Scorpio Rising – 6, Waning Moon, laatste kwartier
Het verbaast niemand als de sheriff zegt dat het geld van de outlaws in goede handen zal komen (waarschijnlijk zijn eigen). De party krijgt $200 losgeld en de sheriff haalt een paar schijnbaar willekeurige ‘wanted’ posters van zijn muur. De deputy zegt nog ‘goed gedaan!’ De wapens (twee geweren en twee colts) mogen ze houden.
Men wil een mijn concessie kopen en zo de Indianen weer toegang geven tot turquoise. Er wordt een plan gemaakt, er moet een concessie gekocht worden en daarna zijn ze vrij om indianen in te huren om het werk te doen: een win –win. Wolfgang (als inwoner van deze stad) samen met Doc (die zich in zijn netste pak zal steken) en Liz (als zakenvrouw) bespreken hoe ze dit gaan aanpakken. Eerst wordt contact gezocht met de eigenaren Camilla Brown (vrouw, kort blond haar, zweep) en Little Fork (half breed Indiaan, hoed, cowboy kleren, sadistische blik in ogen, grijnst veel). Wolfgang spreekt met ze af in het saloon en men wil dan de besprekingen openen.
Het afspraak maken gaat eenvoudig, maar als ze komen opdagen zijn ze terughoudend ondaks de aangeboden drank. Ook blijkt, tussen de woorden door, dat burgemeester Moses hen in zijn zakken heeft. Het is ook aan de burgemeester om concessies uit te geven, als eigenaar van de stad, en co-eigenaar van de mijn, maar of hij dat ook wil? De mijn heeft nu een monopolie. Maar, de $200 blijkt een leuk begin. Uiteindelijk wil men wel onderhandelen. Men spreekt af bij de burgemeester op vrijdag. De rest van de (twee) dagen wordt geoefend, contacten aangehaald in de stad e.d.
Vrijdag. De maan is bijna helemaal weg, een laatste sikkel.
Liz in haar nette kleding, Doc in zijn nette kleding, en ‘respected citizen’ Wolfgang gaan naar de burgemeester. Ze worden ontvangen door een timide vrouw, die haar ogen nar beneden slaat en hen aankondigt, ze beeft licht als haan man van de trap af komt. Terence Red Moses blijkt niet heel vriendelijk: zijn gezette borstkast vooruit en minachting in zijn ogen kijk hij hen aan alsof hij zich afvraagt wat ze komen doen. Ze worden ontvangen in een werkkamer en krijgen thee. De ‘mijn eigenaren’ komen iets later ook binnen. De onderhandelingen zijn stroef en ‘Red’ Moses lijkt niet te willen toegeven, daarna probeert hij het onderste uit de kan te krijgen. De initiële contracten zijn dan ook wurgcontracten, maar zelfs met beperkte kennis van wetten weten de garou met logisch nadenken wel wat dingen bij te schaven. Uiteindelijk wordt besloten dat de party oppervlakkig mag ontginnen, maar als er koper gevonden wordt, moeten ze weg ze krijgen dan een nieuw gebied. Ze mogen de resten van de mijnen hebben (waar ze in zoeken), als ze dan ook de resten afvoeren. Ze krijgen op geen enkele voorwaarde toegang tot de mijnen zelf.
Whipsaw verkoopt ondertussen nog wat paarden, de smid is wel eerst wat wantrouwend (paardendieven), maar Whipsaw weet te overtuigen en krijgt 50$. Rat’s Horizon en Whipsaw zien een Zuidelijke handelaar de stad in rijden (grijs pak, witte hoed, zwarte veter strik, witte bakkebaarden). Whipsaw merkt op dat hij naar de wyrm stinkt. Whipsaw doet navraag bij de sheriff, deze spuwt op de grond en zegt dat dit George W. Buttercup is, een slavenhandelaar uit Louisiana. Dit laat zijn achterdocht tegen de Mijn (met zijn uitbuiting van de – veelal – Ieren, die als witte slaven behandeld worden) toenemen. Is dit underground railroad werk? Rat’s Horizon loopt op een veilige afstand achter Buttercup aan en ziet dat deze zich meldt bij de burgermeester.
Whipsaw steekt de weg over naar de saloon en merkt dat Clark Manson in de klap-deuropening staat en ook Buttercup gade slaat. De twee starten een gesprek op, maar Manson heeft ‘plannen’ en wil deze nog niet delen. Hij vraag Whipsaw naar hem toe te komen als Tsunami Bob arriveert, hij stelt dat Whipsaw hem wel zal herkennen (en gaat daarna een siësta doen), hij geeft één silver hiervoor (veel geld). Tsunami Bob blijft een enorme kerel te zijn, in alle dimensies, die als een soort zandberg de stad in rijdt. Hij laat zich voorover in de paardendrinktrog vallen en komt er druipend, en marginaal schoner, uit (het water is voor het grootste gedeelte uit de trog). Whipsaw haalt Manson. Hij begroet Manson joviaal: hee ouwe kwakzalver , je hebt er een vriendje bij. Bob klopt Whipsaw vriendelijk (maar onbedoeld hard) op zijn rug. Het blijken allemaal Garou te zijn, Silent Striders.
Als de concentratie garou toeneemt in de saloon (lees: de party komt binnen) en Manson inziet dat het niet goed is om geheimzinnig te blijven doen, vertelt hij dat ze verhalen zijn gevolgd. Een van deze verhalen kent de party: het verhaal van het riet en de derde / vierde wereld. Ze zijn verbaasd als wordt verteld dat Coyote aan de Iron Rider is verschenen. Manson zegt dat er veel supernaturals zijn, en dat dat komt dor het ding dat hier in de mijnen ligt. Hij stelt dat het belangrijk is om Buttercup en de burgemeester af te luisteren. Rat’s Horizon en Doc gaan op pad. Samen vinden ze een raam, Doc schuift dat stil maar vakkundig omhoog en Rat’s horizon kan met zijn scherpe gehoor het gesprek afluisteren. De burgemeester en Buttercup zitten in de Cognac kamer en praten over koetjes en kalfjes met af en toe business. Het komt erop neer dat Buttercup toegang wil tot de mijnen. Ze hebben iets gevonden en Buttercup wil het hebben. Morgenavond wordt afgesproken.
Doc schuift het raam dicht, maar dit wordt gehoord. Rat’s reageert hierop door buiten te gaan rondscharrelen, Doc verdwijnt. Buttercup schiet, maar mist een lenige Rat’s. Snel gaan beiden terug naar de Saloon: als er iets wordt ondernomen moet het vanavond zijn want morgen gaat Buttercup.
Iedereen gaat mee, en al snel ziet men buiten de stad: de mijn. Deze heeft veel bewaking ’s avonds…vreemd. De mijn ligt niet in de umbra, maar men kan er wel bij komen via de umbra. Wolfgang neemt met Sense Weaver waar dat er zilveren wapens op het terrein liggen…ook vreemd. De umbra is hier ook druk en gevaarlijk, men blijft in de penumbra, dicht bij de gauntlet, en in ganzenpas komt men langzaam door de stroperige umbra. Men ziet een Mind Eater bane op afstand en deze ziet een pack garou op zich afkomen, voordat men iets kan ondernemen is deze door de gauntlet heen. Rat’s weet te vertellen dat dit soort banes vaker bij mijnen zitten, ze kunnen mensen overnemen. Ze leven op tweespalt en vooroordelen. Men besluit haast te maken. Rat’s horizon en Liz maken korten metten (en geluidloos) met de bewaking bij de ingang van de mijn. De donkere schacht ligt voor hen open.
Scorpio Rising – 5
Scorpio Rising – 5, Waning Moon, Third Quarter
Oraibi: de pueblo van de Hopi te gaan. Het is een oude vestiging en de Hopi zijn er trots op. Het ligt tegen de wand van de hoge rotsen, in de schaduw van de hete zon. Een kleine beek kabbelt aan de voet van de heuvels, het landschap heeft taaie en houtige begroeiing.
Iedereen wordt meegenomen door een zwijgzame, mooie, jonge vrouw (Kokyanwuti) naar de elder Winawa. Ze lopen via paden, door woningen en over plateaus verder naar boven tot ze bij een flap aankomen waarop een symbool staat die uit de Hopi Profetieën komt. Dit is de woning van de elder. Het blijkt een oude man te zijn, die met een deken over zijn knieën pienter de party aankijkt. Hij heet iedereen welkom, in Hopi, Kokyanwuti vertaalt. Hij blijkt een ‘gewone’ sterveling, maar wel een echte leider. Men krijgt geen pijp, maar drinken, en eten (maispannenkoeken en sausjes). Men spreekt over de verwondingen en in grove lijnen over wat er gebeurt is. Over monsters en offers. Over totems en Coyote’s verhaal. Winawa kijkt hen aan en zegt: ‘Weet dat dingen gebeuren voor een reden om iets te leren. Jij (en hij kijkt Whipsaw aan) vertrouwede denk ik teveel op je snelheid en behendigheid, nu heb je last van je long. Jij (en hij kijkt Wolfgang aan) vertrouwende teveel op je techniek en geweren en nu kun je moeilijker schieten. Jullie moeten leren om het samen te doen en op elkaar te vertrouwen.’
Winawa knikt en vertelt het verhaal van de Spider Woman: deze heeft de uitverkoren mensen van de derde naar de vierde wereld gebracht. Zij gebruikte hiervoor een riet. Er wordt aangenomen (ook door Winawa) dit de waterplant is. De derde wereld is vernietigd. Als Coyote zegt, en de visioenen ook, dat het riet hier is, dan is het oud en krachtig. Winawa zegt dat ze morgen ochtend terug moeten komen, voor nu zijn ze welkom om hier te blijven. Ze morgen slapen in een van de ‘doorloop’ woningen, de woningen die verschillende plateau’s met elkaar verbinden. Ach, het is droog, uit de wind en veilig. De volgende dag staan er water en maispannenkoeken voor hun deur.
Bij Winawa zijn de volgende ‘hoofden’: Tuba, Chosovi, Kokyanwuti, en Atsila (zie personae dramatis voor beschrijving). Deze hoofden geven leiding aan een society en samen kiezen ze de chieftain. Het blijkt ook nu dat dit niet allemaal supernaturals zijn, maar ze hebben allemaal een diepe band met de spirituele wereld. In het debat mag iedereen zijn verhaal doen. Daarna neemt Tuba als eerste het woord, hij vindt het hun plicht (en hij haalt de bijbel aan) om hen te helpen. Chosovi kijkt Tuba vuil aan en is fel tegen: waar meot ze beginnen? Spoorweg, steden, bisons, ziekte, dood en verderf. Atsila wil een wederdienst zien. Na onderhandeling wordt besloten dat men de oude turquoise mijn weer toegankelijk gaat maken voor de indianen: ze hebben een maand. Turquoise is een belangrijke, en heilige, steen. Dan gaat Atsila akkoord en onder die voorwaarden ook Kokyanwuti. Ondanks dat Chosovi tegen is, wordt de motie aangenomen en werkt Chosovi mee. Winawa stemt niet, want zijn stem is niet nodig.
Het ritueel wordt klaargemaakt en de party wordt opgehaald en in de brandende zon staan ze boven op de rotsen. Er is een ruime rituele cirkel, waar de grond afgevlakt is. Ze mogen hierin gaan staan. Ze krijgen iets te drinken en er vindt een chant plaats, kruiden worden verbrand: een ghost dance. Winawa zegt: jullie zullen getest worden, bij het slagen zullen jullie krijgen wat je wilt, bij het falen zullen jullie he topnieuw moeten doen.’ De groep gaat langzaam in trance en ze staan in een witte, mistige omgeving. Ze zien in de verte de druipende, wanstaltige bane die Shameful heeft gedood. ‘Het is een illusie’ wordt geroepen. ‘Het maakt deel uit van de test.’ Ze grijpen naar hun wapens…maar die zijn er niet. De bane ziet hen niet, het effect van de cirkel. Ze gaan in de aanval. De bane is niet alleen behendig en snel, hij blijkt ook sterk en taai. De pijn en het gevecht is echt. Er wordt vergeten dat het een droombeeld is. De woede en frustratie van de afgelopen dagen komt eruit. Eerst wordt er gevochten als individuen, en de bane heeft de overhand. Dan wordt er steeds meer gecoördineerd aangevallen. Whipsaw en Wolfgang omarmen hun verwondingen en stellen zich dienstbaar op. En de balans slaat om naar de garou. Dan grijpt de bane Wolfgang en een zuigarm stoot naar voren uit de borst op Wolfgang. Zo is Shameful gedood. ‘Dit is het moment dat hij afgeleid is jongens!’, probeert Wolfgang nog. Ze hakken uit volle macht en hakken de zuigarm eraf. Maar het is te laat, Wolfgang ziet nog net een viezig wit topje onder zijn huis glijden. Hij valt op de grond.
Dan is het afgelopen en alles is normaal. Ze staan in het rond in crinos en Wolfgang ligt op de grond naar zijn borst te klauwen. De Indianen lachen vriendelijk. Ondanks dat het mortals zijn (op 2 na) lijken ze niet bang, helpen hun talismannen? Zijn ze kinfolk? Liz wil nog sparren met Atsila: maar hij stelt dat ze eerst haar belofte na moet komen.
De groep besluit er werk van te maken en vertrekt diezelfde dag nog. De 4 highwaymen, met maskers en pistolen, net buiten Oraibi zijn geen match voor de weerwolven: een goede snarl hier, een shot daar, en bite en claw. In een vloek en een zucht is het voorbij. Met vier paarden rijker en vier hoofden voor de sheriff gaat men terug naar Turquoise. Met vindt ook wat geld en horloge met inscriptie: alles wordt naar de sheriff gebracht.
Tanais 96
We hebben de Throne of Dominance gevonden en de Alien computer. Condoleeza zoekt grondig en vindt geen verdere verborgen ruimtes en geheime gangen. We gaan terug naar boven en nemen de onderzeeër terug. Onderweg krijgen we een bericht van Joe Clef: “Zijn jullie bezet?” “Nee.” “We hebben een heel interessante opdracht. Het is iets dat wij ook niet begrijpen.” We varen naar Plymouth en leggen aan in het onderzee dok. Joe neemt ons mee naar een terrasje en vertelt: “Er is een kleuren anomalie gebeurd. Een heel sterke uitbarsting in Hardware Legacy nr 5. Om 07:38 uur was er één grote piek en toen was het weer weg. We hebben nooit eerder zo iets gezien.” Héé, dat is de HL waar onze ‘wederhelften’ geweest zijn. En het was niet het moment dat Der Alte aankwam en met MRA27 versmolt.
We gaan in op zijn voorstel. Als uitrusting kiezen we voor een Hardware Legacy chip van level 10, hoog genoeg om de computersystemen in te kunnen en niet zó hoog dat iedereen elkaar elkaar kent, en we mowtw kiezen voor een factie. Er zijn er vier Advertisers (reclame en indoctrinatie), Announcers (software van Virtual en Augmented Reality), Corpocrats (logistiek en hardware) of Doctor (oogsten van de chemicaliën die de HL produceert). We kiezen voor Corpocrat-identiteiten omdat die tussen de HL’s kunnen reizen en over diverse uitrusting kunnen beschikken. MRA heeft geen vermomming nodig, Er lopen genoeg cyborgs rond in de Augmented Reality van de HL’s.
De volgende ochtend gaan we op weg en we komen vroeg in de middag aan. Een gebied van 20 bij 20 km met 20 gigantische torenflats in het midden. We landen op de Corpocrat luchthaven bovenop een zo’n toren. MRA heeft vage herinneringen aan Der Alte die over de Tempest vliegt, door de 5e dimensie waar een kleur tussen groen en geel de richting ‘rechtuit’ aangeeft. Helena verandert haar gestalte [Life] van Hendrik in die van Risha, omdat die hier herkend zal worden door de zwervers. Condoleeza en Gwen vinden dat een goed idee. Condoleeza verandert in Claude, maar Gwen’s magie faalt [botch] en ze gaat in ‘unbreathing’ modus. Elaine kan geen [Life] en laat iedereen denken [Mind] dat ze er uit ziet als Chang.
Dan gaan we meten. Risha ziet geen piek op zijn [Color]meter, maar wel een paar plekken waar een incal actief zou kunnen zijn. Met [Spirit] neemt MRA de Sandmen waar: mensen in achaïsche kleding van Tanais, en oudere levensvormen zoals de schorpioenen. Voordat we naar de homeless gaan, wil MRA naar de surveillance-ruimte om de opnames van het tijdstip van de spike te bekijken. Daar hebben we genoeg bevoegdheid voor op level 10.
Om 07:38 uur is niets bijzonders gebeurd. Afgezien van een kleine kortsluiting. Er is een huishoudelijk apparaat doorgebrand. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat het tot op de honderdste seconde precies gebeurd is in flat 2 appt. 1156, het appartement van Alexander, waar we onze incal hebben gejat. Het appartement is inmiddels level 11 geworden. Dus die extra promotie heeft hij zonder de incal verdiend.
Als we bij het appartement aankomen geeft de [Color] meter aan dat er binnen geen nieuwe incal is. De deur is op slot en we kunnen hem niet openen. Met [Correspondence] zien we dat Alexander in zijn VR-hamsterbol zit. Hij beweegt niet. [Life] geeft aan dat hij dood is. Met [Matter] verandert Risha de muur in bordkarton en stoot er ‘per ongeluk’ een gat in. Binnen hangt de geur van verbrand vlees. MRA bekijkt [Time] wat er is gebeurd. Alexander is moedwillig in de VR-bal gestapt. Hij had een fanatiek-waanzinnige blik in zijn ogen, alsof hij iets groots verwachtte. Toen was de kortsluiting en de Color-spike. Hij werd geëlectrocuteerd. Zo te zien heeft hij aan het apparaat zitten knutselen. Er is een brandstofcel aan vast gemaakt en daarin vinden we as van verbrande Kleur – de restanten hebben een tempest kwaliteit, een soort Zonium. Er is echt heel veel Color doorheen gegaan. Al die extra energie was nodig om de VR-module van energie te voorzien.
MRA27 ruikt een rioollucht en voelt slijm aan de buitenkant van de brandstofcel. Hij herkent het als een duur ding. Hier is grof geld voor betaald. Claude vindt voetsporen van acht humanoïden die kort na de explosie binnen zijn gekomen. De grendels en sloten zijn onaangeroerd, ze zijn er doorheen gelopen alsof de deur er niet was. Chang vindt het beveiligingssysteem van Alexander, het interne opnamesysteem was door Alexander zelf uitgezet. Risha vindt een nietszeggend afscheidsbriefje. Er zitten nog een paar credits in zijn kluis.
We denken dat hij zichzelf heeft geüpload in Virtual Reality. Via de Corpocrats en de Announcers kunnen we achterhalen waar hij was ingelogd. Maar eerst kijken we met [Time] naar de tien minuten na de explosie. Vlak na de explosie zien we de humanoïden binnenkomen. Ze zijn bedekt met rioolslijm en dragen alleen een lendendoek en een Afrikaans aandoend masker met opgeplakte ogen. Ze lijken primitief, maar lopen gewoon door de hightech deur heen. Ze zijn duidelijk gefrustreerd dat ze te laat zijn. Ze vinden een briefje op de VR-bol. “Fuck you!” staat er op. De Muckmen verscheuren het boos en spoelen het door de wc. Nu de 10 minuten voor de explosie: [Time] laat zien hoe Alexander gehaast en gespannen de brandstofcel monteert. Hij vecht tegen de tijd, het is ‘Now or never’! En het moment van explosie is echt maar seconden voordat de Muckmen binnenkomen.
Claude volgt de voetsporen naar buiten het appartement, via de trappenhuizen omlaag, helemaal naar buiten en daar vindt Claude dat het spoor verder gaat naar gebouw 12. We bekijken de plattegrond. In dit gebouw ontdekken we met [Correspondence] dat hier een enorme ruimte niet op de level 10 kaart voorkomt. Maar het spoor gaat de kelder in en loopt daar door op een blinde muur. We vinden een dichtgemetselde doorgang. MRA breekt het open en we vinden een oude slijmerige standpijp die naar riool stinkt. Iedere paar minuten wordt er het reservoir van een hele verdieping door naar beneden gespoeld. Bah!
Risha gaat op de Corpocrat afdeling van dit gebouw een aantal duikpakken, zuignappen en andere rioolinspecteursuitrusting regelen. In afwachting van de levering gaan we maar even hacken. Met [Computer en Wits] ontdekken we dat Alexander zijn VR-hamsterbal had ingelogd op ‘unformatted space’. Dat is waar gevaarlijke software, zoals spontane artificiële intelligentie en lethal code, heen geschoten wordt om te sterven. Risha vraagt zich opeens af: Wilde hij de ultieme zelfmoord plegen, of had hij een uitweg gevonden uit de 5D-realiteit? Color en Elsewhere, Darkwhere en Nowhere zijn binnenin Igrot. Maar De Tempest is buiten Igrot. Dan zou je misschien via de Tempest ook uit deze twee werelden kunnen ontsnappen. Wij kunnen de Tempest in…
Gwen ontdekt dat het riool niet onderhouden wordt, de kaart is zoek en er wordt niets nuttigs uit het rioolslib gehaald. Met [Perception en Investigation] leert ze wel dat de afvoerbuizen leiden naar een cirkelvormig kanaal. Flat 12 staat fier boven het centrum.
Voordat we naar beneden gaan, trekken MRA27, Risha en Chang duikpakken aan, Gwen gaat in Unbreathing en Claude maakt een [Forces]bubbel om zich heen. We komen uit in een groot reservoir, diep onder de grond met een gatenkaas er omheen van actieve rioolbuizen en buizen waar niets uit lijkt te komen. Ver boven ons is een heel vaag lichtje. De hoogte van het slijm lijkt in de loop der millennia langzaam te zijn gedaald, waardoor er gangen bloot zijn komen te liggen. Hier zijn geen schimmels. We zoeken voetsporen en weten met zekerheid dat de droge gangen niet gebruikt worden. Er staat een heel lichte stroming, dus al dat afvalwater gaat ergens naar toe. We zwemmen met de stroom mee. Bij toeval ontdekt Claude onder de wateroppervlakte een nog doorgang, en deze lijkt wèl veel gebruikt te worden. We komen boven in een pikdonkere ruimte. Risha gebruikt echolokatie [Correspondence] en ontdekt dat we in het midden een koepel van ongeveer 500 meter diameter opgedoken zijn. Met [Forces en Life] zien we vage schimmen. Een menigte van mensachtige wezens loopt naar de oever om ons te bekijken. Met [Mind] proberen we te communiceren: “We come in peace! Mogen we binnenkomen?”
“Dat moeten we aan onze bazen vragen, maar van ons wel.”
Ze deinzen weg voor ons lampje, dus dat doen we maar uit en we gebruiken andere zintuigen [Forces, Correspondence, Life, etc]. We worden meegevoerd naar een kamer, waar we de met slijm bedekte wezens met de maskers ontmoeten.
“Zo. Nieuwe klanten?”
“Kleur?” vraagt Claude.
“Ja, wij handelen in kleur, met rente. En ook artefacten zijn geen probleem. Wij willen levensmiddelen en technologie.”
“Now we’re talking.”
Met [Life] ontdekt hang we dat deze wezens ooit mensen zijn geweest, er is lang geleden iets mee gebeurd.
Risha kijkt met [Color] en ziet dat alleen de gemaskerden Color hebben, de rest niet.
“Hadden jullie een deal met Alexander?” vraagt Claude.
“Dus zo kwamen jullie ons op het spoor. Die heeft de boel opgelicht en hij is ons ontglipt. Hij had een incal van ons in bruikleen en nooit teruggegeven. Toen we er om vroegen bood hij een double-or-nothing deal kleur aan en die is hij ook niet nagekomen. Hij was de incal-dealer.”
“Er zijn meer mensen in de bovenwereld die kleur willen.”
“En wij zijn onze contactpersoon kwijt. Zullen wij elkaar beter leren kennen door handel?”
3 xp
Scorpio Rising – 4
Waning Moon, Third Quarter
Het is midden in de nacht als Wolfgang aan zijn verhaal begint over het wedervaren. De Lupus ragabash Coyote Laughs (nu als wolf) maakt achter Wolfgang kippengebaren op het moment dat Wolfgang zijn eigen acties begint te verhalen, de Uktena liggen in een scheur. Aansluitend, Rat’s Horizon en Coyote Laughs kletsen wat via Mindspeak tot het gesprek op Whippoorwill komt. Shameful Remembrance ligt achter hen op de rand te staren naar de sterren en de waning moon.
Er is een nieuwe totem in Death Valley: Whippoorwill. Liluye zit meteen recthtop, neemt een slok drank en vertelt dat deze totem een Wyrm totem spirit is. Een oude, nog uit de tijd dat de Wyrm-Wyld-Weaver triade in balans was. Het is een soort psychopompus – een geest die zielen vervoert van leven naar dood – maar ook eentje die zwakke en zieke elementen uitschakelt (en geofferd wil zien). Nu de wyrm gecorrumpeerd is en Whippoorwill hier zit, is het duidelijk dat dit geen Caern of Visions meer is, maar een caerm of corruption. Hoe Whippoorwill veranderd is na de Wyrm’s corruption is onduidelijk. Dat verklaart de aanwezigheid van de Scrags, maar niet die van de pattern spiders, weaver spirits. Ook de inmenging van Coyote in het geheel is vreemd, al is Coyote wel een chaotische en gekke – maar sterke – totem spirit en dus moet men er zich ook niet teveel over afvragen. Wel weer vreemd dat hij zich aan de Iron Rider Wolfgang laat zien…een garou die geassocieerd is met weaver spirits.
Dan een kreet. Liz en Doc springen op en zien een grote bane bij Shameful. Hij is lang en tanig, zijn huid lijkt te druipen. Hij heeft lange slanke vingers met zuignappen. “Souleater!” roept Liluye. Liz en Doc sprinten erheen, Rat’s veranderd in een mens en volgt. Whipsaw struikelt en Wolfgang probeert een goed schot te krijgen, dat is moeilijk met maar één arm. De bane grijpt Shameful klemvast. Er verschijnt een derde arm midden op zijn borstkast, die schiet naar Shameful en hecht zich vast. De Uktena gooien tomahawks en schieten pijlen (een metis heeft niet zo veel waarde), Liz slaat, Doc slaat: maar de bane is behendig en een enorme weerstand, het is allemaal mis of doet hem geen schade. Alleen Rat’s Horizon, die uithaalt met een pikhouweel, doet het ding flinke schade. De bane krijst, het geluid resoneert en is hoog: de helft van de party en de helft van de tribe valt op de grond, zij het met vinger is hun oren (maar wel nog met coherente gedachten), zij het dat ze willen dat dit lawaai stopt. Dan laat de bane Shameful los, die op de grond ineenzakt, en laat zich achter over van de richel death valley in vallen. Pijlen, speren en kogels gaan er achter aan…maar dat die de bane doden is zeer onwaarschijnlijk.
Liluye en Mouse Moon onderzoeken Shameful. Hij is geïnfecteerd, maar hier zijn geen genezers, Daarvoor moeten ze naar Oraibi, een Pueblo (Hopi) stad nabij Turquoise. Mouse Moon zegt dat Wolfgang en Whipsaw daar ook genezing kunnen vinden voor hun battle scars. Liluye zegt dat ze het kamp hier gaan opbreken en naar het oosten gaan. De party mag ook mee daarheen, daar zijn ook genezers. Maar Shameful heeft niet zoveel tijd. De party gaat slapen, de Uktena proberen nog een ritueel dat spirits tot rust brengt, hopelijk geeft dat Shameful iets meer tijd. Doc, met zijn kennis van allerlei vreemde substanties, onderzoekt Shameful ook. Als hij de oppervlakkige wond aanraakt, dan krijgt hij een visioen van voorbij de storm, de mijnen bij Turquoise, er ligt iets in de mijnen dat gevonden wil worden. Dit sluit aan bij het visioen dat Wolfgang van Coyote had gekregen. Als Liluye over de combinatie van deze twee visioenen gevraagd wordt, dan zegt ze dat dit Hopi lore is. Ze weet er weinig van behalve dat de Hopi geloven dat dit de 4e wereld is en dat de mensen van de 3e naar de 4e wereld zijn geklommen. Nog een reden om naar Oraibi te gaan.
De volgende dag gaat iedereen op weg. Shameful ligt inde kar en heeft zware koorts. De eerste dagen zijn rustig, iedereen heeft de kans om bij te komen en vaardigheden te oefenen. Wolfgang wil graag experimenteren met nieuwe kogels. Shameful gromt iets (‘lawaai’) en valt hem aan. Ze tuimelen uit de kar. Rat’s wordt Crinos en probeert ze te scheiden, maar het wordt een gevecht. Doc probeert hem ook te kalmeren, Shameful valt nu hem aan. Liz duikt op een arm, maar de razernij van Shameful maakt hem beresterk en hij sleept haar mee. Maar het kost veel energie, op gegeven moment stort Shameful in en komt weer bij zinnen. Bezeten? Shameful herinnert zich weinig. Hij droomde over oorlogstrommels. Rat’s stelt een Mindspeak voor over de dromen. Shameful gaat akkoord. De dromen zijn verwarrend, koortsig, een terugkerend beeld is dat van een pulserende witte made. “Sluipwesp”, merkt Liz op. Maar men heeft te weinig kennis over insecten om er iets verstandigs over te zeggen. Whipsaw stelt voor om haast te maken en wordt een schema opgesteld. Whipsaw wil wel vooruit reizen met Shameful, maar dat wordt als te gevaarlijk bevonden. Ze binden hem vast en reizen door.
Whipsaw vraagt zich ook af hoe ver hij heen is. Rat’s ruikt aan Shameful, hij is zeer ernstig ziek. Doc probeert een rite of cleansing: hij trekt een cirkel en begint. Shameful springt omhoog, rukt de touwen los maar komt niet door de cirkel heen, met al zijn kracht lukt het hem bijna om de cirkel te breken. Garou kunnen door de cirkel heen, Shameful is dus geen Garou meer. Whipsaw wil hem doodmaken op basis van de litany: (ongeneeslijke) ziekte. Hij stelt ook voor om Whippoorwill hierbij te betrekken. De vogel komt uit de mouw: Whipsaw heeft Whippoorwill als totem geaccepteerd. Een korte discussie ontstaat, maar haast is geboden. Men is het erover eens dat Whippoorwill op zijn functie aan te spreken en op te roepen acceptabel is in deze situatie. Whipsaw begint de Whippoorwill-fluit, dit wordt een gededicate offer. De fluit wordt beantwoord vanuit de hele omgeving, al is geen vogel te zien: de totem spirit is hier persoonlijk op aan het letten. Wolfgang lijkt even in gedachten. Shameful wordt over een steen gebonden en een klaive wordt in zijn borst gedreven. Whipsaw heft het hart uit de borstkast en draagt die op aan Whippoorwill, deze accepteert. Shameful sterft. Twee kleine handen komen uit de wond: een baby-bane souleater. Rat’s slaat weer met zijn pikhouweel, maar het afgrijnzen maakt dat hij niet goed raakt. Liz slaat met een bijl en eindigt de existentie van dit wezen: klein maar nu al taai is de conclusie. Verbanden. Ondanks alles weet Doc een glimlach op gezichten te krijgen met het opperen van een sacred hunt op tumbleweed.
De Howl of Lament begint. Whipsaw geeft over. Liz merkt op dat zijn visioen hem naar zijn dood heeft geleidt, wat betekent dat voor de andere visoenen? Ook gaat de discussie over Whippoorwill en de acties van Whipsaw door: Whippoorwill wil namelijk offers. Maar men komt er niet uit.
Na een paar dagen komt met aan bij Oraibi (Orayvi). Er is (droog) gras, struiken, cactussen en andere vegetatie die aangepast zijn aan dit klimaat. De woningen zijn tegen de bergwand aan gebouwd, en gedeeltelijk erin, in de schaduw van de rots. De Hopi zien zichzelf aan een geciviliseerde stam en dat blijkt uit hoe de party ontvangen wordt: afstandelijk, maar beschaafd. De sieraden, potten en aardewerk is van hoge kwaliteit. Rat’s (in lupus vorm) krijgt (ongevraagd) een bakje water aangeboden van een klein meisje en deze laat haar polsje ruiken. De groep gaat uit elkaar.
De groep (minus Rat’s) gaat lopen naar het vuur dat een paar niveau naar boven op een van de daken brandt. Er komt muziek vandaan en er dansen mensen. Ze lopen via trappen en daken naar het platform en zien dan het een soort rituele dans is. Er zijn mensen in maskers die een verhaal vertellen met dans en beweging. Als de wyrmbringers/blanken komen kijken veranderd de dans in een satirische karikatuur van het gedrag van de blanken: ruw en bruusk. Wolfgang springt hierop in door mee te gaan dansen. Het veranderd in een woordeloze dialoog. Een man in een buffel masker mime’t het doodgaan van bisons en dat blanken alleen de tong eten. Wolfgang weerlegd en dat blanken ook dingen kunnen leren en creëren. Doc vraagt een omstaander naar een genezer, deze wijst op een danser.
Ondertussen: Rat’s Horizon komt snel op het spoor van een mooie, roodbruine lupus wolf Sunchaser: een Red Talon die neerkijkt op de niet-pure-breed-en-erg-‘mongrel’ achtige Bone Gnawer. Na wat heen en weer wordt er besloten dat Sunchaser, voor een minor boon, wil helpen. Als Rat’s begint over de bane is het duidelijk: ja tegen vechten! Maar over de Iron Riders is hij ook uitgesproken: bah! Dumpen! Ook nog een Silverfang? Da’s niks. Een Silent Strider…dat is nog wel acceptabel. Hij brengt Rat’s naar een platform waar de rest van de party al staat. “Kijk je vrienden hebben hen al gevonden. Maar dit zijn de shamanen, niet de leider.”
Doc grijp een trommel en Wolfgang naar zijn harmonica. De verwondingen worden uitgespeeld (arm en long). Rat’s gaat meedansen tot verbazing van Sunchaser en het aanwezige publiek (wolven zijn heilige dieren). Doc haakt hierop in met ‘wolven getrommel’, Whipsaw met een sterke baslijn en Wolfgang met de melodie. Na afloop overlegt Sunchaser (woordenloos) met een danser, beide kijken naar de party.
Scorpio Rising – 3
OOC, het is nuttig om hier voor jullie informatie de rules voor spirit (en dus ook bane, maar niet fomor/mockery) combat weer te geven:
Init: Will+Gno
Ess: Health
Gnosis: Mental, social rolls
Willpower (hoeft hiervoor niet uitgegeven te worden): Moving, attacking, soaking
Rage: Damage
De sessie:
Liluye stuurt de groep door naar Mouse Moon. Het is al laat en iedereen is moe en afgedraaid door de lange rit, maar de natives hebben geen zin om te wachten. Eerst maar eens ‘cleansen’
Mouse Moon is een jonge vrouwelijke Uktena theurg met gevlochten haar en veel kralenkettingen (Turquoise komt als half-edelsteen het meeste voor). Ze praat niet veel met de wyrmbringers en neemt hen mee naar een Sweat Lodge. De aarden Hogan heeft een klein luchtgat aan de bovenkant. De groep wordt gevraagd om hun kleren uit te doen en spullen af te leggen. Nadat ze plaats hebben genomen krijgt ieder een drankje in een aardenwerken schaaltje. Ze kijken er verdacht naar, maar dit zou wel een heel omslachtige wijze zijn om hen dood te maken. Het smaakt bitter en zout met een vreemde zoete nasmaak. Dan gaat het vuur en de rook pas echt goed aan. Mouse Moon loopt een paar keer rond de groep die rond het vuur zit. Ze strooit kruiden op het vuur, ze chant en vertrekt. Na 10 minuten merkt iedereen behalve de Ragabash Doc en Shameful dat ze behoefte hebben om naar hun niet ‘natural form’ te gaan, dus de vorm tegenovergesteld aan hun natural form: primal urge. Rat’s horizon wordt een grote zwaar behaarde man met een slecht kapsel laarzen en een unibrow (25). De Metis Shameful blijft in crinos. Doc heeft veel weersstand opgebouwd door zijn eigen brouwsels en weerstaat het effect en switched zelf. Het werkt verkwikkend en rustgevend. Als ze na een uur buiten komen zijn hun kleren ‘gezegend’ op een ‘speciale manier’, ze ruiken nu een beetje, maar bijkomstig is dat ze wel dedicated zijn (dat dan weer wel); de spullen (voorzover niet al eerder gedaan) ook.
Verfrist gaat de party op pad. Ze dalen af in de koude nachtelijke death valley. Langs d erotsen omlaag en lopen. Een groepje indianen staat op de rand te kijken. Ze zijn nog niet uit het zichtsveld of ze worden aangevallen door een groep van 6 Scrags: vlijmscherpe, dolk achtige uitstekels op hun klauwen, hard pantser. De stoottroepen van de Wyrm. De krengen zijn taai en slaan hard. Ze hebben ook beschikking over veel ‘rage’ en een ability die aanzet tot frenzy. Whipsaw vol getroffen door een Scrag klauw die hem doorboort, zijn long geperforeerd en Whipsaw stervende. Zijn instinct en rage redden hem. De wonden sluiten, maar laten ene extreem hinderlijk litteken na (collapsed lung). Wolfgang’s schouder wordt doorboort, zijn slagader is opengereten. Hij strompelt achteruit en ook bij hem doet de rage zijn werk, maar zijn arm is niet meer te gebruiken (withered arm). Men gaat massaal in Crinos. Liz weet als eerste om een af te maken. Maar ook bij haar is de prijs hoog, gewond, en geestelijk en lichamelijk (rage en willpower uitgegeven). De Scrags gebruiken hun ‘frenzy’ ability. Wolfgang zet het op een lopen (fox frenzy), maar de rest of weerstaat of gaat in berserk frenzy. Het feit dat ze samen het Indianen ritueel hebben gedaan helpt hen nu een beetje dat ze elkaar niet direct afslachten maar eerst de scrags aanvallen. Shameful legt er ook een om, maar ook bij hem was het een gevecht op leven en dood. Doc volgt en daarna Rat’s Horizon. Als laatste worden Whipsaw en Wolfgang ontzet. Wolfgang moet ook nog het (uit)lachen van de Natives op de richel verdragen. Dit is dus de reden dat de Uktena niet meer zo veel hier komen, er lopen hier veel banes rond.
Na een poos lopen, de rand van Death Valley is niet meer te zien. Komen ze 4 Pattern Spiders tegen, de stoottroepen van de Weaver. Vreemd. Ze dansen en wiegen op hun poten en hebben de party gezien. Whipsaw en Wolfgang proberen te communiceren, maar de Spiders zijn in gevechtsmodus: de reality deviants moeten weg. Een nieuw gevecht. De party gaat nu snel in crinos, dat is nodig want het pantser van de spinnen is extreem taai en ze hebben een charm op elkaar gedaan. Gelukkig slaan ze niet hard. Maar de krijgers (Liz, Shameful) worden getroffen door hun draden en ze merken dat onmiddellijk hun kracht en energie achteruit gaan: de spinnen proberen hen in de gauntlet te spinnen. Het gevecht duurt lang. Wolfgang probeert te schieten, maar kogels doen het niet zo goed. De krijgers worden steeds zwakker. Whipsaw danst en springt in het rond en de Spider heeft veel moeite met hem te raken. Doc weet er als eerste een om te leggen en dan gaat de party pas echt samenwerken: eerst de krijgers bevrijden. Bij Liz werkt dat en haar spider sneuvelt. Bij Shameful komt het te laat en Shameful verdwijnt uit de realiteit. Nog twee spinnen worden doodgemaakt. Rat’s Horizon en Wolfgang gaan de Umbra in om Shameful te helpen. De gauntlet is hier zo dun (2) dat Rat’s – die zich braaf afstelt op de umbra en dan door de gauntlet stapt – te ver doorschiet. Het gaat Wolfgang beter af. Liz slacht ondertussen, met zichtbaar plezier, de laatste Spider af.
De Umbra is een chaos, paarse psychedelische flarden tegen een zwarte achtergrond, in een klokende massa van groen en blauw. Aan de rand van deze umbral storm spirits, heel veel. Vogels meent Rat’s te zien. Thunderbirds? Ze zijn niet ver van het oog van de storm, niet ver van de caern. Maar eerst Shameful. De storm geselt beide garou. Maar ze grijpen de verzwakte Shameful vast, trekken de draden los en nemen hem mee door de gauntlet. Eenmaal uit de gauntlet en terug op de wereld krijgt Shameful snel energie terug. Rat’s vertelt wat hij gezien heeft en ze gaan verder.
De plek van de caern ziet in de realiteit uit als een doodnormale plek in death valley, kaal en droog. Maar spiritueel is hier een enorme kracht, en het voelt slecht. De gauntlet is 1, dat is belachelijk dun. Whipsaw en Doc nemen een kijkje in het oog van de storm. Het idee is om te kijken of er een Totem Spirit zit. En die zit er inderdaad. Een dreigende stem vraagt de garou wat ze komen doen. De garou stellen zich voor en vragen hoe ze de entiteit moeten aanspreken. ‘Whippoorwill’ zegt de greater spirit en hij begint te vertellen over zijn daden, grootheid en functie; dat waren dus de vogels die Rat’s zag. Whipsaw ziet Whippoorwill als een bondgenoot van Anubis, een psychopompus. Maar de ragabash steekt de draad met vogels en zegt dat ratten (zijn totem) graag vogels eet. Whippoorwill kan er niet om lachen en gooit Doc de Umbra uit. Whipsaw blijft nog even spreken met de totem spirit. Pas dan keert hij terug verwilderd en gechoqueerd.
Ondertussen hadden Shameful en Wolfgang een visioen van een cowboy die en deurtje openmaakt in hun geest en even in de helverlichte deuropening staat. Ze horen het geratel van zijn sporen en hij klopt zijn hoed af. Coyote. Nog een totem spirit. Mogelijk de originele van deze plek. Coyote waarschuwt hen: dit is een gevaarlijke plek. Ga weg. De mijnen van Turquoise. Daar ligt iets dat jullie kan helpen, maar pas op, het kan ook corrumperen. Dan gooit hij zacht vloekend zijn schoenen in een hoek van de geest en loopt weg (en doet de deur dicht.) Dit visioen delen ze, misschien is de caern (Visions) nog niet zijn complete oorspronkelijke kracht kwijt?
Whipsaw zegt niet veel over het gesprek, maar op de terugreis naar Furnace Point wordt de party niet meer lastig gevallen door banes. De Indianen onthalen de party nu met respect, ze hebben zich bewezen: het is laat maar nu tijd voor verhalen.
Scorpio Rising – 2
In de ochtend wordt verder gereisd, eerst terug naar Turquoise voor spullen en om alles in orde te maken voor de tocht naar Death Valley (Utah Territory). Rat’s Horizon en Shameful zijn in lupus vorm. Bij het inkopen van de spullen blijkt dat de gunshop owner wel weet wat ze moeten doen met de Indianen die de postkoets overvallen hebben. Het is ras racist, maar hij heeft wel verstand van schiet-tuig. Wolfgang en Liz kopen nog (kleine) pistolen (derringer dubbelloops) e.d. Wolfgang wil ook graag nog een verrassing laten zien aan zijn nieuwe kompanen. Thuis heeft hij een grote koperen pot still, het enorme koperen geval is niet eenvoudig geweest om te bouwen en hij hoopt het nog verder te vervolmaken. De glazen met poteen gaan broederlijk van hand tot hand.
Dan op reis. Het eerste stuk gaat voorspoedig. Als men na twee dagen een boerderij tegenkomt besluit men te vragen of men daar mag overnachten. Met stapt af bij de poort en loopt door het houten hek naar binnen. De boer heeft hen gezien en staat als een donkere schaduw in de deuropening. Het is donker buiten en het koelt snel af. Vanuit de boerderij straalt het gele warme licht hen tegemoet. ‘Goed volk’ roept Whipsaw. Shameful en Rat’s Horizon blijven buiten en besluiten om in de schuur te gaan slapen.
De rest van de party loopt naar binnen, de deur staat open voor hen. Ze staan net binnen als vanachter de deur de boer uithaalt met een grote klief-bijl. Hij raakt Whipsaw hard, deze gaat in crinos. De man lijkt een bijzonder smerige samensmelting van paard en mens. Vooral zijn hoofd lijkt in tweeën gespleten: een helft een gevelde half-paard-half mens, de andere helft nog ‘normaal’ mens, met vochtige, diep roze draden die beide kanten verbinden. De twee kinderen kruipen zeer snel dichterbij, insektachtigen, ze hebben mesjes en scharen vast. De vrouw is van hetzelfde type als de man, alleen half schaap, half mens. Mockeries (fomor)! De vrouw weet Doc te raken. De kinderen vallen Liz en Wolfgang aan. En ook zij weten raak te steken. Een gevecht ontvlamd. Iedereen behalve Wolfgang gaat in crinos.
Buiten zijn Rat’s Horizon en Shameful in de schuur: paarden aan de ene kant schapen aan de andere. De beesten zien er een beetje ondervoed uit. Achter in de schuur hangen karkassen van het houten plafond aan vleeshaken. Er is een zware houten tafel waarop slachtinstrumenten liggen. Er hangt vlees te drogen. De karkassen zijn menselijk: dit zijn menseneters! Snel gaan beiden naar het huis waar het gevecht al is losgebarsten. Samen maken ze er korte metten van. Ze laten de schapen vrij (op een na die ze opeten), nemen de paarden mee en steken de boerderij in brand.
Het is volle maan als ze Utah territory inrijden. Het gebied is rotsachtig en er zijn tumbleweed. Rat’s Horizon gaat boven op een rots zitten en huilt naar de maan, het klassieke beeld van een grote witte man en het silhouet van een wolf. Volgende dag. Dit is Indianen gebied, maar er gebeurd niets. Avond: er wordt wacht gehouden. Maar als ze wakker worden is tegen de wind in, op afstand, door vier personen tegen een rots gezeken. De party wordt in de maling genomen. Als ze gaan rijden zien ze boven op een berg/rots een native staan. Ze roepen en gebaren, maar hij/zij reageert niet. Dit houdt aan en het gaat Wolfgang irriteren, deze laat een Howl of Mocking horen. Hoe kunstzinnig hij de performance ook maakt (ad libjes en alles), dit is een belediging, al heeft hij dat niet door. Liz wil hem laten stoppen en is behoorlijk boos. Ze kijkt hem recht in de ogen en sist: zwijg! Maar Wolfgang kijkt terug, de Galliard is bijzonder wilskrachtig en Liz verliest het geduld en gaat in Berserk-frenzy. Ze gaat hem in kleine stukjes rijten, misschien dat hij dan lusitert? Wolfgang kiest eieren voor zijn geld en zet het op een lopen. Liz er achter aan, pas als hij uit zicht is komt ze weer tot zichzelf. Doc vindt het humoristisch en Shameful vraagt zich oprecht af of dit normaal is. Nee, weet Whipsaw hem te vertellen, aar het kan gebeuren vooral bij onervaren groepen.
De dag gaat verder. Ineens, vanachter twee rotsen (links en rechts) komen er twee indianen naast hen rijden, op enige afstand. Niet veel later nog twee. En dan nog twee. Intimidatie? Ze zeggen niets en doen niets. Ze proberen wel de groep subtiel bij te sturen. Pas als de groep wil gaan afslaan richting Death Valley, wijken ze niet en staan in de weg. Ze wijzen en gebaren: Nee, richting Kansas Territory jullie. De groep maakt duidelijk dat ze naar Death Valley moeten ivm een visioen. Dan neemt, onmiskenbaar, een mooie mannelijke Garou het woord, Ahroun Little Red Fox. Ze mogen verder naar hun dorp Furnace Point, dan besluit de Uktena Theurg Alpha Liliyu wat er met hun gaat gebeuren.
Ze worden niet vriendelijk ontvangen: achterdocht, woede vanwege onrecht dat is aangedaan, vooroordelen. De Hogan van de elder is donker en rokerig. Er brandt een vuur men zit op dierenhuiden. De elder is een vrouw van middelbare leeftijd die er geleefd uitzet. In de lemen hut hangt de geur van sterke drank. Ze stelt zich niet voor maar vertelt:
“Coyote had een vrouw. En hij was dol op zijn vrouw. Ze waren heel verliefd. Maar op een dag ging ze dood en Coyote was verdrietig. Hij vroeg advies aan wasbeer en haas. Hij vroeg raad aan vogels en vissen. Niemand kon hem helpen. Maar de grote geest hoorde het en gaf Coyote de instructies wat hij moest doen. Hij moest reizen, tot hij bij een bepaald gebied kwam. Hij moest een ritueel doen, op het juiste tijdstip, met de juiste middelen. Dan zou een poort naar de onderwereld opengaan. Daar mocht hij naar binnen. Binnen mocht hij niet eten, niet drinken en hij mocht de zon niet zien opkomen.
Coyote ging lopen. Hij deed alles wat er gevraagd was. Hij kwam bij het gebied en voerde het ritueel perfect uit. De poort verscheen en Coyote ging erdoorheen. Hij zag op die vlakte waar hij was de schimmen van overledenen. Er waren spookmuren en ze hadden plezier met elkaar. Er was eten en drinken en hoewel hij honger en dorst had, dronk Coyote niet en at hij niet. Hij voldeed aan ieder taboe en toen moest hij gaan en mocht hij zijn vrouw meenemen. Ze gingen terug en de zon kwam op. Coyote keek op om te zien hoe de zon over de rotsen zou schijnen en toen vervaagde alles. Alles was weg. Zijn vrouw zag hij nooit meer.
Dat, is het verhaal van de Caern van Death Valley. Wat brengt jullie hier?”
Whipsaw vertelt dat hij het verhaal herkent, alleen met andere personages. Hij had geen idee dat het hier had plaatsgevonden. De party vertelt van Shameful en het visioen. Liliyu beaamt dat er iets aan de hand is met de umbra en dat het niet veilig is. Ze zijn al een tijd niet meer naar de caern zelf geweest. Ze zegt dat de party zich moet bewijzen. Er zijn veel slechte ervaringen geweest met Wyrmbringers en de Howl van de galliard heeft ook niet veel goeds gedaan. Wolfgang mompelt een excuses.
“Ga naar de caern en kijk wat daar nu is.”
Scorpio Rising – 1
1860 New Mexico Territory
Het mijnwerkersdorpje Turquoise (later Gleeson) is booming. Het winnen van turquoise (heilig voor de Indianen) heeft plaats gemaakt voor het winnen van koper.
De Pony express komt binnen gereden. Whipsaw heet de jonge man met een mediterraan uiterlijk, hij heeft een leren hoed, twee colts, geweer. Hij heeft een brief voor Miss Brown, van haar vader.
Miss Brown (Liz)draagt een rijkostuum en blijkt een vrouw uit een stuk te zijn, welgesteld, maar niet van een kleintje vervaard. De brief vertelt dat de volgende Wells Fargo koets de papieren en contracten zal hebben, of ze erop wil letten. Er kunnen vast goede handelsbetrekkingen opgeknoopt worden met de mijneigenaar en de lokale bank(en).
Ze gaan drinken in de lokale saloon, daar zit de pianist in een blauw pak en witte hoed nog te relaxen (Wolfgang). Er komt drank op tafel en dat lokt weer andere gasten, waaronder een concurrent van Clark Manson (de lokale Snake oil liniment verkoper): John ‘Doc’ Wheeler die zijn bolhoed rechtzet, uit zijn wagen klimt en ook richting saloon gaat. Myra ‘Belle Starr’ Shirley vraagt of Wolfgang niet eens wat muziek wil gaan maken, want de saloon loopt ineens vol. Buiten zit een verwilderde hond, die rustig alles gade slaat. Het beest krijgt een bot van de begrafenisondernemer.
Niet lang daarna komt de deputy binnen stormen: de postkoets is overvallen. Reizigers hebben het zojuist doorgegeven. Doc kijkt eens goed naar de hond en herkend de gevlekte vacht als een kenmerk van Bonegnawers, hij spreek het dier aan…en via mindspeak geeft hij antwoord. Liz wil op onderzoek uitgaan, de papieren van haar vader, de rest wil wel een uitje en gaan mee als bodyguard. Het is een stuk reizen, ze moeten overnachten. Maar ze liggen flink voor op de sheriff. Die avond vermoed iedereen dat hier een groep supernaturals zit, Whipsaw doet een howl of introduction en die wordt beantwoord. Whipsaw blijkt Silent Strider Philodox, Doc, Bonegnawer Ragabash. De half hond/coyote blijkt een A Rat’s Horizon te heten en is een theurg. Wolfgang een Iron Rider Galliard, en Liz een Silver Fang Ahroun.
De volgende dag komen ze aan bij de postkoets. Het ding ligt op zijn kant, kapot, de paarden dood, de mensen gescalpeerd en pijlen met veren eraan steken uit de koets. De eerste impressie is indianen. Totdat er nader wordt onderzocht. Indianen schieten niet met pijlen waaraan veren bungelen. Ook lijkt een van de paarden te zijn gestoven omdat zijn bloed ‘weg’ is. De kostbare papieren en de koffers zijn er nog, wat waardevolle dingen (geld, horloges, sierraden e.d.) zijn wel weg. Vreemd.
Ze zijn druk bezig met onderzoeken als een druk doende tiener aan komt sjeezen op een paard. Hij lijkt een halfbloed native te zijn en begint een warrig verhaal over visoenen, de overval die in het visioen zat en…en… en dan doet hij blatant de howl of introduction. Hij noemt zichzelf Shameful Remembrance, omdat hij een metis is, zijn moeder was een Uktena en was verbannen, nu is ze overleden (natural causes). Zijn vader kent hij niet. Hij is niet geïnitieerd maar kent de litany van zijn moeder. Hij hoort stemmen in zijn hoofd en hij lijkt een affiniteit te hebben voor astrologie (hij claimt Scorpio Ascending te zijn, met Pisces in Mars). Rat’s Horizon denk dat hij theurg is. Shameful zegt dat hij door moet naar een caern bij Death Valley, waar het goed mis is. En dat het hier ook niet veilig is, de sheriff komt en zal zoeken naar daders. De Indianen zijn geframed.
Men besluit terug te reizen, en tijdens de overnachting wordt door enkelen als wolf rondgerend en gejaagd op jackrabbits.
Scorpio Rising – Preludium
“As the flowers wither
I will forget my pain
Since the stars have shown
The devil has shown me the way”
Het is 200AD, plus/minus 50 jaar want de celten doen nog niet aan de christelijke jaartelling.
De trotse, en gevaarlijke, White Howlers zijn in een staat van chaos.
Tijd dus voor een Moot. De blauw geschilderde Pict ragabash Alpha Tat Ryan gaat met zijn pack naar de moot die Tribe leader Coruroc bij elkaar heeft geroepen.
De moot wordt gehouden in Dunino Den, een oude caern nabij het plaatsje Dunino. De oude celtische stenen staan langs het langzaam dalende pad die naar de den leidt. Het regent nog steeds.
Er heerst woede, haat en frustratie: de romeinen, onderlinge schermutselingen, fae, nog meer romeinen, en een nieuwe Ierse priester genaamd Finnian of Moville. Er wordt verslag gedaan van de cubs die nog niet terug zijn van hun expeditie naar Malfeas om ‘dingen’ te leren.
Twee belangrijke items staan op de agenda: een verdwenen pack van ‘The Children of Cluid’ (de cluithi) dit heeft waarschijnlijk te maken met een sterke umbrood, aldus Theurg, en beta tribe leader, Kelpie Water. Maar het tweede item is ook belangrijk: de priester Finnian preekt vanuit zijn wit lemen huisje (Candidat Casa) iets boven Hadrians Wall en steeds meer mensen vallen voor zijn charmes en preken. Wat als de mensen niet meer geloven in de oude goden en gewoontes? Aan wie kun je dan nog de glorie daden vertellen?
Bij het afsluiten van de moot verschijnt pack totem Samladh de leeuw niet in zijn glorie zoals normaal, maar als een kleine, vale en vage afspiegeling. Mocht er nog twijfel zijn: dit is de schuld van de priester!
Ondanks een sterk betoog van ahroun en galliard om eer en glorie te behalen tegen de umbrood, blijkt na stemming: de jonge pack members van Tat Ryan moeten de priester gaan doden, terwijl Tat meehelpt om de komende expeditie te plannen. Ze vertrekken en komen via de umbra snel ter plekke. Daar staat Darragh Birdsong , in zijn vogelbotjes harnas, met zijn vogelhelm. Volgens helm is het geen goed idee om de priester te doden. De White Howlers zijn op het verkeerde pad: haat en trots. Tijdens het gesprek blijkt dat ook deze garou voor de priester is gevallen. Net als het gevecht uitbreekt verschijnt Finnian zelf. Een jonge priester met baard en lang haar (boven op zijn hoofd nog iets korter, ivm zijn tonsure die hij tot daarvoor had). Niemand hoeft te vechten voor hem.
Tijdens het gesprek legt hij uit hoe hij de wereld ziet, aan de hand van een celtisch symbool met daarin een centrale cirkel met concentrische ringen legt hij uit dat alles bij elkaar hoort, hand in hand met de vader, de zoon, de heilige geest. Ergens sluit dit aan bij wat de garou geloven. Maar hij noemt het niet Gaia, en dat weigert hij ook. Dannagh laat zich dopen, olie op het vuur voor de theurg. ‘ Ga weg’ eist de theurg. ‘Nee’ zegt Finnian ‘Dat is niet aan jou, noch mij. Maar aan de mensen zelf’
De Philodox daagt hem uit en Finnian keert de wang toe. Na de klap activeert Finnian, een Messianic Voice Mage, een kracht veld. De Philodox mist de tweede klap, maar Finnian legt wel zijn hand op zijn hoofd en zegt: oordeel zelf. Hij laat beelden zien van zijn pad en daden. Hij zit niet op rijdieren, geneest mensen (ook niet gelovigen), helpt ouderen, zorgt voor irrigatie en heeft gezorgd voor stenen paden binnen het dorp (naar Romeins model) . De Philodox geeft zich gewonnen. De Theurg wil nog steeds bloed zien en Dannagh duwt hem door de umbra.
In het gevecht daar verslaat de Theurg Dannagh, en bijt zijn strot door toen deze hem zijn overgave aanbood. Het pack is not amused.
Finnian bied de houten dooplepel aan, een magisch artifact (fetish) “Het zal jullie helpen in de belangrijkere strijd die komen gaat” De theurg beent weg, de ragabash accepteert het.
De rest van de tribe klopt de theurg op zijn rug voor het doden van Dannagh, voerlopers doden is belangrijk. Maar de priester is nu even niet belangrijk: eerst de expeditie naar de umbrood. De tribe trekt ten strijd door de highlands tot ze bij de plek aankomen die Kelpie Water had gevonden: een plek die stinkt naar de wyrm, het gras is dood en de rotsen zelf voelen vettig, broos, en vies. De grot ligt in de vallei: aanvallen! dood de umbrood!
De klapt de val dicht.
Duizenden banes en fomor en schaduwen komen uit de grond en rotsen achter de White Howlers. Kelpie Water schreeuwt: laten we de leider doden! De grot in! Coruroc lijkt te vechten en is in tweespalt met zichzelf…wacht, zegt hij zwak, nee, dat is fout. Maar alleen de ragabash (dankzij de dooplepel) en philodox letten op hem. De rest stormt in hun razernij door de grot in. Dieper en dieper in de Temple Obscura, de ingang tot de spiral labyrinth.
De philodox en ragabash beseffen het, maar het is te laat, de duizenden banes die komen aangestorm vormen een groot figuur, zij zijn de umbrood: maeljin the duke of Hate, Lord Steel, van de urgewyrm Abhorra. De banes en fomor aan de andere kant zijn een tweede maeljin, The Chieftain of Rage, van de urge of violence, Ba’ashkai.
Ragabash, philodox en Coruroc vechten dapper: maar ze zijn geen partij. Coruroc wordt vechtend opgetild en het labyrinth in gedragen. Hij moet Mockmaw worden, de leider van de Black Spiral Dancers. Ragabash en Philodox sterven als laatste vrije White Howlers. Het zou een dapper en eervol verhaal zijn, maar er is niemand om het te vertellen. De tribe is vernietigd en de Black Spiral Dancers zijn geboren
Tanais – 95
Het complex is groot, verlaten en hypermodern. De inrichting is in Starfleet Academy stijl, gebaseerd op SF uit de 20e eeuw. Naast hologram-afbeeldingen van figuren als Jean-Luc Picard en luitenant Uhura, vinden we ook een zaal met godenbeelden. Het lijken wel de hindoe goden van Shintasta-Soul! MRA27 vindt afbeeldingen van wetenschappers zoals Newton, Einstein en Higg. Er zijn veel woonvertrekken, heel luxueus. Alles straalt status, macht en invloed uit. Condoleeza probeert een computer aan te krijgen. Het beeld flakkert even [Forces – geen succes]. We vinden biologische laboratoria, waar uitgebreid met allerlei voedingsgewassen en dieren werd geëxperimenteerd ter voorbereiding van een lange ruimtereis. Het hele complex is netjes ontruimd, er zijn een paar onbelangrijke dingetjes achtergelaten zoals tablets. Nadat alles netjes is uitgezet, is er nog iemand geweest. Vlak na de ontruiming.
We vinden een lift met een diensttrap. De persoon die de sporen heeft gemaakt, heeft gebruik gemaakt van de lift. Maar de lift doet het niet meer. Met [Forces] weet Condoleeza een noodaggregaat, een fusiereactortje, te activeren. Het licht gaat aan en de lift doet het weer. MRA heeft apparatuur waarmee het de liftkabine transparant kan maken zodat we kunnen zien of er verdiepingen worden overgeslagen. Er zijn zeven knoppen en zeven verdiepingen, maar als we op de laagste verdieping zijn, zien we dat de liftschacht nog een heel eind doorgaat. Via het luikje bovenin de kabine kunnen we op de lift komen. Een vallend steentje doet er lang over voordat het de bodem raakt. We schatten dat de schacht nog zo’n 50 meer dieper gaat. Na goed zoeken vinden we de verborgen teenschakelaar waarmee de lift verder de diepte in gaat.
Level 9 is net zo luxueus ingericht als de verdiepingen van level 8. Maar het thema is hier historisch-biografisch. We zien portretseries van mensen van baby tot vijftiger. De gang leidt naar een plein en midden op het plein is een sokkel met een lege stolp. Op de sokkel staat “Opa”. Hier woonde het levende brein van de eerste onsterfelijke.
Achterin vinden we een groot laboratorium. “Pas op! Biologisch besmettingsgevaar! Alleen te betreden met toestemming.” Voordat we de deur openen, zoekt Gwen of er nog schadelijke bacteriën actief zijn. Helena vindt een kleedkamer met Hazmat-pakken. Condoleeza vindt uit dat de onderdruk van het lab nog werkt. We gaan naar binnen. Het eerste wat we zien is een deur waar “Angie” boven staat. Er is een inmiddels totaal ingedroogde vloeistof onder de deur door gekomen. We vinden het wel verstandig om ons om te kleden, Zelfs MRA27 trekt er eentje aan. Het heeft nog best veel biologische onderdelen.
Helena schuift de deur open. We komen in een zaal met een supergrote bol, waarvandaan allemaal buizen naar diverse opvang-apparaten lopen. Onderin de bol zit een dikke laag aangekoekte smurrie. Langs de wanden zij platen met een complete instructie van het proces van “Angiogenesis”. Helena bestudeert het aandachtig en snapt hoe het werkt [6 successen].
In het kort komt het er op neer dat hier een enorme kanker groeide, met bloedvaten en dergelijke. Sommige kankercellen kunnen eiwitten tot expressie brengen die telomeren regenereren, waardoor de kanker niet kan verouderen. Daar tapten ze stamcellen van af. In de kamer hiernaast werd de kandidaat voor onsterfelijkheid geïnjecteerd met kankercellen totdat het hele lichaam vol zat. Daarna werden in een maandenlange, pijnlijke procedure onder de invloed van complexe magnetische velden in ieder orgaan de kankercellen omgezet in cellen van dat orgaan. Als het hele lichaam vervangen was door onsterfelijke cellen, was de nieuwe onsterfelijke klaar. Helena weet nu he het moet. Maar ze kan het nog niet nabootsen [3 successen op een Life 5 effect].
Het is duidelijk dat er nog een level 10 moet bestaan. Op deze verdieping is helemaal geen informatie te vinden over de buitenaardsen. ls we de lift nader onderzoeken, blijkt er nog een knop aan de buitenkant te zitten. En de liftschacht gaat hier een eindje opzij en een hoekje om, alvorens verder omlaag te gaan. Gwen steekt haar arm door de muur [Correspondence effect] om de knop n te drukken. Dat was een vergissing! [botch] De lift zet zich in beweging, maar de arm blijft klem zitten en wordt afgerukt voordat ze hem terug kan trekken. Helena legt in allereil een stompverband aan, zodat Gwen niet doodbloedt. Daardoor heeft ze de tijd om de arm terug te laten groeien [Life 3].
Level 10 is een tien meter lange kale metalen gang. Aan weerszijde is een kale stalen deur. Boven de ene staat “CHAPPIE”, de andere heeft geen opschrift. De deuren zijn op slot, althans, we vinden geen klink, slot of openingsmechanisme. Met [Matter] vinden we uit dat de Chappie-deur een meter dik is, massief en van een amalgaam legering. Met [Correspondence] vinden we dat er een enorme, vrijwel lege ruimte achter de deur is. De andere kant van de deur is net zo vlak. Het mechaniek zit in de muur. Condoleeza ontdekt dat degene die hier als laatste door het complex gelopen heeft, meerdere malen deze zaal in en uit is geweest. Met [Forces] proberen we de deur in de muur te schuiven. Het kost wat moeite, maar dan weten we een opening te maken waar we ons net doorheen kunnen wringen.
Het is een troonzaal. De troon is leeg en de zaal ook. Er ligt alleen een ouderwets perkamenten boek, opengeslagen op de grond. De troon heeft een interface met de rest van de wereld, het is een ‘world domination chamber’. Alle persoonlijke bezittingen zijn weggehaald en het boek is hier neergelegd voor eventuele vinders: voor ons dus. Het is met de hand beschreven, duurzaam materiaal. Ondertekend met IMHOTEP. Het boek bevat een lang verhaal over veroordeelde aliens die hierheen gebracht zijn en opgesloten op deze hermetisch afgesloten planeet. Imhotep is achtergebleven. Hij was bezig met een project om met behulp van uitgeperste aliens Igrot te stoppen en ‘Expulsion’ mogelijk te maken. Het verhaal breekt af in 2452, het jaar van Expulsion. Imhotep had het nog lang niet verwacht en was nog volop bezig met voorbereidingen. De poolnaalden waren gebouwd als gevangenis en om de veroordeelden hierheen te halen. Daar waren ook de pers-kamers. Het plan dat Imhotep samen met de supercomputer Chappie had ontwikkeld, had gewerkt als er niet veel te vroeg op de Rode Knop was gedrukt …
MRA27 ziet een spirit. Een scootmobiel met een oude man er in. De man kijkt naar MRA en roept: “Mijn wederhelft!” Hij vliegt naar MRA en versmelt ermee. MRA27 heeft even een besef van latente herinneringen van de overleden Siderial “Der Alte”. Hij is overleden in een schermutseling met Eenoog. Na zijn dood is zijn geest in een tussenland terecht gekomen en met zijn Siderial-kennis kon hij waarnemen waar de party Solars zich bevond en daar naartoe reizen. En daar bleek MRA zijn wederhelft te zijn.
De rest heeft dit nog even niet door. Ze komen er achter dat Chappie op de troon zat. Hij was een robot/supercomputer. Samen met Imhotep is hij deze kamer uitgelopen en nooit meer teruggekomen. Na Expulsion zijn ze niet meer teruggekomen. Imhotep was de programmeur van Chappie. Imhotep is naar onze wereld verdwenen, maar Chappie zou hier nog kunnen bestaan. En het spul dat er uit die aliens werd geperst, was zonium.
De Tempest, dat is de derrie van alle zielen die de overkant, de “Far Shores”, niet gehaald hebben. De Sandmen, die het wel gehaald hebben, zijn zonium. De godenbeelden die we hier in level 8 hebben gevonden, zijn geen afbeeldingen van spirits. Het zijn afbeeldingen van de verschijningsvormen die de aliens aannamen, en die hadden zich laten inspireren door de hindoe mythologie om zich te manifesteren.
Als we de kamer verlaten zien we dat de andere deur ook is opengegaan. Achter deze deur staat een groot computerachtig iets van duidelijk alien makelei. We begrijpen er niets van. Het is een kubus van 5 x 5 x 5 met in het midden een lege ruimte van 2 x 2 x 2. We bedenken dat dit Chappies interkosmische telefoon is, waarmee hij met de aliens communiceerde. Maar de verbinding is verbroken omdat we in Igrot zitten. Het is te ingewikkeld voor ons om te begrijpen, alien/sleeper technologie. Helena denkt dat er ten minste één punt in Igrot’s tijd-ruimte is dat gelijk is aan de tijd-ruimte buiten, anders had Igrot onze wereld niet kunnen infecteren. Als wij met [Time en Correspondence] de telefoon kunnen aansluiten op dat ene moment … ? Toekomstmuziek.
Te moeilijk op dit moment. Maar we hebben nog duizend jaar voordat de wereld vergaat.
3 xp
Tanais 94
Wat hadden de White Collar Kids bij zich? We vinden kapotte kleding, leggings en tunieken van zeer goede kwaliteit zijde. Gebroken speren en pijlen, kapotte bogen. De stenen punten zijn perfecte replica’s van wat er in de late steentijd werd gemaakt. De volgende morgen klimmen MRA27 en Gwen in de trollengrot omhoog en onderzoekt het waarschuwingssysteem. Met [Time] lukt het niet om er achter te komen hoe lang dit er al zit.
Vanuit de gedachte dat de White Collars ook gechipt zijn, snijdt Helena de trollen open om de maaginhoud te bestuderen. Een smerig werkje waar MRA bij komt helpen. Met [Matter en Investigation] vinden ze zeven minuscule vlekjes metaal. Er waren acht Kids en die zijn ook allemaal dood, maar de achtste chip vinden we niet. Terwijl we zoeken, strijken er gieren met vrouwengezichten neer in de bomen.
Gwen hoort een twijgje kraken. MRA loopt er naar toe. Met [Life] ziet Condoleeza iets, maar als MRA nadert is het opeens verdwenen. Er is niets meer te zien op de plek, zelfs geen sporen. We nemen de rechteroren van de trollen mee als trofee en lopen naar de vliegtram. Als we instapen ziet Gwen dat we in de gaten worden gehouden, maar we vinden weer niets.
Terug in Plymouth treffen we hetzelfde jongetje op het vliegveld. Hij heeft wat suggesties om ons vliegtuig aerodynamischer te maken. Het zijn kinderlijke ideeën, maar wel grappig. Dan gaan we naar Joe Clef. Het avondeten staat net klaar. Hij is verheugd dat we de chips hebben gevonden. Na het eten neemt hij ons mee naar een zijkamer om ze uit te lezen. Hij overt wat beelden tevoorschijn van lieden die erg op ons lijken. Dat is raar. Deze White Collars waren juist bedoeld om ons een Avanki ideniteit te geven. En, de jongelui die we met [Time] door de trollen hebben zien worden opgegeten zagen er heel anders uit!
Hij vertelt dat de chip bepaalt wie je bent. Dat is het enige waar op gecontroleerd wordt. Op Helena’s rug laat hij het littekentje zien waar haar White Collar chip na ons ontslag is verwijderd. Met [Mind] gaat Elaine op zoek naar gaten in haar geheugen. Die zijn er: er ontbreekt een kwartier van de dag waarop we White Collars werden en er ontbreekt een kwartier van de dag dat we zijn ontslagen.
De volgende ochtend vraag Joe na het ontbijt of we op zijn aanbod in willen gaan. MRA27 ziet het niet zitten. Het heeft bewust gekozen voor een bestaan als bionic en is niet van zins om weer een mens te worden. “Wat jij wilt. Dan kun je je voordoen als hun butler of zo.” zegt Joe. Helena kiest voor de jongen. Joe implanteert de chip in haar rug en dan trekt ze zich even terug op de wc. Ze mengt het bloed-monster dat ze mee had enomen van de plek des onheils met haar eigen bloed en met [Life-magie] transformeert ze haar lichaam tot dat van de Avenki jongen. De anderen zijn verbaasd. “Waarom wil je een man zijn?” “Ik wil niet weer zo’n trauma oplopen als bij de Paulinische Orde.” MRA stelt de naam Hendrik voor. Joe vertelt dat de White Collars er een genoegen in scheppen om zo natuurlijk mogelijk te leven. Ze verheerlijken de oermens en streven naar eugenetische perfectie. Hendrik repareert met [Matter] een legging, een tuniek, een speer en een pijl-en-boog zodat hij er helemaal uitziet als een White Collar.
De anderen weten het nog niet. Zij krijgen ieder een spuitje mee om zelf een chipje te implanteren als ze daar aan toe zijn.
Thuis nemen we MRA helemaal door op ongewenste software. MRA is nu 25 jaar oud. Het is bionic geworden op zijn/haar 16e verjaardag. Potentieel kan MRA zonder moeite 250 jaar oud worden. Maar we ontdekken dat de centrale chip hardwarematig voorzien blijkt te zijn van een aan/uit-schakelaar. Hendrik stelt voor om die te vervangen door een White Collar chip. Dat blijkt niet doenlijk te zijn. Een geschiktere chip is wellicht te vinden in het oude niveau 8 complex. De ouden hadden een niveau van sleeper-techniek dat vergelijkbaar is met onze gevorderde technomagie.
Dan gaan we naar Normandië. Waar we moeten zijn blijkt een wildernis. We vinden de ingang na enig zoeken en dalen aan de hand van de oude kaarten naar niveau 8. Dat si een soort Valhalla. Er is natuurlijk niemand, maar er is een heleboel te ontdekken. We gaan eerst op zoek naar een plek waar we MRA27 kunnen ombouwen. Het is een enorm complex. We komen er achter dat het onsterfelijkheidselixer werd aangevoerd vanuit nog diepere lagen. Maar de chiptechnologie die we zoeken om MRA’s kill-switch te vervangen, is hier gelukkig wel te vinden. Het is een gemeenschappelijk project. Na een lange operatie [Life, Matter en Forces] doet alles het! Dan zijn we getuige van het Awakening Protocol, de geboorte van een bionic.
Nu gaan we op zoek naar niveau 9 en Immortality!
Ellahir 