Raine vertrekt naar Porto Libre om Diamondclaw te halen en blijft achter om wat eigen ‘zaken af te handelen’. Tijdens het wachten hebben Ma Si en Ster een slagorde bedacht: Ster verkent via de wanden en plafonds om de lasers op enkelhoogte te ontwijken. Ma Si vliegt, Diamondclaw loopt voorop, Dyjab achteraan en Oe’al in het midden.
Als Diamondclaw arriveert (hij heeft niets gemerkt van de beveiliging op de hogere verdiepingen) gaan we verder de trap af en komen aan een tussenetage.   Ma Si ziet dat dit een heel ingenieuze val is, met vreemde perspectief truuks, laserstralen en vier robots. Ster gaat via de wand om de lasers te ontlopen, maar dan komen vier vliegende robotjes in actie, die had Ma Si niet gezien omdat ze goed verstopt waren. Hij wordt geraakt. Zijn blauwe harnas lijkt de energiewapens tegen te houden, maar dan begint het stermetaal opeens heel heet te worden. Hij rent snel terug naar de veiligheid van de trap en rukt het gloeiende metaal van zich af. Maar zelfs dit korte contact levert hem al ernstige brandwonden op.
Tijd voor krijgsberaad.

Na een lange discussie besluiten we het gewoon nog eens te proberen. Gelukkig weten we nu waar ze zitten: onder de trap. Ster probeert met een mooie salto bovenop zo’n vliegrobotje te springen. Dat lukt niet helemaal, hij wordt aan gort geschoten en het alarmeert de hele buurt. Vier vliegdingen en vier lopende robots met speren worden actief. Oe’ al springt naar Ster en begint hem te genezen.  Chakrams vliegen in het rond. Iedereen schiet met diverse energiewapens, Ma Si schiet net zo efficient met pijl en boog. Diamondclaw spring op een robot en begint hem uit elkaar te trekken. Het is een zwaar gevecht maar iedereen overleeft het.

Dan gaan we verder de trap af. De volgende verdieping is heel anders dan de vorige. We komen aan in een gigantische grot. Deze is zo groot dat het licht van de exalted anima’s maar een fractie van de ruimte kan verlichten. De grond is erg onoverzichtelijk, vreemde rotsformaties belemmeren het gezicht. Her en der lopen leidingen over de grond en tegen het plafond. We volgen er eentje en komen uit bij een groot apparaat. Onderzoek wijst uit dat het een generator moet zijn die essence uit de omgeving omzet in energie. Maar het ding doet het niet meer. Ma Si Tamuz gaat vliegend op verkenning uit. Als ze terugkeert, vertelt ze dat er vier van die enorme generatoren in de ruimte staan opgesteld. Eentje er van lijkt actief te zijn, die geeft blauwig licht. We gaan er naar toe. De machine zoemt zacht. Ster onderzoekt het ding. Hij studeert er een paar uur op om  er achter te komen wat het precies doet. De generatoren zetten de essence van deze machtige node om in electriciteit en magnetische velden, het complex hierboven maakt daar nog wat anders van. Het kanaliseert de energie om daarmee op de een of andere manier de omgeving te onderwerpen aan een technocratisch paradigma. Ster komt zelf uit een mechanische wereld, maar dit is een paradigma dat veel statischer is dan de creatieve knutseldrift en de willy wortelige uitvinders van Autochthonia. Dit is een verstikkend en verstarrend wereldbeeld. Hij herkent het ook als iets heel nuttig om de Wyld mee te verdrijven.

Inmiddels gaan de anderen ook wat doen. Dyjab zit te mediteren. Zijn tattoo wordt actief en het kleine draakje gaat in de ruimte rondvliegen. Hij ziet dat de oneffenheden in de grot de vorm hebben van een gigantische draak. Deze grot is het hol van een draak. Een echte!
En de activiteit bij de generator voelt aan alsof er in de verte iemand aan zijn staart kriebelt. De draak ligt hier te slapen. Hij heeft niets te maken met de apparatuur. Maar degenen die de apparatuur hier hebben gebouwd, hebben dat ongetwijfeld om dezelfde reden gedaan als waarom een lesser elemental dragon precies hier is gaan  slapen. Dit is een van de meest krachtige machtsplekken in de Schepping.

Ma Si kondigt aan dat ze nog een uitgang heeft gevonden in deze grot. Aan de zijkant is een trap omhoog. Ster is blij om dit te horen. Hij was al op zoek naar het commandocentrum. Maar Ma Si is minder enthousiast.
"We hebben geen instructies, moeten we niet aan Gaia vragen wat we moeten doen?" vraagt ze.
Dyjab reageert verbaasd: "We zijn  exalts! We moeten doen wat we zelf goed dunken. De draak wekken, of kijken wat die de machines doen. Of zelfs allebei!"

Na het bezoek aan Dyjab’s moeder gaat het gezelschap weer terug naar Porto Libre. Dyjab geeft bij het afscheid een paar magische houten stokjes van de Dragon Kings, niet alleen als kleine demonstratie van de bijzondere technologie waar ons stadje over beschikt, maar ook en vooral als compensatie voor de waren die Raine had gestolen. Als we weer terug zijn, zien we dat er nog steeds nieuwe immigranten aan de stadspoort staan. De Dragon Kings zijn een Azteeks aandoende pyramide aan het bouwen als pedestal voor de Sterre- poort. Ma Si maakt zich hier wat zorgen over. Dit soort pyramides roept bij haar associaties op aan mensenoffers. De Dragon Kings kunnen haar in dit opzicht niet helemaal geruststellen, in het verre verleden is dat inderdaad wel eens voorgekomen, maar nu doen ze het niet meer. "Ja, ja, … maar dan kan iedereen zien dat we zo’n sterrepoort hebben!"

"Maar ze hebben met 1000 man een compleet paleis door die  poort heen versleept," zegt Ster, "dat houd je echt niet geheim meer. Bovendien hoeft iedereen dan niet meer door onze tempel heen te banjeren."

"Daar zit wat in." geeft Ma Si toe. We gaan Oe’al opzoeken in de kristallen toren van de nieuwe toveracademie. Maar dat is nog niet zo gemakkelijk want de God der Geheimen heeft de voordeur zoekgemaakt. Als we aankloppen, komt Oe’al open doen. Hij heeft het rustig momenteel. De geheime voordeur brengt ons op een idee. Dat is eigenlijk best wel handig! Het is helemaal geen goed idee om Jan en Alleman het heptagram binnen te laten. Dus we besluiten een stenen tweede toren neer te laten zetten voor de eerstejaars. Daar kunnen studenten zich bewijzen en als ze gereed zijn voor verdere studie krijgen ze instructies, of een magische armband of zo, waarmee ze de kristallen toren in mogen. Verder besluit Dyjab om een vloot te laten bouwen. Er zijn grote voorraden erts gevonden en steenkool, dus Ster stelt voor om het bos te sparen en ook schepen van kristal en van ijzer te maken. Hij maakt een begin met de bouw van een hoogoven en er worden boodschappers uitgezonden om mijnwerkers te werven.

Maar we hebben meer nodig voor een echte academie. Dyjab herinnert zich dat het Heptagram van de DragonBlooded in handen is van huis Mnemon. Hij vertelt dat niet iedere student slaagt, misschien kunnen wij werven onder de afvallers. Raine stelt voor om daar in te breken en hun toverboeken te gaan stelen. Dit lijkt Ster een goed idee. Hij ziet zich zichzelf al als ‘GodBlooded’ inschrijven en Raine van binnenuit toegang verschaffen, maar de anderen proberen hem dit idee uit het hoofd te praten.

Inmiddels lokt het volgende avontuur alweer. Dyjab’s tattoo heeft in een droom tot hem gesproken: "Het is tijd om een draak te wekken." We bedenken dat dit helemaal niet overdrachtelijk bedoeld hoeft te zijn, want er ligt een draak op de Kilimanjaro te slapen. Dus vertrekken we door de sterrepoort naar de voet van de Heilige Berg. Het is daar een beetje spookachtig, met zeven ingestorte torens en een grote lege plek waar het sprookjespaleis van de keizerin vroeger stond. Er loopt een pad omhoog de berg op. We gaan op weg. Ster voelt niets, hij is niet afgestemd op de geomantische energie van Creation, maar de anderen hebben al snel door dat deze berg de meest krachtige magische plek is die ze ooit hebben meegemaakt. Hdet is een ruwe, wilde energie. Als onze eigen tempel een 3 scoort op een schaal van 1 tot 5, is dit een 5. Na een lange dag klimmen wordt de nacht doorgebracht op de helling van de Imperial Mountain. De volgende dag klimmen we verder. Hoog op de berg vinden we openingen van grotten. In een ervan lijkt wat te bewegen. Het is een groot reptiel, maar geen Dragon King. Dus we negeren het dier. Een van de andere openingen lijkt bewerkt te zijn. We gaan er naar toe. Deze grot is door mensen(?)handen recht gemaakt en de wanden zijn afgevlakt. We gaan naar binnen. De bodem loopt een beetje omlaag, er is een rooster in de vloer, boven een put gevuld met puin. En dan komen we aan roestige ijzeren veiligheidsdeuren. Het mechaniek is oud en kapot en er ligt puin. Ster roept een oliegolem op om het eeuwenoude mechaniek te smeren. Het bijkomende voordeel is dat zijn anima nu helder blauw licht geeft waarbij iedereen goed kan zien. Als het slot en het mechaniek gesmeerd zijn, gaat Raine aan de gang met de bedrading. Hij weet het  slot open te krijgen en de deur te ontgrendelen. Dan kan Ma Si de loeizware deuren open trekken. Teamwork, ieder apart hadden we het niet gekund. Hier voorbij is een korte tunnel met aan het einde nog zo’n blast-deur.  Het is wat moeilijker, maar het principe is gelijk en ook deze deur krijgen we open.

Achter de tweede deur is een grote gang met enkele zijgangen en deuren. Een oud spoor van twee paar voeten loopt door het stof de duisternis in. Kleine voeten van een vrouw en grotere van een man. Zou hier de keizerin hebben gelopen met haar siderial mentor?

"Klik … wrrrr …"

"Bukken!"roept Ster en hij gooit zich tegen de grond. De anderen reageren meteen.

"Takketakketak"

… een mitrailleur gaat af. Iedereen springt weg en in grote haast voorziet men zich van beschermende magie, zoals Skin of Bronze en Skin of Stone. Dan maken we het ding onklaar. Verderop zijn veel zijdeuren en zijgangen maar de sporen lopen rechtdoor. In een zijkamertje vindt Ma Si Tamuz een handvuurwapen dat het nog doet, het is een Concussive Essence Cannon. Dan komen we in een ronde ruimte met grote liften en trappen naar beneden. Op de verdieping hieronder vinden we het spoor weer, maar het is een stuk onzekerder. De twee hebben van kamer naar kamer gedwaald, ze waren duidelijk ergens naar op zoek. We komen weer automatische machinegeweren tegen, en ook deze kunnen gemakkelijk worden uitgeschakeld. Als we een veelbelovende kamer binnengaan, valt de deur achter ons dicht en begint er sissend gas de kamer binnen te lopen.

Ster pakt snel zijn ademautomaat. Maar daar heeft hij er maar eentje van, en er komt autochthoonse lucht uit. Dus de anderen moeten hun adem inhouden. Zelfs met magische wapens, essence blasts en andere charms kost het ongelooflijk veel  moeite om een gaatje in het gepantserde glas te maken, waar de andere exalts om en om doorheen kunnen ademen. Intussen stopt Ster het gifgas en probeert Raine de dikke stalen deur van buitenaf open te krijgen. Het is echt een gemene valstrik, bedoeld om exalts mee te doden. Terwijl we uit deze dodelijke valstrik proberen te ontkomen, hoort Raine zware metalen voetstappen naderen. Het wordt nu ook voor hem gevaarlijk. Met de gecombineerde inspanningen van verschillende types exalts, lukt het toch om er levend uit te komen. Maar we moeten meteen vechten met de gevechtsrobot die op het gedruis afgekomen is. Het is een mooi ding van brons, slank, met een speer en een kortzwaard. Nu baalt Ster er van dat hij geen "automaton override autorisation" heeft aangevraagd.

Nadat de robot verslagen is, gaan we verder. Terwijl we de voetsporen volgen, ontdekken we een verborgen stalen deur achterin een laboratorium. Raine en Ster weten hem samen open te krijgen en we ontdekken een gigantische hangar. We vinden er veel nutteloze rommel, maar er staan ook drie stenen golems, duidelijk mountain folk makelij. Twee worden wakker als we binnenk
omen, de derde is kapot.
Er zit een grote barst in. De dingen gehoor- zamen onze bevelen. Mooi, ze heten ‘Hand of the Mountain’, en ze zijn heel nuttig. We sturen ze naar het trappenhuis.

We volgen de sporen verder en komen aan in een trappenhuis dat naar de derde etage leidt. Die verdieping is veel groter dan de vorige twee. Er zijn hallen, research laboratoria, etcetera.  Al snel horen we vliegende robots zoemen en de zware tred van lopende bewakingsrobots. Stilletjes, en voor zo ver mogelijk onzichtbaar, sluipen we door  de gangen en hangars. Het laatste eind moeten we rennen, want de patrouilles zijn ons op het spoor gekomen. Een zo’n robot kostte al moeite, een heel peloton kunnen we niet aan. De sessie eindigt bij het trappenhuis naar de vierde verdieping.

We zijn inmiddels alweer een maand van huis. In de tempel van de Rijzende Zon overleggen we wat we gaan doen. Dyjab neemt contact op met met Oe’al. Die vertelt dat het thuis een ware volksverhuizing is. Verhalen over magische artefacten hebben Porto Libre faam bezorgd en dat heeft inmiddels al zo’n duizend nieuwe mensen aangetrokken. Hij heeft een sociale dienst moeten instellen en belastingen. 10 Dragon King tovenaars zijn hem komen helpen. De stadsmuur is inmiddels af. Er komen nu ook studenten naar de tovenaarsacademie, dus er zijn dringend boeken nodig. Verder voorziet hij problemen met de Dragonblooded, dus adviseert hij ons om op korte termijn terug naar huis te komen en bondgenoten te gaan zoeken in het Zuiden.

Sara, de Siderial die deze tempel leidt, is wel benieuwd naar onze stad en ze is bereid ons te helpen met de reis daarnaartoe. Ook kan ze een aantal boeken over magie leveren voor onze  academie. Met een magisch ritueel opent ze vanuit de tempel een doorgang naar Porto Libre. We zien poorten en dubbele stadsmuren, met rijen mensen er voor. We stappen door de poort en komen aan op het grote tempelplein. Tot onze verbazing zien we het paleis van het Heptagram naast het plein staan. Steenhouwers zijn met kristallen hamers en vreemde organische Dragon King werktuigen in de weer. Er lopen torenhoge bouwrobots uit Autochthonia rond te sjouwen met gigantische steenblokken. Sara is onder de indruk.

Oe’al begroet ons. Hij heeft al die  nieuwe mensen maar aan het werk gezet en nadat de muren af waren, was het hierheen halen en in elkaar zetten van het paleis wel een leuk werkgelegenheidsproject. Bij het inspecteren, blijkt dat de Dragon Kings de muren meer vanuit de esthetica hebben gebouwd dan met praktische kennis van verdedigingswerken. Diamondclaw brengt daarom wat verbeteringen aan. Hij laat wat poorten verplaatst en er wordt een gracht gegraven tussen de binnenmuur en de buitenmuur.

Ster en Raine gaan even op en neer naar Mos Kovia. Raine haalt de schatting op en Ster haalt bij de smid zijn harnas op. Daarna  informeert hij bij de handelares in artefacten waar de Mountain Folk gezien zijn. Die weet te vertellen dat haar contact ze in de Oeral heeft gezien.

Dyjab maakt van de tijd gebruik om zijn tattoo wat beter te bestuderen. Het is een vreemd ding, want hij zit niet altijd op dezelfde plaats! Je ziet hem nooit bewegen, maar de draak verandert soms van plek en houding. In meditatie spreekt hijtegen Dyjab. Het is een afbeelding van de draak Mela die Dyjab waarschuwt dat hij zich niet teveel met details moet bezighouden. Het is tijd om een draak te wekken. En Dyjab heeft een slecht gevoel bij het Noorden, er zijn zorgen over het weer en er komt een kwaadaardige invloed vanuit Zuid Amerika.

Als iedereen weer bij elkaar is, gaan we naar Marokko. Naar Dyjab’s moeder.  We laten de paarden achter bij Gibraltar en steken op een drijvend kristal over. Van daar lopen we. Om niet op te vallen, gaan de lunars in dierengedaante, Silverclaw als tijger en Ma Si als muisje. Raine doet zich voor als dienaar van Dyjab en Ster pretendeert dat hij God Blooded is. Marokko is een mooi groen land geworden, vredig, met veel handelssteden. We zijn nu in V’neef gebied en passeren kloosters met trainende vechtmonniken, een House of Bells in aanbouw en een Cloister of Wisdom. Dan komen we aan in Marrakesj, een onoverzichtelijke wirwar van straatjes en stegen waar Dyjab prima de weg kent. Hij is er tenslotte opgegroeid. Bij het paleis van zijn moeder, worden Dyjab en Ster uitgenodigd voor een kopje thee in de zomertuin. Raine wordt als bediende naar de keuken gestuurd om de thee te halen. Er komt een jongen aangerend die Dyjabs om de nek valt, het is zijn jongere broertje Steef. Ster vindt hem meteen aardig en ze raken in gesprek. De jongen blijkt net gexc3xabxalteerd te zijn en kan nog niet zo goed met zijn krachten omgaan. Hij vraagt wat Ster doet. Die antwoordt dat hij net sorcery heeft geleerd, maar nog geen spreuken kent. Steef vindt sorcery maar niks, hij wil naar de krijgsacademie.

Dan komt Moeder. Ze is een schitterende, zeer gedistingeerde roodharige dame. Eerst wil ze weten wie Ster is. Hij stelt zich voor als God Blooded en op de vraag of zijn vader een belangrijke god is, antwoordt hij "Nee, niet echt". Dan begint ze Dyjab te grillen over wat hij de afgelopen vijf jaar heeft gedaan. Maar als ze hoort over Porto Libre, handelscontacten met de verboden stad Mos Kovia en met de Lintha piraten, trekt ze bij.

"Dus het kan zijn dat jouw handelswaar door piraten gestolen is van huis Peleps?"
"Dat is niet uit te sluiten, nee."
"Ik ben trots op je!"

Als het ijs gebroken is, vertelt ze over de politieke ontwikkelingen van de laatste tijd. Dyjab moet nodig trouwen. Dat is goed voor de familie. Want huis Katak heeft een groot leger en is geallieerd aan huis Ledaal en huis Mnemon is de troonpretendent. Huis Iselsi is daarentegen zwaar in de verdrukking. Die zijn verslagen door de farao en die heeft hun gebied en het All-Seeing Eye ingepikt. Zij zijn de woestein ingedreven en daar zijn ze bijna uitgestorven, alleen in Albanixc3xab is nog een buitenpost van ze. Aan het einde van het gesprek zijn Moeder en Steef op de hoogte van het bestaan van Dragon Kings, de handelscontracten die we al hebben gesloten en dat we op demonen jagen. Ze is trots dat haar zoon geen nietsnut bleek te zijn en ze biedt ons de protectie van Huis V’neef aan. In ruil voor een handelscontract natuurlijk. We krijgen een aantal groene ibissen mee om contact te houden. Dan gaan we slapen. Voor het eerst in vijf jaar slaapt Dyjab weer in zijn eigen bed, Ster krijgt een logeerkamer, maar Raine en de dieren moeten naar de stallen. Diamondclaw  plant onderweg nog een geurvlaggetje op een beeld van de Keizerin.

De volgende dag neemt Steef Ster mee naar zijn knutselhok. Ster vertelt enthousiast dat dit iets is waar je sorcery ook voor kunt gebruiken. Hij laat zijn lichtzwaard zien en een paar van zijn gadgets. Dan vertelt hij dat je als sorcerer-engineer leert hoe je deze dingen zelf kan maken. Hij bouwt een meccano robotje voor Steef en doet voor hoe je die met een beetje essence tot leven brengt. Steef blijkt een natuurtalent te zijn, want hij kan het meteen nadoen.

Terwijl de jongens met hun bionicles spelen en Dyjab met zijn zus Titania praat, die niet zoo onder de indruk is als haar moeder, gaan Raine en de lunars op onderzoek uit. Ze vinden een kluisdeur. Die moet natuurlijk open. Raine krijgt hem open, maar er landt daarbij een gifpijltje in zijn hand. In een soort schatkamer vinden ze nog meer groene ibissen, jaden scarabeexc3xabn en andere magitech artefacten. Ze drukken een ibis, vier zweefstenen en een jaden kruik achterover. Daarna wordt Dyjab gewaarschuwd. Hij herinnert zich dat zijn moeder antigif in haar slaapvertrek bewaart, dus Raine wordt ontgiftigd. Maar dan is het toch wel tijd om te vertrekken. We nemen ons voor om hierna naar Albanixc3xab te gaan, om te kijken of we Huis Iselsi aan onze kant kunnen krijgen.

Dyjab leest het boek met aantekeningen over de sterrepoorten. Hij ontdekt dat Vreendarent waarschijnlijk een elementaal rijk is en het adres waarvan de schrijvers dachten dat het naar een godheid leiddt blijkt gelijk te zijn aan dat wat wij kennen voor Autochthonia. En er is een adres op een ander continent van deze wereld. De poorten zijn in de first age nog gebruikt. De poort die we gevonden hebben, was oorspronkelijk van de mountain folk.
Raine, de solar, haalt ons over om naar het solar heiligdom/opleidingscentrum House of the Rising Sun te gaan. Dit ligt in India. Gezien de aard van onze bestemming besluiten we om Sluiers ditmaal thuis te laten. Het zal een lange reis worden, maar we kunnen een heel eind afsnijden. We maken namelijk gebruik van een maanbrug tussen Porto Libre en Pearblossom’s Wrath. Maar daarvandaan moeten we nog steeds meer dan 1000 km afleggen. Dus de ijzeren paarden worden van de kar losgemaakt voor Raine en Dyjab, Ster neemt zijn eigen bronzen paard ANS 3-a (Anastasia) mee en de lunars gaan gewoon lopen.
Vanaf de maanbrug zien we het Hemelse Stad liggen, daar moeten we ook nog een keer heen. Als we in India aankomen, is het midden in de nacht. Het is tropisch warm en droog. De regentijd is net voorbij en alles staat in bloei. Er zit een lunar zit op de stadspoort. Ze heet Decisive Blow en ze herkent Ma Si meteen. Ze opent de poort en begroet het gezelschap enthousiast. We worden meegenomen door de smalle straatjes en komen aan bij Ma Si’s paleisje. Die heeft het goed voor mekaar! Er zijn meer lunars in de stad en die komen langs om kennis te maken. Het gaat om de smid Strength of Rock en een zwakbegaafde krachtpatser die door iedereen Nitwit wordt genoemd. Dyjab’s aanwezigheid roept wat vragen op bij Strength of Rock, maar Ma Si weet de lunar te kalmeren en Dyjab wordt weer neergezet.
De volgende dag knutselt Ster een kompas in elkaar, zodat we weten waar we heen gaan. En dan op weg!
Onderweg worden we nog aangevallen door een tijger. Die smaakte best lekker. En een kudde yeddims, (20 meter hoge graseters) die laten we met rust. Het duurt even, maar uiteindelijk komen we bij een dorpje waar de mensen gouden sieraden dragen. Er staat een tempeltje waar een een priester voor zit. De man zit onder de littekens. Eerst vraagt hij wat we komen doen, hij probeert ons af te wimpelen. Maar als het hem opvalt dat we op ijzeren en bronzen paarden rijden, nodigt hij ons mee naar binnen. De paarden moeten even achter de tempel gestald worden. Binnen in de tempel staat een beeld van een vier-armige zonnegod. Hier vraagt hij of Raine zijn anima kan laten zien. Een lichteffect als van zilveren lavalamp vult de ruimte en de priester zakt op zijn kniexc3xabn. De lunars vindt hij nietr interessant en Dyjab heeft weer hetzelfde probleem als eerst. Voor Ster heeft hij ook ontzag. Die ontsteekt zijn eigen anima, enorme rondwervelende lichtgevende tandwielen in kleuren als olie op water. Hij is heel blij solars te zien en zal bericht zenden naar de hoofdtempel. Terwijl een boodschappergeest met een apenkop naar de solars wordt gestuurd,  ontspant de rest. Ster gaat groot onderhoud plegen aan de paarden, de rest gaat het dorpje in. Aan de hemel licht een van de constellaties op, het sterrebeeld Het Wiel. Als Ster klaar is, gaat hij weer bij ze zitten. Ze hebben het er over om een gezamenlijk teken te nemen, iets waaraan buitenstaanders meteen kunnen zien dat Dyjab bij ons hoort. Bijvoorbeeld een tattoo in de vorm van een Pluto symbool.

Achter hen schraapt iemand de keel. "Daar kan ik u wel mee helpen." Een dame met een paars gewaad, lang halfgrijs haar en ogen die heel veel gezien hebben. Ze heeft een manshoge leeuw van wit goud als metgezel. Bij het voorstellen: "Noem mij maar Sara. Solar, lunars, een dragonblood; alleen Ster kan ik niet plaatsen." Hij zegt dat hij van Autochthon komt. "Ah, een van die lui.  We zien jullie nooit in het weefgetouw." Terwijl ze de tattoos aanbrengt, ze is er heel goed in, wil ze weten van Raine hoe ze aan de kennis komen om naar het Huis van de Rijzende Zon te zoeken. Verbaasd dat we de aanwijzingen van Wajang, de god van de magie hebben gekregen, en dat hij de maan voor ons verduisterd heeft. Dan is hij ver buiten zijn boekje gegaan. De prijs die we daarvoor gaan betalen zal wel navenant zijn. Zij blijkt inderdaad een Siderial te zijn en niet de minste, ze is de hogepriesteres van de Gold-faction en ‘maiden of journeys’. De Siderial van Mos Kovia kent ze wel.  Die is neutraal. Hij wordt Eth genoemd.

Ze vertelt Raine dat hij grote verantwoordelijkheid draagt. De solars moeten namelijk voor de Schepping zorgen. Ster merkt op dat hetzelfde voor hem geldt, maar dan met Autochthon. Hij vraagt of ze iets van het Oog van Autochthon weet. "Nee, daarvoor moet je bij de maiden of secrets zijn." Ze neemt ons liever niet mee naar de hoofdtempel, want hoe minder mensen weten waar die staat hoe beter. En bovendien verwacht men daar alleen Raine. Maar natuurlijk willen we wel gaan. OK, dan zal ze morgen voor vervoer zorgen.

De volgende middag komt er een strijdwagen uit de hemel naar beneden zetten. Raine moet voorin plaats nemen. De andere exalts moeten achterin een tweede klasse rijtuig. Ja, omdat dit dorp solars vereert, moet er verschil zijn tussen solars en lagere wezens. De priester vindt het wel raar dat Ster ook achterin moet, want de dorpelingen geloven dat hij ook een solar is. Zo vliegen we naar hun bestemming, een prachtig tempelcomplex. De bagage wordt door acolieten naar de gastenverblijven gebracht en Raine wordt begroet door twee tieners: Nondral, een wat verwijfde jongen en Bea, een boerenmeid met een mooie boog. Het zijn solars die door hier zijn opgegroeid en ze blijken behoorlijk over het paard getild te zijn. Het wordt nu zelfs de lunars te veel hoe Dyjab wordt gediscrimineerd en ze nemen het voor hem op.

Raine kan van het meisje leren wat hij nodig heeft en de jongen wil weer van hem iets leren. En Ma Si Tamuz is geinteresseerd in het volgende niveau van magie: de Celestial Circle. Ster wil graag meer weten van first age techniek, maar daar kunnen ze hem niet aan helpen. Mountain Folk hebben ze wel van gehoord. die zitten in de Himalaya. Daar loopt ook nog het een en ander aan technologie rond. Ster vindt dat heel interessant.

Het verblijf in het klooster is ook voor de anderen erg vruchtbaar. De gold faction heeft als doel om de Solar Deliberative weer in ere te herstellen, want de solars zijn de behoeders van de schepping. Maar ja, hoe voorkom je dat ze weer zo verschrikkelijk corrupt worden? Wij brengen ons standpunt naar voren dat alle exalts nodig zijn voor een evenwicht. Checks and balances dus. Sara lijkt hier niet helemaal negatief tegenover te staan. Ze stelt voor om ook in Porto Libre een opvangpunt voor solars op te richten en wij zien dat wel zitten. We leggen uit dat de stad een echte vrijstad is voor alle soorten exalts, zelfs abyssals. Dat schiet haar in het verkeerde keelgat. De Great Plague was het werk van de Abyssals. Ze zijn fout! Ze horen continu de stemmen van de Malpheans! Ster legt uit dat hijzelf ook altijd de stem van zijn Primordial hoort, maar hij moet mediteren om die stem beter verstaanbaar te maken en hij kan het effect ook verzwakken door weer menselijk te worden, met feestjes, humor, drank en s
eks. Dus wie weet geldt dat voor de Abyssals ook. En bovendien … we hebben ze als buren en we willen geen oorlog! Zoals Ma Si het zei: "keep your friends close and your enemies closer."

Uiteindelijk gaat Sara overstag. Er wordt een verbond gesloten en de gold faction mag solars bij ons opvangen, zonder dat ze de exalts in Porto Libre lastig vallen.

Na een maand of drie niet meer gespeeld te hebben, is het in het begin een beetje lastig om weer in de huid van het karakter te kruipen.

De ruines van het Heptagram. Zeven vervallen zevenhoekige torens rondom een sprookjesachtig mooi paleis. In een oude bibliotheek worden nog een paar boeken gevonden met aantekeningen over experimenten die men heeft gedaan met een sterrenpoort. De schrijvers theoretiseren dat hij gebouwd is door primordials of demonen en naar andere werelden kan leiden. Er staan wat adressen in: een of andere godheid, een andere plek op deze wereld, een plek die Vreendarent heet en Atlantis (dat is die van ons). De laatste plek daar hebben ze een expeditie naar toe gestuurd, maar die is nooit teruggekeerd. Wij denken dat ze gewoon verdronken zijn. Daarna hebben ze de poort begraven omdat hij te gevaarlijk was. We besluiten uiteraard om hem te gaan zoeken en onder de tegels van het voorplein vinden we inderdaad een sterrenpoort met bedieningspaneel.

We willen hem meteen uitproberen. Raine vindt het een goed idee om even naar Mos Kovia te gaan om zijn tribuut op te halen bij het dievengilde. De rest wil wel mee. De sterrenpoort blijkt, ondanks eeuwen onder de grond te hebben gelegen, nog te werken. We stappen door de poort en komen in de klamme kou van de stinkende riolen van de stad. Raine ontvangt zijn deel van de buit, niet in geld maar in goederen. Die worden klaargezet voor transport naar Porto Libre. Er is nog wat gedoe omdat Raine een kar wil om het op te vervoeren, maar het gezond verstand overwint zodra iemand hem uitlegt dat we daar in ons tempelcomplex niets aan zullen hebben. Het is gewoon een kwestie van even een doorgeef keten vormen. En wat doe je in de grootste handelsstad ter wereld? Winkelen! Raine wil een heartstone hebben en Ster denkt er over zijn adamanten wapenrusting aan Diamondclaw te geven en zelf een harnas van starmetal te kopen. Ma Si wil er ook een, van moonsilver. We gaan dus naar de handelaar in artefacten. Maar solar heartstones en harnassen van magisch metaal hebben ze niet. Die dingen zijn illegaal en moet je dus buiten de stad kopen. Raine, Ma Si en Ster gaan dus naar een voorstadje waar illegale artefacten worden verkocht en waar smeden wonen die deze metalen kunnen bewerken. Het is een ruige buurt, en ze worden meermalen overvallen onderweg, maar niks wat een paar exalts zelfs zonder charms niet aankunnen. De smid is vriendelijk en wat hij maakt is adembenemend mooi, de prijzen zijn schrikbarend. Ster is niet arm, maar een heel harnas van het blauwe starmetal kan hij niet betalen. Eerst de basis dan maar. De arm- en beenstukken moeten later komen. Hij geeft alvast een half jaarsalaris in edelstenen als aanbetaling aan de smid en die neemt hem de maat. "Ik verwacht niet dat ik nog groter word." "Dan zal ik hem niet op de groei maken." Over een maand is het klaar. Een heartstone voor Raine is makkelijk. Ze hebben er zo veel dat hij niet kankiezen. Ster koopt nog een klein mechanisch vogeltje en laat hem inpakkenals kadeautje. Ma Si staat intussen verlekkerd bij het maanzilver te kijken, maar dat blijkt nog veel duurder te zijn dan starmetal. Ster adviseert haar om belasting te gaan heffen in haar stad in India. Als ze de smidse verlaten, worden ze weer opgewacht door rabauwen, maar die laten hen met rust als ze de wapens van de exalts zien. Dyjab is inmiddels de dieven van het gilde aan het uithoren. Hij komt er achter dat er profeten van de Eenzaamheid bij de stad langsgekomen zijn. Ze komen uit het Oosten. Het zou wel eens kunnen dat de demon Zethar, King Loneliness, er achter zit.

Weer terug naar Afrika. Het is daar inmiddels nacht, Sluiers en Oe’al zitten aan een kampvuur en bij hen zit een stenen reus met rasta haar van leem. De reus blijkt Bruce Dickinson te heten, hij is een Rock God en nu Mardero weg is, komt hij terug naar zijn sanctum op de heilige berg. Het is een sympatieke god die van muziek houdt en een stem heeft als een bak grint. Hij vertelt dat er op de berg een aarde draak slaapt. Die heet Jin-O-Tu, the sleeping prince. Ooit hebben er ook mountain folk op de berg gewoond, dienaren van de keizerin, maar die zijn samen met de Dragon Blooded weggetrokken en hij weet niet waarheen. Hij beschrijft ze als secure, koppige werkers, onovertroffen in het bouwen en onderhoud en maken van artefacten.  Dan geeft Ster zijn kadootje aan Sluiers. Ze is blij met het mechanische vogeltje en geeft hem een kus, tot ongenoegen van Raine.

De volgende dag wil men terug naar Porto  Libre. Maar eerst gaat Ster aan de slag bij het boompje. Hij activeert een protocol van Autochthon om  een irrigatiesysteem te maken voor de water elementalen die voor het boompje zorgen, zodat er een mooie tuin kan groeien. En rondom de boom wil hij zeven stenen banken uit de grond laten oprijzen. De patterspiders, die Creation in stand houden, herkennen de primordiale commandotaal van hun Maker en ze gehoorzamen de kleine exalt graag. Binnen een paar minuten is de tuin een feit. Op een gedenkplaat aan de voet van de boom staat in Old Realm geschreven: "Hier is door samenwerking de demon Mardero, monarch of mutilation and duke of despair, verslagen en is de pestilentie beeindigd" en op elke bank wordt het magische materiaal en de naam van een van hen vermeld: "voor adamant: Diamondclaw", "voor aurichalcum: Raine", "voor soulsteel: Paarse Rouw in Witte Sluiers", "voor starmetal: Mysterievol Alchoritme  van Stermetaal", "voor jade: V’neef Dyjab", "voor moonsilver: Ma Si Tamuz".  Op de zevende bank staat: "voor de dragon kings: Oe’al".  Als de tuin klaar is, gaat het gezelschap door de sterrenpoort naar Porto Libre.

Als we daar aankomen is er een beetje chaos in de stad. Er zitten hobgoblins op de daken, maar als die ons zien aankomen, vluchten ze weer de bossen in. Raine is dolblij zijn vader weer te zien. Hij haalt via de sterrenpoort de spullen uit Mos Kovia op en die avond wordt er een feest georganiseerd met de wijn en de hapjes uit die verre stad. Tijdens onze afwezigheid zijn er Dragon Blooded langsgeweest, maar die hebben besloten dat wij gevlucht zijn en ze zijn weer verder gegaan. Het plan is dus gelukt.

Ster en Dyjab gaan langs bij Gnawing Elk en de Dragon Kings. Daar is alles pais en vree. Ster leert aan Elk hoe hij essence blasts kan gooien. Hij demonstreert zijn eigen charm, laat zien hoe Dyjab zijn variant maakt en haalt zijn energiewapen uit elkaar om het systeem van essence lenzen te demonstreren. De technische uitleg gaat de lunar een beetje boven de pet, maar na een paar pogingen lukt het hem toch om het effect te dupliceren. Ma Si Tamuz  is ook mee naar het eiland. Zij gaat naar de Dragon Kings om Celestial Circle Sorcery te leren.

Diamondclaw is inmiddels bij de Bear Spirit in het bos om een nieuwe charm te leren: de Bear Crush. Bear Spirit doet het een paar keer voor. Dat doet wel pijn, maar van pijn  leer je het wel snel.

Bear Spirit is niet zo subtiel. Als tegenprestatie wordt gevraagd of Diamondclaw eventjes een God of Secrets wil verdrijven uit het bos.

Ster gaat even in Autochthonia kijken hoe het er voor staat. Alles gaat goed. Hij laat zich nog even
voorzien van een nieuw protocol: Vat Surrogate, waardoor hij niet steeds naar huis hoeft te komen, maar zelf in Creation van charms kan wisselen. Daarna worden de bouwmachines weer van stal gehaald en gaat hij verder met de versterkingen van de stad. De muren bleken niet bestand te zijn tegen hobgoblins, dus Dyjab stelt voor om ook grachten en singels te graven. Dat is een goed idee.

Na een paar dagen valt het ons op dat er een zevenhoekige kristallen toren in het stadje staat. Vreemd, waarom hebben we die niet eerder gezien? Even aankloppen dan maar. Oe’al doet open. Het is een cadeautje van Atlantis: we hebben nu een eigen tovenaars academie! De Dragon King laat ons het gebouw zien. Onderweg komt het gesprek op de relatie tussen exalts en goden. De aardse goden horen gewoon te doen wat solars ze vertellen, maar die zijn  zo lang weg geweest dat de goden inmiddels gewend zijn aan onderhandelen. De rest gaat verder met de rondleiding. Het is een prachtig gebouw, maar nog wel erg leeg. De toren moet nog gevuld worden, voor bibliotheken, docenten en laboratoria moeten we zelf zorgen, maar het begin is er. Bovenin vinden we Sluiers in een groot, warm bad. Dyjab vraagt of hij er bij mag, de rest springt er meteen bij, Ster trekt eerst even zijn zwembroek aan.

De volgende dag gaan we naar het bos om de god der geheimen te vinden. Diamondclaw krijgt daardoor een idee en rent weg. In de verte zien we hem bezig. Even later komt hij terug met Uriel, de God der Geheimen. Hij is lang, slank, transparant en hij heeft zwarte ogen waarin sterren schitteren. De lunar heeft een deal gesloten en de godheid is bereid om zijn intrek te nemen in de tovenaars academie.

"Je hebt haar zomaar in koelen bloede doodgeschoten!" roept N1c0 geschokt. Terwijl de dure plasma TV aanstaat wordt de plas bloed rond het lijk steeds groter. Wat nu? Sporen uitwissen en wegwezen.
De baas van de Virtual Adepts, Collateral, stuurt N1c0 een sms-je met aanbod van snel vervoer. Ze komen bij de studentenvereniging en gaan naar het computerhok. Daar zit alleen een oude zonderling een spelletje te spelen. Ze loggen in en dan transporteert Collateral iedereen op magische wijze via het internet naar zijn hoofdkwartier: het scherm wordt ouderwets zwart met groene letters C0114t3r41, ze  worden ‘gedigitaliseerd’ en overgezonden naar de ontvangstruimte
Ze materialiseren op een schotelvormige metalen plaat onder een soort antenne in een smetteloze ondergrondse zaal vol met apparatuur.
Een wit scherm in het midden, twee halfcirkelvormige rijen computers en oneindige rijen servers.

Collateral heet hen welkom en de beginnende mages vertellen hem hun wederwaardigheden. Hij waarschuwt ze voor de leider van de Euthanatoi, zolang die zichzelf Abad of Abaddon noemt, is er mee te praten, maar als hij zich Apollion gaat noemen, moet je oppassen. Hij heeft teveel last van entropie en laat zich niet zien omdat zijn lichaam geen vaste vorm meer heeft, een soort kruipende chaos.
Gelukkig heeft Hannibal de mobiele telefoon van Kimberley meegenomen en Collateral zet het ding in een apparaatje om hem uit te lezen, er zat wel een bescherming op maar onvoildoende voor een meester van de Virtual Adepts, Hij haalt er adressen uit en recent gebelde nummers in Leiden en Maastricht. Het nummer in Maastricht wordt alleen gebruikt vanaf de straat, aan de rand van het centrum. Dus haar contact moet daar ergens zijn. Collateral weet van meerdere groeperingen mages in die stad. Er zijn satanisten, een kapittel van de Order of Hermes en nog wat. Hij verstuurt ons via het web naar de universiteitsbibliotheek.

Het is vrijdagochtend en nog donker.  Er loopt een complex stelsel van gangen onder de stad. Buiten detecteert N1c0 daar een krachtig veld dat dingen afschermt aan de rand van het centrum. Het veld is het sterkste bij de gangen onder het park rond Fort Willem. We gaan er naar toe. Daar is een atletische gebouwde vrouw  posters op aan het hangen voor Circus Nosum. Als ze ons ziet loopt ze op ons af en stelt zich voor als Linda. Ze neemt ons mee naar een nabij gelegen veldje met tenten en circuswagens. Het circus blijkt een dekmantel te zijn van de Akashic Brotherhood en Collateral heeft aan hun gevraagd om ons te komen helpen. Dit wordt een beetje te zwaar voor ons alleen en het wordt ook niet door iedere traditie op prijs gesteld dat er informatie voor ons achter gehouden was.

We overleggen met Linda en haar Senpai. Omdat het jongetje wat we zoeken een aantal minuten in de toekomst kan zien, moeten we er in ons plan rekening mee houden dat wij meer dan 10 minuten voruit moeten plannen, zodat hij niet kan zien wat we gaan doen. Ze vertelt dat de satanisten het stelsel van tunnels het beste kennen, dus daar moeten we zijn. Ze zijn waarschijnlijk te vinden in Cafe Tribunal bij de berenkuil. Dus dat wordt onze volgende bestemming.

De berenkuil blijkt een ‘node’ te zijn, een plek waar magische energie opwelt. De Helpoort is er ook een. Daar treffen we twee jongelui in het zwart. Eentje heeft een pentagram om zijn nek hangen. Hij heeft ook een bijzondere aura. Janny spreekt hem aan en hij trekt een omgekeerde crucifix. Zij pakt haar athame en snijdt haar pols open. Leuke intro … De jongen vraagt wat we komen doen. Hij brengt ons naar een kroegje waar we veilig kunnen praten, de Knienspiek. We mogen hem Lord Ganolach noemen. De andere jongen wordt voorgesteld als bart. Hij is zojuist ontwaakt en heeft de bijzondere eigenschap dat hij letterlijk niet opvalt. Lord Ganolach weet van de alternatieve Council. Het zijn 3 mages. Ze hadden hem ook uitgenodigd, maar hij had geen zin.  Twee van hen kent hij bij naam: Samuel, een neuroot die steeds dingen uit elkaar haalt, en Lieke, een arrogante franstalige dame. Van de derde weet hij alleen dat die programmeur is. Er zijn wat incidentjes geweest, inbraakjes en zo. En er zijn sporen achter gelaten die op satanistische activiteit wijzen. De alternatieve council probeert hun te framen. Ook proberen ze de echte council uit elkaar te drijven. Bijvoorbeeld door een aanval met C4 bij Roermond, een aanval op de Verbena, een ‘paniekprojector’ en dergelijke. Verdeel en heers. Het is hem opgevallen dat de drie geen beschikking hebben over Life en Spirit magie. Max had al gemerkt dat er maar heel weinig tradities Spirit onderwijzen, of er zelfs maar in geloven. Waarschijnlijk hebben ze er dan ook geen bescherming tegen. Het fort blijkt beschermd te zijn met een krachtveld met Forces, Correspondence en Entropie.

In de arena, waar de gauntlet, de barriere tussen de werelden, maar heel dun is, stappen Max en Lord Ganolach  ‘sideways’. Max’ paradigma staat niet toe dat materiele voorwerpen meegaan, dus hij is naakt als hij in de geestenwereld aankomt, maar Ganolach heeft geen last van deze beperking. Hier is Maastricht een oud stadje met romeinse resten en een krankzinnig oude vuursteengroeve. Er zijn aura’s te zien van mensen. Ze zien dat er doden zijn gevallen bij fort Willem en dat er magie wordt bedreven. Er zijn dode soldaten uit de tweede wereldoorlog. Max biedt een van de soldaten een ‘minor boon’ als hij de magiers wil gidsen door de gangen onder de stad. Ze lopen door een lange oude smokkelgang naar de plek waar de drie zitten in een kelder gevuld met computers. In een nabij kamertje zien ze een jonmgetje met een sterk oplichtende aura. Ze maken een plan. Die smokkelgang loopt helemaal naar Belgie, dus dan duurt het ruimschoots meer dan 10 minuten om hem helemaal uit te lopen.  Dus als we vanuit verschillende gangen komen en hem daarin kunnen drijven, dan ziet hij niet dat hij in de val loopt. Zo spreken we het af.

N1c0 gaat op de brommer naar de Belgische ingang van de gang. Als ze opbelt dat ze is aangekomen, wordt de aanval geopend op het Fort. Er is een vuurgevecht en we gaan naar binnen. Daar is het een beetje een doolhof. Hannibal, Anny en de Akashics nemen de eenvoudige routes, Max gaat met zijn spook de meest ingewikkelde gang  door. Zo komen we ongeveer tegelijk aan bij de centrale ruimte, een mergelgroeve vol computers. Daar zitten de drie magiers: een dikzak met sandalen, bril, vettig haar en een baardje; een onopvallende man met een techno-dingetje staat naast een bureau; een mooie vrouw met een elegant mantelpakje, een spits gezichtje en een sigarettepijpje. Weer een vuurgevecht. De twee mannen worden neergeschoten en de vrouw geeft zich over. Maar Hannibal schiet toch op haar. Dan laat ze de grot instorten.  Uiteindelijk weten de akashics haar te overmeesteren.

Inmiddels is het jongetje zoals verwacht de smokkelgang ingerend. N1c0 wacht hem op bij een stalen deur. Ze probeert hem vriendelijk over te halen zich over te geven, maar het joch heeft een mes en steekt haar overhoop. Nu is haar dreigement om hem neer te schieten. Hij weet dat ze het meent en dat hij nergens meer heen kan. We nemen hem gevangen en verbinden haar.

De council was blij, althans dat deel van de council wat voor het experiment was. Want het is geslaagd. De tradities kunnen elkaar inderdaad  aanvullen als ze sam
enwerken.

We zijn in de prive danszaal van Sy, de baas van de Cult of Extacy. De sfeer is vijandig. Max, mijn personage, maakt zich zorgen over de geest van de dode cultist. Die gaat zeker de verkeerde kant op als we hem niet wreken. Virtual Adept N1c0 merkt opeens, en mijns inziens terecht, op: "Ze willen gewoon niet dat we slagen."

We gaan weer naar de kamer van het verdwenen jongetje. Er is hier met explosieven gewerkt. Het slot is van buitenaf opgeblazen en de buitenmuur van binnenuit. Eva bevestigt dat de cultisten met tijdsmagie hebben bekeken wat er was gebeurd en ze hebben de Hollow One Kimberley bij de deur van Sams kamer gezien. De explosies waren geen magie. Het was C4, een militair explosief. Langzaam wordt duidelijk dat er veel voor ons wordt verzwegen. En wemaken er goed gebruik van dat Eva onder druk haar mond voorbij praat.Ze heeft het even over Sam’s ouders.Ze probeert er omheen te praten, maar N1c0 breekt door haar verhalen heen en ze geeft toe dat Bram zijn eigen ouders heeft vermoord. Hij heeft het allemaal heel zorgvuldig gepland en uitgevoerd. Als je autist bent, 10 minuten in de toekomst kan kijken, megalomane neigingen hebt en heel intelligent bent, kun je alle sporen van jou vandaan sturen… Maar hij heeft niet het overzicht, en hij past feitelijk een truukje toe. De politie kan hij om de tuin leiden, maar goede magiers kunnen hem te pakken krijgen. En dat is wat Kimberley heeft gedaan. N1c0 ontdekt ook dat het apparaatje wat Kimberley in de overleden cultist heeft geplaatst, een soort van oneindige lus van disfunctionele gedachten in zijn gedachten heeft geintroduceerd zodat hij, ook als het explosief niet zou zijn afgegaan, niet kon worden ondervraagd. Dat Max de geest van de overledene  zou kunnen oproepen is werkelijk helemaal niet bij ze opgekomen. En ook dat zegt ons iets over de daders: ze geloven niet in geesten.

We gaan met de trein naar Leiden, de stad waar Kimberley vandaan komt. Op het station voelen wij de aanwezigheid van drie bovennatuurlijke wezens. Andere magiers houden ons in de gaten. Eentje heeft jhor, een doodse aura, de andere twee hebben helemaal geen resonantie. Dat zijn  waarschijnlijk Hollow Ones: een relaxete zwerfpunk en een new age gothic meisje die staan met elkaar te praten. Die met de doodsaura loopt tegen kapitein Max aan. Max controleert snel zijn zakken, maar er is niets gerold. Hij blijkt wel een ‘Correspondence’   effect te hebben achtergelaten. Als we hrem willen aanspreken, sprint hij snel weg richting het ziekenhuis. Max weet hem beet te grijpen maar krijgt meteen heel krachtige suggesties in zijn geest geplaatst die hij niet kan afschudden: "Ik ben niet je vijand" en "Ik ben echt heel aardig, dus val je mijn achtervolgers aan". Uiteindelijk wordt hij toch gevangen en als we hem willen ondervragen zegt hij dat we bij zijn superieur Abbadon Apolleon moeten zijn. Dat is de leider van de Euthanatoi.  Hijzelf heet Safwat en hij komt uit Albanie. Als het magische effect weer van Max verwijderd is kunnen we niet anders dan hem weer laten gaan.

Dan gaan we bij de Hollow Ones langs. De zwerver blijkt gemakkelijk aanspreekbaar te zijn. Hij wordt K’rel genoemd en het meisje wordt voorgesteld als Merel. De Hollow Ones nemen ons mee naar hun hun hoofdkwartier in een obscure studenten- vereniging. Ze vertellen dat er maar weinig Hollowers zijn. Alleen in Eindhoven en Groningen heb je er ook, en die zijn  vreemd. In Maastricht zitten satanisten en Wageningen is vreemd genoeg volledig blanco, vrij van magie. Hollow Ones worden gewantrouwd door de Tradities, want ze kunnen dingen  zonder dat ze kunnen uitleggen waarom het werkt. Ze doen maar wat en het is toch magie…

Max vertelt het verhaal en K’rel regaeert geprikkeld. "Je hebt het over Kimberley!" Dan neemt Merel weinig subtiel het woord. "Kimberley is een stigmatiserende doos." Kimberley was K’rels vriendin toen ze net ontwaakt was, maar ze heeft misbruik van hem gemaakt en toen ze alles geleerd had heeft ze zich afgekeerd van de HO. Ze had een  hekel aan vrouwen en aan goths. Het is haar gelukkig niet gelukt om de groep tegen elkaar op te zetten, Hollowers zijn daarvoor gelukkig te zeer op zichzelf gericht. Met de kristallen bol en een bedeltje dat K’rel van haar heeft bewaard, lukt het om er achter te komen waar ze zit. Ergens in Leiden Zuidwest. We gaan er naar toe.

De deur van het flatje is goed beveiligd met Magie, maar de magie wordt door Max opgelost en Hannibal breekt door de deur heen. Als we eenmaal binnen zijn wordt het meisje goed aan de tand gevoeld. Ze heeft geen enkel berouw en vertelt hoe ze de jongen van de Cult of Extacy heeft verleid en hoe ze een bom in zijn buik heeft gestopt. Dat die is afgegaan, dat is onze fout.  Verder heeft ze een hekel aan alle regeltjes die de Council oplegt. "Waarom mag ik mijn krachten niet gebruiken op straat?" Ze heeft het jongetje Bram aan een groep in Maastricht gegeven. Die hebben ook de bom geleverd. Ze noemen zich de Cultus en ze werpen zich op als een alternatief voor de Council. Het zijn een man of tien die contact houden via mobieltjes. Als je er bij wilt komen, kan dat via via. Het spreekt zich wel rond wie het oneens is met de Council. Haar contact heet Xanax.

Max krijgt een steeds grotere hekel aan deze totaal gewetenloze meid. Hij heeft aan het spook van de overleden cultist beloofd om hem te wreken. Als er geen nieuwe informatie meer komt, trekt hij zijn Beretta. "Het spijt me, ik heb het Volco beloofd."

De Storyteller van onze Exalted spelsessies heeft een kort avontuur bedacht om tussendoor te spelen. We spelen dus enkele sessies geen Exalted, maar een ander spel van White Wolf: Mage. Niet te verwarren met het gelijknamige kaartspel.
Mijn karakter is kapitein Max, een Afghanistan veteraan, die daar in aanraking is gekomen met een geheime cultus van Mithras-aanhangers. Deze cultus is onderdeel van de Celestial Chorus, en dat is weer een van de negen tradities binnen de Mage Council. Max is een priester-magier, hij kan de natuurkrachten manipuleren (Forces 2) en de quintessence waaruit alles is gemaakt (Prime 2), en hij is zeer bedreven in het omgaan met de geestenwereld (Spirit 3). De andere spelers zijn : Hannibal, een techno-magier van de Sons of Ether traditie, die ook in Afghanistan heeft gediend maar is afgekeurd met s5 ; N1c0, een meisje van een jaar of 20 die ook technomagier is maar dan van de Virtual Adepts ; en Janny, een Leidse heks van middelbare leeftijd die tot de Verbena traditie behoort. Max is door zijn mentor Lennart Singh, een tot sikh bekeerde jongeman, naar een grote villa gebracht. De anderen zijn ook op verzoek van de Council door hun mentoren naar deze plek  meegenomen.

De vier treffen elkaar in de wachtkamer en maken alvast kennis. Daarna worden ze door de butler naar de raadszaal gebracht. Achter een lange tafel zitten negen mannen en vrouwen. De leider van de Akashic Brotherhood is een keurige chinese meneer ; de Celestial Chorus wordt vertegenwoordigd door een akelig opgewekte christelijke jongeman die Zaro heet ; de leidster van de Cult of Extacy is de 30-jarige DJ Syphon ;  de Dreamspeakers worden geleid door een kalende rastafari van een jaar of vijftig ; voor de Euthanatoi zit er een strenge anorectische dame die met Durgha noemt ; de Order of Hermes wordt vertegenwoordigd door een zestiger in een driedelig kostuum die allerlei zegelringen met mystieke symbolen draagt en die een oud boek voor zich heeft liggen ; voor de Sons of Ether zit Ernst Jongejan van Gelder achter de tafel, een vriendelijke zakenman van begin 40 in een Armanipak ; de hogepriester van de Verbena is Polak, een kleine kalende zonderling in een soort fantasy outfit die de spelers sjagrijnig aankijkt ; en de Virtual Adepts worden geleid door Collateral, een bleke, magere jongeman in een slechtzittend kostuum.
De butler zegt: "De cirkel van magiers heeft besloten in al haar wijsheid dat jullie een cabal gaan vormen. Dit om de samenwerking tussen de tradities te bevorderen. Voor de opdracht die jullie meekrijgen om een eenheid te gaan vormen … wat meestal niet lukt … zal ik het woord geven aan de leidster van de Cult of Extacy."
Syphon staat op en zegt: "Dag mages," ze kijkt op haar blaadje en gaat verder: "welkom in de Council. Jullie hebben het recht om nee te zeggen, maar dat heeft natuurlijk wel consequenties. een leuke eerste op dracht om te kijen of een cabal op deze grondslag wel haalbaar is. Probleem: een jongen van 12 is een paar dagen geleden gestolen uit onze Ashram, een leerling van de sfeer van Time.

Onze vragen worden door de Council helemaal niet op prijs gesteld. Vooral de Verbena en de Euthanatos reageren erg onaangenaam. We moeten het zelf oplossen en het is duidelijk dat lang niet alle leden van de raad het initiatief op prijs stellen. N1c0’s mentor, Y3ll0 Flux, legt uit dat er een groot gebrek aan humor in de Council is. En Durgha is een hele kwaaie, de baas van een moordenaarscultus. Hannibal’s mentor, ene Ernst-Jan, vertelt hem dat de Council speciaal om een Son of Ether heeft gevraagd en dat ze hem maar hebben afgevaardigd, om de hoofdtak van de traditie een poets te bakken. En Kari, de jonge mentor van  Janny, zegt dat hun Poolse avondpriester alleen gevoel voor humor heeft als hij teveel gedronken heeft. Het idee van onze cabal, was afkomstig van de Akashics.

Max probeert de jongen te zoeken met een kristallen bol. Even ziet hij een spoor dat naar het Zuiden gaat, maar dan stuit hij op een blokkade. Ze gaan naar Amsterdam. Daar is de ashram snel gevonden, het is een of ander new age centrum op de wallen. We worden binnengelaten door Eva, een studente theologie met skatekleding en gemilimeterd haar. Ze leidt ons langs de facade van chinoiserie, de vage therapieen en het new-age gedoe naar het achterhuis. Onderweg zien we maar een paar echte mages, junkies en meditatietypes. Het achterhuis is het echte sanctum en het heeft serieuze magische schilden. In een vergaderzaaltje beschrijft Eva het jongetje, Bram. Hij is autistisch en hij woonde hier net anderhalve maand. Ze weten niet hoe hij Awakened is. Hij is gevonden in de Bijenkorf. Drie dagen geleden is hij midden in de nacht verdwenen. Ze laat ons de kamer van Bram zien. Het slot van zijn deur lijkt te zijn opgeblazen en de buitenmuur is net opnieuw gemetseld, want daar was ook met een explosief een gat in geblazen. Ze laat zich ontvallen dat Bram een ‘wees’ is, iemand die spontaan ontwaakt is en tot geen bekende traditie behoort. Waarschijnlijk is hij een Hollow One. We gaan naar de leidster van de Cult of Extacy. Sy draait een dansfeest in een nabije kelder. Het vreemde is dat iedereen daar zijn eigen muziek hoort.

Ons wordt verteld dat Bram ook iemand die op hem moest passen en er op het einde bij was, maar die is gedrogeerd. Als we die man, Volco, willen onderzoeken, ontdekt N1c0 een tweede bewustzijn ter hoogte van zijn buik. Daar blijkt een apparaatje te zijn ingebouwd wat zijn geest afsluit. We proberen er wat aan te doen met fatale gevolgen. De chip explodeert en Volco sterft. Iedereen is geschokt, maar als officier is Max gewend om  onder dit soort omstandigheden beslissingen te nemen. Hij roept de geest van Volco op en vraagt of de rookmachine aangezet kan worden zodat die zich kan manifesteren.
Het spooksel is woedend en niet helemaal rationeel. Hij raaskalt over injectienaalden en bloed prikken. Uiteindelijk weet heks Janny tot hem door te dringen. Als we beloven om hem te wreken, dan wil hij ons vertellen wat hij weet. Het is gedurende zijn wacht gebeurd, hij moest op Bram passen. Dus beloven we Bram te helpen en de dader te doden. Dan is het goed. Er was een meisje, Kimberly, een Hollow One met peroxide haar en iets te strakke trui en broek. Ze was 1m75 en sprak met een leids accent. Ze kwamen elkaar tegen in Cafe De Roos. Ze heeft hem verleid, ze hebben gefeest en gedanst, ze heeft hem de standaard vragen gesteld en toen heeft hij haar over Bram verteld. "Het was alsof ik steeds stemmen hoorde in mijn geest. Dat leidde verschrikkelijk af. En waarom wil iemand een jongen hebben die continu in de toekomst leeft?" Bram heeft een gave en die kan hij niet uitzetten. Max weet, met veel moeite, de geest weer tot rust te brengen, maar hij maakt zich ernstige zorgen. Dit is een potentiele spekter.

Augur by ~Korvus37 on deviantART

In het midden van het dorpje is een kampvuur. Schimmen van de doden dansen er om heen, niet eens de geesten, maar slechts schaduwen van wat ooit geweest is. In het vuur staat een dode boom die niet wordt verteerd. En het is duidelijk: Mardero, de demon die we zoeken is hier aanwezig. Dit is de plek waar hij zich voor het eerst manifesteerde en deze dode boom is zijn focus. Maar we weten ook dat hij zich kan manifesteren in alle dode bomen in alle tempels. Dus als we er eentje vernietigen, gaat hij gewoon naar een volgende. We moeten zijn contact met de andere bomen zien te verbreken.

Na een lange discussie over hoe we dat gaan aanpakken, lijkt een verplaatsing naar Elders ons de beste optie. Elders, of Elsewhere is die vreemde plek tussen de werelden waar Ster heengaat om te mediteren en waar de primordials zoals Autochthon en zo verblijven. Niet iedereen kan goed mediteren, en het is ontzettend moeilijk om mensen mee te krijgen, en we moeten de demon tegen zijn zin in meenemen. [In speltermen, iedereen moet 20 punten essence (magie) uitgeven, ter vergelijking: onzichtbaar worden kost 2 puntjes. Een gemiddelde beginnende exalt heeft er ongeveer 30 te besteden.] We gaan er naar toe en maken een kring, handjes vasthouden om de boom. Ma Si gebruikt haar vleugels om de kring te vormen en houdt met haar handen de boom vast. En dan blijkt het vuur echt te zijn. Auw! De huisjes beginnen naar ons toe te lopen en scherpe stokken komen uit het leem tevoorschijn. Haast is geboden. Ster verplaatst zichzelf naar Elders, en een voor een sluiten de anderen zich bij hem aan. Voor de een is dat makkelijker dan voor de ander. En Mardero stribbelt behoorlijk tegen. Maar met een inspirerende chant van Dyjab lukt het. Uiteindelijk staat iedereen in het vreemde landschap met sterren en gras en een oeroude boom, verwrongen, vol van leven, maar ook met dode takjes. De lunars voelen dat dit een heilige boom is, misschien wel een manifestatie van Gaia zelf. De dode boom wil hier niet zijn, probeert iets te doen met zijn  omgeving, maar het werkt hier niet.  Van alle kanten hakken we op de stronk in, maar het oude hout is een demonisch focus en enorm sterk. Dat is niet zo een, twee, drie kapot te krijgen. Mardero manifesteert zich. De demon toont zich als een uitgemergelde mummie, een kapot gezicht, oogloos, zonder ingewanden, met klauwen. Mardero raakt Ma Si Tamuz even vluchtig aan. Haar arm zit vol gangreen en is onbruikbaar. Dit gaat voorbij aan magie. Er bestaat hier geen verweer tegen. Deze demon gebruikt oerkrachten om de werkelijkheid te veranderen. Daarna animeert hij de wapens van Ster en Diamondclaw en keert ze tegen hen.

Inmiddels is Dyjab’s aura een ijsstorm geworden, deze plaats resoneert met zijn aard en versterkt zijn krachten. Als dit de woonstee van Gaia is, dan is hij nu bij de moeder van de draak waar hij van afstamt. Hij krijgt vreselijke jeuk, er onstaat een zilverkleurige tatoo in de vorm van een draak op zijn rechterarm. Een speciale zegen van zijn ‘oma’, waar hij ook bijzondere krachten aan kan ontlenen.

De demon ontkentent een ‘Wave of Mutilation’. Pure chaos, waarin we niets kunnen doen en alleen maar zieker worden. Ma Si tamuz steekt een pijl in de demon, de magie-neutraliserende pijl die ze van de lunar Gnawing Elk heeft. Als de demon vervolgens Ster vastgrijpt en diens leven uit hem zuigt, gebeurt er … helemaal niets.

Raine herinnert zich opeens dat hij nog een stokje van de Pteroks heeft, waarmee dood hout in een levende boom kan worden getransformeerd. "Is dit een goed idee? Moet ik dit nu gebruiken?" "Ja" schreeuwt Dyjab. En Ja, als het stokje in de dode boom gestoken wordt, transformeert het. Dood hout vermolmt en wordt door de staf opgezogen. Er groeien blaadjes aan en worteltjes en het wordt groter. Raine houdt een klein jong boompje in zijn hand, vitaal en vol levenskracht. En de demon houdt op met vechten. Hij glimlacht terwijl hij doodgeslagen wordt. Dan opent zich een gat naar de hel en hij wordt er door opgeslokt. Zachte stemmen fluisteren in Raines hoofd "come join us"… Het is de roep van Malfeas. Raine wordt er naar toe gezogen, maar weet dat – voor deze keer – te weerstaan.

Als de demon verslagen is, belooft Ster plechtig dat hij voor het leven kiest: "Ik wil een mens zijn, geen machine" zegt hij tegen de oerboom. Gaia lijkt hier eerst niet op te reageren. Als hij gaat zitten mediteren, merkt hij dat zijn implantaten gewoon blijven werken. Zijn huidskleur mag hij zelf kiezen: grijs of roze, dat maakt Gaia niets uit. Dus Ster besluit dat gewoon van de gelegenheid af te laten hangen, grijs in Autochthonia, roze in de schepping. Maar in zijn meditatie, realiseert hij zich dat zijn keuze wel degelijk een hele zware consequentie heeft. Hij heeft er namelijk voor gekozen om een mens te blijven en hij zal dus nooit een stad kunnen worden. Geen inwoners! Nooit zal hij voelen hoe verliefde pubers voor het eerst de liefde bedrijven in een van zijn parkjes, hoe een hoertje in een achterafsteegje vermoord wordt door haar pooier, hoe een eenzame bejaarde dame haar rat uitlaat om een praatje te kunen maken met een wildvreemde, of hoe zijn burgemeester dronken op de tast langs zijn muren loopt na een chaotische raadsvergadering, geen kindertjes die spelen in een plasje smeerolie op je straat. Dat is dus het offer dat hij brengt. En met die realisatie opent zich voor hem de weg van de Magie.

Eerst bijkomen van het gevecht. Oe’al geneest hun van de opgelopen verwondingen. Tegen Ma Si’s gangreen maakt hij een balsem uit de bast van de wereldboom. En hij kijkt hoe het er nu voortstaat met de ziekte. Nu de demon weg is, is ook de magische component gelukkig ook weg. "Gewoon uitzieken, dan komt het weer goed," luidt zijn oordeel.

De party gaat slapen in Elders en pas daarna keren ze terug naar Afrika. Daar vinden ze zichzelf terug in het dorpje met de kapotte hutjes. De jonge boom wordt in het midden van de dode stronk geplant. Het is wel een zielig gezicht, zo’n tropisch boom middenin de woestijn. Ma Si haalt een stenen schildpadje tevoorschijn en roept de Schildpad geest op. "Ik voel dat jullie geslaagd zijn. Dat is een hele opluchting. En er zijn hier veel priesters die opeens hun godheid kwijt zijn, een spiritueel vacuum." Hij geneest de zieken en belooft er voor te zorgen dat het jonge boompje voldoende water heeft om te groeien.Dan wijst hij ons ook nog de weg naar het Heptagram, de vroegere toverschool van de dragonblooded. Het is anderhalf uur lopen. Dan komen we aan een kring van kapotte torens rondom een prachtig paleis.  Het paleis is geheel intact gelaten, maar de  torens zijn vernietigd. Het is een naargeestige plek, hier horen tovenaars en dragonblooded geleerden rond te lopen, studenten en onderzoekers. We gaan de eerste toren binnen. Die is kapot, leeg en ingestort. Dan lopen we door naar het paleis. Ma Si tamuz wil het kapot gaan maken, maar Dyjab houdt haar tegen. Dit moet ooit een wereldwonder geweest zijn. Zelfs Mardero heeft het intact gelaten.

Het is te zien dat het Heptagram in grote haast is leeggeruimd. In het paleis zijn  geen artefacten meer te vinden, maar misschien is er nog iets te vinden in kelders onder de torens. In de derde toren vinden we een duiveltje in een magische kooi die ons vraagt om hem vrij te laten. Ma Si heft de magie op en de demon stapt er onwennig uit. "Dank je wel." Dat is iets nieuws, iets wat geen demon in eeuwen m
eer heeft gezegd. Hij bewaakte een alchemistisch laboratorium, en daar vinden we enkele producten die nog goed zijn: 5 zakjes poeder, 3 ampullen en 7 flesjes met vloeistof. Maar wat het is? We vinden ook een geheime gang en de demon herinnert zich hoe hij tovenaars heeft zien binnengaan door stenen in een bepaalde volgorde in te drukken. Als we dat doen, verdwijnt de muur en zien we een trap naar beneden.

Raine loopt voorop. Onderaan de trap gaat een alarm af en hij blijft verlamd staan. Er zit nog een valstrik om onbevoegden buiten te houden! Alleen leden van het Heptagram kennen het toverwoord om hier langs te kunnen. En die zijn er niet meer. Hoe lossen we dat op?

Idee! Ster boort een tunneltje vanaf de zijkant van de trap om de poort heen. We trekken Raine van de plek waar hij verstijfd staat en Ma Si onttovert hem.

In deze kelders vinden we gangen en zalen vol gevaarlijke experimenten. Hier werd onderzoek gedaan naar explosieven. We vinden First Age technologie: 5 vaten buskruit; 2 panzerfausten en een lanceerbuis; een accu met een laserscanner; een vlammenwerper met 3 vaten brandbare vloeistof. Ook vinden we de aantekeningen voor een spreuk van de tweede cirkel: "Cantata of Empty Voices". Volgens Ma Si kunnen dragonblooded alleen de eerste cirkel van magie gebruiken, maar blijkbaar heeft het Heptagram daar iets op gevonden. Helemaal achterin het complex vinden we alweer een gevangen demon in een magische kooi. Deze heeft elf ogen, drie armen en drie benen. Als Ster de essence uit de kooi opzuigt, roept het creatuur "Free at last!" en we mogen onze gang gaan met de laatste kamer die hij bewaakte. Die bewaren we voor de volgende spelsessie.