje goodwill. In Italie hebben jullie die deathknight aangepakt. En we weten van de rijdende manse en van de nieuwe heerser. We zien dus de noodzak van een gesprek."

Na een korte rit komen we aan in het oude Mekka. De ka’aba bestaat nog en is onderdeel van een mooi moors paleis. Het gebouw is van zandsteen en de wanden zijn versierd met tulpmotieven. Het is redelijk sober ingericht, luchtig, met een goede lichtval en geometrische versieringen. We worden naar een ronde zaal geleid, waar we onderin een soort put worden ontvangen. Voor ons staat een soort troon op concentrische cirkels. Drie niveaus van galerijen met nissen omringen ons, en in de nissen staan hashassins.

Op de troon zit een jonge vrouw, Iselsi Guinett. Ze is gebronsd en heeft blond haar. Ze draagt donkere, soepel uitziende
kleding zonder sieraden. Alleen een broek en een simpel vest die er waarschijnlijk voor zorgen dat ze in de schaduw helemaal niet opvalt. Dyjab stelt ons voor als de leiding van Porto Libre en noemt onze namen. Hij stelt een verbond voor. Dan mag hij het verhaal over de val van Cairo vertellen, maar dan achterstevoren. Omdat dit gemakkelijk lukt, weten ze dat het verhaal niet verzonnen is. Guinett zegt: "De afgelopen 700 jaar heeft de keizerin op de troon gezeten en al die tijd is ons antipathie geleerd tegen de anathema. Samengaan is een fabeltje, dat lukt niet binnen een paar dagen." Na een gloedvol betoog van Dyjab draait ze bij. Ze gelooft ons en is erkentelijk voor de nederlaag die we huis Cathak hebben toegebracht. Ze kan alle steun gebruiken die ze kan krijgen. Dus steun van moeder V’neef is welkom, en ze begrijpt wel dat die achter de schermen blijft. Over het Grid vertelt ze dat dit deel uitmaakt van een groter defensiesysteem. Het wordt bestuurd vanaf de Kilimanjaro en onderdrukt de Wyld. Maar het is niet zelf het wapen. Claw vraagt of huis Iselsi informatie voor ons kan vergaren. Guinett zegt dat het huis drie scholen heeft, de hashassin zijn daar maar een van. Ze heeft geen legioenen over – en ze vertrouwt ons nog niet. We komen wel eerlijk over, maar er bestaat magie en ze onderschat ook niet de kracht van goed acteerwerk. Ze stuurt twee mensen met ons mee, Sirius en Penelope, plus een paar groene ibissen om contact te houden. En ze geeft een tip: "Als je de juiste voorman uitschakelt, zijn de troepen snel ontwapend.

Ma Si slaat een bron voor de stad. Er blijkt een maanbrug te zijn in de buurt van waar vroeger Baghdad lag, bij het gebied van de earth dragon kings. Daar hebben ze ruzie mee, dus we bieden aan om de dragon kings over te halen de karavanen van Iselsi verder met rust te laten. Voordat we kunnen vertrekken is er nog xc3xa9xc3xa9n ding: Ster draagt een masker zodat ze niet weten dat hij het lichaam van iemand van huis Iselsi heeft. Wil hij ze in vertrouwen nemen? En zo ja, hoe zullen de hashassin daar op reageren?

In de speedboot die we in Looksy hebben gejat racen we langs Cairo. Het is druk op de rivier, met handelsschepen, slavengaleien, vissersboten, kinderen die in de rivier zwemmen. De stad heeft hoge muren, waar we energiewapens op zien staan. We worden niet aangehouden, want we gaan veel te snel voor de patrouilleboten. Ma Si en Raine voelen dat deze stad doortrokken is van een essencematrix die aansluit op de generatoren van de heilige berg. De piramides maken daar ook deel van uit. Cairo is blijkbaar deel van het Defence Grid tegen de Wyld.
Aan het eind van de middag komen we aan bij de ruines van Sakkara. Het is totaal verwaarloosd. Niemand interesseert zich nog voor de tombes van dode mensenkoningen. Waarom zou je stervelingen gedenken, als er Exalted zijn? Er zijn al diverse lunars, sommige in overleg met elkaar of met Egyptische goden. Ze hebben overal kampementen met hun beastmen, elementals en geesten. We zien aapwolven, barbaren uit Georgie, een wolfachtige lunar elder met een zilveren zeis, slechts gekleed in de schedels van de dragonblooded en zelfs een solar die hij vermoord heeft. Er is ook een aapachtige lunar gekleed in bladeren met aapmensen uit het oerwoud, en een octopus water-lunar die zijn eigen zwembad heeft meegenomen. In het kamp van een jakhals lunar zijn albino’s bezig mensenvlees te braden. Er zijn ook een heel aantal lunars gewoon in mensengedaante, vooral typische barbaren met bijlen en hamers. Soms hebben ze horens of klauwen. Enkelen dragen de houten staf van een theurg. Sommige lunars zijn zelfs helemaal verwilderd, unaligned. Er heerst een gespannen sfeer, maar de Silver Pact houdt het een beetje bijeen. De Bull of the North is niet te zien. Leviathan is ook nog niet gearriveerd.
Ma Si bedenkt dat er eten en drinken moet zijn, dus we gaan in de omgeving een veestapel stelen. Ster kan het met zijn hoge compassion niet aan om zo mensen tot de bedelstaf te veroordelen, het levert hem Clarity op. Als we terugkomen bij de boot, treffen we daar een rog lunar die er verlekkerd naar kijkt. "Leuk stukje first age, vers gestolen?" Ja dat heeft hij goed gezien. Claw pist over de boot om het als zijn eigendom te markeren. Dyjab, Ster en Raine gaan in de kajuit zitten. Het is voor hun niet veilig tussen al die lunars voordat de Moot is uitgeroepen.
Ma Si maakt samen met de octopus een bassin met een bron. Het vee wordt geslacht engegrild. De lunars gaan rond de bron zitten. Dan nemen Claw en Ma Si het woord en stellen zich voor. Ze vertellen over de demonen en verwerken terloops in het verhaal dat ze andere exalts als gasten hebben meegenomen. natuurgeesten en elementalen beginnen zachtjes te zingen. Er gaan steeds meer spirits meedoen, tot zelfs de goden van Egypte mee zingen. Dan stapt een man in een sleets admiraalsuniform de kring binnen. Hij heeft iets te grijs haar en draagt een drietand in zijn hand. Leviathan, de oudste van de elders, waar iedereen eigenlijk voor was gekomen. Een perfecte entree!
Ma Si Tamuz heet hem welkom. Hij gaat zitten en gebaart dat ze verder mag spreken. Om de aandacht weer terug te krijgen, vertellen ze over de raid op Yu Shan en over de ontmoeting met de Storm King. Ma Si krijgt de lachers op haar hand. Van Ninetails krijgt ze de bijnaam ‘Comic Relief’. Claw vertelt hoe hij is doodgegaan en weer terug tot leven is gewekt. Het is een mooi verhaal. Daarna nemen de elders het woord. Leviathan mag als eerste spreken, maar hij houdt het kort. Na hem staat een uil met een houten staf op. "In mijn functie als elder van het Silver Pact vraag ik nu het woord," zegt hij, "er zijn een aantal zaken waar we het over moeten hebben: de deathlord, Claw’s bestaansrecht, jullie status na dit verhaal en het verschijnen van Leviathan. Dat jullie hem hebben overtuigd te komen is jullie grootste daad. Goden en demonen verslaan is bijzonder maar niet uniek. Het is zeker renown waard. Maar Leviathan overhalen om zich weer te vertonen, dat is nog niet eerder gedaan. Ik stel voor om jullie de rang "Respected", ikht-ya, te geven." Er volgen discussies, uitdagingen en knokpartijen. Na twee uur is de Moot het eens. Ze krijgen ieder 50 punten renown, de voorgestelde rang en Claw krijgt het recht om in leven te blijven. Wel krijgt hij de queeste opgelegd om zijn ziel terug te halen. "Exc3xa9n Grendel is wel voldoende! En jullie vrienden, wat willen jullie daarmee?" "Wij willen ze hier introduceren en onder bescherming van de Moot plaatsen." Na nog een uurtje bakkeleien zegt de wolf-elder: "Ja, laat ze maar komen, als ze door de tests komen kunnen ze erelunars worden en anders…" Hij wrijft likkebaardend over de schedels aan zijn gordel.

De rest van het gezelschap wordt gehaald en voor de keuze gesteld om na de Moot getest te worden. Dat willen we. Leviathan kijkt bedenkelijk: "Een dragon blooded, ik heb blijkbaar iets gemist. Ik had toch eerder moeten komen." Eerst wordt Raine voorgesteld. Ja, een solar… het zal wel. Dan komt Ster. Die vertelt zijn eigen verhaal. "Juggernaut doodmaken. Dat klinkt als een nobele queeste." Dan Oe’al, daar wordt op gereageerd met een gemompeld "dienaar". Ma Si noemt hem de geneesheer van de party. "Dienaar dus," klinkt het nu hardop. Als laatste is Dyjab aan de beurt om te worden voorgesteld. Claw noemt hem het ‘rallying point’ van de party. De elders lachen. Ze vinden dat moeilijk te geloven, "maar omdat jullie de Moot organiseerden zullen we het maar aannemen." Leviathan zegt: "Ik wil hem aan mijn zijde. Als hij dat volhoudt is hij het waard om te leven." Het woord is weer aan de Silver Pact. "White Howler moet getest worden. Laten we het prettige met het aangename combineren en kijken hoe hij het er afbrengt bij het smiten van Cairo. Laten we gaan!"
"Ho stop!" zegt Ma Si, "We hebben nog een punt: Gnawing Elk. Hij moet van zijn ronin status af. Hij is nu de hoeder van de dragon kings. En hij heeft de waxing en waning moon ontdekt." Er is geen discussie. De elder houdt het kort: "Als Luna zijn theorie bevestigt, dan is hij het waard om weer opgenomen te worden in onze gemeenschap en wordt zijn status weer hersteld. En voor degenen die ere-lunar willen worden geldt dezelfde test als voor White Howler: Cairo smiten, op de Lunar manier en in leven blijven." De geesten worden aangeroepen. Oorlogsliederen worden aangeheven. We doen mee aan het rant-ritual waardoor onze Compassion tijdelijk wordt uitgeschakeld. De stad wordt opgedragen aan Amoth City Smiter. En dan gaan we los.

Als we bij de stad aankomen zien we dat hij is omgeven door een lege gracht en een muur. Leviathan zegt: "Cairo heeft een lege gracht, dus first age defensie. Wat is jullie plan?" De slotgracht blijkt gevuld met ultrageluid dat alles verpulverd. Maar Ster en Oe’al maken er gewoon een tunnel onderdoor. Binnen de eerste stadsmuren breekt de hel al los. Tussen de verschoppelingen van de stad laten de lunars de eerste reality bomb afgaan. In de explosie van Wyld-energie muteren alle stervelingen. Ook krijgt Claw er tijdelijk een schorpioenenstaart bij. Maar Ster krijgt er juist zijn imuniteit voor energie door terug. De dragonblooded schieten met energiewapens vanaf de verdedigingsmuren. Ster roept lightning golems op, die de wapens onklaar maken. Leviathan zet Dyjab op zijn rug en rent het strijdgewoel in.Hij laat een brei aan magie los. Hier is een exalt uit de first age bezig. Mensen vallen uiteen in mieren. Dragon blooded hakt hij neer alsof ze er niet zijn. Als er op een gegeven moment vijf
dragonblooded tegelijk aan komen rennen, zet hij Dyjab neer. "Hier, dit mag jij doen." Omdat zo’n overmacht niet eerlijk is in de ogen van de Lunar, krijgt Dyjab magische bescherming. De dragonblooded maken geen schijn van kans, dus Dyjab zegt als hij er twee heeft neergemaait en zelf maar 1 puntje schade heeft gekregen: "Dit is duiven schieten." "Ik zal mijn bescherming opheffen." Dyjab wordt gelijk getroffen. Hij haalt uit met zijn thornthrower, maar raakt per ongeluk Leviathan. Een van de dragonblooded stijgt op en wordt onzichtbaar, eentje smijt met iets wat rond zijn hoofd zweeft, en eentje chargeert. Het gevecht wordt spannend.
Er stijgen luchtschepen op en dragonblooded tovenaars zweven in de lucht. Claw is bezig de verdedigingswerken te slopen. Ma Si vliegt als vogel naar het verdeelpunt van het defence grid. Het is een kubusvormig gebouwtje. Ze maakt het kapot en de verdediging van de stad is zijn energie kwijt. Ster is een monnik van de Immaculate Order tegen het lijf gelopen. Hij vecht met tiger claws. Hij heeft weinig succes tegen de meester in de gevechtskunsten. Wij zijn heftig, maar de dragonblooded ook.
De skyships vertrekken. De dragonblooded trekken zich terug in de piramides. Wie niet vlucht gaat dood of wordt tot slaaf gemaakt. De stad is effectief ‘smitten’. Het grid is uitgeschakeld. Overal zijn plekken Wyld in de stad. En er zijn heel veel doden, ook aan de kant van de lunars. Wij dansen op de ruines van de stad. De god Amoth verschijnt en maakt een mooie kapel voor zichzelf. Hij geeft Ma Si een zwarte veeg over haar gezicht. Bij het plunderen van de stad maken we een zestal heartstones buit, een zwarte jaden daiklave en een kapot kanon, dat Ster wil gaan repareren. De Lunar elders heten ons welkom als nain-ya, ere-lunars, en we mogen bij ze in de leer.

We zijn in de stinkende tombe van Eren of the Last Laugh. Dyjab vraagt aan het magische tablet om de toegangscode. Die krijgt hij niet, maar wel een codewoord om de tombe veilig te verlaten. Het is ook niet nodig om hier ooit weer terug te keren, we hebben de erfenis van Eren en zijn reincarnatie heeft daarom geen reden meer om hier te komen. Als we terugkeren, worden we uitgelachen door Masi Tamuz en White Howler. Achteraf gezien was het ook wel lachwekkend en Diamondclaw zal er een zware dobber aan krijgen om hier een heldhaftig verhaal van te maken voor de Moot.

We zitten dichtbij de Donau. Na vijf uur lopen komen we aan bij een zijrivier. Dyjab weet onderweg te vertellen dat Lookshy een dragonblooded stad is die nooit door het keizerrijk is veroverd. De oude families heersen er nog en de cultuur is zeer militaristisch. Dat ze ruzie hebben met het keizerrijk betekent overigens niet dat ze welwillend staan tegenover ‘anathema’. Ze hebben net zo hard meegedaan aan de usurpatie. Daar maken we een vlot. Ster trekt zijn kleren uit en springt in het water. Zijn nieuwe lichaam is dol op water want het was van een water-aspect dragonblooded, maar Ster zelf blijkt helemaal niet te kunnen zwemmen. Raine redt hem van de verdrinking en leert hem zwemmen. Masi zet de Hand of Water in, waardoor het vlot heel snel vaart. Na een uur zijn we al bij de Donau en na nog twee uur zien we de stad Lookshy liggen. Het is een snelstromende rivier en het is druk op het water. Er zijn handelsschepen, baggerschepen, vissers etcetera. De stadsmuren zijn hoog en goed bewapend. Dragonblooded patrouilleren in uniform, ze kijken trots. Ook de burgers dragen uniformachtige kleren. We zien een groot fort naast de haven en er staan energiewapens op torens aan weerszijden van de ingang. Er zijn veel officials, dus we maken een plan. Ster’s paard wordt in de bosjes buiten de stad gestald. Het is een typische haven met winkels, loodsen en visrestaurants. Aan de rechterkant staat het fort met een eigen binnenhaven en een poort naar de kade. Een bewapende 1st age speedboot vaart rondjes. We doen ons voor als een gezelschap dragonblooded avonturiers die heteen beetje tegen gezeten heeft. Zo hopen we onopvallend passage te kunnen boekennaar Afrika. Als we binnenvaren, levert ons vlot meewarige blikken op van de haven official. Dyjab stelt zich voor en vertelt het verhaal. We mogen aan land komen, onder de voorwaarde dat we ons aan de wet houden en snel weer weg zijn. "Als je onzin uithaalt word je in de bak gegooid, als je je daiklave trekt word je in de bak gegooid, als je spioneert word je in de bak gegooid." Hij wijst ons het kantoor van de havenmeester, die weet wel een schip waar we mee naar Afrika kunnen. "En vergeet je galei niet! Dat brandhout wil ik niet in mijn haven."

We trekken het vlot aan land. Een restauranthouder wil het wel van ons overnemen als brandhout. Een beetje probleem is wel dat we morgen al in Giza verwacht worden. Dus een zeilschip of een geroeide galei zal er nooit op tijd zijn. We hebben 1st age vervoer nodig. We zien een bejaarde militair, die aan de waterkant een pijp zit te roken. De oude baas is wel in voor een praatje en desgevraagd vertelt hij honderduit over de supersnelle schepen, de vliegtuigen, de soldaten en de tovenaars van het leger.
Raine bestudeert de grafitti op de muren en ontdekt dat er behalve een paar jeugdbendes geen tekenen zijn van gezagsontrouw en al helemaal geen stadslunars of verscholen solars. Masi en Claw veranderen zich in vogels en verkennen. Ze zien dat het druk is in het fort. Het heeft een groot garnizoen. In de binnenhaven liggen nog twee van die snelle aurichalcumkleurige schepen aangemeerd en er zijn er twee aan de kant getrokken waar aan wordt geknutseld. Het is een mooie oude stad met nog een heel aantal ranke woontorens uit de 1st age. Er is best veel essence in de stad. Onder het fort ligt de demesne, maar er zijn ook heel veel dragonblooded, die allemaal essence hebben. En de sorcerors gebruiken zelfs grote hoeveelheden. We komen een paar monniken tegen van de Immaculate Order. Dyjab ontdekt dat ze hier heel wat vrijer in de leer zijn dan in het keizerrijk. Maar anathema blijven anathema!
We zien geen manieren om via het leger aan boord van een speedboot of vliegtuig te geraken. En ook een tovenaar omkopen lijkt een slecht idee. En om zo’n schip te kopen, kost ten minste dezelfde waarde in andere first age technologie. Maar zoveel hebben we ten eerste niet bij ons en ten tweede hebben we het zelf nodig voor de verdediging van Porto Libre. Oe’al stelt voor om dan maar een schip te stelen. Raine is meteen voor. De dragonblooded hebben die dingen tenslotte ooit zelf van hun solar meesters gestolen.

Ster kan zichzelf onzichtbaar maken en hij kan tegen muren omhoog lopen. Dus hij loopt over de dikke muren naar de binnenplaats van het garnizoen. Het is hier druk, de technici zijn bezig met sterke magie. Als hij ’s nachts gekomen was, zou zijn essence als een baken opgelicht hebben, maar overdag valt hij hier niet op. Naast ieder schip staan vijf lichtgepantserde en bewapende dragonblooded, de bemanning. Hij sluipt aan boord, maar laat de sensor van de loopplank afgaan. Snel glipt hij tegen de zijkant van het vaartuig. Een van de soldaten voelt essence, maar de andere denken dat het een rat was. Hij zwaait met zijn daiklave langs het schip. Gelukkig kan Ster het wapen ontwijken. De andere soldaten halen de argwanende over om weer aan de kant te komen. "Ik vraag Arie wel om me Defence from Anathema te leren", moppert hij. Als de mannen weer van boord gaat, klimt Ster langs de railing omhoog en glipt de het schip in. Het gouden scheepje is slank en het ligt licht in het water. Er zijn twee spartaanse slaapkabines en een stuurhut. Daar gaat hij binnen en bestudeert het bedieningspaneel. Een handplaat waar je essence in kunt pompen om je op het schip af te stemmen, een paar grote knoppen, hendels en een stuurwiel. Het lijkt allemaal heel simpel. Als hij het idee heeft dat hij het helemaal begrijpt keert hij terug naar de groep. Met een stunt springt hij van de scheepswand naar de kadewand en hij rent over de muren terug.

We maken een plan. Dyjab en Oe’al verlaten de stad en wachten op ons bij Ster’s bronzen paard. Masi neemt de zweefstenen om de ketting over de havenopening te trekken, zodat we niet gevolgd kunnen worden. Ster gaat weer onzichtbaar naar het schip. Raine volgt hem onder water en maakt de trossen los, dan wil hij aan boord klimmen. Claw vliegt. Ster steekt de nodige essence in het schip om zich af te stemmen. En dan drukt hij op de grote rode knop. Maar … cultuurschok … in Autochthon is de startknop altijd rood, maar hier is het de alarmknop. Dus de scheepssirene begint te loeien. De goedgetrainde dragonblooded rennen het schip op. Raine klimt aan boord en Claw landt en neemt zijn beast vorm aan. Ster geeft gas en vaart pardoes een ander schip in. Twee van de dragonblooded vallen van de loopplank af, twee van die al aan boord zijn kukelen om en alleen de laatste blijft staan. De soldaten gooien zwermen pijltjes en eentje geeft Claw een muilpeer: een combo gaat af waar de lunar door wordt omgegooid. Hoewel de soldaten van het 7th Legion inderdaad geduchte krijgers zijn, blijft het toch een ongelijke strijd. De celestials zijn genadig en de dragonblooded worden gewoon overboord gegooid. Een van de torens activeert nog een straalwapen. Gelukkig mist de schutter ons en het schip waar Ster ingeramd was, rot weg. Hij geeft gas a
chteruit  en we gaan er vandoor. Masi spant achter ons de ketting over de ingang van de haven en ze gooit met de Hand of Water een vloedgolf de stad in. Maar deze haven is duizenden jaren geleden door solars aangelegd en die hielden nog rekening met dit soort acties. Dus de vloedgolf zorgt wel voor de nodige verwarring, maar jammer genoeg niet voor de grootschalige verwoestingen waar ze op had gehoopt. Nochtans hebben we genoeg tijd om iedereen aan boord te laten gaan. We zetten er de sokken in en 10 uur later zijn we in Egypte. We noemen het scheepje "Das Boot".