Categorie archief: Exalted

Scorpio Rising 18

Last Quarter, Waning Crescent

Er zijn nog een paar maanden over om wat zaken af te ronden. Wolfgang stelt voor om de trein terug te nemen en in eigen bed te gaan slapen. Liz, Whipsaw en Wolfgang reizen in tweede klasse en knopen een gesprek aan met een man van gemengde afkomst (Indiaan, wit, Mexicaans). Hij lijkt een supernatural die veel ‘life’ heeft, net als garou. Hij draagt veel zilver, gecentreerd rond armbanden, die vol staan met allerhande tekens uit verschillende culturen. Hij stelt zich voor als Mr. Raven, John voor de Rabbit Chasers. Hij reist veel en heeft allerhande nieuwtjes en weetjes. Hij weet te vertellen dat Lincoln heeft gewonnen en dat de spanningen zijn toegenomen. De zuidelijke staten vormen een confederatie en hij verwacht een afscheiding. Het zuiden heeft geld en mensen, het noorden meer gebied (en dus mensen), maar het meeste daarvan is leeg. De haarden zijn de plekken met slavenhuizen. New Orleans is onder controle van de Witch Queen, hij vertelt nog en passant over het tweede horrorhuis dat is ontdekt, maar ook daar is de spanning opgelopen. De KKK heeft zijn eerste lynchpartij gehad. Hij vind het interessant dat Colonel Lee in San Francisco zat, en daar een legerbasis kon overnemen van een radicaal maar dat hij dit geweigerd heeft, hij verwacht dat Lee naar zijn geboortegrond Virginia, en dus de zuidelijke staten, zal gaan. Hij denkt dat Lee veel potentieel heeft.
In de veewagens zitten veel lieden die vanuit het noorden terug trekken naar het zuiden, de sfeer is grimmig en anti-noorden.
Raven raadt Liz aan om de handel terug te trekken uit de zuidelijke staten, de telegraaf is het volgende grote ding – hij kijkt Whipsaw aan – dus zeg je baan bij de pony express maar op. Er wordt gespeculeerd … Raven … zou het een Nuwisha zijn? Daar moesten we toch aardig tegen zijn?

In Louisianna is een naargeestige en vijandige sfeer. John Raven reist nog een stukje mee, hij wil vanuit het zuiden richting Indian Territory. Raven blijkt een goed voorgevoel en een scherpe blik te hebben, zo weet hij opstootjes en berovingen te vermijden. Men reist met Raven door Texas, Rats vind deze gast maar gek met al dat zilver, Wolfgang denkt dat hij op de vlucht is ergens voor en Whipsaw wordt de huis van zijn lijf gevraagd over de claive die hij draagt. Dan horen ze geschreeuw en ruiken ze een brandlucht. Ze zien brandwolken boven de woestijnduinen. Op de duinen aangekomen zien ze een groep soldaten, 10 man, die in de laatste fase zijn van het afslachten van een indianen kampement. Diverse soldaten verkrachten vrouwen, een paar kinderen worden doodgeschoten, de mannen zijn al afgeslacht. Andere paardensporen leiden weg van het kamp: de groep soldaten was eerst groter: maar niet iedereen wilde hierbij aanwezig zijn. Rats gaat in Hispo, Raven registreert het, maar zegt niets. Doc grijp zijn geweer en schiet. Wolfgang idem. Liz en Whipsaw doen Luna’s armor. In de eerste barrage van de Rabbit Chasers waarin wordt geschoten en naar voren wordt gestormd, worden 3 soldaten ondersteboven geknald (Wolfgang, Doc), gehakt (Whipsaw, Liz) en geknabbeld (Rats). Raven veranderd in een grote raafachtige … een legendarische Corax, een van de andere shapechanger rassen. Hij grijp een soldaat bij zijn schedel en zijn nagel boort zich in een oog. De soldaten kijken ernaar en schieten erop, waardoor de volledige aandacht weg is van de rest van de groep die nu vrij spel heeft om de soldaten te bestraffen voor hun daden (lees: dood te maken).

Raven is flink geraakt, zijn regeneratie werkt iets anders, en zeker minder snel … hij vraagt, hebben jullie wat genezing? En voegt daaraan toe, en fijn dat jullie me niet meteen in stukken scheuren. Whipsaw zegt, het impergium, dat was niet ons beste moment. Rats gaat naar mensvorm en overlevende indianen genezen, geholpen door Doc. Ze moeten inpakken en naar Indian Territory gaan, de andere soldaten zullen terug komen. Raven verzamelt nog wat ogen en eet deze op. De Rabbit Chasers staren hem aan … wij hebben geen mensen eten clausule in de litanie zegt hij. Doc en Whipsaw denken dat hij zo aan zijn vele informatie komt, Raven ontkracht dit niet, maar zegt dat je met vragen en observeren ook ver komt. Kom je nog meevechten?, wordt hem gevraagd. Misschien, zegt hij, ik zal proberen tegen de tijd in de buurt te zijn. Daarna neemt hij de overlevenden mee naar Indian territory. Succes! Roep hij.

Turquoise is een beetje veranderd, maar ook veel hetzelfde. De vrije witte slaven zijn lastig: men zuipt zich vol in de saloon, de (native) opzichters hebben geen overwicht (omdat ze niet de cultuur en werkinstelling begrijpen), er wordt illegaal drank (poteen) gestookt. Liz schrijft een brief aan vader om het zuiden te desinvesteren en te beleggen in de telegraaf. De deputy is inmiddels sheriff en de verkiezing voor burgemeester is in volle gang. Roy Jones, eigenaar gunstore, is kandidaat, en Felix Fairweather, eigenaar bank en maatje van de oude burgemeester, ook. Wolfgang gunt het zichzelf ook wel en wil zich ook kandidaat stellen. Whipsaw wil wel deputy worden. Voor beiden geldt dat ze wel weer wat goodwill moeten kweken: Wolfgang was de oorzaak dat de vorige burgemeester dood is gegaan – hoe corrupt deze ook was – Wolfgang was daarbij betrokken. In de shootout die volgde en de nachtmerrie nacht (van de Black Spiral Dancer) zijn ook nog dorpelingen gesneuveld. Waaronder de priester. Doc spits zijn oren … heeej, de positie van priester is ook nog vacant.

Er wordt een plan de campagne opgesteld: Rats gaat zich bemoeien met de mijn (undercover en eens te kijken wie de onruststokers zijn), Wolfgang gaat de (kiesgerechtigde) iedereen voor zich winnen en orde op zaken stellen in het dorp (vooral t.a.v. alle dronkenschap). Er wordt een kopersmelterij begonnen (met medewerking van de smid die dan extra leerlingen krijgt) en de drie zwartstokers krijgen stook-les van Wolfgang. Tijdens een tasting komen twee grote, zon-gerode blonde kerels aanrijden. Een draagt een grote zilveren hamer op zijn rug, de andere is jonger en lijkt zijn zoon: Olaf en Hammer Thomson, zoon van Thom, zoon van Thom. Drank! roepen zij en reiken een ossenhoorn aan. Wat brengt jullie hier? Vraagt Wolfgang beleefd. The Good Fight. Het blijkt dat ze hier naar toe komen om indianen te slachten. Een groep Paiute indianen heeft blanken afgeslacht, bij Carson river, de Williams stagecoach en Waylay point. Vergelding! Wraak! scanderen de twee Get of Fenris. Wolfgang voelt nattigheid omdat het gemakkelijk uit de hand kan lopen en gaat de andere halen. Whipsaw denkt dat ze hier zijn i.v.m. de dode soldaten, maar dat blijkt niet zo te zijn, het gaat om een ander incident: de Williams Station massacre, wel tien blanken zijn afgeslacht zonder reden, dat heeft de burgemeester van dat plaatsje zelf gezegd en hij heeft mensen gevraagd om te komen vechten – aldus vertellen de twee. Doc probeert nog om hem op andere gedachten te brengen met banes en andere good fights … maar dat is allemaal te vaag en te ver weg voor deze twee (die er nog eens een nemen). Vul nog eens bij … Wolfgang grijpt in, Je hebt genoeg gehad. Whipsaw zegt, weg van die mensen, kom mee. Tijdens het voorstelrondje komen de Get erachter dat ze in het territorium zijn van andere garou en doen (rijkelijk laat) de howl of introduction. Ze doen schamper over de Iron Riders (Wolfgang) en de Silver Fangs (Liz).

Whipsaw probeert te onderhandelen : 10 doden voor 10 doden, meer niet. De Get zien de good fight aan hun neus voorbij gaan en gaan niet akkoord. Een contest. Ahroun tegen Ahroun. Liz, zwanger en met een kleine (niet zilveren) bijl, tegen Hammer, die na wat gemorrel (ja maar je honour, glory, zij heeft zo’n wapen niet) zijn hamer aflegt en ook een bijl pakt. Hij is een rank hoger dan Liz en is een bedreven vechtersbaas: hij gaat volledig in de aanval, hij haalt uit met bijl, slaat met links, komt terug met de bijl, en nog een keer links. Maar Liz staat haar mannetje, ze weerstaat zijn aanval golf, tot zijn verbazing, en loopt slechts kleine verwondingen op. Dan mag zij, ze houdt het simpel en slaat twee keer: waarvan 1 keer raak. Hij knikt en zegt dat ze respectvol heeft gevochten. Hij biedt een draw aan. Ze gaan akkoord met de 10–voor-10, hier wordt tot vreugde van iedereen, op gedronken.

Noot, effecten van dit besluit: Williams Station is de laatste druppel die nodig was voor een oorlog met Paiute nation. Hoewel de blanken dit zelf uitgelokt hadden door het kidnappen van indiaanse kinderen, kregen de indianen toch de schuld. De eerste Paiute oorlog wordt door jullie interventie, zoals in de geschiedenisboeken staat, verloren door de blanken en gewonnen door de Paiute. Als de Get hun gang hadden kunnen gaan, dan was het een slachting geworden.

Tanais 107

Weer terug op aarde gaan we achter MRA27 aan. In gebouw 12 van de Hardware Legacy worden we ontvangen door Greg. “Fijn dat jullie zo snel konden komen. Jullie kameraad is de VR ingegaan. Het lichaam is hier dood achtergebleven. De Announcers hebben een teleconferentie belegd, want er verdwijnen steeds meer topspelers uit verschillende spellen in verschillende Legacy’s. De Blue Collars komen er zelf aan!
Claude vraagt of de spellen platgelegd kunnen worden.
“Liever niet.”
Hij neemt ons mee naar het lichaam van de cyborg. Helena onderzoekt het met [Life, Matter en Medicine]. De doodsoorzaak is het doorbranden van de zenuwbanen. Condoleeza vindt met [Forces] de chip. Daar staat nog wat informatie op. Ze vraagt of die mee mag voor de doodsriten van de cyborgs, waar MRA erg aan gehecht was. Met [Time] stelt Gwen het tijdstip van overlijden vast. Ze ziet bij de tweede poging MRA in een hamsterbal. Het is al een hele tijd in het spel. Het gaat er zo te zien gewelddadig aan toe en MRA is er goed in. Op het moment van overlijden krijgt hij een gelukzalige blik.
Elaine leest in ons appartement de chip uit. MRA blijkt een persoonlijk dagboek te hebben bijgehouden. De laatste entry is bij de strandhut. Hij heeft een goede deal met de dealer en maakt een wip met de vrouw daar. Hij sterft in haar armen. Elaine maakt een kopie van het blog en we steken de chip bij ons.
We vinden dat we er achteraan moeten. Maar via het spel is te gevaarlijk. We kunnen beter [Color] gebruiken om ons te verplaatsen naar Chappie´s parallelle wereld. Helena bedenkt dat de colorcopter van Chappie geweest is, dus is het geen goed idee om die te gebruiken. “Laten we de incal gebruiken als focus.”
Er klinkt geschuifel bij de voordeur. Clark staat moed te verzamelen om ons te storen. “Wat fijn dat jullie er weer zijn,” zegt hij, “ mijn nieuwe meester wil met jullie spreken. Hebben jullie tijd?”
Clark gaat ons voor naar een valpijp. Hij springt het riool in. Hizelf heeft iets wat het vuil afstoot. Helena heeft smetvrees, Risha niet, dus gaat hij in zijn Tanais-vorm de slijmerige glijbaan af. We komen in de grote donkere ruimte. Clark heeft goggles waarmee hij in het donker kan zien en gaat ons voor naar de kamer van de Meester. Dan trekt hij zich bescheiden terug.
We vertellen dat alleen het wezen van Triton nog in leven was en dat we die hebben bevrijd uit de poolnaald.
“Wat kun jij?” vraagt Gwan.
“Onbeleefde vraag, maar wel terzake. Ik ben een [Mind]meester. Ik heb er belang bij dat er genoeg kleur is om mij te voeden. Maar het gaat niet goed boven. Er is instabiliteit. Er zijn veel verdwijningen. In de krijtrotsen onder de vier hoeken van deze Legacy zit een rechtoekige opening van vier bij acht meter en 1 milimeter dik, dat leeg is en waar wezens doorheen gaan.”
“Extradimensionele doorgangen?” vraagt Gwen.
“Ja. Er lijkt een correllatie tussen die platen en de verdwijningen. Iedere keer dat er iemand verdwijnt neem ik daar heel even gedachtenflitsen waar. En ik heb nog iets voor jullie. Er loopt een geheime gang van de poel naar een kamer met een verzameling tijdschriften van toen ik hier net was. Daar zit een ‘vibe’ in die voor mij als [Mind]specialist net zo aanvoelt als de vier lege platen. Verder zijn er nog af en toe heftige aardschokken die dezelfde ‘vibe’ hebben. Die laten een verdoofd gevoel achter.”
We gaan naar de geheime ruimte. De roofschimmel zegt nog: “Zorg ervoor dat je helemaal droog bent als je de ruimte betreedt! Als het papier in contact komt met water is het meteen naar de kloten.”
We gaan de grot door naar een droog gedeelte. Daar drogen we ons helemaal af voordat we door de geheime deur gaan. Met magie lukt dat alleen Gwen. Dus we trekken onze natte kleren uit en drogen fysiek ons zo goed mogelijk af. In de geheime ruimte treffen we een aantal jaargangen van Consciousness Research Journal, vanaf 2410 (42 jaar voor Expulsion) vol met onderzoeksartikelen. Elaine verhoogt met [Entropie] de kans op succes voor het vinden van clue’s. Vanaf 2412 is er een reeks artikelen van Elias Brown en Alan Turing (pseudonym) over Virtual Reality en hoe dat van echt te onderscheiden. Aan de schrijfstijl te zien zijn die van Imhotep en Chappie. Na vier jaar komen er ook artikelen zonder Elias Brown en nog later zijn er artikelen met Parallax Consortium als mede-auteur. We vinden een reeks artikelen over experimenten van EB en AT over wat er gebeurt als je ratjes extreem lang blootstelt aan Virtual Reality. Als ze meerdere jaren on-line zijn, dan verdwijnen ze uit de rrealiteit maar blijven ze in VR wel voortbestaan. De VR wordt permanent. Verder onderzoek zou volgens EB onethisch zijn. Deze experimenten hebben aan de wieg gestaan van het latere 5D-onderzoek: VR als parallelle wereld naast de gewone realiteit. Na ongeveer 3½ jaar treedt er een quantum sprong op. Het Parallax Consortium plijt wel voor ethische experimenten met mensen.
We realiseren ons dat de topspelers hier niet 100% van de tijd on-line zijn. Ze moeten af en toe bloed geven en zo. Die pauzes in de Hardware Legacy spellen lijken daar bewust in te zijn aangebracht.

We halen wapens, pantser, magische foci (zoals de incal), etcetera op. En dan met [Color] stappen we opzij. Gaan we naar ‘links’ of naar ‘rechts’? Richting Tanais of daarvandaan? “Rechts!” zegt Gwen. We komen in een cleane, high-tech machinekamer. Er is niemand. Een schuifdeur later komen we in een volgende machinekamer met onderhoudsrobots. Er is geen aandacht voor ons. Als we door een lange gang lopen, merken we dat de muren op ons af komen. Er zijn geen uitgangen meer en de gang wordt kleiner. Met [Forces] verandert Condoleeza de kinetische energie van een muur in warmte en smelt een opening. De wand komt tot stilstand en er gaat een deur open. Weer een lege ruimte met panelen, weer bewegende muren. Chang slaat met [Sledge Hammer Fist Punch] door een muur heen. Het is een heel saaie omgeving met onderhoudsrobots en de afweer begint weer. De machine is zich van ons bewust en wil van ons af.
“Zitten we hier wel goed?” vraagt Helena.
“Laten we maar terug gaan,” zegt Condoleeza. “Dan maar linksom.”
Met [Color] gaan we via Aarde de andere richting op. We arriveren in een Victoriaans aandoend woonvertrek met schilderijen van Aardse landschappen. Uit het raam zien we een steampunk/victoriaans/Miyazaki landschap. We gaan een oude brandtrap af en komen in een Japanse visie op een Engels landschap met heren en dames in victoriaanse kleding. Inzicht: de hele rechterwereld IS Chappie.
KABOEM! Er klinkt een kanonschot. Niemand kijkt er van op. We lopen wat rond. Op een heuvel in het midden van het landschap klinkt weer een knal. Als we de andere kant oplopen komen we bij de rand van dit eilandwereldje dat drijft in het niets. Een dame spreekt ons aan: “U bent zeker nieuw hier?” We raken in gesprek. Ze vertelt: “De meesten die hier aankomen vertrekken snel. Ik adviseer u om niet in de kerkers te komen. Er is recentelijk een grote toevloed van vreemdelingen, maar die zijn veel arroganter dan jullie. De anderen zijn wel net zo zwaar bewapend en gepantserd als jullie maar jullie zijn helemaal van vlees en bloed. U hoort van metaal te zijn!”
“Laten wij u in vetrouwen nemen.”
“ja, laten we ergens thee gaan drinken.”
Onder het genot van een kopje thee op een terrasje zetten we het gesorek voort. “Wij komen wel van dezelfde plek, maar behoren tot een andere factie.”
“Wij zien de cyborgs liever gaan dan komen. Ze verschijnen bij de terminal en lopen dan een voor een naar de centrale heuvel, waar ze boem doen. We hebben veel last van ze. Voordat ze aan de beurt zijn doen ze hier vervelend. Meisjes verkrachten, dingen stelen en kapot maken, mensen in elkaar slaan. Vervelend volk! Jullie zijn anders.”
We herkennen het Grand Theft Auto gedrag.
“Dit is een overstap station voor de cyborgs. Vroeger kwam er een in de maand. Daarna een in de week, nu al een aantal per dag.”
Condoleeza steltr voor om sabotage te plegen. Risha stemt voor infiltreren, want als je dingen kapot maakt, attendeer je Chappie.
Volgende keer gaan we naar de heuveltop.
4 xp

Scorpio Rising – 17

Scorpio Rising 17 – Waning Full Moon, Waning Gibbous

Er wordt wat gepuzzeld en wat gegevens aan elkaar geknoopt: de Rabbit chasers bedenken dat het Mouse Moon was die hen op de wild goose chase met de geïnfecteerde Shameful gestuurd had. Ze wist waarschijnlijk dat hij het niet zou gaan halen, al was ze op dat moment nog niet zover heen (lees: aan het luisteren naar het gefluister in haar hoofd) als ze nu was. Rat’s oppert dat dat verhaal rond de vrouw van Coyote – gehoord van Liluye bij Furnace Point – hem niet lekker zit: het verhaal haalt aan dat er een poort naar de onderwereld is, die is geopend door Coyote. Wat als Coyote er dieper in zit dan hij zegt? Wat als ze een speelbal zijn van Coyote om toch de onderwereld weer te openen en hem zo een kan te geven om zijn vrouw terug te krijgen? Doc voegt eraan toe dat hij begrijpt dat Coyote iets tegen taboes heeft als hij door het breken van één zijn vrouw verliest. En is het niet vreemd dat Coyote zich er soms tussen wurmt als ze een (andere) spirit oproepen?

Rat’s gaat eens babbelen met Gopher’s Demise, Croatan Lupus Theurg. Goeie moot!, zegt ze in Wolf speech. Ja, ken je het verhaal van Coyote en zijn vrouw?, Rat’s gaat er eens goed voor zitten. Ja, er zijn meerdere verhalen waarin een lady Coyote, Coyote Woman zit. Net als Badger en Badger Woman. In eentje kwam hij thuis met gevangen vis. Das kwam eten en hij wordt steeds voor kleine onnozele zaken en weggestuurd zodat Coyote’s vrouw en Das met elkaar naar bed kunnen. Coyote krijgt iets door, morst eten en krijgt daar vervolgens voor op zijn noten. Zij is de enige waar Coyote naar luistert en die iets van macht over hem heeft, ze kan Coyote beetnemen, maar doet dat niet bij anderen. Maar ik sluit niet uit dat Coyote Woman gewoon Coyote was, hij is natuurlijk de shapechanger pur sang en een trickster op de koop toe. Badger is overigens meestal het slachtoffer, de wraak van Coyote leidde ertoe waarom Das zo’n gekke kleine kromme pootjes heeft.

Oh wacht, ik herinner me nog iets, er is een oud verhaal van de bruid van Coyote. Het verhaal gaat dat er hier in de buurt – maar vraag me niet waar, het is zeer lang geleden en ik sluit niet uit dat het ook aan het andere kan van het land kan zijn geweest, je weer hoe dat gaat in deze verhalen – aan de kust een vissersdorp was. De huizen op palen, de mannen vissen, de vrouwen weven netten. Op een dag wandelde Coyote het dorp binnen en hij werd met eer begroet. Coyote zei dat hij een bruid wilde. De Chief zei dat hij het een eer vond om dit te organiseren. Hij liet een troon bouwen voor Coyote en stuurde uitnodigingen naar alle omringende stammen en dorpen dat de grote Coyote een bruid ging uitzoeken. Zelf had hij ook een dochter, en hij zou het een eer vinden als zij zou worden uitgekozen, dus hij wilde dat zij ook meedoet in de uitverkiezing. Maar zij was verliefd op een jonge visser. Op de uitverkoren dag kwamen alle chieftains met hun dochters, want iedereen wilde de machtige Coyote als schoonzoon om zo nog meer aanzien te krijgen, en alle dochters passeerden de revue. Maar bij de dochter van de chief van het dorpje stopte Coyote de uitverkiezing en hij koos haar. De Chief was blij, maar de dochter niet. Die avond probeerde ze in het donken van de nacht weg te sluipen met haar geliefde. Coyote is een nachtdier, hij zag hoe ze probeerde weg te sluipen met haar ‘lover’. Hij ontstak in grote woede en declameerde bedrog. Hij vervloekt het dorp en veranderd iedereen in steen.

Doc daagt Blue Raven Sings (de lupus philodox van de Uktena) voor Rank 3. Zij zegt dat hij maar eens een dag als philodox moet meemaken, zonder grappen, inclusief de taken (litanie, rechtzaak) van een philodox en een philodox rite (al mag hij daar hulp bij hebben). Ietwat verbouwereerd druipt Doc af: philodoxen hebben toch helemaal geen humor? Oh ja: neem getuigen mee.
Rat’s wil ook graag rank 3 worden, maar de rank 3 theurg heeft hij (mede) naar Erebus, Silver Lake, gestuurd. Hij besluit om de galliard Feathered Pronghorn uit te dagen. Deze harige man trommelt rustig als Rat’s komt aanlopen, What’s going on bro? Rat’s stelt een challenge voor waarin hij een verhaal gaat halen op Roanoke. Feathered zegt dat hij het verhaal van de dieren moet horen, dus probeer contact te maken met de dieren voor er contact met een spirit wordt gemaakt. Daarna moet hij het vertellen terwijl Wolfgang, als galliard, hem begeleidt. Oh ja: neem getuigen mee. Coyote Laughs ziet er wel een lollige expeditie in – hij draagt een tas met explosieven op zijn rug – en Little Red Fox gaat grudgingly mee – maar het idee dat hij evt op de weaver-galliard (Wolfgang) mag slaan wint het.

Ze volgen de weg langs de rivier richting zee. Het is koud en het miezert. Er hangt mist op de zee, de zeemeeuwen krijsen. Welke kant? Na wat denk werk gaan ze naar het zuiden, war ze een dorpje vinden. Het doet de Rabbit Chasers denken aan het verhaal van Coyote’s bruid, maar er staan geen grote stenen in het rond. De inwoners zijn voorzichtig, maar nieuwsgierig naar de wolven (Rat’s, Coyote Laughs). Wolfgang introduceert de party en vervolgt met we zoeken naar Roanoke. Waarom? Er is een grote catastrofe gebeurd, dat willen we in de toekomst voorkomen. De indiaan, chieftain met hangende veren en een soort poncho, wijst over de zee: daarheen varen. Misschien kunnen we boten lenen? Dan krijg je paarden als onderpand. Paarden, daar hebben we niets aan kaatst de chief terug, van de boten moeten we leven. En een genezer? Een indiaan of een witneus? Wolfgang kijkt naar Rat’s en begint een verhaal over een tover hond. Coyote Laughs en Little Red Fox schieten in de lach. Doc grijpt in, op zijn beste Philodox manier: wat is het probleem? Deze man, de chief gebaard naar Wolfgang aan, wil onze boten lenen en als dank mogen we zijn magische hond aaien. Doc probeert een ernstig gezicht te houden, ja, ik kan me voorstellen dat dat geen goede deal is…en schiet daarna in de lach. Hij slaat de arm om de chieftain, kom ik heb een beter voorstel. Rat’s, ondertussen, snuffelt in het rond naar ziekte. Na wat ruiken vindt hij een jongeman met een openbeen breuk. Doc biedt aan dat hij daarna kijkt, de wond is geïnfecteerd. Dat mag, Doc tilt Rat’s de palissade van het huisje op (er is een trapje, maar die kan Rat’s niet zomaar onopvallend opklimmen. Terwijl Doc zijn ‘witte mannen genezing’ doet, doet Rat’s mother’s touch. De akelige wond geneest en de jonge man jubelt over de magische wolfshond. De chief kijkt verbaasd, en Wolfgang kijkt tevreden. Ze mogen de boten lenen.

Ze gaan met de boten over het water, Liz laat zich lekker roeien, na een uur varen doemt een eiland uit de mist op. Het is dicht begroeit, er zijn dieren maar niet veel. Er hangt een latente geur van de wyrm, alsof het oud is. Op het eiland vinden ze restanten van de stam die hier zat: een weg (stuk met kiezels) , markeringen op stenen, en uiteindelijk de ruïnes van gebouwen. De stenen onderkant van de gebouwen (invloed van de blanken) is hier en daar nog terug te vinden, verder zijn de houten huisjes weggerot . De caern is in het midden van het dorp. Doc wil een rite of cleansing doen. Het is moeilijk, maar het lukt hem: de mist klaart op, een windvlaag jaagt vanuit het centrale punt van de caern naar buiten weg. Doc heeft de aandacht van iets getrokken. Het kost Rat’s wat meer moeite om de caern te openen. Het is een level 2 caern, een ‘duistere’ caern geassocieerd met ancestor spirits, de onderwereld. Er is geen spirit. Doc vraagt om een moot rite, Whipsaw doet deze, met assistentie van Doc. Er wordt doorheen gegiebeld, en Doc moet de orde handhaven. Rat’s wil Twiceborn oproepen. Doc stelt Coyote voor, want die komt toch altijd als je iemand oproept. De wolken trekken samen, de zon is een zilveren schijf en deze vormt het oog van een enorme wolvenkop in de lucht. De aarde beeft, stukken eiland lijken af te breken, net zolang tot het dorp aan de zee ligt. Een reusachtig beest, met een gapende bek met duizenden tanden ploegt door de zee op het eiland af. Wat wil je precies?, vraagt Coyote vanuit de lucht. Apophis! zegt Whipsaw, ik ken hem, dat is Apophis! Ehm, kunt u ons weghalen?, vraagt Doc ietwat timide. Het visioen vervaagt. Coyote: Dat is wat er gebeurd is met Roanoke, dat wilde je toch weten? Wil je deze caern hebben?, vraagt Doc. Wat moet ik met een ongebruikte caern op een klein eiland? Daarbij is deze geassocieerd met andere krachten dan die van mij.

Spirits erin zetten is één ding. Onderhoud van de caern, dat is wel een ander punt. Whipsaw krijgt het woord: willen de first nations het eiland terug? Coyote Laughs zegt, ja leuk dan kunnen pups hierheen sturen voor een rite of initiation. Little Red Fox ziet het ook wel zetten, al denkt hij niet dat hier nog iemand gaat wonen. Rat’s zag muizen op het eiland en roept Twiceborn op, van de ‘brood of Owl’. Deze accepteert, dit is zijn allereerste caern. Wofgang grijpt de kans, dit is een onderwereld spirit, en wil de Howl of the Banshee leren. Wolfgang heeft een groot gebrek aan primal urge, volgens Twiceborn komt het over dragen van passies (zoals angst) niet uit je geest, maar uit je hart. Hij leert het Wolfgang wel. Ondertussen mediteert Rat’s nog met dieren en knutselt aan zijn verhaal.

Terug bij het dorp Little Red Fox en Coyote Laughs komen lachend binnen en zeggen in koor, wat ik nu heb meegemaakt! Iets later vertelt Rat’s zijn verhaal: het wordt een zielig verhaal, vanuit het perspectief van de muis, over muizen die opgegeten worden door mangoesten en dan komen er allerhande figuren opdoemen, afbrokkelende eilanden en de komst van een of andere Apophis door de zee. Wolfgang begeleidt lustig. Ja, knikt Feathered Pronghorn, dat was echt een heel slecht verhaal. Goed dat je theurg bent. Maar je hebt je aan de opdracht gehouden en er is een caern bij war onze nieuwe hun eerste verhaal kunnen verdienen. Dus ik gun je rank 3. Het zelfde geldt voor Doc, deze gaan naar Blue Raven Sings en doet verslag, en ook hij krijgt rank 3.

Tanais 106

Tanais 106

Chang raadpleegt het oude computersysteem met het wachtwoord at hij van de onsterfelijken heeft gekregen. Zodra hij inlogt, krijgt hij een pop-up, een ‘FutureMe’-bericht van de eerste onsterfelijke, opa, die zich hier Bram noemt. Het dateert van 1 jaar voor Expulsion. “Mocht ik dementeren, voor degene die dit leest, weet dan dat Jerry de boel gesaboteerd heeft. Mijn protegé Imhotep heeft een goed plan om de wereld te redden. Maar Jerry wil de ruimte in vluchten.” Cheng leert ook dat de zonium gedestilleerd moet worden uit wezens met een ziel. Onsterfelijken hebben geen ziel meer. Het is een zeldzame stof die in het universum voorkomt en er voor zorgt dat materie en antimaterie naast elkaar kunnen bestaan. Het was bekend dat je met zonium de Igrot-tentakels kunt losweken. De meeste alien-immortals zitten vol met zonium, in tegenstelling tot de menselijke onsterfelijken.
Terwijl Chang bezig is ontvangen we een bericht van Joe Clef. “Er is weer een vreemde verstoring. Kunnen jullie snel langskomen?” We nemen de Magic Bus naar Plymouth.
“De colormeters bij Sellafield slaan uit.” zegt Joe, “Het is daar oogsttijd.”
Omdat daar een niet-technologische zone is, gaan we in onze solar gedaante. We landen op het vliegveld waar we de eerste keer ook aankwamen. Daar is het nu verlaten. We volgen het paadje door het bos en langs de weilanden met zespotige koeien, de velden en de huisjes van Frank’s volgelingen. De mensen die op het land werken doen alsof ze ons negeren. Alle kleuren zijn feller, de geluiden zijn intenser. Chang verandert in Elaine en doet [detect Color]. De gradient is richting het klooster van Maria Magdalena en ook richting het hutje waar Frank zijn nare rituelen uitvoerde. Twee polen. We lopen verder door het woud naar de hut van Frank. Als we aankomen is het inmiddels donker. We slaan kamp op en oude wacht, maar er gebeurt niets. De volgende ochtend is de kleur zo vol dat het voor onze [Color-sense] van de dingen af begint te druipen. Oogsttijd inderdaad.
Gwan merkt dat er meer spinnen en insecten zijn dan normaal. Met [Spirit Detecting Glance] is te zien dat de mudmen in het zand desintegreren. Specters kronkelen in helse pijnen en lossen op. Het Paars van de Tempest wordt vervangen door Zwart. Het doet Chang denken aan de magie van Nehal Nemar uit Tanais. Risha onderzoekt het, hier wordt geen Color geoogst zoals Eenoog dat doet. Het wordt niet grijs, maar de kleur lost op en wordt vervangen door zwart. De mudmen komen uit de Tempest en Tempest heeft de 5D-frequentie Paars. De golflengte verschuift hier naar Zwart.
Het lijkt er op alsof er hier een nieuwe zwarte bron aan het ontstaan is en zijn benieuwd of er bij het klooster een witte ontstaat. Dat is een dag reizen. De volgende middag komen we in het centrale dorp. We zijn nog in solar vorm, dus we worden niet herkend. Bij het klooster zien we zwarte schimmen. De nonnen lijken die niet op te merken. De schimmen negeren ons, maar hangen rond bij de zusters, die er uitgemergeld uitzien. Het goede is er uitgezogen. Er zijn veel schimmen, veel meer dan zusters. Er ontstaat een sfeer van duisternis. We activeren Charms als Spirit Detecting Glance + SoulCutting Attack en Soul Sword. De schimmen, het kwaad trekt in de nonnen en ze beginnen hysterisch te gillen: “De Dag des Oordeels is gekomen!” “Het is voorbij!”
Gwan zet zijn anima aan. Het duister wijkt voor de glorie van de zon. We kunnen ongehinderd het klooster in en de overgebleven zwarte geesten afmaken. Risha leidt het gezelschap naar de zetel van het orakel, de meltdown. Daar is een enorm gat, waar vroeger kleur-dampen uit opstegen. Nu is er een zwarte leegte, geen zwarte bron, maar een doorgang naar de Abyss. Die heeft deze zwarte kleur als 5D-frequentie. Met [Color]-magie ‘duwen’ we deze plek terug naar het geel-groen dat de frequentie is van onze eigen werkelijkheid.
Claude wil eerst Pashupati contacteren. Hij voelt heel even de aanwezigheid van zijn godheid en dan zijn er een knal en een lichtflits. We worden door een muur heen geslagen. Dit was een materie-antimaterie explosie. Oeps – de nieuwe Pashupati kon in deze wereld niet bestaan en is geëxplodeerd. En Claude is extra geïnspireerd. Gwan scry’t wat er in deze Abyss is. Zijn zicht wordt geblokkeerd door onze Witte Stad, die blijkbaar hier in het midden van de Abyss tussen de wereld van materie en de wereld van antimaterie in zit. We gaan verder met het verschuiven van de frequenties. Ieder verandert in de aardse magiër en volgt haar eigen magische paradigma. Het lukt. Even verdwijnt het zwarte gat en verschijnt de meltdown. We zien een enorm vrouwenhoofd dat gilt van de pijn. Zodra het helemaal werkelijk wordt, breekt het vrij en verdwijnt het uit het zicht. Dan is het zwarte gat van de Abyss weer terug. Helena herkent het hoofd als een van de twee hoofden van de tweehoofdige god van de kloosterorde en de Paulinische orde. Het heiligdom van het andere hoofd is natuurlijk de hut van Frank.
Verder het klooster verkennen. De hoofdnon herkent Helena: “Aaaaah !!! De antichrist !!!”
In het kantoor van de abdes vinden we aantekeningen van de laatste orakels. “Als het dode zaad van de Paulinische orde naar de zusters wordt gebracht, zal de God sterven en de Zwarte Stad zich openen.” Aha. Helena is inderdaad de antichrist. Zij heeft een wagen met dode kinderen naar het klooster gebracht… Terwijl Helena zich herpakt, kijken de anderen met [Time en Mind-link] naar het verleden. Ze zien hoe er hier een blok zwart basalt vanuit de Abyss wordt weggeschoven. Daarachter zijn talloze mijnwerkers aan het werk. Ze stromen als zwarte schimmen door de opening onze wereld in.
We gaan snel naar de hut. Daar komen we de volgende avond aan. Waar eerst het nano-zand was en de huilende geesten is nu de bovenkant te zien van een basalten stad. Op de plaats waar de hut stond is nu een hoge sokkel met daarop een groot dood hoofd. De stad is aan het ‘stollen’, de spirituele dimensie is fysiek aan het worden. Deze Abyss heeft net zoveel zonium als de Tempest. Gwan merkt dat de rand van de Tempest naar ons toe kruipt. Voordat het helemaal realiteit geworden is moeten we handelen! We kunnen nog over de interface tussen deze wereld end e Abyss lopen, maar het wordt zompiger naarmate we verder naar het midden komen. Helena verandert weer in Risha en vliegt met Claude naar het midden. De anderen kunnen er ook heen vliegen en we zakken in het midden bij het gepijnigd kijkende hoofd door de realiteit heen.
Claude roept Pashupati aan. Er is intussen een nieuwe god op die troon gaan zitten. Die verschijnt en kijkt verward, maar ook verwaand. “Onderdaan, u heeft geroepen?” “Dat klopt. Ik wil u een gunst vragen. Dit hoofd is een god van de andere wereld en hij zit vast in de Abyss.” Pashupati zegt: “Uw wens wordt vervuld.” Hij geeft in een enorme ontploffing al zijn energie aan het hoofd. De sokkel is leeg en we zien in onze wereld een enorme tweehoofdige reus-geest. We vliegen de Zwarte Stad uit. Het proces van stollen is nu gestopt.
Wat nu?
– contact opnemen met de bosjesmannen om ze te waarschuwen
– contact zoeken met de tweehoofdige god om hem eventueel over te halen om mee te gaan de ruimte in
Dat laatste kan Risha/Helena niet, want die is de antichrist.
– [Time 3] in de colorcopter inbouwen, zodat we tussen de twee werelden heen en weer kunnen reizen zonder dat we decennia kwijtraken op Aarde als we een paar weken op Tanais zijn.

4 xp.

Tanais 105

We denken na over wat we willen bereiken. We zijn het er over eens dat we de twee werelden willen laten aanmeren in plaats van ontploffen. Dus alleen maar zelf ontsnappen is niet genoeg. Hiervoor is ontiegelijk veel zonium nodig. Dat is te vinden in de Tempest. Kunnen we hier een tempest-bom maken en die via de geode naar Aarde sturen?
We wippen weer naar de ontvangsthal. Er komen al snel enkele personen van beide kanten. We praten eerst met de immortals. “We voelden ons eenzaam en zagen geen oplossing. We willen alles doen om de Aarde te redden.” Ze geven ons een brilletje, een vertaalmachine, die ons in staat stelt om beter met Mollenslijm te praten. Als we die opzetten veranderen de aliens in de Ster-Trek personages: Ryker en Troy. De immortals houden erg van 20e eeuwse SF. Ze trekken zich een beetje terug als we met hun gastheren gaan praten. ‘Ryker’ en ‘Troy’ vertellen dat ze het leuk vinden dat wij hun bezoeken, want wij houden ons aan de galactische wetten van de gastvrijheid. Blijkbaar doet niet iedereen dat. Het staat ons vrij om hier onderzoek te doen.
Helena vraagt naar de poolnaalden. Dit volk leidt een nomadisch bestaan. Een van de diensten die ze leveren aan de volkeren waar ze aanmeren, is dat ze veroordeelde gevangenen opnemen. Daar hebben ze gevangenenverblijven (stasis-cellen) voor. Eens in de zoveel tijd komen ze een planeet tegen waar een Igrot-infectie dreigt. En bij nadering van Aarde was het eigenlijk meteen al duidelijk dat er daar een Igrot kon gaan nestelen. Ze hebben wel gewaarschuwd tegen 5D-research, maar dat mocht niet baten. Toen duidelijk was dat Aarde ten dode was opgeschreven, hebben ze de gevangenen geloosd en in ruil brengen ze de immortals naar een nieuwe thuiswereld. De ene poolnaald was bedoeld als gevangenis en de andere was om de Aarde in evenwicht te houden. Ze hebben hem gebruikt om te kijken wat er gebeurt met een levensboom binnenin een Igrot event horizon. Maar er ging van alles mis rondom Expulsion. Ze hebben het opgegeven en daarom zijn er geen meegegevens. Helena vertelt dat Roofschimmel en Titanblob nog leven. Dat is interessant. Een van de dingen die ze wilden weten is wat er gebeurt als Igrot bij hun kleur opeet.
Verder vertellen ze dat hun eigen systeem 4,6 miljoen jaar geleden is vergaan. Sindsdien reizen ze in deze manen door de melkweg heen en weer. Condoleeza vraagt of er parasieten op Igrots leven, of 5d-roofdieren er op jagen. De aliens bestuderen 5D niet, want dat is te gevaarlijk, dus ze weten het niet zeker. Ze vermoeden dat de Igrots uit een nog eerdere bron van leven komen dan wat er in onze geode zit. De geode haalt alle ruis weg. En als je geluk hebt, tref je een stukje van een levend wezen dat van vlak na de Big Bang dateert. Zij hebben dit netwerk van dit ’entangled’ wezen, andere rassen werken soms met andere netwerken.
Ze hebben een voorstel voor ons: “Diverse stelsels hebben elk hun eigenaardigheden. Wij verzamelen die omdat ze soms ergens anders nuttig of gewenst zijn. Jullie hebben ook iets unieks. In het verre verleden hebben jullie goden gehad. Jullie immortals hebben geen ziel meer. Maar er bestaan rassen die wel nog een ziel hebben. Voor zover wij weten zijn goden de macht die je zelf geeft aan de schaduw van je eigen ziel. Wij willen een pantheon bestuderen om er achter te komen wat goden precies zijn en hoe we ze kunnen reproduceren. Als jullie een pantheon kunnen vangen, geven wij aan jullie immortals een geode die met die van Aarde entangled is. En vanaf Keppler 31E kunnen jullie dan een tweede geodecirkel bereiken.”
Condoleeza verandert zichzelf in Claude, tot consternatie van de immortals en met Claude’s solar charm kijkt hij of ze de waarheid vertellen. Ja dat doen ze.
Dan vraagt hij of hij met een telescoop naar Aarde mag kijken. In gewoon zichbaar licht of andere frequenties zie je niets. Maar met magie is het een ander verhaal. Daar ziet ze op de plek van de Aarde een [Color] spike, een eerste moment van kuitschieten. Ergens in de rechterbovenhoek ziet ze een supernova. Dat is volgens de aliens ook een Igrot. Met [Prime] kun je op de plek van van Aarde twee polen zien met een blob ertussen die ze met draden verbindt. Nergens behalvr op Aarde zie je die twee polen. Volgens Mollenslijm is expulsion een veel gebruikte manier om van Igrot af te komen. Daarom is er zo veel materie ten opzichte van antimaterie.
We nemen vriendelijk afscheid en gaan terug naar de immortals. Elaine vraagt om de toegangscode voor het immortal-gedeelte van de oude computersystemen. Dat kan ze krijgen: Opa2023. De immortals nemen ons mee voor een rondleiding door hun woonverblijven. We ontmoeten voornamelijk dikbuikige mannen en een paar vrouwen. Ze hebben zes zones van de Aarde perfect nagebouwd en ze tonen ons de Serengeti. We lopen over het plafond, van hier af is dar transparant, van onderaf zie je een wolkenhemel. Op de savanne leven ook mensen. Het zijn gewone stervelingen die in traditioneel stamverband leven. Ze denken dat dit de Aarde is. De sterren aan de nachthemel worden heel geleidelijk verschoven en de zon wordt heel geleidelijk verkleurd, zodat ze bij aankomst op Keppler 31E niet zullen merken dat ze ergens anders zijn. Claude kijkt of deze mensen goden hebben. Hij ziet wel signalen van devotie, maar rituele handelingen zijn opvallen afwezig. De immortals hebben het geloof waarschijnlijk weggesaneerd, maar in potentie is het nog wel aanwezig. We zouden aan deze mensen een pantheon kunnen geven, als ‘dragers’.
Op Gwens vraag hoe de maan in elkaar zit, worden de immortals enthousiast: in het midden zit een micro zwart gat met een plasma-omhulsel. Daaromheen is een bolvormige vloeistofstructuur waarin robots naar believen vaste structuren kunnen bouwen. Een vloeistof met flexibele gangen. Ze zijn de technologie aan het leren. De ruimte is heel erg leeg en je hebt alle tijd. Ze vertellen dat er een ander ras is dat hogere snelheden aankan. Die jagen op kleine zwarte gaten en recyclen ze in het grote centrale zwarte gat in het midden van de melkweg. “Er is zó veel wat we nog niet weten!”
We spreken met ze af dat wij Igrot van binnen gaan bestuderen en zij helpen ons kijken of we het systeem kunnen kraken.
Helena vertelt dat we de onsterfelijkheid met de regenererende telomeren kennen en vraagt hoe ze het probleem van dementie hebben opgelost. Dat hebben de immortals gedaan door regeneratie met stamcellen. Ze mag de techniek leren. De mmortals zijn blij te horen dat er in het zwarte gat inderdaad Calabi-Jou werelden zijn ontstaan. Dat bewijst dat een bepaalde theorie over Igrot klopt.

We nemen na een paar dagen afscheid en dan gaan we terug naar de Aarde. Op het 90e niveau van het complex logt Elaine in met het immortal-wachtwoord. Daarachter vinden we informatie die de immortals voor zichzelf hielden. Dan gaan we plannen maken. Voor zo ver wij weten zijn de enige overgebleven pantheons op Aarde binnen de radioactieve zones. Dan kunnen we beter een groepje werkloze goden van Tanais proberen over te halen de overstap naar een andere planeet aan te gaan. Helena maakt een plan van aanpak om te leren tijdreizen binnen Igrot met [Time] en [Correspondence] zodat we niet steeds met het verschil in snelheid rekening hoeven te houden. Daarvoor hebben we de Magic Bus nodig om de diverse ‘staten van zijn’ in kaart te brengen. Wat we al weten is dat de Else- en Darkwherelings in het spijsverteringsstelsel van igrot wonen. Witte en zwarte bronnen doen dingen met de tijd. Ze zijn hetzelfde ding, maar gezien vanuit een andere fase. De Tempest staat loodrecht op de twee werelden, op één specifieke frequentie. Daarna moeten we onderzoeken hoe de overlap-zones van de Hoogvlakte en de Vortex eruit zien. Claude wil in Tanais de nieuwe Pashupati oproepen. Dat lijkt Risha ook een goed idee, maar dan met Oaken.

3 XP – voortaan zijn de xp te verdelen over de twee personages.

Scorpio Rising 14

Scorpio Rising 14 – Gibbous – Waxing Full Moon

De Rabbit Chasers krijgen nauwelijks tijd om op adem te komen … de spirituele cavalerie arriveert – zij het te laat voor Lalaurie. 6 scrag banes: snel, taai en een nare charm (incite frenzy). De scrags zetten hun razernij in en vallen wild aan. De party krijgt het zwaar te verduren, de klauwen van de banes delen massieve schade uit, alleen Wolfgang en Liz weten de regen van slagen te ontwijken (één bane glijdt uit in het bloed en mist volledig). In de tegenaanval van de Chasers wordt ook rage ingezet. Liz gebruikt de ketting van Laveau als boksbeugel. Maar de spirits incasseren de slagen nog. In hun 2e aanvalsgolf delen de meeste weer schade uit. De party begint te verzwakken. Een Scrag begin Liz uit te dagen: zij raakt in berserk frenzy. De bescherming van Laveau beschermt Whipsaw tegen het ergste van de klappen. Doc mept in respons een van de spirits dood. Wolfgang schiet met een hagel geweer op een spirit, een deel van de kogeltjes raakt Doc. De gewonde spirit bij Wolfgang daagt Wolfgang uit door zijn vingers in de loop te steken en zijn leuter vast te grijpen. Wolfgang raakt ook in berserk frenzy (en gaat in crinos). Doc krijgt de aandacht van een nieuwe bane: en ook bij hem wordt incite frenzy gedaan … de derde garou is berserk. De berserk garou maken korten metten met de banes, Rat’s ziet het probleem ontstaan: drie berserk garou die tegenover de anderen komen te staan. Hij springt over Liz weg om haar geen aanleiding te geven. Whipsaw en Rat’s kijken elkaar aan: als ze niets doen gaan de berserk garou elkaar te lijf en dat gaat dodelijk worden.

Whipsaw gooit resten vlees, en ingewanden (die hier op de grond lagen) tegen hen aan): hij heeft hun aandacht. Whipsaw is de snelste renner … maar Rat’s moet zich nu ook uit de voeten maken. Rat’s springt van de eerste naar beneden, Doc en Wolfgang sprinten achter hem aan. Doc blijft daarbij in de kroonluchter hangen maar Wolfgang staat vlak achter hem, Wolfgang mept om zich heen met zijn shotgun en raakt Rat’s. Het tweetal rent de kassen in. Liz rent achter Whipsaw aan, door de voordeur, maar Whipsaw kan haar eenvoudig voorblijven. Nu iedereen uit zijn gezichtsveld is, kan Doc tot zichzelf komen. Wolfgang komt ook langzaam tot zichzelf: hemeltje, ik heb troep aan mijn klauwen … ik ben in crinos … aaargh. Uiteindelijk komt ook Liz weer bij zinnen.

Het doorzoeken van het landhuis levert op (na een sense weaver): boekhouding mbt slaven en Buttercup, en een contact in New Orleans genaamd Jon Dieters. Er worden ook occulte aantekeningen gezocht van de Nephandus. In haar werkkamer vinden ze het: hedge magic, laag niveau. Haar kennis kwam omdat ze haar ziel had verkocht. Het idee onstaat om alles te laten liggen, behalve de eigendommen van slaven. Whipsaw gaat er met de eigendomspapieren van de slaven vandoor (dan zaten ze er nl illegaal) en Wolfgang neemt een zilveren dienblad mee. De rest vertrekt via de umbra. Net op tijd, want de eerste onderzoekers arriveren.

Rendez-vous bij Martìn. Deze krijgt veel info en hij verwijst door naar Laveau (waar ze over vijf dagen de degenstok kunnen ophalen). In de stad gaan geruchten dat de slaven bij huize Lalaurie illegaal waren, ook gaan er horrorverhalen over het huis rond … maar er zijn ook geruchten dat de Noordelijken achter de aanslagen zaten. Er zijn duidelijk twee kampen, waarbij het anti-abolitionistische kamp duidelijk meer macht en invloed heeft. Liz doet navraag over Jon Dieters: een shady type. Handelaar, handelt met allerhande allooi, vooral de nog foutere kant van de slavenhandel. Maar hij blijft ‘low profile’. Rat’s zoekt nog andere weerwolven, maar vindt niemand – dit is een mage town. Men observeert Dieters, hij is te zien vanuit de stormachtige umbra: hij is supernatural. Hij gaat ook om met spirits: geeft berichten door e.d.. Het zou een bane kunnen zijn … Rat’s denkt dat het een Hollow Man is, net zoals de butler die uiteen viel in een horde ratten.

Het plan is om hem dood te maken, ’s nachts als hij slaapt. In de haven is het altijd lawaaierig en een inbraak lijkt misschien op een afrekening, of een roof. Rat’s waarschuwt nog dat hij waarschijnlijk maar een kleine speler is in het spel. Zijn huis is boven het pakhuis, het is een man met een nachtlampje, een nachtmuts, een kamerpot en een slaaphemd. Doc probeert de kamerpot uit zijn handen te slaan, dat lukt ten dele: de inhoud gaat nu over Wolfgang heen. Zonder veel problemen wordt hij gedood: hij zat vol kakkerlakken. In zijn huis worden brieven van en aan Buttercup gevonden en aan anti-abolitionisten (zoals een adres waar Whipsaw ook een brief heeft afgeleverd).

Terug in de herberg (en na een verfrissend bad voor Wolfgang). Wat nu? Wat speelt hier? Zijn we wijzer geworden? Er worden aanwijzingen naast elkaar gelegd. Terug naar Shameful Remembrance: het was zijn visioen en aanwijzing. “Hij hoorde stemmen”. Oke. Hij had het over Scorpio Rising, scorpio ascending is een slacht voorteken … in andere culturen is iets vergelijkbaars, zoals de sadi sati: een slechte periode. Saturnus in Scorpio is eveneens slecht … oke, maar wat houdt dat in? Is er een link naar Croatoan? Dat woord had Laveau op een boom gezien, in het visioen van Gran Brigitte.

Rat’s vraagt: waarom worden we naar een wyrm tainted caern gestuurd? Het idee van de Gaian Scale, het ‘riet’, kwam ook voor het eerst op die locatie. Daar brak Coyote in, hij beschermt tegen wyrm invloed. Heeft hij ons willen redden? In het visioen van Doc, toen hij de bane opdronk, zat een Psychomachinae. Een sterkte bane die de psyche kan manipuleren. Is dat de poppenspeler? We zijn bij elkaar gekomen door de overval op de postkoets. Daar was toen al duidelijk van dat het een set up was … maar het was niet duidelijk wie er achter zat … de acties die de Party sindsdien hebben genomen, onder het mom van het goede doen, hebben ertoe geleid dat de kloof en de animositeit tussen Noord en Zuid alleen maar zijn toegenomen: de dood van de burgemeester, Buttercup, Lalaurie, Jon Dieters … dan verliest Rat’s zichzelf kort in paranoia.

Veel van deze dingen beginnen bij de Native Americans … misschien beginnen daar ook de antwoorden … en misschien kennen zij de bane ook beter …

Tanais – 104

Verder onderzoek naar de geode wordt onderbroken door een berichtje van Joe Clef. “Drie eerwaarde moeders willen jullie spreken. Ze zijn er over een paar minuten. Verkloot het niet voor me.”
Er landt een eenvoudig vliegtuigje. Er stappen drie stokoude San uit, twee vrouwen en een man met een krachtveld om zich heen. “Goedemiddag,” zegt de eerste, “Ik ben Sandy. dit is Dusty en zij heet Mirage. Bij het kampvuur hebben wij verhalen gehoord. Er wordt verteld dat jullie een gat in de werkelijkheid hebben gezien en een Avanki hebben gered. Wij zijn wat ruimdenkender dan de Avanki en wij zijn onder de indruk van jullie optreden. Wij willen jullie helpen en we wilen jullie aannemen als undercover onderzoekers van anomaliën.”
Wij zien dat wel zitten. De drie blijken een compleet laboratorium voor ons te hebben meegenomen en van die hamsterballen. [Hamsterbal = virtual paper computer interface; geeft 1 extra dobbelsteen op alle research.]
“Welkom terug in de onderzoekers gelederen. Houdt jullie dekmantel als Black Collars alstublieft in stand.”
Bouwrobots worden geactiveerd en dan dan nemen ze weer afscheid. De volgende morgen staat er een laboratorium. Helena geeft de robots instructies om een nieuwe Color-copter te maken. We hebben nog onderzoek te doen naar heen-en-weer reizen in de tijd, er is ons eiland op Tanais en allerlei andere losse eindjes. Enig gestructureerd nadenken leert ons dat de Noordelijke poolnaald een gevangenis was, maar dat de Zuidelijke er alleen maar was om te balanceren. Mollenslijm heeft er zijn dierentuin in gedaan. Maar waarom hij de bewoners en de levenssteen heeft achtergelaten is nog steeds een raadsel.
We gaan verder met de geode. Het heeft een verbinding met wat er buiten Igrot is. Met [Matter] zien we dat het binnenste stilgezette fotonen in stasis bevat. Zeer geavanceerde alien technologie. We kunnen twee vragen onderzoeken: 1. Waarom is dit Leven, wat is er levend aan? 2. Wat heeft het met de Big Bang te maken?
Condoleeza onderzoekt het kristallijne omhulsel met een electronenmicroscoop. Het zit op moleculair niveau heel ingenieus in elkaar, een dynamische structuur die op dit moment niet actief is. Gwen probeert haar occulte kennis uit op het ding en merkt een mediamiek effect, een soort radiokristal maar dan psychisch. De fotospectrometer laat zien dat er een laagje zonium in zit, daar voorbij komt de analysator niet. In het kristal weerkaatst hel licht heel sterk alle kanten op. Een hologramstructuur. Het moet in de nabijheid van een bepaald ander ding geplaatst worden voordat het werkt. Zodra het dicht genoeg bij dat andere voorwerp komt, dan zal het automatisch iets doen met de vier basiskrachten. Maar wat? Het levende wezen dat hierin zit is entangled met wat er buiten is zodat het iets kan repliceren wat daarbuiten is. Of andersom. Het maakt een solid-matter hologram waarmee je bewustzijn voor een bepaalde tijd op een andere plek in een fysiek lichaam aanwezig kan zijn. Het oorspronkelijke lichaam valt voor de duur bvan de projectie in slaap. Ergens anders is dus een geode die met deze entangled is, het zijn onderdelen van één levend pre-DNA wezen.
Als tweede onderzoeksobject bestuderen we de incal. Hoe werkt die? Je kunt er zonium mee winnen, maar je levert er zelf wat kleur voor in. Je levert zelf 1 Color in en krijgt er 10 voor terug uit de Tempest. De incal heeft een mudmen signatuur, zonder het alien zand. De bewoners van Darkware maken dit soort dingen uit de restproducten van Igrot om mensen mee te corrumperen en van Color afhankelijk te maken. Voor stervelingen betekent dat magische krachten in ruil voor versnelde vergrijzing; hardlopers zijn doodlopers. Maar voor ons, met onze kennis en eigen magie, is het ding relatief veilig. Heena bouwt hem om zodat je er Color mee uit de schimmels in de Hardware Legacy kan trekken. Ze hoopt dat het op Tanais ook werkt tegen de Shuragi. En tijdens haar onderzoekingen realiseert ze zich dat de roofschimmel onder de grond in Hardware Legacy waarchijnlijk een ontsnapte alien uit de Zuidelijke poolnaald is. Het alien zand komt daar waarschijnlijk ook vandaan.
De globe van Blob van Titan wordt op transport naar de Zuidpool gesteld en wij gaan naar Bretagne met de geode. Daar staat namelijk op level 100 een alien communicatie apparaat. Wellicht is dat waar we de geode kunnen activeren. Als we op de laagste verdieping aankomen activeren we [Life], [Forces] en [Mind] detectie. Binnen twee meter van de alien computer wordt de geode warm en slaan de [Life] en [Forces] detectoren aan. Condoleeza pakt haar geweer. Een kracht trekt de geode precies naar de holte in de computer.
Opeens staan we in een totaal andere ruimte. Aan één kant zien we een honingraat structuur die aan de gangen van Mollenslijm doet denken, de andere kant is voor ons formaat wezens. We voelen dat we hier 60 seconden hebben om te exploreren. We zien geen levende wezens. Er is uitzicht naar de ruimte. Condoleeza probeert of er kosmische achtergrondstraling waar te nemen valt. Ja, we zijn buiten de event horizon. Helena kijkt uit het raam. we zien een andere sterrenhemel, maar er is wel een zweem van herkenning. We zitten ver van onze Zon, maar niet zo ver dat alle sterrenbeelden veranderd zijn. Gwen gebruikt [Correspondence] om te kijken hoe het hier in elkaar zit. Zij krijgt een visioen van een maan-grote bol met een enorm dikke buitenkant die allerlei kosmische botsingen aankan. Chang loopt de gang in. Die is uitgestorven. Dit deel van het schip wordt momenteel niet gebruikt. Na 60 seconden floepen we terug naar onze eigen lichamen. We zijn nog niet goed genoeg afgestemd op de geode om ons langer dan een minuut te kunnen projecteren.
In ons ontwaakt een latente herinnering dat wij (de alien gevangenen) met deze bol aangevoerd zijn. Gwen gebruikt [Time] om die herinneringen op te halen. Ontiegelijk lang geleden zijn wij hier ingeladen en gevangen gezet. We zijn met de bol naar de Aarde vervoerd. Condoleeza rekent aan de hand van de constellaties die Helena zag, uit waar het schip nu is. 6848 Lichtjaar hiervandaan op weg naar Kepler 31. Ze rekent uit dat et schip reist met 0.83 keer de lichtsnelheid en dat levert een factor 10 tijddilatatie op. Hun tijd gaat tien maal langzamer dan de onze.
Helena verandert zich in Risha voor de volgende overtocht. Condoleeza wordt Claude. Nu hij eenmaal is aangezet, is intentie genoeg om de geode te activeren. Een aantal mollenslijmwezens wacht ons op. We houden Claude tegen, die wil ze namelijk allemaal dood maken.
“We komen in vrede!” roept Risha snel.
“Wie zijn jullie?” klinkt het. Gelukkig, ze hebben een universeel vertaler.
“Wij komen van Aarde. We hebben deze transmitter gevonden.”
“Welkom. Wat willen jullie?”
“Uiteindelijk? Igrot verslaan. Onze planeet ont-Igrotten.”
“Dat is hopeloos. Jullie vallen onder de interstellaire gastvrijheid en mogen van de gastenverblijven gebruik maken.”
We zijn weer op Aarde. De attunement is een probleem dat met een beetje magie wel opgelost kan worden. Dan gaan we weer.
“Wij kennen uw probleem, na een paar keer kunnen jullie een uurtje blijven, dan een dag en uiteindelijk een week van onze tijd. Er zijn aardlingen aan boord, maar we weten eigenlijk niet wat die eten en drinken.”
Risha vraagt naar de dierentuinhouder. Ja die kennen ze wel. Ze zullen hem waarschuwen dat we met hem willen overleggen. “Jullie zijn toch wel onsterfelijk hè?”
“Ja, de onsterfelijkheid is opnieuw uitgevonden.”
Dat stelt de contactpersoon gerust. Ze hebben liever geen dieren aan boord. Hij legt nog even de enige regel aan boord uit: “Geen schade berokkenen. Het schip is sterker dan wie dan ook en zal je straffen.” Hij wijst ons opfris ruimtes en voedselreplicators en neem dan afscheid.
Bij ons volgende bezoek zijn er vier mensen. Een beetje bedremmeld. Ze hadden niet verwacht dat er na al die duizenden jaren nog mensen op aarde zouden leven. Laat staan dat die van hun kant contact zouden opnemen. Ze hadden geen eigen geode en ze wisten niet van Mollenslijm, en dat die er eentje had achtergelaten. We leggen uit wat er in de tussentijd gebeurd is. Als ze horen dat Imhotep dood is, zijn ze verdrietig. Ze vertellen dat ze over een paar maanden aankomen op Kepler 31-E. Dat is een aardachtige bewoonbare planeet. Wij zijn natuurlijk welkom om mee te komen als we een manier vinden om uit het zwarte gat te komen.
“Wij mensen zijn hier peanuts. We weten maar heel weinig. Hoe is het met de Aarde?”
We vertellen over hoe het er nu op Aarde aan toe gaat, en op Tanais. Risha denkt dat deze onsterfelijken nog heel veel kunnen leren van de onsterfelijke white collar eerwaarden. We mogen van hun door de telescoop naar Aarde kijken. Daar is inderdaad helemaal niets te zien. een zwart gat. Het lijkt hun wel fijn om op aarde op bezoek te gaan, maar Chang waarschuwt dat materie en anti-materie elkaar opheffen. Dus dat kan tot nare explosies leiden.
Een laatste inzicht: Alles wat wij doen binnenin het vijfdimensionele wezen dat Igrot is, dat weet hij en dat weten zijn dienaren. maar met de geode kunnen we buiten Igrot komen en wat we daar doen, weet hij niet en daar kan hij geen rekening mee houden. Bij ons volgende bezoek gaat Gwan de structuur van de planetoïde onderzoeken.

3 XP

Scorpio Rising 13

Scorpio Rising 13 – Waxing Gibbous

Marie Laveau tegen Wolfgang: “Cherie, jij wilde nog iets anders?” Wolfgang legt zijn wensen rond een degen uit, dat kost wat tijd om te maken en een godsvermogen om aan te schaffen. Maar Laveau geeft hem een speciale prijs als ze het opnemen tegen LaLaurie. Hij gaat akkoord. Daarna zegent ze nog wapens en geeft ze een paar fetishes mee die handig kunnen zijn in de strijd, Doc moet ze pakken al heeft hij er een neus voor om de verkeerde te pakken: een schelpen ketting die goed is als gesel tegen geesten en een zwart geblakerde, dikke, holle bamboestok waarmee je de essentie van een geest kunt opdrinken. Whipsaw vraagt wat spirituele bescherming (armor) maar had gewild dat hij dat niet had gedaan … het ritueel is unheimisch, er wordt een kip geslacht en dunnen kerven getrokken in de palmen van Whipsaw. Het riekt te sterk naar de wyrm, en door de oppervlakkige wonden trekt het zijn aderen in waar het onderhuids kriebbelt. Gelukkig is het effect tijdelijk.

Daarna. Men besluit op onderzoek uit te gaan. Marie stuurt een grote Creool, Martìn, mee die het huis en de omgeving kent. Vooral het geheimzinnige krachtveld baart hen zorgen. Doc en Rat’s gaan de plantages onderzoeken, Whipsaw, Wolfgang en Liz lopen aan de andere kant langs het huis. In de umbra is de barrière zichtbaar. Via de bayou, mangrove, muskieten en alligatoren komen ze bij de plantages aan de rand van het grote terrein van de familie. Doc draagt het medaillon, het zegel, van huis LaLaurie, loopt door de barrière heen en concludeert dat het zegel beschermt. Hij neemt het af en merkt geen verschil. De werkende negers kijken raar. Rat’s steekt over en merkt niets. Een hightened senses geeft aan dat de lucht net iets anders is, een sense wyrm geeft aan een sterke wyrm taint in het huis. Maar, nadat Rat’s door de barrière is gegaan, komt een witneus opzichter aanlopen, met grote hoed, zweep en geweer. Rat’s loses his cool en vliegt de slavendrijver aan, ondanks aansporingen van Doc om weg te gaan (Kom Fido, kom. Bad doggie). Maar Rat’s voelt zich bekeken, er zit een drukkend gevoel in zijn hoofd. De man valt en Rat’s bijt zijn keel door, er breekt paniek uit onder de slaven.

Doc en Rat’s gaan ervandoor. Rendezvous met de anderen: week wachten of nu? Nu! Het is niet gepland, maar wel een goede afleiding. Via de achterkant benadert men het huis, in de richting van de botanische kas die vast zit aan het huis. Doc voelt zich angstig, anderen voelen zich bekeken, Whipsaw heeft het zegel en heeft nergens last van. Wolfgang wil rechtsomkeert maken, maar Doc praat op hem in en sleept hem mee. Er zijn 4 wyrm taints in het huis aanwezig. In de deuropening naar het reguliere huis in koloniale stijl staat een huisslaaf in livrei met een zilveren dienblad waarop een lege karaf staat, hij kwam af gelopen op het rumoer. Rat’s springt op hem af met ontblote tanden, de slaaf denk niet lang na en haalt uit met het zilveren dienblad. Rat’s krijgt lelijk de deksel op de neus. In de grote hoge centrale hal van wit marmer ontpopt zich het gevecht. Het blijkt dat de butler twee dienbladen gestapeld heeft, in iedere hand heeft hij er een. Een gooit hij naar Rat’s, deze duikt weg. Wolfgang schiet, Liz hakt met een bijltje. De butler scheurt open en valt uiteen in ratten: een stamp-feest begint.

Men rent de trappen op naar de plek van de grootste wyrm taint. Het licht door de glas in lood ramen verlicht de treden in schakeringen van kleur. Op de trappen komen 6 monsters (mockeries) aangekropen/lopen. Het zijn in elkaar gezette en genaaide slaven, gruwelijk om te zien zowel spiritueel (deze mensen hebben onmenselijk geleden) en grotesk sadistisch: sommigen hebben 4 armen en 4 benen, andere een verlengd aan elkaar genaaid (en nu dubbelgevouwen) lichaam. Op de trappen en de overloop ontpopt zich een gevecht. Wolfgang gooit met zelfgemaakte explosieven, terwijl Doc, Liz, Whipsaw en Rat’s in crinos gaan. De mockeries zijn stevig, maar niet opwassen tegen de aanvallen van de weerwolven. Met stormt verder naar boven, maar plots blijft Doc staan. Hij is bevangen door dezelfde irreële angst die Wolfgang eerder had. Nu is het aan Wolfgang om Doc erdoorheen te slepen.

Ze lopen de gang op de bovenste (2e) verdieping in, naar de deur waarachter de sterkste wyrmtaint zit. Liz trapt de deur in. Er staan een gezellig uitziend oud vrouwtje, met een knotje, een tasje en een wandelstok, en een bane spirit waarbij de hoofd en het lichaam een geheel vormen en die licht peervormig is. Tegen de muur, bij de schouw hangt een groot schilderij van Delphine in jongere jaren, dit dametje zou het inderdaad kunnen zijn, al heeft ze nu haar ziel verkocht en is ze nephandus. In de kamer zijn balken en cellen waarin gemartelde slaven zitten, net als in de verhalen. De bane probeert bezit te nemen van Wolfgang: deze weet dit net te weerstaan. De madame zegt iets en de slaven spatten uit elkaar in een fontein van gekrijs, bloed, vlees, en lichaamsdelen. Een muur van vlees vormt zich en blokkeert de doorgang: ze hadden de party horen aankomen (gevecht, explosieven, geweerschoten) en waren voorbereid. Wolfgang gooit een explosief, maar dat maakt maar een klein gat. Hakken en het gat groter maken duurt te lang. Rat’s zegt: Step sideways! Het huis is de umbra is naargeestig door alle leed en gekwelde zielen.

Men stapt terug de werkelijkheid in, in de horror kamer. Daar was het tweetal op aan het wachten. Rat’s krijgt een corruption over zich heen (nog geen effect, maar dat komt nog) en Delphine doet een spreuk waarbij het bloed uit de muren stroomt en de zintuigen allemaal overprikkelt raken, het heeft een verlammend werking. ‘Gelukkig’ heeft alleen Liz hier last van: zij staat als verlamt van angst. Rat’s duikt op de nephandus en lijkt haar te verwonden, maar in plaats daarvan breekt haar staf en ze staat ineens ergens anders, een witte flits slingert iedereen weg tegen de muren. Auw, en besmeurd. Wolfgang schiet en schiet kogels door haar heen, Whipsaw haalt uit en zet fikse klauwen in haar. Haar lichaam absorbeert bloed uit een bloedpoel en regenereert. Doc verschijnt uit de umbra, plant de zwarte bamboestok in de bane en drinkt. De bane sterft en geeft Doc een visioen (zie onder).

De nephandus doet ontbindingsmagie op Whipsaw, het effect is niet direct te merken. Whipsaw slaat terug, ze moppert over onbeleefde insluipers. Ze slaat met haar tas op Liz. Er vormen zich bloedtentakels, deze vallen ook aan. De nephandus probeert bij een nieuw bloedpoeltje te komen, maar wordt door iedereen tegelijkertijd aan stukken gescheurd. En: wat nu? Het huis in brand steken? De slaven vrijlaten in de bayou?

Tijdens het uithijgen en nadruipen van bloed: Doc vertelt het visioen dat hij heeft gehad. Er is een andere bane, een gevaarlijkere bane: schubbig, krabachtig, groot met 8 ogen. Deze staat in schimmen, en coördineert veel als poppenspeler, er zijn sub plannen. Shameful zat in het visioen en deze maakte deel uit van de plannen van deze bane.

Tanais – 103

Tanais 103 – 31-03-2016

Met het vliegtuig naar de Zuidpool, we dragen goede pooluitrusting. Claude neemt een Pepsico-robot mee, en voor de dames een Kenco. Het is acht uurtjes vliegen want we nemen onze tijd met de robots. Het is poolnacht, dus donker en de radar geeft geen signaal dat er een naald zou zijn, alleen een klein bobbeltje in de sneeuw. De geigerteller geeft wel veel radioactiviteit aan. Deze naald is ook omgevallen. De naald steekt diagonaal naar beneden het ijs in. We vliegen naar waar we denken dat de ingang onder het ijs ligt. Met [Matter] en [Craftsman needs no tools] maken we een tunnelboormachine. IJs in staal veranderen lukt Gwen en Risha, het bouwen van de machine gebeurt door Claude. Na drie dagen boren zijn we bij de punt. In het midden an de docking port zit een luik zo groot als een ontbijtbordje. Dit lijkt de ‘nette’ ingang, bedoeld voor kleine aliens. Er is waarschijnlijk ergens een grotere ingang voor vracht. Gwen en Risha maken zich klein met [Life – Alter Self] Gwen als liliputter en Risha verandert in Helena als kat. Met [Lock Opening Touch] gaat het deurtje open en de noodverlichting binnen springt aan. De andere kant van de sluis staat ook open. We komen door gladde gangen en leefvertrekken, allemaal superklein. Er is geen boven- of onderkant,De bewoners waren worm-achtig. En er hangt een vreemde geur. Twee etages dieper treffen we een volgend diafragma.
Met [Life-scan] zien we leven, heel zwak, ergens in deze gangen en ver voorbij het diafragma. We gaan op zoek en vinden een wand waarachter het leven zit. Maar we kunnen er niet komen. [Sense Matter] De wanden zijn heel subtiel, electrochemische signalen zouden hier een heleboel kunnen doen, waaronder de wand openen. Maar, we weten niet hoe.
Met [Correspondence] maken we een doorgang vanaf het buitenluik naar het diafragma. Claude steekt zijn hand erdoor en doet de [Lock Opening Touch]. Daarvoorbij is een enorme tunnel die de complete lengte van de naald dorloopt. Ooit een verticale schacht, waar hee ruimtevaartuigen doorheen konden. Aan een zijde is een soort van enorme ritssluiting.
Na een paar pogingen hebben we een [Correspondence-gate] gemaakt waar Chang en Claude doorheen kunnen.
langs de hele wand zijn afgesloten compartimenten. Naar beneden toe worden ze steeds groter. Gevangenissen voor niet-humanoide wezens. Sommige hebben een hogere of lagere druk dan onze wereld. Wat hard vacuüm had moeten zijn is geen vacuüm meer en wat de atmosfeer van een gasreus had moeten zijn is leeggelopen. Wat er in gewoond heeft is doodgegaan. In de schacht vinden we een verhoogde luchtvochtigheid en (met [Life]) een hoge dosis zonium. De ene waar we leven vermoeden, is nog heel zwak. Met [Prime] voegt Risha de eigenschap van Transparantie toe aan de wand (of neemt de ondoorlaatbaarheid voor zichtbaar licht weg. Het is maar hoe je het wilt zien). Het lijkt een waterwereld en het compartiment is niet helemaal gevuld. We zien een gelei-achtig wezen. Risha tikt tegen het raam. De blob wordt wakker en komt op ons af, drukt zich tegen het raam. Er is een aftastend effect in ons hoofd. Claude legt met [Mind] contact. Er is verwondering en vraag. Claude stelt ons voor als mede-gevangenen. “Gevangenen? Ik heb niks gedaan! Ik ben geroofd voor de verzameling! Net als iedereen hier. Mollenslijm / de congiërge heeft ons verzameld als privé dierentuin.” [Judge’s Ear] Het wezen spreekt de waarheid.
“Welke planeet is dit?” vraagt het wezen.
“Aarde,” denkt Claude en zendt het beeld van een afgesloten Aarde.
“Ik kom van Titan. Op Aarde is geen methaanzee,” zegt het sip. Dan begint hij te vertellen: “Ik had lang geleden nog contact met andere compartimenten. Maar alles loopt langzaam leeg. Anderen kwamen uit verre zonnenstelsels. Het ruimteschip vaart langzaam. Het doet geen andere melkwegstelsels aan. De amanuensis/verzamelaar was iets op het schip. Hij is duizenden jaren geleden vertrokken, als allerlaatste van de aliens. Bij de amanuensis is nog een levende edelsteen. Die edelsteen is de bron van het leven. Als je daarbij wilt komen, adviseer ik om met magie kortsluiting te veroorzaken waardoor alles open gaat.”
We spreken met hem af dat we een zwarte diamanten bal voor hem zullen maken gevuld met Titan-methaan waarin hij deze naald kan verlaten en onze wereld kan verkennen.
Risha gaat als kat de gangen van Mollenslijm’s appartement in. Hij piest over de bedieningspanelen en dan jaagt Claude er met [Forces] een stroomstoot doorheen. Door de kortsluiting springt alles open. Het hele systeem is doorgebrand. Maar helaas is ook alle in de muur opgeslagen alien kennis daarmee ontoegankelijk. Risha vindt de levenssteen. Het is een geode, een doorzichtig kristallen kistje dat leeg is van binnen. Het is bedoeld om die leegte te omvatten. Met [Sense Life] voel je een zichzelf vermenigvuldigend patroon er binnenin. Risha neemt het in zijn bek en loopt er mee naar buiten. De anderen komen ook.
We realiseren ons dat deze hele naald met al zijn compartimenten een stamboom van het leven voorstelde, waar dit het zaadje van is, of de wortel. Chang komt met de hypothese dat de poolnaalden een offer zouden kunnen zijn. Een kosmische Wicker Man, met in de noordelijke naald de veroordeelden en in de zuidelijke naald de dierenoffers.

Dan gaan we weer naar Joe Clef. We vertellen: “Onze vakantie was best wel koud en saai. Veel pinguins.” Joe is al snel niet meer geïnteresseerd. Hij laat een villa voor ons bouwen in Plymouth. Als de bouwrobots klaar zijn, laten wij ze een bathyscaafbol voor de titan-blob printen. Met [Life 4] doet Risha onderzoek naar de geode. Het patroon van leven daarin is deel van iets veel groters e dat bevindt zich niet op Aarde. Claude bekijkt het met [Color]: dit is zonder meer ook in 5D een leegte. Een link met de aliens buiten Igrot. Hij vraagt zich af of dit het haakje is aan een hengel? Met [Correspondence] bekijken we waar het heengaat. Vèr voorbij ons coördinatenstelsel, buiten de event-horizon. Risha kijkt met [Prime] wat voor patroon dit is. Hij vindt het patroon [met 10 successen!] terug in een computersysteem van vóór 2242, in research over de Big Bang. Dit patroon ìs de achtergrondsignatuur van het universum. En er zit nog meer aan vast. Er is meer onderzoek nodig. Gwan wil met [Time] naar de poolnaald voordat die viel. Maar dat is te lang geleden.

Tip: nalezen over de Big Bang

3 XP en de grens voor dingen leren zonder leermeester gaat van niveau 3 naar niveau 4. We worden ons langzaam steeds meer bewust van onze onsterfelijke oorsprong.

Scorpio Rising – 12

Scorpio Rising 12 – halve maan, waxing Gibbous

 

Er wordt verder gereisd. Is Rabbit Chasers een goede naam? Men zat per slot van rekening achter een konijn aan?

Twee dagen later komt met een man tegen. Hij loopt naast zijn paard. Hij is stoffig en draagt een Marshall ster – dit is de marshall waarover de Judge of Doom het had. Er wordt over en weer gegroet, koffie gedronken (hij biedt jerky aan) en nieuws uitgewisseld. Zijn naam is Phil ‘Walker’ Lionell. Hij vertelt over de onrust in Louisiana en als je abolitionist bent (wat hij lijkt te zijn, door Bijbel quotes te geven maar zonder daar expliciet antwoord op te geven) kun je daar beter je mond houden. Vooral de praatjes van de advocaat Lincoln bevallen het merendeel van de bevolking aldaar niet.

Na een paar dagen verder reizen, is het landschap weer groen en reist men door Bossier Parish (paar boerderijen en een kerk) en direct aan de andere kant van de Red River ligt Shreveport – een welvarende kleine stad, een overslag plaats voor veel goederen.  Frans is een primaire taal, maar Engels spreekt men ook. Men vind een modaal saloon (niet duur, niet goedkoop), neemt baden (Liz begint buikje te krijgen), frist zich op. Whipsaw zoekt werk bij Wells Fargo company (Zijn er nog spoed opdrachten naar New Orleans? – Kom morgen terug). Wolfgang bestudeert de een-armige bandiet en drinkt likeurtjes, in de hoek speelt een pianola. Een dame van lichte zeden houdt hem aan de praat. Maar Wolfgang probeert het systeem van de bandiet te kraken, dat is lastiger dan het lijkt, vooral als je dronken bent. Maar de volhouder wint. Als hij op het cruciale moment een dronken zeeman wegduwt, wint hij 80x zijn inzet – niet slecht. Doc probeert een ‘reguliere’ vrouw te verleiden met zijn salesman praatjes en avonturen, maar dan moet hij wel eerst afkomen van de mannen die de vrouwen begeleiden. Dus drank en drugs: maar dan lukt het hem ook. De dag daarna heeft Wells Fargo een brief voor New Orleans – of Whipsaw die kan afleveren en dat wil hij wel. Liz schrijft een brief aan huis (maar nog niets over de zwangerschap.) Rat’s houdt zich rustig.

Op straat is er veel gemorrel over de bemoeienis van het noorden m.b.t. de slavernij, er gaan stemmen op voor een verenigd zuiden, een confederatie van staten. Er is een duidelijke agitator voor slavernij: Judith the Blessed  zij blijkt supernatural (Garou), maar men spreekt niet met haar. Op weg de stad uit komt nog een duo (te paard) de stad in, ze lijken vader en zoon: lang haar, blond baard, ‘pa’ heeft een zilveren hamer, verder dragen ze broeken maar weinig meer. Er wordt doordringend gekeken en om de druk weg te nemen beleefd gegroet door de party.

Men reist verder en komt al snel in de zompige bayou terecht. Hier en daar leven hier cajuns een teruggetrokken bestaan. Naarmate men dichter bij New Orleans komt, komt met ook kleine ‘altaartjes’ tegen: kaarsen, bloemen, kralenkettingen en dierlijke resten (vooral kip) liggend onder een complex arcaan teken (een vevé voor hen met occult). Dichter bij de stad liggen katoenvelden waarop voornamelijk zwarte slaven werken in de hete zon, ze zingen liederen om de gemoederen iets op te krikken en af te leiden van hun erbarmelijke omstandigheden en als verkapte rebellie, de thematiek is vaak bijbels, op dit moment zingen ze ‘Go Down Moses, Go Down. Let My People Go.’

Dan is er New Orleans, mogelijk de rijkste stad van de VS op dit moment. In de haven liggen tweemasters, driemasters en stoomboten. Op de kade is het een af-en-aan van goederen, die gesjouwd worden over de kasseien, tonnen die ratelen, karren die voortgetrokken worden en ‘hijskranen’ die ladingen op-en-af laden. De stad is groot en goed onderhouden. Er hangt hier een andere sfeer, een sfeer van magie. Er klinkt onbekende muziek, met vreemde akkoorden en breaks, maar wel opzwepend. Whipsaw wil graag meedoen. Wat opvalt is dat er in de stad ‘vrije’ zwarten zijn, en een sterke Haïtiaanse commune. Veel in orkesten zoals deze. Hoewel ze binnen de stad ‘veilig’ zijn (een relatief begrip) is het buiten de stad zeer onveilig voor hen (ze kunnen zo opgepakt en als slaaf aan het werk gezet worden, vrijbrieven of niet). Whipsaw valt hier niet op, maar meedoen met de muzikanten vergt nog wat oefening. De naam die rond zingt, als men probeert uit te vinden who-is-who is Marie Lavau. Whipsaw levert de brief af bij een louche adres in de haven, hij wordt vuil aangekeken, de brief wordt aangenomen en de deur wordt dichtgegooid. Liz zoekt het handelshuis van de familie op, de man hier geeft een update.

Wolfgang wil graag meedoen met de mode en een degenstok, maar dan wel een zilveren. De edelsmid hoort het aan, concludeert – in zijn hoofd – dat mijnheer een ritueel object zoekt en stuurt hem de louche buitenwijken in. Als Wolfgang op pad gaat, en hij bestudeert wordt door de lokale bevolking die met bowie messen hun nagels staan schoon te maken, vertrouwt hij het niet en gaat de rest halen. Men wandelt de achterbuurt suburbs in, er blijken nu meer mensen op pad te zijn: Witneuzen, Creolen, Zwarten, Chinezen. Men komt in de bayou bij een meer. Er wordt hier gepicknickt door mensen, terwijl men wacht op iets. Ook hier vindt men vevés. Wolfgang vraagt of hij hier goed zit voor zijn degenstok en krijgt het antwoord nee. Hij wil weer gaan maar de rest wil blijven zitten. Er verzamelen zich tegen de 200 mensen op de oevers van dit meer. Sense Weaver: nee (behalve wapens). Sense Wyrm: ja, de euthanatos wyrm. Er zijn nog een paar andere supernaturals, die lijken rituele zilveren messen bij zich te hebben: zit Wolfgang dan toch goed?

Het wordt donker. Eén trommel klinkt opzwepend. Een man geschminkt als skelet danst door de massa, het voelt als een feest voor de doden. Hij blèrt iets in het Creools, een introductie. Rat’s wordt enthousiast en begint een howl, maar de anderen zeggen ‘sssst’. Op het meer worden fakkels ontstoken, op bootjes staan mensen, op een van die bootjes staat een stokoude dame (80+) die krachtig het heft van de avond ter hand neemt: Marie Lavau. Er wordt gespeculeerd of ze Euthanatos is of Dream Speaker, het eind resultaat doet er niet toe: de spirits luisteren naar haar. Ze spreekt de massa toe in Creools en gebroken Engels. Het is een mis aan Baron Samedie. Zij doet magie, blatant, en vraagt om geluk en een zegen: de sfeer in New Orleans staat haar dit toe! (effect: volgende twee enen mag je negeren). Rat’s kijkt in de Umbra en vraagt de aanwezige spirits wie zij is: the Witch Queen of New Orleans. Dan gaan de toortsen uit een duisternis valt over het meer (en zo kan ze ongezien verdwijnen). Er is een collecte waarbij veel geld wordt opgehaald: deze dame is rijk.

Wolfgang en Whipsaw knopen een praatje aan met de supernaturals met zilveren messen en runes. Eentje kijkt Wolfgang eens goed aan. “Wat ben jij?” “Shapechanger, Garou” “Huh?” “Weerwolf” “Niet bijten!” “Nee joh”

Volgens de Verbena haal je het beste zilver bij Marie Lavau, maar het is wel duur. Er worden nog wat spirits gedeeld en men krijgt het adres. “Kennen jullie familie LaLaurie?” “Ja, het huis van horror. Daar zijn slaven gemarteld, dat kun je bezichtigen. De familie is verdreven en woont nu in een landhuis.”

Het huisje van Lavau is vrijstaand, maar bescheiden in kleurig lichtblauw geschilderd. Er zit een grote donkere Creool voor de deur op een stoel me teen sigaar. “Mevrouw slaapt. Wat willen jullie eigenlijk?” Wolfgang: degenstok. Whipsaw: informatie over LaLaurie. Doc: “We zijn shapeshifters.” De man gaat recht zitten: “Ah! Loup Garou!” Men vertelt over de verstoring in de geestenwereld bij Death Valley: morgen 11 uur mogen ze terug komen. Wolfgang vraagt of een cadeau gewenst is: goede cognac. Daarna gaat men naar een goedkope slaapplaats.

De ochtend wordt besteed met het kopen van cognac en het wisselen van zilver (zilveren dollars) in koper en goud. Rat’s zoekt naar een teefje en is daarin succesvol. Als men terugkomt bij het huisje staan er twee mannen in de tuin en een vrouw van in de 40 op de veranda. Er spelen kinderen in de tuin. De mannen verwijzen door naar Marie Lavau II, de dochter. Ze legt de regels uit en al snel blijkt dat zij het brein achter de franchise is. Van binnen is het een keurig houten huisje, niets occults of ritueels maar schilderijen en statige foto’s. Maar men voelt beschermende spreuken. Men gaat links en nog een keer links, dan heeft men het gevoel alsof men stepping sideways doet. Dan is er wel de voodoo sfeer: spinnenwebben en bosjes kruiden aan het plafond, zegels (vevés) op de muren en de grond (was en zout), een altaar met een grote schaal midden in de kamer, een werkbank / kast links tegen de muur. Er staan allerhande spullen kris kras door elkaar op de werkbank, van kruiden, tot artefacten, schalen, slangenhoofden, kippenpoten en rituele messen. Voorouder geesten kietelen de garou. Op een simpele houten stoel zit de vrouw in ene donkere rok, ze stopt met neuriën als de party binnenkomt. Ze groeten en doen de schoenen uit in het sanctum van deze elder mage en wassen hun handen in een de diepe schaal die voor de deur staat.

“Bon jour. Een vraag over mijn oude rivalen. En degens. Waarom?”

“Voor de goede sier. En het bevechten van Black Spiral Dancers.”

“Que?” “Gecorrumpeerde weerwolven” Daarna worden de twee flessen cognac en een fles eigen brouwsel aangeboden. “Merci.”

Whipsaw begint het verhaal: Bane, death valley, visioen, Buttercup gedood.

Lalaurie: “Dank, maar dat heeft wel voor veel beroering gezorgd. Hij werd aangestuurd door huis LaLaurie. Dat zijn hedge mages, niet bijzonder krachtig. Ik verwacht niet dat zij hierachter zitten. Maar ze zijn wel heel machtig. Ze hadden een echte magiër, maar die kon dit niet. Dat was een soort nefandus, of bijna nefandus. De bane kan er een van haat zijn, LaLaurie haat veel.”

Tools? “Bien sûr mon chere. Kun je even een kip halen?”

Ze tekent een veve met zout, slaat met kruiden en brand deze: een scherpe prikkende geur. Ze neemt een slok rum. Haar ogen draaien weg. “Je suis Maman Brigitte. Stel je vraag, precies.”

“Wat is de grote bane?”, wil Whipsaw weten. “Er zit hier een rol in van huis LaLaurie, deze roepen hem aan. Je kunt daar meer informatie vinden.”

“Er is beroering in de umbra…”, meldt Wolfgang. “LaLaurie heeft beschikking over banes”, vult Madame Brigitte aan: “Papa Legba vertelt dat deze banes alleen op de doorgaande routes zitten. Maar daar begint het ook. Kleinere spirits worden gemanipuleerd door grotere. Een van zijn agenten is in deze wereld.” Men vraagt verder: “Dit is niet Soul Eater, die is actief bij Death Valley. De aard van de agent vind je bij Huis LaLaurie. Huis LaLaurie wordt op een vreemde manier afgeschermd, sterkere magie dan wat ze zouden kunnen hebben. Misschien in convenant met supernaturals. Misschien is het tijd om de wereld van dit gezwel af te helpen. Dit zal gevaarlijk zijn.” Wlfgang : “haha!” Whipsaw begint over beveiliging. Gran Brigitte: “Croatoan.” Dan draaien de ogen terug.

“Cheri, antwoord gekregen?”

“Zegt Croatoan u iets?”

“Dat is een verdwenen kolonie, ergens 17e eeuw. De mensen van dat eiland zijn toen mysterieus verdwenen. Het woord Croatoan stond in een boom gekerfd.”