Lang, lang geleden zat Septimus Severus op een bankje in zijn tuin. Hij keek uit over de wijngaarden op de helling van de Vesuvius en bedacht hoe goed hij het had. Septimus was volgens alle maatstaven een oude, wijze man. Hij was al 76 jaren op de wereld en hij hoopte er nog vele mee te maken. Hij was tevens, en dat is nog veel zeldzamer, een gelukkig man. Hij was ondanks zijn leeftijd nog steeds goed gezond en zijn hele lieve vrouw leefde nog, hoewel zij intussen behoorlijk vergeetachtig begon te worden. Zij hadden samen vele kinderen en nog veel meer kleinkinderen, een groot aantal slaven en de beste wijngaard van de romeinse wereld. Hij was welgesteld, maar niet zo rijk dat hij zich met de landspolitiek moest bemoeien, ja, Septimus was een tevreden man.

En toen brak de vulkaan uit.

Septimus kwam natuurlijk om in deze conflagratie. Zijn lijk is bijna tweeduizend jaren later gevonden in een schuilkelder. Zijn jongste kleinkind probeert haar gezichtje in opa’s baard te beschermen tegen de hitte en de giftige dampen. Een gipsen afgietsel van de holte die zij samen achterlieten in de vulkaanas is op dit moment nog te zien in Pompei.

Septimus was in een verschrikkelijke klap alles kwijt: zijn vrouw, zijn welstand, zijn dynastie … zijn leven. Septimus was een spook, een boze geest. Alles wat er restte van de dingen waar hij trots op was waren: een enkele druivenstok die als door een wonder alles overleefd had; zijn oudste kleinzoon die legionair was; en de zegelring die hij zijn kleinzoon had geschonken. Deze drie dingen waren de foci waaromheen het spook van Septimus zijn bestaan weefde. In de gedaande van een verbrand skelet toonde hij zich soms in dromen aan zijn nakomeling. Boosaardig was hij niet, maar wel heel bezitterig. En hij stuurde de lotsbestemming van zijn drie foci zeer subtiel. De druif was de zinfandel, die later in Gallie groot werd en vlak voor de grote druivenziekte naar de Amerika’s verhuisde. De zegelring heeft alle eeuwen overleefd en ligt nu in een museum, de inscriptie in de rode steen afgesleten tot een onherkenbaar vage uitholling. En zijn nageslacht heeft alle eeuwen overleefd. Maar dit is niet hun verhaal. Zij komen er wel in voor, maar dit is het verhaal van de gevolgen van de dood van Septimus Severus. Van het spook, de tovenaar en die demon die gewekt werden door het lijden van de geest van een wijze oude man.

Gisteravond was de de laatste sessie van ons Demon the Fallen rollenspel. Het thema was “Is redemption possible?” We hadden om 12 uur kunnen besluiten volgende week door te spelen, maar een van ons kon die avond niet, daarom hebben we doorgespeeld tot half drie ’s nachts.

Vorige sessie is iedereen zijn host-lichaam kwijtgeraakt en we hebben allemaal nieuwe karakters gemaakt: een dysfunctionele familie. De opdracht was om in het reine te komen met wat deze hufters allemaal hebben uitgespookt voordat ze bereid waren hun ziel te verkopen. Dat was erg leuk om uit te spelen, verwijten van vader naar zijn kinderen, onderlinge rivaliteiten en ander intens rollenspel wat opeens een heel nieuw licht op je karakter werpt. Maar ze hebben dus maar 1 avond geleefd.

We hebben ons nu eens een keer goed voorbereid. We hebben magische voorwerpen gestolen uit diverse musea: een samuraiharnas en een katana uit het Sieboldhuis en een gezegende Spaanse karabijn uit de Lakenhal. En zelf hebben we charms gemaakt met genezende krachten. Zo uitgerust zijn we er uiteindelijk in geslaagd de Tempel te bereiken, die werd bewaakt door allerhande onderlingen van onze grote nemesis. Er is gevochten met midnight children, bane-spirits en met een andere demon. Het waren heftige gevechten, maar uiteindelijk wel te doen.

En dan de Tempel in. Onze tegenstander was bezig allerlei magische vierkanten te activeren om zo een poort te openen. Wij wisten intussen dat het geen goede zaak zou zijn als hij daarin slaagde omdat allerlei voorspellingen er voor waarschuwden dat dan de Wyrm, de grote godheid van verval en corruptie, onze wereld zou worden binnengelaten. Wij zijn direct naar de centrale hal gesneld. En daar hebben we, met hulp van de aantekeningen die we hadden gevonden, het centrale patroon geactiveerd, vlak voordat de grote slechterik binnenkwam.

En toen opende zich de hemel. De Apokalyps! Een stralend licht scheen door de Tempel en brandde langzaam alle ‘torment’ uit ons weg. De wereld werd beschenen en gerepareerd, de schepping werd hersteld en vrede keerde weer op de aarde. De geesten van de overledenen verlieten de onderwereld en stegen op naar de hemel. Armageddon was voorbij…

En diep, diep onder ons stonden de verzegelde poorten van de Abyss. Aan ons de keus: durf je het aan om alle demonen uit de hel los te laten op de nieuwe wereld? Je hoopt op redemption, maar houdt ook rekening met de mogelijkheid dat ze de wereld juist ten gronde richten. Of laat je ze opgesloten, terwijl je weet wat dat met jou zelf gedaan heeft?

We hebben het zegel verbroken en de poorten van de hel geopend. En alle demonen kwamen naar buiten, als creaturen uit een schilderij van Jeroen Bosch. Het laatste oordeel brak aan . . .