Het complex is groot, verlaten en hypermodern. De inrichting is in Starfleet Academy stijl, gebaseerd op SF uit de 20e eeuw. Naast hologram-afbeeldingen van figuren als Jean-Luc Picard en luitenant Uhura, vinden we ook een zaal met godenbeelden. Het lijken wel de hindoe goden van Shintasta-Soul! MRA27 vindt afbeeldingen van wetenschappers zoals Newton, Einstein en Higg. Er zijn veel woonvertrekken, heel luxueus. Alles straalt status, macht en invloed uit. Condoleeza probeert een computer aan te krijgen. Het beeld flakkert even [Forces – geen succes]. We vinden biologische laboratoria, waar uitgebreid met allerlei voedingsgewassen en dieren werd geëxperimenteerd ter voorbereiding van een lange ruimtereis. Het hele complex is netjes ontruimd, er zijn een paar onbelangrijke dingetjes achtergelaten zoals tablets. Nadat alles netjes is uitgezet, is er nog iemand geweest. Vlak na de ontruiming.
We vinden een lift met een diensttrap. De persoon die de sporen heeft gemaakt, heeft gebruik gemaakt van de lift. Maar de lift doet het niet meer. Met [Forces] weet Condoleeza een noodaggregaat, een fusiereactortje, te activeren. Het licht gaat aan en de lift doet het weer. MRA heeft apparatuur waarmee het de liftkabine transparant kan maken zodat we kunnen zien of er verdiepingen worden overgeslagen. Er zijn zeven knoppen en zeven verdiepingen, maar als we op de laagste verdieping zijn, zien we dat de liftschacht nog een heel eind doorgaat. Via het luikje bovenin de kabine kunnen we op de lift komen. Een vallend steentje doet er lang over voordat het de bodem raakt. We schatten dat de schacht nog zo’n 50 meer dieper gaat. Na goed zoeken vinden we de verborgen teenschakelaar waarmee de lift verder de diepte in gaat.

Level 9 is net zo luxueus ingericht als de verdiepingen van level 8. Maar het thema is hier historisch-biografisch. We zien portretseries van mensen van baby tot vijftiger. De gang leidt naar een plein en midden op het plein is een sokkel met een lege stolp. Op de sokkel staat “Opa”. Hier woonde het levende brein van de eerste onsterfelijke.
Achterin vinden we een groot laboratorium. “Pas op! Biologisch besmettingsgevaar! Alleen te betreden met toestemming.” Voordat we de deur openen, zoekt Gwen of er nog schadelijke bacteriën actief zijn. Helena vindt een kleedkamer met Hazmat-pakken. Condoleeza vindt uit dat de onderdruk van het lab nog werkt. We gaan naar binnen. Het eerste wat we zien is een deur waar “Angie” boven staat. Er is een inmiddels totaal ingedroogde vloeistof onder de deur door gekomen. We vinden het wel verstandig om ons om te kleden, Zelfs MRA27 trekt er eentje aan. Het heeft nog best veel biologische onderdelen.
Helena schuift de deur open. We komen in een zaal met een supergrote bol, waarvandaan allemaal buizen naar diverse opvang-apparaten lopen. Onderin de bol zit een dikke laag aangekoekte smurrie. Langs de wanden zij platen met een complete instructie van het proces van “Angiogenesis”. Helena bestudeert het aandachtig en snapt hoe het werkt [6 successen].
In het kort komt het er op neer dat hier een enorme kanker groeide, met bloedvaten en dergelijke. Sommige kankercellen kunnen eiwitten tot expressie brengen die telomeren regenereren, waardoor de kanker niet kan verouderen. Daar tapten ze stamcellen van af. In de kamer hiernaast werd de kandidaat voor onsterfelijkheid geïnjecteerd met kankercellen totdat het hele lichaam vol zat. Daarna werden in een maandenlange, pijnlijke procedure onder de invloed van complexe magnetische velden in ieder orgaan de kankercellen omgezet in cellen van dat orgaan. Als het hele lichaam vervangen was door onsterfelijke cellen, was de nieuwe onsterfelijke klaar. Helena weet nu he het moet. Maar ze kan het nog niet nabootsen [3 successen op een Life 5 effect].

Het is duidelijk dat er nog een level 10 moet bestaan. Op deze verdieping is helemaal geen informatie te vinden over de buitenaardsen. ls we de lift nader onderzoeken, blijkt er nog een knop aan de buitenkant te zitten. En de liftschacht gaat hier een eindje opzij en een hoekje om, alvorens verder omlaag te gaan. Gwen steekt haar arm door de muur [Correspondence effect] om de knop n te drukken. Dat was een vergissing! [botch] De lift zet zich in beweging, maar de arm blijft klem zitten en wordt afgerukt voordat ze hem terug kan trekken. Helena legt in allereil een stompverband aan, zodat Gwen niet doodbloedt. Daardoor heeft ze de tijd om de arm terug te laten groeien [Life 3].
Level 10 is een tien meter lange kale metalen gang. Aan weerszijde is een kale stalen deur. Boven de ene staat “CHAPPIE”, de andere heeft geen opschrift. De deuren zijn op slot, althans, we vinden geen klink, slot of openingsmechanisme. Met [Matter] vinden we uit dat de Chappie-deur een meter dik is, massief en van een amalgaam legering. Met [Correspondence] vinden we dat er een enorme, vrijwel lege ruimte achter de deur is. De andere kant van de deur is net zo vlak. Het mechaniek zit in de muur. Condoleeza ontdekt dat degene die hier als laatste door het complex gelopen heeft, meerdere malen deze zaal in en uit is geweest. Met [Forces] proberen we de deur in de muur te schuiven. Het kost wat moeite, maar dan weten we een opening te maken waar we ons net doorheen kunnen wringen.
Het is een troonzaal. De troon is leeg en de zaal ook. Er ligt alleen een ouderwets perkamenten boek, opengeslagen op de grond. De troon heeft een interface met de rest van de wereld, het is een ‘world domination chamber’. Alle persoonlijke bezittingen zijn weggehaald en het boek is hier neergelegd voor eventuele vinders: voor ons dus. Het is met de hand beschreven, duurzaam materiaal. Ondertekend met IMHOTEP. Het boek bevat een lang verhaal over veroordeelde aliens die hierheen gebracht zijn en opgesloten op deze hermetisch afgesloten planeet. Imhotep is achtergebleven. Hij was bezig met een project om met behulp van uitgeperste aliens Igrot te stoppen en ‘Expulsion’ mogelijk te maken. Het verhaal breekt af in 2452, het jaar van Expulsion. Imhotep had het nog lang niet verwacht en was nog volop bezig met voorbereidingen. De poolnaalden waren gebouwd als gevangenis en om de veroordeelden hierheen te halen. Daar waren ook de pers-kamers. Het plan dat Imhotep samen met de supercomputer Chappie had ontwikkeld, had gewerkt als er niet veel te vroeg op de Rode Knop was gedrukt …

MRA27 ziet een spirit. Een scootmobiel met een oude man er in. De man kijkt naar MRA en roept: “Mijn wederhelft!” Hij vliegt naar MRA en versmelt ermee. MRA27 heeft even een besef van latente herinneringen van de overleden Siderial “Der Alte”. Hij is overleden in een schermutseling met Eenoog. Na zijn dood is zijn geest in een tussenland terecht gekomen en met zijn Siderial-kennis kon hij waarnemen waar de party Solars zich bevond en daar naartoe reizen. En daar bleek MRA zijn wederhelft te zijn.

De rest heeft dit nog even niet door. Ze komen er achter dat Chappie op de troon zat. Hij was een robot/supercomputer. Samen met Imhotep is hij deze kamer uitgelopen en nooit meer teruggekomen. Na Expulsion zijn ze niet meer teruggekomen. Imhotep was de programmeur van Chappie. Imhotep is naar onze wereld verdwenen, maar Chappie zou hier nog kunnen bestaan. En het spul dat er uit die aliens werd geperst, was zonium.
De Tempest, dat is de derrie van alle zielen die de overkant, de “Far Shores”, niet gehaald hebben. De Sandmen, die het wel gehaald hebben, zijn zonium. De godenbeelden die we hier in level 8 hebben gevonden, zijn geen afbeeldingen van spirits. Het zijn afbeeldingen van de verschijningsvormen die de aliens aannamen, en die hadden zich laten inspireren door de hindoe mythologie om zich te manifesteren.

Als we de kamer verlaten zien we dat de andere deur ook is opengegaan. Achter deze deur staat een groot computerachtig iets van duidelijk alien makelei. We begrijpen er niets van. Het is een kubus van 5 x 5 x 5 met in het midden een lege ruimte van 2 x 2 x 2. We bedenken dat dit Chappies interkosmische telefoon is, waarmee hij met de aliens communiceerde. Maar de verbinding is verbroken omdat we in Igrot zitten. Het is te ingewikkeld voor ons om te begrijpen, alien/sleeper technologie. Helena denkt dat er ten minste één punt in Igrot’s tijd-ruimte is dat gelijk is aan de tijd-ruimte buiten, anders had Igrot onze wereld niet kunnen infecteren. Als wij met [Time en Correspondence] de telefoon kunnen aansluiten op dat ene moment … ? Toekomstmuziek.
Te moeilijk op dit moment. Maar we hebben nog duizend jaar voordat de wereld vergaat.

3 xp

Wat hadden de White Collar Kids bij zich? We vinden kapotte kleding, leggings en tunieken van zeer goede kwaliteit zijde. Gebroken speren en pijlen, kapotte bogen. De stenen punten zijn perfecte replica’s van wat er in de late steentijd werd gemaakt.  De volgende morgen klimmen MRA27 en Gwen in de trollengrot omhoog en onderzoekt het waarschuwingssysteem. Met [Time] lukt het niet om er achter te komen hoe lang dit er al zit.
Vanuit de gedachte dat de White Collars ook gechipt zijn, snijdt Helena de trollen open om de maaginhoud te bestuderen. Een smerig werkje waar MRA bij komt helpen. Met [Matter en Investigation] vinden ze zeven minuscule vlekjes metaal. Er waren acht Kids en die zijn ook allemaal dood, maar de achtste chip vinden we niet. Terwijl we zoeken, strijken er gieren met vrouwengezichten neer in de bomen.
Gwen hoort een twijgje kraken. MRA loopt er naar toe. Met [Life] ziet Condoleeza iets, maar als MRA nadert is het opeens verdwenen. Er is niets meer te zien op de plek, zelfs geen sporen. We nemen de rechteroren van de trollen mee als trofee en lopen naar de vliegtram. Als we instapen ziet Gwen dat we in de gaten worden gehouden, maar we vinden weer niets.

Terug in Plymouth treffen we hetzelfde jongetje op het vliegveld. Hij heeft wat suggesties om ons vliegtuig aerodynamischer te maken. Het zijn kinderlijke ideeën, maar wel grappig. Dan gaan we naar Joe Clef. Het avondeten staat net klaar. Hij is verheugd dat we de chips hebben gevonden. Na het eten neemt hij ons mee naar een zijkamer om ze uit te lezen. Hij overt wat beelden tevoorschijn van lieden die erg op ons lijken. Dat is raar. Deze White Collars waren juist bedoeld om ons een Avanki ideniteit te geven. En, de jongelui die we met [Time] door de trollen hebben zien worden opgegeten zagen er heel anders uit!
Hij vertelt dat de chip bepaalt wie je bent. Dat is het enige waar op gecontroleerd wordt. Op Helena’s rug laat hij het littekentje zien waar haar White Collar chip na ons ontslag is verwijderd. Met [Mind] gaat Elaine op zoek naar gaten in haar geheugen. Die zijn er: er ontbreekt een kwartier van de dag waarop we White Collars werden en er ontbreekt een kwartier van de dag dat we zijn ontslagen.
De volgende ochtend vraag Joe na het ontbijt of we op zijn aanbod in willen gaan. MRA27 ziet het niet zitten. Het heeft bewust gekozen voor een bestaan als bionic en is niet van zins om weer een mens te worden. “Wat jij wilt. Dan kun je je voordoen als hun butler of zo.” zegt Joe. Helena kiest voor de jongen. Joe implanteert de chip in haar rug en dan trekt ze zich even terug op de wc. Ze mengt het bloed-monster dat ze mee had enomen van de plek des onheils met haar eigen bloed en met [Life-magie] transformeert ze haar lichaam tot dat van de Avenki jongen. De anderen zijn verbaasd. “Waarom wil je een man zijn?” “Ik wil niet weer zo’n trauma oplopen als bij de Paulinische Orde.” MRA stelt de naam Hendrik voor. Joe vertelt dat de White Collars er een genoegen in scheppen om zo natuurlijk mogelijk te leven. Ze verheerlijken de oermens en streven naar eugenetische perfectie. Hendrik repareert met [Matter] een legging, een tuniek, een speer en een pijl-en-boog zodat hij er helemaal uitziet als een White Collar.
De anderen weten het nog niet. Zij krijgen ieder een spuitje mee om zelf een chipje te implanteren als ze daar aan toe zijn.

Thuis nemen we MRA helemaal door op ongewenste software. MRA is nu 25 jaar oud. Het is bionic geworden op zijn/haar 16e verjaardag. Potentieel kan MRA zonder moeite 250 jaar oud worden. Maar we ontdekken dat de centrale chip hardwarematig voorzien blijkt te zijn van een aan/uit-schakelaar. Hendrik stelt voor om die te vervangen door een White Collar chip. Dat blijkt niet doenlijk te zijn. Een geschiktere chip is wellicht te vinden in het oude niveau 8 complex. De ouden hadden een niveau van sleeper-techniek dat vergelijkbaar is met onze gevorderde technomagie.
Dan gaan we naar Normandië. Waar we moeten zijn blijkt een wildernis. We vinden de ingang na enig zoeken en dalen aan de hand van de oude kaarten naar niveau 8. Dat si een soort Valhalla. Er is natuurlijk niemand, maar er is een heleboel te ontdekken. We gaan eerst op zoek naar een plek waar we MRA27 kunnen ombouwen. Het is een enorm complex. We komen er achter dat het onsterfelijkheidselixer werd aangevoerd vanuit nog diepere lagen. Maar de chiptechnologie die we zoeken om MRA’s kill-switch te vervangen, is hier gelukkig wel te vinden. Het is een gemeenschappelijk project. Na een lange operatie [Life, Matter en Forces] doet alles het! Dan zijn we getuige van het Awakening Protocol, de geboorte van een bionic.
Nu gaan we op zoek naar niveau 9 en Immortality!

Tanais 92 – 03-09-2015

Op weg naar Plymouth met de vliegende tram. Het ding is goed ‘gecloacked’, dus niemand ziet ons. Het heet nu natuurlijk geen Plymouth meer. Maar hier is wel een vrij uitgestrekt gebied van permacultuur aan zee, met landhuizen, een vliegveld en een consumer centre. Daar zien we mensen met vliegende boodschappentassen. Het zijn allemaal Evenki (oost-aziatisch uiterlijk) en wij zijn Patagoniërs (europees uiterlijk) dus we zullen wel opvallen. We zien ook maar heel weinig bionics en transgenics. Zo te zien aan het aantal huizen wonen er hier ongeveer 6000 mensen. We landen op het vliegveld en gaan met airpeds naar de ontvangsthal. De hal is leeg, het inchecken is geautomatiseerd.
Er komt een jongetje naar ons toe. “Cool ding waar jullie mee zijn komen aanvliegen!” We raken in gesprek. Hij neemt ons mee naar het consumer centre. We hebben nog een paar credits en daarmee kunnen we een maaltijd kopen, maar het is zeker niet genoeg voor wat we allemaal nodig hebben.
Een net geklede man stoot Helena aan. Hij stelt zich voor als Joe Clef en hij wil met ons spreken. “Je straalt kleur uit. Mijn detector neemt waar dat je een incal hebt.” Hij vertelt dat hij bij een groep hoort die incals verzamelt en er in handelt. Nee, Helena wil niet verkopen. Dat respecteert hij. “Wat zijn incals eigenlijk,” vraagt Helena.
“Incals worden door natuurlijke omstandigheden gevormd in de natuur. Ik en mijn team verzamelen ze. Je hebt een boel macht in handen. Wonderlijk, je hebt een incal maar je kent de Dark Side van de samenleving niet. Incals zijn nodig om hogerop te komen, je kan er bijvoorbeeld Unbreathing mee verwerven.”
“Unbreathing kan ik al. Wij waren white collar voordat we werden ontslagen.”
“Nou, dat verklaart je onwetendheid. Ik kan wel wat awakened gebruiken! En ik denk dat jullie mij ook wel kunnen gebruiken. Een splicer waar ik mee werk wordt vermist. Het is een Navy Seal die marine-onderzoek doet. Een blonde jongen met zeehond-genen, snorretje, jong, onderhuids vet op aquadynamische plaatsen. Hij is niet teruggekomen van een zoektocht bij de Westkust van Ierland. Ik wil hem graag levend terugzien.”
We stemmen er mee in om naar de Seal op zoek te gaan. “Welkom bij de Dark Side.” Joe regelt een onderzeeër voor ons en we kunnen vandaag bij hem logeren.

De volgende dag leidt hij ons naar een klein onderzeeërtje, met augmented reality is de illusie gemaakt dat het aan de binnenkant groter lijkt. Aan boord is alles wat we nodig hebben: navigatieapparatuur, duikpakken voor iedereen (in 8000 jaar zijn alle decompressie-, stikstofnarcose- en andere duik-gerelateerde problemen wel opgelost), wapens, … “Dibs op de drietand!” roept MRA.
We varen naar Ierland. Onderweg probeert Gwen de verdwenen jongen te vinden [Time en Correspondence]. Hij is vrolijk aan het zwemmen in een inham van de continentale plaat buiten de de Noordwestkust. Zijn eigen duikboot ligt een heel eind verderop. Gwen ziet hoe de jongen begint te sidderen. Hij drijft bewusteloos aan de oppervlakte. Dan verschijnt er een gordijn van luchtbellen, dat hem omhult en naar beneden zuigt.
Na zo’n tweeëneenhalf uur zijn we er. MRA en Helena trekken een duikpak aan en gaan naar buiten. Dit is waar zijn ingebouwde zender uitviel, net boven het diepe stuk. Claude zit achter de detectoren en ziet dat de hele wand is bedekt met een gordijn van zand met dezelfde energiesignatuur als het zand dat we bij de Paulinische kapel hebben gevonden. Van een veilige afstand zoekt Gwen de Navy Seal [Correspondence en Life]. Nee, niks. Helena onderzoekt het zand [Prime en Correspondence] en vindt dat de electromagnetische structuur op magische wijze bij elkaar gehouden wordt. MRA neemt Spirit waar, Elaine ziet Mind: het zand is zelfbewust! Condoleeza ziet dat er ook Color bij betrokken is. Eigenlijk wordt het zand door alle magische spheres bijeen gehouden behalve Life. De zandkristallen blijken micro-computertjes te zijn. Het gordijn lijkt de ingang van een grot te kunnen verbergen. Maar het is enorm groot, dus waar dat gat precies zit? Het zand straalt eenzelfde elektrische schokeffect uit als het zand in de tempel van de Paulinische Orde, maar hier komt het wel vijfentwintig meter ver. Met een beetje magie [Matter en Forces] zorgen we dat de duikpakken nog beter isoleren. MRA zoekt met echolocatie [Correspondence en nog iets] naar holtes achter het zand. Het kost veel tijd, maar ze vindt het uiteindelijk.
Het zand is dus bewust, en het merkt ons op. Met [Mindlink] proberen we contact te maken. We merken dat het uit dertig tot vijftig individuen bestaat. Het lijkt op de Sandmen die onze wederhelften zijn tegengekomen, maar ze zijn boosaardiger en niet gezuiverd door de Tempest. Kwade geesten die bezit hebben genomen van grote clusters zand-microcomputers. We noemen ze mudmen. Uit hun gedachten blijkt dat ze een ras beschermen waar ze erg tegenop kijken: die belletjes. De voornaamste geest verschijnt in beeld. Het is het spook van een schorpioen uit de oudheid van Tanais. Elaine doet het woord. Ze weet de argwaan weg te nemen door te vertellen dat wij gefuseerd zijn met mensen van Tanais. De schorpioen gaat naar binnen om te overleggen.
Een half uur later komen er bubbeltjes door het zand naar buiten. Dit is geen geest of construct maar een levend wezen, bewust aards, maar met een vleugje Prime. Elaine beschrijft de Navy Seal. De belletjes knappen op zo’n manier dat er verstaanbare spraak ontstaat: “Deze mudman zegt dat jullie okay zijn. Maar waarom zouden wij airbreathers vertrouwen? Jullie zijn de oorzaak van onze ellende.”
Elaine vraagt wat het wezen bedoelt. “Wij zijn door airbreathers gemaakt en zijn ontsnapt. Jullie maakten ons om op te jagen. Wij willen niet dat jullie weten dat wij bestaan.” Het kost wat moeite maar we weten het wezen te overtuigen dat wij geen normale mensen zijn. Onder voorwaarde dat we beloven dat we met niemand over hun bestaan praten, willen ze ons de Navy Seal geven. MRA heeft wat moeite om het te beloven, maar gaat uiteindelijk ook overstag.
“Kom binnen.” Het zand gaat opzij en daarachter opent zich een met water gevulde grottencomplex vol verontruste belletjeswezens. Daar ligt het lijk van de Seal. Hij is gestikt en zijn gezicht is van angst vertrokken, door nachtmerries. “Hier is jullie zeehondmens. Hij is dood want we konden hem niet in leven laten. Hij wilde van ons stelen. Jullie mogen zijn lichaam meenemen, als jullie iets voor ons willen doen. Er is een plek waar wij niet kunnen kijken. Er is lucht en jullie zijn de eerste airbreathers die wij vertrouwen.”
Het neemt ons mee naar een grote zaal waar een koepel staat die veelkleurig licht geeft. “Daar is lucht. Willen jullie voor ons kijken?”

We gaan er doorheen. De lucht binnen is bedompt. MRA meet radioactiviteit. Hier is een nucleaire ontploffing geweest! We zijn aan het uiteinde van de meltdown in een grote holte in de aarde. Het wordt steeds kleurrijker en radioactiever. In het midden van de zaal is een grote klomp radioactief materiaal. Hier kan Helena de incal helemaal opladen [Color en Prime-effect]. Voorbij de klont is nog een gangenstelsel. Helena gaat even terug om te vertellen wat we hebben gevonden en te zeggen dat we verder willen exploreren. Daar geven de bubbelwezens grif toestemming voor.
Het is een honingraat van gangen. Hier, honderdvijftig kilometer uit de kust op achthonderd meter diepte, ligt een geheime basis vol apparatuur. Het was een stadje onder de zee. Alles wat nodig is om in leven te blijven is er. De technologie is anders dan de onze, maar net zo geavanceerd. Het is gemaakt door sleepers en werkt net anders dan wat gemaakt is met Arete, maar op dit moment heb je wel Arete nodig om het weer aan de praat te krijgen. We vinden een bibliotheekje. Deze stad is georganiseerd verlaten en heeft een aantal jaren leeg gestaan voordat de reactor ontplofte in 2452, het Expulsion-moment dat de twee werelden uit elkaar scheurden. De kerncentrale was werkend achtergelaten. We lezen over het ‘First Contact’. Dit is een nieuw niveau van geclassificeerde informatie. In 2442 was er het eerste contact met buitenaardse beschavingen. In 2444 is deze basis door onbekenden gewaarschuwd dat Igrot er aan kwam, dat deze planeet afgesloten zou worden, en het aanbod om te evacueren naar een andere planeet naar keuze. Met een vage verwijzing naar een tegenprestatie. Aha. Deze stad is geëvacueerd! Er waren hier mensen die belangrijk genoeg waren om te evacueren, met achterlating van alle anderen.
Condoleeza komt er achter dat de mensen die hier woonden de onsterfelijkheid hadden bereikt. Toen in 2069 eenmaal ontdekt was hoe DNA-telomeren gerepareerd konden worden, was het niet meer zo moeilijk. Het heeft een aantal eeuwen geduurd voordat alle problemen waren opgelost, maar het is gelukt. En First Contact was op onsterfelijken aan het wachten. Een planeet mag pas meedoen als ze onsterfelijken hebben. We vinden zelfs naar welke planeet ze geëvacueerd zijn, en we komen er achter dat ze heel erg geaarzeld hebben en de gewone mensen niet wilden achterlaten. Maar dat mocht niet. Opeens vragen we ons af: is Imhotep een onsterfelijke die is achtergebleven? Het zou kunnen.
We komen er achter dat deze basis de woonplaats was van de Immortals. Zij bestuurden de sterfelijke mensen met een verdeel-en-heers-strategie. En heel af en toe werd iemand tot de Immortals toegelaten.
Ook vinden we heel wat informatie over Igrot. Het was bekend dat Awakening kon optreden als gevolg van contact met Igrot, maar daar wisten ze niet zo heel veel over. In de vijfdimensionele turbulentie treden heel grillige effecten op. Vóór Igrot was er geen magie en geen enlightened technologie. Er is geëxperimenteerd met Kalutza-Klein technologie, maar het was nog te primitief. Igrot is één exemplaar van een soort planeet-eters, die wachten op planeten die 5-D ontdekken. Maar niet elke planeet is besmet. Onze situatie van twee werelden is vrij uniek. De plannen voor Expulsion zijn in deze bibliotheek wel te vinden. Ze hebben zelfs geaarzeld om weg te gaan.
Helena ontdekt dat de polaire naalden aangevraagd zijn door die andere beschavingen. Maar waarom? Dat is geclassificeerd. Dit volk was geobsedeerd met geheimhouding. Zelfs voor de Immortals waren er nog dingen op need-to-know basis. Dit is een database van niveau 71 tot 80. Er is nog steeds een boel informatie hoger geclassificeerd.

3xp

sessie 89 – 23-07

Als we bij de amazones aan het kampvuur zitten, merken we dat twee elkaar even aankijken. Ze glimlachen en sluipen weg. Even later komen ze teleurgesteld terug. “Wat het ook was, het is ontkomen.” zegt eentje. De andere zegt: “Bionic.”

Terwijl dit gebeurt zegt de leidster tegen ons dat ze een probleem hebben. “In de kapel van de Paulinische Orde gebeuren rare dingen. Kasja ging poolshoogte nemen, maar ze is niet teruggekomen. Kunnen jullie eens een kijkje nemen?”

De bionic die zich in de struiken had verstopt, besluit dat het veilig is en stapt de lichtkring in. Het (de bionic heeft geen geslachtskenmerken) stelt zich voor als MRA27 en zegt: “Ik ben op zoek naar geesten.” Als de amazones er zeker van zij dat het geen man is, mag MRA27 plaats nemen. De leidster zegt: “Ditis ons land, hier wordt gespeeld volgens onze regels. En dat is geen technologie. Wij willen jou wel helpen zoeken naar geesten, als jij ons wilt helpen.” MRA27 accepteert die voorwaarde en wordt aan onze expeditie toegevoegd. De instructies zijn simpel: Kasja en mogelijke andere gevangenen bevrijden, de tempel ontwijden en desnoods platbranden.

We stellen ons voor aan de cyborg. MRA blijkt een ‘awakened’ blue collar te zijn en het doet research naar geesten [Spirit-magie]. We besluiten de bionic voor het gemak maar als vrouw aan te duiden, MRA wordt gemakkelijk Maria. In deze radioactieve zone doet veel van haar technologie het niet, maar de vitale functies zijn biologisch en daarom kan ze hier overleven. De amazones nemen ons mee naar een schuur met reserve-onderdelen. Daar blijken een heel aantal roestige cyborgs te liggen, die in de afgelopen duizenden jaren deze magische zone zij binnengekomen en hier niet konden functioneren. Als Condoleeza onderdelen wil meenemen reageert MRA geschokt. De amazones beschouwen dit als ’spullen’, maar voor MRA zijn dit overleden bionische mensen. Ze neemt eerbiedig de identiteitschips uit de robots om ze aan Records over te dragen.

De volgende dag maakt Helena een mentale kaart van de omgeving [Correspondence effect]. Als we de zone verder inlopen voelt MRA zich wat stram. Ze probeert het laserkanon in haar arm uit, maar die werkt niet. Op de aangewezen plak vonden we een desolate zandvlakte met een houten barak van twee verdiepingen. MRA’s geestenmeter doet het niet. Condoleeza tekent een magisch vierkant in het zand om de geomantie van deze plek te onderzoeken. [Life en Correspondence geven aan dat er geen leven is, Entropy laat meer ordening zien dan je van een zandvlakte verwacht. Als ze Forces toevoegt, ontstaat er kortsluiting.] Ze voelt een statische ruis in heel haar lichaam. Elaine voelt van een afstandje [Forces plus Correspondence] dat het krachtveld vanuit het zand uitwasemt en tot ongeveer twee meter hoog komt. Helena maakt een paar stelten en loopt naar het gebouwtje. Elaine gaat een mindlink aan met Condolleza [Mind en Correspondance]. Dat voelt ongemakkelijk. Samen kunnen ze het elektrische veld even in licht veranderen [Forces]. Het zand licht blauw op en ze trekken een sprintje.

De voordeur staat open. Daar ligt Frank, de priester van de Paulinische Orde. Hij is gezandstraald en hij heeft striemen om zijn nek. En hij is dood. Door de kieren in de planken vloer zien we het blauwe licht. Helena vindt een luik. Het is van buiten afgesloten met een stevig slot, maar samen met MRA krijgt ze het open. Uit de kelder straalt ook blauw licht. De kelder ligt vol met zand, daar steken kinderlijkjes uit en we vinden Kasja. Ze zijn allemaal gestikt in het zand. Hier doet de geestmeter het wel. Er is een soort geest residu van een heel aantal spirits, half ontwaakt. Ze denkt dat iets of iemand het zand geactiveerd heeft.

Terwijl Helena Kasja en de kinderen naar boven brengt, onderzoeken de anderen het gebouw. Op de begane grond is een kapel en boven vinden we slaapvertrekken. Onder een plank vinden we een een aantekeningenboekje met Paulinische seksrituelen.

We nemen het boekje mee en brengen de overledenen snel naar buiten de zandvlakte, voordat het licht weer uitdooft. Dan dragen we Kasja mee naar de amazones en brengen verslag uit. “Maar wie heeft Frank aangevallen?” Condoleeza ziet dat Frank een rijk versierd ceremonieel gewaad draagt, mooier dan zijn normale priesterkleding. Misschien heeft hij het zand zelf opgeroepen? Een ritueel dat fout ging?

Helena stelt de volgende ochtend voor om de kinderen naar de Orde van Maria brengt. De amazones stellen een handkar ter beschikking en ze gaat op weg. De rest gaat het zand verder onderzoeken. Onderweg wordt Helena staande gehouden door een groepje mannen met pijl en boog die slechts gekleed zijn in peniskokers. Als ze uitlegt waarom ze met een kar vol dode kinderen rondloopt, willen ze haar graag naar het klooster escorteren. Daar waren zij ook naar op weg. Ze hadden al van ons gehoord. Onderweg sluit Helena vriendschap met ze. Bij het klooster aangekomen, is Helena niet welkom. “De profetie!” De nonnen zijn in paniek. De wildemannen zullen het verder wel met het klooster regelen. Teleurgesteld neemt Helena afscheid van ze en ze loopt terug.

’s Avonds komt de groep weer bij elkaar. De anderen hebben ontdekt dat het zand een beetje bijt. Frank’s gewaad bleek een magische focus te zijn voor de Dark Side van de Paulinische Orde [Entropie].

Condoleeza probeert onze theorie over de Color  sfeer uit te leggen. De relatie tussen de twee werelden, Igrot, de kleur-bronnen aan deze kant en de zwarte bronnen aan de andere kant. MRA is heel geïnteresseerd in de incal. Volgens haar is het gestolde Spirit.

De amazones vinden het goed als wij aan de rand van de technologieloze zone een basis bouwen. Ze weten een verlaten basis. MRA zegt dat ze wel wat logees kan huisvesten. Wij hebben dan wel middelen van bestaan nodig. Er is nog een heel klein beetje spaargeld, maar we zijn onze salarissen kwijt na ons ontslag uit de White Collar gemeenschap. De amazones bieden ons hun oude schroot aan. MRA protesteert: “Het is heel oneerbiedig om overleden mensen ‘oud schroot’ te noemen.”

Volgens de kaart zitten wij nu bij wat ooit Sellafield was. De Blue Collar stad met het pocket-universum van Soul, waar wij vandaan komen, ligt ergens in Noord Duitsland. Daar zullen ze ons zonder retour-kaartje niet niet graag terug zien. Er is wel een Blue Collar stad aan de Zuidkust van Engeland.

3xp

De vlucht naar de Mongrel Preppers duurt maar een half uur. Dan gaat het luik open. De andere reizigers gaan als eersten naar buiten. Het vliegtuig staat op een grasveld en daar zijn mensen die hen opwachten, maar wij kennen hier natuurlijk niemand. Er loopt een paadje het bos in en we besluiten daar maar heen te gaan. Als we een eindje tussen de oude knoestige bomen hebben gelopen, ziet Elaine mannen met baarden in de bomen. Ze hebben blaaspijpen. Elaine wordt geraakt. Ze probeert het gif er uit te zuigen terwijl Condoleezza een krachtveld probeert op te werpen. Dat laatste lukt niet. Gwen probeert het mos op de takken te laten muteren zodat het slijmerig wordt en de mannen er van af glijden. Dat lukt ook niet. Helena verschanst zich en trekt haar pistool. De mannen eisen dat we ons overgeven.
Als ze horen dat we researchers zijn, worden ze iets toeschietelijker. Zij zijn met acht, wij met vier. We vertellen waarom we uit de White Collars gezet zijn. “Gaan jullie die Dimensional Science voortzetten?” “Nee, dat denken we niet.” Helena vertelt dat ze kan genezen, Gwenn kan berichten op afstand doorgeven. “Als jullie bereid zijn om een nieuw leven te beginnen en opnieuw geboren te worden, zijn jullie welkom. Herboren in het licht van de enig ware heer. Kom maar mee dames, de bossen zijn gevaarlijk. Ze zitten vol enge mensen en enge dieren.”
We krijgen lunch en dan nemen ze ons mee via het pad. We slaan een zijpaadje in, en na anderhalf uur lopen komen we uit het bos. Voor ons liggen weilanden met in het midden een longhouse. “Hier woont Frank. Kom maar mee.” Ze zwaaien naar de mannen die op het veld werken en we gaan de boerderij binnen. Frank zit op een comfortabele sofa. Hij begroet ons hartelijk: “Welkom, we kunnen vers bloed goed gebruiken.” Frank’s vrouw, Grietje, staat achter hem. Ze kijkt ons venijnig aan. Wat Frank aan ons aanstond, staat haar juist tegen. “Kom maar mee, lichtekooien!”
Onze moderne kleding staat haar niet aan. We krijgen afgedragen, vormloze kleren. “Gaan jullie maar aardappels schillen.” Helena wil ‘unbreathing’ aanzetten, de White Collar techniek om met monotoon werk om te gaan, maar dat werkt niet. Gedurende de dag probeert ze zich Risha’s Sorcery te herinneren. Maar Risha’s herinneringen zijn te ver weg weggezakt. Er komen nog meer vrouwen om te koken. Er worden lange tafels gedekt. Tegen de schemering komen de mannen van het land. Wij moeten helpen opdienen. Vrouwen ‘kennen hier hun plaats’ en eten pas na de mannen. De meeste vrouwen doen wel hun best om het ons naar de zin te maken. Een van de meisjes praat ons bij: “Morgen beginnen we met het gebed, dan moeten de koeien gemolken worden, de tuin gewied, kleding versteld. Enzovoorts. Wij zijn de Vrije Mensen. Technologie werkt hier niet. De Heer heeft ons deze magische plek gegeven. Alleen de geestelijken kunnen magie. Frank is onze voorganger. Boven hem staat nog de religieuze Orde, maar die zijn niet hier. Het verhaal gaat dat hier heel lang jaren geleden een ramp gebeurd is waardoor er geen technologie mogelijk is in een gebied met een straal van dertig kilometer. Precies in het centrum staat een klooster, maar dat is van een andere Orde.”
We gaan vroeg slapen. De bedden zijn niet best. ’s Nachts trekt een kerel Helena van haar bed. Zij is de mooiste vrouw en Frank wil haar. Eerst wil ze tegenstribbelen, maar dan komen de herinneringen aan Risha’s bezoek aan de goblins. Frank is blij verrast. “Dit zou wel eens het begin van een goede vriendschap kunnen zijn.”
Heel vroeg in de ochtend worden we gewekt. Frank trekt zijn priestergewaad aan. De bierhal is inmiddels omgebouwd tot kerk. Vooraan staat Frank achter een altaar met een dik boek, de mannen zitten voor, de vrouwen staan achter. Frank begint een verhaal over “nieuwe ongeboren kinderen in ons midden”. We worden een voor een naar voren geroepen: Helena, Gwenn, Condoleezza, Elaine. Helena wordt door een man bij haar nekvel gepakt en best wel lang ondergedompeld in een bad, terwijl Frank er gebeden boven prevelt. Ze ziet een witte lichtflits en voelt de kracht van een intense goedheid. Dan is ze in de gemeenschap opgenomen en wordt ze weer naar haar plaats gevoerd. Bij Gwen gebeurt hetzelfde. Maar Condoleezza beheerst de Forces Sphere. Als zij het licht ziet, ontploft de tobbe. “We hebben een ware gelovige! Halleluja!” En als hetzelfde gebeurt bij Elaine, is het huis helemaal te klein. Wat een verrassing! De zaal is in rep en roer. “De Allerhoogste heeft ons twee bijzondere mensen gestuurd! De Orde van Paulus is verrijkt met twee nieuwe notabelen!” zegt Frank. Ze krijgen nieuwe kleren, van zachte witte zijde.
De andere twee worden aan het werk gezet. Helena ontdekt een talent voor koeien melken, maar is als wetenschapper meer geïnteresseerd in de vele rare mutaties van het melkvee. Sommige koeien hebben zes of acht poten, enkele zijn oudere variaties die nuttig zijn, andere lijken niet levensvatbaar. Elaine weet zich te herinneren dat er outcasts zijn gaan wonen op plekken waar achtduizend jaar geleden de kerncentrales zijn ontploft. Deze gemeenschap zal hier al die tijd als outcasts hebben geleefd. De radioactiviteit verhindert de werking van leuke gadgets en magitech. Consensus technologie, zoals een windmolen of een vuurwapen, zal waarschijnlijk wel werken. Maar ze hebben het helemaal afgezworen. Gwen vraagt naar de geschiedenis. Er wordt verteld over een grote ruzie tussen de twee kloosters, gewapende conflicten tussen de boeren en de bosbewoners, soms wordt iemand het dorp uitgegooid. De twee ‘nieuwe talenten’ krijgen onderricht van Frank in ceremoniële magie. Elaine en Condoleezza kunnen nu de symbolen van de Orde van Paulus gebruiken.
De volgende nacht is Helena weer bij Frank en de oudste knecht krijgt Gwen. Elaine en Condoleezza zijn de volgende dag fris en uitgeslapen, maar Gwen is diep ongelukkig en Helena ziet het ook niet zitten om de rest van haar leven een bijvrouw van Frank te zijn. We moeten hier weg! Grietje heeft inmiddels een enorme hekel aan Helena. Bij de mis mogen Elaine en Condoleezza assisteren, maar Elaine breekt per ongeluk de gewijde kelk.
In de loop van de dag probeert Helena zich weer de magie van Risha te herinneren. Er is nog geen echt contact tussen de twee zelven. Ze vraagt zich af of de incal een rol kan spelen, maar die is wel heel gevaarlijk want hij zuigt kleur op. Er is in ieder geval zonium nodig om de twee helften te linken.
Elaine en Condoleezza worden verder onderricht. Ze komen er achter dat de Orde van Paulus gebaseerd is op een vorm van christendom. Zij zijn gespecialiseerd in Forces magie. We leven nu in de 100e eeuw. De andere Orde is ook christelijk van oorsprong, maar is gespecialiseerd in Prime en Entropy. Na de les komen ze bij de andere twee en we praten bij. Er is buiten het technocratische paradigma te werken, maar er is een soort van initiatie nodig om ons magisch potentieel te wekken. Misschien kunnen Helena en Gwen het bij de andere Orde proberen.

De tijd verstrijkt. Gwen en Helena worden steeds ongelukkiger. Elaine en Condoleezza worden steeds beter in de magie van de Orde. Na tien dagen hebben ze alles geleerd wat Frank hun kan leren, en ze kunnen alle Spheres die ze beheersen nu zowel via het technocratische paradigma als via de Paulinische symboliek activeren. “Het is tijd voor een bezoek aan het klooster van de Paulus Orde,” zegt Frank, “jullie zijn mij voorbij gestreefd”. De twee weten hem over te halen en hij geeft Helena en Gwen mee ‘als persoonlijke knechtjes’.
Onderweg bespreken we de opties: Helena en Gwen kunnen het bos in vluchten, of naar het centrale klooster van de andere Orde gaan. We kiezen voor de laatste optie. Precies in het midden staat het andere klooster en vijfhonderd meter dichterbij staat het Paulinische klooster, waar ze ons verwachten. Als we er bijna zijn, zet Helena een sprint in naar het andere klooster. Buiten adem bonst ze op de poort.

[De rest van het verhaal is jammer genoeg in de volgende sessie door de verteller teruggedraaid.]

[De rest van het verhaal is in de volgende sessie door de verteller teruggedraaid.]

Gwen rent achter Helena aan. Het klooster is een groot, imposant gebouw. De deur gaat open en een sereen kijkende vrouw ontvangt de twee vluchtelingen. Op de vraag wie we zijn en wat we willen, antwoordt Helena dat we ex-White Collars zijn die asiel willen aanvragen. We worden naar de gastenverblijven geleid. De nonnen zijn een stuk vriendelijker en hartelijker dan de boeren. Na een uurtje komt er een jonge zuster aan. “Bij hoge uitzondering is besloten dat de Sybille zelf over jullie lot zal beslissen.”
We worden geblinddoekt door lange gangen gevoerd. Als de blinddoeken worden afgenomen zitten we op houten banken in een koepelvormige ruimte met neon-kleurige dampen die uit een gat in de grond komen. Op een kruis-constructie boven het gat zit een stokoude vrouw onverstaanbaar te brabbelen. De kleuren en de orakelpraat ontwaken iets in Helena. [Ze kent de Prime Sphere.] In een flits van inzicht realiseert ze zich dat de Orde van Paulus het helemaal fout heeft. De Orde van de zusters Maria Magdalena heeft er een nieuwe ingewijde bij.

3 xp