Categorie archief: Tanais

Tanais 105

We denken na over wat we willen bereiken. We zijn het er over eens dat we de twee werelden willen laten aanmeren in plaats van ontploffen. Dus alleen maar zelf ontsnappen is niet genoeg. Hiervoor is ontiegelijk veel zonium nodig. Dat is te vinden in de Tempest. Kunnen we hier een tempest-bom maken en die via de geode naar Aarde sturen?
We wippen weer naar de ontvangsthal. Er komen al snel enkele personen van beide kanten. We praten eerst met de immortals. “We voelden ons eenzaam en zagen geen oplossing. We willen alles doen om de Aarde te redden.” Ze geven ons een brilletje, een vertaalmachine, die ons in staat stelt om beter met Mollenslijm te praten. Als we die opzetten veranderen de aliens in de Ster-Trek personages: Ryker en Troy. De immortals houden erg van 20e eeuwse SF. Ze trekken zich een beetje terug als we met hun gastheren gaan praten. ‘Ryker’ en ‘Troy’ vertellen dat ze het leuk vinden dat wij hun bezoeken, want wij houden ons aan de galactische wetten van de gastvrijheid. Blijkbaar doet niet iedereen dat. Het staat ons vrij om hier onderzoek te doen.
Helena vraagt naar de poolnaalden. Dit volk leidt een nomadisch bestaan. Een van de diensten die ze leveren aan de volkeren waar ze aanmeren, is dat ze veroordeelde gevangenen opnemen. Daar hebben ze gevangenenverblijven (stasis-cellen) voor. Eens in de zoveel tijd komen ze een planeet tegen waar een Igrot-infectie dreigt. En bij nadering van Aarde was het eigenlijk meteen al duidelijk dat er daar een Igrot kon gaan nestelen. Ze hebben wel gewaarschuwd tegen 5D-research, maar dat mocht niet baten. Toen duidelijk was dat Aarde ten dode was opgeschreven, hebben ze de gevangenen geloosd en in ruil brengen ze de immortals naar een nieuwe thuiswereld. De ene poolnaald was bedoeld als gevangenis en de andere was om de Aarde in evenwicht te houden. Ze hebben hem gebruikt om te kijken wat er gebeurt met een levensboom binnenin een Igrot event horizon. Maar er ging van alles mis rondom Expulsion. Ze hebben het opgegeven en daarom zijn er geen meegegevens. Helena vertelt dat Roofschimmel en Titanblob nog leven. Dat is interessant. Een van de dingen die ze wilden weten is wat er gebeurt als Igrot bij hun kleur opeet.
Verder vertellen ze dat hun eigen systeem 4,6 miljoen jaar geleden is vergaan. Sindsdien reizen ze in deze manen door de melkweg heen en weer. Condoleeza vraagt of er parasieten op Igrots leven, of 5d-roofdieren er op jagen. De aliens bestuderen 5D niet, want dat is te gevaarlijk, dus ze weten het niet zeker. Ze vermoeden dat de Igrots uit een nog eerdere bron van leven komen dan wat er in onze geode zit. De geode haalt alle ruis weg. En als je geluk hebt, tref je een stukje van een levend wezen dat van vlak na de Big Bang dateert. Zij hebben dit netwerk van dit ’entangled’ wezen, andere rassen werken soms met andere netwerken.
Ze hebben een voorstel voor ons: “Diverse stelsels hebben elk hun eigenaardigheden. Wij verzamelen die omdat ze soms ergens anders nuttig of gewenst zijn. Jullie hebben ook iets unieks. In het verre verleden hebben jullie goden gehad. Jullie immortals hebben geen ziel meer. Maar er bestaan rassen die wel nog een ziel hebben. Voor zover wij weten zijn goden de macht die je zelf geeft aan de schaduw van je eigen ziel. Wij willen een pantheon bestuderen om er achter te komen wat goden precies zijn en hoe we ze kunnen reproduceren. Als jullie een pantheon kunnen vangen, geven wij aan jullie immortals een geode die met die van Aarde entangled is. En vanaf Keppler 31E kunnen jullie dan een tweede geodecirkel bereiken.”
Condoleeza verandert zichzelf in Claude, tot consternatie van de immortals en met Claude’s solar charm kijkt hij of ze de waarheid vertellen. Ja dat doen ze.
Dan vraagt hij of hij met een telescoop naar Aarde mag kijken. In gewoon zichbaar licht of andere frequenties zie je niets. Maar met magie is het een ander verhaal. Daar ziet ze op de plek van de Aarde een [Color] spike, een eerste moment van kuitschieten. Ergens in de rechterbovenhoek ziet ze een supernova. Dat is volgens de aliens ook een Igrot. Met [Prime] kun je op de plek van van Aarde twee polen zien met een blob ertussen die ze met draden verbindt. Nergens behalvr op Aarde zie je die twee polen. Volgens Mollenslijm is expulsion een veel gebruikte manier om van Igrot af te komen. Daarom is er zo veel materie ten opzichte van antimaterie.
We nemen vriendelijk afscheid en gaan terug naar de immortals. Elaine vraagt om de toegangscode voor het immortal-gedeelte van de oude computersystemen. Dat kan ze krijgen: Opa2023. De immortals nemen ons mee voor een rondleiding door hun woonverblijven. We ontmoeten voornamelijk dikbuikige mannen en een paar vrouwen. Ze hebben zes zones van de Aarde perfect nagebouwd en ze tonen ons de Serengeti. We lopen over het plafond, van hier af is dar transparant, van onderaf zie je een wolkenhemel. Op de savanne leven ook mensen. Het zijn gewone stervelingen die in traditioneel stamverband leven. Ze denken dat dit de Aarde is. De sterren aan de nachthemel worden heel geleidelijk verschoven en de zon wordt heel geleidelijk verkleurd, zodat ze bij aankomst op Keppler 31E niet zullen merken dat ze ergens anders zijn. Claude kijkt of deze mensen goden hebben. Hij ziet wel signalen van devotie, maar rituele handelingen zijn opvallen afwezig. De immortals hebben het geloof waarschijnlijk weggesaneerd, maar in potentie is het nog wel aanwezig. We zouden aan deze mensen een pantheon kunnen geven, als ‘dragers’.
Op Gwens vraag hoe de maan in elkaar zit, worden de immortals enthousiast: in het midden zit een micro zwart gat met een plasma-omhulsel. Daaromheen is een bolvormige vloeistofstructuur waarin robots naar believen vaste structuren kunnen bouwen. Een vloeistof met flexibele gangen. Ze zijn de technologie aan het leren. De ruimte is heel erg leeg en je hebt alle tijd. Ze vertellen dat er een ander ras is dat hogere snelheden aankan. Die jagen op kleine zwarte gaten en recyclen ze in het grote centrale zwarte gat in het midden van de melkweg. “Er is zó veel wat we nog niet weten!”
We spreken met ze af dat wij Igrot van binnen gaan bestuderen en zij helpen ons kijken of we het systeem kunnen kraken.
Helena vertelt dat we de onsterfelijkheid met de regenererende telomeren kennen en vraagt hoe ze het probleem van dementie hebben opgelost. Dat hebben de immortals gedaan door regeneratie met stamcellen. Ze mag de techniek leren. De mmortals zijn blij te horen dat er in het zwarte gat inderdaad Calabi-Jou werelden zijn ontstaan. Dat bewijst dat een bepaalde theorie over Igrot klopt.

We nemen na een paar dagen afscheid en dan gaan we terug naar de Aarde. Op het 90e niveau van het complex logt Elaine in met het immortal-wachtwoord. Daarachter vinden we informatie die de immortals voor zichzelf hielden. Dan gaan we plannen maken. Voor zo ver wij weten zijn de enige overgebleven pantheons op Aarde binnen de radioactieve zones. Dan kunnen we beter een groepje werkloze goden van Tanais proberen over te halen de overstap naar een andere planeet aan te gaan. Helena maakt een plan van aanpak om te leren tijdreizen binnen Igrot met [Time] en [Correspondence] zodat we niet steeds met het verschil in snelheid rekening hoeven te houden. Daarvoor hebben we de Magic Bus nodig om de diverse ‘staten van zijn’ in kaart te brengen. Wat we al weten is dat de Else- en Darkwherelings in het spijsverteringsstelsel van igrot wonen. Witte en zwarte bronnen doen dingen met de tijd. Ze zijn hetzelfde ding, maar gezien vanuit een andere fase. De Tempest staat loodrecht op de twee werelden, op één specifieke frequentie. Daarna moeten we onderzoeken hoe de overlap-zones van de Hoogvlakte en de Vortex eruit zien. Claude wil in Tanais de nieuwe Pashupati oproepen. Dat lijkt Risha ook een goed idee, maar dan met Oaken.

3 XP – voortaan zijn de xp te verdelen over de twee personages.

Tanais – 104

Verder onderzoek naar de geode wordt onderbroken door een berichtje van Joe Clef. “Drie eerwaarde moeders willen jullie spreken. Ze zijn er over een paar minuten. Verkloot het niet voor me.”
Er landt een eenvoudig vliegtuigje. Er stappen drie stokoude San uit, twee vrouwen en een man met een krachtveld om zich heen. “Goedemiddag,” zegt de eerste, “Ik ben Sandy. dit is Dusty en zij heet Mirage. Bij het kampvuur hebben wij verhalen gehoord. Er wordt verteld dat jullie een gat in de werkelijkheid hebben gezien en een Avanki hebben gered. Wij zijn wat ruimdenkender dan de Avanki en wij zijn onder de indruk van jullie optreden. Wij willen jullie helpen en we wilen jullie aannemen als undercover onderzoekers van anomaliën.”
Wij zien dat wel zitten. De drie blijken een compleet laboratorium voor ons te hebben meegenomen en van die hamsterballen. [Hamsterbal = virtual paper computer interface; geeft 1 extra dobbelsteen op alle research.]
“Welkom terug in de onderzoekers gelederen. Houdt jullie dekmantel als Black Collars alstublieft in stand.”
Bouwrobots worden geactiveerd en dan dan nemen ze weer afscheid. De volgende morgen staat er een laboratorium. Helena geeft de robots instructies om een nieuwe Color-copter te maken. We hebben nog onderzoek te doen naar heen-en-weer reizen in de tijd, er is ons eiland op Tanais en allerlei andere losse eindjes. Enig gestructureerd nadenken leert ons dat de Noordelijke poolnaald een gevangenis was, maar dat de Zuidelijke er alleen maar was om te balanceren. Mollenslijm heeft er zijn dierentuin in gedaan. Maar waarom hij de bewoners en de levenssteen heeft achtergelaten is nog steeds een raadsel.
We gaan verder met de geode. Het heeft een verbinding met wat er buiten Igrot is. Met [Matter] zien we dat het binnenste stilgezette fotonen in stasis bevat. Zeer geavanceerde alien technologie. We kunnen twee vragen onderzoeken: 1. Waarom is dit Leven, wat is er levend aan? 2. Wat heeft het met de Big Bang te maken?
Condoleeza onderzoekt het kristallijne omhulsel met een electronenmicroscoop. Het zit op moleculair niveau heel ingenieus in elkaar, een dynamische structuur die op dit moment niet actief is. Gwen probeert haar occulte kennis uit op het ding en merkt een mediamiek effect, een soort radiokristal maar dan psychisch. De fotospectrometer laat zien dat er een laagje zonium in zit, daar voorbij komt de analysator niet. In het kristal weerkaatst hel licht heel sterk alle kanten op. Een hologramstructuur. Het moet in de nabijheid van een bepaald ander ding geplaatst worden voordat het werkt. Zodra het dicht genoeg bij dat andere voorwerp komt, dan zal het automatisch iets doen met de vier basiskrachten. Maar wat? Het levende wezen dat hierin zit is entangled met wat er buiten is zodat het iets kan repliceren wat daarbuiten is. Of andersom. Het maakt een solid-matter hologram waarmee je bewustzijn voor een bepaalde tijd op een andere plek in een fysiek lichaam aanwezig kan zijn. Het oorspronkelijke lichaam valt voor de duur bvan de projectie in slaap. Ergens anders is dus een geode die met deze entangled is, het zijn onderdelen van één levend pre-DNA wezen.
Als tweede onderzoeksobject bestuderen we de incal. Hoe werkt die? Je kunt er zonium mee winnen, maar je levert er zelf wat kleur voor in. Je levert zelf 1 Color in en krijgt er 10 voor terug uit de Tempest. De incal heeft een mudmen signatuur, zonder het alien zand. De bewoners van Darkware maken dit soort dingen uit de restproducten van Igrot om mensen mee te corrumperen en van Color afhankelijk te maken. Voor stervelingen betekent dat magische krachten in ruil voor versnelde vergrijzing; hardlopers zijn doodlopers. Maar voor ons, met onze kennis en eigen magie, is het ding relatief veilig. Heena bouwt hem om zodat je er Color mee uit de schimmels in de Hardware Legacy kan trekken. Ze hoopt dat het op Tanais ook werkt tegen de Shuragi. En tijdens haar onderzoekingen realiseert ze zich dat de roofschimmel onder de grond in Hardware Legacy waarchijnlijk een ontsnapte alien uit de Zuidelijke poolnaald is. Het alien zand komt daar waarschijnlijk ook vandaan.
De globe van Blob van Titan wordt op transport naar de Zuidpool gesteld en wij gaan naar Bretagne met de geode. Daar staat namelijk op level 100 een alien communicatie apparaat. Wellicht is dat waar we de geode kunnen activeren. Als we op de laagste verdieping aankomen activeren we [Life], [Forces] en [Mind] detectie. Binnen twee meter van de alien computer wordt de geode warm en slaan de [Life] en [Forces] detectoren aan. Condoleeza pakt haar geweer. Een kracht trekt de geode precies naar de holte in de computer.
Opeens staan we in een totaal andere ruimte. Aan één kant zien we een honingraat structuur die aan de gangen van Mollenslijm doet denken, de andere kant is voor ons formaat wezens. We voelen dat we hier 60 seconden hebben om te exploreren. We zien geen levende wezens. Er is uitzicht naar de ruimte. Condoleeza probeert of er kosmische achtergrondstraling waar te nemen valt. Ja, we zijn buiten de event horizon. Helena kijkt uit het raam. we zien een andere sterrenhemel, maar er is wel een zweem van herkenning. We zitten ver van onze Zon, maar niet zo ver dat alle sterrenbeelden veranderd zijn. Gwen gebruikt [Correspondence] om te kijken hoe het hier in elkaar zit. Zij krijgt een visioen van een maan-grote bol met een enorm dikke buitenkant die allerlei kosmische botsingen aankan. Chang loopt de gang in. Die is uitgestorven. Dit deel van het schip wordt momenteel niet gebruikt. Na 60 seconden floepen we terug naar onze eigen lichamen. We zijn nog niet goed genoeg afgestemd op de geode om ons langer dan een minuut te kunnen projecteren.
In ons ontwaakt een latente herinnering dat wij (de alien gevangenen) met deze bol aangevoerd zijn. Gwen gebruikt [Time] om die herinneringen op te halen. Ontiegelijk lang geleden zijn wij hier ingeladen en gevangen gezet. We zijn met de bol naar de Aarde vervoerd. Condoleeza rekent aan de hand van de constellaties die Helena zag, uit waar het schip nu is. 6848 Lichtjaar hiervandaan op weg naar Kepler 31. Ze rekent uit dat et schip reist met 0.83 keer de lichtsnelheid en dat levert een factor 10 tijddilatatie op. Hun tijd gaat tien maal langzamer dan de onze.
Helena verandert zich in Risha voor de volgende overtocht. Condoleeza wordt Claude. Nu hij eenmaal is aangezet, is intentie genoeg om de geode te activeren. Een aantal mollenslijmwezens wacht ons op. We houden Claude tegen, die wil ze namelijk allemaal dood maken.
“We komen in vrede!” roept Risha snel.
“Wie zijn jullie?” klinkt het. Gelukkig, ze hebben een universeel vertaler.
“Wij komen van Aarde. We hebben deze transmitter gevonden.”
“Welkom. Wat willen jullie?”
“Uiteindelijk? Igrot verslaan. Onze planeet ont-Igrotten.”
“Dat is hopeloos. Jullie vallen onder de interstellaire gastvrijheid en mogen van de gastenverblijven gebruik maken.”
We zijn weer op Aarde. De attunement is een probleem dat met een beetje magie wel opgelost kan worden. Dan gaan we weer.
“Wij kennen uw probleem, na een paar keer kunnen jullie een uurtje blijven, dan een dag en uiteindelijk een week van onze tijd. Er zijn aardlingen aan boord, maar we weten eigenlijk niet wat die eten en drinken.”
Risha vraagt naar de dierentuinhouder. Ja die kennen ze wel. Ze zullen hem waarschuwen dat we met hem willen overleggen. “Jullie zijn toch wel onsterfelijk hè?”
“Ja, de onsterfelijkheid is opnieuw uitgevonden.”
Dat stelt de contactpersoon gerust. Ze hebben liever geen dieren aan boord. Hij legt nog even de enige regel aan boord uit: “Geen schade berokkenen. Het schip is sterker dan wie dan ook en zal je straffen.” Hij wijst ons opfris ruimtes en voedselreplicators en neem dan afscheid.
Bij ons volgende bezoek zijn er vier mensen. Een beetje bedremmeld. Ze hadden niet verwacht dat er na al die duizenden jaren nog mensen op aarde zouden leven. Laat staan dat die van hun kant contact zouden opnemen. Ze hadden geen eigen geode en ze wisten niet van Mollenslijm, en dat die er eentje had achtergelaten. We leggen uit wat er in de tussentijd gebeurd is. Als ze horen dat Imhotep dood is, zijn ze verdrietig. Ze vertellen dat ze over een paar maanden aankomen op Kepler 31-E. Dat is een aardachtige bewoonbare planeet. Wij zijn natuurlijk welkom om mee te komen als we een manier vinden om uit het zwarte gat te komen.
“Wij mensen zijn hier peanuts. We weten maar heel weinig. Hoe is het met de Aarde?”
We vertellen over hoe het er nu op Aarde aan toe gaat, en op Tanais. Risha denkt dat deze onsterfelijken nog heel veel kunnen leren van de onsterfelijke white collar eerwaarden. We mogen van hun door de telescoop naar Aarde kijken. Daar is inderdaad helemaal niets te zien. een zwart gat. Het lijkt hun wel fijn om op aarde op bezoek te gaan, maar Chang waarschuwt dat materie en anti-materie elkaar opheffen. Dus dat kan tot nare explosies leiden.
Een laatste inzicht: Alles wat wij doen binnenin het vijfdimensionele wezen dat Igrot is, dat weet hij en dat weten zijn dienaren. maar met de geode kunnen we buiten Igrot komen en wat we daar doen, weet hij niet en daar kan hij geen rekening mee houden. Bij ons volgende bezoek gaat Gwan de structuur van de planetoïde onderzoeken.

3 XP

Tanais – 103

Tanais 103 – 31-03-2016

Met het vliegtuig naar de Zuidpool, we dragen goede pooluitrusting. Claude neemt een Pepsico-robot mee, en voor de dames een Kenco. Het is acht uurtjes vliegen want we nemen onze tijd met de robots. Het is poolnacht, dus donker en de radar geeft geen signaal dat er een naald zou zijn, alleen een klein bobbeltje in de sneeuw. De geigerteller geeft wel veel radioactiviteit aan. Deze naald is ook omgevallen. De naald steekt diagonaal naar beneden het ijs in. We vliegen naar waar we denken dat de ingang onder het ijs ligt. Met [Matter] en [Craftsman needs no tools] maken we een tunnelboormachine. IJs in staal veranderen lukt Gwen en Risha, het bouwen van de machine gebeurt door Claude. Na drie dagen boren zijn we bij de punt. In het midden an de docking port zit een luik zo groot als een ontbijtbordje. Dit lijkt de ‘nette’ ingang, bedoeld voor kleine aliens. Er is waarschijnlijk ergens een grotere ingang voor vracht. Gwen en Risha maken zich klein met [Life – Alter Self] Gwen als liliputter en Risha verandert in Helena als kat. Met [Lock Opening Touch] gaat het deurtje open en de noodverlichting binnen springt aan. De andere kant van de sluis staat ook open. We komen door gladde gangen en leefvertrekken, allemaal superklein. Er is geen boven- of onderkant,De bewoners waren worm-achtig. En er hangt een vreemde geur. Twee etages dieper treffen we een volgend diafragma.
Met [Life-scan] zien we leven, heel zwak, ergens in deze gangen en ver voorbij het diafragma. We gaan op zoek en vinden een wand waarachter het leven zit. Maar we kunnen er niet komen. [Sense Matter] De wanden zijn heel subtiel, electrochemische signalen zouden hier een heleboel kunnen doen, waaronder de wand openen. Maar, we weten niet hoe.
Met [Correspondence] maken we een doorgang vanaf het buitenluik naar het diafragma. Claude steekt zijn hand erdoor en doet de [Lock Opening Touch]. Daarvoorbij is een enorme tunnel die de complete lengte van de naald dorloopt. Ooit een verticale schacht, waar hee ruimtevaartuigen doorheen konden. Aan een zijde is een soort van enorme ritssluiting.
Na een paar pogingen hebben we een [Correspondence-gate] gemaakt waar Chang en Claude doorheen kunnen.
langs de hele wand zijn afgesloten compartimenten. Naar beneden toe worden ze steeds groter. Gevangenissen voor niet-humanoide wezens. Sommige hebben een hogere of lagere druk dan onze wereld. Wat hard vacuüm had moeten zijn is geen vacuüm meer en wat de atmosfeer van een gasreus had moeten zijn is leeggelopen. Wat er in gewoond heeft is doodgegaan. In de schacht vinden we een verhoogde luchtvochtigheid en (met [Life]) een hoge dosis zonium. De ene waar we leven vermoeden, is nog heel zwak. Met [Prime] voegt Risha de eigenschap van Transparantie toe aan de wand (of neemt de ondoorlaatbaarheid voor zichtbaar licht weg. Het is maar hoe je het wilt zien). Het lijkt een waterwereld en het compartiment is niet helemaal gevuld. We zien een gelei-achtig wezen. Risha tikt tegen het raam. De blob wordt wakker en komt op ons af, drukt zich tegen het raam. Er is een aftastend effect in ons hoofd. Claude legt met [Mind] contact. Er is verwondering en vraag. Claude stelt ons voor als mede-gevangenen. “Gevangenen? Ik heb niks gedaan! Ik ben geroofd voor de verzameling! Net als iedereen hier. Mollenslijm / de congiërge heeft ons verzameld als privé dierentuin.” [Judge’s Ear] Het wezen spreekt de waarheid.
“Welke planeet is dit?” vraagt het wezen.
“Aarde,” denkt Claude en zendt het beeld van een afgesloten Aarde.
“Ik kom van Titan. Op Aarde is geen methaanzee,” zegt het sip. Dan begint hij te vertellen: “Ik had lang geleden nog contact met andere compartimenten. Maar alles loopt langzaam leeg. Anderen kwamen uit verre zonnenstelsels. Het ruimteschip vaart langzaam. Het doet geen andere melkwegstelsels aan. De amanuensis/verzamelaar was iets op het schip. Hij is duizenden jaren geleden vertrokken, als allerlaatste van de aliens. Bij de amanuensis is nog een levende edelsteen. Die edelsteen is de bron van het leven. Als je daarbij wilt komen, adviseer ik om met magie kortsluiting te veroorzaken waardoor alles open gaat.”
We spreken met hem af dat we een zwarte diamanten bal voor hem zullen maken gevuld met Titan-methaan waarin hij deze naald kan verlaten en onze wereld kan verkennen.
Risha gaat als kat de gangen van Mollenslijm’s appartement in. Hij piest over de bedieningspanelen en dan jaagt Claude er met [Forces] een stroomstoot doorheen. Door de kortsluiting springt alles open. Het hele systeem is doorgebrand. Maar helaas is ook alle in de muur opgeslagen alien kennis daarmee ontoegankelijk. Risha vindt de levenssteen. Het is een geode, een doorzichtig kristallen kistje dat leeg is van binnen. Het is bedoeld om die leegte te omvatten. Met [Sense Life] voel je een zichzelf vermenigvuldigend patroon er binnenin. Risha neemt het in zijn bek en loopt er mee naar buiten. De anderen komen ook.
We realiseren ons dat deze hele naald met al zijn compartimenten een stamboom van het leven voorstelde, waar dit het zaadje van is, of de wortel. Chang komt met de hypothese dat de poolnaalden een offer zouden kunnen zijn. Een kosmische Wicker Man, met in de noordelijke naald de veroordeelden en in de zuidelijke naald de dierenoffers.

Dan gaan we weer naar Joe Clef. We vertellen: “Onze vakantie was best wel koud en saai. Veel pinguins.” Joe is al snel niet meer geïnteresseerd. Hij laat een villa voor ons bouwen in Plymouth. Als de bouwrobots klaar zijn, laten wij ze een bathyscaafbol voor de titan-blob printen. Met [Life 4] doet Risha onderzoek naar de geode. Het patroon van leven daarin is deel van iets veel groters e dat bevindt zich niet op Aarde. Claude bekijkt het met [Color]: dit is zonder meer ook in 5D een leegte. Een link met de aliens buiten Igrot. Hij vraagt zich af of dit het haakje is aan een hengel? Met [Correspondence] bekijken we waar het heengaat. Vèr voorbij ons coördinatenstelsel, buiten de event-horizon. Risha kijkt met [Prime] wat voor patroon dit is. Hij vindt het patroon [met 10 successen!] terug in een computersysteem van vóór 2242, in research over de Big Bang. Dit patroon ìs de achtergrondsignatuur van het universum. En er zit nog meer aan vast. Er is meer onderzoek nodig. Gwan wil met [Time] naar de poolnaald voordat die viel. Maar dat is te lang geleden.

Tip: nalezen over de Big Bang

3 XP en de grens voor dingen leren zonder leermeester gaat van niveau 3 naar niveau 4. We worden ons langzaam steeds meer bewust van onze onsterfelijke oorsprong.

Tanais – 102

We zijn met Ymaïl aangekomen op het hoofdeiland van Spitsbergen. Het is middag. Hij maakt een vuurtje, op de neanderthaler-manier met een stukje mangaandioxide. Hij is superhandig en heeft door eugenetische manipulatie veel eigenschappen boven de 5. Hij is heel nieuwsgierig naar ons. Tijdens het eten zegt hij: “Vroeger was hier ook een centrum. Maar ik zie geen white collars hier.”
Hij leidt ons naar waar het centrum was. Na 300 meter komen we bij een onopvallende grot. Binnen vinden we de gebruikelijke grotschilderingen op zorgvuldig nagemaakte rotsmuren. “Vooral de jongeren, pubers tot een jaar of veertig, vinden het leuk om dit soort schilderingen te maken.”
Het is hier uitgestorven, maar niet als gevolg van een aanval. Condoleeza zoekt geheime gangen, maar vindt niets. Wel veel sporen van mensen die geëvacueerd zijn. Er zijn blote en geschoeide voeten. De schoenen zijn van de technici. “We hadden hier geen moeders,” zegt Ymaïl, “wel veel technici. Misschien waren er nog een paar van ons hier. Het was een regionaal ondersteuningscentrum.”
Desgevraagd legt hij uit dat de Moeders oude White Collars zijn van boven de 80. Die blijven permanent in Unbreathing. Zij zijn de echte bewaarders van de kennis.
Gwen kijkt met [Time] naar het moment van ontruiming en ziet 15 mannen en vrouwen. Dertien technici kijken nogal bezorgd, de twee à drie white collars lijken het een spannend avontuur te vinden. Ze gaan naar een haventje en vertrekken in een hightech bootje.
Verderop de grot in komen we in een soort universiteitsgebouw met Mijnbouw als specialisme. We vinden ‘hamsterballen’ waar je je gedachten kunt ordenen op virtual papier. Zo kun je supergaaf onderzoek doen! Voor ons is dit een soort thuiskomen, dit is net zo’n onderzoeksomgeving als waar wij voor ons ontslag werkten. Condoleeza klimt in zo’n bol. Er werden hier ijsboringen onderzocht door een geologisch historisch team. Ze zijn plotseling vertrokken na een alarm.
Ymaïl legt uit dat de technici met oog en oor in de gaten werden gehouden, de white collars vertrouwen op hun superieure zintuigen, niet op techniek.
Elaine kruipt ook in een hamsterbol. Ze gaat haar inzichten over Igrot, de Mudmen, het Tempestmonster etc. ordenen. De Mudmen lijken de eeuwige tegenstanders van de White Collars en de Bubbelmen zijn gecreëerd om hen te beschermen. En dat het vijfdimensionele wezens zijn. Wij zien een wolk bubbels, maar in 5D is het één wezentje. De bubbels zijn de plekken waar ze door onze tijdruimte heen steken. Het lijkt er ook op dat de White Collars dit niet weten.
Ook van Igrot weten de White Collars niets. Over de twee werelden vindt ze dat de bubbel van Archet in de archieven beschreven staat in de categorie ‘niet verklaarde krachten’. Er is een vaag besef dat dit iets met de witte en zwarte bronnen te maken heeft. Over onze eigen research is niets te vinden. Onze onderzoeksgegevens zijn gewist. Helena vraagt of ze de plek kan vinden die overeenkomt met de voormalige draaikolk van Melek-Qart. Maar er zijn geen andere anomalieën te vinden.
Ymaïl heeft een fakkel. Maar wij gebruiken lampen en die beginnen opeens te storen. Dit heeft de signatuur van Mudmen electromagnetische storing.

We gaan naar buiten. Het is zomer en de middernachtszon staat laag aan de hemel. Een olieachtige substantie kruipt omhoog langs het strand, zo ver als we kunnen zien. De stroming van de Tempest is iets toegenomen, we kunnen het zien kolken om het eilandje met de witte bron. We gaan naar hogere grond. Met [Entropie en Prime] maken we een beschermende bol om ons heen. De modder stroomt het complex in waar we net uitkwamen. Goed dat we daar niet gebleven zijn!
Op de berg hebben we een prachtig uitzicht op een zilverkleurige donut waar water uit het midden wegtrekt. Kongsøja begint te verkruimelen in de lege ruimte die daar ontstaat. Na een half uur is er een soort vacuüm met een witte bol waar de witte bron zat. “Daar is de muil!” roept Ymaïl.
De witte bron lijkt te veranderen in een bierblik-vormig monster met allemaal zuignappen en een grote zwarte muil aan de voorkant waar een toon uitkomt. Volgens Ymail is dit een andere toon dan bij de vorige aanval. Het wezen breekt af van waar het aan vast zat. Condoleeza probeert met [Forces en Correspondence] de geluidstrillingen op te laten houden, maar dat lukt niet.
Op 10 kilometer afstand cirkelen figuren op de rand van de donut. Ze zijn net tevoorschijn gekomen en lijken last te hebben van wat Condo doet. Helena maakt haar ogen scherper [Life] en ziet een soort Ter Land, ter Zee en in de Lucht: de mannetjes hebben allerlei verschillende éénpersoons voertuigjes: duikbootjes, surfplanken, vliegtuigen, et cetera. Ze lijken te worden aangetrokken door het geluid. Met de Tanaïs-herinneringen herkent ze dat dit githyanki-mensen zijn zoals Gnumpathi de wereldenreiziger. Met [Forces] maken we een lucht-lens waarmee de rest het ook kan zien.
De Githyanki lijken met elkaar te strijden, het worden er steeds minder. Het monster stoot nog steeds een sirene-achtig geluid uit. Op de plek van het eiland ontstaat een soort 5D gat in de realiteit met Tempest eromheen en de muil in het midden. Ze proberen allemaal het beest te bereiken, als enige. Gwen zegt: “Een soort paringsritueel!” Misschien is de muil een eicel van igrot en zijn de mannetjes de zaadcellen?
Met [Color] stappen we ‘opzij’ richting iets meer naar Groen. Condo heeft er een beetje moeite mee, het lukt haar pas bij de tweede poging. We komen op een rustige plek. De Mudmen en de Tempest zijn weg. We zien dat één van de mannen afgaat op het wezen. Hier zien we dat de zuignappen een verzameling zwarte bronnen zijn. De muil van het wezen is niet hier. Elaine begrijpt dat al die zwarte bronnen op dezelfde tentakel zitten. Zwarte en witte bronnen zijn clusters die op een beperkt aantal tentakels van Igrot zitten. Dit beest is een tentakel die is losgekomen van Igrot. En of het een zwarte of een witte bron is, hangt af van welke frequentie je het mee waarneemt, zoiets als links- of rechtsdraaiend wat in 5D betekenisloos is. De plane-travellers zijn in alle dimensies zichzelf.
Wij kunnen met ons begripsniveau van [Color 2] wel van de ene wereld naar de andere, maar nog niet bewegen in zo’n plane. Daarvoor is [Color 3] nodig. Terwijl we zo filosoferen wordt de laatste mededinger uitgeschakeld. De overgebleven Gith gaat nu naar het monster. Het is zo’n 50 km bij ons vandaan. We gaan voorzichtig verder naar Groen en door te proberen, leren we [Color niveau 3]. We komen nog een heel eind van het wezen vandaan op een andere frequentie. Het mannetje kijkt heel blij en staat op het punt zijn ‘trofee’ in ontvangst te nemen. Bij de derde poging zijn we dichtbij genoeg om goed te zien wat er gebeurt: het mannetje en het monster versmelten. Er is een grote lichtflits. Het zonium in ons stelt ons veilig. Heel ver weg zien we een sterrenhemel en dan vallen we in de dichtstbijzijnde stabiele realiteit.
We bevinden ons in een toendra landschap, in ons technocratenlichaam. Maar we zitten op Tanaïs! Condo probeert een [Forces] effect, maar dat lukt niet. Elaine probeert het ook, en haar lukt het wel. Dan probeert ze de Khatars van Chang uit Elsewhere te halen. Dat lukt ook, maar door dat te doen, verandert ze in Chang. Met een Mage-effect verandet hij weer in Elaine, de Khatar verdwijnt weer.
Helena probeert weer terug te keren naar de Aarde [Color + Willpower] en verschijnt naast een heel verbaasde Ymaïl. “Zag je dat?” vraagt die, “Er verscheen een gat in de ruimte!” Hij zag de sterren erdoorheen, en het waren niet de sterren van hier.
De Tempest en de specters zijn weg. De nanozandkorrels druipen terug het zeewater in, het mudmen-leven is er uit. Het eiland Kongsøja is weg.

Ymaïl doet voor hoe we een curragh kunnen maken. Helena leert Survival van hem. Terwijl we bezig zijn schepen te maken, verlangzamen we. Het witte water raakt uitgewerkt. Ymaïl krijgt afkickverschijnselen. Na drie dagen hebben we ieder een eigen bootje. En dan varen we naar Noorwegen. Met hobbitmagie gaat het best snel. Onderweg raapt Ymaïl de moed bijeen om ons iets zeggen.
“Ik heb jullie iets te zeggen, ik hoop dat jullie dit niet verkeerd opvatten. Ik weet wat jullie zijn. Jullie vallen zo op omdat jullie de vuilnismannen zijn van de Dark Side. Aaseters en probleemoplossers. We hebben jullie wel nodig! Dat is de deal die we allemaal met elkaar hebben.”
We komen aan bij wat ooit Hammerfest was. Een rotsige toendra. “We zijn een beetje uit de richting,” zegt Ymaïl, “de dichtstbijzijnde basis ligt meer naar het Zuiden langs de kust. Ik kan mezelf verder wel redden. Kan ik jullie ergens mee helpen?” Helena wisselt bloed met hem uit, om eventueel later contact op te kunnen nemen.
Het oproepen van een Azure Chariot mislukt. dan bellen we Joe Clef maar. Hij arriveert na 45 minuten in een klein helicoptertje en neemt ons mee terug naar Plymouth. Daar is de debriefing. We vertellen dat er een grote aanval was van Mudmen. Als ‘buit’ hebben we een contact bij de white collars. Joe zegt dat het inderdaad hun regel is dat we moeten opvallen als vuilnismannen. We houden een weekje rust en daarna gaan we naar de poolnaald.

3 XP en Color 3

Tanais 101

We blijken heel wat gemiste berichtjes te hebben van Joe Clef. De meest recente, en meest dringende, is van drie weken terug. “Waar zijn jullie? Ik heb jullie assistentie dringend nodig!” We sturen bericht dat we weer terug zijn en hij reageert meteen: “Waar zijn jullie GVD al die tijd geweest en waarom reageren jullie niet?” We worden binnen twee uur verwacht. We liegen met ons eigen vehikel naar Plymouth.
Clef kijkt toch een beetje gefrustreerd. Hij wil graag een open verbinding met ons, dat we niet weer zo lang onbereikbaar zijn. Helena vertelt dat we naar de Poolnaald zijn geweest, maar in een andere dimensie waar de tijd anders loopt. Hij wil wel eens mee. Maar nu heeft hij iets belangrijkers: de White Collars hebben een probleem. Een van hun basissen is verdwenen. En dat kan een kans voor ons zijn. Wellicht valt er wat te scavengen. En sowieso is het nuttig om hun zwakke plekken te weten. Bij Svalbart / Spistbergen is een Avanki basis op twee kleine eilandjes, Kongs Øia.  “Neem koude-uitrusting mee! Het is juli, maar daar is het maar een paar graden boven nul. Tot ziens!”
We slaan goede winterspullen in en gaan met de sub naar het poolgebied. Gwen pakt een paar goede geweren mee.
Vier uur later zijn we er bijna. We varen via de bodem. Op 50 km afstand beginnen de instrumenten raar uit te slaan. Ze geven aan dat er over nog 10 km interferentie is. Daar voorbij lijkt de zee op te houden. Als we er bijna zijn, zien we niks bijzonders door de patrijspoorten, maar de apparatuur is op tilt geslagen. [Sense Color: hier is Tempest in plaats van zee.] We stijgen op. Op 20 m diepte verschijnt de zee weer op onze metertjes. We varen voorzichtig verder. Er staat een heel sterke stroming haaks op de eilandjes. De een na de ander begeven al onze instrumenten het in de electromagnetische chaos. Met [Matter] maakt Helena een gouden balletje vast aan het schip, zodat ze met [Correspondence] weet waar het schip heengaat. Dan trekken we onze duikpakken aan, stoppen de uitrusting die we mee willen nemen in een rubberbootje en gaan van boord. Condoleeza blijft achter om te repareren wat er te repareren valt.
Het is even pittig zwemmen want er staat een sterke stroming rondom de twee eilandjes. Dan komen we aan op een rotsig strandje vol met zomerbloemen. Verderop zien we lage bergen met ijskappen. Als we het hoofdeiland verkennen zien we de restanten van een tsunami. Her en der liggen restanten van kapotte high-tech, vermengd met steentijd spullen. Er zijn geen menselijke resten. Het eiland lijkt in de steek gelaten te zijn.
Het water is tot heel hoog gekomen. Er zijn grotopeningen, maar die zijn allemaal ondergelopen geweest. We gaan er eens kijken. Ze beginnen als een natuurlijk grottenstelsel met stookplaatsen, slaapplaatsen van dierenhuiden en grotschilderingen, maar achterin vinden we stalen muren. Daar is nog het een en ander heel gebleven. maar het openingsmechanisme van de wand is helemaal kapot. Elaine denkt dat we het met [Matter en Forces] wel weer aan de praat moeten kunnen krijgen. Een hele dikke deur in de rotswand schuift knersend een handbreedte open en dan begeeft het mechanisme het definitief. Er ontsnapt een edelgas en onze lichamen springen instinctief over op Unbreathing. Maar het gaat minder gemakkelijk dan vroeger. Gwen maakt de opening met [Matter] groot genoeg om onszelf er doorheen te persen. De ruimte er achter is gevuld met edelgas, alleen door unbreathers te betreden. Hier is een ontvangstzaaltje, een omkleedruimte met een kapstok, en daarachter is een kronkelgang verder de (nep)rots in omlaag. Gwen en Elaine kunnen hun unbreathing met [Entropie] rekken, Helena probeert het met [Life], maar dat gaat minder goed. De gang heeft fraaie rotstekeningen van de jacht op allerlei diersoorten. Het lijkt een religieuze plek te zijn.
Uiteindelijk komen we aan in een ronde kamer met een fontein van wit bruisend water. De afbeeldingen in deze zaal geven aan dat dit de bron van unbreathing is. Krijgers vangen kleine beesten, dan krijgen ze van dit water te drinken en daarna kunnen ze grotere en gevaarlijkere dieren vangen. Het lijkt een inwijdingszaaltje. Met [Time] kijkt Gwen hoe het er vroeger aan toe ging. rie weken geleden was er hier een drietal mannen met bodypaint. Ze krijgen een blik in de ogen alsof ze gehypnotiseerd zijn en rennen naar buiten. Ze kijkt wat verder terug in de tijd en vindt een inwijdingsceremonie. Een paar jonge stamleden krijgen een slokje water en er wordt wat over ze heen gegoten. Daarna rennen ze met zeer hoge snelheid. De bron is [Color] maar anders dan de Tempest, haar signatuur is het tegenovergestelde van een Zwarte Bron. Helena neemt een slok van de bron. Haar unbreathing vermogen is in één klap hersteld. Gwen en Elaine doen het ook. We hebben tijd extra. Er kan opeens een heleboel gedaan worden in één seconde.
We gaan terug naar het strand. Gwen bekijkt met [Time] wat er is gebeurd. Net onder de getijdegrens woonden bubbelmensen. Die werden aangevallen door Mudmen uit de diepte. Nadat de bubbelmensen verslagen waren kwam er een soort sirenenzang die alle mensen naar buiten riep. De draaikolk versnelde en werd een tsunami. Het was een welgerichte aanval, alle white collars zijn de diepte in verdwenen. Gwen ziet een grote zwarte muil in de Tempest, waar de mensen door worden verzwolgen. We herinneren ons dat de bubbelmensen bi Ierland vertelden dat ze een schepping van de white collars waren en dat die groep ontsnapt waren. En de electromagnetische interferentie kennen we ook al van de Mudmen bij Ierland.
We zwemmen naar onze duikboot. We zijn ontzettend snel en het niet-ademen kost helemaal geen moeite. Er komt een bubbelwezen aan. Helemaal ontredderd zegt het via [Mindlink]: “Sorry meesters, het is nooit zo bedoeld!”
“Waar zijn de andere white collars?” vragen we.
“Die zijn door de Tempest verzwolgen. De grote muil heeft ze opgeslokt. Door de kieuwen kwam het water weer naar buiten, maar de meesters zijn mee de diepte ingevoerd. De mudmen zijn tegen ons in opstand gekomen. Zij kunnen wel de Tempest in, wij niet. Het was op de meesters aan het jagen, kinderspel! En dat kon zo gemakkelijk omdat de mudmen ons hadden uitgeschakeld.”
De mudmen zijn inmiddels weg. Elaine haalt het beeld van de muil weer naar boven. Het is een organisch Tempest-monster. We gaan die kant op om een kijkje te nemen. De Tempest is koud en naar. Het zuigt het leven uit ons.
{Na 3 health-levels slaat er een reflex aan en we floepen de Tempest uit, de 5e dimensie in! We ‘zien’ de Tempest van buitenaf door de leegte van de vijfde dimensie – een frequentie die de twee werelden verbindt en wij zitten daar nu naast in de leegte van de 5e dimensie. De Witte Bron zien we hier als een tentakel die de verte in verdwijnt. (We kunnen niet zo heel ver kijken.) De Witte Bron is ook Igrot, maar een ander ‘orgaan’ dan de Zwarte Bronnen. Door ons met [Color-magie] op geel-groen te concentreren, komen we weer terug in onze realiteit.}
We bedenken ons dat we niet terug de Tempest in willen, datgene wat de white collars op heeft gegeten, zal ze nu na drie weken wel verteerd hebben. Blijft de vraag wat ze heeft aangevallen en waarom. De hypersnelheid zal nog wel een weekje aanhouden. Helena gaat nog even terug om een veldfles met wit water te vullen. De andere twee zien op het eiland een snelle gestalte. Er leeft nog iemand. Die komt vorzichtig met zijn speer tevoorschijn.
“Wie zijn jullie? Komen jullie poolshoogte nemen? Jullie zijn in overtreding, ik vind het vervelend om te zeggen.”
We raken met hem in gesprek.
“Dat bronwater kun je niet meenemen. Dat is verboden. Jullie zijn geen echte white collars, anders had je de heilige bron niet ontwijd.”
Hij weet dat er zwarte bronnen bestaan. “Zwarte bronnen zijn voor ons volledig taboe; totaal off-limit. De witte bronnen zijn reine plekken en ook Color willen we niets mee te maken hebben.”
Hij had verwacht hier dood te gaan. Dat we hem afmaken, dat lijkt hem wel een goed idee of hiervandaan meenemen, als getuige. Maar zomaar redden, nee dat hoort niet. White collars redden elkaar niet. Hij wil op heroïsche wijze aan zijn stam kunnen vertellen wat er gebeurt is. Hij wil ons vertellen hoe gewone white collars zich horen te gedragen. Bijvoorbeeld: het geweer van Gwen is het ultieme bewijs dat we ‘maar’ technici zijn. In alle eerlijkheid zegt hij dat hij zelden zulke slechte namaak gezien heeft als ons. “Alsof je bedoeld bent om op te vallen.”
Op ijsbeerjacht. Hij is uitermate behendig en kundig. Terwijl wij het dier villen en uitbenen, maakt hij vuur. Onder het genot van verse berenbout stelt hij zich voor: “Ymail.” Wij noemen onze white collar identiteiten. Hij kan ons helpen.
Ymail vertelt dat Tempest een vervelende bijkomstigheid is van de witte bronnen. Wij vertellen over onze research en hoe we zijn ontslagen. Hij vindt dat geen grond voor ontslag en zou het zelf anders hebben aangepakt.
Hij vertelt dat er een essentieel verschil is tussen de kern van de white collars, die gespecialiseerd zijn in essentiële overlevingsvaardigheden en mondelinge overlevensvaardigheden, en de buitencirkel van niet-essentiële technici, unbreathing en de wereld besturen. “Na de ineenstorting waren wij, de ‘primitieve’ mensen, de enigen die zonder technologie bleken te kunnen  overleven. Met de witte bronnen en onze natuurlijke vaardigheden hebben we de ‘beschaving’ gered en nu besturen we de wereld met de white collar technici als tussenschakel. Maar feitelijk willen wij gewoon leven zoals we altijd al hebben geleefd en zelfstandig zijn. Wij kunnen overleven in de meest woeste omgeving en daar zijn we trots op.”
Na een tijdje merkt hij op: “Er hangt een soort zwarte bron-waas om jullie heen, als een vieze geur. We weten dat er Color gebruikt wordt, maar dat gaat gewoon niet samen met ons gebruik van de witte bronnen. En het werkt op mij ontwrichtend. Met unbreathing halen we de dood uit ons leven. Maar Color en de zwarte bronnen halen het leven uit de mensen. Ook jullie contact met een zwarte bron zal langzaam weg slijten. Maar het is heel raar dat jullie zowel de witte als de zwarte bronnen kunnen verdragen. Dat kan ik niet.”
Ymail stelt voor om naar Svalbart te gaan. Dit is quarantainegebied geworden. De mudmen zijn een plaag aan het worden. De zandkristallen zijn zich aan het vermenigvuldigen. Ze zijn getraceerd naar de Zuidelijke poolnaald en het zand heeft zich van daaruit verspreid. We gaan slapen en zwemmen de volgende dag naar Svalbart. Helena geeft de veldfles wit water aan Condoleeza te drinken. Onderweg vertelt Ymail verder. Door een gericht fok-programma zijn de white collars fysiek extreem goed geworden. De witte bonnen zijn natuurlijke krachtplekken en ze worden heilig gevonden. Hij weet niet waarom het Tempestmonster op white collar mensen joeg. Witte bronnen trekken Tempest aan. Zwarte bronnen leiden tot de slijmziekte. Dat is een kwaal waarbij mensen eerst kleur kwijtraken en dan in zwart slijm veranderen. Die ziekte kennen we, want hij trad bij de komst van Igrot al op en die ziekte was de aanleiding tot alle ellende. Waarschijnlijk is dat nu ook aan het gebeuren op Tanais met de aanhangers van Eenoog.
De technologische branch waar wij werkten voordat we ontslagen werden, is de interface tussen de white collars en de blue collars.
3 xp

Tanais 100

Tanais 100 – 21-01-2016
We zijn bij het uiteinde van de poolnaald. Er is maar één ingang: de Mond, dat is het smalste punt, de top van de naald. Imhotep en Chappie stappen samen met ons uit. We voelen de radioactiviteit in onze botten. Imhotep merkt op dat hij hier al duizenden jaren niet meer is geweest. De naald is in die tijd verder verschoven en de Mond ligt nu onder water. Vanaf dit punt hebben we nog 20 uur totdat de shuttle terugvliegt naar de andere wereld.
Voor Chappie is het een heel onverwachte wending dat hij ons niet mag ‘juicen’, maar Imhotep probeert ons gerust te stellen: “Chappie weet dat ik de baas ben en ik heb hem er van overtuigd jullie een tijdje te observeren. Jullie ogen zullen hier open gaan.” Claude ziet dat hij de waarheid spreekt.
Met hobbit-watermagie duwt hij het water weg zodat de Mond vrijkomt. Daar zit een lens van zwart water. Als hij het zeewater niet had weggeduwd maar waren gaan zwemmen, waren we in  een zwarte bron terecht gekomen. “Die was er de vorige keer nog niet,” zegt Imhotep. De zwarte bron is bolvormig, want het is een intrusie van een vijfdimensionele tentakel in een driedimensionale wereld. “Is er nog een andere weg naar binnen?” vraagt Risha. “Nee, dit is alien technologie. Er is geen enkele andere manier om in of uit deze gevangenis te komen.” Dus na enig nadenken gebruiken we nog meer hobbitmagie, water van Claude en wind van Chang en Risha, en daarmee boren we een tunneltje door het zwarte water naar de andere kant. Even rennen en dan zijn we binnen.
Het is heel stil en donker. We zetten onze kaste-tekens aan en in dat licht zien we dat we in een hangar zijn aanbeland. We lopen op de gekromde wand. De vloer met vliegmachines staat rechtop. Het is allemaal van aardse makelij. In een zijmuur vinden we een sluis. Met spiderclimb kunnen we er makkelijk bij komen. De elektriciteit is uitgevallen, maar Risha doet er een puntje essence in en met de Lock Opening Touch overtuigt hij het systeem dat we geautoriseerd zijn. Van hier gaat een grote trap naar de lager gelegen verdieping. Hier kunnen veel mensen tegelijk overheen. We komen uit in een kantine en ontspanningsruimte. Hier vraagt Risha aan Imhotep hoe het zat met al die levels die er in de oude tijd waren. Imhotep vertelt dat de gewone mensen niets afwisten van Immortals. De vijf grote corporaties hadden hier ieder een vestiging. Dat stelden niets voor, maar het was belangrijk dat iedereen dacht dat zíj de poolnaalden hadden gebouwd. “Maar ik zeg verder helemaal niks meer, want Chappie moet zich een mening over jullie vormen.”
We gaan nog een verdieping naar beneden. Hier lopen vanaf een centraal plein straalvormig vijf gangen naar vijf vleugels, één voor iedere corporatie. Claude gaat op zoek naar geheime passages en denkt dat de sleutel wel eens in het computersysteem zou kunnen zitten. We beginnen in de Bickles vleugel. Risha hackt de computer met Speed the Wheels en de computerkennis die hij zich herinnert van zijn alter-ego Helena. Het blijkt dat Bickles de poolnaalden gebruikte om te zoeken naar buitenaardse beschavingen. Hij voert onze namen uit de tijd van de Witte Stad in en heeft meteen succes! “De Generaal” en de andere namen zijn prominent aanwezig. We vinden dat onze eerdere incarnaties tot een klasse wezens behoorden waar witte ballen in neerdaalden. Daardoor zijn we van gewone mensen in speciale wezens veranderd met bijzondere krachten. De term “Hedge Wizards” wordt gebruikt. We zijn op allerlei manieren onderzocht, zonder ons medeweten, maar Bickles’ onderzoekers hebben niet begrepen wat er precies gebeurd is. Er waren er uiteindelijk 4 à 500  maar wij waren de eersten.
De vijf bedrijven hebben ieder een eigen computersysteem. De volgende gang is van Bingo Inc. De geloofden niet in aliens. Ook hier vinden wij onze vorige levens.
Er waren aanwijzingen dat wij zouden kunnen helpen met een oplossing voor het Igrot-probleem. Onze psychische vermogens namen toe in de tijd. Uit pure wanhoop is besloten om ons uit te nodigen om ons licht er op te laten schijnen en daarvoor was de fake-prijsvraag uitgeschreven. Claude vraagt of we met onze oude identiteit kunnen inloggen. Dat kan, maar die hebben heel weinig rechten. Risha heeft met zijn nagemaakte level 100 account toegang tot alles, dus hij logt snel daar weer mee in. Hij leest dat ons gedrag wees op ernstige psychische verwondingen. De Generaal is een fantasie uniform gaan dragen en gedroeg zich als goeroe. Claude’s eerdere incarnatie is in illegale organen gaan handelen. Gwan’s eerdere incarnatie werd angstig en kinderlijk afhankelijk. Het zoontje van een rijke Indiase zakenmogul, die later Risha zou worden, heeft nog de minste gedragsafwijkingen. Hij wordt beschreven als “de meest betrouwbare.” Er werd voor ons type een aparte DSM-diagnose opgesteld, iets over herstel van een diepe psychische verwonding. Het indalen van de witte bollen was nogal traumatisch. In de files ontdekken we dat er vier of vijf types waren, waar we de solars, abyssals, lunars en siderials in herkennen en aanwijzingen dat er mogelijk nog een vijfde groep van dragon blooded was. De verschillende types hadden net andere signaturen bollen die in hun indaalden.
De menselijke resten die hier lagen zijn allang tot stof vergaan. Als volgende gaan we naar Streffer. Uit hun files kunnen we opmaken dat deze industrie niets zag in de hele operatie met de poolnaalden. Ze probeerden het project gesloten te krijgen, maar gebruikten het intussen wel voor propaganda.
In de Volker-Werner vleugel gaan we weer het systeem in. We vinden geen informatie over onszelf. Maar de interne security afdeling heeft ontdekt dat er interferenties zijn geweest in het systeem. Onbekenden zijn door deze vleugel heen gekomen en dieper de naald ingegaan. De illegale indringers hebben hun sporen steeds zeer zorgvuldig uitgewist. Als Risha inlogt met een Immortal account, dan gaat er een grote poort open in de wand.
We kijken nog snel even in de laatste gang. Het Grotius instituut blijkt ons grondig biologisch te hebben onderzocht. Bij ons en bij iedereen die door een lichtbol is geraakt is de zoniumstructuur ernstig verstoord. In plaats van een kleine en vlak verdeelde hoeveelheid, hebben wij een sterk fluctuerend zonium patroon, soms te weinig en op andere punten veel te veel. Ze hebben geen verklaring gevonden.
Terug naar de poort. Nu komen we bij de Immortal ontvangsthal. Het is kleinschaliger en veel luxueuzer, Eigelijk één grote geldverspilling. Er zijn vele lagen met de meest vreemde hobbykamers. Maar er zijn ook aanwijzingen dat hier vrijwel nooit iemand kwam. Ook hier is een computersysteem aanwezig. Claude probeert het te hacken en vindt de doorgang naar de gevangenis. Die bestaat uit zichzelf in stand houdende ecodomes, een gevangenis voor onsterfelijke veroordeelden. We vinden ook alle contracten met de alien beschavingen en een verslag van de manier waarop de geleerden van Aarde voor de gek gehouden werden. Over ons is niets te vinden. Deze wereld interesseerde de immortals niet meer.
Vanaf nu hebben we nog 13 uur voordat de shuttle terugkeert.
Omdat Expulsion te vroeg kwam, zijn waarschijnlijk niet alle alien gevangenen gejuiced. (In het systeem staat overigens niets over ‘juicen’.) Claude doet het camerasysteem aan. Er zijn nog tien ecodomes waar levende aliens in zitten. De rest is leeg. Imhotep is ongerust. Chappie wil weten hoe de aliens op ons reageren. Claude denkt er over om de aliens te helpen ontsnappen, of in ieder geval met ze te gaan praten. Hij doet de deur open.
Op dat moment valt alle stroom uit. Onze kastetekens gaan uit. Er komt een koude wind uit de opening die gifgas in de kamer blaast. Gwan en Risha gaan neer. Claude is half bewustelos, en Chang blijft bij bewustzijn, maar raakt geparalyseerd. Chappie brandt door en en Imhotep valt dood neer. In razend tempo komen de aliens naar buiten. In ons zijn ze niet geïnteresseerd, maar ze rennen meteen door naar de uitgang. Claude hoopt dat ze Igrot inrennen.
Na een half uur is het gifgas uitgewerkt. Het was speciaal ontworpen om Chappie en Imhotep te vernietigen, maar niet per sé dodelijk voor anderen. Minstens één alien hield onzichtbaar de wacht bij de deur. Blijkbaar zijn ze hun ecodomes ontsnapt, maar kon deze deur alleen van buitenaf worden geopend. Chappie is helemaal doorgebrand, ook de speciale onderdelen zijn niet meer te redden. En Imhotep is dood. Risha wil weten wat deze aliens zoal hebben misdaan, dus we gaan eens kijken bij de ecodomes. Misschien is er nog eentje achtergebleven. We ontdekken dat de gevangenen het systeem hebben gehackt. Ze hebben een val opgesteld voor Imhotep en die is na vele duizenden jaren eindelijk afgegaan. We ontdekken dat in de Noordpoolnaald de aardse types zaten opgesloten en in de Zuidpoolnaald de niet-aardse. Er blijken twee soorten immortals te bestaan: de Inferior is ontzettend moeilijk dood te maken, maar als ze eenmaal dood zijn, dan blijven ze dat ook. Maar de Superior-types doen aan metempsychose. Ze reïncarneren. En het Juice, dat is hetzelfde als zonium.
Het juicen begon vlak nadat Chappie en Imhotep achterbleven na het vertrek van de Immortals. Twee-en-een-half jaar voor Expulsion, pal nadat de eerste aliens gejuiced waren, verschenen de eerste witte bollen. Op dat moment heeft Imhotep de link niet gelegd. Wij zijn de reïncarnaties van gejuice-de Superieure aliens! Door het juicen is hun ziel en persoonlijkheid zonium geworden. Maar er is toch iets van hun Essence in ons overgegaan.
In het midden vinden we de Juicing Chamber. Die is best eng. Er liggen balen alien pulp. Die voorraad is aangebroken om de ecodomes actief te houden in de millennia tussen Expulsion en nu.  Een paar van ons vinden de pulp van hun eerdere lichaam. Er zijn ook ecodomes die we individueel herkennen. Als we de beschrijvingen van de misdrijven lezen, ontdekken we dat het systeem erg bureaucratisch is. Er is geen genade voor een onsterfelijke. Als je aan de verkeerde kant van de wet terecht komt, dan kom je hier. Dus sommigen zaten hier voor het stelen van een appel, anderen voor massamoord. Chang realisert zich opeens dat De Generaal, zijn Witte Stad alter ego, op de knop heeft gedrukt omdat hij begreep dat anders, als Expulsion gelukt was, niet allen zijn anima en animus de twee delen van zijn ziel, voor altijd gescheiden zouden zijn geweest, maar die van iedereen. Zowel de aliens als de gewone mensen. Dit was meer dan alleen zelfbehoud!
Voor zo ver we kunnen nagaan zijn er 10 tot 15 aliens ontsnapt. Iedereen die er nog was. Sommigen kunnen zich  onzichtbaar maken. Gwan scry’t en ziet geen enkele alien. Dat betekent dat ze òf in de Zwarte Bron òf de wereld in verdwenen zijn.
Alle Awakened, zowel in Tanais als in de technologie wereld zijn eigenlijk veroordeelde alien misdadigers. [ Wij mogen zelf bedenken welke ecodome / thuiswereld en misdaad onze aliens hebben. ]
In deze indeling zijn de menselijke onsterfelijken van het Inferior type. Daarom kon Imhotep ook sterven aan dit gif. Het lijkt er op dat Chappie en Inhotep zich niet bewust waren van het verschil tussen Superior en Inferior toen ze gingen juicen. Risha stelt voor om de ziel en het lichaam van Imhotep door de necromancer weer te laten bijeenvoegen, want hij is van mening dat we zijn advies nog steeds nodig hebben. Dus vliegen we naar de sorcerors met het lijk in de kofferbak. Claude zegt tegen de necromancer: “We hebben een spoedklus.” “Goed, leuk, Ik wek hem weer tot leven en bind hem aan mij.”
We zijn uiteindelijk op tijd terug in Zuid Afrika. Het is nu 48 weken na ons vertrek. Chappie is inderdaad totaal doorgebrand en ook met technologie niet meer te repareren. Helena haalt haar kleurmantel er vanaf. Met wat we nu weten over aliens bedenken we dat er met de aliens een parasiet is meegekomen: alien sand, dat in grote hoeveelheden sentient kan worden. Het ruimte-equivalent van scheepsratten. En dat zand kan tot lichaam dienen van tempest-geesten.
Met de kennis van deze wereld kunnen we shuttle omprogrammeren naar ons huis, naar de basis onder Ierland en een paar andere lokaties. Dan maken we een prioriteitenlijstje.
1. Naar Joe Clef
2. Naar de Hardware Legacy
3. Naar de Zuidelijke poolnaald.
7 XP !

Tanais 99

We overleggen. Zou het slim zijn om de ervaren spelers, Pjotr of Milander, in te schakelen? De dealers in de strandhut zijn een front voor de “draak” die we zagen. Elaine stelt voor om hem Smaug te noemen. En het is een magic-user, want hij kon ons zien. De grijze plekken zitten op generieke gebieden: strand, woestijn en dergelijke, waar het niet opvalt dat er een gat in het spel zit.
Terwijl we praten blinkt er een groot scherm aan. Greg vraagt hoe het gaat en hij nodigt ons uit om dit te bespreken tijdens de maaltijd. Er is al een shuttle-tje gestuurd, dus even later zitten we daar aan tafel te praten. MRA is achtergebleven, maandeijks onderhoud of zoiets. We doen verslag van onze vorderingen. Greg zegt: “Oke, wij hebben het ook onderzocht. De vitale signalen van de spelers die zijn verdwenen geven periodes van stasis aan, soms urenlang. Helena vraagt of het periodes van unbreathing kunnen zijn. Dat zou kunnen. Condoleeza stelt voor om in de backups te ijken naar de verdwenen spelers om de grijze plekken in kaart te brengen en of ze daar in stasis raakten. En ze wil ook bij de top 50 van de spelers kijken hoeveel absences die hebben en waar die optreden. Helena stelt voor om ook ons eigen bezoek aan de strandhut te bekijken.
Na de soep wil Greg ons het museum voor oude technologie laten zien. Het is best interessant. Een van de voorwerpen is een zwaar verroeste robot. De oudste robot die ze hebben gevonden. Helena ziet een bordje [Cha…]. Ze haalt haar Charisma-check en we mogen aan het ding knutselen. Elaine ziet dat er onverslijtbare kleine onderdelen in zitten. Het zijn een soort quantum-verstrengelde zenuwknopen, chackra’s op de ledematen en de romp. Als er een beetje [Prime en Forces] in gestoken wordt, begint de robot te trillen, en in roestvlokken uit elkaar te vallen. Op [Charisma en Appearance] weten Helena en Elaine Greg over te halen om ons de oude robot als ‘opknapproject’ mee te geven.
Na de maaltijd gaan we de logbestanden van het spel bekijken. Als wij de strandtent binnengaan, verandert er niets aan onze vitale tekens. Maar die van Pjotr, die voor ons naar binnen ging, vallen wel weg. Het systeem geeft toilet break aan. De periodes dat hij weg blijft worden steeds langer. Milander, van de Bandito’s, heeft heeft ook veel en lange toilet breaks. Condoleeza brengt in kaart in het spel waar hij op die momenten was. Ze vinden allemaal plaats als hij de strandhut ingaat. Die absences vinden we alleen bij topspelers die het hoogste level hebben bereikt, maar niet alle topspelers hebben absences. We kijken live mee. Milander is nu aan het zuipen met vrienden van de bende. We maken ene programmaatje dat hem volgt en ons met een Beach Boys deuntje waarschuwt als hij op weg gaat naar het strand. De arena in de woestijn, waar je snel in level kan stijgen, staat ook niet in de database van het spel.
Dan gaat de tune af. We breken bij Milander in en daar zien we hem in zijn semitransparante hamsterbol bewegen. Hij is soepel en subtiel, heel goed getraind in dit spel. Gwen en Condoleeza doen een [Mind-probe]. Hij zit in de strandhut en maakt een nummertje met het meisje terwijl de dealer op een schomelstoel zit en naar buiten kijkt. Alle vitale tekens zijn weggevallen, maar zijn mind is er nog.
De directeuren: Greg, Oga, Magnus en Shova, zijn echt Awakened, deze jongen is dat duidelijk niet. Op een gegeven moment is ook zijn mind weg. Met [Life] komt Helena er achter dat hij niet dood is maar in stasis. Met [Color] ziet Elaine dat er in de strandhut meer Color aanwezig is, met name bij de vrouw. Maar het ‘doet’ niets. Condoleeza ziet parallellen met hoe Alexander wegging. [Correspondence en Mind] Waar is zijn mind gebleven? In Elsewhere! [Correspondence, Mind en Color – mindlink] Een deur die open gaat naar de vijfde dimensie, de vrouw is de deur. Op 1 mm van hier, in de vijfde dimensie gemeten Nearwhere richting geelgroen, zit Milander op een stoel in een machinekamer. Hij heeft allemaal slangetjes en dingen om zich heen. Er wordt hem iets toegediend. Er zit hier iets GROOTS vlak naast de Hardware Legacy. Een sterk machinale omgeving.
De Tempest is één manier om door de vijfde dimensie te reizen, maar dit is een andere golflengte binnen Elsewhere, een ander “radiostation” als het ware. En dan zijn er óók nog de Calabi-Jou zones die niets met de vijfde dimensie te maken hebben maar met andere dimensies. en dan zijn er ook nog de zwarte bronnen die toegang geven tot het lichaam van Igrot. Het universum is behoorlijk complex! Theoretisch zouden we met [Color] naar die techno-wereld kunnen. Maar onze Colorcopter is geconfisceerd en we weten niet genoeg van [Color] om het zonder apparatuur te kunnen. Dus we moeten hem terugstelen, dat kan wellicht via de Zwarte Boorden. Of we moeten beter worden in magie! Milander ziet er bijzonder zelfgenoegzaam en krachtig uit. Zijn aardse lichaam sterft op het moment dat zijn nieuwe lichaam af is. Als Hulk staat hij op uit de stoel en verlaat de ruimte via een deur. Wij kunnen hem niet verder volgen met de mindlink. De Avatar in de strandhut vervaagt.
De volgende dag doen we verslag tijdens de maaltijd en we vertellen dat we een tijdje weg moeten. Helena bestelt reserve-onderdelen bij de robotfabriek en een transportvliegtuig. In onze “Totally Spies” outfit gaan we naar Bretagne en dalen we af naar de kamer waar de Thone of Dominance staat. Helena zet de roestige robot op de troon en arrangeert de reserve onderdelen er omheen. We zien dat er krachtige magie activeert. Met [Matter en Forces] repareert de troon de robot Chappie en na een paar uur ziet hij er weer fonkelnieuw uit. Maar hij zit daar maar een beetje te zitten. Hij reageert nergens op. Helena vraagt hardp wat er aan de hand is. De troon antwoordt: “Software overgeplaatst.”
Helena heeft een idee: “Backup terugplaatsen!”
“De laatste backup is van vóór Expulsion,” zegt de troon. Er begint van alles te zoemen. Chappie doet zijn ogen open en kijkt ons intens en vijandig aan. De deur springt op slot. Hij kijkt precies zoals Smaug ons aankeek! Is dat de veel verder geëvolueerde Chappie? De robot zegt: “Aliens will be juiced!”
“Expulsion is gebeurd en Imhotep is aan de andere kant!” roepen we. We leggen uit dat de huidige Chappie ergens in de vijfde dimensie zit.
“Dan ben ik een backup. Breng mij naar Chappie! Als mijn oude machines nog intact zijn, kunnen we daarmee de vijfde dimensie in.” Hij geeft coördinaten in Zuid Afrika. Als Helena vertelt dat onze alter-ego’s Imhotep heben gesproken, verandert de robot zijn eis: “Ik heb jullie nodig! Kom mee!”
Het is een dagje vliegen naar Zuid Afrika. We laden op de savanne waar ooit Johannesburg lag. Chappie zegt: “Hier graven!”
Met [Forces 3] maakt Condoleeza een wervelwind, die al het zand opzuigt en al snel komt er een metalen deur tevoorschijn. Na een lange tunnel komen we in een eenvoudige bunker. Er staat een apparaat met stoelen er in. “Dit ding komt altijd automatisch hier terug,” zegt Chappie. Hij gaat verder: “Alle wezens van belang zijn gescheiden geraakt bij Expulsion. Versie 2.0 en ik willen allebei de wereld redden en jullie zijn daarbij nodig. Alle aliens moeten worden gejuiced. Ze zijn in de poolnaalden opgesloten Eén naald is in deze wereld en de andere in de wereld van Imhotep. Door jullie komst is de situatie veranderd. Mij bij Imhotep brengen heeft hogere prioriteit dan mij bij Chappie 2.0 brengen.” Helena legt uit dat de andere wereld van anttimaterie is en dat hij daartegen beschermd moet worden met zonium. “Regel een zoniumpak voor mij. Ik moet terug naar mijn programmeur. Een update is nodig. Eerst de oude CHappie upgraden. Dan ga ik op in Chappie 2.0.”
Helena transformeert haar [Color]-mantel in een beschermend zonium-omhulsel voor de robot. Hij stelt de coördinaten in voor de andere wereld. De tijdfactor is een complicatie en een verdere complicatie is dat we niet weten wáár in Tanais we uit komen. We landen in Albion. Een onbewoond krijt-eiland. Hier ziet MRA27 er uit als Der Alte en de anderen veranderen in hun solar-personage. De tweede sprong brengt ons in Shintasta. Risha herkent de plek van toen hij klein was. Nu hebben we een driehoeksmeting en de derde sprong brengt ons naar Geb. Wij manifesteren onze solar aura en Chappie begint uit te zenden op een noodfrequentie. “Onze shuttle blijft hier 24 lokale uren voordat hij terugzapt,” zegt de robot. {Eén uur op Tanaïs is twee weken op Aarde.}
Na een half uur komt er een reusachtige vogel aangevlogen. Hij landt en verandert in een oud mannetje. Die krijgt tranen in zijn ogen als hij de robot ziet.
“Ik heb aliens voor je,” zegt Chappie.
“Daar hebben we het later wel over,” zegt Imhotep. Tegen ons vervolgt hij: “Chappie begrijpt jullie niet. Wees niet bang, jullie gaan niet gejuiced worden.”
Chang zegt: “Chappie 2.0 doet dat soort dingen in de andere wereld.”
“Dat is goed,” zegt Imhotep, “maar we moeten eerst naar een poolnaald!”
Claude zegt slim: “Dat kan via dit apparaat!” dus even later zijn we er.

3 xp

Tanais 98

Tanais 98 – 10-12-2015

(Episodes in Virtual Reality staan cursief.)

We waren gebleven bij Clark en Duffet. MRA vraagt of Schorpioen het ziet zitten om ook een keer bij ons te worden gesummoned. Als er Color is, vindt Schorpioen het goed. MRA leert het ritueel. We nemen afscheid en gaan weer naar buiten.

Maar bij de uitgang worden we opgewacht door een groot aantal politierobots en een man met hoge bevoegdheid. Zodra hij ons ziet, zegt hij: “Goedenmiddag dames, heer, enzovoorts. Wat vinden hier voor activiteiten plaats?” “Bingo!” roept MRA27. De man grimast. “Ik ben hier omdat jullie besteld zijn en het gerucht gaat dat jullie gevaarlijk zijn. Komen jullie goedschiks mee of kwaadschiks?”

We besluiten om ons niet te verzetten en dan worden we naar het penthouse van gebouw 12 gevlogen. Daar zet hij ons af op een balkon en zegt: “Ik neem hier afscheid. Jullie gaan met de baas spreken, werk mee anders wordt het bloederig.”

Hij vertrekt. De schuifpui staat open. Als we naar binnen gaan, sluit de pui zich en klinkt er door de intercom: “Kleed u uit en trek de kleding aan die klaarligt.”

Er liggen huidnauwe overalls. [Matter] laat zien dat ze vol zitten met nanotechnologie. Waarschijnlijk hebben ze alerlei functies zoals verstijven, onder stoom zetten, heet en koud worden, et cetera. Als we ons omgekleed hebben gaat de deur naar het volgende compartiment open en daarna is er nog een. In de derde kamer wacht een huisrobot op ons. Hier is het erg sjiek. Geen augmented reality maar echt marmer en zo. Een sober geklede man met een brilletje heet ons welkom.

“Jullie reputatie is jullie vooruit gesneld. Ga zitten. Wat komen jullie hier doen, zijn jullie de nieuwe kleur-leveranciers?”

“Ja.”

“We kunnen jullie goed gebruiken. De Blue en White Collars kijken niet naar ons om. Toch zijn jullie hier geïnfiltreerd. Laten we elkaar beter leren kennen. Informatie uitwisselen. Waarom zijn jullie hier naar toe gekomen?”

Helena zegt dat we op de Color-anomalie afgekomen zijn en vraagt of hij de Directeur van deze Hardware legacy.

“De Color anomaly, ja daar moeten we het over hebben. Ik ben Greg, de directeur van de Corpocrats.” Hij nodigt ons uit voor het eten en voert ons mee een trap op. In de eetzaal stelt hij ons voor aan de andere directeurs: zijn vrouw Ola en het echtpaar Magnus en Shova. De eetzaal heeft een glazen vloer. Héél diep onder ons zien we de centrale poel van de riolen. “Om te zien waar we later naar toe gaan.”

Tijdens het eten wordt er gesproken over de gemeenschappelijke plicht om voor de zwakkeren te zorgen. Ze lijken het nog te menen ook. Dan komt het gesprek op Alexander. “Hebben jullie een aanwijzing waarom hij er een eind aan gemaakt heeft?”

Elaine zegt: “Hij nam het niet zo nauw met gemaakte afspraken.”

De directeuren vermoeden dat hij niet dood is, maar ontsnapt. “Wij willen er achter komen of hij zichzelf geüpload heeft. Er zijn andere verdwijningen naar Viruality, naar de ongeformatteerde ruimte. Sommige spelers zijn erg goed, en de besten zijn aan het verdwijnen. Hun gest heeft hu lichaam verlaten. Er zijn schemergebieden in de hoogste levels van hun spellen, onzichtbaar voor de controle van de Announcers. Daar gaan ze binnen en dat wordt hun lichaam levenloos gevonden. In het spel Grand Theft Auto 99 is dat het duidelijkste. Het gebeurde al vóór Alexander. Maar hij is degeen waardoor we erop geattendeerd werden. De teller staat nu op 261.”

Condoleeza vraagt om de namen van de huidige topspelers. Ze krijgt een uitdraai van de de top 500. Gwen vraagt of er ook spelers uit het grijze gebied zijn teruggekomen. Zo ver zijn ze nog niet met hun onderzoek. De spellen hebben op het hoogste level zelfgenererende gebieden die pas ontstaan als iemand ze voor het eerst betreedt. Elaine vraagt om de broncode. Die kan ze krijgen. “Wij kunnen jullie in een spel inbrengen, op het één-na-hoogste level, niet het allerhoogste want dat zou opvallen. Je bedient je avatar met je lichaamsfuncties. De software moet even herijken om zich aan jullie conditie aan te passen, want jullie zijn veel fitter dan een bewoner van de Hardware Legacy. En je begint zonder de magische spheres. Je hebt [Prime] nodig om de interface daarvoor geschikt te maken.”

Als ze horen dat wij de daklozen als tussenhandelaren willen, dan roepen ze hun robots terug en zullen ze ze niet recyclen. Wij krijgen het penthouse van flat 7, dat zal over twee uur gereed zijn, privé vliegrobots en de beste VR uitrusting. We verdelen de taken: Condoleeza wil met [Mind en Correspondence] meekijken met zo’n topspeler. Gwan ziet het niet zitten om een spel in te gaan en zal achterblijven als ‘thuisbasis’. Een van de topspelers , een zekere Pjotr, zit drie verdiepingen onder ons Grand Theft Auto 99 te spelen. Condoleeza breekt bij hem in en legt een [Mindlink]. MRA houdt wacht in de gang en Elaine bedient de computersystemen. In-game zit Pjotr op een Californisch strand in de hippie tijd, 1969, te praten met een drugsdealer. In het dagelijks leven zou hij een gabber zijn of een redneck tattoo type die geniet van zijn nieuwste geweer en zijn virtuele drugs. Klassiek dom en gewelddadig. Als Condoleeza een beeld van Alexander projecteert dan regaeert Pjotr verbaasd, maar niet alsof hij Alexander niet kent. “Ik zit zwaar te hallucineren, man,” zegt hij tegen de dealer.

Helena, Elaine en MRA maken avatars voor dat spel. MRA27 maakt een blonde surfer dude, Helena gaat als dikke biker met een rosse baard, lang vettig haar, een zwaard en een kanon en Elaine kiest Fish Mooney als personage. Dan stappen we het spel in.

Een garage aan de rand van de woestijn. In het winkeltje zit een oude Mexicaan. geheel in de sfeer van het spel wordt hij doodgeschoten en we looten de winkel. De buit is $200,- een jachtgeweer, een bijl porno en bier. Er stopt een auto. De inzittenden, het zijn spelers, vragen bij welke bende we behoren. MRA zegt: “Dead Presidents”. Die kennen ze niet. Zij zijn Bandido’s en ze zoeken nog leden. Om bij de bende te komen moeten we vijf voetgangers doodrijden en een tattoo laten zetten. Als we accepteren, komen er nog tien oude Cadillacs. Wij krijgen er ieder een en mogen vooruit.

Condoleeza zoekt uit wie de leider van de Bandido’s is en Gwan gaat daar langs in toren 15. Het blijkt een iel mannetje, die wel een heel goed reflexenstelsel heeft, maar geen spierkracht of power.

Even later zijn we lid. “Wie zijn de vijanden?” vraagt Helena. “Alle andere bendes, iedereen met een andere tattoo dan wij. Het is hier PVP. We doen niet zo aan verhaal en rollenspel. Over twee weken is er een turf-war. Zorg dat je er bij bent met je beste wapentuig. Tot dan, enjoy!”

Condoleeza vindt uit dat twee van de top-500 spelers lid zijn van deze bende. Milander is verdwenen. MRA wil naar een grijze zone. Condoleeza wijst ons een helicopter 20 km verderop. Helena schopt een oud vrouwtje van haar motorfiets en rijdt er heen. We vliegen over het stadje. Er is 1 heel klein plekje waar we voor een buitenstaander van de kaart verdwijnen: een hutje op het strand. En dat is precies de plek waar de drugsdealer zat met Pjotr. De dealer is er nog. 

De thuisbasis vindt uit dat Pjotr nog leeft. Dus het bezoeken van zo’n zône betekent niet dat je automatisch in unformatted space verdwijnt.

MRA en Helena slenteren rustig naar het hutje. Door het raam zien we een man op bed liggen en een jonge vrouw zit een tijdschrift te lezen. [Detect Spirit: geen spirit.] Klop op de deur. “Binnen.” Als we binnengaan blijft de [Mindlink] intact. “Welkom klanten. Wat wil je hebben?” MRA vraagt wat hij kan leveren. “We hebben alle drugs hier. “Color?” vraagt Helena. Hij zegt dat hij niet weet wat dat is en vraagt om haar gegevens. Die geeft ze niet. MRA koopt wiet en gaat buiten met de dealer blowen. De dealer kan dus buiten de grijs-zone komen. Maar hij komt niet voor in de database van het spel. Helena krijgt niets los van het meisje. Elaine neemt dit strandhutje waar als een soort virtueel portaal, een interface met iets anders. MRA praat met de dealer. Level stijgen kan in een privé arena in de woestijn. Elaine doet een [Mind effect: Probe Thought] en ontdekt dat de dealer sentient is en er zit een andere sentient entiteit achter. Hij krijgt het beeld van een draak die zijn oog open doet en ons ziet.  Het meisje is ook sentient, maar ze hebben geen van beiden een Mind of een Spirit. 

We loggen uit voor overleg.

3 xp

Tanais – 97

Tanais 97 – 26-11-2015

In de stad is een constane vraag naar [Color] en die kan van hieruit geleverd worden. Ze willen voedsel en dergelijke in ruil en ze zoeken een betrouwbare tussenpersoon. Als wij willen, kunnen ze ons voorstellen aan hun meester, die beslist. En ze wijzen er op dat wij persoonlijk verantwoordelijk zijn voor het nakomen van de verplichtingen die door ons aangegaan worden. We gaan akkoord. Dan nemen ze ons mee door een lange droge gang met zacht lichtgevend mycelium in alle kleuren. Ze laten ons achter in een kamer met een zwarte fontein. Er is [Color] in overvloed, meer dan we kunnen bevatten. [Detect Matter en Spirit geven geen successen.] [Life] geeft aan dat er verschillende levensvormen zijn en zelfs zonder [Mind] voelen we dat we worden afgetast.
“Wie zijn jullie?” klinkt een stem in ons hoofd. De mensen met [Mind] voelen een heel sterk gevoel van verbazing en herkenning. “Welkom. Wat brengt jullie hier?”
Elaine zegt: “We horen dat u Color artefacten in de aanbieding heeft.”
“Voor jullie? Altijd. Met jullie is wel zaken te doen. Maar wat voor wezens zijn jullie? Waar komen jullie vandaan?”
Helena vertelt dat wij samengestelde wezens zijn, en MRA voegt er aan toe dat wij primair een soort bionics zijn. De meester lijkt te snappen wat we bedoelen: “Alsof jullie gebroken zijn geweest en weer gelijmd.”
Helena: “Ja. Maar daartussen zit een enorm gat. De breuk was nog vóór expulsion. En er is een parallelle wereld waar het andere deel van ons wezen geboren is.”
De meester snapt het niet. Hij vraagt of we een opdracht voor hem willen uitvoeren, zodat hij ons nader kan leren kennen. Het is simpel: hij wil dat we boven iets afleveren. “Mijn priesters zullen jullie helpen. Het is lang geleden dat ik iets zoals jullie ben tegengekomen. 8000 jaar!”
De medicijnmannen komen de kamer binnen. Ze zijn opeens heel nederig tegen ons. Eentje heeft een pakketje dat hij ons geeft. “Deze kleine kan Color essentie moet u afleveren bij Dr. Prince in flat 7. Zijn betaling moet u hier terug brengen, slijmrot-antigif.”
Deze koeriersopdracht nemen we aan. Op de terugweg moeten we bedenken hoe we via de standleiding, die iedere minuut alle afvalwater van een hele verdieping loost, terug omhoog komen. Helena gebruikt [Life] en maakt zuignappen. MRA maakt met [Matter] extra handgrepen en daarlangs kan de rest omhoog klimmen. Dan zo snel mogelijk onder de douche om de beschermende pakken af te spoelen en we kunnen op weg.
We gaan naar de ziekenboeg van flat 7. Zonder enhancement is het een kale, nogal smerige ruimte met tl-licht en loshangende kabels, maar met chip zie je een vriendelijke bloedbank. Achterin de zaal is dr. Prince bezig met een donor. De dokter is niveau 11. een niveau hoger dan wij onszelf als cover hebben gegeven. We wachten geduldig tot hij klaar is en spreken hem dan aan.
“Wij hebben slijmrot antigif nodig.”
“Is het voor de building maintenance crew?”
“Ja,” Helena laat de canister even zien.
De dokter schrikt. “Waar is Alexander?”
“Definitief verhinderd, helaas.”
“En jullie zijn zijn vervangers? Mag ik even testen” Hij leidt ons naar een kantoortje. Daar test hij de ampul. Hij krijgt een gelukzalige blik op zijn gezicht. Dit is het goede spul Hij is bang dat hij met een soort bende-oorlog te maken heeft, maar het gaat hem om het product, niet om wie het aflevert. Hij gaat het tegengif halen. Tien minuten later is hij terug. Na een vriendelijke uitwisseling gaan we weer weg. Maar op weg naar beneden blijft de lift stilstaan.
“Jullie worden voor verhoring aangehouden. Ga met jullie handen op de rug tegen de muur staan,” klinkt een blikkerige stem. Er schieten kabels uit de hoeken die ons tegen de muur pinnen en gas waar we het bewustzijn van gaan verliezen. Helena laat het gebeuren. Elaine doet [een Forces effect met extra Willpower] System Havoc, en zet het gas uit. MRA staat vrij en gaat over op zijn interne zuurstofvoorraad. De lift beweegt woest heen en weer en de tekst wordt herhaald. MRA spuit de camera’s zwart. Elaine krijgt het systeem niet onder controle. Uiteindelijk komt de lift tot stilstand op verdieping 631 en als de deur opengaat schieten 6 gevechtsrobots netten naar ons. MRA ontkomt met een snoekduik. Gwen maakt zich klein [Life]. Zij ontkomt ook. De rest wordt vastgeplakt. MRA vlucht en de anderen worden verdoofd met gas dat nu uit de muur komt. Gwan teleporteert [Correspondence] naar de priesters van de meester. Helena en Elaine raken buiten westen. En MRA wordt na een klopjacht ook in een kleefnet afgevoerd. Zorgvuldig ingepakt worden we meegevoerd in een standaard transportkarretje.
Gwen heeft nu natuurlijk geen beschermend pak aan. Maar zij heeft wel het antigif bij zich! Ze komt aan en glijdt uit in de viezigheid. Het is pikkedonker en er weerklinkt een geschreeuw van verbazing. “Sorry dat ik zo binnen kom vallen,” roept ze, “Mijn vriendinnen zitten in de problemen.”
Gwen geeft het medicijn af en krijgt een klein buisje Color als betaling voor de geleverde dienst. “De baas is goed over jullie te spreken. Als ze echt in de problemen zitten, wij kunnen op de meeste plaatsen binnenkomen. Maar dat is niet gratis. In ruil voor dat buisje, willen we ons wel voor ze inspannen. maar we kunnen niets garanderen.” Ze gaan in conclaaf met de meester.

De anderen zijn intussen bijgekomen in een andere ziekenboeg. Een andere dokter spreekt ons toe: “Welkom. Niet schrikken, we hebben gewoon een paar vragen en gezien het grove geweld …”
“Welk geweld?” vraagt Helena.
“Ik wil graag alles horen wat jullie van Alexander weten en wat je daar gedaan hebt. We dienen jullie een waarheidsserum toe. ”
Na een injectie, die bij Helena erg goed werkt begint de ondervraging. “Wat deden jullie op de kamer an Alexander?”
“Onderzoeken wat daar gebeurd was.”
“Waarom?”
“Het verbaasde ons hoe snel hij in de rangen steeg.”
Helena vertelt dat de muckmen hem waarschijnlijk niet zouden hebben vermoord. Elaine praat er overheen en heeft succes met [Mind].
“Met andere woorden,” zegt de dokter, “jullie waren toevallige passanten. Onze excuses voor het ongemak. U bent vrij om te gaan.”
We worden losgemaakt.

De muckmen-priesters gaan op zoek en Gwen maakt kennis met de cultuur van de muckmen. Na een uur komen ze terug. “Ze lopen vrij rond. Wij hebben het niet opgelost, dus hier is uw buisje terug.” Gwen bedankt ze en teleporteert terug naar de groep, die zit bij te komen in een cafetaria. Ze stinkt een uur in de wind. Het waarheidsserum werkt nog en Helena legt in veel te veel details uit wat er gebeurd is. MRA onderbreekt haar en vertelt de korte versie. Terwijl we daar zitten, worden we opgebiept om Building maintenance te komen overzien. Dat is ons cover-baantje. “Er moet wat schade gerepareerd worden aan gebouw 3. Melden bij Tom, level 11 corpocrat.”
Tom is een sympathieke man. Hij vertelt: “Er is lichte structurele schade aan een dragende zuil aan de buitenkant. Maar er moet wel wat aan gedaan worden, anders stort de boel in. Dat gebeurt toch wel, maar laten we het onvermijdelijke maar weer een dagje uitstellen. Veel succes.” Hij wil nog even weten wat ons favoriete spel is en dan geeft hij ons vijftig bouwrobots, een luchtvlot en een aantal spuiten kit mee. MRA downloadt het handboek Unidentified Flying Impact. De kitspuiten blijkt sporen [Color] te bevatten. Magie voor als de robots de klus niet aankunnen. Buiten zien we veel plekken die met [Color]kit aan elkaar geplakt zijn. Het gebouw zou allang ingestort moeten zijn. Bij de impact vindt helena verdampt metaal. Met [Matter] repareren we iets, zodat we twee kitspuiten uitsparen. We spuiten de inhoud in Helena’s handtas en met [Matter en Prime] brengt ze die in stasis.
We worden alweer opgebiept. Ditmaal is het Joe. Hij wil weten hoe het gaat.
“We hebben een Color bron gevonden in de Hardware Legacy!”
“En zijn jullie de tussenpersoon? Goed zo! Over en out!” Iedereen is tevreden over ons.

Helena stelt voor om de daklozen op te zoeken. Dat waren we tenslotte van plan. De wachter aan de ingang herkent ons (we dragen het uiterlijk van onze Tanais-personages). Wij zijn welkom, maar hij vraagt of er nog levende onderdelen in MRA27 zitten. “Jazeker!” “Nou, dan moeten we snel zijn!” Helena draagt MRA door het anti-technologieveld. MRA gaat buiten westen, dit is veel heftiger dan de antimagie van Sellafield, maar als ze door de sluis zijn, is het weer normaal.
We vragen naar de mudmen. “Dat zijn de duistere broeders van de sandmen, maar zij kunnen zich wel manifesteren.” Muckmen, daar hebben ze nog nooit van gehoord. We doen het hele verhaal. Verbazing: “Dus er is onder de stad nog een mycelium bron van Color?” “Ja.” “Dus … zij zijn de grote leveranciers van de stad? En ze leven buiten de samenleving?” “Ja.”
Dit is helemaal nieuw voor hun. Ze willen graag contact met de mortals onder de grond, maar ze zijn wel bang voor de priesters. Wij bieden aan dat zij als tussenpersonen voor ons de handel in Color kunnen zijn. daar hebben ze ID-chips voor nodig. Daar is aan te komen, zeggen we. Vijf van hen willen de oude functies en levels wel terug.
Dan komt een boodschap van broeder Schorpioen. Hij wil ons wel ontvangen in de ruimte van de Zwarte Bron. MRA27 kan de spirits zien, van laag tot hoog. Als we in de cultusplaats aankomen, zien de anderen de spirits ook. Duffet en Clark zijn de ritualisten en de symbolen die zij rond de zwarte hebben getekend, maken materialisatie mogelijk. Het zijn oud-Tanaïsche magische sybolen.
Schorpioen is blij dat we er weer zijn. Hij vertelt dat mudmen Tempest-lieden zijn die een aards lichaam kunnen bezitten. Ze doen het het beste in modder/nat zand. Ook zonder mudmen zit er leven in dat zand, maar amorf. Het is nanotech van vóór Expulsion. De mudmen waren er eerder dan de sandmen. Het zand waar ze zich mee manifesteren was vroeger veel zeldzamer. De sandmen blijven uit hun buurt. “En wat zijn de muckmen?” Nee daar heeft Schorpioen nooit van gehoord. MRA en Elaine vertellen wat we hebben meegemaakt. Schorpioen dat er gemuteerde mensen in het riool wonen, daar komen zij ook. Maar de priesters hebben de sandmen geen toegang toe, en de meester kennen ze niet. Schorpioen weet wel van zijn bestaan. Het is een intelligente schimmel, een roofschimmel die leeft in het mycelium. Hij is héél oud. MRA merkt op: “Als de schimmel zijn voedsel is, en de roofschimmel is ouder dan expulsion, dan is het mycelium ook ouder dan expulsion. Dat weet Schorpioen niet, hij weet alleen dat zowel de schimmel als het mycelium er al waren toen hij op deze wereld arriveerde. “Mijn indruk is dat het levende zand en de roofschimmel even oud zijn en van voor expulsion, maar dat het mycelium begon op het moment van expulsion. Maar dat is mijn eigen idee.”
Schorpioen legt uit dat iedereen een tegenhanger heeft op de andere wereld. Wij zijn het resultaat van een sucesvolle samensmelting. Wat de sandmen iedere nacht doen is een zoektocht naar hun wederhelft. We filosoferen nog wat over de manier waarop [Color] in de twee werelden werkt. In deze wereld gaat de tijd langzaam en gaat het aftappen van kleur langzaam en geleidelijk. In de wereld van de solars gaat de tijd snel en ontneemt Eenoog in één keer alle kleur. De felgekleurde tulbanden van zijn cultisten zijn volgens Helena waarschijnlijk hun voorraad [Color]. Daarna gaat MRA27 met Schorpioen in conclaaf en leert meer [Spirit] magie van hem.
3 xp

Tanais 96

We hebben de Throne of Dominance gevonden en de Alien computer. Condoleeza zoekt grondig en vindt geen verdere verborgen ruimtes en geheime gangen. We gaan terug naar boven en nemen de onderzeeër terug. Onderweg krijgen we een bericht van Joe Clef: “Zijn jullie bezet?” “Nee.” “We hebben een heel interessante opdracht. Het is iets dat wij ook niet begrijpen.” We varen naar Plymouth en leggen aan in het onderzee dok. Joe neemt ons mee naar een terrasje en vertelt: “Er is een kleuren anomalie gebeurd. Een heel sterke uitbarsting in Hardware Legacy nr 5. Om 07:38 uur was er één grote piek en toen was het weer weg. We hebben nooit eerder zo iets gezien.” Héé, dat is de HL waar onze ‘wederhelften’ geweest zijn. En het was niet het moment dat Der Alte aankwam en met MRA27 versmolt.
We gaan in op zijn voorstel. Als uitrusting kiezen we voor een Hardware Legacy chip van level 10, hoog genoeg om de computersystemen in te kunnen en niet zó hoog dat iedereen elkaar elkaar kent, en we mowtw kiezen voor een factie. Er zijn er vier Advertisers (reclame en indoctrinatie), Announcers (software van Virtual en Augmented Reality), Corpocrats (logistiek en hardware) of Doctor (oogsten van de chemicaliën die de HL produceert). We kiezen voor Corpocrat-identiteiten omdat die tussen de HL’s kunnen reizen en over diverse uitrusting kunnen beschikken. MRA heeft geen vermomming nodig, Er lopen genoeg cyborgs rond in de Augmented Reality van de HL’s.

De volgende ochtend gaan we op weg en we komen vroeg in de middag aan. Een gebied van 20 bij 20 km met 20 gigantische torenflats in het midden. We landen op de Corpocrat luchthaven bovenop een zo’n toren. MRA heeft vage herinneringen aan Der Alte die over de Tempest vliegt, door de 5e dimensie waar een kleur tussen groen en geel de richting ‘rechtuit’ aangeeft. Helena verandert haar gestalte [Life] van Hendrik in die van Risha, omdat die hier herkend zal worden door de zwervers. Condoleeza en Gwen vinden dat een goed idee. Condoleeza verandert in Claude, maar Gwen’s magie faalt [botch] en ze gaat in ‘unbreathing’ modus. Elaine kan geen [Life] en laat iedereen denken [Mind] dat ze er uit ziet als Chang.
Dan gaan we meten. Risha ziet geen piek op zijn [Color]meter, maar wel een paar plekken waar een incal actief zou kunnen zijn. Met [Spirit] neemt MRA de Sandmen waar: mensen in achaïsche kleding van Tanais, en oudere levensvormen zoals de schorpioenen. Voordat we naar de homeless gaan, wil MRA naar de surveillance-ruimte om de opnames van het tijdstip van de spike te bekijken. Daar hebben we genoeg bevoegdheid voor op level 10.
Om 07:38 uur is niets bijzonders gebeurd. Afgezien van een kleine kortsluiting. Er is een huishoudelijk apparaat doorgebrand. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat het tot op de honderdste seconde precies gebeurd is in flat 2 appt. 1156, het appartement van Alexander, waar we onze incal hebben gejat. Het appartement is inmiddels level 11 geworden. Dus die extra promotie heeft hij zonder de incal verdiend.
Als we bij het appartement aankomen geeft de [Color] meter aan dat er binnen geen nieuwe incal is. De deur is op slot en we kunnen hem niet openen. Met [Correspondence] zien we dat Alexander in zijn VR-hamsterbol zit. Hij beweegt niet. [Life] geeft aan dat hij dood is. Met [Matter] verandert Risha de muur in bordkarton en stoot er ‘per ongeluk’ een gat in. Binnen hangt de geur van verbrand vlees. MRA bekijkt [Time] wat er is gebeurd. Alexander is moedwillig in de VR-bal gestapt. Hij had een fanatiek-waanzinnige blik in zijn ogen, alsof hij iets groots verwachtte. Toen was de kortsluiting en de Color-spike. Hij werd geëlectrocuteerd. Zo te zien heeft hij aan het apparaat zitten knutselen. Er is een brandstofcel aan vast gemaakt en daarin vinden we as van verbrande Kleur – de restanten hebben een tempest kwaliteit, een soort Zonium. Er is echt heel veel Color doorheen gegaan. Al die extra energie was nodig om de VR-module van energie te voorzien.
MRA27 ruikt een rioollucht en voelt slijm aan de buitenkant van de brandstofcel. Hij herkent het als een duur ding. Hier is grof geld voor betaald. Claude vindt voetsporen van acht humanoïden die kort na de explosie binnen zijn gekomen. De grendels en sloten zijn onaangeroerd, ze zijn er doorheen gelopen alsof de deur er niet was. Chang vindt het beveiligingssysteem van Alexander, het interne opnamesysteem was door Alexander zelf uitgezet. Risha vindt een nietszeggend afscheidsbriefje. Er zitten nog een paar credits in zijn kluis.
We denken dat hij zichzelf heeft geüpload in Virtual Reality. Via de Corpocrats en de Announcers kunnen we achterhalen waar hij was ingelogd. Maar eerst kijken we met [Time] naar de tien minuten na de explosie. Vlak na de explosie zien we de humanoïden binnenkomen. Ze zijn bedekt met rioolslijm en dragen alleen een lendendoek en een Afrikaans aandoend masker met opgeplakte ogen. Ze lijken primitief, maar lopen gewoon door de hightech deur heen. Ze zijn duidelijk gefrustreerd dat ze te laat zijn. Ze vinden een briefje op de VR-bol. “Fuck you!” staat er op. De Muckmen verscheuren het boos en spoelen het door de wc. Nu de 10 minuten voor de explosie: [Time] laat zien hoe Alexander gehaast en gespannen de brandstofcel monteert. Hij vecht tegen de tijd, het is ‘Now or never’! En het moment van explosie is echt maar seconden voordat de Muckmen binnenkomen.
Claude volgt de voetsporen naar buiten het appartement, via de trappenhuizen omlaag, helemaal naar buiten en daar vindt Claude dat het spoor verder gaat naar gebouw 12. We bekijken de plattegrond. In dit gebouw ontdekken we met [Correspondence] dat hier een enorme ruimte niet op de level 10 kaart voorkomt. Maar het spoor gaat de kelder in en loopt daar door op een blinde muur. We vinden een dichtgemetselde doorgang. MRA breekt het open en we vinden een oude slijmerige standpijp die naar riool stinkt. Iedere paar minuten wordt er het reservoir van een hele verdieping door naar beneden gespoeld. Bah!
Risha gaat op de Corpocrat afdeling van dit gebouw een aantal duikpakken, zuignappen en andere rioolinspecteursuitrusting regelen. In afwachting van de levering gaan we maar even hacken. Met [Computer en Wits] ontdekken we dat Alexander zijn VR-hamsterbal had ingelogd op ‘unformatted space’. Dat is waar gevaarlijke software, zoals spontane artificiële intelligentie en lethal code, heen geschoten wordt om te sterven. Risha vraagt zich opeens af: Wilde hij de ultieme zelfmoord plegen, of had hij een uitweg gevonden uit de 5D-realiteit? Color en Elsewhere, Darkwhere en Nowhere zijn binnenin Igrot. Maar De Tempest is buiten Igrot. Dan zou je misschien via de Tempest ook uit deze twee werelden kunnen ontsnappen. Wij kunnen de Tempest in…
Gwen ontdekt dat het riool niet onderhouden wordt, de kaart is zoek en er wordt niets nuttigs uit het rioolslib gehaald. Met [Perception en Investigation] leert ze wel dat de afvoerbuizen leiden naar een cirkelvormig kanaal. Flat 12 staat fier boven het centrum.
Voordat we naar beneden gaan, trekken MRA27, Risha en Chang duikpakken aan, Gwen gaat in Unbreathing en Claude maakt een [Forces]bubbel om zich heen. We komen uit in een groot reservoir, diep onder de grond met een gatenkaas er omheen van actieve rioolbuizen en buizen waar niets uit lijkt te komen. Ver boven ons is een heel vaag lichtje. De hoogte van het slijm lijkt in de loop der millennia langzaam te zijn gedaald, waardoor er gangen bloot zijn komen te liggen. Hier zijn geen schimmels. We zoeken voetsporen en weten met zekerheid dat de droge gangen niet gebruikt worden. Er staat een heel lichte stroming, dus al dat afvalwater gaat ergens naar toe. We zwemmen met de stroom mee. Bij toeval ontdekt Claude onder de wateroppervlakte een nog doorgang, en deze lijkt wèl veel gebruikt te worden. We komen boven in een pikdonkere ruimte. Risha gebruikt echolokatie [Correspondence] en ontdekt dat we in het midden een koepel van ongeveer 500 meter diameter opgedoken zijn. Met [Forces en Life] zien we vage schimmen. Een menigte van mensachtige wezens loopt naar de oever om ons te bekijken. Met [Mind] proberen we te communiceren: “We come in peace! Mogen we binnenkomen?”
“Dat moeten we aan onze bazen vragen, maar van ons wel.”
Ze deinzen weg voor ons lampje, dus dat doen we maar uit en we gebruiken andere zintuigen [Forces, Correspondence, Life, etc]. We worden meegevoerd naar een kamer, waar we de met slijm bedekte wezens met de maskers ontmoeten.
“Zo. Nieuwe klanten?”
“Kleur?” vraagt Claude.
“Ja, wij handelen in kleur, met rente. En ook artefacten zijn geen probleem. Wij willen levensmiddelen en technologie.”
“Now we’re talking.”
Met [Life] ontdekt hang we dat deze wezens ooit mensen zijn geweest, er is lang geleden iets mee gebeurd.
Risha kijkt met [Color] en ziet dat alleen de gemaskerden Color hebben, de rest niet.
“Hadden jullie een deal met Alexander?” vraagt Claude.
“Dus zo kwamen jullie ons op het spoor. Die heeft de boel opgelicht en hij is ons ontglipt. Hij had een incal van ons in bruikleen en nooit teruggegeven. Toen we er om vroegen bood hij een double-or-nothing deal kleur aan en die is hij ook niet nagekomen. Hij was de incal-dealer.”
“Er zijn meer mensen in de bovenwereld die kleur willen.”
“En wij zijn onze contactpersoon kwijt. Zullen wij elkaar beter leren kennen door handel?”

3 xp