De uitverkorenen maken zich op om af te reizen naar het realm van de Black Spiral Dancers, de achterblijvers hebben de taak om New York te verdedigen. De Glass Walkers zorgen voor de aftocht, maar ze leveren ook vijf vechters. Verder zijn er heel veel Fianna, waaronder de Riverdancers, McLimerich en de Elders. Ook gaan er maar liefst zes Bone Gnawers mee, alledrie de Black Furies, de Wendigo antropoloog en wijzelf. De afspraak is dat de garou via de poorten gaan en dat de Children of Karnak ons in de deep umbra volgen met hun ruimteschepen. Jim heeft naar British Masterchef gekeken en vindt dat we "Oomph" nodig hebben. Nadat hij heeft uitgelegd wat hij bedoelt, haalt McLimerick grijnzend een aantal staafbommen met zilveren spijkers erin tevoorschijn. Ja, dat is wat Jim bedoelt.

De volgende morgen gaan we ons voorbereiden. Otaktay trekt zijn sportbroekje uit en smeert zich in met oorlogsverf.  Marvin vult zijn rugzak met wijn voor onderweg. Juan roept een benzine- geest op om de motorfiets van Jim te animeren. Dat doet hij op de meest blatante manier, met Marvin als camera- ploeg en zo. Dan valt het de 'gewone mensen' niet op dat er allemaal bovennatuurlijke dingen gebeuren.Na enig onderhandelen, wil de geest wel zijn fetish worden. Er ontstaan bruine tak-motieven in de lak. Jim noemt hem Kit.

Bij het huis van Burton hebben we het gevoel dat er daar al een heleboel garou zijn, maar dan in de umbra. Burton en Gail hebben met de dreamspeaker Laughing Eagle naar Otaktay's spirit tracer gekeken. Het is gelukt, ze hebben er een systeem in ingebouwd waarmee hij vanuit de umbra contact met hun in de gewone wereld kan opnemen. Maar er is ook wat misgegaan. Een paradox geest heeft de handtekening van Galarius meegenomen en Laughing Eagle zit nu ergens op een andere wereld. Ze hebben ook geprobeerd om een anti-magie schild voor ons te maken, maar dat is slechts deels gelukt. We krijgen ieder een ring "Ze beschermen tegen Life magie, zodat je kunt blijven shape-shiften."

Burton activeert zijn portaal met als bestemming het voormalige vernietigingskamp Gross Rosen. Alle garou stromen er doorheen. Edena in haar tuinbroek, Otaktay in lendedoek en oorlogsverf, de elders in WO II uniformen. De elders kennen deze streek, ze hebben hier tijdens de oorlog nog gevochten. "Today is a good day to die!" roept Jim. En hij stelt voor om de duisternisbom door de spiegel te gooien en er dan met zijn allen achteraan te gaan. Het plan wordt bijgesteld: dat doen we als we de waterwereld in gaan. Dan worden er verschillende teams samengesteld en rent iedereen de mijn in. We zijn in vijandig gebied, dus de ahroun krijgt de leiding.

De grote holle ruimte onderin de spiraalgang is leeg, op de spiegel van de White Howlers en de lichtgevende algen na. Van de echte wereld naar de geestenwereld stappen is hier doodeenvoudig, de "veil" is hier nul. Achter de spiegel is een umbra holte, net zoals de gang naar onze dreamcave maar veel groter, wel 100 bij 100 meter groot. Je kunt hier dus niet komen via de umbra, alleen via de mijngang. In het midden staat een romeinse poort. het is maar god dat we de bom niet voor ons uit hebben gegooid, want dit is de echte doorgang naar het realm van de White Howlers. De philodox ziet hier het eerste harde bewijs dat de verschillende shape shifters ooit hebben samengewerkt. Er staan niet alleen garou op afgebeeld, maar ook weerkatten, weerkrokodillen, spinnenmensen en nog veel meer. In het impergium zijn alle gezamenlijke artefacten door weerwolven vernietigd, maar deze is blijven staan omdat hij in handen van de Black Spirals is en die gaven niks om de hegemonie van de garou.

Wanneer we onder de poort doorlopen, verandert de wereld. De geur van zwavel en vogelpoep, een moerassige grond, bomen. Het wordt lichter, groener en bruiner. Dan zijn we in een moeraswereld met kwetterende ib issen, mangroves, gieren, etcetera. Jim's motorfiets is zodanig betoverd dat hij ook onder water kan, en Kit voelt zich hier thuis. Dit is het soort oerwereld waar de dinosaurussen leven, waar de oerboom stond die later benzine werd. Jim zag even de schim van een aligator-changeling. We lopen over een pad en horen in de verte tromgeroffel. "Sense Wyrm" Ja, dat heeft het hele rijk aangetast, dit is geen pure garou wereld meer. Otaktay haalt zijn spirit tracer, een soorst astrale GPS, tevoorschijn en activeert hem. We zitten op een wereld die 2 parsecs van onze eigen wereld afligt. Hij geeft het door aan Burton. Die reageert meteen: "Als je op het rode knopje drukt, gooien we de bom erdoor! En over een uur is de volgende bom klaar."  Dat is leuk voor de volgende actie.

Juan klimt in een boom. De Black Furies gaan vooruit om te verkennen. De Glass Walkers zetten een communicatiesysteem op. We bereiken een open plek waar het pad zich splitst. Het tromgeroffel komt van rechts. Daar schijnt een groene zon met een zwart vlekje er voor. Links is een vulkaan waarvan de top op een schedel lijkt. Juan herkent de berg van een visioen. Daar heeft hij het gezicht van Augustin gezien. Otaktay meldt dit aan de elders en zegt dat wij naar de vulkaan gaan. We krijgen Morgan the Wise mee, dit keer mag Juan de boekenkist dragen. De hoofdgroep gaat naar links, daar vliegt een Black Spiral Dancer in de verte. Wij gaan naar rechts. Na een kwartier komen we bij een afgrond. Beneden zien we een zevental zwarte weerwolven dollen met een man die ondersteboven aan een boomtak hangt boven een grote ketel met kokende wyrmwood.  Een van de garou is geblindoekt en probeert met pijl en boog het touw waar de ongelukkige aan hangt door te schieten.

Juan creeert een magsiche duisternis en we rennen er op af. De geblindoekte booschutter weet een van zijn kornuiten te raken. Edna en Marvin gaan naar de gevangene. Het blijkt Augustin te zijn. Otaktay schiet op de leider, die een dubbele bijl draagt. Jim doet stoere stunts op zijn motor en fileert de ahroun van het gezelschap. Maar enkele van de wonden verplaatsen zich naar Augustins lichaam en uit het bos horen we ook kreten van pijn komen. Marvin ontdekt dat Augustin een zwarte halsband om heeft met een rood pulserend wyrm symbool er op. De Black Spiral staat nog. Het gelach van een Black ragabash leidt erg af. We gooien onze zilveren fragmentatiebommen. Weer klinken er pijnkreten vanuit het bos en uit het lichaam van Augustin vallen wat scherven zilver. We moeten toch een beetje uitkijken dat we niet degene doodmaken waarvoor we hier gekomen zijn. Als Augustin vrij is vraagt Marvin hem wat er gebeurd is. "Verraden", antwoordt de zoon van Silabar kort. Marvin schopt de kokende ketel om en laat zich optillen zodat hij Augustin's collar kan losmaken. Zijn 'kurketrekker' doet het gelukkig, zodra hij eenmaal het verborgen sleutelgat heeft gevonden.

Hun galliard begint een lied over hoe de wyrm de weerwolven heeft omgeturnd. Otaktay raakt er door in een meditatieve trance, maar de re
st vecht door. Juan springt op een tegenstander met een roestig zwaard, maar raakt zo in de war van het lied dat hij een passerend konijntje doodsteekt. Jim gooit nog een pijpbom het duister in en rijdt achter de vijandelijke ahroun aan. De bijlman giooit zijn bijl naar Jim en snijdt daarna zijn eigen keel open. Het bloed stroomt door de lucht naar de hoofdman. Otaktay weet uit de trance te komen en rent achter de hoofdman aan. Uit diens handen schieten groene bollen op ons af terwijl Jim en Otaktay zich op hem werpen. We hebben geluk dat het balefire ons mist. Op het moment dat de hoofdman sterft, ziet Marvin een regen van vonken in het collar ontstaan en vanuit het bos klinkt gekerm. Maar de levensenergie van de gevangenen kan de hoofdman niet meer redden. De twee helden maken hem af.

Ook Juan verslaat uiteindelijk zijn tegenstander, hoewel het roestige zwaard van die weerwolf erg vervelend is. Het kan bloedvergiftiging opleveren. Hij hefet Edna nodig om de wond schoon te maken. De geblindoekte boogschutter lijkt alles ontgaan te zijn. Otaktay wil hem overhoop schieten, maar Jim komt tussenbeide. Hij geeft overgebleven White Howlers de kans om zich over te geven en hun ziel schoon wassen in het zilveren meer van Erebos. De galliard van de Black Spiral begint een loflied op de Wyrm en Marvin zet een tegenlied in. De twee gaan een tijdje gelijk op. Maar dan, tot Otaktay's verbazing, steekt de geblindoekte garou zijn armen omhoog en zegt: "Ik geef me over." Jim slaat de galliard dood.

Morgan the Wise zegt: "Kom maar hier jong. Ik zorg wel dat je in het Zilveren Meer komt." De jonge garou doet de blindoek af en steklt zich voor als Worm Ear. Hij is van de stam van de White Howlers, en is dus geboren als Black Spiral Dancer. Hij weet dat de Wyrmtaint is aangeboren en wil er van af. "In de kist met jou," zegt Morgan. De jongen klimt in de kist en Morgan pakt twee kleitabletten. Eentje breekt hij kapot op de kist. Dan verschijnen de andere twee elders. Old Spice onder het bloed en Specled met een halfdode Spiral in zijn klauwen. Die wordt snel even helemaal dood gemaakt en dan zegt Morgan: "We hebben een belangrijkere queeste! Wij gaan de White Howlers terugbrengen en ik heb jullie daarbij nodig. We moeten deze jongen veilig in het Zilveren Meer zien te krijgen en er voor zorgen dat hij daar niet afgemaakt wordt." Dan keert hij zich naar ons en zegt: "Jullie vertellen dat je alle Black Spirals hebt dood gemaakt. Wij brengen hem wel weg. Dus jullie zijn voor het volgende gevecht alleen." Dan breekt hij de tweede steen en ze verdwijnen in een plas voeibaar zilver.

De gevangenen in het bos blijken allemaal dood te zijn. Ze dragen dezelfde collars als Augustin. We maken ze met de allessnijder kapot. Alleen die van Augustin bewaren we als bewijsstuk. Jim doet Truth of Gaia op Augustin en ondervraagt hem: "Heb jij de Silver Fangs verraden?" "Nee." het is waar. "Hoe kom je hier?" "Ik kreeg een complot in de gaten en heb geprobeerd te achterhalen wat er aan de hand was. Ik kwam te dichtbij. Ik probeerde te infiltreren. Melissa heeft me in contact gebracht." Vervolgens vertelt hij dat de Poort in de mond van de berg zit: Water en Vuur. Hij blijkt een philodox te zijn. Hij vertelt van het complot van Galarius en de vampieren. En dat alle garou die er tot nog toe achter zijn gekomen, hemzelf incluis, in hun waan om glorie te vergaren er alleen op af zijn gegaan. En in je eentje red je het gewoon niet. Melissa, die doet het voor de macht. Ze heeft haar ziel verkocht en is een abominatie geworden, een garou-mage! "Nou, jij bent de laatste Silver Fang. De enige erfgenaam." Jim geeft hem de Grand Klave van zijn familie en zijn foto's en camera. Daar is hij blij mee en hij vertelt verder: "Ik kon hier alleen maar komen omdat niemand wist waar ik mee bezig was. Ik had andere vrienden moeten kiezen, maar met de garou van New York was het niet gelukt. Het was mijn Pad. Ik heb met Black Spirals moeten aanpappen. Maar ze waren niet blij met mij. Er is hier een Wyrm-meer en dat spul is wat er in het vat zat waar ze me boven hadden gehangen." Hij biedt aan om ons naar de Poort in de berg te brengen. Maar eerst gaan we terug naar de andere garou om te hergroeperen.

Het leger garou van New York heeft de veldslag gewonnen. Maar Blondie van de Black Furies is dood, MacLimerick is een hand kwijt, Elina de philodox van de Fianna is dood, van de Glass Walkers zijn Jaco en Gadget gesneuveld en van de Bone Gnawers hebben Dusty en Moonshine het niet gehaald. Wij vertellen dat wij aan onze kant ook alle Black Spirals hebben afgemaakt, stellen Augustin voor en verklaren dat hij niet van de Wyrm is. Als bewijs laten we de collar zien die om zijn nek zat.

Voor de charm Luna's armor maakt Marvin eten en geeft zijn laatste fles drank aan een aantal zwervers. Zo toont hij wat de rol van Ragabash is: mensen tot elkaar brengen.

De ochtend van 26 maart om 7 uur hoort Otaktai iets op de mat vallen. Het is de Daily Mirror met op de voorpagina een foto van een grote ontploffing bij het Morgan Guaranty Trust Building. Er zijn in het gebouw allemaal vreemde beelden gevonden, in afwerende poses en de gezichten zijn er van afgesla- gen. Heel vreemd. Het gebrouw is al eerder doelwit geweest van een aanslag, in de jaren '20 en de schade daarvan is nooit gerepareerd. Er is een oproep aan de eigenaar van de beelden om zich te melden. Otaktai belsuit dat het niet zijn probleem is.

De volgende die wakker wordt is Edna. Ze is niet geinteresseerd in de krant, maar wel in de voorbereidingen voor de moot die we die avond hebben belegd. In de keuken vindt ze een magish bestellijstje. De boodschappen die ze er op schrijft, worden door kakkerlakgeesten opgehaald. En ze kan aangeven waar het afgeleverd moet worden. Gaia's tent is een geldige bestemming.

Uiteindelijk, als iedereen wakker is, gaan we toch naar Wall Street. De gevel van het hoge gebouw ligt er uit tot de derde verdieping. Net om de hoek staat een zwarte limousine. Otaktai en Juan gaan in de umbra kijken. Daar zien ze het 18e eeuwse New York. Er lopen Bane's over de daken. Maar hoewel het jong is, staat Morgan's building hier ook. Er zit een groot gat in en het is overdekt met zwarte bloedzuigers, pure Wyrm-geesten, die de wanden opeten. Ze zijn  5 tot 10 m lang en 2 m diameter. Binnen lopen Bane's over de muren. Ze negeren ons. En er is zelfs een kakkerlak. Er zijn twee bewegende aura's te zien, van personen die in de realiteit op de 10e verdieping door dit gebouw lopen. De andere aura's staan allemaal stil. Dat zijn die beelden. Ze gaan stilletjes omhoog door het trappenhuis.De twee gedaantes hebben een sterke aura, maar het zijn geen magiers. het zijn de Men in Black. Achter hun staat zo'n beeld. Dat geeft een statisch lichtschijnsel. Ze gaan een kamer in waar nog drie van die beelden te zien zijn. Eentje ligt horizontaal in de lucht. De MiB's doorzoeken de kamer en daarna gaan twee garou gaan ook weer weg.

De rest van ons groepje drinkt intussen koffie in de Starbucks aan de overkant en kijkt naar het gebouw. Ze maken foto's en bestuderen de magie daar. Het is buitengewoon smerig, lijkt op nephandus. Het verslag van Juan en Otaktai levert wat vragen op. Waarom stonden de beelden allemaal met hun armen omhoog? Wat doen de MiB hier? Marvin ziet ze naar buiten komen, de ene met een vioolkoffer en de ander met een cellokist. Wat zou daar nou in zitten?

Ditmaal gaan we met z'n allen naar binnen, via de umbra. Op de 10e gaan we weer de werkelijkheid in. We komen aan in een luxe appartement. Een beeld ligt op het bureau en twee staan in een pose alsof ze naar het raam rennen en er iets willen gooien. De beelden hebben lange nagels. Het beeld op het bureau draagt een broche die we herkennen. Dit is het vampieren hoofdkwartier en dat beeld is een vampier die op de feestjes van de barabbi kwam.Er is hier heel wat magie gebruikt. De beelden blijken van een onnatuurlijk materiaal te zijn: puur silicium. Het lijkt er op dat de vampieren versteend zijn en dat daarna iemand alle gezichten kapot heeft geslagen om ze onherkenbaar te maken.

In het bureau vinden we flyers van feesten, en foto's uit de jaren '80 van een man met saffieren ogen die danst met de vrouw die nu versteend bij het raam staat. De foto's gaan terug tot de jaren '20. In de drooglegging zien we de zelfde mensen, maar in ouderwetse kleding.In de oudste foto's is Galarius nog niet de gelijke van de vampieren, op de latere wel. We vinden ook nog een foto van de ravage van de ontploffing uit de jaren '20. Edna steekt de foto's van Galarius bij zich.

In een andere la vinden we foto's van Silabar en andere garou. Er zijn geen Fiana of andere bekenden bij. Ook vinden we een contract in de la. De vampieren leveren zielen in ruil voor "items". Galarius heeft dit zelf ondertekend. En zo te zien lopen ze al een tijd achter met betalen. We vermoeden dat de vampieren nu de schuld hebben gekregen van de lading gevangenen die we onderschept hebben, en dat Galarius wraak heeft genomen door ze te verstenen.

De kamer ernaast is misselijkmakend. Dit deel van het appartement is ook zeer luxueus ingericht. Dikke lichtdichte gordijnen hangen voor de ramen, er zijn leren banken en er hangen ketens met boeien aan de muur. Juan ruikt dat hier bloed gevloeid heeft, maar er is niks verspild. We vinden een paar rituele magische messen. Edna gaat zelfs fysiek over haar nek. Bloedmagie stinkt verschrikkelijk. We nemen de contracten en de messen mee. Met Galarius' handtekening als link en het umbra-astrolabium kunnen magiers hem vinden zonder dat we de wereld van de White Howlers door hoeven, dat hopen we althans. 

Op de terugweg wordt de motor van Jim en Otaktai gevolgd door de Men in Black. Ze zijn goed en hun limousine kan door steegjes die feitelijk te smal zijn. Maar Jim stuurt zijn motorfiets via een spiegelruit de umbra in en de MiB's knallen door die ruit een kantoor binnen. Marvin i8s met de metro. Hij merkt ook dat hij wordt gevolgd. Maar dit is een Hunter, een jager op bovennatuurlijke wezens, met een lange regenjas en een zonnebril. Marvin zingt een lied en gaat met de hoed langs. De hunter geeft hem een dollar, en daarbij ziet Marvin onder de regenjas een leren jack en een lang zilveren mes aan de zij van de jager. De andere mensen in de metro zijn met hun eigen dingen bezig. Dit lijkt een effect te zijn van de hunter. Natuurlijk komt het tot een gevecht. Bij de eerstvolgende halte springt Marvin er uit. De hunter rent er achter aan. Marvin doet "Trash Magnet" op de jager en de man wordt van alle kanten bekogeld met de vuilnisbakken van deze halte. Hij raakt daardoor met zijn voet bekneld tussen de metro en het perron, en zijn been wordt er afgerukt als de trein vertrekt. Marvin weert het zilveren mes af met een vuilnisbak. Na het gevecht dat nu snel afgelopen is, steekt hij de vuilbak met het mes er in bij zich. Hij weet ongezien te ontkomen.

We verzamelen in het huis van Silabar. Marvin laat zijn trofee zien. Hij ziet dat er "Wolfreaper.inc" op het mes staat. Met een klauw krast hij "Wolf" door en zet er zijn eigen merkteken in. Dan steekt hij het jagersmes bij zich. De oude zilveren klave van de Silver Fangs laat hij achter in het huis.

Naar Burton. Gail doet open, ze is weer in badjas. Burton is in het lab. Het valt Edna weer op dat Gail's magie wel heel lekker ruikt, ze ruikt naar Gaia. Burton neemt het astrolabium en de handtekening en gaat er mee aan de gang. Dat kan wel een paar dagen gaan duren. Gail vertelt wat ze hebben ontdekt van de spullen die we van de barabbi hebben afgenomen. Het zwarte element blijkt geen magische sfeer te zijn, maar een soort metafysisch contract. Het versterkt magie, maar daarvoor heeft het een energiebron nodig. Die energie haalt het uit levende wezens. Normaal gaat dat uit de gebruiker, maar de amuletten slurpen uit de omgeving. Een deel van die energie gaat naar de gebruiker, maar een ander deel wordt weggesluisd. Het is niet meetbaar waarheen. Misschien naar de nephandi-werelden? Het gaat sneller dan het licht. Ze gaan werken aan een anti-generator.

Dan breekt het moment aan voor de Moot
. Alles is in orde gebracht bij de open plek in het Central Park. De verzamelde garou vinden ons verhaal mooi en het is een geslaagd banket. Men heeft er zin in om de Black Spirals een lesje te gaan leren. De Elders, de Black Furies, de Fianna en de helft van de andere New Yorkse garou kunnen mee. Maar iedewreen wil! Dus besluiten de Elders dat we er om mogen vechten. De winnaars mogen mee. Als wij tegenstanders van Rang 3 verslaan en winnen, mogen we niet alleen mee, maar worden we zelf ook tot Rang 3 bevorderd. Jim zit op zijn motorfiets en ziet het allemaal aan. Een vrouwelijke Wendigo loopt op hem af en grijpt hem.
"Dus iemand wilde zich bewijzen?"
Hij rukt zich los en zegt "Welkom op de moot".
Ze stelt zich voor als ahroun Wendigo's Smile, omdat ze geboren is bij het gehuil van de winterwind. Ze neemt aanstoot aan het idee dat een puur wezen als hij een motorfiets mee de umbra in neemt. Het wordt een 'battle of wits'. Ze geeft de kans te bewijzen dat hij puur is.
"Zie je die steen daar? Ik wil dat je er voor zorgt dat de hele avond niemand die staan aanraakt, terwijl je met mij vecht. Je hebt 5 minuten om je voor te bereiden, dan val ik je aan."
Jim gooit een "Cutting Wind" op de steen en doet "Call the Breeze" om iedereen weg te waaien die in de buurt komt.

Juan vecht tegen een grote, lange, donkere crinos met een boek als borstkuras. Juan vecht met het proefschrift "On mysteries and the profound loss of souls". De twee theurgs gaan elkaar te lijf met hun boeken. Na drie stevige rondes klappen uitdelen heeft Juan zijn tegenstander overwonnen. Van de verliezer mag hij het harnas-boek "On the recognition of nautical beasts" lezen.

Otaktai wordt uitgedaagd een stoere weerwolf met veel littekens. Hij mist een oog en heeft daar een fraaie tatoo omheen die aangeeft dat dit een Wyrm-scar is. Hij heeft een groot end staal in zijn klauwen. Otaktai focust zich, hij laat drie charms tegelijk afgaan en gebruikt daarbij veel gnosis. Een fractie van een seconde later ligt de uitdager drie meter verderop op de grond. "Die zag ik niet aankomen. Je bent geslaagd."

Edna wordt aangevlogen door iemand met grote klauwen. De grijpt hem vast en worstelt hem naar de grond. Dan gaat ze op hem zitten.
"Het lijkt inderdaad net een schoolreisje," zegt ze.

Marvin wordt aangevallen door een Ragabash met twee vuilnisdeksels met zilveren handvatten. Hij gebruikt de toverfluit "Harmony Flute", waardoor iedereen op moet houden met vechten. Op dat moment ontwijkt Jim net de eerste stoten van Wendigo's Smile. Door de fluit houdt zij ook op met aanvallen. Hij roept "Iedereen weg van de steen!" en duwt met een bodyslam nog een tweetal worstelende weerwolven weg.

De Elders klappen in hun handen. "Het is bepaald wie er mee gaan."
Onze Wendigo antropoloog mag mee en wij ook allemaal. Wij worden tot rang 3 bevorderd en mogen nieuwe charms leren die bij dat niveau horen. Een opgewonden weerwolf vindt het niet eerlijk. Hij heeft Otaktai niet zien vechten en daagt hem alsnog uit. De indiaan kijkt hem eens boos aan, met zijn nieuwe charm "True Fear". De uitdager geeft zich gewonnen en Otaktai heeft er een vijand bij. Zijn nieuw verworven "Clarity" laat hem de tent van Gaia in al zijn glorie zien. De steen die Jim moest bewaken is de centrale tentpaal en de tuilijnen zijn de draden van de patroonspinnen.

Ver van het voormalig concentratiekamp mediteren de garou om 'gnosis' terug te krijgen. Daarna gaan we naar de steengroeve. Die heeft vanuit de steenput een aantal mijngangen die de bergwand invoeren. We volgen de sporen een van die gangen in. Die eindigt in een soort kathedraal-achtige ruimte. Tegen de achterwand staat een enorm blok graniet. Enig onderzoek wijst uit dat het blok vrij gemakkelijk verschoven kan worden (gemakkelijk voor een weerwolf, niet voor een gewoon mens). Daarachter vinden we een gang die een beetje omlaag loopt. De gang ruikt bedompt, naar wier en algen. De algen op de wand geven een groenig licht. De gang is heel erg lang. Volgens Otaktays apparaatje blijven we op aarde en we lopen in langzaam kleiner wordende spiraal naar een punt ver onder ons. Het licht wordt steeds helderder en de geur van zeewier, zout, algen en natte hond neemt steeds meer toe. Na een minuut of 20 komen we in een grote ruimte die helder verlicht wordt met grote bollen algen. Een groot blok steen is aan een zijde gepolijst en met zilver tot een spiegel gemaakt. Om de spiegel staan karakters in een oud garou schrift en aan weerszijden staan manshoge witte beelden van huilende wolven. Dit is pure weerwolvenmagie, puur Black Spiral want de magie zelf is gecorrumpeerd geraakt.

Dan horen we het geluid van voetstappen aankomen en gegrom. We verschuilen ons en dan zien we een groot groen half hond, half varaan wezen aan komen. Hij springt de ruimte in en tikt een steen voor de spiegel aan. Vanuit de spiegel steekt een black spiral weerwolf zijn bovenlijf in de ruimte, steekt zijn hand uit naar de varaan en trekt hem erdoorheen. Het valt op dat de garou helemaal droog was. Juan leest wat er rond de spiegel geschreven staat. Een aantal tekens zijn veranderd richting de Wyrm. Het is een beschrijving van het veilige realm van de White Howlers Black Spirals, een leerschool voor filosofie Wyrm. Hij krijgt een visioen van kraaienen zijn geest wordt meegevoerd naar het verleden. Daat ziet hij de laatste White Howler door het realm rennen, het is een nexus van doorgangen. Hij kiest er een en Juan ziet hem uit deze spiegel komen. Hij rent naar rechts en krast een lang verhaal in de muur. Dan pakt hij een zilveren daiklave en snijdt zijn eigen strot door. Daar houdt het visioen op. Juan maakt de muur schoon en vindt daar het verhaal: "Er werd een deur geopend waardoorheen een heel oude tovenaar kwam, doorweekt van kwaad zweet, die de White Howlers uitnodigde naar hem te komen om wijsheid en verlichting te leren. Het is een plot van de Wyrm. Of wordt de Wyrm misschien voor de gek gehouden door de oude man?" De tekst is oud, pre Galarius. Juan schat dat deze gebeurtenis rond 500 n.Chr. plaatsvond. Otaktay vindt een oeroud skelet. Dat zal de laatste White Howler zijn. Hij trekt zijn jasje uit en wikkelt de beenderen er eerbiedig in, waarbij hij zich bijna snijdt aan een vlijmscherp zilveren dolk.

Als we eerst door een realm van Black Spiral Dancers heen moeten voordat we bij het realm van Galarius komen, dat kunnen wij niet zelf. Dan hebben we een heel leger garou nodig. We keren terug naar boven. Hoe komen we zo snel mogelijk terug in New York? Zelfs over een maanbrug is het nog een enorme afstand. Jim bedenkt zich opeens iets. "Edna, kun jij de Glass Walkers bellen en vragen of ze ons kunnen komen ophalen met de Air Wolf?"
Ze krijgt Jet Fire aan de lijn en legt kort uit wat we willen en waarom. Ze kunnen er binnen een uurtje zijn.

Als we eenmaal weer boven zijn zien we inderdaad na een tijdje een helicopter uit de bergwand komen. Allerlei banes, wyrmgeesten, die er mee meeliften worden er afgeschoten en dan landt de chopper. Big Money, de theurg annex boordschutter hangt uit het luik en roept dat we snel moeten instappen. Als we binnen zijn stelt de piloot zich ook voor. Hij heet Mental en is ahroun. Edna kan met computers en vuurwapens omgaan, dus zij mag de andere geschutskoepel bedienen. Dan vliegt het apparaat weer de umbra in.

Het is hier enorm druk met banes. Ze moet er even inkomen, maar al snel schiet Edna net zo enthousiast banes neer als Big Money. Haar grote overwinning is een soort banedraak. Gelukkig vliegt de Air Wolf enorm snel. De Atlantische Oceaan glijdt onder ons. Hier is ook in de umbra niet veel te beleven. Jim vertelt ons verhaal. Na enige uren zien we de umbra skyline van New York naderen met de maanbrug onder de halve maan. We landen op het heliplatform van de Apple Store. Daar spreken we met de Glass Walkers af dat we voor morgenavond een moot bijeenroepen. Zij zullen er aan meewerken. We gaan naar de mootboom om de aankondiging er in te krassen en zien dat de oude convocaties alweer gewist zijn. De boomgeest houdt blijkbaar alleen courante aankondigingen aan. Na de moot geneest de boom weer.

Vervolgens gaan we langs bij de Elders in de bibliotheek. Een paar flessen drank, daar zijn ze blij mee. We vertellen ons hele verhaal. Juan vertelt ook over de laatste White Howler en Otaktay laat het gebeente zien.
"Dat verhaal blijft onder ons. Hebben jullie de botten ook aan de Glass Walkers laten zien?"
"Nee, maar we hebben ook dat deel van het verhaal wel verteld in de helicopter."
Jim stelt voor om hem te begraven in de dreamcairn. Dat vinden de Elders een goed idee en we moeten het meteen uitvoeren. "Zolang ze niet weten waar hij begraven is, kan niemand er mee aan de haal."
De Elders laten ons beloven dat we er behalve met hun nooit met iemand over zullen spreken. Dit komt in het deel van de Litanie dat alleen voor Elders bedoeld is. De lokatie van het graf mogen we alleen aan onze laatste erfgenaam of leerling vertellen. Maar we krijgen de volle eer voor het meebrengen van de beenderen en het vertellen van het verhaal van de Laatste White Howler. Dan gaan we naar het huis van Silabar en Otaktay mag de boekenkist van Morgan the Wise weer dragen. Het is zwaar, maar hij lacht er om en vertelt hoe hij het beeld van Thoth door Alexandria heeft gesjouwd.

In het huis van Silabar zijn de geesten erg beleefd tegen de Elders. De cockroach geest laat ons door en we komen bij de grot met de oeroude schilderingen. Otaktay en Jim veranderen hun handen in klauwen en beginnen een graf te delven. Onderwijl krast Morgan een tekst in een stenen tablet. De beenderen worden voorzichtig uit het leren jasje gehaald en samen met de zilveren dolk en de steen in een rode doek gewikkeld, en in het graf gelegd. De garou huilen voor de overledene. Daarna gooien we het graf dicht en Morgan slaat er met een van zijn stenen boeken op. De grond is weer hard en ziet er onverstoord uit. "Mocht hij weer uit het Silver Lake komen, dan weet hij waar hij moet zijn."

De volgende morgen komt de Wendigo antropoloog langs. Hij heeft het harnas van Jim gerepareerd en vertelt enthousiast over hoeveel hij heeft kunnen behouden van het oude harnas en de magische tekens. Hij komt naar de moot en zal voor Jim een Wendigo meenemen die hij mag uitdagen voor een gevecht om rang 3 te worden. Jim zegt dat we van de Elders een deel van wat we hebben meegemaakt niet mo
gen vertellen. De antropoloog heeft daar begrip voor en laat Jim alle stukken die niet voor de openbaarheid bestemd zijn, van de opname armband wissen.

Daarna bezoeken we Richard Burton. Gail doet open: "Hoi" Ze is nog niet helemaal toonbaar. Maar dat is niet iets waar weerwolven zich iets van aantrekken. In het lab staat nog steeds het stasis veld met de afgaande bom.
"We hebben een plek waar je die kunt laten afgaan."
Nadat we Burten en Gail de uitleg over Groxcexb2 Rosen geven, zegt ze "Geen wonder dat jullie garou zo over de rooie gaan als wij het hebben over gevallen mages."
Burton weet van de Karnakkianen. Hun vloot kan pas naar de onderwaterwereld als we weten waar in de umbra die te vinden is en daarvoor is een verkenningsmissie nodig. Als de doorgang in de basis van de White Howlers ligt, moeten we eerst die veroveren. Lekker makkelijk! Juan adviseert Otaktay om de gift Scent of Sight te leren, dan kan hij ook in Juans magische duisternis zien.
"Hebben jullie bij de Barabbi nog artefacten gevonden?" vraagt hij
"Ja, dat amulet om wonden te transfereren"
Gail vindt het maar een eng ding en Burton adviseert haar om maar even weg te gaan. Daarna zegt hij: "Al deze voorwerpen zijn typerend voor onze Tradities, maar er zit een zwart element in. Dat amulet is bijna helemaal zwart met een klein beetje Verbena en daarom is Gail er van overstuur. Ze herkent de magie, en de corruptie is erg verleidelijk. Die dobbelstenen zijn voor Entropie."
Hij denkt even na en vraagt: "Mag ik deze dingen onderzoeken om er achter te komen wat die zwarte sfeer is?"
Ja, dat vinden we wel goed. Daarna gaat het gesprek verder over de concrete details van de aanval op de Black Spiral Dancers. Als we hun wereld binnengaan, moeten we een manier hebben om te communiceren met het thuisfront. Burton haalt de Dreamspeaker Lachende Adelaar erbij. Die kan een fetisj-apparaatje leveren waarmee we door de umbra heen met Burton kunnen communiceren. Hij is goed in cross-over denken en samenwerken. Lachende Adelaar heeft een theorie dat nephandi geen echte magiers zijn. Daarvoor zijn ze te sterk. Hij denkt dat ze hun krachten hebben gekregen van demonen en dat ze dus ook echt andere krachten hebben dan van magiers, zoals die zwarte Sphere.

Ieder probeert op zijn eigen manier de gift "Luna's Armor" te leren.
Jim zoekt in de delta een plek waar een zijriviertje door de woestein stroomt. Hij maakt met de klauw van Wendigo grote klonten ijs, die hij op een drook stuk zand neerlegt. Een symbolische balans tussen water en zand. Hij huilt naar de maan en chant en laat een kille wind uit het Noorden waaien. Hij vraagt om de gift, zodat hij balans kan brengen. Er komt een tegenwind uit de woestein en er ontstaan dust devils. Het natte zand verandert in een plaat ijs in de vorm van een maansikkel. Even ziet hij een vrouwengezicht in het ijs, dan verandert het in kwikzilver en stroomt over hem heen. Het zilver omsluit hem, dan trekt het in zijn huid en is hij weer normaal.
Juan heeft Sense Magic en daarmee gaat hij op zoek naar een magische plaats. In de stad ziet hij magische energie uit een verlaten kapsalon komen. Het voelt aan als garou. De deur wordt bewaakt door spirits. Door het raam ziet hij een glazen zwaard in de kappersuimte hangen. Dat is de bron van de magie. Hij spreekt de deurgeesten aan. "Beloof je met dezelfde spullen naar buiten te komen als waarmee je naar binnen gaat, niet meer en niet minder?" Dan mag hij naar binnen. Hij neemt crinos vorm aan en de ramen veranderen in spiegels. Dan stapt hij de umbra in. Daar hangt het zwaard, nu van dof metaal, op precies dezelfde plek in een ouder gebouw. Hij pakt het ding vast, maar het is niet in beweging te krijgen. Dan gaat hij zitten mediteren. Hij ziet dat het zwaard van een garou kampioen is geweest uit de tijd voor de shroud. De eigenaar is gevallen in de strijd en het zwaard viel op de grond exact op het moment dat de gauntlet ontstond. Het bestaat dus in twee werelden tegelijk en zit klem in de gauntlet. Waar het in de lucht hangt was ooit vloerniveau, maar de grond er onder is afgegraven. Hij heeft het raadsel van het zwaard opgelost en krijgt de gift waar hij om vroeg.
Als Child of Gaia heeft Edna er voor gekozen om een stukje natuur schoon te maken. Ze zoekt een wadi en gaat er alle rotzooi uit halen. Onder alle rotzooi blijkt er zelfs nog water in te staan. Het lijkt onbegonnen werk, op een gegeven moment zakt ze zelfs weg in het drijfzand. Door te shapeshiften komt ze er gelukkig weer uit. Het kost de hele nacht, maar dan is het riviertje helemaal schoon. Op dat moment verandert de weerspiegeling van de maan even in een vrouwengezicht. Luna glimlacht en ook Edna heeft haar gift.
Ook Otaktay gaat op zoek naar Luna's Armor. Hij weet dat hij door een maangeest gegeven wordt. De lokale maangod is Thoth. Dus hij gaat op zoek naar een plek die aan Thoth is gewijd. Hij vindt de bovenkant van een granieten baviaan waar het maanlicht op weerspiegelt. Daar stapt hij de umbra in en hij roept de spirit. De baviaan is blij dat na duizenden jaren iemand hem weer eens aanroept. Otaktay laat zijn battle scars zien. Hij vertelt waarom hij de gift wil hebben en vraagt wat hij voor de god kan doen. Thoth snapt het nut van die gift voor een krijger. "Als je mijn beeld opgraaft en voor het museum zet, zodat iedereen me kan zien, dan geef ik je Luna's Armor." Met zijn klauwen maakt Otak het meer dan manshoge beeld vrij. Hij hijst het op zijn rug en strompelt er de halve stad mee door. De godheid geeft hem extra kracht, maar zelfs dan is het een bovenmenselijke opgave. Onderweg valt hij een paar keer en daar houdt hij een litteken op zijn knie aan over. Van Baviaan mag hij het een battle scar noemen. Als het beeld op zijn nieuwe plek staat, is de spirit blij en krijgt Otaktay de gift.

De volgende dag besluiten we om naar het concentratiekamp te gaan. En wie kan ons daar snel naar toe vervoeren? We gaan naar de Children of Karnak in de umbra en daar zien we een steampunk zeppelin in de lucht hangen. Precies wat we nodig hebben. De piloot wil ons graag naar Polen brengen. Aan boord kunnen we eindelijk slapen. Om 6 uur 's avonds worden we gewekt voor een maaltijd met veel vlees en bier. Even buiten de bestemming moeten we uitstappen, want de umbra is hier erg slecht en er zijn teveel banes in de lucht. Via een touwladder en een spiegel bereiken we de echte wereld weer. Het is een donker woud met een electrisch geladen lucht. Verderop wordt de grond stenig. We komen aan een ravijn. Het is de rand van de granietgroeve waar de gevangenen van Groxc3x9f Rosen te werk werden gesteld. Beneden zien we een kampement met barakken, uitkijktorens en de schoorstenen van ovens.Het ziet er nog hetzelfde uit als vlak na de oorlog. Hier komen geen toeristen.

De magische aura van deze plek is zo verdorven dat Edna over haar nek gaat. Met Call the Breeze voert Jim schone lucht aan. Alleen de ovens en de mijn blijven naar vieze magie stinken. Als we gaan kijken, blijken het helemaal geen ovens te zijn maar een soort magische energiecentrale. In de verte horen we een motor aankomen. We verstoppen ons in een barak. Dan zien we een zwarte limousine de poort binnenrijden, gevolgd door een vrachtwagen. Ze parkeren binnen de versperring en twee mensen stappen uit de auto. We herkennen Joan Myers, de Cult of Ecstacy barabbi. Ze heeft een blond matje, zwart leren kleding en om allebei haar benen een cilice (een riem met metalen pinnen aan de binnenkant). De ander is een nondescripte man die we niet herkennen.
"Raus!"
De vrachtwagen gaat open en er komen een groot aantal jongelui uit. Ze dragen witte partykleren, maar ze zijn vuil en verward. Sommigen hebben bijtsporen in hun nek. Enkelen zijn sterk verzwakt. Ze moeten zich in een rij opstellen, maar eentje is daar te zwak voor. Joan pakt een zweep met venijnige metalen punten er in en begint hem af te ranselen.

Dat kunnen we natuurlijk niet over onze kant laten gaan. Juan roept een wolk duisternis tevoorschijn zodat de tovenaars ons niet kunnen zien. Jim trekt zijn zwaard en gaat Joan te lijf. Otaktay vindt dit wel een goede gelegenheid om Luna's Armor uit te proberen. Hij verandert in een wolf en springt de andere tovenaar naar de strot. Edna begint de gevangenen in veiligheid te brengen. Het gevecht duurt niet heel lang, maar wordt gecompliceerd doordat alleen Jim in het donker kan vechten. Bovendien blijkt Joan haar verwondingen af te kunnen wentelen op de gevangenen. We weten ze uiteindelijk te verslaan, maar het heeft wel een aantal feestgangers het leven gekost. Een geluk bij een ongeluk: het zien van een aantal weerwolven in crinosgedaante werpt een sluier over hun bewustzijn. Als we weer in mensen verand
eren, begint hun onderbewustzijn een verhaal te bedenken om alle onmogelijke gebeurtenissen weg te verklaren.Op het lichaam van Joan vinden we een doosje pillen, een hondenfluitje, een bloedrood medaillon dat warm aanvoelt omdat het net is gebruikt, een schouderholster met een beretta en dumdumkogels, een riem met patronen en de enge zweep. De man heeft een paar dobbelstenen, cigaretten en snuiftabak, een mobieltje waar nog een code in is ingetoetst en een portemonnee. Er zit Eur 10.000,- in en een identiteitskaart op naam van Maxime.

Edna helpt de gewonden. Een van hen vertelt ons dat ze op een feest waren, een white rave, in het Meat Packing District van New York. Er waren veel drugs en het feest begon uit de hand te lopen. Eerst kwamen er sm-elementen, zoals iemand die aan een kruis werd gebonden en werd gegeseld. Toen er bloed begon te vloeien gingen mensen elkaar bijten. Daarna werd het vaag. Hij herinnert zich dat ze werden meegevoerd naar een appartement dat uitkeek over Central Park, ter hoogte van het El Barrio museum. Daar werden ze in een soort kast geduwd en aan de andere kant kwamen ze uit in een ruimte die uitkeek over Berlijn.

Edna en Juan brengen de mensen naar een parkeerplaats een paar stadjes verderop. De politie wordt gewaarschuwd en met 'Persuasion' wordt het Iemand Ander's Probleem. Daar zijn  we van af. Otaktay en Jim verbranden intussen ritueel de overledenen en heffen een gehuil aan naar de maan om hen te gedenken.

We zijn voornamelijk boodschappen aan het doen. Dat is niet heel spannend, maar wel heel tijdrovend.

We lopen door Karnak, naar het winkelcentrum. De regering hier is verbazend efficient, ze hebben een algehele mobilisatie afgekondigd, en er zijn nu al troepen aan het verplaatsen. Onderweg filosoferen we over hoe we naar de waterwereld kunnen komen, maar we bedenken niets concreets. De stargazer Al Hazim biedt aan om onze liaison te zijn met deze 'children of Karnak'. Via diverse vogelgeesten kunnen we met hem in contact komen als we de waterwereld hebben gevonden.

De bazar is een fantastisch bouwsel, het is een driedimensionale soukh. Een amerikaanse mall, gekruist met een arabische bazar. En ze hebben hier alles, zeggen ze. Maar Otaktai komt er tot zijn verdriet al snel achter dat wapens en wapenrusting bezit blijven van het leger. Hij vraagt waar we waarmee we onze lokatie in de umbra kunnen vinden. De karnakiaan aan wie hij het vraagt legt vriendelijk uit dat de lay-out is georienteerd naar de zon. Onderin is het donker, daar zijn winkels die met overleven en aardse zaken te maken hebben. Bovenin schijnt de zon en daar zijn de winkels waar magie verkocht wordt. Kaarten en zo zijn dus onderin te vinden.

Als eerste wil Jim naar een winkel die iets heeft tegen geestesbeinvloedende magie, want dat is de specialiteit van Galarius. De vogelgeest van de Mind-shop blijkt de fax al te hebben ontvangen waarin staat dat we crediet van het parlement hebben. Ogen zijn de en- en uitgang van de ziel, dus Mind magie gaat via de ogen. Magische zonnebrillen helpen er tegen. We krijgen allemaal een stoere Ray-Ban. Hij heeft ook goggles die 100% bescherming geven, maar die sluiten de ogen helemaal af, zodat je ook niets meer ziet. Daar krijgen wij er maar eentje van.

Edna bedenkt dat een van de barabbi zich heeft gespecialiseerd in Tijd magie. Er is op de magieverdieping ook een winkeltje gespecialiseerd in in Time. Het hangt er natuurlijk vol met klokken, kalenders en andere dingen die met tijd te maken hebben, maar de patroon-spin achter de toonbank geeft ons een spuitbus. "Dit is spinrag van patroonspinnen, als je dat spuit in de richting van iemand die de tijd heeft versneld, raakt hij daar in verward." We vertellen over de spinnenbeelden in Central Park. De patroonspin regareert verbaasd. "Dat betekent dat daar geen Wyrm is. Normaal roesten ze weg voordat iemand ze ziet."

Marvin wil naar de boekwinkel. Een etage lager is een winkeltje dat wordt uitgebaat door een zeer stoffig mannetje, er zit zelfs stof op zijn wenkbrauwen. Marvin is op zoek naar informatie over de waterwereld van Galarius. Met de boekenlegger van Juan probeert hij iets te vinden, maar dat lukt niet. Wel vinden ze een boekje over nephandi On mysteries and te profound loss of souls een scriptie door ene Ictus aan de universiteit van Alexandrie. DE stoffige man zegt dat het hier al 20 jaar ligt en onverkoopbaar is. Het gaat over de tweede wereldoorlog, waarin heel veel zielen spoorloos verdwenen zijn. Er staan plaatjes in van merkwaardige landschappen, maar ook een fotootje van een concentratiekamp.

We zijn echt aan het winkelen geslagen. De volgende halte is de apotheek. Een karnakkiaan in een Florence Nightingale outfit met een lantaarntje heet ons hartelijk welkom en zegt meteen, zonder dat we ons nog maar hebben kunnen introduceren: "Ik heb denk ik wel wat voor jullie." Ze rommelt wat in de voorraad en komt met vijf zetpillen. "Innemen voordat je gaat beginnen. Het geneest, of beter voorkomt, drie punten aggravated damage." Ze rommelt nog wat en komt met een flesje oogdruppels. "Tien porties, tegen Mind efecten. Gewoon in het oog druppelen van het slachtoffer." "Is er iets dat helpt tegen de effecten van zilver op weerwolven?" vraagt Jim. "Ja, dit." Dat was niet helemaal wat Jim bedoelde.

Daaromn gaan we maar naar een alchemist. Nadat Jim hem uitlegt waar hij naar op zoek is, begint de alchemist enthousiast over de Steen der Dwazen. Dat is een alchemisch preparaat waarmee je zilver in "iets anders" verandert. Hij heeft nog precies genoeg ingredienten om xc3xa9xc3xa9n portie te maken. Een klein steentje ontstaat, wat hij behendig opvangt in een zakje. "Als je hiermee zilver aanraakt, dan verandert het." Eng spul. We besluiten dat Otaktay het maar bij zich moet houden. Als ahroun is hij waarschijnlijk de eerste die in de baan van een zilveren wapen zal staan. Otaktay wil een handschoen met de Fool's Stone in de handpalm. "Dat is handig als je een zilveren zwaard op moet vangen met je hand." De alchemist waarschuwt nog: "Veel zilveren wapens hebben een geest die er aan is gebonden en als het wapen van een nephandus komt, zal die geest er niet vrijwillig in zitten. Mdet deze steen komt de geest van het wapen vrij."

In de gadget winkel kopen we twee setjes apparatuur waarmee je een motorfiets onder water kan laten rijden en in de toolshop een allessnijder. Dat laatste is een soort scalpel die voorzichtig is opgehangen in een speciaal kooitje. Het lemmet is maar een inch lang, maar het snijdt letterlijk overal doorheen. Als je hem laat vallen en hij valt met de punt omlaag, komt hij uiteindelijk in het centrum van de aarde uit. Ook leuk.

Eindelijk komen we aan bij de survivalwinkel. Otaktay legt uit dat hij iets zoekt waarmee je weet waar in de umbra je bent. Voor de coordinaten van de onderwaterwereld. De verkoper komt met een soort toverlantaarn. Zet hem aan en er verschijnt een hologram met allemaal bollen, kubusjes en piramides, met lijnen er tussen en een rode stip die zegt: "you are here ->" Als je de rode stip niet ziet, ben je te ver van de aarde. probeer hem dan in de hoeken van de kamer te zetten, of in een grotere ruimte, totdat je de stip ziet. Deze kaat laat niet ieder prive-wereldje zien, maar wel de meeste in de near umbra. Er zijn wel kaarten van de deep umbra voor dit apparaat, maar die heeft hij nu niet op voorraad. Hij heeft ook nog een waterzuiveraar voor ons. "Als jullie naar een waterwereld van de nephandi gaan, probeer het water dan niet in te slikken. Het water in een wyrm wereld kan vervuild zijn. Je kun wel door je neus ademen als je de 'gift of the fish' hebt. Maar als je het wilt drinken, moet je hierdoorheen drinken."

Na het winkelen willen we wel eens gaan praten met de schrijver van dat boekje. We nemen we de hoge snelheid trein naar Alexandrie. Onderweg passeren we twee enorme spiegelend gepolijste pyramides ter hoogte van Gizeh. De twee grote komen van de karnakkianen, dus die zijn hier in de umbra gemaakt. De kleine piramide ontbreekt in de umbra, want die is door mensen gemaakt. De geest van de grote sfynx is ook te zien, die zit net in een onelegante houding met xc3xa9xc3xa9n poot in de lucht zijn billen te likken.

Dan rijden we de delta binnen. Al snel zien we de havens en dan zijn we bij de halte universiteit. We a
rriveren in een centrale hal met bordjes die naar de verschillende faculteiten wijzen. Bij de receptie vragen we naar Ictus. "O die!" ze wijst naar een gang. "Geen van de faculteiten wilde hem hebben, dus nu werkt hij als schoonmaker." Er is in die gang een bezemkast met de naam Ictus er op. We kloppen aan en een sjofele karnakkiaan doet open. Hij is verheugd en verbaasd dat iemand in zijn werk geinteresseerd blijkt. De foto van het concentratiekamp komt van Neder Silezie, kamp Gross Rosen. Er zijn maar een paar overlevenden van het kamp. Het was een dodenkamp waar mensen werde uitgehongerd en doodgewerkt in een granietgroeve voor Nieuw Berlijn. Maar wat gebeurde er met de doden? Er zijn geen lijken gevonden en in de low umbra zijn geen zielen aangekomen. De paar overlevenden zijn in Dachau terecht gekomen en door de Russen bevrijd. Hij vertelt dat het kamp is gesticht door Albert Speer. Die is de doodstraf ontlopen doordat hij zo goed kon liegen, daarbij geholpen met Mind magie van nephandi. Jim vertelt van de zielenpilaar die we hebben gezien in de waterwereld. Als motief voor de zielenroof noemt hij het terugbrengen van de oeroude nephandi en hij vertelt dat Galarius als krachtbron daar zielen voor splijt. Otaktay voegt toe dat de barabbi nu bezig zijn een techniek te ontwikkelen om ook spirits te splitsen. Edna laat de diagrammen zien.

Ictus zegt dat weerwolven spirits zijn, die aan de materiele kant van de shroud zijn beland. Waarom, dat is een van de andere mysterien zijn die hij heeft onderzocht. Maar daar is geen antwoord op gevonden. Hij signeer het met onze magische pen boek en zijn handtekening varandert in 'Ictianus'. Hij gaat zich nu aanmelden als embedded journalist. Jim schrijft een aanbevelingsbrief.

Marvin wil nog de gift 'Lunar Armor' leren.Dat lijkt ons alemaal wel een goed idee en we zijn hier nu toch in een universiteit. We worden doorverwezen naar een student. Die vertelt ons simpelweg dat we moeten bidden tot Luna en hopen dat ze je hoort en zegent. "Ieder moet voor zichzelf zien hoe die zich waardig toont. Je moet bidden op jou manier." We stappen opzij naar het stoffelijke Alexandrie en komen in een drukke straat. Otaktay wil als vigilante de stad in om wat mensen te redden van muggers, maar de geesten zeggen: "Vechten alleen is niet genoeg. Je moet ook vertellen over je daden."

Het is een uur of zeven in het vestzakuniversum van de Grey Squirrel Lodge. Twee manen komen op. De grootste neemt een tiende deel van de hemel in beslag. Vanaf de kant waar de Fools wonen komt een stipje op ons af. Een vrouw zit op een vliegend paard met schitterend pantser en mitrailleurs aan de zijde. Ze landt een meter of tien van ons vandaan en stapt af. Haar rijdier is zo oogverblindend mooi dat alleen Marvin en Edna de dame kunnen begroeten, de anderen staan ademloos naar de pegasus te kijken. Eagle stelt ons aan Gail voor als bevriende garou die handelen uit naam van de Silver Fangs. Ze lacht en zegt dat weerwolven niet zo lang onder de indruk zullen blijven van het paard als gewone mensen. Jim blijft het langst gefascineerd. Als iedereen weer bij de les is vertelt ze dat zij een Verbena is, zeg maar een heks. Als demonstratie verandert ze haar hand in de klauw van een garou. Haar magie ruikt natuurlijk, niet vies zoals technomagie. Ze heeft antropologie gestudeerd en heeft Wendigo en Uktena stammen bestudeerd, zonder op te vallen, door zich in een boom te veranderen. Jim vraagt haar wat ze weet van Galarius.

"Galarius, die naam heb ik al een paar jaar niet meer gehoord. Ik heb een aantal van zijn barabbi op mijn kerfstok staan. Voor een magier is hij heel krachtig, maar als nephandus is hij nog maar een beginneling. Hij heeft een van de Nephandi-realms gerepareerd en daardoor zijn ze in hem geinteresseerd." Otaktay vertelt over de energiecentrale en de verplaatste maanbrug. Edna laat de foto's zien en de diagrammen. Nu snapt Gail waardoor een van hun portalen het een tijdje niet heeft gedaan. Ze is verheugd als ze hoort dat Catskill nu weer bij de wereld hoort.

Galarius is dus wel een nare vent. Hij is met name op zoek naar macht. Hij was van oorsprong native american, een dreamspeaker. Maar hij is dat al lang niet meer. Zijn krachten liggen op het gebied van Spirit en Mind magie. De echte nephandi zijn duizenden jaren oud. Ze zijn tot voorbij de deep umbra verdreven. De barabbi zijn hun link met de wereld. Galarius zit op de overgang. De magiers hebben een paar van zijn barabbi gepakt en ondervraagd. Als we daar in toestemmen kan zij ons de herinneringen tonen van de een van hen, die in het realm van Galatius is geweest. Maar ze waarschuwt ons: het zal niet plezierig zijn. Het realm is aan het einde van de middeleeuwen vernietigd door de Void Seekers, voorgangers van de Void Engineers. En niemand wist meer van het bestaan ervan. Galarius heeft het gevonden en hersteld. Het verbaast haar niets dat Falcon spirit nu weg is. HIj had een maanbrug nodig om naar het rijk van de great spirits te gaan.

Ze neemt een glazen bol en mengt kruiden en wierook. Walmen rook kringelen om ons heen. Ze chant in een vreemde taal. We raken beneveld en KLAP dan zijn we onderwater. We kunnen hier ademhalen, maar Juan raakt in paniek en wil naar boven zwemmen. Otaktay kalmeert hem. Er zwemt een zeebisschop voorbij. Dit is duidelijk een umbra realm. Diep onder ons zien we torens in een groenig licht. Er zwemmen zeeslangen en andere diepzeemonsters. We liften met een zeeslang mee naar beneden. In de stad staat een vuurtoren die de omgeving afspeurt. Het donkere gebouw is begroeid met algen. Beneden lopen we door verschillende complexen met slaapzalen en zo. De man in wiens herinneringen we zitten komt twee andere barabbi tegen, een blond meisje en een dikke man met een snor en een bril. We zien rare wezens in pijen, er komen tentakels uit van onder de zoom. Hij is er erg ang voor. Via zijn herinneringen weten we dat die wezens hier thuishoren. We passeren martelkamers. Mensen worden hier gefolterd, verbrand met natrium. Daar doen ze mensen pijn mee die ze hierheen hebben ontvoerd. Ze gaan door totdat de slachtoffers bijna dood zijn en dan wordt de ziel er uit gehaald en gebonden aan een enorm abstract voorwerp. We weten niet eens of het wel een apparaat is, zo vreemd ziet het er uit. Het is een meter of 20 hoog en 100 meter lang. dan krijgen we galarius zelf te zien. Hij heeft vlassig haar en ogen als saffieren. Die ogen zijn nog fascinerender dan de pegasus van Gail, daar betovert hij de mensen mee. We horen hem opdracht te geven om meer mensen te halen.

Dan gebeurt er een tijdje niets. De volgende ervaring is in New York. Het blonde meisje is er bij. We gaan naar een feest. Melissa is daar ook. Het is het vampierenfeest van de foto's die we hebben gezien en we zitten in de fotograaf. Het doel van dit feest is om mensen te vangen voor het onderwater realm. Er zijn drugs en seks en sm en zo. Als iedereen bedwelmd is gaan de deftige vampieren zich tegoed doen aan de gasten. De overlevenden worden meegevoerd.

Weer een onderbreking en dan zijn we weer terug onder water. We zijn getuige van het folteren. Het is erg moeilijk om hier kalm bij te blijven.

Dan weer zo'n feest. Nu op een andere plek. Dit speelt zo'n twee jaar geleden. We zien Silabar's zoon binnenkomen samen met melissa. Het is zijn introductie in deze scene. Hij wordt uitgenodigd om deel te nemen aan de feestelijkheden, maar hij leent de camera van onze 'gast barabbi' en gaat enthousiast foto's maken van het bijten, de seks en de martelingen. Maar hij neemt geen deel. Hij wordt wel heel dronken. Melissa is iemand aan het betoveren en dwingt hem om zelfmoord te plegen. Akelige lui!

Opeens wordt er ingebroken in het visioen. Quetzalcoatl vraagt "Is mijn  visie niet genoeg?" Hij komt ons helpen. Het is wel fijn dat we even van deze gruwelbeelden verlost zijn. Hij geeft ons de gift Spirit of the Fish. Daarmee kunnen we onder water ademen, dat zullen we nodig hebben. En we mogen hem gericht vragen stellen. Quetzal verklaart dat deze man niet weet hoe hij heen en weer reisde, omdat hij van het blonde meisje pilletjes kreeg waarvan hij buiten westen raakte, waarna zij hem vervoerde. Deze man weet het dus gewoon niet. Zwakke plekken van Galarius zijn: 1. megalomanie, want hij heeft een wereld gerepareerd en denkt nu dat hij alles kan; 2. hij wordt af en toe teruggefloten door zijn superieuren; 3. hij gebruikt bij voorkeur niet zijn eigen krachten maar die van zijn onderlingen. Waar het apparaat voor dient waar galarius alle zielen aan bindt kan Quetzal niet in de geest van deze man vinden. Marvin vraagt: "Wie is Joan Myers?" (het onderwerp van het liedje dat al een dag in zijn hoofd zit. Zij is de blonde barabbi, haar feesten leiden tot de hel. Letterlijk. Zij was lid van de Cult of Extacy in Ohio, totdat ze Galarius tegenkwam. Nu heeft ze haar hoofdkwartier in New York. De dikke man onderwater heet Lester Giles. Hij is een Son of Ether barabbi uit Engeland, horlogemaker. Edna roept: "Sylar!" De Indianen die geen tv hebben kijken haar niet-begrijpend aan. Hij lijdt aan teveel hebzucht, naar kennis en macht. Hij wil een horloge maken waarmee hij de tijd kunt stilzetten, zodat hijzelf kan rondlopen in een stilstaande wereld. Het is niet echt een vechter. Onze host heeft rood haar, een hazenlip, komt uit een weeshuis en is bekend als nr. 451 (hij heeft geen naam). Hij is geinteresseerd in zielenmagie, het pijnigen van mensen om hun ziel los te maken van hun lichaam. Quetzal sluit het visioen af en we moeten weer lucht ademen. Terug in de wereld van d
e Dreamspeakers bij het kampvuur staat het eten voor ons klaar.

Edna vertelt dat ze Melissa, een garou, magiersmagie heeft zien gebruiken en vraagt hoe dat kan. Daar was Gail al bang voor. Melissa heeft waarschijnlijk zielen geofferd voor de 'Ascension', dus om op te stijgen naar magier. Gaia vindt het niet goed dat garou echte magie leren, wel zogenaamde 'hedge magic'. Dat wil zeggen, je eigen gifts maken. Ware magie is gewoonlijk alleen van demonen te leren. Juan vraagt haar of het wijs is om naar Falcon's realm te gaan. Ze noemt het een speld in een hooiberg. Wel zouden de Children of Karnak kunnen helpen. Dat zijn technologische geesten die door Falcon verbannen zijn en nu in Egypte wonen. Burton kan wel een poort voor ons maken.

Laughing Eagle komt uit zijn tent met de schema's die edna had overgenomen van de energiecentrale. Hij is een beetje bleek. "Dit is echt heel slecht nieuws. Ik weet wat hij met falcon van plan is! Dit is een schema om een ziel te splitsen, net zoals je een atoom splitst, om er energie uit te halen. Maar dan getweakt voor wat er gebeurt als je dat met een Higher Spirit doet. Het equivalent van tienduizenden zielen in een keer. Gelukkig zijn er nog een paar zaken waar hij niet zeker van is. Dus er is nog wat tijd." Jim vraagt wat Gail ons kan bieden. Een anti-magie tegen de magie van Galarius. Hij zal niet verwachten dat garou en mages samenwerken, want hij gaat er van uit dat hijzelf de enige is die dat voor elkaar kan krijgen. Ze zal er met Burton aan gaan werken.

Maar eerst is er een feest. Er is barbecue. Juan danst met de bastet. De bastet flirt met Jim. Zelfs Otak heeft een leuke avond. Gail bekikt het "dingetje" van Jim. Ze herkent het als de tand van Wendigo. Het is de helft van een artifact. De klauw van Wendigo ligt in het Museum of Natural History. Daar staat een skelet van een diplodocus in de hal, waar ze het per abuis in hebben gestopt. Ze kent zelfs een Wendigo die het harnas zou kunnen repareren. Steve Hennig. Die woont in de Bronx. Maar we mogen het niet verder vertellen, want hij wil zijn aanwezigheid geheim houden voor de garou van New York. Hij is namelijk antropoloog en doet hier onderzoek naar het leven van weerwolven in een grote stad. Zijn ambitie is om meer begrip te kweken tussen de verschillende clans. En hij had ons al gespot.

Aan het einde van het feest vraagt Jin aan Felice om een teken. Ze geeft hem een visgraat met allemaal kleine katjes er in gesneden. Het ding kan voor ieder van ons een level aggravated schade genezen. Daarna gaan we terug naar New York. We gaan even bij het museum langs. Met zijn magische flesopener maakt Marvin het aardedonker en de deur gaat moeiteloos open. Jim's voelt een luchtstroom van zijn 'dingetje' naar het missende onderdeel, dat zit bovenin schedel van het diplodocus skelet in de hal. Otaktay klimt er in en wrikt het andere 'dingetje' los. Als Jim de twee delen samenbrengt, krijgt hij een visioen van het gezicht van de windgeest Frostbite. Het gezicht verdwijnt in de twee dingetjes en die voegen zich samen tot een transparante tand die blauw licht geeft, de kleur van een ijsgrot.

Vervolgens gaan we bij de Wendigo antropoloog langs. Die staat gewoon in het telefoonboek en het adres is makkelijk te vinden. Hij woont in de Meat Packing District in de koelcel van een oude slagerij. Als we uitleggen wie we zijn, begroet hij ons vriendelijk. Hij stelt zich voor als Steve Zingende Wind. Hij was net bezig data in te voeren in een vreemd telraam. Hij ruikt naar Verbena magie, maar dat is camouflage. Hij is een theurg. We nodigen hem uit om de dream cairn te bezoeken, een aanbod waar hij graag gebruik van zal maken. Als we maar niet verder vertellen dat hij garou is. Jim laat hem het Wendigo harnas zien. Hij is onder de indruk. Het heeft goede magie waardoor het met de weerwolf mee transfor- meert van homid tot en met Crinos vorm, daarvoorbij verandert het in een patroon op je wolven- vacht. Repareren gaat lastig worden, want er ontbreekt nogal wat. Over een paar dagen heeft hij het af en op maat gemaakt. In ruil wil hij dat Jim een soort dagboekje bijhoudt over hoe het is om als Wendigo samen te leven met andere garou. Hij geeft hem een armband met een balletje er aan. Daar zit een geest in die alles opneemt wat hij zegt. We geven Steve een lift naar de spirit cave.

Die nacht zit Otaktay weer op het dak om te mediteren en naar de sterren te kijken. Hij probeert te leren wat Gail deed: alleen een deel van zijn lichaam transformeren. dat is een stuk moeilijker dan hij dacht, maar uiteindelijk lukt het om alleen zijn rechterarm in een wolvenklauw te veranderen. Ondertussen bestudeert Edna wat er in de bibliotheek te vinden is over de Children of Karnak. Het zijn mensvormige geesten, goede krijgers met gouden harnassen. Ze hebben gevochten tegen nephandi en ze gebruiken technomagie die gebaseerd is op zonne-energie. Lasers, lichtsabels en dat soort dingen. De huisgeest leent Marvin's kurkentrekker 's nachts en de volgende ochtend vindt de garou een bedankbriefje en een rugzak gevuld met mooie flessen drank.

Als we de volgende ochtend aanbellen bij Jack Burton, doet Gail open. Ze gaat ons voor naar de laboratoria. In de eerste hangt een bol van plasma met pieken. Het blijkt de bom van Galarius te zijn die we hebben gevonden. Die hebben ze laten ontploffen in een tijdvacuum om hem te onderzoeken. We lopen door naar het tweede lab. Daar staat een soort stargate. Burton was alvast bezig om hem in te regelen en we kunnen er gelijk doorheen.

Aan de andere kant staan we op de binnen- plaats van een zonover- goten tempel- complex. Otaktay vindt sporen van een andere garou, ook een stargazer. Die blijkt bovenop een pilaar te ziten met getrokken boog. Hij vertrouwt het niet dat we zomaar uit de lucht komen stappen en denkt dat we magiers zijn. "Laat maar zien dat je de waarheid spreekt." We gaan in crinos-vorm. Dat maakt hem toeschietelijker. Hij stelt zich voor als Al-Hazim en vraag wat we komen doen. "We zoeken de Children of Karnak." Juan laat het boek zien waar we de informatie uit hebben. "Hee, dat komt uit de bibliotheek van Alexandrie. Kijk. De uitleenkaart zit er nog in." Hij vertelt dat de bieb ontzettend lang geleden vernietigd is in een gevecht tegen Falcon. "Volg mij." Hij stapt de umbra in en wij volgen. De aardse tempel blijkt een afschaduwing te zijn van de echte tempel in de umbra. Die is van metaal, alles is schitterend mooi. We zien ontzettend veel spirits, Children of Karnak. Sommige dragen harnassen en wapens. Juan spreekt er eentje aan en krijgt antwoord in heel mooi verzorgd spirit speach: "Als jullie het parlement willen toespreken, moet je snel zijn. De sneltram vertrekt over 1 minuut."

Dat klopt, het is een soort stoompunk metrometroding. De eerste halte is Shopping District, daarna komt de halte Parlement. Onderweg leest Juan hoe je als garou een spirit vergadering toe moet spreken. Dat zijn hele formalistische aangelegenheden, maar hij ontdekt dat er vlak voor de sluiting nog een rondvraag is. Daar kunnen we gebruik van maken. We sprinten de stenen roltrap op en Otaktay ytrapt de deur van de vergaderzaal open. Juan springt naar binnen. "U had nog iets voor de rondvraag
?" reageert de voorzitter laconiek.
"Ja."
"Uw naam graag." We geven onze namen en dan krijgt Juan het woord.
"Is het hier bekend dat Falcon gevangen is genomen door nephandi?" vraagt hij.
Nee,"
"Wilt u voorkomen dat hij in stukken wordt gescheurd om de nephandi terug in creation te laten komen?"
"Daar moeten we over stemmen."
Jim roept nog wat over redemption, maar de geesten willen hem nu het woord niet geven. Eerst wordt er gestemd. Met een nipte meerderheid (51%) is men voor. En zodra er gestemd is, legt iedereen zich onvoorwaardelijk neer bij de uitslag.
"Er moet wat aan gedaan worden."
Ze willen helpen, informatie uitwisselen en manschappen leveren. Als wij hun het adres van de onderwaterwereld kunnen geven, kunnen zij een paar legioenen met onderzeeers sturen. Otaktay vraagt om een gouden harnas. Dat kan wel, maar als garou heb je daar maar weinig aan want die transformeert niet mee als je van gedaante wisselt. Als we zelf nog bijzondere dingen nodig hebben, kunnen we die in de shopping mall vinden. Normaal moeten garou hier met Gnosis betalen, maar dit kan op kosten van de regering.