Mio maakt een rugzakje van het levend metaal en daarin worden alle dingen gedaan die de kinderen niet willen leten verbranden. Dan nemen ze afscheid van Utnapishtim gaan de kinderen de poort door. De andere kant is als het inferno. Ze komen aan, hoog in de brandende bergen. Een klassiek beeld van de hel. Het is daar zeker 2000 graden. Vanaf de poort loopt een paadje naar beneden. Het pad loop langs een beekje van vloeibaar zilver. Zonder de bescherming die ze van de onsterfelijke hebben gekregen, zouden Ab en Mio binnen seconden verkoold zijn. Suzette is imuun en Kees is in het geestenrijk. Die hebben er geen last van. De atmosfeer is giftig. Dat is wel een probleem, maar met hun demonische krachten is daar wel wat aan te doen. 

Ze lopen naar beneden. Het wordt geleidelijk minder heet. Na een paar uur gaat het lood regenen. Aan de oever van een meer van vloeibaar metaal, groeien gouden bloemetjes en wilgen van levend zilver. Het is hier prachtig en Ab plukt een paar bloemetjes. Plotseling vinden ze een metalen pak in het gras, een soort harnas voor een kind van 12. Als ze het vizier openen, komt er een vlaag koude lucht uit. In het harnas zitten botten. Als ze het verder onderzoeken, ontdekken ze ingewikkelde runen die er voor zorgen dat de binnenkant van het pak lekker koel blijft. Degeen die het aan had, is gestorven aan een pijl door het vizier. Ze  halen Kees over om het aan te trekken. Zo kunnen ze beter communiceren.

Nog lager is de ‘roestgrens’. Hier zijn de bomen van ijzer en er ligt een laag roestende bladeren op de grond, als een soort metalen humus. Het is nog steeds onmenselijk heet. In de humus liggen honderden ijzeren harnassen weg te roesten. Ze hebban allemaal kindermaten. De meeste zijn kapot, dragen sporen van gevechten met gaten van klauwen en zwaarden. Maar er zijn er nog een aantal intact. Hoewel veel minder mooi dan het exemplaar dat Kees draagt, hebben ze wel hetzelfde effect tegen de hitte. Omdat ze niet weten hoe lang de toverdrank nog actief blijft, zoeken Mio en Liselotte er ieder eentje in hun eigen maat en trekken die aan. Ze zitten opvallend comfortabel, dat is duidelijk een magisch effect.

Kees vindt hier spoken. Maar die hebben niet veel te vertellen. Ze zijn omgekomen in oorlogen met de vuurgeesten en ze komen uit de stad Diopos, die even verderop ligt. Het ligt voor de hand om naar de stad te gaan. Onderweg worden ze staande gehouden door een compagnie van geharnaste kinderen. Die vinden het vreemd om onbekenden tegen te komen en ze worden meegevoerd naar de stad. Hoe lager men komt, hoe koeler het wordt en als het nog ‘maar’ een graad of 50 is, gaan de vizieren omhoog. Er is hier een rivier van kokend water, die door een lage opening in de ijzeren muren van de stad stroomt. Met ijzeren bootjes  varen ze naar binnen. In de stad is het heet, maar de lucht kan zonder gevaar worden geademd. Ze varen tussen verwaarloosde boomgaarden en graanvelden, in de verte staat een volwassene op een ladder appels te plukken. En dan komen ze aan een tweede ijzeren muur, ook helemaal bedekt met runen.

De stad is vervallen en vrijwel uitgestorven. Bij een groot pyramide-achtig gebouw staat een meisje in net zo’n harnas als dat van kees. Ze bekijkt het gezelschap en roept omhoog: "Diopos! We hebben gasten!"

De godheid ziet er uit als een kereltje van een jaar of tien. Maar hij blijkt knettergek te zijn en totaal paranoide. Er is geen zinnig gesprek met hem te voeren en uiteindelijk is een gevecht onvermijdelijk. De mensen houden zich afzijdig. Zijn ze bang om zich in een gevecht tussen goden te mengen, of hopen ze dat hun god eindelijk ten val komt?

Diopos blijkt een formidabele tegenstander. Als hij uiteindelijk verslagen is, wil de ontlichaamde geest van de demon bezit nemen van het meisje in het harnas. Liselotte probeert hem op te slorpen, zodat ze voorgoed van hem af zijn. Maar hij is te sterk. De anderen proberen het ook, terwijl het meisje zich met uiterste wilskracht tegen de invasie van haar godheid probeert te verzetten. uiteindelijk lukt het Mio om Diopos uiteindelijk definitief te vernietigen. Hij absorbeert de demon, hij versmelt er mee en wordt een met al diens kennis. Om zichzelf te blijven, moet hij een heleboel Diopos afstoten, maar een klein beetje van diens kennis en vaardigheid kan hij absorberen. Hij besluit om de kennis van deze wereld en van de lokaties van de portalen naar andere werelden te behouden. En hij komt er achter dat hij veel leniger is dan voorheen. Hyperactief, alsof hij vijf koppen koffie opheeft, rent hij de pyramide in waar de poort naar Amsterdam ligt en hij schakelt onderweg alle vallen uit, zolang hij nog weet waar ze zijn. Zijn  vrienden maken zich zorgen, maar als hij klaar is en terug komt, is hij zichzelf weer – grotendeels. Maar hij is wel in de war. Is er nu een scheppende macht uit het universum verdwenen? Of zijn er twee samengevloeid?

Inmiddels is een afvaardiging gegaan naar de mensen die in de dorpen aan de bevroren zee wonen. Als Mio klaar is, komen die mensen net terug. Van de meer dan honderdduizend mensen op deze wereld, zijn er nog maar minder dan 500 in leven. Diopos heeft in de laatste jaren van zijn bewind alles kapot gemaakt wat hij wilde opbouwen. Iedereen  wil hier weg. De kinderen weten niet wat hen te wachten staat in het andere Amsterdam, maar toch besluiten ze om alle mensen mee te nemen.

Als ze in de catacomben van de pyramide zijn, na vele valstrikken, die Mio zorgvuldig ontwijkt, vinden ze de zaal waar de oude jaguar- en adelaarsuitrustingen liggen. Daar worden er een paar van meegenomen, want je weet maar nooit. En er ligt een monstrans, een ding waarin een demon zonder lichaam tijdelijk aan de aantrekkingskracht van de abyss kan ontvluchten. Die moet natuurlijk mee! Hier is ook de zaal met sarcofagen van oude lichamen van Diopos. Vier ieder jongetje heeft hij een prachtige  sarcofaag gemaakt van edele metalen. Dan komen ze aan het portaal. Met Besertana is het een fluitje van een cent.

Direct vanuit het midden van de pyramide, opent het mes eenportaal naar het dak van een groot handelshuis aan de haven van hetandere Amsterdam. De kinderen kijken uit over een vloot achttiende eeuwse zeilschepen. Nee, dit is niet ons eigen A’dam tijdens de Sail. Het is een soort Douwe Dabbert land. Als ze naar het straatniveauafdalen, komen ze er achter dat het er wel een heel zwarte variant vanis, want beneden is net een slavenmarkt gaande.  Ze laten de bewoners van de wereld van levend vuur en levend metaalachter en gaan op verkenning uit. Er zijn op straat bijna geen mannente zien. In de Nieuwe Kerk worden mensenoffers gebracht. En overallopen patrouilles van in leder gestoken dames met karwatsen a
an dezijde. Nee. Het is hier niet knus. "Waarom dragen jouw jongens geenhalsband?" vraagt een amazone aan Suzette. Ze improviseert een vaagverhaal over bureaucratie en leveranciers. Dit wordt gelukkig geslikt.Maar het is toch een goed idee om ons een beetje te vermommen. Erworden dus meisjeskleren van een waslijn afgehaald voor Mio en Ab. Delaatste verandert zich ook fysiek in een meisje. Als er door eenraampje van de Nieuwe kerk naar binnen gekeken wordt, zien ze het eeldvan Tara, omgeven door stapels lijken. Er zijn tientallen, ja honderdenmensen aan haar geofferd.

Aan de andere kant van deze Dam staat een onsmakelijk monument in devorm van een halve phallus. Er wordt daar een jongetje van twaalfgecastreerd. Geen plezierig gezicht. De demonen verstoppen zich achterhet monument en buiten het zicht van de mensen, maakt Besertana eendoorgang naar hun eigen Amsterdam. En ze komen uit achter het bekendemunument op de Dam. Het spook van Gijsbrecht van Aemstel is blij dat zezo snel resultaat hebben. Er blijken maar drie uren verstreken te zijnsinds hij in het Amsterdamse Bos afscheid van hen nam. Dan gaan zeterug naar het andere Amsterdam. Suzette wordt aangesproken door eenbejaarde dame, die bij het casrtreren zat te breien. Ze heeft het gezelschap herkend als ‘goden’ en zij herinnert zich nog de oude goden. Gelukkig, er is een ondergrondse beweging die de oude goden terug wil. Ze noemt zelfs de namen van de belangrijkste goden: de Blauwe Vlam, de Vliegende Vis, de Wind in de Zeilen, de Koperslager, de Rode Ridder en het Zwaard van Orion.

Tijd om plannen te maken. Liselotte stelt een gecoordineerde actievoor. Zij zal met de mensen vanuit de vuurwereld aanvallen. Met 4 vande kinderen uit die wereld sluit ze een pact, en leert ze bepaaldekrachten waarmee ze chaos kunnen creeren. Suzette zal de ondergrondseaansturen en de rest gaat de demonen uit Amsterdam halen. Om te zorgendat Liselotte weet wanneer de aanval begint, begaat ze een daad vanultiem vertrouwen: ze geeft Suzette een deeltje van haar Ware Naam. Alsdie wordt uitgesproken, hoort ze het zelfs al is ze op een anderewereld.

Even wat achtergond informatie over de wereld van Leven Vuur en Levend Metaal.

Toen de Spanjaarden kwamen, was het grote Inca rijk ten dodeopgeschreven. Diopos, de smid van de lokale goden, zag dit aankomen en hijmaakte een plan om de kinderen van zijn volk te redden. Honderden jaren eerderhad hij een deal gesloten met de onsterfelijke Utnapishtim die hem toegang gaftot de wereld van Levend Vuur en Levend Metaal. Deze wereld is anders dan demeeste werelden. Hoe hoger je komt, hoe dichter je bij de zon bent, en hoeheter het er is. De hoogste bergtoppen zijn van wolfram en diamant. De wolkenzijn van metaaldamp. In de bergen regent het zilver en op de hellingen groeienbloemen van levend metaal. Als dank gaf de smid hem het prototype van eenkostuum dat de drager koel houdt en de lucht filtert, in de vorm van een goudenuitrusting voor een Azteekse adelaarsridder.

Jaren werkte hij daar in het geheim op een plek waar hetvoor mensen net uit te houden is. Het water is er heet, maar vloeibaar, en delucht kan ingeademd worden zonder vergiftigd te worden. Hij maakte een zevenhoekigestad, groot genoeg voor 100.000 man en omgeven door landerijen met grond van deAarde, waar voor 100.000 mensen voedsel zou kunnen worden verbouwd. Om de grondstaan ijzeren muren met beschermende runen en de enige toegang is over derivier. En hij maakte beschermende kostuums, gelijk aan die hij aan Utnapishtimhad gegeven: 5000 adelaars en 5000 jaguars in maten voor kinderen van 5 tot 15.In het midden van de stad richtte hij een piramide op, met daarin een doorgangnaar de Aarde. Helaas kwam die doorgang uit in Amsterdam en niet in Mexico.Vanuit de zonnetempel in Mexico maakte hij toen een doorgang naar de wereld vanLevend Vuur en Levend Metaal. Deze kwam uit op een klein eilandje vlak uit dekust van de bevroren zee. Dat was goed genoeg.

Toen de Spanjaarden kwamen, verzamelde Diopos 10.000kinderen en 1.000 volwassenen om voor de kinderen te zorgen. Hij leidde hendoor het portaal en door de vreselijke koude van de laaggelegen gebieden vanhun nieuwe wereld, naar de glorieuze stad die hij voor hen had opgericht. Devolwassenen kregen de opdracht de velden te bewerken en vruchtbaar te zijn. 5000kinderen werden adelaar en 5000 werden jaguar en ze werden opgeleid om de stadte beschermen tegen de vuurgeesten en de ijzeren reuzen. Als ze volwassenwerden moesten ze het land gaan verbouwen en nieuwe kinderen namen hun takenover.

De god had een zwakheid, net als alle demonen moest hij in hetlichaam van een kind leven. Dus iedere tien jaar, als zijn lichaam 15 werd,offerde het volk een jongetje van 5. Hij wurgde het kindje met zijn eigenhanden en als het de laatste adem uitblies ging hij over. De oudere jongenstierf en het kleintje was de nieuwe god. De mensen waren aan dit ritueelgewend, mensenoffers waren de normaalste zaak van de wereld voor Azteken. MaarDiopos vond het vreselijk dat er iedere tien jaar een kind voor hem moeststerven. Hij raakte geobsedeerd door het idee van de eeuwige jeugd en begon teexperimenteren. Na vele mislukte pogingen had hij een proces ontworpen dat allelichaamsprocessen kon stopzetten. Hij maakte twee ingewikkelde kostuums vanedele metalen die als een harnas het lichaam van een kind helemaal omhulden. Zegaven de bescherming tegen hitte die de adelaars en de jaguars hadden, endaarbij bevatten ze de runen van zijn nieuwe proces. Deze harnassen gaf hij aantwee van zijn dapperste krijgers, een jongen en een meisje en hij stelde henaan om de kuddes zilveren geiten te hoeden in de hete bergen. De kostuums haddenwel nadeel. Zodra je er ook maar een deel van uittrok, sloeg in xc3xa9xc3xa9n keer alletussenliggende tijd toe. Dus nooit meer een tedere aanraking op straffe van eenuiterst pijnlijke veroudering. Maar de twee waren wel bereid om dit offer tebrengen voor hun god. Toen bleek dat de kinderen na honderd jaar nog steedsleefden en nog steeds niet ouder waren, maakte hij er xc3xa9xc3xa9n voor zichzelf.

De stad was inmiddels groot geworden en de god kreeg eennieuw plan: hij wilde zijn hele volk het eeuwige leven geven. Het ontwerp vanhet pak werd steeds verder vereenvoudigd, tot hij het in massaproductie konnemen. Op een groot feest werden de prachtige adelaarskostuums enjaguarkostuums ingenomen door de priesters en opgeslagen in de piramide. Allekinderen van vijf jaar en ouder kregen een ijzeren harnas aangemeten. Hijvaardigde een wet uit dat van nu af aan alleen de eerstgeborenen mochtenopgroeien, alle andere kinderen zouden voortaan op hun 12^everjaardag onsterfelijk worden. En volwassenen zouden voor de kinderen tot 12moeten zorgen.

Als snel werd veel mensen duidelijk dat hun god gek gewordenwas. Pubers werden verliefd en trokken hun harnassen weer uit. Velen ontsnaptennaar de bevroren kust, maar het leven daar was hard en de mensen werden nietoud. Anderen kwamen om in de voortdurende oorlogen. De achterblijvers verlorenhun geloof. En naarmate de volwassenen ouder werden, werden er steeds minderkinderen geboren. De stam stierf in rap tempo uit. Van de honderdduizendinwoners waren er uiteindelijk nog maar 140 over.

Lees eerst Gijsbrecht van Aemstel, hieronder.

Na een forse zwemtocht komen de kinderen aan op het strand. Inmiddels is de nacht gevallen. Vreemde stenen pilaren staan her en der verspreid in het water, op het strand en in het bos. Er leidt een pad omhoog, de bergen in. Suzette  wordt door een slang gebeten, maar ab kan het gif neutraliseren en de wond wordt genezen. Ze gaan allemaal in engelengedaante. Het pad op. Onderweg hebben ze het gevoel bekeken te worden. Kees gaat naar de schimmenwereld. Dan worden ze aangevallen door een paar heel smerige vampieren. Ze verslaan de enge creaturen, en die vallen uiteen in ongedierte. De ene verandert in maden, de andere in ratten, weer een andere in motten … heel eng. Niemand kan zich herinneren hoe er vampieren op de wereld zijn gekomen. Die maakten geen deel uit van het plan.
Ze lopen door en komen aan een lange trap. Liselotte roept een paar grote adelaars op om te verkennen en om ze te begeleiden. Dan komen ze aan bij een tempeltje. Twee mensen  verwelkomen hen. Het zijn de onsterfelijke Utnapishtim, die in de bijbel Noach wordt genoemd, en zijn vrouw. Ze zijn blij dat de kinderen vampieren hebben verslagen. Daar hebben ze veel last van. Dit type ondoden wordt aangestuurd door een Earthbound demon, Ba’al. Suzette neemt de onderhandelingen op zich. De onsterfelijke is bereid hen naar de wereld van Levend Vuur en Levend Metaal te leiden, maar hij voorspelt dat alleen Kees en Suzette daar kunnen overleven. In ruil voor een belofte wil hij ze dingen geven om daar in leven te blijven. Ze hebben in de loop van de vele duizenden jaren een grote schat vergaard en daar zitten onder meer dingen bij om je tegen hitte te beschermen. Hij heeft twee drankjes en een pak dat speciaal gemaakt is om in die wereld te overleven.
"Wat moeten we dan doen?" "Mijn prijs is de belofte dat jullie je uiterste best zullen doen om Ba’al te vernietigen. Daarmee zullen al zijn vampieren op alle geinfecteerde werelden in een klap hun kracht kwijt zijn." "Ok, doen we."
Achterin de tempel is de schatkamer. Ab krijgt een gouden pak, het is de uitrusting van een Azteekse adelaar ridder en het zit hem als gegoten. Kees wordt een geest, Suzette verandert zichzelf in levend vuur. Mio en Liselotte drinken van de toverdrank. Dan haalt Utnapishtim een  mini-poortje tevoorschijn. Daarmee maakt hij een doorgang naar de volgende wereld. De hitte van een hoogoven slaat ze tegemoet.

Blijk ik de afgelopen twee sessies van Demon vergeten te zijn. Hier dus de sessie van begin februari.

In een internetcafeetje gaan de demonen op zoek naar informatie over de sleutel van het luik in de Oude Kerk. Maar ze vinden niets. Kees praat in de kerk met het spook van Zwarte Lenie, een beroemde prostituee. Die weet hem te vertellen dat Gijsbrecht van Aemstel de beschermgeest van de stad is. Die rust in het monument op de Dam. Als er een 2e sleutel bestaat, dan weet hij waar die is. Google levert op dat Gijsbrecht in zijn tijd bekend stond vanwege zijn voorliefde voor de jacht. Bij een poelier kopen ze een kilo everzwijnenvlees als offer en ze gaan naar de Dam.

Gijsbrecht is gemakkelijk op te roepen. Hij accepteert het offer en vertelt ze dat er  een tweede manier is om in het andere Amsterdam te komen. In ruil voor de belofte een prive doorgang voor hem te maken, legt hij de route uit. In het Amsterdamse Bos is een doorgang naar een sprookjeswereld. Daarvolg je een wit hert naar een meer dat doorgang geeft naar de plaats waar Utnapishtim woont. Die beheert de poort naar de wereld van Levend Vuur en Levend Metaal. Vanaf die wereld kun je naar het andere Amsterdam. Klinkt goed. Met de tram gaan ze naar het bos. Daar toont Gijsbrecht ze de paddenstoelenkring die doorgang geeft naar de sprookjeswereld. Ze komen er achter dat ze bespied worden. Het is Zeb, van Inlichtingen, in de vorm van een raaf.

Na dit intermezzo gaan ze naar de sprookjeswereld.  Ab als arabische prins. Mio en Kees met vleugels en Suzette als zichzelf. Liselotte roept een wit hert op. Ze rennen een half uur achter het dier aan. Maar waar het meer zou moeten zijn is nu een vallei met een kabouterdorpje. Ab maakt foto’s met zijn mobieltje. Ze zijn nog kleiner dan de kinderen en ze zijn heel gastvrij. Er wordt een feestmaal voor ze aangericht.  Ab flirt en danst met een paar meisjes. Maar dan wordt het tijd om verder te gaan. Besertana heeft de poort gedetecteerd, dertig meter hoger, midden boven het dorpsplein. Mio maakt een soort knopenkoord van het levende metaal en Kees klimt naar boven. Met de dolk Besertana snijdt hij een doorgang naar de volgende wereld en hij wordt meteen doornat omdat er water naar beneden stort. Hier is het meer leeggelopen, maar aan de andere kant is het er nog! We moeten snel zijn. Onder grote hilariteit  klimmen we omhoog en sluiten de poort achter ons. We liggen in het water en zullen moeten zwemmen. De kust is gelukkig in zicht