De modepolitie

Tue Sep 16, 2:02 PM ET

MIAMI (AFP) – A Florida judge has deemed unconstitutional a law banning baggy pants that show off the wearer’s underwear, local media reported Tuesday.

A 17-year-old spent a night in jail last week after police arrested him for wearing low pants in southeast Florida.

The law banning so-called "saggy pants" was approved by city voters in March after supporters of the bill collected nearly 5,000 signatures to put the measure on the ballot.

The teen would have received a 150 dollars fine or community service, but he spent the night in jail due to a history of marijuana use, the Palm Beach Post newspaper said.

"Somebody help me," said Palm Beach Circuit Judge Paul Moyle, before giving his decision.

"We’re not talking about exposure of buttocks. No! We’re talking about someone who has on pants whose underwear are apparently visible to a police officer who then makes an arrest and the basis is he’s then held overnight, no bond."

"Your honor, we now have the fashion police," added public defender Carol Bickerstaff, who asked the law be declared "unconstitutional."

The judge agreed with Bickerstaff immediately, reported the Post.

Laws that ban low-slung pants are on the books in several US cities, including Delcambre, Louisiana, where offenders can be fined up to 500 dollars or jailed for up to six months.

Dallas, Texas and Atlanta, Georgia are among the larger US cities considering similar measures.

Palin: "Inval Irak was opdracht van God"

(En ze is er ook van overtuigd dat het God’s wil is een pijpleiding door Alaska aan te leggen…)

Gevonden op

De Amerikaanse inval in Irak was ‘een opdracht van God’. Dat heeft de Republikeinse vice-presidentskandidaat Sarah Palin gezegd.

De running mate van John McCain deedhaar uitspraak in een speech die sinds kort op veel websites is tezien. Palin sprak in juni in haar kerk een groep studenten toe dieleerden voor het predikantschap. Ze riep de studenten op om te biddenvoor de Amerikaanse troepen in Irak en vertelde dat haar oudste zoonook zou worden uitgezonden naar het land.
"Onze nationale leiders zenden hen uitin opdracht van God. We moeten ons ervan vergewissen dat we daarvoorbidden – dat er een plan is en dat het Gods plan is."
Palin, gouverneur van Alaska, verteldede studenten dat zij in haar functie haar best zou doen om ‘Gods wil’uit te voeren. Dat hield ondere de aanleg van een grote pijpleidingvoor gas in. "Gods wil moet ten uitvoer worden gebracht in devereniging van mensen en bedrijven om die pijpleiding aangelegd tekrijgen. Dus bid daarvoor," zei Palin.
Religieuze Republikeinen van deconservatieve vleugel zijn erg ingenomen met McCains keuze voor Palinals vice-presidentskandidaat. Maar niet iedereen is zo blij dat Palinhaar geloof zo openlijk uitdraagt.
Een woordvoerder van een Amerikaansevereniging die zich inzet voor een verregaande scheiding van kerk enstaat zei de opmerkingen van Palin te betreuren: "Ik mis de tijd waarindominees preken hielden en politici politieke toespraken," zei hij.

De fillum van ome Wildurs

Nou ik heb hem gezien. Ik was overigens pas view nr. 60. Mijn buurman, van wie ik de tip kreeg was view nr. 46, een kwartier eerder. Dus, totdat het uitgebreid op het journaal kwam was blijkbaar vrijwel niemand geinteresseerd.

Korte samenvatting van de inhoud: een donderpreek van dominee Ian Paisley, beelden van brandende engelse pubs en citaten uit het oude testament. Maar dan met moslims.

Jongens opgepakt voor mishandeling om internetspel

Dit bericht stond op


LEEUWARDEN – Depolitie heeft vrijdag twee jongens van 14 en 15 jaar uit Leeuwardenopgepakt voor het mishandelen en bedreigen van een 13-jarigeplaatsgenoot. Dat meldde de politie maandag.

Het slachtoffer had bij het internetspel Runescape een grote account opgebouwd. De twee verdachten speelden ook Runescape en wilden die account hebben.       


Toen ze het slachtoffer donderdag in Leeuwarden op straat tegenkwamen,namen ze hem mee naar het huis van een van de verdachten. Daar sloegenen schopten ze de 13-jarige jongen en bedreigden hem met een mes tothij overstag ging en zijn account afstond.

Beide verdachten hebben de mishandelingen en bedreiging bekend.De Friese politie zegt dat de zaak in Leeuwarden niet op zich staat eneerder ook elders in het land bedreigingen en mishandelingen naaraanleiding van spelletjes op internet zijn gepleegd.


De politie zegt zich zorgen te maken vooral omdat de jongereninternetten zonder controle van ouders of scholen. "Jongeren hebbenzich deze wereld helemaal eigen gemaakt, veel ouders lijken de boot tehebben gemist. De indruk bestaat dat jongeren strafbare feiten op hetinternet nog gemakkelijker plegen dan in de ‘echte’ wereld. Het gebeurtanoniem en hierdoor gaan jongeren gemakkelijker over hun grenzen",aldus de politie.


(c) ANP

De hel

Uit The Observer:

       The last resort (part one)      
                 Whenyou have a teenager on the rampage, who are you going to turn to? InAmerica, parents send their troubled offspring to Jamaica’s TranquilityBay – a ‘behaviour-modification centre’ which charges $40,000 a year to’cure’ them. Decca Aitkenhead, the first journalist to gain access tothe centre in five years, wonders if there isn’t too high a price to pay
Read part two of ‘The last resort’ here
                              Sunday    June      29, 2003
The Observer


Wereyou to glance up from the deserted beach below, you might mistakeTranquility Bay for a rather exclusive hotel. The statuesque whiteproperty stands all alone on a sandy curve of southern Jamaica,feathered by palm trees, gazing out across the Caribbean Sea. You wouldhave to look closer to see the guards at the wall. Inside, 250 foreignchildren are locked up. Almost all are American, but though keptprisoner, they were not sent here by a court of law. Their parents paidto have them kidnapped and flown here against their will, to beincarcerated for up to three years, sometimes even longer. They willnot be released until they are judged to be respectful, polite andobedient enough to rejoin their families.

Parentssign a legal contract with Tranquility Bay granting 49 per cent custodyrights. It permits the Jamaican staff, whose qualifications are notrequired to exceed a high-school education, to use whatever physicalforce they feel necessary to control their child. The contract alsowaives Tranquility’s liability for harm that should befall a child inits care. The cost of sending a child here ranges from $25,000 to$40,000 a year.

Openedin 1997, Tranquility Bay is not a boot camp or a boarding school but a’behaviour modification centre’ for 11- to 18-year-olds. An AmericanTime magazine journalist visited in 1998, and since then no media havebeen allowed inside. With all access denied, there has been littlecoverage beyond sketchy reports based on hearsay – even the localcommunity knows almost nothing of what goes on. My discovery ofTranquility Bay came only by accident in 2000, while living nearby, andall my approaches since then were, like every other media request,firmly rejected.

The owner is an American called Jay Kay. Hedoesn’t trust the media, because ‘they go for sensationalist stuff.Nothing has really presented things in a way that is factual.’ On theother hand, he believes anyone who saw inside Tranquility would supportand admire it, and blames criticism on ignorance. So Kay has been in adilemma. His business is expanding, and he is turning his attention tothe UK, for he believes there is a large untapped market of Britishparents who would ship their children straight off to Jamaica if onlythey knew about Tranquility. The British government, too, he hopes,might send him children in its care. ‘If social services wasinterested, at $2,400 a month I bet they can’t offer our services forthat.’

This spring he decided to grant me and aphotographer unprecedented, exclusive access. If he didn’t like theresult, ‘Hell will freeze over before anyone gets in here again.’

Thefirst impression once inside Tranquility Bay’s perimeter walls is ofdisconcerting quiet. Students are moved around the property in silenceby guards in single file, 3ft apart – a complicated operation, becausegirls and boys must be kept segregated at all times, forbidden to lookat one another.

Tranquility has a language of its own. Thevocabulary is recognisable, but its use has been delicately customised,so that boys are ‘males’, girls ‘females’, and they are all dividedinto single-sex ‘families’ of about 20. The families have names such asDignity, Triumph and Wisdom, and are led by a staff member known as the’family mother’ or ‘father’, addressed by the children as Mum or Dad.The 200 staff are all Jamaican.

Along with multiple guards knownas ‘chaperones’, the family mothers and fathers control and scrutinisetheir children 24 hours a day. The only moment a student is alone is ina toilet cubicle; but a chaperone is standing right outside the door,and knows what he or she went in to do, because when students raisetheir hand for permission to go, they must hold up one finger for ‘anumber one’, and two for ‘a number two’.

Corporal punishment isnot practised, but staff administer ‘restraint’. Officially it isdeployed as the name suggests, to subdue a student who is out ofcontrol. However, former students say it is issued more often as apunishment. One explains: ‘It’s a completely degrading, painfulexperience. You could get it for raising your voice or pointing yourfinger. You know you’re going to get it when three Jamaicans walk inand say, "Take off your watch." They pin you down in a five-pointformation and that’s when they start twisting and pulling your limbs,grinding your ankles.’

Before sending their teen to Tranquility,parents are advised that it might be prudent to keep their plan asecret, and employ an approved escort service to break the news. Thefirst most teenagers hear of Tranquility is therefore when they arewoken from their beds at home at 4am by guards, who place them in avan, handcuffed if necessary, drive them to an airport and fly them toJamaica. The child will not be allowed to speak to his or her parentsfor up to six months, or see them for up to a year.

Let us sayyou are a new female assigned to Challenger family. You sleep with yourfamily in one bare room, on beds which are pieces of wood on hingeshung on the walls. The day begins with a chaperone shouting at you toget up. You put on your uniform and flip-flops (harder to run away in)in silence and fold your bed against the wall. The room is nowcompletely bare. After performing chores, the family is ordered to lineup, for your family mother to do a head count.

You are walked toa classroom to watch an ‘EG’ – a 30-minute video intended to promote’emotional growth’ – on a theme such as why you shouldn’t smoke. Thenthe family is lined up, counted and walked to the canteen to eat aplate of boiled cabbage and fish in silence while listening to an’inspirational tape’ broadcast loudly through the room, urging you to,for example, eat healthily.

‘If 70-80 per cent of the food youeat is not water rich, what you are doing is clogging your body. Eat 80per cent water-rich food. Try it for the next 10 days. Watch whathappens to your body. It will blow your mind.’ Students have no choicein what they eat – there is a seven-day plan of basic Jamaican mealswhich never changes, and eating less than 50 per cent of any dish isforbidden.

Morning routines vary between families. Some shower(three minutes, cold water), others wash clothes (outside, in buckets,cold water), or exercise (walk round the yard). At 9.30am, each familyis moved into a classroom for two hours. You continue the UShigh-school curriculum where you left off at home, but there is noteaching.

Watched by chaperones, you read prescribed coursebooks, take notes, then sit a test after each chapter. Two or threeJamaican teachers sit at the back of the room in case you get stuck,and they may be able to help. But to mark the tests, they have to usean answer key sent down from the States.

After lunch and anotherinspirational tape come three further hours of school, a second EG,plus an educational
video about a historical figure of note. There is asports period, a family meeting, a final meal with tape, followed by aperiod called Reflections, when you must write down what you havememorised from the tapes and EGs. You may also write home to yourparents, and though staff can read your mail, you may write what youlike. But Tranquility’s handbook for parents warns them not to believeanything that sounds like a ‘manipulation’, the programme’s word for acomplaint.

There is no free time, and you are never alone. At10pm everyone is in bed for Shut Down; the lights go off, andTranquility is silent, save for waves crashing on to the beach below.Chaperones watch you through the night. And the next day is exactly thesame. As is the next, and the next.

‘Yep, identical,’ says Kay.’Exactly identical. Now you see,’ he adds, with a grim nod ofsatisfaction, ‘why kids are not happy here.’

Tranquility Bay isone of 11 facilities affiliated to an organisation in Utah called theWorld Wide Association of Speciality Programs. The facilities arelocated in the States and Caribbean region, and although independentlyowned, all run the same programme, devised by Wwasp.

Jay Kay is33 years old, and the son of Wwasp’s chief director. He opened thefacility at the age of 27, after four years as administrator of aWwasp-run juvenile psychiatric hospital in Utah. Previously he had beena night guard there, and before that a petrol-pump attendant, havingdropped out of college. He has no qualifications in child development,but considers this unimportant.

‘Experience in this job is betterthan any degree. Am I an educational expert? No. But I know how to hirepeople to get the job done.’ There is more than a touch of the JerrySpringer guest about his looks – heavy, shaven-headed, colourless, anda similarly deadening certainty of mind. ‘I’ve got the best job in theworld,’ he claims, but he carries himself like a man who has learnt toexpect the worst, and is seldom disappointed.

Tranquility isbasically a private detention camp. But it differs in one importantrespect. When courts jail a juvenile, he has a fiĆ­ sentence and maythink what he likes while serving it, whereas no child arrives atTranquility with a release date. Students are judged ready to leaveonly when they have demonstrated a sincere belief that they deserved tobe sent here, and that the programme has, in fact, saved their life.They must renounce their old self, espouse the programme’s beliefsystem, display gratitude for their salvation, and police fellowstudents who resist.

Afinely engineered reward-and-punishment system has been designed toeffect this change. In order to graduate, students must advance fromlevel 1 to 6, which they do by earning points. Every aspect of theirconduct is graded daily and as their score accumulates, they climbthrough the levels and acquire privileges.

On level 1, studentsare forbidden to speak, stand up, sit down or move without permission.When they have earnt enough points to reach level 2, they may speakwithout permission; on level 3, they are granted a (staff-monitored)phone call home. Levels 4, 5 and 6 enjoy significantly higher status.In addition to enjoying privileges, such as (strictly limited andapproved) clothing, jewellery, music and snacks, they are employed forthree days a week as a member of staff, and must discipline otherstudents by issuing ‘consequences’.

Every time a member of staffor upper-level student feels a student has broken a rule, they’consequence’ them by deducting points. Rule-breaking is classifiedinto categories of offence. A ‘Cat 1’ offence, ie rolling your eyes, isconsequenced by a modest loss of points. A ‘Cat 3′ offence, egswearing, costs a significant number, and may drop the student’s scorebeneath their current level’s threshold, thus demoting them andremoving privileges.

‘You know,’ offers Kay, ‘if people want totalk about the length of the programme, it’s up to the child. If aparent wonders why their kid is here so long, well gee, we are doingour part, maybe you need to ask your little Joey why he is not movingforward. Everyone knows how to earn the points.’

The strategy ofcoercing children to rewire themselves is the concept Kay is most proudof, for he believes it places troubled teenagers’ redemption in theirown hands. The choice is theirs.

‘For years, we just believed ifyou make the kids do what you want them to do, then they will make thechange. But what we figured out was, why not get them to come to theconclusion that they need to make the change themselves? That’s whatmakes this programme special. It’s up to them.’

Students who failto grasp this formula are forcefully encouraged to get the message. Onegirl currently has to wear a sign around her neck at all times, whichreads: ‘I’ve been in this programme for three years, and I am stillpulling crap.’

Whenmost children first arrive they find it difficult to believe that theyhave no alternative but to submit. In shock, frightened and angry, manysimply refuse to obey. This is when they discover the alternative.Guards take them (if necessary by force) to a small bare room and makethem (again by force if necessary) lie flat on their face, arms bytheir sides, on the tiled floor. Watched by a guard, they must remainlying face down, forbidden to speak or move a muscle except for 10minutes every hour, when they may sit up and stretch before resumingthe position. Modest meals are brought to them, and at night they sleepon the floor of the corridor outside under electric light and the gazeof a guard. At dawn they resume the position.

This is knownofficially as being ‘in OP’ – Observation Placement – and more casuallyas ‘lying on your face’. Any level student can be sent to OP, and itautomatically demotes them to level 1 and zero points. Every 24 hours,students in OP are reviewed by staff, and only sincere andunconditional contrition will earn their release. If they areunrepentant? ‘Well, they get another 24 hours.’

One boy told me he’d spent six months in OP.

Ididn’t think this could be true, but it transpired this was not evenexceptional. ‘Oh no,’ says Kay. ‘The record is actually held by afemale.’ On and off, she spent 18 months lying on her face.

‘Thepurpose of observation,’ Kay offers, ‘is to give the kids a chance tothink. Hopefully, it’s giving the kids a chance to reflect on thechoices they’ve made.’ And indeed it is often in OP that a studentdecides to stop fighting. In this respect, OP works. In fact, thesuccess rate of OP can be understood as a perfect distillation ofTranquility Bay’s ideology. If your son is willfully disrespectful, themost loving gift a parent can give him is incarceration in anenvironment so intolerable that he will do anything to get out – where’anything’ means surrendering his mind to authority.

‘Isay to the parents,’ says Kay, leaning back in his office seat. ‘Thebottom line is, what’s the end result you want? Getting there may beugly, but at least with us you’re going to get there.’

The last resort: part two

Wat is het toch een eng mens

Verdonk pleit voor uitzetting na licht vergrijp

Uitgegeven: 14 september 2006 06:46 Laatst gewijzigd: 14 september 2006 08:13 AMSTERDAM –

Mensen zonder verblijfsvergunning die een diefstal plegen, moeten het land worden uitgezet. Dat wil minister voor Vreemdelingenzaken Rita Verdonk (VVD), schrijft De Telegraaf donderdag. De krant meldt dat de ministerraad vrijdag akkoord zal gaan met het voorstel van Verdonk. Nu kan een vreemdeling die hier nog geen drie jaar is zijn verblijfsvergunning verliezen als hij een misdrijf pleegt waar een celstraf op staat van een half jaar of langer. In het voorstel van Verdonk maakt het voor uitzetting niet uit hoe zwaar de straf op het gepleegde delict is. Ook voor mensen die tussen de drie en de vijf jaar in Nederland zijn, moet gaan gelden dat ze het land kunnen worden uitgezet bij een veroordeling tot minimaal een maand voorwaardelijke celstraf. ‘Three strikes and you’re out’ Voor de groep die langer dan drie jaar in het land is, wil Verdonk het principe ‘three strikes and you’re out’ invoeren. Dit houdt in dat wie drie keer is veroordeeld voor een misdrijf zijn verblijfsvergunning kan kwijtraken en kan worden uitgezet. Ook mensen die al tien jaar of langer in Nederland verblijven, kunnen hun verblijfsvergunning verliezen bij een veroordeling tot een celstraf van minimaal drie jaar. Nu kan dat bij een veroordeling tot een straf tussen de vijf en zestien jaar.

Ellahir’s commentaar: Alsof dit iets gaat uitmaken. Het is ongetwijfeld niet meer dan een verkiezingsstunt. Maar ze appelleert hiermee wel aan de donkerste gevoelens van de onderbuik van onze samenleving. En de regeringspartijen liften er maar al te graag op mee.

Slecht nieuws voor mensen met zeldzame ziektes

Dit persbericht vond ik op de site van Ariane.

Plannen zetten beschikbaarheid behandelingen verder onder druk
Minister zet levens van patixc3xabnten met zeldzame ziekten op spel

Patixc3xabntendie lijden aan zeldzame ziekten kunnen veelal naar hun behandelingfluiten als de plannen doorgaan die minister Hoogervorst vanVolksgezondheid morgen in de Tweede Kamer bespreekt. Hierdoor staan delevens van patixc3xabnten op het spel. Een nog grotere groep patixc3xabnten zalde kwaliteit van leven achteruit zien gaan. Dit stellen patixc3xabntenkoepelVSOP en de branchevereniging voor medische biotechnologie BioFarmind ineen witboek dat zij aan de Tweede Kamer hebben aangeboden. Beideorganisaties pleiten voor beleidsregels die juist garanderen datpatixc3xabnten met een zeldzame ziekte de weinige behandelingen dxc3xade er zijn,ook daadwerkelijk krijgen toegediend. De meeste zeldzame ziekten zijnnamelijk ernstig invaliderend of dodelijk.

Zeldzame ziekten(weesziekten) zijn al jaren een ondergeschoven kind van de zorg. Erzijn ongeveer achtduizend verschillende weesziekten bekend. Naarschatting lijden in Nederland honderdduizenden aan xc3xa9xc3xa9n van dezeaandoeningen. Gezien de vaak geringe patixc3xabntenaantallen perziektegebied (soms zijn er niet meer dan 10 patixc3xabnten in het hele landdie aan een bepaalde weesziekte lijden), worden er maar weinigbehandelingen ontwikkeld, xc3xb3f is de kennis over beschikbarebehandelingen onvoldoende verspreid. Hierdoor krijgen patixc3xabnten xc3xb3fhelemaal geen behandeling, xc3xb3f blijven ze langer onbehandeld dan nodigis.

Behandeling stopgezet

De huidige plannen lossen dezeproblemen nog steeds niet op, terwijl nu ook de financiering van debeschikbare behandelingen nog verder onder druk komt te staan. Exc3xa9n vande kernpunten van het beleid van de minister is dat hij ziekenhuizengrotendeels verantwoordelijk maakt voor de financiering vanweesgeneesmiddelen. Inmiddels heeft een aantal ziekenhuizen alaangegeven dat bij invoering van het huidige voorstel van VWSbehandelingen van bepaalde weesziekten worden stopgezet vanwege deextra druk op hun budget. De Nederlandse Federatie van UniversitairMedische Centra heeft dit probleem eveneens bij de minister onder deaandacht gebracht.

VSOP en BioFarmind pleiten ervoor dat deoverheid zelf verantwoordelijkheid neemt voor de beschikbaarheid vanweesgeneesmiddelen door het instellen van een aparte CTG beleidsregel,waarin deze middelen voor 100% vergoed worden. Directeur Cor Oosterwijkvan de VSOP : ‘De plannen van de minister zijn volstrekt onacceptabelals zij tot gevolg hebben dat mensen niet de therapie krijgen die hentoekomt. Terwijl er zelfs een Europese richtlijn is die stelt datmensen met een zeldzame ziekte recht hebben op een therapie en datlidstaten dit zo veel mogelijk moeten bevorderen. Daarin schietNederland al tekort en dat wordt alleen maar erger als de voorstellenvan de minister worden aangenomen.’

Beide verenigingen stellenverder vast dat de Nederlandse overheid in vergelijking met anderelanden in de afgelopen jaren veel te weinig initiatieven nam ombehandelingen snel en voor alle patixc3xabnten beschikbaar te stellen. Zodoet Den Haag het door de Europese registratieautoriteit EMEAuitgevoerde registratieonderzoek per weesgeneesmiddel nog eensdunnetjes over en nemen de verschillende instanties veel tijd voor eenbeslissing over vergoeding van medicijnen. Hierdoor duurt het inNederland twee keer zo lang in vergelijking met de ons omringendelanden voordat een middel beschikbaar is voor behandeling.

Gebrekkige opsporing

Ookmoet de minister volgens VSOP en Biofarmind de gebrekkige opsporing vanpatixc3xabnten met weesziekten aanpakken. Op dit moment zijn tienduizendenmensen ziek zonder dat zij of hun behandelend artsen weten dat het omeen weesziekte gaat. Het belangrijkste probleem is dat er geen adequatemaatregelen zijn genomen om kennis over nieuwe behandelingen vanweesziekten uit te wisselen en meer kenniscentra op te richten.Minister Hoogervorst wil ook geen activiteiten in die richtingontplooien. Dit heeft tot gevolg dat mensen aan hun ziekte kunnenoverlijden of zeer invalide kunnen raken, terwijl er misschien wxc3xa8l eenbehandeling is.

‘Er is nu bijvoorbeeld een middel beschikbaartegen Pulmonale Arterixc3xable Hypertensie, hoge bloeddruk in delongslagaderen. Dit is een dodelijke ziekte als deze niet wordtbehandeld. Cijfers laten zien dat het oprichten van kennis- enbehandelcentra in het hele land ervoor zorgt dat inmiddels drie keerzoveel patixc3xabnten zijn gediagnosticeerd voor deze ziekte en dus adequaatbehandeld kunnen worden. Dat is fantastisch voor deze patixc3xabnten, maardit is helaas nxc3xacet het resultaat van een inspanning van de overheid,maar van een actieve patixc3xabntenvereniging, behandelaren en fabrikant.Terwijl we van VWS zouden mogen verwachten dat het zelf de regie voertover dergelijke verspreiding van kennis, zodat patixc3xabnten nietafhankelijk zijn van een min of meer toevallige samenloop vanomstandigheden’, aldus voorzitter Johan Hanstede van Biofarmind.

Hetwitboek van VSOP en Biofarmind voorziet op een groot aantal punten insuggesties voor een verbetering van de huidige situatie xc3xa8n de plannenzoals die door minister Hoogervorst aan de Tweede Kamer zijn voorgelegd.

Bron: ANP


Met dank aan Edwinek

Pi_1Het moet niet veel gekker worden: Amerikaanse christenfundamentalisten geloven dat Pi gelijk is aan drie, want dat staat in de Bijbel (1 Kon. 7:23).

Lees hier meer!

Ik wist dat ze daar in de States dom gehouden worden, maar dat het zo erg was had ik niet voor mogelijk gehouden. We hebben het hier natuurlijk over de randgroep van de fringe. Maar die hebben het weer voor het zeggen in de moral majority. Die moral majority bepalen voor een belangrijk deel de koers van de republikeinse partij en de president, de machtigste man ter wereld, is een republikein. En we weten inmiddels dat hij, om stemmen te winnen onder het zwakzinnigste deel der natie, zijn oor liever te luisteren legt bij dit type malloten dan geld uit te geven aan ‘nutteloze wetenschap’.