In het midden van het dorpje is een kampvuur. Schimmen van de doden dansen er om heen, niet eens de geesten, maar slechts schaduwen van wat ooit geweest is. In het vuur staat een dode boom die niet wordt verteerd. En het is duidelijk: Mardero, de demon die we zoeken is hier aanwezig. Dit is de plek waar hij zich voor het eerst manifesteerde en deze dode boom is zijn focus. Maar we weten ook dat hij zich kan manifesteren in alle dode bomen in alle tempels. Dus als we er eentje vernietigen, gaat hij gewoon naar een volgende. We moeten zijn contact met de andere bomen zien te verbreken.

Na een lange discussie over hoe we dat gaan aanpakken, lijkt een verplaatsing naar Elders ons de beste optie. Elders, of Elsewhere is die vreemde plek tussen de werelden waar Ster heengaat om te mediteren en waar de primordials zoals Autochthon en zo verblijven. Niet iedereen kan goed mediteren, en het is ontzettend moeilijk om mensen mee te krijgen, en we moeten de demon tegen zijn zin in meenemen. [In speltermen, iedereen moet 20 punten essence (magie) uitgeven, ter vergelijking: onzichtbaar worden kost 2 puntjes. Een gemiddelde beginnende exalt heeft er ongeveer 30 te besteden.] We gaan er naar toe en maken een kring, handjes vasthouden om de boom. Ma Si gebruikt haar vleugels om de kring te vormen en houdt met haar handen de boom vast. En dan blijkt het vuur echt te zijn. Auw! De huisjes beginnen naar ons toe te lopen en scherpe stokken komen uit het leem tevoorschijn. Haast is geboden. Ster verplaatst zichzelf naar Elders, en een voor een sluiten de anderen zich bij hem aan. Voor de een is dat makkelijker dan voor de ander. En Mardero stribbelt behoorlijk tegen. Maar met een inspirerende chant van Dyjab lukt het. Uiteindelijk staat iedereen in het vreemde landschap met sterren en gras en een oeroude boom, verwrongen, vol van leven, maar ook met dode takjes. De lunars voelen dat dit een heilige boom is, misschien wel een manifestatie van Gaia zelf. De dode boom wil hier niet zijn, probeert iets te doen met zijn  omgeving, maar het werkt hier niet.  Van alle kanten hakken we op de stronk in, maar het oude hout is een demonisch focus en enorm sterk. Dat is niet zo een, twee, drie kapot te krijgen. Mardero manifesteert zich. De demon toont zich als een uitgemergelde mummie, een kapot gezicht, oogloos, zonder ingewanden, met klauwen. Mardero raakt Ma Si Tamuz even vluchtig aan. Haar arm zit vol gangreen en is onbruikbaar. Dit gaat voorbij aan magie. Er bestaat hier geen verweer tegen. Deze demon gebruikt oerkrachten om de werkelijkheid te veranderen. Daarna animeert hij de wapens van Ster en Diamondclaw en keert ze tegen hen.

Inmiddels is Dyjab’s aura een ijsstorm geworden, deze plaats resoneert met zijn aard en versterkt zijn krachten. Als dit de woonstee van Gaia is, dan is hij nu bij de moeder van de draak waar hij van afstamt. Hij krijgt vreselijke jeuk, er onstaat een zilverkleurige tatoo in de vorm van een draak op zijn rechterarm. Een speciale zegen van zijn ‘oma’, waar hij ook bijzondere krachten aan kan ontlenen.

De demon ontkentent een ‘Wave of Mutilation’. Pure chaos, waarin we niets kunnen doen en alleen maar zieker worden. Ma Si tamuz steekt een pijl in de demon, de magie-neutraliserende pijl die ze van de lunar Gnawing Elk heeft. Als de demon vervolgens Ster vastgrijpt en diens leven uit hem zuigt, gebeurt er … helemaal niets.

Raine herinnert zich opeens dat hij nog een stokje van de Pteroks heeft, waarmee dood hout in een levende boom kan worden getransformeerd. "Is dit een goed idee? Moet ik dit nu gebruiken?" "Ja" schreeuwt Dyjab. En Ja, als het stokje in de dode boom gestoken wordt, transformeert het. Dood hout vermolmt en wordt door de staf opgezogen. Er groeien blaadjes aan en worteltjes en het wordt groter. Raine houdt een klein jong boompje in zijn hand, vitaal en vol levenskracht. En de demon houdt op met vechten. Hij glimlacht terwijl hij doodgeslagen wordt. Dan opent zich een gat naar de hel en hij wordt er door opgeslokt. Zachte stemmen fluisteren in Raines hoofd "come join us"… Het is de roep van Malfeas. Raine wordt er naar toe gezogen, maar weet dat – voor deze keer – te weerstaan.

Als de demon verslagen is, belooft Ster plechtig dat hij voor het leven kiest: "Ik wil een mens zijn, geen machine" zegt hij tegen de oerboom. Gaia lijkt hier eerst niet op te reageren. Als hij gaat zitten mediteren, merkt hij dat zijn implantaten gewoon blijven werken. Zijn huidskleur mag hij zelf kiezen: grijs of roze, dat maakt Gaia niets uit. Dus Ster besluit dat gewoon van de gelegenheid af te laten hangen, grijs in Autochthonia, roze in de schepping. Maar in zijn meditatie, realiseert hij zich dat zijn keuze wel degelijk een hele zware consequentie heeft. Hij heeft er namelijk voor gekozen om een mens te blijven en hij zal dus nooit een stad kunnen worden. Geen inwoners! Nooit zal hij voelen hoe verliefde pubers voor het eerst de liefde bedrijven in een van zijn parkjes, hoe een hoertje in een achterafsteegje vermoord wordt door haar pooier, hoe een eenzame bejaarde dame haar rat uitlaat om een praatje te kunen maken met een wildvreemde, of hoe zijn burgemeester dronken op de tast langs zijn muren loopt na een chaotische raadsvergadering, geen kindertjes die spelen in een plasje smeerolie op je straat. Dat is dus het offer dat hij brengt. En met die realisatie opent zich voor hem de weg van de Magie.

Eerst bijkomen van het gevecht. Oe’al geneest hun van de opgelopen verwondingen. Tegen Ma Si’s gangreen maakt hij een balsem uit de bast van de wereldboom. En hij kijkt hoe het er nu voortstaat met de ziekte. Nu de demon weg is, is ook de magische component gelukkig ook weg. "Gewoon uitzieken, dan komt het weer goed," luidt zijn oordeel.

De party gaat slapen in Elders en pas daarna keren ze terug naar Afrika. Daar vinden ze zichzelf terug in het dorpje met de kapotte hutjes. De jonge boom wordt in het midden van de dode stronk geplant. Het is wel een zielig gezicht, zo’n tropisch boom middenin de woestijn. Ma Si haalt een stenen schildpadje tevoorschijn en roept de Schildpad geest op. "Ik voel dat jullie geslaagd zijn. Dat is een hele opluchting. En er zijn hier veel priesters die opeens hun godheid kwijt zijn, een spiritueel vacuum." Hij geneest de zieken en belooft er voor te zorgen dat het jonge boompje voldoende water heeft om te groeien.Dan wijst hij ons ook nog de weg naar het Heptagram, de vroegere toverschool van de dragonblooded. Het is anderhalf uur lopen. Dan komen we aan een kring van kapotte torens rondom een prachtig paleis.  Het paleis is geheel intact gelaten, maar de  torens zijn vernietigd. Het is een naargeestige plek, hier horen tovenaars en dragonblooded geleerden rond te lopen, studenten en onderzoekers. We gaan de eerste toren binnen. Die is kapot, leeg en ingestort. Dan lopen we door naar het paleis. Ma Si tamuz wil het kapot gaan maken, maar Dyjab houdt haar tegen. Dit moet ooit een wereldwonder geweest zijn. Zelfs Mardero heeft het intact gelaten.

Het is te zien dat het Heptagram in grote haast is leeggeruimd. In het paleis zijn  geen artefacten meer te vinden, maar misschien is er nog iets te vinden in kelders onder de torens. In de derde toren vinden we een duiveltje in een magische kooi die ons vraagt om hem vrij te laten. Ma Si heft de magie op en de demon stapt er onwennig uit. "Dank je wel." Dat is iets nieuws, iets wat geen demon in eeuwen m
eer heeft gezegd. Hij bewaakte een alchemistisch laboratorium, en daar vinden we enkele producten die nog goed zijn: 5 zakjes poeder, 3 ampullen en 7 flesjes met vloeistof. Maar wat het is? We vinden ook een geheime gang en de demon herinnert zich hoe hij tovenaars heeft zien binnengaan door stenen in een bepaalde volgorde in te drukken. Als we dat doen, verdwijnt de muur en zien we een trap naar beneden.

Raine loopt voorop. Onderaan de trap gaat een alarm af en hij blijft verlamd staan. Er zit nog een valstrik om onbevoegden buiten te houden! Alleen leden van het Heptagram kennen het toverwoord om hier langs te kunnen. En die zijn er niet meer. Hoe lossen we dat op?

Idee! Ster boort een tunneltje vanaf de zijkant van de trap om de poort heen. We trekken Raine van de plek waar hij verstijfd staat en Ma Si onttovert hem.

In deze kelders vinden we gangen en zalen vol gevaarlijke experimenten. Hier werd onderzoek gedaan naar explosieven. We vinden First Age technologie: 5 vaten buskruit; 2 panzerfausten en een lanceerbuis; een accu met een laserscanner; een vlammenwerper met 3 vaten brandbare vloeistof. Ook vinden we de aantekeningen voor een spreuk van de tweede cirkel: "Cantata of Empty Voices". Volgens Ma Si kunnen dragonblooded alleen de eerste cirkel van magie gebruiken, maar blijkbaar heeft het Heptagram daar iets op gevonden. Helemaal achterin het complex vinden we alweer een gevangen demon in een magische kooi. Deze heeft elf ogen, drie armen en drie benen. Als Ster de essence uit de kooi opzuigt, roept het creatuur "Free at last!" en we mogen onze gang gaan met de laatste kamer die hij bewaakte. Die bewaren we voor de volgende spelsessie.

Aan de voet van de berg Kilimanjaro, die het centrum van de wereld van de Dragonblooded is, vindt de lunar exalt Diamondclaw een kring van staande stenen. In het midden is een soort knikkerputje, een poel met daarin een visceuze vloeistof die veelkleurig glimt, zoals olie dat op water drijft alle kleuren van de regenboog heeft. De stenen zijn halfbedolven onder stuifzand en er zijn runes in gegrift die aan de windkant helemaal afgesleten zijn. Uit de nog leesbare runes maakt hij op dat dit een heel oude plek van de lunars is, een ‘cairn’. De lunars zijn waarschijnlijk tijdens de usurpatie gedood of verdreven. En de olieachtige vloeistof is waarschijnlijk geneeskrachtig. [Bij het vertalen gooit de speler met twee dobbelstenen dubbel xc3xa9xc3xa9n, dat wil zeggen dat hij een fatale fout maakt.] Aangezien iedereen na het laatste gevecht zwaar gewond is, haalt hij de anderen er bij.

Ster vertrouwt Diamondclaw en wil van het water drinken. Als hij zijn hand er in steekt merkt hij dat het heel visceus is. En wanneer hij het naar zijn mond wil brengen, stroomt het dwars door zijn hand heen weer terug in de poel. Zijn hand tintelt een beetje en de vloeistof voelt aan als Elsewhere. Hij steekt zijn gewonde arm in de poel. Maar dan ontstaat er een conflict. Zijn vlees wil genezen, maar de nanobotjes in zijn arm vluchten er juist voor weg. Dit Elsewhere voelt ook anders aan dan wat hij uit zijn meditaties is gewend, het is levend en breekt technologie juist af.

Ma Si Tamuz, die als No-Moon hier voor is opgeleid, leest wat er werkelijk staat en ze begint Diamond- claw uit te lachen. Dit is helemaal geen plek van genezing, maar een maanbrug. Dat is goed, want in de buurt van Porto Libre is ook een maanbrug en zo kunnen ze Oe’al op gaan halen.

Ster is inmiddels een beetje in paniek. Hij is gaan mediteren en heeft Elsewhere opgeroepen. Maar in plaats van de sneeuwstorm waar hij normaal in terecht komt, zit hij op een klein eilandje van gras onder een boom met daarboven een sterrenhemel. Hij probeert zijn ‘eigen’ Elders terug te vinden. De sterren verdwijnen, maar de boom blijft. Hij voelt dat hij in een paradox terecht gekomen is en dan hoort hij een vrouwenstem: "Mijn zoon en kind van Autochthon, je moet een keuze maken." "Waartussen?" vraagt Ster. De stem antwoordt: "Het pad van mechaniek of van levende wezens. Een half leven is geen leven!" Hij wil nog meer vragen, maar er komt geen antwoord meer. Hij klimt in de boom en vlecht een krans van bladeren terwijl hij hier over nadenkt. Diep in zijn hart weet hij al welke keuze hij zal maken, maar hij durft het nog niet aan. Zijn cultuur en zijn godsdienst verheerlijken technologie en de staat van cyborg is waar hij altijd naar heeft gestreefd. Dat allemaal opgeven, is dat geen verraad aan zijn Maker? Verward gaat hij weer terug naar de werkelijkheid, en de bladerkrans komt mee.

De lunars voelen dat de takjes op zijn hoofd van een heilige boom komen, maar ze maken er verder geen woorden aan vuil want Ster heeft de communicator en hij moet Oe’al oproepen. Hij krijgt de Dragon King meteen aan de lijn. Oe’al vertelt dat er een medicijn gevonden is dat de infectie vertraagt, maar genezen kunnen ze het nog niet. Het blijft dodelijk. We spreken af dat de lunars hem komen ophalen ten Westen van de berg die uitziet over de stad. Ma Si voert een mooi ritueel uit en zingt het Lied van de Maanbrug. De vloeistof in het poeltje richt zich op en vormt een vliesdunne regenboogbrug die naar de ruimte achter de schepping voert. Ze lopen over de vertakkende maanbrug en vinden zonder probleem de juiste afslag, zodat ze al snel bij de berg naast Porto Libre aankomen. Daar blijkt de omschrijving ‘ten Westen van’ toch wel erg inaccuraat geweest te zijn. Het duurt langer om Oe’al te vinden dan om van Midden-Afrika naar Europa te lopen. Het was misschien ook handiger geweest als ze er aan hadden gedacht om de communicator mee te nemen. Maar toch treffen ze hem uiteindelijk en ze keren terug naar de grot waar de maanbrug uitmondt. De poort is inmiddels weer dicht en ze hebben geen idee hoe het ding open moet. Er zijn wel grotschilderingen, maar die gaan voornamelijk over de jacht en het maken van vuur. Als ze een vuurtje maken, zien ze hoog in de grot rode handafdrukken. Dus maken ze zelf ook handafdrukken. Het doet wel iets, maar er gaat geen maanbrug open. Opeens realiseert Ma Si zich wat ze vergeten is: het rituele lied. Dan valt de wand weg en kunnen ze de interdimensionele paden weer op. Eenmaal terug geneest Oe’al iedereen van hun wonden. De wond in Ster’s arm, die hij in het poeltje heeft gehouden geneest niet. Die is in stasis. Oe’al wil alles weten van de kuur die de lunars hebben bedacht. Het lijkt wel wat op het medicijn dat de dragon kings hebben bedacht. Maar dat is toch nog wat krachtiger. Iedereen krijgt een ampul, behalve Ster bij wie de kwaal inmiddels zo ver is voortgeschreden dat zijn haar uit begint te vallen. Oe’al geeft hem er twee. De bijwerkingen zijn wel hartkloppingen en een gejaagd gevoel, maar dat hebben we er graag voor over.

Na de rest van de nacht te hebben geslapen, gaan we verder. Tegen het middaguur komen we bij een zandvlakte die er volstrekt onnatuurlijk uitziet. Vijf lenzen, zoals we die al eerder hebben meegemaakt, hangen dreigend in de lucht. Voordat we verder gaan moet er verkend worden. Ster gaat er eens voor zitten. Hij maakt met de vreemde machinale magie van Autochthon een automaton van rook en stuurt die er op uit om te verkennen. Exc3xa9n van de lenzen focust zonlicht op de rooksliert. Als de rookgolem terugkeert, ademt Ster hem in en de golem doet verslag: Extra inzet van essence verhoogt de temperatuur met een factor 10 zodat de hitte van het gefocuste zonlicht 50.000 graden Fahrenheit bedraagt. De helft van de golem is al vernietigd. Waar de lichtstraal langs is geweest, ligt nu glas in plaats van zand. Men besluit de nacht af te wachten, want dit is niet te doen. Dit is net zo heet als het elementaire vuur waarin Silverclaw is gestorven. Maar als de nacht valt, realiseren we ons dat het bijna volle maan is en ook dit maanlicht is te fel. Ma Si Tamuz heeft een inval. Ze roept Luna op, de schier almachtige god/godin waar alle lunars hun macht van hebben gekregen. Na een moeilijk ritueel verschijnt in de vlammen van het kampvuur de schaduw van een wajangpop. Hoewel hij alleen gebarentaal gebruikt, begrijpt iedereen volkomen wat er gezeg wordt: De hemelse hierarchie vindt het ongebruikelijk dat een exalt voor zo’n bagatel om hulp vraagt. Maar als een van de gezaghebbenden van de hemelse stad (hij is onder meer god van de magie) wil hij wel helpen. Luna staat het toe dat er een schaduw over de maan wordt geworpen. En er is natuurlijk een prijs. Hij zelf denkt momenteel aan het vinden van een factorij-kathedraal en het terugbrengen van de inhoud daarvan in de schepping. Maar het zal van de Games of Divinity afhangen. In ieder geval zal de tegenprestatie vergelijkbaar in moeilijkheid zijn met het verduisteren van de volle maan. Als Ster opmerkt dat hij al een dringende opdracht heeft, reageert de schaduwgod geamuseerd. "Het ene sluit het andere niet uit. Autochthon wil dit ook." en hij voegt er voor Raine aan toe: "Wat jij zoekt, bevindt zich 1000 km ten Noorden en 50 km ten Westen van Ma Si’s stad in India. En laat de Bronzen Factie er niet achter komen dat ik je dit gezegd heb!" Ster trekt de stoute schoenen aan en vraagt of Autochthon het hem kwalijk zal nemen als hij voor het leven kiest. Het antwoord is helder "Autochthon kan g
een leven geven. Dat doet Gaia. Met haar hulp heeft hij de Mountain People gemaakt. En Gaia is een slechte ontwerpster. Autochthon hield erg van het leven. Maar daar was hij weer niet zo goed in. Het komt er op neer: als exalt van Autochthon wordt je uiteindelijk een volledige machine of een volledig mens. En bedenk: een machine kan niet voor zichzelf zorgen. Daar heeft hij mensen voor nodig." Nu is de keus voor Ster helder. Kiest hij er voor om een robot te worden of mens te blijven? Hij is als mens geboren en als de Maker Zelf van levende wezens houdt, dan zal hij voor het leven kiezen, wat zijn religie en zijn chefs daar ook over mogen zeggen! Maar die keuze is nu nog even niet aan de orde, want de schaduw gaat verder:

"En nu hebben jullie een demon te verslaan." De maan verduistert. Maar meteen daarop gaat vanuit het hol van de demon een soort lichtpijl omhoog. De lenzen hebben een beetje licht om te focussen, en met de magie van de demon er achter, doen ze zelfs met dit zwakke licht nog sloten schade. Diamondclaw heeft er niet zo’n last van, en Ster loopt er stoicijns doorheen, maar voor Ma Si Tamuz is het een rampzalige spitsroedenloop. Sluiers maakt een stukje van de route helemaal donker, en daardoor overleeft iedereen het. En dan staan ze voor het hol van de demon. Nou ja, hol … een dorpje waar de schimmen van de doden wild rondom een groot vuur dansen en zichzelf geselen met doorntakken.