De kloof tussen de burger en de politiek. Dat is iets waar politici zich terecht zorgen over maken. Maar is het zo verwonderlijk dat die kloof er is? In landen waar democratie net is ingevoerd, heb je opkomstpercentages van 80 a 90%. Waar er al lang gestemd mag worden op een volksvertegenwoordiging liggen die percentages zelden boven de 50%. Wij hebben veel mensen in de eerste en tweede kamer die nog nooit gewerkt hebben. Dit leidt tot een bizarre verwijdering van de realiteit onder onze bestuurders. Om maar een voorbeeld te noemen: in plaats van zelf naar de Olympische Spelen te kijken laat de Staatssecretaris van Sport ‘zich bijpraten’ door een adviseur.

Onze democratie komt oorspronkelijk uit Athene. Maar zij hadden geen volksvertegenwoordiging. Daar was het niet alleen het recht van iedere burger om mee te beslissen, het was zijn plicht! Dit is wat de Atheners er zelf over zeiden:

“[In Athene] is de macht in handen van het hele volk, niet van maar een kleine groep … Iedereen is voor de wet gelijk … Onze stad is open voor de wereld … Als wij ten strijde trekken vertrouwen wij op onze moed en op onze liefde voor onze stad, niet op geheimhouding en een levenslange militaire training zoals de Spartanen … Toch zijn wij net zo bereid om de gevaren van het gevecht te trotseren als zij dat zijn …

Onze liefde voor wat schoon is leidt niet tot overdaad; onze liefde voor de dingen van de geest maakt ons niet week. Wij beschouwen rijkdom als een middel om op de juiste manier te gebruiken, niet als iets om over op te scheppen …

Hier is ieder individu niet alleen geinteresseerd in zijn eigen zaken, maar ook in de zaken van de staat … Dit is ongebruikelijk aan ons: wij zeggen niet dat een man die zich niet in de politiek verdiept, zich met zijn eigen zaken bemoeit; wij zeggen dat hij helemaal niets te zoeken heeft in Athene …

De toekomst zal zich over ons verbazen, net zoals het heden zich over ons verbaast.”

Bron: Pericles’ Begrafenisrede in De Peleponnesische Oorlogen

Site over de Atheense democratie

Ik kwam tot niets vandaag. Beetje voor de TV gehangen. M’n rekeningen betaald. Word je ook niet gelukkiger van. Vanavond kwam Don bij ons eten. Die vond het erg grappig hoe ik op onze nieuwe Fatboy zitzak lig. Hij vergeleek me meteen met mijn karakter in de Escha wereld, een oversexte priesteres van de godin van de liefde.

Ik voel me beroerd vandaag. Vanmorgen om half acht kreeg ik buikkrampen. Ik was bijna bij het station toen ik me resaliseerde dat het echt niet ging. Toen ben ik met moeite terug naar huis gefietst en thuis kwam het er meteen aan ale kanten uit. Diarree, overgeven, zweten. Ik ben even op bed gaan liggen en nu (5 uur later) net weer wakker geworden. Maar ik ben nog steeds misselijk en moe.

Gisteren hebben we kip gegeten. Maar verder heb ik geen dode vogels aangeraakt de laatste tijd.

Wat kan een mens toch een slaaf van z’n agenda wezen.

Vandaag had ik in mijn agenda staan dat er een bestuursvergadering van mijn duikvereniging Calypso was. Nota bene om 19.30 uur. (Half acht voor gewone mensen) Een onmogelijke tijd. Dus ik vreselijk stressen om op tijd in het zwembad te zijn. Was er niemand. Een kwartier later komt het eerste lid binnen. Voor een 3* les. (Wat op zich raar overkwam, want ik volg zelf ook de 3* opleiding. Maar hij doet de oude stijl en was bovendien lessen aan het inhalen.)

Ik bel de voorzitter eens: voicemail. Bel de secretaris: neemt niet op. Nog een kwartier later komt de commissaris opleidingen binnen voor de voornoemde cursist. Nuchter commentaar: “Nee, het is volgende week.”

Zucht…