Terwijl we bedenken waar we heen willen, probeert Atlothon zich te herinneren hoe de speer van Michael er ook alweer uitzag. Ze pakt het ijskristal en ziet een stand-off tussen twee engelen. De ene heeft een speer met een houten schacht en een kristallen punt die er uit ziet als een narwalhoorn. En ze herinnert zich dat er maar 1 manier is om Lucifer te vernietigen en dat is met die speer.

We gaan naar Leiden. Tigris, de nieuwe heerser van de onderwereld opent een doorgang naar Rhijnzigt voor ons en we stappen er doorheen. In Leiden is het mistig, het zicht is maar 10 meter. Van boven komt een mysterieus groen schijnsel. We horen dichtbij het geluid van verkeer. Vooral veel getoeter. Mio stijgt op, maar na 100 m is het nog steeds mistig. Hij gaat weer naar de groep. Als hij lager komt ziet hij da6t de weg zit helemaal dichtgeslibt is met bijna stilstaande auto’s. Op onze telefoontjes verschijnen in rap tempo zo’n 300 SMS’jes: “Haha de stad is van ons” van Isabel, Ab’s moeder: “We moeten nu echt weg, wachten niet meer op je, soory” en van Simon: “Hee, mooi dat jullie er weer zijn, We hebben er een maan bij. Er wordt een vloedgolf verwacht. PS jullie zijn 3 dagen lang weggeweest! De aliens sturen rare booschappen zoals ‘We Kum In  Pies’.”
We bellen snel onze diverse thuisfronten. Mio’s moeder is blij dat hij belt en gaat er met de hele familie vandoor. Zijn oude meneer belooft ook om hogere grond op te zoeken. En zo is het ook met de anderen.  We bellen Philippe om te vertellen waar we zijn en hij reageert lakoniek. “Dan ga ik terug naar Parijs.” Als we in de Haagwegkerk aankomen is daar een groot feest aan de gang. Het einde van de wereld, joepie! Op de tv zien we beelden van Parijs, er hangt een groot stenen gebouw, een kathedraal, boven boven de stad, Er wordt op geschoten, maar dat lijkt niks uit te richten. Isabel weet te vertellen dat het huis Amsterdam een aanval voorbereidt op de Coeliekerk.

Mio vliegt naar huis om Eva op te halen. Zijn vader heeft een oude motorfiets tevoorschijn gehaald en de familie verlaat de stad. Mio vliegt met de oude vrouw in zijn armen naar het kerkje aan de Haagweg. Daar ijsbeert Isabel vloekend heen en weer. Ze baalt er van dat het huis Amsterdam haar er niet bij wil hebben. Omdat er een vloedgolf aan zit te komen, laat Suzette de bomen rondom de kerk groeien tot een dikke muur. Mio en Ab gaan naar de Zijlpoort. Er is namelijk een voorspelling dat het einde begint als de laatste poort gevallen is. Onderweg zien ze vanuit een ooghoek een groene gestalte tussen twee huizen wegglippen. Ze hebben nog wel even tijd voordat de vloedgolf komt en rennen er achteraan. Op het pleintje bij de Pieterskerk zien ze groene aliens die bange mensen naar een soort vliegende schotel drijven. Ab herkent ze als engelen van de wildernis, maar ze zijn wel buitenaards. Ze zien ons en denken dat we mensen zijn. Een stem in ons hoofd zegt: “Snel hierheen, jullie moeten weg hier!” Mio stelt zich in de taal der engelen voor als Bilifor. Ze reageren een beetje paniekerig. Er ontstaat een energiebel over de schotel met mensen en het ding zoeft omhoog. Ze  vragen aan welke kant we staan. “Geen, ik ben vrij.” Een beetje verbaasd, maar ze accepteren het. Ze leggen uit dat de wereld op het punt staat te vergaan. Ze hebben een ark gemaakt om planten, dieren en mensen te redden waarmee ze na de catastrofe overnieuw kunnen beginnen. Opeens duiken ze weg. Een kind wandelt het plein op en verdwijnt achter de kerk. We herkennen Kali. In paars geklede priesters met enorme geweren rennen over het plein. Gelukkig zien ze ons niet. Achter de kerk horen we schoten en daarna is het stil. Even later zien we het meisje weer terug komen en een steegje in verdwijnen. Achter de kerk zien we een heleboel dode gardisten. Kali is hier blijkbaar al een tijdlang bezig om soldaten van het Vaticaan in de val te lokken. Als ze weg is komen de aliens weer terug. We praten nog even met ze. Ze zijn heel vredelievend en ze wensen ons veel succes, maar ze geloven niet dat de oorlog door een van beide kanten kan worden gewonnen. “Kom met ons mee. In de ark ben je veilig. Daar is geen oorlog. De ark gaat niet kapot, die drijft op de golven.” We nemen vriendelijk afscheid van ze. En ze zijn telepatisch, dus als we contact met ze willen opnemen, hoeven we maar aan ze te denken. Als we bij de Zijlpoort aankomen, zien we tot onze schrik dat de aannemer de poort al half afgebroken heeft om hem te kunnen restaureren. Shit! Te laat … de magie is weg, de Zijlpoort is geen portaal meer. We gaan snel naar de Burcht, want dat is het laatste. De eerste van de vloedgolven steekt op en het water in de grachten stijgt. Als we bij de Burcht aankomen hebben we al natte voeten.

In de onderwereld voelt Tigris dat er iets aan de hand is. De heer van de onderwereld deelt zijn bewustzijn in tweeen en stuurt Kees naar Leiden terwijl een deel van de engel de hel blijft bestieren. Keest arriveert op dezelfde begraafplaats als wij en komt daar de geesten tegen van de mensen die nu sterven. Een priester klampt hem aan en zegt: “Er is een vergissing! Ik moet naar de hemel.” “Nee meneer, u bent een moordenaar.” Kees gaat snel naar de kerk, waar hij Suzette en Simon tegenkomt. Simon is daar net bezig om journaalbeelden naar Mio en Ab  door te zenden. Ze zien hoe het Franse leger schiet op de kathedraal die boven de stad hangt, maar niets uitricht. Een zoekopdracht naar de speer van Michael levert niets op. Maar als Eva ziet waar ze naar zoeken, zegt ze: “Die ken ik wel. Die heeft Lucifer aan mij gegeven. Hij zei dat ik hem mee moest nemen.” Ze pakt het lange pakket uit dat ze meegenomen heeft uit het paradijs en daar zit inderdaad de speer in. Kees en Suzette gaan direct door naar Burcht. Ze komen gelijk aan met de tweede vloedgolf. Het water komt tot de knieen. Dan klinkt er opeens een enorme knal, er is een verblindende lichtflits zowel in de geestenwereld als in de werkelijkheid. Dakpannen worden van de daken geblazen, alle ruiten springen. En dan hangt er onbeweeglijk een kathedraal ondersteboven in de lucht, recht boven de Burcht. In de geestenwereld ziet Kees dat hij een gouden licht uitstraalt. Dit is de vijand, we voelen de aanwezigheid van drie engelen in het gebouw. Maar zij voelen ons gelukkig niet. Het vaticaan gaat de burcht verdedigen! Een wervelstorm steekt op rondom ons en de wind blaast de opkomende vloedgolf plat, zodat hij het oude gebouw niet vernietigt. Dan belt Simon: er zijn overal van die kathedralen verschenen, boven London, Amsterdam, Rotterdam, Berlijn, Tokyo en alle andere grote steden. Die boven Parijs, daar komen nu soldaten uit. De wind heeft de nevels uiteen gescheurd en door de mistflarden zien we een groen planeetje in de lucht hangen met een glinsterende ring eromheen van wat vroeger de maan was. Dan begint het weer te stormen, de bliksem slaat meermaals in in de kathedraal. Het huis Amsterdam valt aan, maar richt weinig uit. Laserstralen schieten terug naar de demonen. Dan steekt de vierde en hoogste golf op.  Tigris trekt ons allemaal de geestenwereld in en daar zitten we de vloedgolf uit. De halve stad stort in, maar door ingrijpen van de kathedraal blijft de burcht staan. Wij gaan via de geestenwereld terug naar onze basis. Die staat inmiddels in het water, maar via het dak kunnen we naar binnen. Het kerkje heeft het gehouden en binnen is het droog. Si
mon zit als een spin in een web van electronica, hij is er mee aan het vergroeien. Overal om hem heen zijn beeldschermen en op de meeste schermen zien we de hemelse slagschepen in gevecht met demonen of aardse legers. Maar we zien ook de president van de Verenigde Staten de hand schudden met een inquisiteur.

Opeens licht de helft van de schermen op. Overal schieten dikke lichtbundels de hemel in. Ze zijn gericht op de groene planeet. Een nieuwslezer vertelt: “De aliens zullen verdreven worden door de bondgenoten van God.” Isabel stelt voor om Asmodeus in te schakelen. Dat vinden we een vreemd idee. Maar ze legt uit dat die de grootste legers heeft. De wereld gaat dit nu niet redden en als het vaticaan wint, gaan wij er allemaal aan. Met Metatron valt niet te onderhandelen, maar met Asmodeus wel. Celestine blijkt een communicator te hebben, een metalen schijf waar we ons op moeten concentreren en dan verschijnt er een hologrammetje dat lijkt op de emperor uit Star Wars. “Zo Celestine, heb je je bedacht?” Mio herkent de stem van Asmodeus. Isabel antwoordt: “Er is hier een heleboel aan de hand en je moet nu wat doen, anders komt de wereld in handen van de tegenpartij.” “Denk je dat ik me daar n iet van bewust ben? Maar ik kan nu niet tegen ze op. Mijn vloot is nog niet op sterkte.” Na enig onderhandelen komt hij met een voorstel: “Jullie hebben de achterdeur naar de hemel in handen. Als ik daar aanval zijn de vaticaanse schepen snel weg.” We hebben een deal.Ab sms-t met zijn familie. Het gaat goed met iedereen.

In het oog van de stormwolken boven de stad verschijnt een gigantisch ijzeren pentagram. Het pentagram schiet lange staafvormige dingen naar beneden. Vijf cilinders slaan met donderend geraas rondom de stad in de grond. Het blijken 10 verdiepin- gen hoge beelden van een man in een kapmantel te zijn. De gezichten kijken naar de kathedraal. Rode stralen schieten uit de ogen. En de kathedraal schiet terug. aan beide zijden vallen droppods naar beneden met strijdkrachten. Al snel zijn de straten van Leiden gevuld met vechtende inquisiteurs en soldaten van Asmodeus. Het lawaai is oorverdovend. De lichtstralen van de andere kathedraals houden er mee op en ze maken zich op om hun aangevallen broeders te hulp te schieten. We maken snel contact met de groene planeet om ze te vertellen dat dit de afleidingsmanouvre is en dat ze snel weg moeten. Het planeetje bedankt ons en wenst ons succes. Zolang er op ze geschoten werd, hadden ze alle energie nodig voor de schilden, maar nu kunnen ze vertreken. Dan teleporteren ze naar een andere dimensie. Inmiddels is onze kathedraal hoogte aan het verliezen. Ze vluchten weg en storten neer op Pernis. KABLOEII !De kathedralen boven Amsterdam en Rotterdam zijn ook vernietigd. Net zoals die boven Moskou en Johannesburg. Asmodeus heeft ze niet allemaal aan kunnenvallen, maar hij heeft wel voor een perfecte afleiding gezorgd. De bevrijde steden krijgen paarse koepelvormige krachtvelden. Hedt geeft een spookachtig licht. Wij gaan de mensen helpen. Mio geneest de overlevenden, Kees helpt de doden. Om een uur of 10 verschijnt Asmodeus met twee van zijn luitenants in strakke uniformen. Simon reageert gereserveerd.

“Wat is hier gaande?” Hij inspecteert even het ding rond de keel van Elise en knikt goedkeurend. Daarna gaan we overleggen. Hij blijkt er van uit te gaan dat er geen God achter Metatron zit, “maar als die er toch is, dan zal ik hem van harte demoveren tot congierge!“. “Maar wat wilt u met al die macht?” “Denk je dat het mij om de macht is te doen? Ik wil de dingen houden zoals ze zijn.” Asmodeus vindt dat er maar bitter weinig over is van de 9000 perfecte mensen, het zijn nog maar schaduwen. Hij is daarom heel geinteresseert in onze ervaringen met de symbiose. De oude manier werkt niet meer, sinds de abyss pen is is het geen optie meer om je gewoon uit te laten nodigen. En zonder ziel is een mensenlichaam gewoon niet hetzelfde. Mio vraagt hem hoe Metatron aan al zijn macht komt en aan al die volgelingen. “Veel engelen zijn wars van elk contact met materie en er zijn er ook heel wat die keihard geloven in het bestaan van god. En een derde factor is dat hij al eeuwen en eeuwen lang ingrijpt. We hebben de islam bedacht om zijn christendom te breken, je kunt als engel ook uit die god energie putten als je het goed speelt. Een engel als profeet van god. Daar is Metatron heel boos over.” “En wat als de oorlog gewonnen is?” vraagt Mio. “Ik ben niet alleen generaal. Ik ben eerst wetenschapper en dan politicus. Het zijn de omstandigheden die me in de rol van een generaal hebben gedwongen. En ik ben daar heel goed in.” Over Belial is hij kort: “dat is gewoon een beest. Hij leeft van zielen en gebruikt mensen als vee.” “En u heeft hele planeten genuked!” “En de mensen heb ik geevacueerd.” “En tot slaaf gemaakt.” “Nee, ze hebben een vrije keuze. Als ze het willen mogen ze mee vechten in mijn leger of in de fabrieken werken. En anders trek ik mijn handen van ze af.”

Mio weet wanneer hij moet ophouden. Asmodeus is slim genoeg om de waarheid te spreken en te verzwijgen wat wij niet hoeven te weten. Eva is heel erg van hem gecharmeerd. Ze vindt bhet een aardige, knappe man. Celestine schudt het hoofd. “Wat als je niet wint? De aanval op de hemel is kansloos.” Ze bewondert zijn weg, maar … hij moet winnen, anders is alles verloren. Het gesprek ontaardt als Mio voorstelt om de ‘great old ones’, de goden van de vorige schepping, los te laten op de vaticaanwereld. We hebben nog een maand om met een zinnig plan te komen, voordat de burcht kan worden geopend.