We slapen in een hut die de dragon kings bovenin een boom tevoorschijn hebben getoverd. De volgendeochtend worden we gewekt door een jonge dragon king die een mandje bij zich heeft met daarin vijf twijgen. "Dat jullie deze nog moesten krijgen. Dit laat de boot zinken. Eentje is voldoende", zegt hij. Ook komen er zes pterok, de vliegende variant, om ons te vervoeren naar de schepen van de piraten.
Vanuit de lucht zien we de schepen aangemeerd liggen bij een eiland in de baai. Er is veel bedrijvigheid op en rondom de boten en het is druk op het strand. Beestmensen zijn bezig bomen te kappen. De schepen worden onderhouden.
Ma Si Tamuz blijkt de taal van de Lintha the verstaan, het is een versie van indiaas gemengd met de taal der Lunars en het lijkt sterk op wat er in haar geboortestreek wordt gesproken. We dalen in de buurt van een groot schip en we zorgen er voor dat we worden gezien. Ma Si spreekt een bemanningslid aan en die haalt de kapitein er bij. De kapitein draagt paarse kleding en hij heeft een hoed met een veer op zijn hoofd. In zijn hand heeft hij een fles waar hij regelmatig een slok uit neemt. Zo te ruiken is dat rum. Hij is duidelijk een dragon blooded. De overige bemanningsleden lijken zo uit een sprookjesverhaal te zijn weggelopen. Sommigen zijn half geit en half mens, andere mensen hebben het onderlijf van een slang en weer andere zijn gevleugeld. Het zijn voornamelijk beastmen, maar er zijn zelfs een paar gewone mensen bij.
Een vette bootsman biedt ons thee aan, de kapitein drinkt rum.  De onderhandelingen gaan nogal stroef. Zes lieden die zeggen te spreken namens een handelsstad die de handelsnatie der Lintha niet kent, en die claimen dat dit eilandenrijk onderdeel is van hun staat? De kapitein denkt het niet. De Lintha lijken niet van zins om hun nieuwe haven zonder slag of stoot op te geven. "Eigenlijk hebben ze een demonstratie nodig" denkt Ster. Dus als de kapitein op hoge toon vraagt: "En hoe denken jullie onze vloten dan tot zinken te brengen?" zegt hij droog: "Nou, zo dus." Hij pakt een van de twijgen en steekt die in het dek. Het effect gaat sneller dan iemand had verwacht! De stok zuigt als het ware alle hout waar het mee in aanraking is op, en wordt een grote boomstam. Er ontstaat een enorm gat in de voorplecht van het schip, dat meteen begint te zinken.

En dan gebeurt er natuurlijk van alles tegelijk. Een slangenwezen grijpt Raine vast. De rest van het gezelschap springt in de poten van de dichtstbijzijnde pterok en vliegt samen met ze omhoog. De bemanningsleden springen van het zinkende schip af, maar niet iedereen kan zwemmen. Ma Si Tamuz verandert in een dolfijn en zwemt snel naar de verdrinkende kapitein toe. Ster trekt aan een verdrinkende scheepsjongen, maar zijn pterok krijgt een vallend brok hout op zijn hoofd en raakt even buiten westen. Toch weten ze te ontkomen. Silverclaw verandert in een grote otter en begint ook een drenkeling naar het eiland te sleuren.

Raine daarentegen heeft het moeilijk. De beet van de slangenmens blijkt dodelijk. Hij heeft een verlammend gif in zich en wordt door het creatuur in een dodelijke greep gehouden. Terwijl Raine er in doodsnood met zijn khatars op insteekt sterft het wezen, maar hij kan niet meer loskomen en zo zinken ze samen naar de diepte. Hij wordt steeds zwakker en verliest het bewustzijn. Gelukkig heeft Ma Si door wat er gebeurt en nadat ze de kapitein heeft gered, snelt ze de stervende solar te hulp. Nog net op tijd krijgt ze hem aan de kant en ze begint zijn wond te behandelen. Ze smeert kruiden op de wond, maar het gif is al door zijn lichaam verspreid, dus veel meer kan ze niet doen dan hopen dat de constitutie van de exalt goed genoeg is om de vergiftiging te overleven.
Zo staan er nu 25 natte piraten op het strandje. "Geef me je rum! Ik weet dat je nog een fles hebt verstopt!" zegt de kapitein tegen zijn bootsman. En hij neemt een paar ferme slokken. Over het strandje komt een vieze vrouw met lang vet haar en verbleekte paarse kleding aanlopen. De bemanningsleden mijden haar. Ze loopt recht op de groep exalts af en begint te spreken. Van dichtbij is te zien dat ze drie ogen heeft. Wat ze zegt is warrig en er zijn maar flarden van te verstaan:"Zeven geexalteerden … Autochthonia, de val van Autochthon … dat zal een mooie slaaf zijn van het dodenrijk … demonen … wereldheerschappij … Porto Libre wordt een grote handelsnatie!"

"Zo!" zegt de kapitein, "dus jullie hebben de waarheid gesproken. Nou, dan kunnen we tot zaken komen. Mijn zuster ziet namelijk de dingen die komen gaan, ze is onze zieneres moet je weten, de dochter van een god." Hij steekt zijn hand uit en zegt: "Mij noemen ze Brakke Hond, ik weet ook niet waarom. En ik ben van het huis Mnemon voor als je het weten wilt."

Opeens kunnen we tot zaken komen. De edelstenen van de dragon kings worden getaxeerd en waardevol genoeg bevonden. Het contract wat we afsluiten is dat de Lintha zich op dit eiland in de baai mogen vestigen. Ze kunnen zich gratis laten bevoorraden met wat ze nodig hebben van het vasteland aan water, hout en voedsel. En we spreken af dat we zes scheepsladingen in Porto Libre van ze zullen afnemen tegen een goede prijs. Er wordt op gedronken en dan is de deal gesloten.

Als we terug komen bij de dragon kings, reageren ze verheugd. Vrede is beter dan oorlog en een klein eilandje willen ze daar wel voor opofferen. In de loop van het gesprek wordt verteld wat we in Mos Kovia hebben meegemaakt. Rrakesh vertelt dat er een kaste exalts is die terug in detijd kunnen reizen en dingen kunnen veranderen. Zij worden de siderialsgenoemd. Ooit waren ze de raadgevers van de solars, maar het verhaalgaat dat zij de solars hebben afgezet en de dragon blooded op de troonhebben geholpen. Toen de primordials verslagen werden, hebben zij demerkwaardige vloek opgelopen dat menselijke exalts zich hen niet kunnenherinneren. Dragon kings hebben hier geen last van. Volgens Rrakeshhebben de andere exalts uit de schepping ook een vervloeking: solarslijden onder een immense hoogmoed, lunars hebben twee van hun kastesverloren en passen niet langer in de beschaving, en dragon bloodedhebben een op weinig gebaseerde arrogantie die hen op ongelegenmomenten overmeestert. Alleen de autochthonians zijn niet vervloekt.

Het idee van Dyjab om Gnawing Elk en zijn beastmen uit te nodigen zien de dragon kings wel zitten. Ze zullen hem officieel uitnodigen en aan Ma Si Tamuz wordt gevraagd of zij een pterok genaamd Uulatio met de uitnodiging naar uitgestoten lunar wil brengen. Zes dagen blijven ze weg voordat ze door de sterrepoort terugkeren met het bericht dat Elk niet alleen van harte ingestemd heeft, maar dat hij al onderweg is. Het doorslaggevende argument bleek, heel voorspelbaar, te zijn dat de dragon kings zich de verloren kastes van de lunars nog kunnen herinneren. En ze zijn bereid om te helpen met zijn research.

Inmiddels is Ster in diep gesprek geraakt met Rrakesh. De wiskundige analyse van hun tovenarij spreekt hem heel erg aan en hij wil graag in de leer bij de pterok. De oude dragon king stemt er in toe om zijn  kennis te delen met de jonge autochthonian en hij leert hem een soort organische wiskunde, een pure algebra waarmee de structuur van de werkelijkheid geherdefinieerd kan worden. Alles wat met voldoende inzet van mankracht en technologie gedaan kan worden, is op dit eerste niveau van sorcery al te bereiken. Zuivere wiskunde in plaats  van technologie, Ster heeft er aanleg voor en aan het einde van de week heeft hij een spreuk geleerd waarmee het landschap zich naar je wensen vormt, of het nu de tunnels van autochthon zijn of de heuvels van schepping. Die nieuwe haven die maar niet op wil schieten, is nunog maar een minuutje werk.

Oe’al inmiddels, heeft besloten dat hij hier bij zijn soortgenoten wil blijven. Dat is wel jammer, want we zijn aan hem gehecht geraakt, maar het is wel te begrijpen. Hij zal onze liaison zijn. We kopen een hoeveelheid biotechnologie van de dragon kings om de stad verder te helpen opbouwen. Ster en Raine gaan terug naar Mos Kovia en de rest vertrekt naar Porto Libre om de komst van Cesus Gustav af te wachten.

Porto Libre staat er nog, gelukkig. Het werk aan de haven heeft vertraging opgelopen omdat het gesteente harder is dan verwacht. De rest van de werkzaamheden aan het stadje lopen wel op schema. In de loop van de nacht krijgt Ster het op z’n heupen. Hij kan niet slapen, er komen vonkjes uit zijn ogen en als dan ook nog zijn aura spontaan aangaat, gaat hij snel naar de binnenplaats. Daar ontploft hij zo ongeveer terwijl zijn lichaam zich aanpast aan een permanent hoger energieniveau. Gek hoor, normaal moet je daarvoor als autochthonian naar een chirurgisch vat en daar allerlei aanpassingen ondergaan en implantaten krijgen. En nu gebeurt het zomaar spontaan. Hij besluit dat hij het maar beter niet aan Juggernaut kan vertellen. En Ster is niet de enige, ook Raine stijgt in Essence. Maar voor een solar is het heel natuurlijk dat het op deze manier gaat. De anderen gebruiken deze nacht om extra charms aan te leren.
De volgende dag gaan we de sterrenpoort door, met lichte bepakking, of in geval van Ster helemaal geen bepakking. Want wat hij in eerste instantie bij zich had was veel en veel te veel, en de dragonkings zijn ongeduldig. Van de weeromstuit laat hij meteen alles maar achter.

We gaan door de poort en komen aan op een tropisch eiland. Volgens de dragon kings zou dit het verloren land van Lemuria zijn. We staan bovenop een heuvel en zien in de verte bergen en ook een baai met een eilandje er in. Het is een natuurlijke haven, met zeven zeilschepen die waarschijnlijk van de Lintha zijn. Als we de heuvel afdalen, zakt het bronzen paard Anastacia steeds weg in de drassige grond, dus blijft ze maar achter om de poort te bewaken. Als we verder trekken door de vochtige hitte wordt de zompige grond rotsiger en er is een weinig gebruikt paadje. Het is paradijselijk, met prachtige boomvarens en stekelrupsen, vlinders en vogels. Aan de voet van de heuvel vinden we een kampement. Het is recent bewoond geweest en bij de vuurplaats vinden we afgekloven ledematen van dragon kings. Fa-an vertelt dat de wilde dragon kings hier de enige roofdieren waren, totdat de mensen kwamen. Maar de Lintha hebben wapens en ze zijn intelligent en ze vinden de reusachtige hagedissen lekker. De beschaafde dragon kings zijn nog niet ontdekt. Die zijn ook maar met heel weinig, veel te weinig om de piraten weg te krijgen. Er zijn twee types dragon kings op het eiland: lucht en woud, oftewel pterok en raptok. De wilde populatie raptok wordt nu bedreigd met uitroeiing. Omdat de beschaafde exalteren vanuit de wilde, zijn de beschaafde dus ook bedreigd.

Terwijl we zo keuvelend voortstappen, merken we niet dat we al een tijdje gevolgd worden. Op een smal punt springt een viertal dragon kings met primitieve wapens tevoorschijn. De lunars willen vechten, maar Fa’an houdt ze tegen.  Twijfelend biedt Silverclaw eentje een worst aan en die accepteert het ding. Ster geeft ook zijn rantsoen aan zo’n beest en die twee verdwijnen weer in het bos. Maar de andere wilde raptok willen meer.  Ze dagen de lunars uit voor een duel. Dat was niet zo spannend, behalve dan dat de lunars de primitievelingen in leven moesten proberen te houden. En dat viel dan weer niet zo mee. Eenmaal verslagen, laten ze ons doorgaan. Een half uurtje lopen later bereiken we het einde van hun domein, dat is aangegeven door hoofden op staken.

Daarvoorbij gaat Fa-an ons voor de bomen in. Dyjab heeft de grootste moeite met omhoog klimmen. De reis gaat verder over brede takken tot we aan een gevlochten poort komen. Fa-an wil deze met een gebaar openen maar het ding reageerde helemaal niet. Vanuit de toppen van andere bomen worden we bekeken. Wat zou er aan de hand zijn? Ze vertrouwen ons natuurlijk niet. Hoe te bewijzen dat wij de gezochte hulp zijn en niet een list van de Lintha’s? Door iets wat de piraten nooit zouden kunnen bedenken. Ster activeert zijn aura banier: een veelkleurig spel van radaren vult de lucht om hem heen. Even gebeurt er niets en dan opent zich de poort. Een hoogbejaarde dragon king treedt ons tegemoet en spreekt Ster aan: "Een kind van Autochthon, waar zijn jullie al die tijd geweest?" "Thuis…" antwoordt het jongetje. "Nog altijd even lief!" reageert de oude en hij vervolgt: "Solars, jullie hebben alles verpest! Lunars, jullie hebben het laten gebeuren! Dragon Blooded, de dienaren!" Kortom, hij lijkt niet zo blij te zijn met de hulp die Fa’an heeft gebracht.

Toch worden we binnen gelaten. Achter de poort vinden we een dorpje met een twaalftal hutten gevlochten uit de levende takken in de boomtop. De oude gaat ons voor en nodigd ons binnen in een verbazend luxueuse ruimte. Er groeien op bevel van de dragon king comfortabele zwammen als zetels uit het hout. Aan de wand hangt tussen verfijnde houtsnijwerken en muziekinstrumenten ook een eeuwenoude bazooka, een artefact uit de first age. Er wordt een fantastische maaltijd aangeboden maar spreken wordt tijdens het eten niet aangemoedigd. Pas als we zijn uitgegeten zegt de oude: "Wij hebben samen gegeten, nu kunnen we onderhandelen." Wij stellen ons voor en hij geeft ons zijn naam, Na Lech Tuka. Fa-an is niet de eerste die hij heeft uitgezonden. Een paar jaar eerder is er iemand naar de Mosok, de onderwater dragon kings van Atlantis gestuurd. We herkennen het adres als onze eigen sterrenpoort. Die heeft dus ooit in Atlantis gestaan. Maar wat er dan met die afgezant gebeurd is weten ze niet. Misschien kunnen wij het navragen onder de acolieten. Toen deze niet terugkwam hebben ze Fa-an gezonden naar een bestemming waar Anklok, woud dragon kings hoorden te wonen. En onze eigen dragon king vertelt dat hij daar vandaan komt.

De raptok leggen uit dat ze grote problemen hebben met de piraten. De Lintha zijn, zo vertelt Na Lech Tuka, niet alleen zeerovers maar ook handelaren. Lemuria ligt ver buiten de normale scheepvaartroutes halverwege twee continenten. Het heeft een natuurlijke haven, water en voedsel in overvloed, en enorme rijkdommen in de vorm van goud en edelstenen. Het is dus vreselijk aantrekkelijk voor de zeeschuimers om hier een basis te bouwen. En er zijn maar vijftig beschaafde dragon kings om heel Lemuria te verdedigen: 30 raptoken 20 pterok (die overigens goede tovenaars zijn) tegen 7 schepen met 400 piraten.Als dat alleen maar mensen waren, zouden ze snel zijn verjaagd. Maar de piraten bestaan voor een aanzienlijk deel uit beastmen en bovendien zitten er ook nog eens allerhande exalts tussen,zoals een aantal lunars en een aarde-aspect dragon blooded waar zenogal moeite mee lijken te hebben.

De Lintha zijn dus ook handelaren. Misschien is daar wat mee te doen. Niemand weet van het bestaan van dragon kings, maar als wij nu eens het eilandenrijk toevoegen aan Porto Libre, dan hebben we een juridische basis voor een geschil tussen een handelsnatie en de Lintha. Na Lech Tuka denkt dat dit zou kunnen werken. Maar daar moeten de pterok over meebeslissen, dus er wordt een boodschap gestuurd en voor we het weten staat er een hooghartige, zeer krachtige vliegende hagedis voor ons. Hij heet Rrakesh en hij kan namens de pterok spreken. Zij zijn zeer gesteld op hun vrijheid en willen ons niet dienen. Hij wil alleen een verbond aangaa
n op basis van gelijkheid. De afspraken die we maken gaan over gelijkheid, wederzijdse hulp en bovenfederale hulp, stemming bij veto als het om federale zaken gaat. Zo sluiten we het verbond en Porto Libre is nu een statenbond.

Inmiddels heeft Dyjab een voorstel voor het probleem van Oe’ al: hoe zorg je dat meer dragon kings exalteren? Hij vraagt of het een goed idee is om Gnawing Elk met zijn beastmen uit te nodigen om in Lemuria voor de wilde pterok en raptok te zorgen? Dan is hij bovendien ook af van de problemen met de andere lunars ter plekke en kan hij zich wijden aan zijn research. Ja, dat is een goed idee waar iedereen zich in kan vinden. Maar eerst moeten we de Lintha aanpakken. De rest van de discussie gaat over hoe we het moeten aanpakken. We krijgen in ieder geval een zak goud en edelstenen mee voor eventuele onkosten.

Ster is inmiddels zeer geinteresseerd in de wiskundige aanpak van de pterok-magie en hij raakt in gesprek met de tovenaar. De choreografie van de kata’s en precieze wiskundige formules spreken de autochthonian erg aan en Rrakesh vertelt openhartig. Hij lijkt nogal gevlijd door de aandacht van de jonge exalt.