“Wanneer de vaders de gewoonte aannemen de kinderen hun gang te laten gaan, wanneer de kinderen geen rekening meer houden met de woorden van hun vaders, wanneer de meesters beven voor hun leerlingen en hen liever vleien, wanneer tenslotte de jongeren de wetten minachten omdat zij niets en niemand meer boven hen erkennen, dan is in alle schoonheid en alle jeugd al het begin van tirannie.”
Plato
De Russische tsaar Alexander I bracht in 1815 een bezoek aan Parijs, nadat Napoleon verslagen was bij Waterloo. De tsaar bezocht een militair hospitaal, waar gewonde soldaten verzorgd werden die tijdens de slag gewond waren geraakt.
Tijdens het bezoek ging een mooi meisje rond met een collecteschaal om geld in te zamelen voor de armen. Er wordt door de aanwezigen gul gegeven en tsaar Alexander was geen uitzondering.
“Alsjeblieft. Dat is voor je mooie ogen”, fluisterde de tsaar terwijl hij een handvol gouden munten in de schaal legde. Het meisje knikte beleefd en hield de schaal nogmaals onder de neus van de tsaar.
“Wat? Wil je nog meer?” riep de tsaar uit.
“Ja sire”, zei het meisje. “Ik zou ook nog graag wat geld willen voor de armen.”
Wil ik ook nog eens doen!
“Het was mijn taak in deze wereld de geest van de mens via een natuurlijke weg te leiden naar de bovennatuurlijke dingen die hem rechtens toekomen, maar waarvan hij absoluut geen voorstelling meer heeft, hetzij door zijn val, hetzij door het verkeerde onderricht van zijn leraren …”
Rechter onderzoekt dood twee duikers
Instructeur vervolgd na drama in Oosterschelde
LEUVEN/ HAACHT – Het openbaar ministerie heeft de minimumstraf gevraagd voor de 44-jarige duikinstructeur Patrick L. De man uit Haacht zou verantwoordelijk zijn voor de dood van de 36-jarige Nicole Franssens en de 48-jarige Jozef De Rijck, twee leden van duikclub Albatros uit Wilsele. De slachtoffers kwamen op 27oktober 2002 in de problemen door het stormweer bij een duik in de Oosterschelde, nabij het Nederlandse Middelburg. De duikers overleden aan onderkoeling, na een urenlange strijd.
Is duikinstructeur Patrick L. uit Haacht verantwoordelijk voor de dood van Nicole Franssens (36) uit Leuven en Jozef De Rijck (48) uit Boortmeerbeek? Op die vraag moet rechter Rik Haex op 28 maart een antwoord geven, maar dat is lang geen eenvoudige opdracht. De feiten dan maar. Op 27 oktober 2002 zakken twaalf leden van de Wilselse duikclub Albatros af naar Nederland. Door het slechte weer, windsnelheden van negen Beaufort en meer, beslissen de duikers een andere duikplek te zoeken in de Oosterschelde.
Duikinstructeur Patrick L. gaat het water in met Nicole Franssens en Jozef De Rijck. Na zes minuten loopt het fout, want de duiker Jozef De Rijck maakt een noodstijging naar de oppervlakte. Patrick L. en Nicole Franssens volgen, maar eenmaal boven water gaat de situatie van kwaad naar erger.
Geen helikopter
,,Mijn clixc3xabnt wou De Rijck naar de kant slepen, maar om een onbekende reden geraakte de buddy-line met mevrouw Franssens los. Tot overmaat van ramp verloor ze haar zwemvliezen. Een tragische samenloop van omstandigheden die mijn clixc3xabnt niet kon voorzien. Ik vraag de vrijspraak”, legt de advocate van duikinstructeur Patrick L. uit.
De duikers geraken niet op eigen kracht uit het water en drijven vier uur lang in het ijskoude water van de Oosterschelde. De reddingshelikopter kan immers niet opstijgen door het stormweer. Uiteindelijk worden de duikers dan toch opgepikt uit het water door een Seaking uit Koksijde. De Rijck en Franssens overlijden even later in het ziekenhuis in Goes door onderkoeling.
Volgens de burgerlijke partijen en het openbaar ministerie had de duikclub, noch de instructeur, mogen duiken in die zware weersomstandigheden. ,,De beschuldiging luidt opzettelijke doding van de twee slachtoffers. De beklaagde maakte een ernstige inschattingsfout. De feiten zijn uiteindelijk onopzettelijk gebeurd, maar we moeten een signaal geven om dergelijke ongevallen in de toekomst te vermijden. Ik vraag een gevangenisstraf met uitstel van drie maanden en de minimumboete voor Patrick L.”, aldus het openbaar ministerie.
De burgerlijke partijen vragen meer dan 300.000 euro schadevergoeding.
Dit harnas is van Hendrik VIII geweest. Toen nog een slanke jongeman. Hij wilde het gebruiken in een toernooi op de voet. Maar zijn adviseurs vonden het toch te gevaarlijk en uiteindelijk heeft hij alleen aan de onderdelen te paard meegedaan.
Om een koning te beschermen heb je wel wat meer nodig dan voor een gewone ridder. Er moest geen enkele mogelijkheid zijn voor de vorst om gewond te raken. Als je goed kijkt zie je dat dit harnas totaal verschillend is van de gewone modellen. Het hele lichaam zit ingepakt in metalen stroken die onafhankelijk kunnen bewegen. Het is het meest geavanceerde harnas ooit gemaakt. De NASA heeft het als voorbeeld gebruikt voor hun ruimtepakken, omdat Hendrik’s smeden oplossingen hadden gevonden voor bepaalde problemen waar moderne ingenieurs niet uitkwamen.
zong Brian Ferry. En onze poes Ben is daar helemaal aan verslingerd. Wat een aandachtjunk is dat beest. Ze heeft me een kwartier bezig gehouden bovenaan de trap en nog is het niet genoeg. Aaien, kriebelen onder de kin, krabben tussen de oortjes en als ik m’n hand wegtrek, dan komt er bliksemsnel een pootje en die trekt me weer naar haar toe. Zonder nageltjes, dat wel.
Dungeons and Dragons gisteravond. De avond begon al onder een verkeerd gesternte. De gastheer had griep, de gastvrouw ischias. De party avonturiers loopt in een vreemd gangenstelsel, vol met skeletten en stenen tombes. De muren en de vloeren zijn ‘versierd’ met botmotieven. Een klamme dikke mistlaag kolkt om onze voeten, waardoor we niet zien waar we lopen. Af en toe komt er een paar ondode monsters uit de grond, maar die zijn vrij zwak en gemakkelijk te verslaan door onze paladijn. In een stevig harnas, met het heilig symbool van de liefdesgodin in de hand en gewapend met de specialistische kennis van een necromantier, loopt mijn cleric voorop. Het gaat goed. Tot dat ene kamertje…
Die grondmist komt inmiddels tot de knieen. Ik open een deur en ga een kamer binnen. Maar … er is geen vloer. Ik val in het water. Niet alleen het gewicht van mijn harnas trekt me naar beneden. Tientallen skelethanden grijpen me vast en ik kan me niet losrukken. Ik wordt meegesleurd over de bodem. Onze windheks duikt me achterna en grijpt me vast, de bard heeft de heks vast, maar samen zijn ze niet sterk genoeg om mij er uit te krijgen. Ik kan geen adem krijgen en denk: ‘OK, nu ben ik er geweest.’
Maar gelukkig, we hebben nog een cleric in de party. De skeletten worden door ons kruidenvrouwtje verdreven. En met vereende krachten wordt ik uit het stinkende water gesleurd. Ik leef nog. Pfff…
Een gang verder komt ons weer een ondood creatuur tegemoet. Ik houd mijn heilig symbool omhoog en het monster deinst terug. Zo hoort dat tenslotte. Maar ons kleine kruidenvrouwtje rent er op af en gaat het creatuur met haar staf te lijf. Inmiddels komt een tweede exemplaar tussen haar en de rest van de party in en wij kunnen er niet langs. Twee klappen later valt ze neer.
Onze paladijn maakt verder korte metten met het ene monster en ik met de andere. Dan ran ik op mijn gevallen kameraad af om haar te genezen. Ze krabbelt net overeind, gelukkig, ze is niet dood.
Maar ik kan haar niet meer genezen, haar hart slaat niet meer en de ‘detect evil’ van de paladijn bezorgt hem hoofdpijn als ze in de buurt komt. Nee, dood is ze niet. Ondood.
Wat nu?
Ik heb zojuist het laatste deel uit van de historische serie ‘De 25 dagen van Nederland’. 6 mei 2002: de moord op Pim Fortuyn. Dit is een buitengewoon boeiende reeks, waarin steeds een specifieke gebeurtenis als centraal thema wordt genomen. Daarom heen wordt dan het gebeuren in een brede context gezet, met allerlei economische achtergronden, achter- en vooruitblikken, en parallellen met het heden.
Voor wie van geschiedenis houdt is dit echt leuk leesvoer.
Mijn werkster is zwanger. Nu is zij in de negende maand en zij kan niet meer komen schoonmaken. Daarom heeft zij gevraagd of haar moeder het een paar maanden van haar kan overnemen. Da’s prima natuurlijk. Maar … haar moeder spreekt alleen pools en russisch en ik spreek nederlands, engels, frans en duits. Met handen en voeten, in het pools, russisch, duits en frans, en met heel veel lachen kom je toch een heel end! Ik weet nu dat zij al op haar 50e met pensioen kon (emeritat). Zij vindt het heel verstandig dat ik ben gestopt met roken. Zij houdt niet van afwassen – ik ook niet en daarom hebben we een afwasmachine. En het gaat voorspoedig met de zwangerschap.
Zo groot is de behoefte aan communicatie. Al spreek je mekaars taal niet, toch raak je in gesprek. 
Ellahir 