Aan de voet van de berg Kilimanjaro, die het centrum van de wereld van de Dragonblooded is, vindt de lunar exalt Diamondclaw een kring van staande stenen. In het midden is een soort knikkerputje, een poel met daarin een visceuze vloeistof die veelkleurig glimt, zoals olie dat op water drijft alle kleuren van de regenboog heeft. De stenen zijn halfbedolven onder stuifzand en er zijn runes in gegrift die aan de windkant helemaal afgesleten zijn. Uit de nog leesbare runes maakt hij op dat dit een heel oude plek van de lunars is, een ‘cairn’. De lunars zijn waarschijnlijk tijdens de usurpatie gedood of verdreven. En de olieachtige vloeistof is waarschijnlijk geneeskrachtig. [Bij het vertalen gooit de speler met twee dobbelstenen dubbel xc3xa9xc3xa9n, dat wil zeggen dat hij een fatale fout maakt.] Aangezien iedereen na het laatste gevecht zwaar gewond is, haalt hij de anderen er bij.

Ster vertrouwt Diamondclaw en wil van het water drinken. Als hij zijn hand er in steekt merkt hij dat het heel visceus is. En wanneer hij het naar zijn mond wil brengen, stroomt het dwars door zijn hand heen weer terug in de poel. Zijn hand tintelt een beetje en de vloeistof voelt aan als Elsewhere. Hij steekt zijn gewonde arm in de poel. Maar dan ontstaat er een conflict. Zijn vlees wil genezen, maar de nanobotjes in zijn arm vluchten er juist voor weg. Dit Elsewhere voelt ook anders aan dan wat hij uit zijn meditaties is gewend, het is levend en breekt technologie juist af.

Ma Si Tamuz, die als No-Moon hier voor is opgeleid, leest wat er werkelijk staat en ze begint Diamond- claw uit te lachen. Dit is helemaal geen plek van genezing, maar een maanbrug. Dat is goed, want in de buurt van Porto Libre is ook een maanbrug en zo kunnen ze Oe’al op gaan halen.

Ster is inmiddels een beetje in paniek. Hij is gaan mediteren en heeft Elsewhere opgeroepen. Maar in plaats van de sneeuwstorm waar hij normaal in terecht komt, zit hij op een klein eilandje van gras onder een boom met daarboven een sterrenhemel. Hij probeert zijn ‘eigen’ Elders terug te vinden. De sterren verdwijnen, maar de boom blijft. Hij voelt dat hij in een paradox terecht gekomen is en dan hoort hij een vrouwenstem: "Mijn zoon en kind van Autochthon, je moet een keuze maken." "Waartussen?" vraagt Ster. De stem antwoordt: "Het pad van mechaniek of van levende wezens. Een half leven is geen leven!" Hij wil nog meer vragen, maar er komt geen antwoord meer. Hij klimt in de boom en vlecht een krans van bladeren terwijl hij hier over nadenkt. Diep in zijn hart weet hij al welke keuze hij zal maken, maar hij durft het nog niet aan. Zijn cultuur en zijn godsdienst verheerlijken technologie en de staat van cyborg is waar hij altijd naar heeft gestreefd. Dat allemaal opgeven, is dat geen verraad aan zijn Maker? Verward gaat hij weer terug naar de werkelijkheid, en de bladerkrans komt mee.

De lunars voelen dat de takjes op zijn hoofd van een heilige boom komen, maar ze maken er verder geen woorden aan vuil want Ster heeft de communicator en hij moet Oe’al oproepen. Hij krijgt de Dragon King meteen aan de lijn. Oe’al vertelt dat er een medicijn gevonden is dat de infectie vertraagt, maar genezen kunnen ze het nog niet. Het blijft dodelijk. We spreken af dat de lunars hem komen ophalen ten Westen van de berg die uitziet over de stad. Ma Si voert een mooi ritueel uit en zingt het Lied van de Maanbrug. De vloeistof in het poeltje richt zich op en vormt een vliesdunne regenboogbrug die naar de ruimte achter de schepping voert. Ze lopen over de vertakkende maanbrug en vinden zonder probleem de juiste afslag, zodat ze al snel bij de berg naast Porto Libre aankomen. Daar blijkt de omschrijving ‘ten Westen van’ toch wel erg inaccuraat geweest te zijn. Het duurt langer om Oe’al te vinden dan om van Midden-Afrika naar Europa te lopen. Het was misschien ook handiger geweest als ze er aan hadden gedacht om de communicator mee te nemen. Maar toch treffen ze hem uiteindelijk en ze keren terug naar de grot waar de maanbrug uitmondt. De poort is inmiddels weer dicht en ze hebben geen idee hoe het ding open moet. Er zijn wel grotschilderingen, maar die gaan voornamelijk over de jacht en het maken van vuur. Als ze een vuurtje maken, zien ze hoog in de grot rode handafdrukken. Dus maken ze zelf ook handafdrukken. Het doet wel iets, maar er gaat geen maanbrug open. Opeens realiseert Ma Si zich wat ze vergeten is: het rituele lied. Dan valt de wand weg en kunnen ze de interdimensionele paden weer op. Eenmaal terug geneest Oe’al iedereen van hun wonden. De wond in Ster’s arm, die hij in het poeltje heeft gehouden geneest niet. Die is in stasis. Oe’al wil alles weten van de kuur die de lunars hebben bedacht. Het lijkt wel wat op het medicijn dat de dragon kings hebben bedacht. Maar dat is toch nog wat krachtiger. Iedereen krijgt een ampul, behalve Ster bij wie de kwaal inmiddels zo ver is voortgeschreden dat zijn haar uit begint te vallen. Oe’al geeft hem er twee. De bijwerkingen zijn wel hartkloppingen en een gejaagd gevoel, maar dat hebben we er graag voor over.

Na de rest van de nacht te hebben geslapen, gaan we verder. Tegen het middaguur komen we bij een zandvlakte die er volstrekt onnatuurlijk uitziet. Vijf lenzen, zoals we die al eerder hebben meegemaakt, hangen dreigend in de lucht. Voordat we verder gaan moet er verkend worden. Ster gaat er eens voor zitten. Hij maakt met de vreemde machinale magie van Autochthon een automaton van rook en stuurt die er op uit om te verkennen. Exc3xa9n van de lenzen focust zonlicht op de rooksliert. Als de rookgolem terugkeert, ademt Ster hem in en de golem doet verslag: Extra inzet van essence verhoogt de temperatuur met een factor 10 zodat de hitte van het gefocuste zonlicht 50.000 graden Fahrenheit bedraagt. De helft van de golem is al vernietigd. Waar de lichtstraal langs is geweest, ligt nu glas in plaats van zand. Men besluit de nacht af te wachten, want dit is niet te doen. Dit is net zo heet als het elementaire vuur waarin Silverclaw is gestorven. Maar als de nacht valt, realiseren we ons dat het bijna volle maan is en ook dit maanlicht is te fel. Ma Si Tamuz heeft een inval. Ze roept Luna op, de schier almachtige god/godin waar alle lunars hun macht van hebben gekregen. Na een moeilijk ritueel verschijnt in de vlammen van het kampvuur de schaduw van een wajangpop. Hoewel hij alleen gebarentaal gebruikt, begrijpt iedereen volkomen wat er gezeg wordt: De hemelse hierarchie vindt het ongebruikelijk dat een exalt voor zo’n bagatel om hulp vraagt. Maar als een van de gezaghebbenden van de hemelse stad (hij is onder meer god van de magie) wil hij wel helpen. Luna staat het toe dat er een schaduw over de maan wordt geworpen. En er is natuurlijk een prijs. Hij zelf denkt momenteel aan het vinden van een factorij-kathedraal en het terugbrengen van de inhoud daarvan in de schepping. Maar het zal van de Games of Divinity afhangen. In ieder geval zal de tegenprestatie vergelijkbaar in moeilijkheid zijn met het verduisteren van de volle maan. Als Ster opmerkt dat hij al een dringende opdracht heeft, reageert de schaduwgod geamuseerd. "Het ene sluit het andere niet uit. Autochthon wil dit ook." en hij voegt er voor Raine aan toe: "Wat jij zoekt, bevindt zich 1000 km ten Noorden en 50 km ten Westen van Ma Si’s stad in India. En laat de Bronzen Factie er niet achter komen dat ik je dit gezegd heb!" Ster trekt de stoute schoenen aan en vraagt of Autochthon het hem kwalijk zal nemen als hij voor het leven kiest. Het antwoord is helder "Autochthon kan g
een leven geven. Dat doet Gaia. Met haar hulp heeft hij de Mountain People gemaakt. En Gaia is een slechte ontwerpster. Autochthon hield erg van het leven. Maar daar was hij weer niet zo goed in. Het komt er op neer: als exalt van Autochthon wordt je uiteindelijk een volledige machine of een volledig mens. En bedenk: een machine kan niet voor zichzelf zorgen. Daar heeft hij mensen voor nodig." Nu is de keus voor Ster helder. Kiest hij er voor om een robot te worden of mens te blijven? Hij is als mens geboren en als de Maker Zelf van levende wezens houdt, dan zal hij voor het leven kiezen, wat zijn religie en zijn chefs daar ook over mogen zeggen! Maar die keuze is nu nog even niet aan de orde, want de schaduw gaat verder:

"En nu hebben jullie een demon te verslaan." De maan verduistert. Maar meteen daarop gaat vanuit het hol van de demon een soort lichtpijl omhoog. De lenzen hebben een beetje licht om te focussen, en met de magie van de demon er achter, doen ze zelfs met dit zwakke licht nog sloten schade. Diamondclaw heeft er niet zo’n last van, en Ster loopt er stoicijns doorheen, maar voor Ma Si Tamuz is het een rampzalige spitsroedenloop. Sluiers maakt een stukje van de route helemaal donker, en daardoor overleeft iedereen het. En dan staan ze voor het hol van de demon. Nou ja, hol … een dorpje waar de schimmen van de doden wild rondom een groot vuur dansen en zichzelf geselen met doorntakken.

De eindbestemming is in zicht, de berg Kilimanjaro. Ster heeft een soort griep onder de leden en hij is weer overgevoelig voor licht. Ma Si Tamuz onderzoekt hem en komt er achter dat de infectie komt van zijn verwonding in het eerste gevecht met de lokale bevolking. De wapens waren besmet en de wond is gaan ontsteken. Raine heeft de zelfde symptomen, maar dan in een minder ver gevorderd stadium.
Bij het zoeken naar geneeskrachtige kruiden wordt Dyjab verrast door een paar grote beesten. Ze zijn twee keer zo groot als een paard en hebben de kop van een leeuw. Om de beesten weg te jagen, zet hij zijn anima aura aan. In plaats van ervan te schrikken, buigen de dieren voor hem. Hij weet niet wat hij er mee aan moet en Ma Si, die aan komt wandelen, weet het ook niet. Ze herinnert zich dat exalts in de oudheid legendarische rijdieren met leeuwenkoppen hadden. Toch besluiten ze om de dieren weg te jagen.
Terug in het kamp krijgen ze een telefoontje met Oe’al. Die vertelt dat er een epidemie heerst waar ook dragonblooded aan doodgaan. Het symptomenverloop is precies dat van Ster en Raine en het eindigt onherroepelijk met bloedingen uit alle gaten en de dood. Op dit moment zijn Dragon Kings nog imuun. Ster maakt een autochthoonse golem, een soort stoomrobot die ziektes kan genezen. Maar de ziekte blijkt een bovennatuurlijke component te hebben en daarom werkt ook deze kuur niet. Toch wil de golem iets genezen en tot Diamondclaw’s chagrijn gaat de robot hem desinfecteren en van luizen en vlooien ontdoen. Ma Si en Diamondclaw maken van de kruiden, hun bloed en de charm ‘Infection Resistance Method’ een medicijn. Ma Si maakt de wonden weer open, maakt ze schoon en smeert het mengsel er in. Om het te laten werken, moet de eigen essence van Raine en Ster het werk doen. Dyjab leert ze om te mediteren. In het begin is dat heel moeilijk en Ster snapt totaal niet wat de bedoeling is. Niet denken, je essence loslaten, dat kan hij helemaal niet. Totdat hij zich probeert te verplaatsen in zijn godheid. De trance van de Grote Maker inspireert hem en hij plaatst zichzelf in een bolletje Elswhere (Elders), de eigenschapsloze ruimte tussen de werelden. Daar kan hij rustig mediteren. Raine heeft het veel sneller door. Het helpt een beetje. De kwaal wordt hierdoor vertraagd, maar niet tot stilstand gebracht. En Ma Si blijkt de infectie nu ook opgelopen te hebben.
Sluiers stelt voor dat zij niet verder meegaat, want als zij ziekwordt, zal Diamondclaw ook sterven. Diamondclaw vindt dat dat geen goedidee. Samen uit, samen thuis. Hij overtuigt haar om toch meet te gaan.

De reis gaat verder. In een dorpje vol wanstaltig gemuteerde mensen wordt Dyjab uitgedaagd. Het is een vrij ongelijk gevecht, Dyjab wordt niet eens verwond. Een paar dagen later komen de exalts bij een stadje. In de poort ligt een soldaat, hij is doodgebloed. Overal in de stad vinden ze lichamen van mensen: mannen, vrouwen, kinderen, en allemaal zijn ze doodgebloed. Ze zijn thuis of op straat gestorven en blijkbaar allemaal binnen een vrij kort tijdsbestek. Het is dezelfde ziekte als waar zij zelf ook aan lijden, maar bij gewonen mensen gaat het blijkbaar heel rap. De mensen die thuis zijn gestorven, hebben beeldjes van een schildpad vast en het lijkt alsof ze aan het bidden zijn.
Bij het tempelplein horen we gekrijs. Er rent een priester rond met schuim op zijn bek. Hij ramt een stenen schildpadje in zijn mond en probeert het door te slikken. Als hij de exalts ziet, valt hij Diamondclaw aan. En opeens zegt hij: xe2x80x9cxe2x80xa6 en ik kan jullie genezen. Nog steeds geen behoefte aan genezing?xe2x80x9d
Ster: xe2x80x9cJa ik wil hier wel van genezen.xe2x80x9d
xe2x80x9cEn dan geloof je in mij.xe2x80x9d
xe2x80x9cLaat dan maar.xe2x80x9d
Op dat moment krijgt de priester opeens extra puisten en zweren en valt even later dood neer. We gaan op onderzoek uit. De tempel ligt vol doden mensen. Ze hebben schildpadbeeldjes vast en alle spijkerpoppen zijn omvergehaald en kapot geslagen. De dode boom staat er nog en is vrij van lichamen. Ster schiet er op met zijn essence puls kanon, maximale lading. Dat geeft wel een schroeiplek, maar de boom blijft staan. Rainexe2x80x99s moeder waarschuwt vanuit de geestenwereld en hij verstopt zich. Dan begint de hele tempel te trillen, het lijkt een aardbeving, maar er gebeurt meer. Diamondclaw kan zijn vorm niet meer beheersen en begint wild te veranderen. Ster en zijn golem krijgen kortsluiting en kunnen niet meer bewegen. Er heerst een chaos effect. Na een minuut wordt het weer rustig, maar iedereen heeft er schade van en Dyjab krijgt daardoor ook de ziekte. Rainexe2x80x99s moeder vertelt hem dat er hier helemaal geen andere geesten zijn, wat hier zit heeft een ongelooflijke hekel aan geesten.
Dan reizen we verder. Bij een watertje gaat Diamondclaw op zoek naar schildpadden en hij vindt er eentje. Met het diertje en een stenen schildpadbeeldje als focus kan Ma Si Tamuz de schildpad totemgeest oproepen. Ze krijgt een zwak stemmetje te horen. Het is de echte Schildpadgeest:
xe2x80x9cIk houd het kort, ver buiten mijn domein, houdt het kort! Dit beeldje is een focus voor de demon Madero, die twee levens is gaan leiden: genezen en ziekte. Te weinig tijd om jullie te genezen. De oplossing ligt helaas bij de demon. Als je hem verslaat, heb je 80% kans dat je daardoor geneest en als hij weg is, dan kan ik misschien iets.xe2x80x9d
Dan valt de stem weg. We trekken verder.
We bereiken de grasvlakte voor het gebergte. Ma Si is nu ook ziek, Sterxe2x80x99s haar valt uit. Zelfs het gras is dood. Op de kale vlakte staat een groot beest. Een soort demon met een hoorn op zijn voorhoofd en poten met enorme klauwen. Rond het beest begint de grond te trillen en er ontstaan steenwezentjes. Ster probeert de grond om het monster te laten bewegen, maar die gedraagt zich als levende materie. Het grote beest deelt zich in kleinere monsters, zes zandzwemmers, een paars zweepbeest en er blijft een tien meter hoge draak over. Diamondclaw en Raine proberen er op te klimmen. Het monster blijkt steeds weer door de demon op afstand te kunnen worden genezen. Ster krijgt een klap met de zweep en al zijn spieren verkrampen. Het doet zoveel pijn, dat een normaal mens dood zou zijn gegaan van de shock. De zandzwemmers zuigen bloed op en naast schade heeft dat een verouderend effect. Dyjab heeft bij de vorige demon een handgranaat gevonden en probeert die in de bek van de draak te gooien. Maar dat lukt niet. Hij roept dat de anderen dekking moeten zoeken. De schade is minimaal. Uiteindelijk krijgen ze het beest toch  klein. De andere monsters worden ook verslagen, maar het was een heel zwaar gevecht en iedereen is gewond, Sluiers is zelfs zwaar gewond.
Dan staan we aan de voet van de Kilimanjaro.

Ma Si Tamuz gaat niet mee naar het ‘amusement’. De andere exalts gaan naar het tempelplein. Dyjab vindt het een slacht idee en laat de anderen beloven om niets te doen en geen aandacht op zich te vestigen. De huizen zijn van leem, de architectuur is chaotisch en de gebouwen zijn over elkaar heen gestapeld. Het is markt en het is heel druk op het plein. Er hangt een nare, gewelddadige sfeer. De handel gaat gepaard met veel verbaal geweld, bluffen en dreigen. Trommelslagers en mannen met regenstokken maken muziek waar mensen op dansen. De dansers raken in trance en krabben zich tot bloedens toe. Er is een oude, dode boom waaromheen een kring mensen staat. Daar worden jongetjes besneden. Daarna wordt er vanuit een lemen hut een tegenstribbelende jongen aangevoerd. Hij is duidelijk van een andere stam, want hij heeft geen littekens. Ze binden hem aan een ijzeren paal vast. Op de achtergrond zit een sjamaan, onder de littekens, met modder besmeurd en hij heeft spijkers door zijn oren. Er ontstaat een soort lens van lucht, die het zonlicht focust in een felle bundel op de jongen. Hij schreeuwt het uit van de pijn. Ster heeft nog nooit meegemaakt dat mensen elkaar zo iets aan doen. Hij kan het niet langer aanzien en werpt zijn chakram om de jongen uit zijn lijden te verlossen. Maar hij mist.
Dan kijkt de sjamaan Ster recht in de ogen. Hoewel Ster een magisch masker draagt dat hem er uit laat zien als een plaatselijke herder, kijkt de sjamaan dwars door de vermomming heen. De luchtlens focust niet langer op de jongen aan het paaltje, maar op Ster. Hij springt uit de weg en rent er vandoor. Gewapende mannen rennnen achter hem aan. Hij weet te ontkomen in de drukte, maar de sjamaan laat een grote spijkerpop brengen en slaat daar een spijker in onder het uitspreken van twee van de drie  delen van Ster’s complete naam. Na de dood van het slachtoffer komen zieke en gewonde mensen bij de sjamaan, Hij geneest iedereen door hun kwalen en verwondingen over te nemen.

De vrienden verzamelen bij de stadspoort. Sluiers onderzoekt Ster en stelt vast dat hij vervloekt is.
Het is waarschijnlijk het soort vloek waardoor alles moeizamer gaat. Soms volstaat het vernietigen ven het object waarmee je vervloekt bent. Maar aangezien de poppen niet magisch zijn, denkt ze dat in dit geval een tegenritueel nodig is. We besluiten er hier niets aan te doen en trekken verder naar het Zuiden. Die nacht slaan we ons kamp op bij een oase. We worden aangevallen door een muskiet zo groot als een hond, maar Ster slaapt overal doorheen. Raine wordt in zijn nek gestoken en Dyjab probeert de wond te reinigen. De volgende ochtend eten we geit en trekken we verder.

Na een aantal dagen reizen, zien we dat de mensen steeds meer verminkt zijn door ziektes. Na een week naderen we een grote stad met stenen stadmuren. Om binnen te komen moet er weer met wachters gevochten worden. Ster kan de wachter niet verslaan, maar Dyjab mept hem met xc3xa9xc3xa9n klap neer en we mogen binnen. Ster merkt dat hij weer even slecht ziet als toen hij net in Creationaankwam. Eigenlijk gaat alles hem moeilijker af dan voorheen. In deze stad is nog meer geweld dan in het vorige stadje. De tempel is groter, de sjamanen zijn hier duidelijk de baas. De tempel is best mooi, met een esthetische ommegang en mooie meditatiepleinen, spijkerpoppen en afbeeldingen van schildpadden. Er staat wel een lelijke dode boom in het midden. Hier en daar zitten sjamanen te mediteren. Het voelt slecht aan, maar niet zo boosaardig als een demonische aanwezigheid.

Raine raakt de dode boom aan. Hij voelt een verre aanwezigheid. Op dat moment zegt iemand "Raine" en met een droge klop wordt er een spijker in een spijkerpop geslagen. Raine voelt een snijdende pijn in zijn nek en hij hoort een razend lawaai in zijn oor. Een sjamaan zegt: "Ik kan je genezen of de larven eten je op."

Ze gaan er niet op in. Dyjab snijdt de larve er uit en zo hopen ze er van af te zijn. Ster lijkt iets onder de leden te hebben, maar hij weet helemaal niet wat het is om ziek te zijn. Raine steelt de spijkerpop op klaarlichte dag om hem kapot te maken, maar het ding animeert en het kost heel wat moeite om hem te verslaan. Nu maar hopen dat daarmee ook de vloek is opgeheven. Ster heeft inmiddels de lokale honingdrank ontdekt en koopt daar een grote voorraad van.

Door goed na te vragen, komt Dyjab er achter dat de engste ziektes heersen in het Zuid-Oosten, in Tanzania. Daar zijn zelfs dode plaatsen, waar helemaal niets meer leeft. Volgens hem is dat de plaats is waar ooit de Spiral Academy stond. Het zal nog een lange reis zijn. Dus er worden kamelen gekocht, voorraden ingeslagen en we gaan op weg.

Het begint nog in Pearblossom’s Wrath, de stad van Ma Si Tamuz, dus zonder Ster en Dyjab.

Als Diamondclaw en Raine weer een beetje tot hun zinnen gekomen zijn, besluit Ma Si dat ze de confrontatie met de fae aan wil gaan. Ze vraagt aan de elfen of ze mee mag naar hun koning. Het bos buiten de stad is aangetast door The Wyld. De bomen zijn gekleed in mensenhuid, gestut met botten en schedels, etc. De vloer van het woud splijt open en een rivier van vuur scheidt Raine en Diamondclaw van Ma Si. In het midden van het woud komt ze bij de vroegere heilige boom. Die is helemaal verwrongen door de Fae. Er hangen dode mensen in en er is een groot gapend gat in de stam.

Een geharnaste gestalte stapt uit de boom. Hij is prachtig, majestueus en dreigend. "Waarom zou ik jou een audixc3xabntie geven? Waarom zou ik jou in leven laten?"
"Wij zijn buren" antwoordt Ma Si, "Pearblossom’s Wrath is mijn stad."
"Ik hoop dan maar dat je het me niet euvel duidt als ik je stad afneem? Kopje thee?"
Het gesprek verloopt heel stroef, de elfenkoning speelt een spelletje met haar. Hij wil wedden dat de stedelingen uit vrije wil voor hem zullen kiezen en hij betovert Ma Si zodat ze tot hem aangetrokken wordt. Zij verzet zich en weet met haar wilskracht de vuurrivier te laten verdwijnen, zodat ze samen met Raine en Diamondclaw de Fae aan kan vallen. Maar die heeft geen zin meer in het spelletje. De elfenkoning vervaagt en zegt: "We komen elkaar nog wel eens tegen."

Nu de stad weer op orde is, en de dreiging van de fae verdwenen lijkt te zijn, keren de drie terug naar het kristallen schip. Daar is Ster bezig de metalen paarden te onderhouden en Dyjab spreekt uitgebreid met de Dragon Kings over de kennis van de ouden. Onderweg is het slecht weer. Het regent en waait. Na een paar dagen varen, ziet men iets groens met hoge snelheid aan komen vliegen. Het is een jaden ibis, een boodschapper van de dragon blooded. Dus de paranoia slaat toe. We nemen het zekere voor het onzekere en schieten het ding uit de lucht. Daar gaat het kapot van en de boodschap gaat verloren. We weten dus niet of het echt over ons ging.

Dyjab vertelt wat over Afrika, het thuisland van de dragonblooded. Het klimaat is heel anders dan in de 20ste eeuw. De sahara is verdwenen en de noordkust van Afrika is bedekt met dichte bossen. Huis Nellens heeft Tunis, Italie en Griekenland, In Lybixc3xab heerst de financiersfamilie Ragara en daar is ook de Spiral Academy gevestigd. In Egypte staat het House of Bells en daar heerst de familie Katak. Dyjab’s eigen huis V’neef heeft Marokko, waar het Cloister of Wisdom ook ligt. De grote toren van het Heptagram in Tanzania is verloren gegaan. Het is onbekend wat er precies is gebeurd, maar in dat gebied wonen geen dragon blooded meer.  Na een haastig vertrek heeft huis Mnemon zich nu in Mauretanie gevestigd en daar is een nieuwe tovenaarsacademie gebouwd.
Op de grens tussen Egypte en Lybixc3xab gaan we aan land. Oe’al geeft ons een communicatiekristal mee. Om niet op te vallen kleden we ons in de lokale dracht. We laten de metalen paarden aan boord van het schip. Ma Si verandert zich in een oude man en Ster zet het magische masker op zodat hij op een gewoon mens lijkt. We reizen een paar dagen en komen een patrouille dragon blooded tegen, het zijn Aarde aspecten van het huis Ragara. Maar we vallen gelukkig niet op en ze laten ons door.

We reizen dwars door de Soedan naar Tanzania, het Victoriameer is er nog. Op de grens tussen Ethiopixc3xab en Kenia eindigt het bos en dan komen wij in een grasland dat overgaat in een een woestein. Er zijn hier heel veel geiten. We raken in gesprek met de lokale bevolking, die ons vertelt dat zijeen krachtige godheid van medicijnen, ziektes en genezing aanbidden. Hij wordt voorgesteld door een spijkerpop. Het zou onze demon nog wel eens kunnen zijn! Anderen aanbidden deze godheid in de vorm van een kleine geslepen stenen schildpad. Er zit geen Essence in de beelden. De mensen zitten onder de littekens, maar ze zijn verbazend vitaal. De littekens die Ster overgehouden heeft aan een weekje Gnawing Elk, vallen hier echt niet op. De herders verwijzen ons naar de stad verderop, daar is een tempel.

We merken dat de mensen fanatieker worden. Als we bij de stad komen worden we uitgedaagd door de wachters. We moeten ons bewijzen. Als Ster er eentje met het zwarte zwaard in xc3xa9xc3xa9n klap doodslaat en een andere wachter van Raine een pijl in zijn been krijgt, mogen wij doorgaan. Ze lijken er weinig moeite mee te hebben. "Leg die dooie maar op een termietenheuvel."

In de stad heerst een agressieve sfeer. De tempel ligt aan een centraal marktplein met een groot beeld van de schildpad, spijkerpoppen en de stam van een dode boom op de binnenplaats. Op het plein wordt gevochten, er vloeit bloed en er is een slechte sfeer, maar niet zo akelig als die rondom een demon. Als we wat rondvragen, blijkt dat er in het zuiden een grotere stad is, waar de grote tempel  staat. Maar we meten zeker blijven voor de tentoonstelling van die ochtend: mensen die gemarteld worden op het plein. Er zijn toch wel wxc3 t demonische invloeden.

Deze sessie daar was ik zelf niet bij vanwege vakantie.

Silverclaw en Ma Si Tamuz hebben de hint gekregen dat zij hun aanhangers aan het thuisfront aan het verwaarlozen zijn. Met hulp van de bosgod Porcupine Tree transporteren Raine en de twee lunars eerst naar Siberie, naar Silverclaw’s dorp. Daar heeft ene Grendel de macht overgenomen. Grendel is een stokoude lunar die teruggekeerd is uit het dodenrijk. Daar heeft hij een primordial heeft ontmoet en nu dient hij Luna niet langer. Hij beheerst het zogeheten Balefire, een vuur uit de onderwereld dat alles opbrandt. Silverclaw daagt hem uit om zijn stam weer terug te krijgen. Als Grendel merkt hoe onervaren Silverclaw is, stopt hij het gevecht. Hij noemt hem Diamond Claw, geeft hem de stam terug en vertrekt.

Daarna gaan zij naar India, waar Ma Si Tamuz vandaan komt. Raine hoopt in India in contact te komen met de Rising Sun, een solar tempel van de Cult of the Illuminated. En Ma Si heeft daar een stadje met zo’n 10.000 inwoners, waar nog meer lunars wonen: shamaan Thorns of Brambles, leerwerker Decisive Blow, smid Cloud of Rain en de zwakbegaafde full moon Stength of Rock. De stad wordt momenteel geregeerd door een zieke monarch, maar die is om onduidelijke redenen ontploft.

Het stadje wordt geterroriseert door Pear Blossom Wreath, een Fae uit de Wyld. Fae zijn creaturen van pure chaos. Ze hebben macht over de realiteit, en kunnen je totaal kierewiet maken. De Fae vechten met madeliefjes, als die je raken wordt je besmet met chaos. Dus Raine zwemt door de boomtoppen, Diamond Claw raakt in razernij als hij bloemen ziet, kortom: waanzin.

Ster stelt voor om de Wyld Hunt aan te vallen, maar de anderen weten hem dit onzalige plan uit het hoofd te praten. Alle waardevolle spullen  worden ingepakt en men vertrekt. Ster zit op z’n bronzen paard en de rest heeft zich geinstalleerd op de wagen van autochthonia. Het regent nog steeds pijpenstelen. De reis gaat traag en iedereen is tot op het bot doorweekt. Hoewel de kar wordt getrokken door robotpaarden, komt die toch regelmatig vast te zitten in de vette modder. Onderweg doden we de tijd door informatie uit te wisselen over wat iedereen kan en daarmee tactieken te bespreken.

Na drie dagen, het plenst nog steeds, bereiken we de Pyreneeen. We rijden door een pijnboombos en het valt de lunars op dat de regen tegen de wind in valt. Dat is tegennatuurlijk. En als we voor de nacht schuilen in een vochtige grot, probeert ma Si Tamuz een geest op te roepen om te vragen wat er nou eigenlijk met het weer aan de hand is. Pas na vele pogingen verschijnt er een gestalte die gemaakt lijkt te zijn van dennennaalden. Het is de naaldengod Porcupine, de hoofdgeest van dit gebied. Silverclaw vraagt meteen naar de charm die hij wilde leren en dat is geen probleem: er schieten een paar duizend naalden op hem af en als die zijn huid binnendringen, realiseert hij zich dat hij dit nu zelf ook kan doen.
Ma Si vraagt naar het weer. Porcupine overlegt even met een andere geest, de weergod Timofeef, en komt dan met het antwoord dat dit voelt als iets heel ouds en machtigs, een god of demon die aan het spelen is met grote krachten, het spiraalt en is veel groter dan alleen dit schiereiland. Ma Si heeft nog wel meer vragen: heeft Porcupine toegang tot de hemelstad? "Ja hoor." Wil hij ons daarnaartoe brengen? "Dat kan ik wel, maar dan moet je je wel eerst bewijzen. Kijk uit, want het is daar gevaarlijk voor alle exalts en ze hebben met name weinig geduld met lunars. Verder hebben jullie je taak als lunars verzaakt, want zowel Silverclaw als jij hebt je cultus verwaarloosd en nu zijn er een boel mensen de weg kwijt."
Ma Si probeert uit te leggen dat we bezig zijn demonen te bevechten en zo, maar de god is onvermurwbaar. "Eerst moet je je eigen probleem oplossen. Bovendien zijn er geen yozi’s meer." Na enig heen-en-weer gepraat blijkt dat wat wij onder demonen verstaan en wat de god yozi’s noemt verschillende dingen zijn. Toch moeten Silverclaw en Ma Si Tamuz de problemen met hun stam oplossen. Porcupine geeft ze ieder een dennenappel, waarmee ze hem kunnen oproepen als ze een keertje een dag over hebben, en dan kan hij hun transporteren naar hun respectieve stam. Daarna verdwijnt de god. Men gaat slapen. Raine vangt een vleermuisje voor Ma Si zodat ze een nieuwe dierengedaante aan kan nemen. Ster en Dyjab vinden het maar barbaars om een levend diertje open te maken en het hartje er uit te rukken en op te eten.

De reis over de bergen is niet gemakkelijk. Koud, nat, zwaar. Soms dreigt de wagen weg te glijden in een ravijn. Zo leren we wat samenwerken werkelijk betekent.
Na dagen komen we aan de andere zijde. De regen is eindelijk afgelopen, maar het landschap is totaal doorweekt.
Bij een ondergelopen dorpje stoppen we. Alles is hier vermolmd, verzakt en verdronken. De inwoners van het dorpje Marcije zijn achterdochtig en afwachtend. Vreemdelingen zijn zelden goed nieuws en ze vertrouwen het aanbod om te helpen dus helemaal niet. Nochtans gaat het gezelschap direct aan de slag. Creation is van andere materialen gemaakt dan Autochthonia, dus het is moeilijk, maar het is Ster gegeven om grootschalige veranderingen in landschappen aan te brengen. Dus, met inzet van enorme hoeveelheden magie waardoor zijn essence-banier oplicht, maakt hij de komende paar uren afwateringsslootjes, dammetjes en drainage in de omgeving van het dorp. De rest gaat mensen uit het dorp genezen, de verzopen uitrusting verzorgen, weerpatronen onderzoeken en foerageren.
Silverclaw speelt met Ster’s adamanten werpschijf. Hij vindt de chakram maar een onsympathiek wapen, een lunar onwaardig, en hij heeft er associaties bij van in leer geklede meisjes. Maar ondanks dat kost het hem slechts een klein beetje essence om het materiaal op zich af te stemmen. Minder zelfs dan dat het Ster gekost heeft om zich op het stermetalen exemplaar af te stemmen. Als Ster dit later te horen krijgt is hij helemaal blij.
Raine en Dyjab blijken ’s avonds een nieuwe hobbie ontdekt te hebben, zij zijn strippoker aan het spelen in de herberg en Raine heeft zich voor deze gelegenheid als vrouw vermomd. "Adeldom verplicht tot decadentie," aldus Dyjab. 
De hele dag blijven de dorpelingen ver van de exalts. Ze zijn bang en verwachten ieder moment de rekening te krijgen. Pas bij het vertrek de volgende dag komt er een voorzichtig gefluisterd "Dank u wel".

Twee dagen later bereiken we de Alpen. Het is inmiddels weer gaan regenen en nu is er zelfs hagel bij. In de verte zien we een horde mannen en vrouwen aankomen, met vaantjes en wapenrustingen. Raine krijgt een signaal van de geest van zijn moeder: ze heeft twee van haar moordenaars herkend. Raine wil er meteen in zijn eentje op af om ze aan te vallen. Maar Ma Si Tamuz weet hem er van te weerhouden. Het zijn er zestien, dat is veel te veel. We lokken ze achter ons aan en om ze te vertragen roept Ster een vreemde smeerolie-golem op die het pad achter ons glibberig maakt. We leggen een hinderlaag. Raine gaat op de uitkijk staan en geeft een signaal als de achtervolgers op een steile steenhelling lopen. Ster blaast op het teken een stuk berg boven hun op en veroorzaakt zo een lawine. De paarden en zes van de achtervolgers verdwijnen in de diepte. De rest weet  met allerlei stunts en gebruik van charms op het pad te blijven. Anima-banieren gaan aan, een pijl splijt de rots naast Raine en een zwerm jaden chakrams mist Ster rakelings voordat Ma Si hem ophaalt. De volgende pijl is raak: Raine krijgt een gifpijl in zijn borst waar hij behoorlijk ziek van wordt. Wij trekken ons terug en de Wyld Hunt gaat hun gevallen kameraden helpen.
Zo gebruiken we guerilla tactieken om ze mee te lokken en tegelijk te verzwakken en op een afstand te houden. Na een paar dagen vallen ze terug om ons van een veilige afstand te kunnen bestuderen. Dan bereiken we de zee. Hier wacht Oe’al op ons met een paar soortgenoten op drijvende kristallen. We ‘gaan scheep’  en laten de Wyld Hunt verbaasd achter.

De volgende ochtend worden we heel vroeg wakker van een enorm noodweer. De regen klettert op het dak, het dondert en bliksemt, de lucht is bruin van de regen. Het lijkt de moesson wel. Dyjab, lucht aspect dragonblooded,vindt het heerlijk en gaat op de top van een toren staan uitwaaien. Ma Si Tamuz gaat een eindje vliegen. De rest gaat proberen verder te slapen.  Maar de rust is van korte duur. Er wordt alarm geslagen, want er zijn indringers gesignaleerd in het tempelcomplex. Ster graait zijn wapens, de stermetalen chakram en beamklave, en rent in zijn pyama de gang op. Daar ziet hij Raine staan tegenover vier personen in camou- flage kleren, ze zijn zwaar bewapend.
"Anathema, je laatste uur is geslagen."

Natuurlijk leidt dat tot een gevecht. Silverclaw en Dyjab komen er ook bij. Ster werpt zijn chakram en maakt zich onzichtbaar om midden in de groep weer te verschijnen. Met zijn anima-aura op volle sterkte lukt het hem bijna om met zijn beamklave een van de aanvallers te doden. Het is een heel zwaar gevecht. Dyjab herkent de indringers als dragon-blooded studenten van de militaire academie House Of Bells. Het is de Wyld Hunt en ze werken uitstekend samen.
Buiten heeft Ma Si inmiddels ook problemen, want er blijken er nog vier te zijn. Er wordt een net over haar heen gegooid. Ze verandert zich in een muisje en glipt tussen de mazen door, maar als ze zich daarna in een uil wil veranderen om weg te vliegen, lukt dat niet meer. Ze wordt gevangen in een luchtwerveling en ze proberen om haar in een zak te stoppen.
In de tempelzaal verschijnt Sluiers vanuit het plafond. Ze graait naar een van deindringers en trekt met een mystiek gebaar de levenskracht er uit! Hijvalt dood neer en staat meteen weer op als zombie. Dan blaast een van hen op een fluitje. Ze gooien rookbommetjes en in de dikke wolken teleporteren ze weg. Als de fluit weerklinkt, trekken ook de aanvallers van Ma Si zich terug.

Dyjab wil de gevallene ondervragen. De geest wordt opgeroepen, maar het gesprek is niet zo succesvol.
"Verrader! Ik zal elke geest van de onderwereld tegen je opzetten!"
Na veel vijven en zessen komt er toch wat zinnigs uit. Het spook geeft aan dat deze Wyld Hunt uit Italie kwam, als reactie op de mensen die de laatste tijd hiervandaan zijn gevlucht en verhalen vertellen over anathema’s. Van de demones Ravana die hier zat, weten ze echter helemaal niets. De Wyld Hunt weet nu dat er meer dan een anathema is, en zelfs een dragon blooded verrader. Omdat het deze acht niet is gelukt de dreiging uit te schakelen, zal er zeker een leger gestuurd worden. Een leger dat overigens allang klaar staat en over drie dagen hier kan zijn. Ook vertelt hij Dyjab een vage legende over een cultus die wil dat de solars weer terug komen, de Cult of the Illuminated of House of the Rising Sun. Dan wordt de ziel van de overledene toestemming gegeven om te vertrekken en is het tijd voor overleg.

Dit was slecht nieuws. De stad is volgens ons nog lang niet gereed voor een oorlog. We willen niet nu al een beroep doen op het verdrag met Cesus, we staan al te veel bij hem in het krijt. Bovendien moeten we er voor zorgen dat de berichten die onze vorige dragon blooded bezoekster in Afrika gaat vertellen, kloppen met wat het leger van de Wyld Hunt hier aan gaat treffen: een negorij die de moeite niet waard is, een dorpje waar wij alleen maar op doorreis waren. Kortom: we kunnen we de veiligheid van de bewoners nog niet garanderen. Dus moeten we het leger weglokken. En sporen van permanente exalted bewoning moeten worden gewist. We besluiten om over twee dagen te vertrekken richting Oost Afrika. Daar zit een demon die we moeten bestrijden. (Dyjab vraagt zich af hoe we dat gaan doen, als we al niet eens acht dragonblooded studenten aankunnen.)

Maar eerst wordt de bloedband vernieuwd, die door Silverclaw’s dood verbroken was. En ditmaal nemen we Sluiers er mee in op. Ou’al, die daarvoor is overgekomen, onderhandelt namens de dragon kings. De sterrenpoort is namelijk van zijn volk en ze willen hem terug.
Dan gaat Ster naar Autochthonia om uit te leggen wat er aan de hand is en te vragen of ze de opbouwwerkzaamheden even willen opschorten. Gelijk levert hij het stermetaal in. Hij krijgt de tegenwaarde daarvan in edelstenen mee en mag 10 kg houden voor eigen gebruik. Verder ruilt hij een charm die hij nooit gebruikt om voor eentje die nog op de plank lag te wachten. En hij krijgt een geheugenkubus mee om te bestuderen, met daarin het protocol The Maker’s Instantanious Forge om golems te maken.
Ma Si Tamuz gaat naar Gnawing Elk om te overleggen over de missende kastes van de lunars. Daarna gaat ze even met Oe’al naar de onderwaterstad van de dragon kings. Er zijn er nog maar twintig over van Oe’al’s volk. De stad is van kristal en heeft bewegende trottoirs – dat zou Ster eens moeten zien. Ze tonen haar de sokkel waar de sterren- poort heeft gestaan en vertellen hoe het ding gestolen is. Er wordt een compromis bereikt: de sterrenpoort blijft in Porto Libre staan, maar ze mogen hem vrijelijk gebruiken. En ze bieden aan ons over zee te transporteren.
Dyjab bestudeert inmiddels de Skin of Stone en Raine loopt een daglang voor gek om de Impenetrable Disguise te leren. Silverclaw leert de Cunning Porcupine Defence van de egelboom in het bos.

Na een heel lange onderbreking hebben we eindelijk het spel weer opgepakt. Ik hoop dat we weer in ons oude ritme komen van eenmaal in de twee weken. Na een lange recapitulatie wisten we weer waar we gebleven waren in het spel.

Ster ligt op bed bij te komen van de beproevingen die hij had ondergaan. Zelfs voor een exalt is het geen sinecure om een week ondersteboven in een boom te hangen. Hij heeft door deze beproeving niet alleen geleerd om Essence van een ander af te nemen, maar ook heeft hij aan den lijve ondervonden wat dat met iemand doet.
Ragara Lucille is een dragonblooded die op onze nederzetting af was gestuurd om poolshoogte te nemen. Dyjab leidt haar rond door de modderige bouwputten en lege moerassen en vertelt enthousiast over wat er allemaal aan moois zal verrijzen. De bedoeling is dat ze snel weer naar huis gaat en aan iedereen vertelt wat een achterlijk gat het hier is, zodat andere dragonblooded bezoekers voorlopig weg zullen blijven. Dyjab kan heel overtuigend zijn en als de ongelukkige Lucille zich na de rondleiding moet wassen in een teil koud water in een lemen hut, is voor haar de maat vol. Missie geslaagd. Tevreden trekt Dyjab zich terug in het luxueuse badhuis van de tempel.

Daar treft hij Raine die zich ook aan het ontspannen is. Raine heeft van zijn informanten gehoord dat er een klein leger in de bergen in het Noorden verscholen is en hij vertelt dat Ma Si Tamuz er inmiddels op uit is gevlogen om te verkennen. Het spoor was bijzonder goed verborgen, maar de lunar heeft het toch kunnen vinden. Er zit inderdaad een legertje van 200 zombies en geesten compleet met 20 man cavalerie verscholen in een kleine afgelegen vallei. Waarschijnlijk is het een reserve die Cesus Gustav (onze andere en veel belangrijkere gast) achter de hand houdt voor als de onderhandelingen met ons onverhoopt minder gunstig zouden verlopen. Ma Si maakt zich weinig zorgen en gaat met de priesters en acolieten overleggen om een hospitaal te stichten. Bij de kruidenheks ontdekt ze Cesus Gustav. Ze stelt zich verdekt op en luistert het gesprek af. Maar Gustav is niets spannends van plan. Hij is op de markt voor zijn plezier en hij geniet van het lopen in de zon en van de geuren van de kruiden, want waar hij woont is alles dor en doods en is het eeuwig bewolkt.

Intussen is Silverclaw een wandeling aan het maken met Sluiers. Hij probeert haar uit te horen over de onderwereld, maar die kennis is volgens haar te duur. Als zij hem geheimen vertelt, kan hij zijn ziel kwijt raken aan de primordials die misschien meeluisteren. Wel weet ze hem te vertellen dat er daar naast geesten en primordials nog veel meer engerds wonen. Demonen zoals Ebon Dragon bijvoorbeeld. Een volleerde exalt heeft volgens haar 90% kans om daar dood te gaan. Dus voorlopig moeten we nog even wegblijven uit de onderwereld, tot we wat sterker zijn.

Ster is inmiddels op en loopt wat door de stad. In zijn geest ontwerpt hij een stratenplan volgens de vreemde geomantische principes van de wereld waar hij vandaan komt. Stadsplanning is voor hem van groot belang. Je kunt een stratenplan niet aan het toeval overlaten want een harmonische omgeving kweekt blije en productieve mensen. In gedachten ontwerpt hij fontijnen en tuinen, grachtjes en terrassen, hij berekent de correcte afstanden tussen werken en wonen, er moet een een meertje komen van levend blauw vuur en een rode stalen kathedraal … Dan komt hij Silverclaw en Sluiers tegen. Ster geeft zijn adamanten chakram aan Silverclaw om er een paar dagen mee te spelen. Hij wil zijn theorie testen dat de diamanten klauwen van de lunar hem helpen om zich op adamant af te stemmen.

Even verderop komen zij Gustav tegen. Ster legt uit dat hij een weekje weggeweest is en vraagt of er al onderhandeld is. Nee dus. "Prima, dan doen we dat vanavond". Ongegeneerd begint hij Gustav te ondervragen over wat die onderwereld nou precies is en Gustav geeft heel open antwoord. Waarom de poort naar de onderwereld daar is, dat weet Gustav niet. Hij heeft de Lage Landen toegewezen gekregen van zijn familie en heeft de poort bij toeval ontdekt. Zijn Schiehallion heeft hij er bovenop gebouwd. Hij heeft delen van de onderwereld verkend, maar het is een nare, gevaarlijke plek die het leven uit je zuigt. Er is een stad die Dis heet, maar hij heeft die niet zelf bezocht. Dis heeft naar verluid indrukwekkende poorten en er wonen heel gevaarlijke wezens zoals de Ebon Dragon die over de doden heerst en waar zelfs de abyssals het niet tegen op durven nemen.

Raine vraagt aan Ster of hij een paar werppijlen kan maken uit het stermetaal dat Raine ‘gevonden’ heeft. Dat is geen probleem. Ster vindt het leuk om met een paar kleine projecten te beginnen om het magische metaal goed in de vingers te krijgen, voordat hij aan zijn eigen grote project start: een magische wapenrusting of misschien wel een warstrider.

Die avond beginnen de onderhandelingen met Gustav. Hij is heel direct en vertelt meteen wat hij wil:"Ter zake. Jullie willen dat Sluiers bij jullie blijft en jullie willen een niet-aanvalsverdrag. Laten we met het eerste beginnen. Zij is heel waardevol voor me, dus de prijs is hoog. Ik wil haar in jullie stad aanstellen als mijn ambassadeur, met diplomatieke onschendbaarheid. Ik wil van jullie een gratis scheepslading voedsel, kolen en luxe goederen. En als ik wordt aangevallen wil ik haar terug kunnen roepen. Hierover is niet te onderhandelen."

Morrend gaan we akkoord. Een scheepslading, dat is een boel geld waard. De Lintha schepen komen over een half jaar en voor die tijd zullen we het geld op de een of andere manier bij elkaar moeten zien te krijgen. Maar dat is van later zorg. Eerst volgen de vredesonderhandelingen. Uiteindelijk  worden we het eens dat wij elkaar zullen bijstaan in het geval dat een van de partijen door een derde partij wordt aangevallen. Met een mooie speech besluit Dyjab de plechtigheden en hij gebruikt de magische stokken van de dragon kings om een grote handelsloods voor Cesus uit de grond te toveren. De volgende dag vertrekt Gustav weer. Over een maand zullen de eerste zombies worden geleverd.

Dit hoofdstuk lijkt bevredigend afgesloten. Wat nu? Naar de onderwereld gaan lijkt nog geen optie. Dyjab stelt voor dat we ons eens om de overgebleven demonen gaan bekommeren, bijvoorbeeld de Duke of Pestilence in Egypte. Ster wil de dood van Autochthon voorkomen en hij wil daarvoor op zoek naar de mountain folk. De overigen stellen voor om eerst de geheimen van onze tempel verder te onderzoeken en willen contact gaan zoeken met de vier voorouderbeelden. Dat laatste gaan we doen. Vreemd genoeg is het Ster die de meeste ervaring blijkt te hebben met occulte rituelen. Hij is weliswaar meer gewend aan de machinegeesten van zijn mechanische thuiswereld, maar de principes blijken voor beide werelden hetzelfde. Na enkele pogingen lukt het om het beeld van Fae Wind te activeren. Een vluchtig contact, een impressie van afwachten en daarna goedkeuring. Dan klinkt er een luide gil vanuit het woud, gevolgd door vreemde kreten: "Yek! Yek!"
Ma Si gaat kijken en ze ziet rennende gestalten met fakkels vanuit het woud naar de tempel komen. Het zijn er vijftien en ze zijn allemaal verschillend. Er zijn grote gestaltes en kleine, sommige hebben tijgerstrepen, er zijn veel lichtgevende og
en, blinkende tanden, grote spitse oren, gespierde gestaltes met een ruwe huid. Het zijn hobgoblins en ze zijn heel verbaasd om ons hier te zien. Dyjab spreekt ze aan, maar de reactie is in eerste instantie niet bemoedigend.

"Wat motten jullie?"

Dan ziet de spreker Silverclaw staan en hij wordt wat vriendelijker. Hij wijst naar de lunar en verklaart:

"Jullie geen fae! Hij wel fae. Beeld ook. Wij komen voor beeld. Groot-machtige voorouder!"

Dragonblooded hebben volgens een oeroude legende ooit een Fae verslagen die lang voor Ravana over heel Europa heerste. In die legende zag hij in deze plek een rol voor de mensheid en liet hen hier in leven. Zij zijn de nakomelingen van die fae en ze willen dat we het ritueel afmaken waarmee de geest van hun voorouder weer teruggeroepen wordt naar dit beeld. Met een paar kleine aanpassingen maakt Ster het oproepingsritueel af en het beeld komt tot leven.

Fae Wind is een androgiene figuur met fijne gelaatstrekken, een pijnzende blik en compassie in de ogen. Het spreekt: "Wat is er veranderd, dat een dragonblooded mij oproept?" Wij vertellen over de terugkeer van de solars en lunars en over de demon die we hier hebben verslagen.

"Solars zijn niet belangrijk. De dragonblooded hebben meer voor de mensheid gedaan dan de solars. Demonen daarentegen, als we het toch over hoofdstukken in de wereldgeschiedenis hebben… demonen zijn lastig, gevaarlijk, een gesel gods. Hun namen komen voor in de Games of Divinity. In de Games of Divinity wordt alles bepaald wat er gebeurt. Maar die speel ik niet, ik word er niet toegelaten."

Raine heeft het er moeilijk mee dat Fae Wind de solars zo onbelangrijk vindt. De geest spreekt verder, soms antwoord gevend op onze vragen, soms uit zichzelf:

"En lunars … lunars zijn absoluut lunars. Fae hebben er niets aan en mensen hebben er niets aan … Let op: de muren van de Hemelse Stad hebben 5 poorten, die uitkomen op 5 poorten hier op aarde. Ze worden bewaakt door sfinxen. Er leven nog mensen van mijn volk, de hobgoblins. Als zij mij willen aanbidden, geef hen dan toegang. Ik heb 10 miljoen mensen over de kling gejaagd. Het was oorlog en dan doe je dingen waar je niet trots op bent. De andere beelden? Daar heb ik nog contact mee ja. Duskmantle was een plaatselijke handelsgod en hij ging over schimmige zaakjes. Mirrormask was ook een fae, de meest corrupte, het prachtigste leven wat een fae kan zijn, maar ook het meest meelevende wat een mens kan zijn, de volmaakt tweeslachtige schizofreen, pure vernietiging en creatie in xc3xa9xc3xa9n. En Scrollkeeper was een tovenaar en wijsgeer, zijn missie was om alle mensen te leren lezen en schrijven en hij bracht kennis."

Er ontstaat een hele filosofische discussie tussen Raine en de fae over de waarde van mensen. Ster belooft om een heirbaan aan te leggen zodat de hobgoblins niet al te veel chaos aanrichten wanneer ze het beeld bezoeken. Inmiddels gaan die hobgoblins uit hun dak. Op diverse vragen antwoordt de geest nog:

"Alleen primordials kunnen misschien de Great Curse teniet doen. Autochthon? Bedenk dat hij mensen heeft meegenomen in zijn ballingschap en niet zijn eigen volk, de mountain people. Die hebben indertijd de dragonblooded de wapens gegeven om de fae mee te verslaan. De Grote Pestilentie komt uit de onderwereld. Het Oog van Autochthon is een legende. Lunars horen niet met geesten te onderhandelen. zij moeten geesten verslaan om iets van ze gedaan te krijgen."

In afwachting van de komst van Cesus Gustav besluit Ster om een nieuwe charm te gaan leren.
Hij herinnert zich dat hij de lunar Gnawing Elk iets heeft zien doen wat hij zelf ook graag als uitbreiding aan zijn Essence Pulse Cannon wil toevoegen, Essence Drain. Hij benoemt het als ‘de polariteit van het ding omdraaien’. 
Vol goede moed stapt hij door de sterrenpoort en komt daar bij een gestresste lunar met zijn beastmen die het erg druk hebben met al hun nieuwe taken.
"Kom ik wel gelegen?"
"Eigenlijk niet. We hebben best veel moeite met de jonge dragon kings. En had je niet kunnen zeggen dat hier piraten zitten?"
"Had MaSi dat niet verteld? O! Sorry!"
Gnawing Elk wil toch wel even tijd voor hem vrijmaken. Hij begint een voor Ster nogal verwarrend betoog over dat je dan zeven dagen aan een boom moet hangen terwijl er runes in je gekerfd worden. Ster reageert een beetje lacherig. Maar als hij merkt dat Elk volkomen serieus is, wordt hij zenuwachtig.
"Zeven dagen, maar dan mis ik de afspraak met Cesus."
"Wat zijn nou zeven dagen op de levensduur van een exalt? En bovendien, waarom zou je daar in vredesnaam bij willen zijn?"
"Nou, ik wil zo graag dat Sluiers bij ons blijft."
"Wat heb je met die meid? Je moet keuzes maken in je leven. Wat ben je, een krijger, een tovenaar?"
‘Rare vraag’, denkt Ster, ‘een exalt van Autochthon laat zich ombouwen tot wat er op het moment dat er een beroep op hem gedaan wordt, nodig is.’ Maar hij zegt het niet. In plaats daarvan zegt hij een beetje verlegen: "Ik ben verliefd."
"Als het je vrienden niet lukt om haar uit de klauwen van Cesus te houden, lukt het ook niet met jou erbij. Dan heb je er veel meer aan om nu Essence Drain te leren, en haar later te kunnen bevrijden."
"Goed dan."
"OK, en dan leer jij mij de Pulse Cannon."
Gnawing Elk klapt in zijn handen en een beastman bindt een touw om Ster’s been, gooit het om een boomtak en begint hem op te takelen. Elk haalt een stermetalen mesje tevoorschijn.
"Tijd voor de eerste rune. Trek je je harnas uit, of zal ik gewoon door het metaal heen snijden?"
"’t Is kristal, geen metaal."
Ster trekt zijn harnas toch maar uit. En Elk kerft een ‘1’, ondersteboven.
"Vanaf nu geen essence gebruiken en niets eten. Als je dorst hebt, lik je maar wat dauw van de boom. Ik laat een Beastman bij je achter om de wilde beesten weg te jagen. Hang je goed?"

"Nee."

"Prima! Ik kom iedere dag langs om een nieuwe rune te zetten."

Elk wandelt naar zijn verdere bezigheden. Op de achtergrond rent een wilde jonge dragon king met een troep joelende beastmen er achteraan.

Raine en Dyjab zijn de tempel aan het verkennen en zij stuiten daarbij op een viertal beelden van voorouders. Kort daarna stapt er een jonge beastman onwennig door de sterrenpoort en kondigt aan dat Ster een weekje ondersteboven in een boom hangt.

"Mooi, dan kan hij ook geen ongelukkige opmerkingen maken over roltrottoirs." is het droge commentaar van Dyjab en hij gaat verder met het voorbereiden van de komst van Cesus. Raine, Ma Si Tamuz en Silverclaw raken door het idee van Ster geinspireerd. Raine heeft als solar geen leermeester nodig. Hij mediteert en leert zichzelf de ‘Flawlessly Impenetrable Disguise’. Daarna gaat hij de tempelarchieven bestuderen om zijn inzicht in de bureaucratie te vermeerderen.

Silverclaw gaat het woud in op zoek naar een geest die hem de ‘Spinebreaking Method’ kan aanleren. En hij vindt een grote beergeest, waar hij mee moet worstelen. De geest breekt hem zijn rug – en vraagt of hij er wat van geleerd heeft. Silverclaw blijkt gelukkig een snelle leerling, zodat de geest het geen twee keer hoeft voor te doen.

Ma Si heeft in eerste instantie minder geluk met haar zoektocht naar de ‘Humble Mouse Form’. Ergens in het tempelcomplex is wel een vliegengeest te vinden, maar die zegt: "Begin eerst maar eens met nederig zijn". Als Ma Si er voor kan zorgen dat de zwaluwgeest die ook in de tempel woont, ophoudt met op Vlieg te jagen, wil de geest het haar wel leren. Maar ze vertrouwt het niet helemaal. Insectengeesten hebben een slechte naam. Zwaluw is niet moeilijk te vinden. Maar Ma Si’s pogingen om tussen de twee te bemiddelen, lopen op niets uit. "In de natuur zijn er nu eenmaal onverenigbare tegenstellingen. Dit is er een van. Zwaluwen eten vliegjes. En die Vlieg is bovendien echt niet te vertrouwen: het is een van de weinige originele tempelgeesten, de enige die van de demones mocht blijven. Goedbedoeld advies, doe er mee wat je wilt. Ga eens naar de Hemelstad en kijk toe bij de ‘Games of Divinity’. Zo leer je hoe geesten met elkaar omgaan."

Ma Si praat nog wat verder met Zwaluw en komt er zo achter dat de vooroudergeesten waar ze beelden van hebben gevonden al zo lang niet meer gexc3xabeerd zijn, dat ze waarschijnlijk inmiddels in de hemelstad wonen. Hun namen zijn Koravalund Duskmantle, Re’ald Fae-wind, Lianne Mirrormask en Moki Scrollkeeper. Uiteindelijk vindt ze Zwaluw bereid om haar de charm te leren en daarna heeft MaSi heel erge trek in vliegjes.

Op dag 4 van Ster’s beproeving arriveert Cesus Gustav in volle statie. Ma Si neemt snel een muizengedaante aan en verstopt zich in Silverclaws uitrusting. Gustav heeft haar nog nooit gezien en dat willen we zo houden. De stad loopt uit om hem te begroeten. Een heraut kondigt hem aan met ronkende titels: "Heer der Nederlanden, heer van de poort van de onderwereld" etcetera. Winter’s Last Refuge is er niet bij, maar voor de rest heeft Gustav zijn hele hofhouding meegenomen: Lxc3xa9on de kamerheer, Trudy zijn dienstmaagd, een aantal danseresjes en een aantal zombies. Die avond is er een groot banket te zijner ere, met Raine’s vader als chefkok.

De volgende dag groeit er mos op Ster en hij hallucineert. Gustav wordt rondgeleid door de nieuwe stad. Er gebeurt niet veel bijzonders. In de avond tracht Raine een gesprek tussen Gustav en Sluiers afte luisteren, maar dat lukt niet omdat ze zich in een magische stiltehebben gehuld. 

De dag daarop is Ster inmiddels geheel met zacht lichtgevend mos begroeid en zijn apparaatjes vallen xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n uit en hij voelt hoe het is om een gewoon mens te zijn. Gnawing Elk kerft zijn dagelijkse rune en zet een kom onder Ster’s hoofd. In Porto Libre laat Gustav zich excuseren. Hij heeft migraine van het zonlicht. Lxc3xa9on en Trudy hebben daar minder last van, maar Gustav is in geen 15 jaar zo ver weg geweest van de poort naar het dodenrijk.
En dan breekt de laatste dag van Ster’s beproeving aan. Als Dyjab zich op hem concentreert wordt hij misselijk. Ster is inmiddels helemaal van vlees en bloed. Er komt een gedachte bij hem op: ‘Hoe vaak moet Juggernaut nog tegen je liegen?’ Uit zijn hoofd druppelt langzaam pure essence in het kommetje. Gnawing Elk spreekt tegen hem, maar hij verstaat het niet zo. Elk pakt de kom en neemt een grote slok. Dan zegt hij:
"Dit is hoe het voelt om je essence te drainen."
Hij sprenkelt de rest van de inhoud rondom de plek waar Ster hangt. Hij zegt: "Je kunt de natuur niet genoeg essence geven&quot
; en kerft dan rune 7.
"En nu ben je klaar."
Ster wordt door een paar beastmen neergelaten. Het mos groeit pootjes en loopt het bos in. Zijn huid is niet langer grijs maar roze, hij is heel slap, zit onder het bloed, loopt moeilijk en heeft een delirium. Elk levert Ster en diens harnas af bij een geschrokken Dyjab, die de jongen meteen in bad laat stoppen.
Inmiddels is Gustav wat hersteld. Ma Si wordt ongeduldig en ze wil het contract rondmaken – landbouwproducten en grondstoffen tegen zombies en zielenstaal. Maar er kondigt zich alweer een nieuw probleem aan. Er staat een jonge dragon blooded voor de poort van de tempel. Het is een meisje in een volledige wapenrusting met een harnas, een boog op de rug en een groot zwaard aan haar zijde. Dyjab ziet meteen dat zij een krijger van het House of Bells is, waarschijnlijk nieuw gexc3xabxalteerd, pas klaar met de opleiding en dit is haar eerste opdracht. Hij begroet haar met alle xc3xa9gards. Ze stelt zich voor als Ragara Lucille. Zij is er op uit gestuurd om deze nieuwe stad en zijn nieuwe goden te beoordelen. Maar een meisje van twintig, al is ze exalt, is niet opgewassen tegen de doorgewinterde Dyjab. Charmant en beminnelijk vertelt hij een verhaal wat erg overtuigend overkomt, waarin hijzelf de hoofdpersoon is en waar geen solars, lunars en andere anathema in voor komen. Lucille hapt en ze is overtuigd dat de omgeving van de oude tempel weer veilig is voor dragon blooded. Ze blijft een nachtje logeren.