Ster besluit voordat we vertrekken om open kaart te spelen. Hij vertelt dat Sagarmatha hem een nieuw lichaam heeft gegeven, en dat het lichaam van iemand van huis Iselsi was. Dan zet hij het magische masker af. "Dat was niemand van belang," reageert Guinett, "maar ik ben blij dat je het verteld hebt. Dat is goed voor het vertrouwen. Ik kan jullie op dit moment nog steeds maar twee mensen meegeven, maar ik ga wat harder mijn best doen om er meer vrij te maken."
We nemen afscheid en vertrekken met de speedboot naar Porto Libre. Sirius en Penelope gaan met ons mee. De twee hashashin hebben heel weinig bagage, de waterpijp is hun ‘wapen’. Onderweg vertellen ze ons dat de deathlord nog onlangs in Warshaw is gezien. Hij is bezig er een shadowland van te maken.
In Porto Libre is het nog steeds slecht weer, de mensen zijn sjagrijnig. Sarah heeft voorzien dat we op dit moment aan zouden komen en Sluiers staat ons in de regen op te wachten. Ze begroet ons hartelijk. Ze is opgewekt en ziet er goed uit in de doorweekte sluiers. Er is in onze afwezigheid niks bijzonders gebeurd. Raine gaat de stad in om met zijn spionnen te overleggen. De geruchten over Warshaw zijn erg zorgwekkend. En er is ook hommeles bij Whitewall, daar worden nog steeds karavanen overvallen door een schim (dat moet Silent Walker zijn) en er zijn grote troepenbewegingen in het Noorden. Terwijl Raine daarmee bezig is, zet Ster de geheugenhelm op. Ma Si hypnotiseert hem en ze laat hem in de verdrongen herinneringen aan de onderwereld rondkijken. Ze realiseert zich dat het verdringen van herinneringen een beschermings- mechanisme is en laat hem als buitenstaander in omgekeerde volgorde naar zijn vivisectie kijken. Dan brengt ze hem de necromancer in herinnering en alles wat die heeft gezegd. Het blijft gefragmen- teerd. Bij bewustzijn blijven was een verkeerd besluit, wat Ster zichzelf enorm kwalijk neemt. Maar ze overtuigt hem er van dat het niet zinloos was, juist een heel nobel offer waardoor informatie naar buiten kwam die iedereen geholpen heeft. Ze wil ook weten wat Ster was voordat hij ambassadeur werd, zijn jeugd komt weer terug. Maar teruggaan naar vorige levens lukt niet, want de zielenstenen worden zorgvuldig schoon gewist. Je kunt wel aan sommige stenen zien wat het specialisme van de ziel is. Diamant is voor exalts. Als hij weer uit de hypnose bijkomt, is het trauma verwerkt.
’s Avonds gaan we met z’n allen eten bij Raine’s vader. Tijdens de koffie met sambuca heeft vader een verrassing: "Herinner je je andere broertje nog? Dat was eigenlijk een zusje." Raine’s familie was redelijk invloedrijk en er was lang geleden afgesproken dat een eventuele dochter zou moeten trouwen in een bepaalde patriciers familie. Maar de toekomstige echtgenoot was een dikke, kale, boosaardige man. Toen er een meisje werd geboren, heeft Raine’s familie haar dus maar als jongetje opgevoed. En ze is hier! Van achter een gordijn komt een tomboy-achtig meisje tevoorschijn. Het wordt een groot feest.

De dag daarna plannen we onze verdere acties. Aan de twee Iselsi’s vragen we om te gaan verkennen in Warshaw, terwijl wijzelf naar Whitewall reizen om te kijken of we daar iets aan de Silent Walker kunnen doen. Contact kunnen we houden via de charm "Wind Whispered Words", die zowel Dyjab als de Iselsi’s kennen. We reizen via een maanbrug en komen aan in een besneeuwde naaldwoud. Het is donker en er klinkt wolvengehuil. We worden aangevallen door een vreemd oogloos beest met zes bekken op zijn rug, een agoleth. Maar dat is niet opgewassen tegen zoveel exalts. We zien her en der sporen van geweld. Whitewall zelf is rustig, maar bij Gethemane is een veldslag geweest. We zien dode mensen in beestenvellen en anderen in uniformen met het embleem van Whitewall. Die stad heeft blijkbaar zijn boosheid gericht tegen Gethamene en de Bull of the North in plaats van tegen de Silent Walker.
We gaan naar het dorpje waar de Bull zijn longhouse heeft. Banieren van een zwarte stierenkop op een rood veld wapperen boven de palissade. Daar staat een lunar met een bijl en een wolvenvacht over zijn blote bast. Hij laat ons binnen en leidt ons naar de hal. Daar worden we hartelijk begroet door de Bull zelf. Na een speels gevechtje met Raine, laat hij mede aanrukken. De dienstertjes zijn minstens even stoer als zijn krijgers. "Wat brengt jullie hier?"
We leggen uit dat Ster heeft beloofd om de Silent Walker aan te pakken. We verhalen over Cairo. En Ma Si Tamuz vertelt dat ze een visioen heeft gehad waarin de  Silent Walker met blauwe ballen de zielen van mensen opslurpt. Dyjab bedenkt dat we die goed kunnen gebruiken om de zielen van Claw en Sluiers te vervoeren. Bull lacht en geeft hem de titel ‘diplomaat’, "een mooie nieuwe titel die bij je past en als een lunar het er niet mee eens is, moet die eerst mij verslaan. De oude titels zijn veel makkelijker af te nemen, weet je."
Ster stelt voor om de handelsgeest op te roepen en te ondervragen. Als er karavanen overvallen worden, dan raakt de handel ontwricht. Dus de god zal ons vast wel willen helpen. Dat was nog niet bij de lunars opgekomen, die letten niet op de goden van beschaving. Er is een schrijn in de buurt van het longhouse, en daar offeren we bevroren elandenvlees en geld. De lokale godheid van de karavaanroute verschijnt, een klein mannetje met een rode muts. "Bedankt voor het offer en welkom. Wat kan ik voor jullie betekenen?" Desgevraagd vertelt hij dat de overvallen hier overal in de buurt plaatsvinden en dat er niet echt een patroon in zit. De overvaller lijkt steeds de karavaanleider uit te horen over waar de volgende karavaan zal zijn en dan pas maakt hij iedereen dood. De buit laat hij liggen. Hij steelt alleen de zielen. Maar wat moet hij daarmee? Raine weet dat je er hungry ghosts mee kunt maken en Ster denkt dat je er ook golems mee kan animeren en soulsteel maken natuurlijk. De godheid zegt dat de eerstvolgende karavaan van Gethamane over zee naar Porto Libre gaat. De Northern Alliance handelt alleen nog maar via luchtschepen en Whitewall is nu in oorlog. We besluiten om naar Gethamane te gaan en te wachten of Silent Walker daar aanvalt. Bijkomend voordeel is dat we ons daar gewoon als onszelf kunnen inschepen. En als er niets gebeurt kunnen we altijd nog met Ma Si’s wolk terug.

Cairo is gevallen. De elders zijn tevreden. Dyjab, Ster Oe’al en Raine worden benoemd tot ere-lunars. De status ‘respected’ moeten we nog verdienen, maar het begin is er. Het Silver Pact kent onze namen, we zijn geen prooi meer en mogen nu spreken op moots. De Dragonblooded zijn aan het hergroeperen in hun fort. Gelukkig hebben ze niet door dat het ons alleen maar te doen was om het vernietigen van de stad. Dyjab moet nu bedenken hoe hij dit kan verkopen als een gunst aan het huis Iselsi. Als we weten wat de deatlord en zijn rijdende manse precies kunnen, en we een aanvalsplan hebben, dan mogen we de elders vragen om ons te komen helpen. Het Silver Pact is altijd bereikbaar als we air elementals inschakelen.
We kunnen niet met ons scheepje langs de stad naar het noorden, want de rivier zit vol met patrouilleboten. Hoewel Ster een paar sterke golems heeft opgeroepen, is het aurichalcum schip veel te zwaar om over land te vervoeren. Dus we varen stroomopwaarts om de boot daar te verstoppen.

Als we tegen de ochtendschemering aanleggen, worden we vriendelijk begroet door een man in blauwe kleding. Hij geeft zacht blauw licht. En hij gedraagt zich alsof hij ons al jaren kent. Het blijkt Eth te zijn, de siderial die over Moskovia heerst. Dit is de eerste keer dat we hem in zijn eigen gedaante zien. Hij had in het weefsel van de schepping gezien dat wij hier zouden aanleggen en heeft ons hier opgewacht omdat hij wil helpen. Maar eerst vertelt hij ons wat de gevolgen zijn van het kapot maken van het Defense Grid: er zijn in Cairo een aantal reality bombs afgegaan die Wyld zones hebben gecrexc3xaberd. Het Grid had die relatief eenvoudig kunnen opruimen, maar nu zijn de getroffen zones zich aan het stabiliseren tot Border Marches en dat betekent mutaties en ellende, en dat de Fae een nieuwe weg hebben om onze werkelijkheid binnen te dringen. Dat we de Dragon Blooded een lesje hebben geleerd is minder ernstig, "They had it coming. Maar wat wel belangrijk is: door de aanwezigheid van Juggernaut en de deathlord worden de draden van het Loom of Fate aangetast. Zolang ze in Schiehallion zaten, was het nog maar een kleine verstoring, maar nu ze naar buiten treden wordt het steeds erger. Dus jullie aanwezigheid is nodig in Europa, niet in Afrika."

Er zijn een paar opties om snel in Europa te komen. Hij kan ‘boons’ inwisselen, dus gunsten vragen aan goden als tegenprestatie voor gunsten die hij hen in het verleden heeft verleend. Of we kunnen hem de tijd laten manipuleren zodat we op dubbele snelheid door de afzetting kunnen racen, terwijl de verdedigers in slow motion bewegen. Daar is wel een klein gevaar van paradox aan verbonden en we zullen er door verouderen. Maar exalts kunnen hxc3xa9xc3xa9l oud worden dus dat laatste is niet zo’n bezwaar. Dan doen we er een massacharm van Dyjab bij om er voor te zorgen dat de stervelingen ons niet opmerken. Ook waarschuwt hij ons dat we nu moeten gaan slapen, want anders zal Ster onderweg door de Dragon Blooded worden gevangen en gedood. 7 uur later worden we verfrist wakker. Eth zit met Dyjab’s familiar op schoot naar de zonsondergang te kijken. We kunnen op weg. Met Ma Si’s Hand of Water als boeggolf, Dyjab’s Soul Stitting Performance om de mensen opzij te laten gaan, Eth’s tijdmagie en Ster’s stuurmanskunst racen we er vandoor. De wereld om ons heen vertraagt. Spinnen lopen over Eth’s hand en verdwijnen door plooien in de werkelijkheid. Er gaat er eentje op Ster’s schouder zitten om de richting te wijzen. Hij herkent het als een pattern-spider, een oudere variant van de pattern-weavers van Autochthon. Op topsnelheid manouvreren we in de duisternis door de blokkade van de Dragon Blooded. Eth geeft aanwijzingen hoe we moeten varen. Als we er bijna doorheen zijn, maakt Ster een foutje. We raken een vissersboot, worden beschoten en Dyjab krijgt een brandende pijl in zijn borst. Maar dit valt nog te overzien. Als Ster niet goed uitgerust was geweest, hadden we in deze blokkade een slagschip midscheeps geramd. Dat zou rampzalige gevolgen hebben gehad.

En dan zijn we weg. We zijn wat ouder geworden en Eth waarschuwt dat we een weaver-curse kunnen hebben opgelopen. De pattern-spiders gaan nu namelijk proberen het web te repareren waar wij met onze veel te hoge snelheid doorheen gevaren zijn. Hij neemt afscheid en stapt door een plooi in de tijd. Terwijl wij via Suez en de Rode Zee doorvaren naar Saoedi Arabixc3xab, bedenken we wat we aan het huis Iselsi willen gaan vertellen. De vroegere woestijnen zijn nu steppegebied. We zien donkere krijgers met tulbanden zich opmaken om te vertrekken. Het huis Cathack trekt zich terug. Ster zet zijn magische masker op zodat hij niet herkend kan worden. We leggen aan bij de havenstad Jiddah. Die is behoorlijk gehavend door een recente oorlog. Maar de troepen van Cathack zijn al terug naar Egypte. Dyjab maakt zich bekend als V’neef en zegt dat wij komen helpen. Na een klein akkefietje laat de havenmeester een vertegenwoordiger van Iselsi halen. Het is een jong meisje met een groot zwaard, donkere kleding en donker haar. Ze blijkt de vooruitgeschoven post te zijn. We vertellen dat aan Cathak een gevoelige slag is toegebracht. Ja, dat was al opgevallen. Ze denkt dat men in het hoofdkwartier wel geinteresseerd is in ons verhaal en laat een koets voorrijden, met 12 paarden bespannen. Ze komt slim over, maar wat naief. Dat kan natuurlijk gespeeld zijn, want ze heeft lang undercover in vijandig gebied kunnen opereren. Er komen nog twee dragonblooded bij ons in de koets. Ze ruiken wat weeig. Het is dezelfde geur die we in Italie hebben geroken, bij de schuur in het dorpje waar we een jonge solar hebben gered. Ma Si wordt boos als ze een paar charms voelt afgaan. Maar de nieuwkomers leggen uit dat ze de wijn voor onderweg op vergif hebben getest. "Wil je een pijpje, uil?" Het is diezelfde geur: hashish. "Volgende keer niet roken voordat je mensen bespioneert," zegt Ma Si. "Dat was ik niet, maar ik heb wel over jullie gehoord. Dat je een uil bent kan ik gewoon zien. En, nee, ik heb geen goed gevoel over anathema. Maar we geloven jullie verhaal en hebben geen leugens gedetecteerd. Wat willen jullie doen?" "Alliantie." "Wat hebben we voor garanties?" "Wij willen de deathlord aanvallen en hebben bondgenoten nodig."

Het meisje onderbreekt ons: "Dat mag je met het hoofd van het huis bespreken in de ronde zaal van de hasjasjien. Ik waarschuw jullie alvast: er is nogal wat wrevel over en weer tussen de dragonblooded en de anderen. Je gaat in tegen 600 jaar indoctrinatie. Wij kennen jullie al wat langer, dus je hebt een beetje goodwill. In Italie hebben jullie die deathknight aangepakt. En we weten van de rijdende manse en van de nieuwe heerser. We zien dus de noodzak van een gesprek."

Na een korte rit komen we aan in het oude Mekka. De ka’aba bestaat nog en is onderdeel van een mooi moors paleis. Het gebouw is van zandsteen en de wanden zijn versierd met tulpmotieven. Het is redelijk sober ingericht, luchtig, met een goede lichtval en geometrische versieringen. We worden naar een ronde zaal geleid, waar we onderin een soort put worden ontvangen. Voor ons staat een soort troon op concentrische cirkels. Drie niveaus van galerijen met nissen omringen ons, en in de nissen staan hashassins.

Op de troon zit een jonge vrouw, Iselsi Guinett. Ze is gebronsd en heeft blond haar. Ze draagt donkere, soepel uitziende
kleding zonder sieraden. Alleen een broek en een simpel vest die er waarschijnlijk voor zorgen dat ze in de schaduw helemaal niet opvalt. Dyjab stelt ons voor als de leiding van Porto Libre en noemt onze namen. Hij stelt een verbond voor. Dan mag hij het verhaal over de val van Cairo vertellen, maar dan achterstevoren. Omdat dit gemakkelijk lukt, weten ze dat het verhaal niet verzonnen is. Guinett zegt: "De afgelopen 700 jaar heeft de keizerin op de troon gezeten en al die tijd is ons antipathie geleerd tegen de anathema. Samengaan is een fabeltje, dat lukt niet binnen een paar dagen." Na een gloedvol betoog van Dyjab draait ze bij. Ze gelooft ons en is erkentelijk voor de nederlaag die we huis Cathak hebben toegebracht. Ze kan alle steun gebruiken die ze kan krijgen. Dus steun van moeder V’neef is welkom, en ze begrijpt wel dat die achter de schermen blijft. Over het Grid vertelt ze dat dit deel uitmaakt van een groter defensiesysteem. Het wordt bestuurd vanaf de Kilimanjaro en onderdrukt de Wyld. Maar het is niet zelf het wapen. Claw vraagt of huis Iselsi informatie voor ons kan vergaren. Guinett zegt dat het huis drie scholen heeft, de hashassin zijn daar maar een van. Ze heeft geen legioenen over – en ze vertrouwt ons nog niet. We komen wel eerlijk over, maar er bestaat magie en ze onderschat ook niet de kracht van goed acteerwerk. Ze stuurt twee mensen met ons mee, Sirius en Penelope, plus een paar groene ibissen om contact te houden. En ze geeft een tip: "Als je de juiste voorman uitschakelt, zijn de troepen snel ontwapend.

Ma Si slaat een bron voor de stad. Er blijkt een maanbrug te zijn in de buurt van waar vroeger Baghdad lag, bij het gebied van de earth dragon kings. Daar hebben ze ruzie mee, dus we bieden aan om de dragon kings over te halen de karavanen van Iselsi verder met rust te laten. Voordat we kunnen vertrekken is er nog xc3xa9xc3xa9n ding: Ster draagt een masker zodat ze niet weten dat hij het lichaam van iemand van huis Iselsi heeft. Wil hij ze in vertrouwen nemen? En zo ja, hoe zullen de hashassin daar op reageren?

In de speedboot die we in Looksy hebben gejat racen we langs Cairo. Het is druk op de rivier, met handelsschepen, slavengaleien, vissersboten, kinderen die in de rivier zwemmen. De stad heeft hoge muren, waar we energiewapens op zien staan. We worden niet aangehouden, want we gaan veel te snel voor de patrouilleboten. Ma Si en Raine voelen dat deze stad doortrokken is van een essencematrix die aansluit op de generatoren van de heilige berg. De piramides maken daar ook deel van uit. Cairo is blijkbaar deel van het Defence Grid tegen de Wyld.
Aan het eind van de middag komen we aan bij de ruines van Sakkara. Het is totaal verwaarloosd. Niemand interesseert zich nog voor de tombes van dode mensenkoningen. Waarom zou je stervelingen gedenken, als er Exalted zijn? Er zijn al diverse lunars, sommige in overleg met elkaar of met Egyptische goden. Ze hebben overal kampementen met hun beastmen, elementals en geesten. We zien aapwolven, barbaren uit Georgie, een wolfachtige lunar elder met een zilveren zeis, slechts gekleed in de schedels van de dragonblooded en zelfs een solar die hij vermoord heeft. Er is ook een aapachtige lunar gekleed in bladeren met aapmensen uit het oerwoud, en een octopus water-lunar die zijn eigen zwembad heeft meegenomen. In het kamp van een jakhals lunar zijn albino’s bezig mensenvlees te braden. Er zijn ook een heel aantal lunars gewoon in mensengedaante, vooral typische barbaren met bijlen en hamers. Soms hebben ze horens of klauwen. Enkelen dragen de houten staf van een theurg. Sommige lunars zijn zelfs helemaal verwilderd, unaligned. Er heerst een gespannen sfeer, maar de Silver Pact houdt het een beetje bijeen. De Bull of the North is niet te zien. Leviathan is ook nog niet gearriveerd.
Ma Si bedenkt dat er eten en drinken moet zijn, dus we gaan in de omgeving een veestapel stelen. Ster kan het met zijn hoge compassion niet aan om zo mensen tot de bedelstaf te veroordelen, het levert hem Clarity op. Als we terugkomen bij de boot, treffen we daar een rog lunar die er verlekkerd naar kijkt. "Leuk stukje first age, vers gestolen?" Ja dat heeft hij goed gezien. Claw pist over de boot om het als zijn eigendom te markeren. Dyjab, Ster en Raine gaan in de kajuit zitten. Het is voor hun niet veilig tussen al die lunars voordat de Moot is uitgeroepen.
Ma Si maakt samen met de octopus een bassin met een bron. Het vee wordt geslacht engegrild. De lunars gaan rond de bron zitten. Dan nemen Claw en Ma Si het woord en stellen zich voor. Ze vertellen over de demonen en verwerken terloops in het verhaal dat ze andere exalts als gasten hebben meegenomen. natuurgeesten en elementalen beginnen zachtjes te zingen. Er gaan steeds meer spirits meedoen, tot zelfs de goden van Egypte mee zingen. Dan stapt een man in een sleets admiraalsuniform de kring binnen. Hij heeft iets te grijs haar en draagt een drietand in zijn hand. Leviathan, de oudste van de elders, waar iedereen eigenlijk voor was gekomen. Een perfecte entree!
Ma Si Tamuz heet hem welkom. Hij gaat zitten en gebaart dat ze verder mag spreken. Om de aandacht weer terug te krijgen, vertellen ze over de raid op Yu Shan en over de ontmoeting met de Storm King. Ma Si krijgt de lachers op haar hand. Van Ninetails krijgt ze de bijnaam ‘Comic Relief’. Claw vertelt hoe hij is doodgegaan en weer terug tot leven is gewekt. Het is een mooi verhaal. Daarna nemen de elders het woord. Leviathan mag als eerste spreken, maar hij houdt het kort. Na hem staat een uil met een houten staf op. "In mijn functie als elder van het Silver Pact vraag ik nu het woord," zegt hij, "er zijn een aantal zaken waar we het over moeten hebben: de deathlord, Claw’s bestaansrecht, jullie status na dit verhaal en het verschijnen van Leviathan. Dat jullie hem hebben overtuigd te komen is jullie grootste daad. Goden en demonen verslaan is bijzonder maar niet uniek. Het is zeker renown waard. Maar Leviathan overhalen om zich weer te vertonen, dat is nog niet eerder gedaan. Ik stel voor om jullie de rang "Respected", ikht-ya, te geven." Er volgen discussies, uitdagingen en knokpartijen. Na twee uur is de Moot het eens. Ze krijgen ieder 50 punten renown, de voorgestelde rang en Claw krijgt het recht om in leven te blijven. Wel krijgt hij de queeste opgelegd om zijn ziel terug te halen. "Exc3xa9n Grendel is wel voldoende! En jullie vrienden, wat willen jullie daarmee?" "Wij willen ze hier introduceren en onder bescherming van de Moot plaatsen." Na nog een uurtje bakkeleien zegt de wolf-elder: "Ja, laat ze maar komen, als ze door de tests komen kunnen ze erelunars worden en anders…" Hij wrijft likkebaardend over de schedels aan zijn gordel.

De rest van het gezelschap wordt gehaald en voor de keuze gesteld om na de Moot getest te worden. Dat willen we. Leviathan kijkt bedenkelijk: "Een dragon blooded, ik heb blijkbaar iets gemist. Ik had toch eerder moeten komen." Eerst wordt Raine voorgesteld. Ja, een solar… het zal wel. Dan komt Ster. Die vertelt zijn eigen verhaal. "Juggernaut doodmaken. Dat klinkt als een nobele queeste." Dan Oe’al, daar wordt op gereageerd met een gemompeld "dienaar". Ma Si noemt hem de geneesheer van de party. "Dienaar dus," klinkt het nu hardop. Als laatste is Dyjab aan de beurt om te worden voorgesteld. Claw noemt hem het ‘rallying point’ van de party. De elders lachen. Ze vinden dat moeilijk te geloven, "maar omdat jullie de Moot organiseerden zullen we het maar aannemen." Leviathan zegt: "Ik wil hem aan mijn zijde. Als hij dat volhoudt is hij het waard om te leven." Het woord is weer aan de Silver Pact. "White Howler moet getest worden. Laten we het prettige met het aangename combineren en kijken hoe hij het er afbrengt bij het smiten van Cairo. Laten we gaan!"
"Ho stop!" zegt Ma Si, "We hebben nog een punt: Gnawing Elk. Hij moet van zijn ronin status af. Hij is nu de hoeder van de dragon kings. En hij heeft de waxing en waning moon ontdekt." Er is geen discussie. De elder houdt het kort: "Als Luna zijn theorie bevestigt, dan is hij het waard om weer opgenomen te worden in onze gemeenschap en wordt zijn status weer hersteld. En voor degenen die ere-lunar willen worden geldt dezelfde test als voor White Howler: Cairo smiten, op de Lunar manier en in leven blijven." De geesten worden aangeroepen. Oorlogsliederen worden aangeheven. We doen mee aan het rant-ritual waardoor onze Compassion tijdelijk wordt uitgeschakeld. De stad wordt opgedragen aan Amoth City Smiter. En dan gaan we los.

Als we bij de stad aankomen zien we dat hij is omgeven door een lege gracht en een muur. Leviathan zegt: "Cairo heeft een lege gracht, dus first age defensie. Wat is jullie plan?" De slotgracht blijkt gevuld met ultrageluid dat alles verpulverd. Maar Ster en Oe’al maken er gewoon een tunnel onderdoor. Binnen de eerste stadsmuren breekt de hel al los. Tussen de verschoppelingen van de stad laten de lunars de eerste reality bomb afgaan. In de explosie van Wyld-energie muteren alle stervelingen. Ook krijgt Claw er tijdelijk een schorpioenenstaart bij. Maar Ster krijgt er juist zijn imuniteit voor energie door terug. De dragonblooded schieten met energiewapens vanaf de verdedigingsmuren. Ster roept lightning golems op, die de wapens onklaar maken. Leviathan zet Dyjab op zijn rug en rent het strijdgewoel in.Hij laat een brei aan magie los. Hier is een exalt uit de first age bezig. Mensen vallen uiteen in mieren. Dragon blooded hakt hij neer alsof ze er niet zijn. Als er op een gegeven moment vijf
dragonblooded tegelijk aan komen rennen, zet hij Dyjab neer. "Hier, dit mag jij doen." Omdat zo’n overmacht niet eerlijk is in de ogen van de Lunar, krijgt Dyjab magische bescherming. De dragonblooded maken geen schijn van kans, dus Dyjab zegt als hij er twee heeft neergemaait en zelf maar 1 puntje schade heeft gekregen: "Dit is duiven schieten." "Ik zal mijn bescherming opheffen." Dyjab wordt gelijk getroffen. Hij haalt uit met zijn thornthrower, maar raakt per ongeluk Leviathan. Een van de dragonblooded stijgt op en wordt onzichtbaar, eentje smijt met iets wat rond zijn hoofd zweeft, en eentje chargeert. Het gevecht wordt spannend.
Er stijgen luchtschepen op en dragonblooded tovenaars zweven in de lucht. Claw is bezig de verdedigingswerken te slopen. Ma Si vliegt als vogel naar het verdeelpunt van het defence grid. Het is een kubusvormig gebouwtje. Ze maakt het kapot en de verdediging van de stad is zijn energie kwijt. Ster is een monnik van de Immaculate Order tegen het lijf gelopen. Hij vecht met tiger claws. Hij heeft weinig succes tegen de meester in de gevechtskunsten. Wij zijn heftig, maar de dragonblooded ook.
De skyships vertrekken. De dragonblooded trekken zich terug in de piramides. Wie niet vlucht gaat dood of wordt tot slaaf gemaakt. De stad is effectief ‘smitten’. Het grid is uitgeschakeld. Overal zijn plekken Wyld in de stad. En er zijn heel veel doden, ook aan de kant van de lunars. Wij dansen op de ruines van de stad. De god Amoth verschijnt en maakt een mooie kapel voor zichzelf. Hij geeft Ma Si een zwarte veeg over haar gezicht. Bij het plunderen van de stad maken we een zestal heartstones buit, een zwarte jaden daiklave en een kapot kanon, dat Ster wil gaan repareren. De Lunar elders heten ons welkom als nain-ya, ere-lunars, en we mogen bij ze in de leer.

We zijn in de stinkende tombe van Eren of the Last Laugh. Dyjab vraagt aan het magische tablet om de toegangscode. Die krijgt hij niet, maar wel een codewoord om de tombe veilig te verlaten. Het is ook niet nodig om hier ooit weer terug te keren, we hebben de erfenis van Eren en zijn reincarnatie heeft daarom geen reden meer om hier te komen. Als we terugkeren, worden we uitgelachen door Masi Tamuz en White Howler. Achteraf gezien was het ook wel lachwekkend en Diamondclaw zal er een zware dobber aan krijgen om hier een heldhaftig verhaal van te maken voor de Moot.

We zitten dichtbij de Donau. Na vijf uur lopen komen we aan bij een zijrivier. Dyjab weet onderweg te vertellen dat Lookshy een dragonblooded stad is die nooit door het keizerrijk is veroverd. De oude families heersen er nog en de cultuur is zeer militaristisch. Dat ze ruzie hebben met het keizerrijk betekent overigens niet dat ze welwillend staan tegenover ‘anathema’. Ze hebben net zo hard meegedaan aan de usurpatie. Daar maken we een vlot. Ster trekt zijn kleren uit en springt in het water. Zijn nieuwe lichaam is dol op water want het was van een water-aspect dragonblooded, maar Ster zelf blijkt helemaal niet te kunnen zwemmen. Raine redt hem van de verdrinking en leert hem zwemmen. Masi zet de Hand of Water in, waardoor het vlot heel snel vaart. Na een uur zijn we al bij de Donau en na nog twee uur zien we de stad Lookshy liggen. Het is een snelstromende rivier en het is druk op het water. Er zijn handelsschepen, baggerschepen, vissers etcetera. De stadsmuren zijn hoog en goed bewapend. Dragonblooded patrouilleren in uniform, ze kijken trots. Ook de burgers dragen uniformachtige kleren. We zien een groot fort naast de haven en er staan energiewapens op torens aan weerszijden van de ingang. Er zijn veel officials, dus we maken een plan. Ster’s paard wordt in de bosjes buiten de stad gestald. Het is een typische haven met winkels, loodsen en visrestaurants. Aan de rechterkant staat het fort met een eigen binnenhaven en een poort naar de kade. Een bewapende 1st age speedboot vaart rondjes. We doen ons voor als een gezelschap dragonblooded avonturiers die heteen beetje tegen gezeten heeft. Zo hopen we onopvallend passage te kunnen boekennaar Afrika. Als we binnenvaren, levert ons vlot meewarige blikken op van de haven official. Dyjab stelt zich voor en vertelt het verhaal. We mogen aan land komen, onder de voorwaarde dat we ons aan de wet houden en snel weer weg zijn. "Als je onzin uithaalt word je in de bak gegooid, als je je daiklave trekt word je in de bak gegooid, als je spioneert word je in de bak gegooid." Hij wijst ons het kantoor van de havenmeester, die weet wel een schip waar we mee naar Afrika kunnen. "En vergeet je galei niet! Dat brandhout wil ik niet in mijn haven."

We trekken het vlot aan land. Een restauranthouder wil het wel van ons overnemen als brandhout. Een beetje probleem is wel dat we morgen al in Giza verwacht worden. Dus een zeilschip of een geroeide galei zal er nooit op tijd zijn. We hebben 1st age vervoer nodig. We zien een bejaarde militair, die aan de waterkant een pijp zit te roken. De oude baas is wel in voor een praatje en desgevraagd vertelt hij honderduit over de supersnelle schepen, de vliegtuigen, de soldaten en de tovenaars van het leger.
Raine bestudeert de grafitti op de muren en ontdekt dat er behalve een paar jeugdbendes geen tekenen zijn van gezagsontrouw en al helemaal geen stadslunars of verscholen solars. Masi en Claw veranderen zich in vogels en verkennen. Ze zien dat het druk is in het fort. Het heeft een groot garnizoen. In de binnenhaven liggen nog twee van die snelle aurichalcumkleurige schepen aangemeerd en er zijn er twee aan de kant getrokken waar aan wordt geknutseld. Het is een mooie oude stad met nog een heel aantal ranke woontorens uit de 1st age. Er is best veel essence in de stad. Onder het fort ligt de demesne, maar er zijn ook heel veel dragonblooded, die allemaal essence hebben. En de sorcerors gebruiken zelfs grote hoeveelheden. We komen een paar monniken tegen van de Immaculate Order. Dyjab ontdekt dat ze hier heel wat vrijer in de leer zijn dan in het keizerrijk. Maar anathema blijven anathema!
We zien geen manieren om via het leger aan boord van een speedboot of vliegtuig te geraken. En ook een tovenaar omkopen lijkt een slecht idee. En om zo’n schip te kopen, kost ten minste dezelfde waarde in andere first age technologie. Maar zoveel hebben we ten eerste niet bij ons en ten tweede hebben we het zelf nodig voor de verdediging van Porto Libre. Oe’al stelt voor om dan maar een schip te stelen. Raine is meteen voor. De dragonblooded hebben die dingen tenslotte ooit zelf van hun solar meesters gestolen.

Ster kan zichzelf onzichtbaar maken en hij kan tegen muren omhoog lopen. Dus hij loopt over de dikke muren naar de binnenplaats van het garnizoen. Het is hier druk, de technici zijn bezig met sterke magie. Als hij ’s nachts gekomen was, zou zijn essence als een baken opgelicht hebben, maar overdag valt hij hier niet op. Naast ieder schip staan vijf lichtgepantserde en bewapende dragonblooded, de bemanning. Hij sluipt aan boord, maar laat de sensor van de loopplank afgaan. Snel glipt hij tegen de zijkant van het vaartuig. Een van de soldaten voelt essence, maar de andere denken dat het een rat was. Hij zwaait met zijn daiklave langs het schip. Gelukkig kan Ster het wapen ontwijken. De andere soldaten halen de argwanende over om weer aan de kant te komen. "Ik vraag Arie wel om me Defence from Anathema te leren", moppert hij. Als de mannen weer van boord gaat, klimt Ster langs de railing omhoog en glipt de het schip in. Het gouden scheepje is slank en het ligt licht in het water. Er zijn twee spartaanse slaapkabines en een stuurhut. Daar gaat hij binnen en bestudeert het bedieningspaneel. Een handplaat waar je essence in kunt pompen om je op het schip af te stemmen, een paar grote knoppen, hendels en een stuurwiel. Het lijkt allemaal heel simpel. Als hij het idee heeft dat hij het helemaal begrijpt keert hij terug naar de groep. Met een stunt springt hij van de scheepswand naar de kadewand en hij rent over de muren terug.

We maken een plan. Dyjab en Oe’al verlaten de stad en wachten op ons bij Ster’s bronzen paard. Masi neemt de zweefstenen om de ketting over de havenopening te trekken, zodat we niet gevolgd kunnen worden. Ster gaat weer onzichtbaar naar het schip. Raine volgt hem onder water en maakt de trossen los, dan wil hij aan boord klimmen. Claw vliegt. Ster steekt de nodige essence in het schip om zich af te stemmen. En dan drukt hij op de grote rode knop. Maar … cultuurschok … in Autochthon is de startknop altijd rood, maar hier is het de alarmknop. Dus de scheepssirene begint te loeien. De goedgetrainde dragonblooded rennen het schip op. Raine klimt aan boord en Claw landt en neemt zijn beast vorm aan. Ster geeft gas en vaart pardoes een ander schip in. Twee van de dragonblooded vallen van de loopplank af, twee van die al aan boord zijn kukelen om en alleen de laatste blijft staan. De soldaten gooien zwermen pijltjes en eentje geeft Claw een muilpeer: een combo gaat af waar de lunar door wordt omgegooid. Hoewel de soldaten van het 7th Legion inderdaad geduchte krijgers zijn, blijft het toch een ongelijke strijd. De celestials zijn genadig en de dragonblooded worden gewoon overboord gegooid. Een van de torens activeert nog een straalwapen. Gelukkig mist de schutter ons en het schip waar Ster ingeramd was, rot weg. Hij geeft gas a
chteruit  en we gaan er vandoor. Masi spant achter ons de ketting over de ingang van de haven en ze gooit met de Hand of Water een vloedgolf de stad in. Maar deze haven is duizenden jaren geleden door solars aangelegd en die hielden nog rekening met dit soort acties. Dus de vloedgolf zorgt wel voor de nodige verwarring, maar jammer genoeg niet voor de grootschalige verwoestingen waar ze op had gehoopt. Nochtans hebben we genoeg tijd om iedereen aan boord te laten gaan. We zetten er de sokken in en 10 uur later zijn we in Egypte. We noemen het scheepje "Das Boot".

– beetje te laat, sorry 😦

We willen over een maanbrug naar Afrika. White Howler vindt het allemaal maar raar. We ontdekken dat deze brug niet ver genoeg doorloopt, dus in de buurt van Roemenie nemen we een afslag. We komen aan op een open plek in een bos met staande stenen. Makaken in de bomen druppelen water, bloemetjes lopen achter ons aan en er zitten grote driepotige kevers. De Wyld is hier sterk. Dyjab weet dat dit land van de 7th Legion is, dat is een verzameling militaristische staten die geen deel uitmaakt van het Realm. Mos Kovia is er de belangrijkste handelsplaats van en Lookshy het militaire bolwerk.
De tekens op de stenen vertellen sterke verhalen over een Lunar cirkel. Een van hen was de geliefde van een solar die hier in de buurt ligt begraven. We volgen een paadje het bos in en komen aan een perfect vierkante open plek. In het midden staat een stervormig obsidianen gebouw, met vier punten. Er staan een aantal gevleugeld standbeelden op. Er zijn helemaal geen dierensporen in het gras te zien. Als Raine naar het gebouw loopt, krijgt hij een enorme opdoffer. Vonken spatten uit de grond en hij wordt met een boog de bosrand in geknikkerd. Op de plek waar dit gebeurde, zien we een orichalcum lijn in de grond. De essence die er doorheen stroomt is solar van aard, dawn caste. Alles wat leeft krijgt hier een oplawaai. Vandaar ook dat er geen dieren komen. Ster’s paard leeft niet en blijkt er dan ook geen last van te hebben.  Hij stuurt het paard naar het gebouw en kijkt telepatisch mee. Er zijn nog vier van die orichalcum lijnen binnen de eerste. De muren blijken van dichtbij enigszins diepte te hebben, er zijn letters in te zien en afbeeldingen van een solar: Erin of the Last Laugh.
Ster zuigt met de magische energie van het eerste vierkant op. Dat geeft iedereen gelegenheid om er doorheen te glippen. Howler en Ma Si blijven hier om de achterhoede te dekken. Maar de energie raakt niet op en hij raakt bijna overladen. Dit moet hij niet te vaak doen!
Het tweede vierkant doet iets heel anders. Als Raine zijn hand uitstrekt, wordt ter hoogte van de lijn zijn bloed uit zijn lichaam geteleporteerd. Er liggen hier menselijke botten op de grond. Dit is de zenith lijn: een bloedoffer aan de zon. Ster roept een stoomgolem op die iedereen geneest terwijl we de lijn oversteken. Zo overleven we het allemaal.
De derde lijn is Twilight. Als je deze passeert wordt alle perifere essence uit je gezogen en van de persoonlijke essence poel blijven evenveel motes over als je permanente rating. Da’s best weinig! De volgende is van de night caste. We kleden ons uit en laden alles op het paard. Naakt kunnen we de lijn zonder bezwaar passeren. De spullen worden niet van het paard gestolen, maar de magische eigendommen raken wel un-attuned. En dan weegt je daiklave opeens 20 kilo en kun je je soepele jaden harnas niet meer aantrekken omdat het eigenlijk van steen is.
Nu alleen nog de eclypse. Deze barriere bepaalt dat alle wapens zich tegen je keren. De voorwerpen vallen ons niet aan zolang er geen huidcontact is. Claw houdt zijn hand tegen de lijn en geeft zichzelf een vuistslag in het gezicht. We kunnen blijkbaar zelfs in ons nakie niet door deze barriere, want je vuisten en voeten gelden ook als wapens. Nu keert zelfs ons eigen lichaam zich tegen ons. Uiteindelijk besluiten we om ons vast te laten binden door Raine en de golem krijgt de opdracht om ons over de barriere heen te tillen en na een uur weer los te maken. We liggen een uur lang te spasmen. Erin zal wel lachen! 
Maar dit was toch niet zo’n goed idee, want vanaf de dakrand van het gebouw gooien lightning throwers ongericht electrische ontladingen in het rond. We worden allemaal een aantal keren geraakt voordat de spasmen verminderen. Dan maken we onszelf snel los. Claw verandert in een raaf en vliegt het dak op. Oe’al maakt een aarden wal, waarlangs de anderen ook op het dak kunnen komen.
Claw heeft de geheime deur gevonden, maar als Raine die aanraakt, komen de vier standbeelden tot leven en vallen ons aan. Dat zet een beetje druk op de ketel. Vier van ons vechten en de dief maakt de deur open. Gelukkig zijn er geen vallen op de trap. We glippen snel naar binnen en doen het luik achter ons dicht. Een maal binnen in de tombe is het prachtig! Langzaam wordt de ruimte verlicht als door de opkomende zon. De wanden zijn prachtig versierd met mozaieken die het levensverhaal van Erin de eclypse caste solar vertellen. Zijn lunar mate wordt meerdere malen afgebeeld. Erin was blijkbaar niet zo gek als de meeste van de andere solars. We zien hem onder meer in het Air Court de Storm King terecht wijzen, maar ook grappen die hij uitgehaald heeft zoals de regels van het dobbelspel herschrijven. En er staan vier onbeschrijfelijk mooie kunstwerken in de hoeken, zo mooi dat je het gevaar loopt om gehypnotiseerd te blijven staan kijken. Ze zijn gemaakt van licht, jade, geluid en steen.
Ook vinden we afbeeldingen die gaan over de usurpatie. Hij was daar al oud en samen met zijn lunar vocht hij tegen de dragon blooded. Zij is gestorven zodat hij kon ontkomen. Maar hij wilde niet meer leven en heeft zich in zijn tombe teruggetrokken om te sterven.
Achter de trap vinden we een schrijftafel met een groen jaden tablet ter grootte van een talent en een zwarte jaden schrijfstift. Claw bedenkt dat het een communicatiemiddel is. Hij schrijft "The last laugh is on you" en krijgt als antwoord: "Hahaha!" Er zit een artificial intelligence in. Dyjab gaat er mee in discussie en weet toegang tot de laatste rustplaats van Erin te onderhandelen in ruil voor de toezegging dat we zijn reincarnatie zullen gaan zoeken en hier naartoe zullen brengen als hij geen abyssal is geworden. Als eclypse war Erin de Wetgever. Zijn goddelijke mandaaat was dat hij afspraken kon maken die net zo bindend zijn als natuurwetten. Een deel van dat mandaat wordt aangeroepen in dit tablet. Wij zullen de verantwoording dragen voor de uitvoering van de afspraak, maar we mogen wel 2e en 3e partijen inschakelen. Als we tekenen, gaat er een paneel in de wand open en komen we in de eigenlijke grafkamer. Het is sobere zaal met een skelet op een gouden troon. We vinden zijn persoonlijke zegelring (Solar Ring, Oadenol’s Codex pag. 32),een zelfschrijvend penseel (Audience Brush, OC p.33), een steen die er voor zorgt dat je alles onthoudt zolang je hem op je huid draagt (Memory Stone, AC p. 85), zijn mantel, met daarin in een binnenzak vijf porties poeder (8 Scream Devil Powder, Wonders of the Lost Age pag. 74), een stenen boekomslag met een heartstone, die boeken voor je leest en onthoudt (Omniscient Literary Advisor, WLA p. 64) en de grootste schat is het persoonlijke wapen van Erin met twee heartstones, het is een soort superversie van Ster’s Dragon Sigh Wand die alleen door solars kan worden gebruikt (Fiery Solar Cannon, WLA p. 79).

We bespreken welke tactiek we moeten volgen. Dyjab vertelt over wat hij weet van huis Iselsi. Ze hebben niet echt 1 hoofdkwartier maar zitten overal, zoals bijvoorbeeld Saoudi Arabie waar ze ‘The All-Seeing Eye’ uitbaten. Er is teveel te doen. De Lunars willen naar Leviathan, om hem persoonlijk uit te nodigen voor de moot. De anderen besluiten dat ze gaan proberen om de vorige levens van Raine en het solar meisje te gaan exploreren. Dus een split patry.
Oe’al en de lunars nemen de sterrenpoort naar Lemurie. De dragon king verwacht dat er een tegenhanger bestaat voor de koude stenen doos waarin het hoofd van Gustav werd bezorgd. en wil naar de vulkaan om te zoeken naar een eeuwig hete steen. De Lunars overleggen intussen met Gnawing Elk over de beste manier om naar Leviathan te gaan. Lemurie heeft geen maanbruggen want het is een Dragon King reservaat en daar blijft Luna van af. Ze besluiten om te gaan vliegen. Als jan-van-genten vliegen ze over de eindeloze oceaan. In ruil voor een beetje essence zorgen de lucht elementalen voor wind mee. Onderweg beleven ze de verschrikkingen van de oceaan. De Wyld begint hier al merkbaar te worden. Vliegend plankton wordt opgegeten door vogels en grote zeeserpenten. Er hangen vreemde lichten in de hemel die lijken op het Noorderlicht maar toch heel anders zijn. En ze moeten vechten met verwilderde luchtelementalen. Maar uiteindelijk zien ze diep in de zee de lichten van de gezonken stad Luthe. Ze gaan over op vissenvorm en het duurt niet lang of ze worden staande gehouden door een patrouille van halfhaaien. Ze zetten hun anima aan en Ma Si verandert heel even in een dolfijn die de Lunar challenge kan schreeuwen. Al snel komt het antwoord van Leviathan. De ontmoeting wordt toegestaan. Ze gaan steeds dieper. Wyld-tainted anemonen en vreemde zeemonsters leven in de diepzee. Wat later komt er een 30 meter lange orca aanzwemmen. Leviathan heet hen met gedachtenprojectie welkom in de Old Realm taal. "Jullie zijn  de eersten in lange tijd die mij weer eens komen opzoeken. Wat drijft jullie hierheen?"

Ma Si nodigt hem uit voor de moot en vertelt dat er een nieuwe deathlord is. Leviathan reageert verbaasd. Hij heeft zelf ook een deathlord in zijn domein wonen, maar daar heeft hij geen last mee. Waarom zou dit spannender zijn? Als hij hoort dat er onze deathlord een autochthonian heeft, begint hij al wat geinteresseerder te kijken. "Interessant. Zijn ze terug? Bedankt voor het nieuwtje. Hiervoor zal ik jullie laten leven." Hij vraagt zich af wat de functie van deathlords is. Ma Si en Claw vertellen over Schiehallion en hoe de deathlord alles doods maakt. Onschadelijk maken, dat klinkt als een Lunar oplossing. Daar is hij voor. Claw brengt de groeten van Luna over. Leviathan kan er niet mee lachen en als Ma Si probeert over te brengen dat hij weer eens moet bidden, wordt het wel duidelijk dat Leviathan Luna het een en ander kwalijk neemt. Maar Claw heeft nog een toetje: de moot is bij Cairo, en daar is de dragonblooded krijgsschool van huis Cathak. Na de moot gaan ze met z’n allen de stad smoten en de dragonblooded een lesje leren. Leviathan bedenkt zich geen moment meer: "Ik kom. We zullen Creatie laten beven en de dragonblooded slaan zoals ze al tijden niet meer zijn geslagen!" Dan nemen de twee Lunars afscheid van de elder en kunnen ze terug. In totaal zijn ze tien dagen onderweg.

De rest van de party is in Porto Libre achtergebleven. In de dojo traint Sara Ster en het solar meisje Sofia in de hogere krijgskunsten. Dyjab en Raine komen haar opzoeken. Ze willen advies over het ophalen van Raine’s herinneringen aan zijn vorige incarnaties. Zelf kan Sara daar niet mee helpen, dat is meer iets voor de Maiden of Secrets. Maar ze heeft wel een tip. In de first age konden de solars dat. Er staan nog machines uit die tijd in Yu Shan, maar daar loopt de tijd raar (hoewel het op de lange duur uiteindelijk wel weer klopt met onze tijd) en in vergeten factory cathedrals, maar die zijn allemaal erg ver weg. De dragon kings beschikken ook nog over de kennis uit de 1st age en ze hebben geen last van de great curse. Misschien hebben die nog iets. Dat is een goede tip. Sofia kan zich ook niets herinneren en zij is ook erg benieuwd. Met z’n allen gaan ze naar Lemurie. Daar treffen ze Oe’al in verhit gesprek met de vulkaan godin. Hij brengt ze naar de Air dragon king elder Rrakesh. Die vindt het wel een leuke uitdaging en samen met Na Lek Tuna, de Wood  dragon king elder, bedenkt hij een oplossing. Daarvoor hebben ze een blanco heartstone nodig en de hulp van de Water  dragon king elder Rio Wo, die in Lionesse woont. Dat is met de boot vanuit Porto Libre goed te doen. Ster mag mee om van ze te leren. Hij krijgt een houten stokje als respirator. Ze vinden de autochthoonse technologie maar barbaars en primitief. Dragon King technologie werkt levende materialen zoals hout, koraal en kristallen.

Lionesse is een prachtige koralen stad, met een verhoging waar ooit de sterrepoort heeft gestaan. Een paar jonge mosok staan er bij. Rio Wo lijkt het ook leuk om eens in het geheugen van de solars te graven. De elders nemen hun eigen gereedschap mee naar Porto Libre en adviseren ons om onze toekomstige toolshop buiten de tovernaarsacademie te bouwen. Dan kunnen ontpoffingen niet zo veel kwaad. Het heptagram had ook xc3xa9xc3xa9n aparte toren voor de werkplaats. In de komende vijf dagen wordt er een helm van koraal gemaakt, met plantaar- dige nerven en kristallen geleiders. Het is heel delicaat werk en ze moeten steeds metingen doen om het nauwkeu- rig af te stellen op de essence stroming in het hoofd van een exalt. Ze zijn daarbij niet zachtzinnig en Raine wordt danig gekneusd. Op dag 5 moet de heartstone een mindstone worden. Dat is zo’n legendarische onderneming, dat kan alleen een solar. Dus Raine wordt in een lege kamer gezet met de steen en hij moet zich daar met de helm op zijn hoofd 24 uur lang op concentreren. Door een bovenmenselijke inspanning lukt het hem! Hij komt buiten met een drie punts mindstone in de helm. Hij gaat direct naar bed en slaapt een gat in de dag. Hij droomt over zwevende voetpaden en andere dingen uit de first age.

De volgende dag proberen we de helm uit. Raine valt letterlijk in de mindstone. "Wie was Eye and seven despairs?" Raine’s vorige incarnatie kent het verhaal en zegt dat de naam onbelangrijk was. Hij herinnert zich de vreselijke dingen die solars deden, puur omdat ze het konden. Mensen wortels geven en in de tuin planten. Mensen hun stembanden veranderen zodat hun pijnkreten als mooie muziek klinken en dan demonen oproepen die hun iedere dag tot op het bot folteren. Eye’s cirkel was hun eigen twilight verloren en de pas geexalteerde Eye moest hem vervangen. Maar ze accepteerden het jochie niet. Ze hebben het oog van zijn vader voor zijn ogen uit diens hoofd gelepeld en nog zeven andere nare dingen gedaan. Waarom? Ze konden het en daarom deden ze het. En toen heeft hij zelfmoord gepleegd. De cirkel hield zich op in de buurt van Warshaw, maar waar ze zijn gestorven is onbekend. De cirkel bestond uit de night caste Scarlet Flow, die nu Blood Scavenger is; de zenith caste Song for the Sun, die nu Chorus of Midnight heet; de dawn caste Unblemished Hymn, nu Scar of Uproar; en de eclypse caste Beautious Fact that Threads the Silken Dawn. Naar deze laatste is Eye nu op zoek. En die moeten wij dus vinden, of in ieder geval de tombe ervan. Raine zelf was een spion, een nachtelijke moordenaar. Hij is gedood door hordes dragon blooded, ze waren met z’n allen gewoon machtiger en sterker. Waarom? Ze konden het en daarom deden ze het. Hij is gestorven in Zuid Amerika.

In de loop van deze week komt Oe’al terug met kruiwagens vol, leuke dingen. Zoals eeuwig hete stenen ui de vulkaan. We ontdekken dat er in Roemenie n
og tombes uit de 1st age liggen. En als de lunars terug zijn, wil Ma Si de helm ook wel proberen. Ze wil weten wat er is misgegaan en hoe ze met Ravana in contact is gekomen. Kennis van haar vorige levens lijkt haar ook wel tof. De Storyteller heeft ons gevraag om zelf onze vorige levens uit te werken. Het verhaal van de demones blijkt niet zo spannend te zijn. Ze was onder invloed van de demones geraakt, geleidelijk gecorrumpeerd en door de sterrenpoort gestuurd om Lilithu te doden. Maar Ravana had geen idee van de bescherming die Lilithu op de stargate heeft aangebracht. De demonen zijn vooral sterk in zeer-lange-termijn plannen. Niet zo in de korte-termijn.
In de First Age was Ma Si ook een tovenares. Er waren toen meerdere toveracademies en ze woonde in een vliegende stad. Als Lunar wist ze weinig van de wereld van de Solars. Ze had een minnaar die niet gecorrumpeerd was. Ze hadden een kind. En ze zijn allemaal gedood in de usurpatie. Ma Si kent nu ook het verhaal van Leviathan. Hij was een jonge lunar, die verliefd was op de vrouw van de generaal die zijn solar-soulmate was. En ze herinnert zich de tombe van Samea, een tovenares die veel omging met een andere solar generaal. Een goede leider, niet corrupt, maar bescheiden. Daardoor is Samea ook buiten de groep gevallen. Ze woonde in Scandinavie. Misschien waar nu Whitewall is.

De dag daarna roept Ma Si Ster bij zich in het ziekenhuis. Ze wil wat proberen. Met hypnotherapie gaan ze terug. Tot aan het moment dat Ster door Lion werd opgepakt is alles normaal. Maar daarna verandert hij in een klein kind die de abyssal necromancer "mamma" noemt en Lion als zijn pappa ziet die op avontuur gaat in Autochthon. Juggernaut is de grote boeman. Het verhaal eindigt op het moment dat Ster de antimagische pijl in het skelet steekt waarin hij gevangen zit en de necro het zat is. "Doe jij je oogjes dicht." De rest is te traumatisch. Ster’s alter ego geeft liefdevolle termen aan de engerds. Het rottende vlees van zijn botten schrapen, betekent dat ze ‘goed’ voor hem zijn geweest. Ma Si geeft Ster een tattoo van de pijl in de skeletkooi en geeft hem de suggestie dat hij die pijl associeert met zijn kracht. Als de alter opkomt, raakt hij de tattoo aan en wordt weer Ster.

Nog een dag later hangt er ’s morgens een schaduw over de tempel. Een enorme vliegend houten boot rolt een touwladder naar beneden. Een skyship! Mensen met een blauwige huid, kort en gedrongen, met stug rood haar, klimmen naar beneden. 10 man dragen prachtige rode mantels met borduursel, en ze hebben first age wapens. Eentje stelt zich voor. "Ik ben Mraz, spokesman van de Haslanti League, en wij komen kijken of jullie een goede handelspartner zijn."
De zombies en onze stadsmuren interesseren hem wel. Zij kunnen eeuwig-koude steen leveren en ze willen de eeuwig hete stenen van Oe’al wel van ons overnemen. Verder bieden ze ons feathersteel, kruisbogen (maar die kan Ster ook maken, en veel beter), gliders en airship technologie (Ster’s ogen gaan glimmen) en ze hebben goede contacten met de Bull of the North. Van ons willen ze specerijen, kolen, olie en zombies. First age technologie is leverbaar, maar tegen ‘de juiste prijs’ en dan hebben ze het over een warstrider en atoomwapens die uit oude arsenalen moeten worden gestolen. Gethamane beschouwen ze als een uitdovend probleem. En de Silent Walker kennen ze. Ze kunnen er weinig tegen doen. Hij komt niet in de meest Noordelijke gebieden, waar zij zitten. Maar hij is wel hinderlijk want hij overvalt karavanen en is altijd weer snel weg.

We zijn onderweg naar Schiehallion. De alter ego van Ster had geadviseerd om zijn herinneringen met een anti-essence pijl te reactiveren. Dus Ma Si Tamuz houdt in de loop van een gesprek zoxc2xb4n pijl voor Ster zijn neus. Maar het ding alleen een beetje heen een weer wuiven, dat lijkt niet te werken. Er is misschien iets extra nodig om de mentale blokkades neer te halen. Ze geeft het op en vliegt samen met Claw voor ons uit om te verkennen. Dieper in de shadowlands wordt het veel onplezieriger dan we ons herinneren. Het is koud, onze botten doen pijn, de lucht is ijl en we horen het gefluister van geesten. De twee lunars voelen ijs afzetten op hun vleugels, Oe’al en Dyjab lopen tot hun middel door het kille moeraswater en voelen het zuigen van de modder. Alleen Ster heeft weinig last van de omgeving omdat hij op de vliegende sigaar zit en het harnas van de ghostblooded draagt. Dan voelen we de aanwezigheid van een heel sterke manse. We slaan een basiskamp op in een dorre boom en dan begint er een lange discussie over de veiligste manier om te verkennen. Uiteindelijk vliegen Ma Si en Claw verder. Ze zien een aarden wal oprijzen vanuit het moeras, met in het Oosten een stenen gedeelte. Dichterbij blijkt de wal voornamelijk te bestaan uit skeletten, stukken vlees en enorme maden. Hij is niet erg stijl, zo’n 20 meter hoog en er patrouilleren zombies en intelligente ondoden. Hier leeft niets meer. Ze gaan wat hoger vliegen, maar niet te hoog, want door de mist zien ze maar een kleine 100 meter ver. De wal omgeeft Schiehallion in een ovaal op een afstand van 300 tot 400 meter. Binnen de wal liggen vier legerkampen met ieder minstens 100 geharnaste en bewapende ondode krijgers, en vele constructs zoals laddergeraamtes en andere gruwelen. En het kasteel zelf is enorm uitgebreid. De poort in de wal is groot enoeg om Juggernaut door te laten, maar hij zou niet in een van de gebouwen passen. Dus de magische cirkel of andere doorgang maar de onderwereld, is waarschijnlijk in de buitenlucht. De plek is ook veel sterker geworden. Hij is nu vergelijkbaar in kracht met de Imperial Mountain. Claw brengt het gebied in kaart en gaat wat lager vliegen om de troepen beter te bekijken. Een figuur in een zwart harnas, het is niet te zien of het een man of een vrouw is, werpt een chakram die Claw gemakkelijk ontwijkt. Maar die manoeuvre is op zich al verdacht genoeg: een levende vogel, die het wapen van een abyssal kan ontwijken? Da’s bijzonder! Het was gelukkig niet de essence die Claw weg gaf. Maar de geharnaste slaat toch alarm. En de twee Lunars vliegen schielijk terug naar het kamp om verslag te doen. Raine is in de verleiding om in te breken en de 5-dot heartstone van Schiehallion te gaan zoeken. Ster is er voor om het fort te vernietigen en Oe’al herinnert ons aan het visien van Ef, de siderial van Mos Kovia: Creation wordt aangevallen, en aan de mededeling van Sagramatha dat er een nieuwe deathlord is opgestaan. Hij wil weten wie de nieuwe deathlord is, wat hij kan en of er nog meer zijn. Een aanval, inbreken of nog een verkenningsmissie zou te gevaarlijk worden, nu er alarm geslagen is. En wellicht heeft iemand anders deze informatie ook. Een magistraat bijvoorbeeld, of die agent die we van zijn vliegtuigje hebben beroofd.

We keren op onze weg om en gaan op zoek naar de witte jongen. Hij ligt nog waar we hem hebben achtergelaten. Maar hij ziet er verbazend gezond uit, hij is bezig zijn boeien losser te maken en praat wat met de geesten om hem heen. Als hij ons ziet, zegt hij sarcastisch: "Komen jullie het werk afmaken?"
"Nee, we willen informatie." Hij wil pas praten als Dyjab hem gerust weet te stellen. "Als jij ons vertelt wat we willen weten, beloven we je los te maken, je spullen terug te geven en je te laten gaan."
Dan begint de jongen te vertellen: "Ik heet Agis en ben 17 jaar oud. Deze baan heb ik pas een paar weken. Daarvoor was ik een gewone ghostblooded boerenjongen in een dorpje hier in de buurt. Maar sinds het nieuwe regime is het hier een stuk beter. De nieuwe baas heeft visie. Er is meer hixc3xabrarchie. De geesten hebben het hier natuurlijk allang veel beter dan de levenden, ze staan op een voetstuk. Maar nu staan de ghostblooded ook boven de gewone mensen en de abyssals staan daar nog boven, vlak onder de Heer. Winter’s Last Refuge heeft wel concurrentie gekregen van twee nieuwe abyssals: Blood Scavenger, die over informatievergaring gaat en generaal Scar of Uproar. Aan necromancers is er de heer zelf en nog een andere die schijnbaar nog moet terugkomen van een missie."
Dyjab maakt de boeien los en Ster geeft de jongen zijn uitrusting terug. We bieden hem aan om mee te komen naar Porto Libre. Dat wil hij met de geesten overleggen. Hij gaat met de spoken van zijn opa, zijn oma en zijn dode broertje praten. Raine vraagt aan zijn moeder of ze ook met de geesten van Agis familie wil spreken. Na overleg adviseren de spoken hem om met ons mee te gaan. Iedereen is hier dood aan het gaan, dan is er binnenkort ook niemand meer om offers te brengen. Hij zegt: "De naam van de deathlord hier is Eye and Seven Despairs. Ik ga met jullie mee, als mijn familie ook mee kan, zowel de levenden als de doden." Dat is goed. We gaan mee naar zijn huis. Zonder moeite ontlopen we de officials in zijn dorpje. Dan maken we kennis met Agis’ moeder en haar echtgenoot (Agis’ dode vader was haar eerste man), zijn zus en de zombiekat. We vertrekken met z’n allen naar Porto Libre.

Op een nacht hebben we kamp opgeslagen ergens in Frankrijk. De maan is halfvol. Een zilveren vrouw, onbeschrijflijk indrukwekkend, komt naar ons toe. Ze zegt tegen Ma Si: "Ik heb je boodschap gekregen, maar ik zie dat je er al mee bezig bent."
Dan legt ze haar hand op het voorhoofd van Agis en exalteert hem. "Je naam is White Howler. En nou is hij jullie verantwoordelijkheid. Zorg goed voor hem!"
"Luna," zegt Ster "Voor u weggaat is er nog iets dat u moet weten. De Onderwereld is Autochthon binnengevallen."   
"Ze zijn daar al weer weg. En Autochthon leeft nog. Jij bent hier de exalt, dus jij kunt het oplossen."
"Dat was de informatie die ik nodig had, dank U wel."
Dan vraagt Ma Si Tamuz naar de verloren kastes. "Dat maakt nu niet uit," antwoordt haar godin, "maar als je ze wilt herstellen, wordt het een Exalted queeste. Je moet je de oude rites terugvinden, dit krijg je niet gratis. Zoek een oude Solar of Lunar tombe, of de essence van een solar of lunar die het zich zou kunnen herinneren. Zoals de tovenares Samea." Ze legt wel uit wat nou het verschil is tussen wassende of afnemende maan en de vijf schijngestaltes.
"En ik, ben ik een theurg?" vraagt Ma Si.
"Op dit moment ben je exact wat ze je gemaakt hebben."
Dan vraagt Ma Si naar haar kind.
"Zou je dat niet liever aan Gaia overlaten?"
"Ik ben bang dat het een monster wordt."
"De onderwereld en de Wyld kan ik niet manipuleren. Maar ik b
en wel blij dat je een Dragon Blooded beschermt! Zorg goed voor ze, ze hebben alleen maar betere leiders nodig!"
Claw vraagt: "Kunt u mij in contact brengen met Veruniba?"
"Voor toegang tot Yu Shan heb je geen Solar nodig. Je bent exalt." En ze gaat door met uit te leggen dat de Usurpatie nooit gelukt zou zijn, en de Solars niet zouden zijn gevallen, als de Lunars hun werk hadden gedaan.
"Maar waarom heeft Sol niet ingegrepen?" vraagt Ster.
"Sol is depressief, de wereld hangt van depressie aan elkaar. De Solars hebben zich van hem afgekeerd niet andersom, en hij zoekt nu afleiding in de Games of Divinity."
"En kunt u me helpen om toegang te krijgen tot de geliefde van Autochthon?" vraagt Ster
"Jij bent de exalt. Los het op."
"Nou, ik ben zo’n soort exalt dat hulpmiddelen gebruikt. Informatie is een hulpmiddel."
Luna lacht. "Als ik je direct steun en toegang geef, dan valt dat op. Maar Yu Shan heeft geheime gangen, achterdeuren en tunnels. Er is een soort onderwereld. Doe er je voordeel mee."
Dan neemt Dyjab het woord. Hij vraagt of hij haar zegen kan krijgen zodat hij zonder gevaar naar Leviathan kan en de Moot kan bijwonen.
"Leviathan is een tragisch geval. Hij zwelgt in liefdesverdriet en hij heeft doorom zijn eigen vloot naar de kelder gejaagd. Hij moet weer eens bidden! En Dragon Blooded moeten niet bij een moot zijn, die zijn voor Lunars al gevaarlijk. Als je ze iets te zeggen hebt, moet een Elder of een van de organisatoren zeggen dat jullie onder het Elysium staan."
Raine vraagt: "Weet u waar ik de perzikenboom van onsterfelijkheid vinden kan?"
"Jij bent de exalt. Dat kun je zelf uitzoeken," zegt ze.
En dan vraagt Claw hoe de moot zal reageren op het verhaal dat hij zijn ziel deelt met een abyssal.
"Lunars rexc3xafncarneren, dus dat je de dood hebt ontlopen zal je negatieve renown opleveren. Maar het was de meest wijze optie en wat je daarna met je leven hebt gedaan, weegt daar ruimschoots tegenop. Maar kijk uit, je ziel uitleveren aan Malpheas … vraag maar aan Grendel of dat een goed idee is. Ik ga nu. Zorg goed voor White Howler!" en met die woorden verdwijnt de godin.

De kersverse lunar trekt zijn kleren van zijn lijf en rent het bos in. Het verbaast niemand dat de lokale wolf zijn eerste prooi is. De eerste vorm van White Howler is een schitterende sneeuwwitte wolf. Zijn tell is dat hij in al zijn vormen spierwit zal zijn. De rest van de reis verloopt zonder opvallende gebeurtenissen. Diamondclaw ontfermt zich over White en leert hem de basisbeginselen van het Lunar bestaan. Zijn familie vindt het echter verschrikkelijk dat hij anathema is geworden. En ze zorgen ervoor dat we  allemaal nachtmerries krijgen waar we schreeuwend uit wakker worden. (Maar Ster had dat al. De spoken schrikken zelfs een beetje als ze bij hem kijken wat er speelt.)

Eindelijk komen we aan in Porto Libre. White Howler schrikt als hij Sluiers ziet, want hij kent haar als de verschrikkelijke Abyssal necromancer. Maar als blijkt dat ze geen enkele behoefte heeft om terug te gaan naar Schiehallion, trekt hij bij. We vertellen haar wie de Death Lord is. Eye and Seven Despairs, ja die kent ze wel. Het was een heel jonge solar die vlak voor de usurpatie zelfmoord heeft gepleegd omdat zijn eigen Solar Circle hem zo vreselijk gepest heeft. Ze beschrijft een paar van de folteringen en dan begrijpen we waar zijn titel vandaan komt. Als Deathlord is hij nu bezig zijn oude Circle te corrumperen en tot abyssals om te vormen. Hij mist er nog xc3xa9xc3xa9n en daar is hij actief naar op zoek. Het zal een nog redelijk jonge solar zijn. Omdat Eye nog maar een kind was toen hij stierf, is hij erg wispelturig. Dat is zijn zwakke kant. Hij is bezig met het xc3xa9xc3xa9n en laat het vallen voor iets anders. Verder vertelt ze wat de Deathlords zijn. Zij waren de eerste gevallen solars, die van de Neverborn goddelijke krachten hebben gekregen. Goden maken exalts, maar Primordials maken goden. De First and Forsaken Lion was de eerste gevallen solar en hij werd de eerste Deathlord. Een muur van levend vlees maken, dat doet hij met een handbeweging. En Juggernaut omvormen tot een levende Manse die waar hij ook gaat Essence uit de omgeving kan opzuigen, dat is ook doenbaar voor een Deathlord. De latere Abyssals zijn geen goden meer, maar omgevormde Solars.

Raine wil zijn vijfde dot occult leren van Sluiers, maar zij heeft het daar moeilijk mee. Hij is een dief, geen occultist. Pas als hij uitlegt dat hij het alleen maar nodig heeft voor de charm All Encompassing Sorcerors Sight, wil ze het hem leren.
Ster gaat naar Sara. Hij vindt haar in de dojo, waar ze bezig is met een solar meisje. Ster legt uit dat hij zijn verloren Martial Arts weer wil leren. Dat is goed. Sara is ook zijn sifu, dus hij mag mee trainen. De solar wordt ook in de Tiger Style ingewijd. Na de training praten ze nog wat over de deathlord. Zij weet dat Eye op zoek is naar een oude solar tombe en dat hij Warshaw al heeft ingenomen. Ook vertelt ze dat er altijd maar een handjevol Siderials op Creation zijn.

Ze worden onderbroken door een jonge DragonKing. Er staat namelijk iemand aan de poort die asiel wil aanvragen. De anderen zijn al bij de poort. Voor de poort staat een oude bekende: Winter’s Last Refuge op zijn nachtmerrie. Hij heeft het helemaal gehad met Eye and Seven Despairs. Met de kinderachtige manier waarop hij zijn abyssals gebruikt, onderdrukt, manipuleert en zelfs martelt. Hij kon tenminste weg, want hij is in dienst van de First and Forsaken Lion en hij valt daarom zelfs onder een andere Neverborn. De Lion dient "He Who Holds In Thrall" en Eye dient "The Abhorrence Of Life". Een voorbeeld: Winter’s moest zijn fort verlaten en mee gaan naar Warshaw, en de generaal moest achterblijven in Schiehallion. Eye hoopte zo de generaal jaloers op Winter’s te maken. Ook is hij het niet eens met de mensenoffers. Van de oude staf is alleen Leon nog in leven. Warshaw is nu een shadowland en de solar tombe is niet gevonden. Ster vraagt wat hij afweet van Juggernaut.
"Ik had onderweg naar Warshaw een kamer in Juggernaut. Met hulp van Eye and Seven Despairs kan hij over water rijden, maar zijn zwakke punt is toch zijn enorme gewicht. Zonder de Deathlord is hij gebonden aan vast terrein. Juggernaut is saai en voorspelbaar, fantasieloos, conservatief en vasthoudend. Hij heeft geen greintje militair inzicht. Ik mag die man niet."

Hij wijst er op dat we hem dit asiel niet kunnen weigeren zonder onze geloofwaardigheid te verliezen als vrijstad voor alle exalts. Dat is waar. Maar we merken op dat als zijn Deathlord hem opdraagt om zijn gastheer te vermoorden, hij het zal doen. Kijk maar naar Gustav Cesus. Gelukkig heeft Winter’s een groot eergevoel en hij belooft om zijn asielaanvraag formeel in te trekken wanneer hij de opdracht krijgt zich tegen ons te keren.
"Hoe komt iemand er toe om Abyssal te worden?" vraagt Ster.
"Soms heb je geen keus. En soms ben je gewoon zielig, zoals Eye and Seven Despairs."
Als het asiel geregeld is, moeten we onderdak voor hem en zijn enge nachtmerrie regelen. Zelf wil hij het liever bij
de zombies gehuisvest worden dan bij de levenden, want hij heeft nogal last van resonance. Hij denkt niet dat het nuttig is om bekend te maken dat Gustav Cesus gevallen is. "De vernietiging van Schiehallion is een exalted Life Quest. Er zijn daar drie exalts geweven in het vage plot van hun deathlord. De Wyld Hunt kan dat niet aan. Die gaan daar xc3xa9xc3xa9n keer kijken, worden vreselijk gemarteld en dan gaan ze geen tweede keer kijken."

Ma Si Tamuz wil nog Sapphire Countermagic leren van Sara. Die weet niet zeker of het wel een goed idee is om spreuken van de Tweede Cirkel te leren aan iemand die daar zo onvoorzichtig mee omgaat. "Je hebt de Cantata of Empty Voices aan de Dragon Kings geleerd. Je weet niet hoeveel moeite het indertijd heeft gekost om daar van af te komen! Nu is die vervloekte spreuk weer terug in Creation." Ma Si belooft in de toekomst voorzichtiger te zijn, en Countermagic kan op zich weinig kwaad dus ze mag hem leren.

Gnawing Elk wil graag dat Ma Si Tamuz en Diamondclaw een "Moot" bijeenroepen, dat is een vergadering van Lunars. Hijzelf kan het niet, want hij is uit de Lunar gemeenschap verstoten. Op die Moot kunnen Ma Si en Claw hun verhaal doen en eventueel in status stijgen. Ook kunnen ze vragen om Raine, Dyjab en Ster te erkennen, zodat die geen problemen meer hebben met de andere Lunars. Verder ze kunnen een verzoek indienen om Gnawing Elk van zijn Ronin-status af te helpen. En het is natuurlijk een aardige gelegenheid om de Lunars te wijzen op de aanvallen op Creation en Autochthon vanuit de Onderwereld. Als lokkertje kunnen ze de belofte aan Amoth City Smiter gebruiken. Welke Lunar wil er nu niet meedoen aan het vernietigen van een stad? Elk legt uit hoe ze een Moot bijeen kunnen roepen. Op belangrijke punten zoals maanbruggen, cairns en kruispunten van Lunar reispaden moeten ze schedels neerleggen met in Lunar karakters de datum en de plaats van de Moot. Dan spreekt het zich verder vanzelf rond. Maar als ze een Elder willen uitnodigen, zoals Leviathan, dan moeten ze daar persoonlijk langsgaan. De aanwezigheid van een Elder is de moeite waard, want het geeft de Moot heel veel extra aanzien. En wanneer je Solar en je Dragon Blooded samen met  Leviathan arriveren, dan zullen de overige Lunars hun niet meteen afmaken.

Ster is intussen bezig met het aanleren van een Excellency waarmee hij zijn Intelligentie verhoogt. Hij wilde eigenlijk die voor Stamina hebben, want dat is de basis van veel van zijn verloren charms, maar die kende Elk niet. Maar als Ster eenmaal weet hoe xc3xa9xc3xa9n Exellency werkt zonder technologie, dan kan hij de overige ook weer leren. En hij oefent zijn nieuwe toverspreuk waarmee hij in een vlucht vogels kan veranderen. Hij kiest de nachtegaal uit, want hij heeft de merkwaardige ambitie om meerstemmig te leren zingen zodat hij de muziek van thuis kan reconstrueren. Verder is hij met de Raptoks aan het oefenen voor diverse andere charms. Het meeste kan hij wel via Raine, Elk en de Raptoks terugleren, maar de Fog Generator zal hij zelf moeten reconstrueren.

Dyjab gaat naar de Beastmen om hun declamatiekunst, ingewikkelde dansen en muziek te leren. Hij leert Performance 4.

Dan gaan we terug naar Porto Libre. Het is inmiddels herfst, maar het is nog erg warm en droog. Sluiers heeft een heleboel zombies aan het werk gezet voor extra verdedigingswerken. Er wordt een binnenmuur om het centrum van de stad gebouwd en voorbij de buitenmuur bouwt ze nog een tweede muur met een droge gracht tussen de twee muren in. We gaan al snel weer op pad, richting de Lage Landen. In Frankrijk zijn uitgemergelde mensen een dorre akker aan het ploegen. Ster herkent de ploeg die hij gesmeed heeft. We zijn bij het dorpje dat we helemaal in het begin bevrijd hebben. We worden ontvangen door de Ghostblooded dame met het witte haar. Die avond bespreken we welke stad we willen vernietigen. Raine en Ster willen Rome wel kwijt. Daar zit de Wyld Hunt tenslotte. Maar Dyjab stelt Cairo voor. Daar zit The House of Bells, de krijgsschool van huis Cathak. En als je die vernietigt, krijg je vanzelf het rivaliserende huis Iselsi aan je kant. Omdat zowel de Dragon Blooded commandant die zich aan ons had overgegeven, als Ster zijn nieuwe lichaam bij huis Iselsi horen is dat een goed idee. Het voorstel om de Moot dan meteen tussen de piramides op  het Gizeh plateau te houden, is volgens Dyjab een minder goed plan omdat farao Amef-of-Ho Cathak in de grote piramide woont. Nou, dan kiezen we toch gewoon voor het complex rondom de trappenpiramide van Sakkara. Da’s ook mooi en er woont niemand meer.

We trekken verder en lopen dagenlang door zombieland. Als we in de Nederlanden aankomen is het donker en mistig. Er is hooguit 200 meter zicht. Zombie koeien staan in de weilanden, ondervoede bleke mensen bewerken het onvruchtbare land. We zien dat er een nieuw regime heerst, er zijn veel meer ghostblooded, de geesten kunnen zich makkelijker manifesteren, zombie ridders exerceren en we zien goedgeklede mensen in zwarte toga’s met merktekens en zwarte hoge hoeden. We zien ook nieuwe straffen, waar je niet dood van gaat maar die alleen maar pijn doen. De dood is hier tenslotte een sacrament. Zo is er iemand tussen vier bomen gespannen en die wordt als podium gebruikt. Ook nieuw zijn zwarte insectoide wezens die in een soort vliegende zetpillen over de moerassen zoeven. 1st Age techniek. Exc3xa9n daarvan houdt ons staande. Als we ons niet kunnen legitimeren, worden we gesommeerd om mee te komen naar de magistraat. Na een kort gevechtje hebben we hem uitgeschakeld. Het blijkt een jonge Ghostblooded te zijn in een futuristisch zwart harnas met een ondoorzichtige helm. Ster trekt het pak aan en gaat in het vliegtuigje zitten. We kunnen hem niet doden, want dan kan hij als geest aan zijn chef rapporteren wat er gebeurd is, dus Ma Si bindt de jongeman vast en legt hem in een struik zodat hij niet snel gevonden zal worden. En dan gaan we verder, zo lijken we een agent die met een aantal gevangenen op weg is naar de magistraat. We worden niet meer lastig gevallen.

Na nog twee dagen komen we aan terpen. In de verte horen we paukenslagen die langzaam door de mist naderbij komen. We zien de schaduwen van een groot leger naar het Oosten trekken, en we verschuilen ons. Door de nevels zien we lange kolonnes zombies en ook betere ondoden, we horen het geluid van een trein. Dan zien we Winter’s Last Refuge op zijn nachtmerrie aan het hoofd van een legioen ridders te paard en een squadron van die vliegdingen. Daarna komt Juggernaut. Hij is nu zo groot als een voetbalveld en hij straalt Essence uit. Er staan vlaggemasten en diverse kanonnen op hem en hij heeft ramen waarachter we troepen zien. Op zijn hoofd is een podium waarop een Deathlord staat. Die lijkt Ster’s haat te voelen en hij kijkt onze kant op. Maar ze herkennen ons niet en het leger stopt niet. De grote flits die we zagen boven Schiehallion was natuurlijk de transportstraal waarmee de Deathlord naar Creation is gekomen en het leger is zo te zien waarschijnlijk op weg naar Warshaw.

De officier die zich had overgegeven stelt zich aan Dyjab voor als Chapak Iselsi. Hij heeft een Fang, dat wil zeggen 25, goed bewapende en getrainde elitesoldaten onder zijn bevel. Dyjab weet dat Iselsi een huis is dat in ongenade is gevallen. "Wat wil je dat we doen?" vraagt Chapak. Dyjab stelt voor dat ze meegaan naar Porto Libre en daar deel uit gaan maken van het garnizoen. In eerste instantie ziet Chapak het helemaal niet zitten, en hij vraag waarom Dyjab met Anathema omgaat. Die legt uit dat ze samen tegen demonen strijden. Chapak is niet overtuigd, maar geeft ons voorlopig het voordeel van de twijfel. We hebben bewezen formidabele vechters te zijn, maar zijn  we ook formidabele leiders? Hij belooft mee te gaan naar Porto Libre en in afwachting geeft hij zijn soldaten toestemming om te plunderen.

Raine en Diamondclaw zijn ook op het slagveld bezig buit tevergaren. Ze vinden twee korte daiklaves, twee heartstones en tweemooie harnassen. Verder is er nog een grote voorraad aan wapens enwapenrustingen te vinden en een beetje geld. Alle uitrusting is vansuperbe kwaliteit, maar het is wel standaard uitrusting. Er zitten geenerfstukken bij of bijzondere artefacten. Het leger van Ironclad wordtheel strak geleid. Zijn soldaten en officieren krijgen het allerbeste,maar alleen datgene wat ze nodig hebben. Er is geen ruimte voorpersoonlijke eigendommen. Met de zweefbol moeten ze twee keer op enneer naar de Sterrepoort voordat alles in Porto Libre is.

Ster heeft een heel mooie, gesneuvelde Dragon Blooded uitgezocht en het lichaam wordt door Ma Si Tamuz voorzichtig opgelapt. Niet teveel, anders keert de oorspronkelijke ziel er misschien weer in terug. Het zal hooguit nog twee uurtjes meegaan, dus we kunnen er niet mee naar Porto Libre of naar de Mountain Folk. Daarom brengen Ster en zij het maar naar Sagarmatha. Die is nogal verbaasd over het verzoek om de zielesteen te transplanteren. Maar ze belooft het te proberen. In allerijl wordt haar laboratorium in gereedheid gebracht om het lichaam te prepareren. Het belooft een zeer zware operatie te worden en Ster knijpt hem behoorlijk. Het grote bronzen paard staat nerveus in de gang te wachten. Uiteindelijk wordt hij geroepen. In het verder utilitair ingerichte laboratorium ligt het geprepareerde lichaam van de Dragon Blooded op een mooie, zware salontafel. Sagarmatha’s acolieten staan er eerbiedig bij als zij het paard naderbij wenkt. Wanneer Ster het energiemes ziet waarmee ze de zielesteen uit zijn voorhoofd gaat snijden komen de herinneringen aan de Onderwereld weer boven. Hij smeekt om verdoving. Als het bronzen paard kon huilen, zouden de tranen over zijn wangen rollen. Maar hij weet te blijven staan en dan wordt alles zwart. Twee dagen later komt hij heel even bij bewustzijn. En nog zes uur later is het voorbij. Hij ontwaakt in een rolstoel, met zijn hoofd in een soort metalen en houten kooi met mechanieken en een vocoder in zijn keel. Hij kan nog niet praten of bewegen, maar de tovenares belooft hem dat zijn Exaltatie het genezingsproces nu kan overnemen en dat hij over een paar dagen weer helemaal als nieuw zal zijn. Zij heeft met haar team een prestatie geleverd die sinds de 1st Age niet meer gezien is en Ster is haar heel dankbaar. Hij vraagt wat hij voor haar kan doen. Ze denkt even na. "Ik vraag twee dingen. Ten eerste wil ik dat je de Silent Walker doodt. De geesten spreken over hem. Hij is gevaarlijk. En ten tweede moet je de Manse van de nieuwe Deathlord vernietigen. Die is vlak bij waar jullie wonen." Dat belooft hij.

Ma Si informeert her en der naar de Hand of Water. Iedereen met wie ze spreekt zegt dat het kan slaan op de watergod Father Ocean of op een heel oude mythe, van de 1st Age Lunar Leviathan die ooit de Admiraal van de Solars was en sinds de usurpatie hele vloten Dragon Blooded naar de kelder jaagt.

Na een paar dagen is Ster voldoende hersteld dat hij de apparaten niet meer nodig heeft en dan vertrekt iedereen naar huis. Hij gaat met de zweefbol, Raine neemt het bronzen paard. In Porto Libre wachten vertegenwoordigers van een aantal zeevarende volkeren op ons. Eerst ontmoeten we drie vrouwelijke zeelui, vol littekens en tattoos. Het zijn Tya. Deze stam spreekt blijkbaar alleen met vrouwen, dus Ma Si moet voor ons onderhandelen met leidster Kala. Wat ze willen is vrij simpel: een handelscontract met ons, maar ze hebben een rare voorwaarde. Een tweegevecht, tussen hun kampioene Ahaga en onze Ma Si Tamuz, zal uitmaken of zij zich aan onze wetten zullen houden of aan die van hun. Dat ze zwanger is, is geen excuus. Maar Ma Si geeft daar niet om. Zonder gebruik van charms weet ze de struise bootsvrouw tegen de grond te werken in een houdgreep. De drie buigen en de Tya zullen zich in Porto Libre aan onze wetten houden.

Daarna ontmoeten we dame Hala Denzik, een directe afstammelinge van de stichter van de varende stad Denzik. Dat zijn zo’n honderd aan elkaar gebonden schepen die de wereldzeexc3xabn bevaren. Ook zij wil een handelsovereenkomst met ons. Als ze hoort dat ze via Porto Libre met Mos Kovia kan handelen is de deal snel gesloten. Zij verkoopt ons zelfs een Sea Calm Gemstone, een heartstone van niveau 4, ideaal als aandrijving voor het kristallen schip. Waarmee ons geld alweer op is. Ook Hala vertelt aan Ma Si dat ze hetzij bij Father Ocean, hetzij bij Leviathan moet zijn voor de Hand of Water. We horen een wat uitgebreidere versie van de mythe van Leviathan. En ze vertelt dat er een dolk bestaat waarmee Father Ocean kan worden gedood. Voordat ze afscheid  neemt zegt ze dat wij binnenkort ook nog zullen worden benaderd door een derde zeevolk: de bewoners van Coral, de eilanden van Micronesixc3xab. Ook waarschuwt ze ons dat de Lintha veel verraderlijker zijn dan wij denken. Wie er voor ons geknield heeft, dat was geen volbloed Lintha, maar slechts een ondergeschikte.

Ze is nog niet vertrokken, of we worden geroepen. Er staat iemand bij de stadsmuur die een pakje heeft voor ons. Als we gaan kijken zien we een man in een zwart harnas op een vlammend paard. Het is Winter’s Last Refuge. Hij heeft een ijskoude stenen doos bij zich. Diamondclaw doet voor ons het woord: "Laat me raden, zitten er lichaamsdelen in?"
"Jawel."
"Gustav?"
"Jawel. Mijn nieuwe meester verbreekt de diplomatieke contacten met jullie. Het kan nog even duren tot we aanvallen, maar onze ambassadeur wordt teruggeroepen."
Terwijl Claw de doos open maakt, valt er een pijnlijke stilte. "Gedraagt het bronzen paard zich een beetje?" vraagt Winter’s.
Ster, die in een door zweefstenen gedragen stoel zit, antwoordt: "Prima, afgezien van een neiging om op houtjes te knagen…" De Deathknight lacht.
"En Sluiers was ambassadeur van Gustav," vervolgt Ster, "niet van jouw nieuwe meester. Wie is die nieuwe meester eigenlijk? De Leeuw? Juggernaut?"
"Wie mijn meester is ga ik nog niet verklappen. En als Sluiers nu niet meekomt, dan zullen we haar met kracht komen halen. Maar wie ben jij eigenlijk?"
Ster denkt even na. Hij herinnert zich de naam van zijn nieuwe lichaam: "Larijn Cathak."
"Een Dragon Blooded met een edelsteen in zijn voorhoofd? Vertel!"
"Sorceror," antwoordt Ster.
Winter’s knikt en dan neemt hij afscheid van ons. De Deathlord stijgt op en vliegt weg. Ma Si wil er achteraan, maar de nachtmerrie is veel te snel.
Als we de doos open doen zit daar inderdaad het afgehakte hoofd van Gustav Cesus in. Sluiers heeft het vanaf de kantelen staan bekijken en heeft alles gehoord. Ze komt bij ons en zegt: "Het zal nu extra moeilijk worden om de roep van de Neverborn te weerstaan. Het is erg belangrijk dat ik bij jullie blijf." 

Raine roept de geest van Gustav Cesus op. Die is gelukkig nog beschikbaar. Gustav vertelt dat hij het niet heeft zien aankomen. Opeens lag zijn hoofd eraf. Hij denkt dat Winter’s het heeft gedaan. Desgevraagd wil hij ons voor een goede begrafenis wel alles vertellen wat hij weet. Zijn Schiehallion is geen fysieke doorgang naar de onderwereld, maar het hart van het schaduwland. Het is de Pool van de Wyrm, waar de onderwereld aan onze wereld grenst. Er recht tegenover, aan de andere kant van de wereld, is de Pool van Wyld, waar de fearywereld tegen de onze aanschurkt. De Onderwereld zelf is echt een andere, een spirituele wereld. Maar in Schiehallion is het erg gemakkelijk om door meditatie of ritueel, soms zelfs per toeval, het gordijn tussen de werelden te openen en er doorheen te stappen. Als Raine vertelt dat de ziel van Diamondclaw aan Sluiers is gebonden, zegt Gustav dat Sluiers’ ziel niet in de onderwereld is, maar bij de tombes van de Neverborn op de grens tussen de onderwereld en Malpheas. Malpheas is net als Gaia en Autochthon een Primordial. Hij is de wereld der demonen en hij is de vader van Autochthon. Om de zielen van Sluiers en Claw los te peuteren zullen we het gereedschap nodig hebben van de God van Exaltatie. Ook vragen we naar zwakke plekken van Winter’s. Diens belangrijkste zwakheid is volgens Gustav zijn ego. Een ander zwak punt is dat hij op en top een perfecte krijger is. Zijn ‘perfecte tegenstander’ zal dus een tovenaar zijn. Na het gesprek zorgen we voor een laatste rustplaats voor het hoofd van Gustav. Zijn lichaam is helaas verloren, dat zal ondertussen wel tot een necromantische gevechtsmachine verwerkt zijn.

Hierna gaat Ma Si naar Sara. Ze vraagt of die haar naar de Stille Oceaan kan transporteren. Dat kan Sara wel, maar het gaat heel wat voeten in de aarde hebben. Het kost minstens 15 uur voordat ze haar transport gereed kan hebben, en dan moeten ze er nog naar toe vliegen. Ze kan wel in de hemel navragen waar Leviathan te vinden is. Gedoe! Intussen gaan Ster en Raine naar Lemuria om charms bij te leren. De Lunars besluiten om toch maar mee te komen. Ze verschalken ieder een zeemeeuw en gaan verkennen bij de piraten. Het is rustig op het Lintha eilandje. Er ligt een angstaan- jagend schip vol demo- nische symbolen, met groenha- rige, wit- huidige volbloed Lintha aan boord. Ze zijn duidelijk bezig de baas te spelen over de gewone piraten. Maar er lijkt geen direct gevaar te zijn.

Gnawing Elk, de Lunar Elder wil Ster wel zijn verloren charm terugleren en hoeft daar niets voor terug te hebben. Maar de Dragon Kings zijn minder vrijgevig. Ze zijn bereid om hem de spreuk Flight of Separation te leren, als Ma Si hen de Cantata of Empty Voices voordoet. Die spreuk is namelijk goed te gebruiken tegen de konijnenplaag waar Lemurie sinds onze komst last van heeft. En ze zullen Ma Si helpen Father Ocean op te roepen.

Als de Dragon Kings de spreuk aan Ster uitleggen, zegt Ma Si Tamuz plagerig: "De Flight of Separation is heel makkelijk. Je bent al een keer helemaal uit elkaar gehaald. Denk daar maar aan terug." Ster trekt bleek weg en begint te trillen. Ma Si gaat door, want ze denkt dat dit een trauma is waar hij een beetje doorheen moet. Maar de jongen begint bijna te huilen, en dan verandert opeens  zijn gezichtsuitdrukking. Sereen vraagt hij in een heel archaische vorm van de Old-Realm taal: "Wie bent u en wat kan ik voor u doen?"
Ma Si heeft niet door wat er gebeurt en praat gewoon door. Maar een van de Dragon Kings grijpt in. "Algorithme van mysterieus stermetaal?" vraagt de Raptok.
"Daar spreekt u mee," zegt Ster.
"Wat herinner je je nog?" 
"Ik maakte een hijskraantje en die begon vanzelf te werken. Alles was perfect. Maar wie bent u en waar ben ik? Waarom is het plafond blauw?"
De Dragon King legt zijn klauw met een rustgevend gebaar op Ster’s hoofd en zegt: "Het komt goed. Ga maar slapen."
Hij geeft de Autochthonian een spuitje en dan valt de exalt in slaap. "Dat gaat nog problemen geven. Laten we eerst maar de Ocean Father oproepen. Wat je moet weten is dat hij hier al heel lang is. Hij is vooral gexc3xafnteresseerd in oude schatten en in het uitbreiden van zijn domein. Doe er je voordeel mee."

Na een mooi ritueel aan de kust verschijnt er een half-haai beastman. Deze hoort Ma Si aan. Ze biedt een tempel in Porto Libre aan in ruil voor de Hand of Water. Hij brengt de boodschap over aan de zeegod. Even later komt hij terug. "Father Ocean gaat akkoord met je aanbod. Kom maar mee." Diamondclaw mag ook mee. Als otter zwemt hij met de twee mee. Father Ocean ziet er uit als de klassieke beelden van Poseidon. Compleet met drietand, baard en kroon. Hij heeft blauwe ogen.

"Een tempel juich ik toe. Maar die Hand of Water, waar heb je die voor nodig?"
Ma Si legt uit dat ze niet meer in balans is.
"Pele’s hand?" vraagt de god.
"Ja, dat is het. Ik ben mijn Compassie aan het verliezen door een overmaat aan vuur. En ik heb de Hand van Water nodig om haar zwaard te kunnen gebruiken."
"De Hand of Water is een ‘gift’," vertelt Father Ocean, "die zijn relatief gemakkelijk te leren. Als tegenprestatie: deze regio is uit balans. Vervoeg je bij de troepen van Leviathan om te strijden tegen de Wyld en specifiek tegen de Akasha, de Fae die hier zitten. Het gaat om het stellen van een daad! Leviathan vinden is gemakkelijk. Hij zit bij een verdronken stad aan de rand van de Wyld. Dat is zo’n 1000 km van hier, recht naar het Zuiden vanuit Jakarta; op de breedtegraad die van hier naar Australixc3xab loopt. Je kunt hem niet missen: het is een 30 meter lange Orca."
Ma Si belooft het. En dan steekt de god een glazen dolk in haar hand. "Als je water leert manipuleren, verdwijnt de dolk. Probeer te voelen wat er in je wond zit."
Het is inderdaad simpel. Ma Si voelt al vlot de stromingen van de zee, de bewegingen van het wier en de scholen vissen. De dolk verdwijnt. Ze mag ook een Celestial niveau Water spreuk uitzoeken en ze krijgt een zwaard van gladgeslepen koraal, met laagjes schelpjes en zo, van hem.

Als Ster ontwaakt is hij weer normaal. De Dragon King laat hem beloven dat hij de spreuk Flight of Separation de komende dagen elke dag een paar maal oefent.

Achterin het Exalted boek staan een aantal magische voorwerpen beschreven. Sommige daarvan zijn best grappig, zoals de God Kicking Boots. Toen ik dat voor het eerst las, moest ik gelijk denken aan de Leidse band De Bikkels. Ik heb een T-shirt van ze met daarop de tekst "Ik zag De Bikkels, zij trapten kont". Vandaag is de dag voor mijn vakantie. Ga ik even pauzeren tijdens het opruimen van mijn bureau en wat rond surfen. En dan vind ik zomaar een plaatje van wat ik me zo’n beetje bij God Kicking Boots  voorstel: