In de speedboot die we in Looksy hebben gejat racen we langs Cairo. Het is druk op de rivier, met handelsschepen, slavengaleien, vissersboten, kinderen die in de rivier zwemmen. De stad heeft hoge muren, waar we energiewapens op zien staan. We worden niet aangehouden, want we gaan veel te snel voor de patrouilleboten. Ma Si en Raine voelen dat deze stad doortrokken is van een essencematrix die aansluit op de generatoren van de heilige berg. De piramides maken daar ook deel van uit. Cairo is blijkbaar deel van het Defence Grid tegen de Wyld.
Aan het eind van de middag komen we aan bij de ruines van Sakkara. Het is totaal verwaarloosd. Niemand interesseert zich nog voor de tombes van dode mensenkoningen. Waarom zou je stervelingen gedenken, als er Exalted zijn? Er zijn al diverse lunars, sommige in overleg met elkaar of met Egyptische goden. Ze hebben overal kampementen met hun beastmen, elementals en geesten. We zien aapwolven, barbaren uit Georgie, een wolfachtige lunar elder met een zilveren zeis, slechts gekleed in de schedels van de dragonblooded en zelfs een solar die hij vermoord heeft. Er is ook een aapachtige lunar gekleed in bladeren met aapmensen uit het oerwoud, en een octopus water-lunar die zijn eigen zwembad heeft meegenomen. In het kamp van een jakhals lunar zijn albino’s bezig mensenvlees te braden. Er zijn ook een heel aantal lunars gewoon in mensengedaante, vooral typische barbaren met bijlen en hamers. Soms hebben ze horens of klauwen. Enkelen dragen de houten staf van een theurg. Sommige lunars zijn zelfs helemaal verwilderd, unaligned. Er heerst een gespannen sfeer, maar de Silver Pact houdt het een beetje bijeen. De Bull of the North is niet te zien. Leviathan is ook nog niet gearriveerd.
Ma Si bedenkt dat er eten en drinken moet zijn, dus we gaan in de omgeving een veestapel stelen. Ster kan het met zijn hoge compassion niet aan om zo mensen tot de bedelstaf te veroordelen, het levert hem Clarity op. Als we terugkomen bij de boot, treffen we daar een rog lunar die er verlekkerd naar kijkt. "Leuk stukje first age, vers gestolen?" Ja dat heeft hij goed gezien. Claw pist over de boot om het als zijn eigendom te markeren. Dyjab, Ster en Raine gaan in de kajuit zitten. Het is voor hun niet veilig tussen al die lunars voordat de Moot is uitgeroepen.
Ma Si maakt samen met de octopus een bassin met een bron. Het vee wordt geslacht engegrild. De lunars gaan rond de bron zitten. Dan nemen Claw en Ma Si het woord en stellen zich voor. Ze vertellen over de demonen en verwerken terloops in het verhaal dat ze andere exalts als gasten hebben meegenomen. natuurgeesten en elementalen beginnen zachtjes te zingen. Er gaan steeds meer spirits meedoen, tot zelfs de goden van Egypte mee zingen. Dan stapt een man in een sleets admiraalsuniform de kring binnen. Hij heeft iets te grijs haar en draagt een drietand in zijn hand. Leviathan, de oudste van de elders, waar iedereen eigenlijk voor was gekomen. Een perfecte entree!
Ma Si Tamuz heet hem welkom. Hij gaat zitten en gebaart dat ze verder mag spreken. Om de aandacht weer terug te krijgen, vertellen ze over de raid op Yu Shan en over de ontmoeting met de Storm King. Ma Si krijgt de lachers op haar hand. Van Ninetails krijgt ze de bijnaam ‘Comic Relief’. Claw vertelt hoe hij is doodgegaan en weer terug tot leven is gewekt. Het is een mooi verhaal. Daarna nemen de elders het woord. Leviathan mag als eerste spreken, maar hij houdt het kort. Na hem staat een uil met een houten staf op. "In mijn functie als elder van het Silver Pact vraag ik nu het woord," zegt hij, "er zijn een aantal zaken waar we het over moeten hebben: de deathlord, Claw’s bestaansrecht, jullie status na dit verhaal en het verschijnen van Leviathan. Dat jullie hem hebben overtuigd te komen is jullie grootste daad. Goden en demonen verslaan is bijzonder maar niet uniek. Het is zeker renown waard. Maar Leviathan overhalen om zich weer te vertonen, dat is nog niet eerder gedaan. Ik stel voor om jullie de rang "Respected", ikht-ya, te geven." Er volgen discussies, uitdagingen en knokpartijen. Na twee uur is de Moot het eens. Ze krijgen ieder 50 punten renown, de voorgestelde rang en Claw krijgt het recht om in leven te blijven. Wel krijgt hij de queeste opgelegd om zijn ziel terug te halen. "Exc3xa9n Grendel is wel voldoende! En jullie vrienden, wat willen jullie daarmee?" "Wij willen ze hier introduceren en onder bescherming van de Moot plaatsen." Na nog een uurtje bakkeleien zegt de wolf-elder: "Ja, laat ze maar komen, als ze door de tests komen kunnen ze erelunars worden en anders…" Hij wrijft likkebaardend over de schedels aan zijn gordel.

De rest van het gezelschap wordt gehaald en voor de keuze gesteld om na de Moot getest te worden. Dat willen we. Leviathan kijkt bedenkelijk: "Een dragon blooded, ik heb blijkbaar iets gemist. Ik had toch eerder moeten komen." Eerst wordt Raine voorgesteld. Ja, een solar… het zal wel. Dan komt Ster. Die vertelt zijn eigen verhaal. "Juggernaut doodmaken. Dat klinkt als een nobele queeste." Dan Oe’al, daar wordt op gereageerd met een gemompeld "dienaar". Ma Si noemt hem de geneesheer van de party. "Dienaar dus," klinkt het nu hardop. Als laatste is Dyjab aan de beurt om te worden voorgesteld. Claw noemt hem het ‘rallying point’ van de party. De elders lachen. Ze vinden dat moeilijk te geloven, "maar omdat jullie de Moot organiseerden zullen we het maar aannemen." Leviathan zegt: "Ik wil hem aan mijn zijde. Als hij dat volhoudt is hij het waard om te leven." Het woord is weer aan de Silver Pact. "White Howler moet getest worden. Laten we het prettige met het aangename combineren en kijken hoe hij het er afbrengt bij het smiten van Cairo. Laten we gaan!"
"Ho stop!" zegt Ma Si, "We hebben nog een punt: Gnawing Elk. Hij moet van zijn ronin status af. Hij is nu de hoeder van de dragon kings. En hij heeft de waxing en waning moon ontdekt." Er is geen discussie. De elder houdt het kort: "Als Luna zijn theorie bevestigt, dan is hij het waard om weer opgenomen te worden in onze gemeenschap en wordt zijn status weer hersteld. En voor degenen die ere-lunar willen worden geldt dezelfde test als voor White Howler: Cairo smiten, op de Lunar manier en in leven blijven." De geesten worden aangeroepen. Oorlogsliederen worden aangeheven. We doen mee aan het rant-ritual waardoor onze Compassion tijdelijk wordt uitgeschakeld. De stad wordt opgedragen aan Amoth City Smiter. En dan gaan we los.

Als we bij de stad aankomen zien we dat hij is omgeven door een lege gracht en een muur. Leviathan zegt: "Cairo heeft een lege gracht, dus first age defensie. Wat is jullie plan?" De slotgracht blijkt gevuld met ultrageluid dat alles verpulverd. Maar Ster en Oe’al maken er gewoon een tunnel onderdoor. Binnen de eerste stadsmuren breekt de hel al los. Tussen de verschoppelingen van de stad laten de lunars de eerste reality bomb afgaan. In de explosie van Wyld-energie muteren alle stervelingen. Ook krijgt Claw er tijdelijk een schorpioenenstaart bij. Maar Ster krijgt er juist zijn imuniteit voor energie door terug. De dragonblooded schieten met energiewapens vanaf de verdedigingsmuren. Ster roept lightning golems op, die de wapens onklaar maken. Leviathan zet Dyjab op zijn rug en rent het strijdgewoel in.Hij laat een brei aan magie los. Hier is een exalt uit de first age bezig. Mensen vallen uiteen in mieren. Dragon blooded hakt hij neer alsof ze er niet zijn. Als er op een gegeven moment vijf
dragonblooded tegelijk aan komen rennen, zet hij Dyjab neer. "Hier, dit mag jij doen." Omdat zo’n overmacht niet eerlijk is in de ogen van de Lunar, krijgt Dyjab magische bescherming. De dragonblooded maken geen schijn van kans, dus Dyjab zegt als hij er twee heeft neergemaait en zelf maar 1 puntje schade heeft gekregen: "Dit is duiven schieten." "Ik zal mijn bescherming opheffen." Dyjab wordt gelijk getroffen. Hij haalt uit met zijn thornthrower, maar raakt per ongeluk Leviathan. Een van de dragonblooded stijgt op en wordt onzichtbaar, eentje smijt met iets wat rond zijn hoofd zweeft, en eentje chargeert. Het gevecht wordt spannend.
Er stijgen luchtschepen op en dragonblooded tovenaars zweven in de lucht. Claw is bezig de verdedigingswerken te slopen. Ma Si vliegt als vogel naar het verdeelpunt van het defence grid. Het is een kubusvormig gebouwtje. Ze maakt het kapot en de verdediging van de stad is zijn energie kwijt. Ster is een monnik van de Immaculate Order tegen het lijf gelopen. Hij vecht met tiger claws. Hij heeft weinig succes tegen de meester in de gevechtskunsten. Wij zijn heftig, maar de dragonblooded ook.
De skyships vertrekken. De dragonblooded trekken zich terug in de piramides. Wie niet vlucht gaat dood of wordt tot slaaf gemaakt. De stad is effectief ‘smitten’. Het grid is uitgeschakeld. Overal zijn plekken Wyld in de stad. En er zijn heel veel doden, ook aan de kant van de lunars. Wij dansen op de ruines van de stad. De god Amoth verschijnt en maakt een mooie kapel voor zichzelf. Hij geeft Ma Si een zwarte veeg over haar gezicht. Bij het plunderen van de stad maken we een zestal heartstones buit, een zwarte jaden daiklave en een kapot kanon, dat Ster wil gaan repareren. De Lunar elders heten ons welkom als nain-ya, ere-lunars, en we mogen bij ze in de leer.

We zijn in de stinkende tombe van Eren of the Last Laugh. Dyjab vraagt aan het magische tablet om de toegangscode. Die krijgt hij niet, maar wel een codewoord om de tombe veilig te verlaten. Het is ook niet nodig om hier ooit weer terug te keren, we hebben de erfenis van Eren en zijn reincarnatie heeft daarom geen reden meer om hier te komen. Als we terugkeren, worden we uitgelachen door Masi Tamuz en White Howler. Achteraf gezien was het ook wel lachwekkend en Diamondclaw zal er een zware dobber aan krijgen om hier een heldhaftig verhaal van te maken voor de Moot.

We zitten dichtbij de Donau. Na vijf uur lopen komen we aan bij een zijrivier. Dyjab weet onderweg te vertellen dat Lookshy een dragonblooded stad is die nooit door het keizerrijk is veroverd. De oude families heersen er nog en de cultuur is zeer militaristisch. Dat ze ruzie hebben met het keizerrijk betekent overigens niet dat ze welwillend staan tegenover ‘anathema’. Ze hebben net zo hard meegedaan aan de usurpatie. Daar maken we een vlot. Ster trekt zijn kleren uit en springt in het water. Zijn nieuwe lichaam is dol op water want het was van een water-aspect dragonblooded, maar Ster zelf blijkt helemaal niet te kunnen zwemmen. Raine redt hem van de verdrinking en leert hem zwemmen. Masi zet de Hand of Water in, waardoor het vlot heel snel vaart. Na een uur zijn we al bij de Donau en na nog twee uur zien we de stad Lookshy liggen. Het is een snelstromende rivier en het is druk op het water. Er zijn handelsschepen, baggerschepen, vissers etcetera. De stadsmuren zijn hoog en goed bewapend. Dragonblooded patrouilleren in uniform, ze kijken trots. Ook de burgers dragen uniformachtige kleren. We zien een groot fort naast de haven en er staan energiewapens op torens aan weerszijden van de ingang. Er zijn veel officials, dus we maken een plan. Ster’s paard wordt in de bosjes buiten de stad gestald. Het is een typische haven met winkels, loodsen en visrestaurants. Aan de rechterkant staat het fort met een eigen binnenhaven en een poort naar de kade. Een bewapende 1st age speedboot vaart rondjes. We doen ons voor als een gezelschap dragonblooded avonturiers die heteen beetje tegen gezeten heeft. Zo hopen we onopvallend passage te kunnen boekennaar Afrika. Als we binnenvaren, levert ons vlot meewarige blikken op van de haven official. Dyjab stelt zich voor en vertelt het verhaal. We mogen aan land komen, onder de voorwaarde dat we ons aan de wet houden en snel weer weg zijn. "Als je onzin uithaalt word je in de bak gegooid, als je je daiklave trekt word je in de bak gegooid, als je spioneert word je in de bak gegooid." Hij wijst ons het kantoor van de havenmeester, die weet wel een schip waar we mee naar Afrika kunnen. "En vergeet je galei niet! Dat brandhout wil ik niet in mijn haven."

We trekken het vlot aan land. Een restauranthouder wil het wel van ons overnemen als brandhout. Een beetje probleem is wel dat we morgen al in Giza verwacht worden. Dus een zeilschip of een geroeide galei zal er nooit op tijd zijn. We hebben 1st age vervoer nodig. We zien een bejaarde militair, die aan de waterkant een pijp zit te roken. De oude baas is wel in voor een praatje en desgevraagd vertelt hij honderduit over de supersnelle schepen, de vliegtuigen, de soldaten en de tovenaars van het leger.
Raine bestudeert de grafitti op de muren en ontdekt dat er behalve een paar jeugdbendes geen tekenen zijn van gezagsontrouw en al helemaal geen stadslunars of verscholen solars. Masi en Claw veranderen zich in vogels en verkennen. Ze zien dat het druk is in het fort. Het heeft een groot garnizoen. In de binnenhaven liggen nog twee van die snelle aurichalcumkleurige schepen aangemeerd en er zijn er twee aan de kant getrokken waar aan wordt geknutseld. Het is een mooie oude stad met nog een heel aantal ranke woontorens uit de 1st age. Er is best veel essence in de stad. Onder het fort ligt de demesne, maar er zijn ook heel veel dragonblooded, die allemaal essence hebben. En de sorcerors gebruiken zelfs grote hoeveelheden. We komen een paar monniken tegen van de Immaculate Order. Dyjab ontdekt dat ze hier heel wat vrijer in de leer zijn dan in het keizerrijk. Maar anathema blijven anathema!
We zien geen manieren om via het leger aan boord van een speedboot of vliegtuig te geraken. En ook een tovenaar omkopen lijkt een slecht idee. En om zo’n schip te kopen, kost ten minste dezelfde waarde in andere first age technologie. Maar zoveel hebben we ten eerste niet bij ons en ten tweede hebben we het zelf nodig voor de verdediging van Porto Libre. Oe’al stelt voor om dan maar een schip te stelen. Raine is meteen voor. De dragonblooded hebben die dingen tenslotte ooit zelf van hun solar meesters gestolen.

Ster kan zichzelf onzichtbaar maken en hij kan tegen muren omhoog lopen. Dus hij loopt over de dikke muren naar de binnenplaats van het garnizoen. Het is hier druk, de technici zijn bezig met sterke magie. Als hij ’s nachts gekomen was, zou zijn essence als een baken opgelicht hebben, maar overdag valt hij hier niet op. Naast ieder schip staan vijf lichtgepantserde en bewapende dragonblooded, de bemanning. Hij sluipt aan boord, maar laat de sensor van de loopplank afgaan. Snel glipt hij tegen de zijkant van het vaartuig. Een van de soldaten voelt essence, maar de andere denken dat het een rat was. Hij zwaait met zijn daiklave langs het schip. Gelukkig kan Ster het wapen ontwijken. De andere soldaten halen de argwanende over om weer aan de kant te komen. "Ik vraag Arie wel om me Defence from Anathema te leren", moppert hij. Als de mannen weer van boord gaat, klimt Ster langs de railing omhoog en glipt de het schip in. Het gouden scheepje is slank en het ligt licht in het water. Er zijn twee spartaanse slaapkabines en een stuurhut. Daar gaat hij binnen en bestudeert het bedieningspaneel. Een handplaat waar je essence in kunt pompen om je op het schip af te stemmen, een paar grote knoppen, hendels en een stuurwiel. Het lijkt allemaal heel simpel. Als hij het idee heeft dat hij het helemaal begrijpt keert hij terug naar de groep. Met een stunt springt hij van de scheepswand naar de kadewand en hij rent over de muren terug.

We maken een plan. Dyjab en Oe’al verlaten de stad en wachten op ons bij Ster’s bronzen paard. Masi neemt de zweefstenen om de ketting over de havenopening te trekken, zodat we niet gevolgd kunnen worden. Ster gaat weer onzichtbaar naar het schip. Raine volgt hem onder water en maakt de trossen los, dan wil hij aan boord klimmen. Claw vliegt. Ster steekt de nodige essence in het schip om zich af te stemmen. En dan drukt hij op de grote rode knop. Maar … cultuurschok … in Autochthon is de startknop altijd rood, maar hier is het de alarmknop. Dus de scheepssirene begint te loeien. De goedgetrainde dragonblooded rennen het schip op. Raine klimt aan boord en Claw landt en neemt zijn beast vorm aan. Ster geeft gas en vaart pardoes een ander schip in. Twee van de dragonblooded vallen van de loopplank af, twee van die al aan boord zijn kukelen om en alleen de laatste blijft staan. De soldaten gooien zwermen pijltjes en eentje geeft Claw een muilpeer: een combo gaat af waar de lunar door wordt omgegooid. Hoewel de soldaten van het 7th Legion inderdaad geduchte krijgers zijn, blijft het toch een ongelijke strijd. De celestials zijn genadig en de dragonblooded worden gewoon overboord gegooid. Een van de torens activeert nog een straalwapen. Gelukkig mist de schutter ons en het schip waar Ster ingeramd was, rot weg. Hij geeft gas a
chteruit  en we gaan er vandoor. Masi spant achter ons de ketting over de ingang van de haven en ze gooit met de Hand of Water een vloedgolf de stad in. Maar deze haven is duizenden jaren geleden door solars aangelegd en die hielden nog rekening met dit soort acties. Dus de vloedgolf zorgt wel voor de nodige verwarring, maar jammer genoeg niet voor de grootschalige verwoestingen waar ze op had gehoopt. Nochtans hebben we genoeg tijd om iedereen aan boord te laten gaan. We zetten er de sokken in en 10 uur later zijn we in Egypte. We noemen het scheepje "Das Boot".

– beetje te laat, sorry 😦

We willen over een maanbrug naar Afrika. White Howler vindt het allemaal maar raar. We ontdekken dat deze brug niet ver genoeg doorloopt, dus in de buurt van Roemenie nemen we een afslag. We komen aan op een open plek in een bos met staande stenen. Makaken in de bomen druppelen water, bloemetjes lopen achter ons aan en er zitten grote driepotige kevers. De Wyld is hier sterk. Dyjab weet dat dit land van de 7th Legion is, dat is een verzameling militaristische staten die geen deel uitmaakt van het Realm. Mos Kovia is er de belangrijkste handelsplaats van en Lookshy het militaire bolwerk.
De tekens op de stenen vertellen sterke verhalen over een Lunar cirkel. Een van hen was de geliefde van een solar die hier in de buurt ligt begraven. We volgen een paadje het bos in en komen aan een perfect vierkante open plek. In het midden staat een stervormig obsidianen gebouw, met vier punten. Er staan een aantal gevleugeld standbeelden op. Er zijn helemaal geen dierensporen in het gras te zien. Als Raine naar het gebouw loopt, krijgt hij een enorme opdoffer. Vonken spatten uit de grond en hij wordt met een boog de bosrand in geknikkerd. Op de plek waar dit gebeurde, zien we een orichalcum lijn in de grond. De essence die er doorheen stroomt is solar van aard, dawn caste. Alles wat leeft krijgt hier een oplawaai. Vandaar ook dat er geen dieren komen. Ster’s paard leeft niet en blijkt er dan ook geen last van te hebben.  Hij stuurt het paard naar het gebouw en kijkt telepatisch mee. Er zijn nog vier van die orichalcum lijnen binnen de eerste. De muren blijken van dichtbij enigszins diepte te hebben, er zijn letters in te zien en afbeeldingen van een solar: Erin of the Last Laugh.
Ster zuigt met de magische energie van het eerste vierkant op. Dat geeft iedereen gelegenheid om er doorheen te glippen. Howler en Ma Si blijven hier om de achterhoede te dekken. Maar de energie raakt niet op en hij raakt bijna overladen. Dit moet hij niet te vaak doen!
Het tweede vierkant doet iets heel anders. Als Raine zijn hand uitstrekt, wordt ter hoogte van de lijn zijn bloed uit zijn lichaam geteleporteerd. Er liggen hier menselijke botten op de grond. Dit is de zenith lijn: een bloedoffer aan de zon. Ster roept een stoomgolem op die iedereen geneest terwijl we de lijn oversteken. Zo overleven we het allemaal.
De derde lijn is Twilight. Als je deze passeert wordt alle perifere essence uit je gezogen en van de persoonlijke essence poel blijven evenveel motes over als je permanente rating. Da’s best weinig! De volgende is van de night caste. We kleden ons uit en laden alles op het paard. Naakt kunnen we de lijn zonder bezwaar passeren. De spullen worden niet van het paard gestolen, maar de magische eigendommen raken wel un-attuned. En dan weegt je daiklave opeens 20 kilo en kun je je soepele jaden harnas niet meer aantrekken omdat het eigenlijk van steen is.
Nu alleen nog de eclypse. Deze barriere bepaalt dat alle wapens zich tegen je keren. De voorwerpen vallen ons niet aan zolang er geen huidcontact is. Claw houdt zijn hand tegen de lijn en geeft zichzelf een vuistslag in het gezicht. We kunnen blijkbaar zelfs in ons nakie niet door deze barriere, want je vuisten en voeten gelden ook als wapens. Nu keert zelfs ons eigen lichaam zich tegen ons. Uiteindelijk besluiten we om ons vast te laten binden door Raine en de golem krijgt de opdracht om ons over de barriere heen te tillen en na een uur weer los te maken. We liggen een uur lang te spasmen. Erin zal wel lachen! 
Maar dit was toch niet zo’n goed idee, want vanaf de dakrand van het gebouw gooien lightning throwers ongericht electrische ontladingen in het rond. We worden allemaal een aantal keren geraakt voordat de spasmen verminderen. Dan maken we onszelf snel los. Claw verandert in een raaf en vliegt het dak op. Oe’al maakt een aarden wal, waarlangs de anderen ook op het dak kunnen komen.
Claw heeft de geheime deur gevonden, maar als Raine die aanraakt, komen de vier standbeelden tot leven en vallen ons aan. Dat zet een beetje druk op de ketel. Vier van ons vechten en de dief maakt de deur open. Gelukkig zijn er geen vallen op de trap. We glippen snel naar binnen en doen het luik achter ons dicht. Een maal binnen in de tombe is het prachtig! Langzaam wordt de ruimte verlicht als door de opkomende zon. De wanden zijn prachtig versierd met mozaieken die het levensverhaal van Erin de eclypse caste solar vertellen. Zijn lunar mate wordt meerdere malen afgebeeld. Erin was blijkbaar niet zo gek als de meeste van de andere solars. We zien hem onder meer in het Air Court de Storm King terecht wijzen, maar ook grappen die hij uitgehaald heeft zoals de regels van het dobbelspel herschrijven. En er staan vier onbeschrijfelijk mooie kunstwerken in de hoeken, zo mooi dat je het gevaar loopt om gehypnotiseerd te blijven staan kijken. Ze zijn gemaakt van licht, jade, geluid en steen.
Ook vinden we afbeeldingen die gaan over de usurpatie. Hij was daar al oud en samen met zijn lunar vocht hij tegen de dragon blooded. Zij is gestorven zodat hij kon ontkomen. Maar hij wilde niet meer leven en heeft zich in zijn tombe teruggetrokken om te sterven.
Achter de trap vinden we een schrijftafel met een groen jaden tablet ter grootte van een talent en een zwarte jaden schrijfstift. Claw bedenkt dat het een communicatiemiddel is. Hij schrijft "The last laugh is on you" en krijgt als antwoord: "Hahaha!" Er zit een artificial intelligence in. Dyjab gaat er mee in discussie en weet toegang tot de laatste rustplaats van Erin te onderhandelen in ruil voor de toezegging dat we zijn reincarnatie zullen gaan zoeken en hier naartoe zullen brengen als hij geen abyssal is geworden. Als eclypse war Erin de Wetgever. Zijn goddelijke mandaaat was dat hij afspraken kon maken die net zo bindend zijn als natuurwetten. Een deel van dat mandaat wordt aangeroepen in dit tablet. Wij zullen de verantwoording dragen voor de uitvoering van de afspraak, maar we mogen wel 2e en 3e partijen inschakelen. Als we tekenen, gaat er een paneel in de wand open en komen we in de eigenlijke grafkamer. Het is sobere zaal met een skelet op een gouden troon. We vinden zijn persoonlijke zegelring (Solar Ring, Oadenol’s Codex pag. 32),een zelfschrijvend penseel (Audience Brush, OC p.33), een steen die er voor zorgt dat je alles onthoudt zolang je hem op je huid draagt (Memory Stone, AC p. 85), zijn mantel, met daarin in een binnenzak vijf porties poeder (8 Scream Devil Powder, Wonders of the Lost Age pag. 74), een stenen boekomslag met een heartstone, die boeken voor je leest en onthoudt (Omniscient Literary Advisor, WLA p. 64) en de grootste schat is het persoonlijke wapen van Erin met twee heartstones, het is een soort superversie van Ster’s Dragon Sigh Wand die alleen door solars kan worden gebruikt (Fiery Solar Cannon, WLA p. 79).