Categorie archief: Gastcolumnisten

Scorpio Rising – 3

OOC, het is nuttig om hier voor jullie informatie de rules voor spirit (en dus ook bane, maar niet fomor/mockery) combat weer te geven:
Init: Will+Gno
Ess: Health
Gnosis: Mental, social rolls
Willpower (hoeft hiervoor niet uitgegeven te worden): Moving, attacking, soaking
Rage: Damage

De sessie:
Liluye stuurt de groep door naar Mouse Moon. Het is al laat en iedereen is moe en afgedraaid door de lange rit, maar de natives hebben geen zin om te wachten. Eerst maar eens ‘cleansen’
Mouse Moon is een jonge vrouwelijke Uktena theurg met gevlochten haar en veel kralenkettingen (Turquoise komt als half-edelsteen het meeste voor). Ze praat niet veel met de wyrmbringers en neemt hen mee naar een Sweat Lodge. De aarden Hogan heeft een klein luchtgat aan de bovenkant. De groep wordt gevraagd om hun kleren uit te doen en spullen af te leggen. Nadat ze plaats hebben genomen krijgt ieder een drankje in een aardenwerken schaaltje. Ze kijken er verdacht naar, maar dit zou wel een heel omslachtige wijze zijn om hen dood te maken. Het smaakt bitter en zout met een vreemde zoete nasmaak. Dan gaat het vuur en de rook pas echt goed aan. Mouse Moon loopt een paar keer rond de groep die rond het vuur zit. Ze strooit kruiden op het vuur, ze chant en vertrekt. Na 10 minuten merkt iedereen behalve de Ragabash Doc en Shameful dat ze behoefte hebben om naar hun niet ‘natural form’ te gaan, dus de vorm tegenovergesteld aan hun natural form: primal urge. Rat’s horizon wordt een grote zwaar behaarde man met een slecht kapsel laarzen en een unibrow (25). De Metis Shameful blijft in crinos. Doc heeft veel weersstand opgebouwd door zijn eigen brouwsels en weerstaat het effect en switched zelf. Het werkt verkwikkend en rustgevend. Als ze na een uur buiten komen zijn hun kleren ‘gezegend’ op een ‘speciale manier’, ze ruiken nu een beetje, maar bijkomstig is dat ze wel dedicated zijn (dat dan weer wel); de spullen (voorzover niet al eerder gedaan) ook.
Verfrist gaat de party op pad. Ze dalen af in de koude nachtelijke death valley. Langs d erotsen omlaag en lopen. Een groepje indianen staat op de rand te kijken. Ze zijn nog niet uit het zichtsveld of ze worden aangevallen door een groep van 6 Scrags: vlijmscherpe, dolk achtige uitstekels op hun klauwen, hard pantser. De stoottroepen van de Wyrm. De krengen zijn taai en slaan hard. Ze hebben ook beschikking over veel ‘rage’ en een ability die aanzet tot frenzy. Whipsaw vol getroffen door een Scrag klauw die hem doorboort, zijn long geperforeerd en Whipsaw stervende. Zijn instinct en rage redden hem. De wonden sluiten, maar laten ene extreem hinderlijk litteken na (collapsed lung). Wolfgang’s schouder wordt doorboort, zijn slagader is opengereten. Hij strompelt achteruit en ook bij hem doet de rage zijn werk, maar zijn arm is niet meer te gebruiken (withered arm). Men gaat massaal in Crinos. Liz weet als eerste om een af te maken. Maar ook bij haar is de prijs hoog, gewond, en geestelijk en lichamelijk (rage en willpower uitgegeven). De Scrags gebruiken hun ‘frenzy’ ability. Wolfgang zet het op een lopen (fox frenzy), maar de rest of weerstaat of gaat in berserk frenzy. Het feit dat ze samen het Indianen ritueel hebben gedaan helpt hen nu een beetje dat ze elkaar niet direct afslachten maar eerst de scrags aanvallen. Shameful legt er ook een om, maar ook bij hem was het een gevecht op leven en dood. Doc volgt en daarna Rat’s Horizon. Als laatste worden Whipsaw en Wolfgang ontzet. Wolfgang moet ook nog het (uit)lachen van de Natives op de richel verdragen. Dit is dus de reden dat de Uktena niet meer zo veel hier komen, er lopen hier veel banes rond.
Na een poos lopen, de rand van Death Valley is niet meer te zien. Komen ze 4 Pattern Spiders tegen, de stoottroepen van de Weaver. Vreemd. Ze dansen en wiegen op hun poten en hebben de party gezien. Whipsaw en Wolfgang proberen te communiceren, maar de Spiders zijn in gevechtsmodus: de reality deviants moeten weg. Een nieuw gevecht. De party gaat nu snel in crinos, dat is nodig want het pantser van de spinnen is extreem taai en ze hebben een charm op elkaar gedaan. Gelukkig slaan ze niet hard. Maar de krijgers (Liz, Shameful) worden getroffen door hun draden en ze merken dat onmiddellijk hun kracht en energie achteruit gaan: de spinnen proberen hen in de gauntlet te spinnen. Het gevecht duurt lang. Wolfgang probeert te schieten, maar kogels doen het niet zo goed. De krijgers worden steeds zwakker. Whipsaw danst en springt in het rond en de Spider heeft veel moeite met hem te raken. Doc weet er als eerste een om te leggen en dan gaat de party pas echt samenwerken: eerst de krijgers bevrijden. Bij Liz werkt dat en haar spider sneuvelt. Bij Shameful komt het te laat en Shameful verdwijnt uit de realiteit. Nog twee spinnen worden doodgemaakt. Rat’s Horizon en Wolfgang gaan de Umbra in om Shameful te helpen. De gauntlet is hier zo dun (2) dat Rat’s – die zich braaf afstelt op de umbra en dan door de gauntlet stapt – te ver doorschiet. Het gaat Wolfgang beter af. Liz slacht ondertussen, met zichtbaar plezier, de laatste Spider af.
De Umbra is een chaos, paarse psychedelische flarden tegen een zwarte achtergrond, in een klokende massa van groen en blauw. Aan de rand van deze umbral storm spirits, heel veel. Vogels meent Rat’s te zien. Thunderbirds? Ze zijn niet ver van het oog van de storm, niet ver van de caern. Maar eerst Shameful. De storm geselt beide garou. Maar ze grijpen de verzwakte Shameful vast, trekken de draden los en nemen hem mee door de gauntlet. Eenmaal uit de gauntlet en terug op de wereld krijgt Shameful snel energie terug. Rat’s vertelt wat hij gezien heeft en ze gaan verder.
De plek van de caern ziet in de realiteit uit als een doodnormale plek in death valley, kaal en droog. Maar spiritueel is hier een enorme kracht, en het voelt slecht. De gauntlet is 1, dat is belachelijk dun. Whipsaw en Doc nemen een kijkje in het oog van de storm. Het idee is om te kijken of er een Totem Spirit zit. En die zit er inderdaad. Een dreigende stem vraagt de garou wat ze komen doen. De garou stellen zich voor en vragen hoe ze de entiteit moeten aanspreken. ‘Whippoorwill’ zegt de greater spirit en hij begint te vertellen over zijn daden, grootheid en functie; dat waren dus de vogels die Rat’s zag. Whipsaw ziet Whippoorwill als een bondgenoot van Anubis, een psychopompus. Maar de ragabash steekt de draad met vogels en zegt dat ratten (zijn totem) graag vogels eet. Whippoorwill kan er niet om lachen en gooit Doc de Umbra uit. Whipsaw blijft nog even spreken met de totem spirit. Pas dan keert hij terug verwilderd en gechoqueerd.
Ondertussen hadden Shameful en Wolfgang een visioen van een cowboy die en deurtje openmaakt in hun geest en even in de helverlichte deuropening staat. Ze horen het geratel van zijn sporen en hij klopt zijn hoed af. Coyote. Nog een totem spirit. Mogelijk de originele van deze plek. Coyote waarschuwt hen: dit is een gevaarlijke plek. Ga weg. De mijnen van Turquoise. Daar ligt iets dat jullie kan helpen, maar pas op, het kan ook corrumperen. Dan gooit hij zacht vloekend zijn schoenen in een hoek van de geest en loopt weg (en doet de deur dicht.) Dit visioen delen ze, misschien is de caern (Visions) nog niet zijn complete oorspronkelijke kracht kwijt?
Whipsaw zegt niet veel over het gesprek, maar op de terugreis naar Furnace Point wordt de party niet meer lastig gevallen door banes. De Indianen onthalen de party nu met respect, ze hebben zich bewezen: het is laat maar nu tijd voor verhalen.

Scorpio Rising – 2

In de ochtend wordt verder gereisd, eerst terug naar Turquoise voor spullen en om alles in orde te maken voor de tocht naar Death Valley (Utah Territory). Rat’s Horizon en Shameful zijn in lupus vorm. Bij het inkopen van de spullen blijkt dat de gunshop owner wel weet wat ze moeten doen met de Indianen die de postkoets overvallen hebben. Het is ras racist, maar hij heeft wel verstand van schiet-tuig. Wolfgang en Liz kopen nog (kleine) pistolen (derringer dubbelloops) e.d. Wolfgang wil ook graag nog een verrassing laten zien aan zijn nieuwe kompanen. Thuis heeft hij een grote koperen pot still, het enorme koperen geval is niet eenvoudig geweest om te bouwen en hij hoopt het nog verder te vervolmaken. De glazen met poteen gaan broederlijk van hand tot hand.

Dan op reis. Het eerste stuk gaat voorspoedig. Als men na twee dagen een boerderij tegenkomt besluit men te vragen of men daar mag overnachten. Met stapt af bij de poort en loopt door het houten hek naar binnen. De boer heeft hen gezien en staat als een donkere schaduw in de deuropening. Het is donker buiten en het koelt snel af. Vanuit de boerderij straalt het gele warme licht hen tegemoet. ‘Goed volk’ roept Whipsaw. Shameful en Rat’s Horizon blijven buiten en besluiten om in de schuur te gaan slapen.

De rest van de party loopt naar binnen, de deur staat open voor hen. Ze staan net binnen als vanachter de deur de boer uithaalt met een grote klief-bijl. Hij raakt Whipsaw hard, deze gaat in crinos. De man lijkt een bijzonder smerige samensmelting van paard en mens. Vooral zijn hoofd lijkt in tweeën gespleten: een helft een gevelde half-paard-half mens, de andere helft nog ‘normaal’ mens, met vochtige, diep roze draden die beide kanten verbinden. De twee kinderen kruipen zeer snel dichterbij, insektachtigen, ze hebben mesjes en scharen vast. De vrouw is van hetzelfde type als de man, alleen half schaap, half mens. Mockeries (fomor)! De vrouw weet Doc te raken. De kinderen vallen Liz en Wolfgang aan. En ook zij weten raak te steken. Een gevecht ontvlamd. Iedereen behalve Wolfgang gaat in crinos.

Buiten zijn Rat’s Horizon en Shameful in de schuur: paarden aan de ene kant schapen aan de andere. De beesten zien er een beetje ondervoed uit. Achter in de schuur hangen karkassen van het houten plafond aan vleeshaken. Er is een zware houten tafel waarop slachtinstrumenten liggen. Er hangt vlees te drogen. De karkassen zijn menselijk: dit zijn menseneters! Snel gaan beiden naar het huis waar het gevecht al is losgebarsten. Samen maken ze er korte metten van. Ze laten de schapen vrij (op een na die ze opeten), nemen de paarden mee en steken de boerderij in brand.

Het is volle maan als ze Utah territory inrijden. Het gebied is rotsachtig en er zijn tumbleweed. Rat’s Horizon gaat boven op een rots zitten en huilt naar de maan, het klassieke beeld van een grote witte man en het silhouet van een wolf. Volgende dag. Dit is Indianen gebied, maar er gebeurd niets. Avond: er wordt wacht gehouden. Maar als ze wakker worden is tegen de wind in, op afstand, door vier personen tegen een rots gezeken. De party wordt in de maling genomen. Als ze gaan rijden zien ze boven op een berg/rots een native staan. Ze roepen en gebaren, maar hij/zij reageert niet. Dit houdt aan en het gaat Wolfgang irriteren, deze laat een Howl of Mocking horen. Hoe kunstzinnig hij de performance ook maakt (ad libjes en alles), dit is een belediging, al heeft hij dat niet door. Liz wil hem laten stoppen en is behoorlijk boos. Ze kijkt hem recht in de ogen en sist: zwijg! Maar Wolfgang kijkt terug, de Galliard is bijzonder wilskrachtig en Liz verliest het geduld en gaat in Berserk-frenzy. Ze gaat hem in kleine stukjes rijten, misschien dat hij dan lusitert? Wolfgang kiest eieren voor zijn geld en zet het op een lopen. Liz er achter aan, pas als hij uit zicht is komt ze weer tot zichzelf. Doc vindt het humoristisch en Shameful vraagt zich oprecht af of dit normaal is. Nee, weet Whipsaw hem te vertellen, aar het kan gebeuren vooral bij onervaren groepen.
De dag gaat verder. Ineens, vanachter twee rotsen (links en rechts) komen er twee indianen naast hen rijden, op enige afstand. Niet veel later nog twee. En dan nog twee. Intimidatie? Ze zeggen niets en doen niets. Ze proberen wel de groep subtiel bij te sturen. Pas als de groep wil gaan afslaan richting Death Valley, wijken ze niet en staan in de weg. Ze wijzen en gebaren: Nee, richting Kansas Territory jullie. De groep maakt duidelijk dat ze naar Death Valley moeten ivm een visioen. Dan neemt, onmiskenbaar, een mooie mannelijke Garou het woord, Ahroun Little Red Fox. Ze mogen verder naar hun dorp Furnace Point, dan besluit de Uktena Theurg Alpha Liliyu wat er met hun gaat gebeuren.

Ze worden niet vriendelijk ontvangen: achterdocht, woede vanwege onrecht dat is aangedaan, vooroordelen. De Hogan van de elder is donker en rokerig. Er brandt een vuur men zit op dierenhuiden. De elder is een vrouw van middelbare leeftijd die er geleefd uitzet. In de lemen hut hangt de geur van sterke drank. Ze stelt zich niet voor maar vertelt:
“Coyote had een vrouw. En hij was dol op zijn vrouw. Ze waren heel verliefd. Maar op een dag ging ze dood en Coyote was verdrietig. Hij vroeg advies aan wasbeer en haas. Hij vroeg raad aan vogels en vissen. Niemand kon hem helpen. Maar de grote geest hoorde het en gaf Coyote de instructies wat hij moest doen. Hij moest reizen, tot hij bij een bepaald gebied kwam. Hij moest een ritueel doen, op het juiste tijdstip, met de juiste middelen. Dan zou een poort naar de onderwereld opengaan. Daar mocht hij naar binnen. Binnen mocht hij niet eten, niet drinken en hij mocht de zon niet zien opkomen.
Coyote ging lopen. Hij deed alles wat er gevraagd was. Hij kwam bij het gebied en voerde het ritueel perfect uit. De poort verscheen en Coyote ging erdoorheen. Hij zag op die vlakte waar hij was de schimmen van overledenen. Er waren spookmuren en ze hadden plezier met elkaar. Er was eten en drinken en hoewel hij honger en dorst had, dronk Coyote niet en at hij niet. Hij voldeed aan ieder taboe en toen moest hij gaan en mocht hij zijn vrouw meenemen. Ze gingen terug en de zon kwam op. Coyote keek op om te zien hoe de zon over de rotsen zou schijnen en toen vervaagde alles. Alles was weg. Zijn vrouw zag hij nooit meer.
Dat, is het verhaal van de Caern van Death Valley. Wat brengt jullie hier?”

Whipsaw vertelt dat hij het verhaal herkent, alleen met andere personages. Hij had geen idee dat het hier had plaatsgevonden. De party vertelt van Shameful en het visioen. Liliyu beaamt dat er iets aan de hand is met de umbra en dat het niet veilig is. Ze zijn al een tijd niet meer naar de caern zelf geweest. Ze zegt dat de party zich moet bewijzen. Er zijn veel slechte ervaringen geweest met Wyrmbringers en de Howl van de galliard heeft ook niet veel goeds gedaan. Wolfgang mompelt een excuses.
“Ga naar de caern en kijk wat daar nu is.”

Scorpio Rising – 1

1860 New Mexico Territory
Het mijnwerkersdorpje Turquoise (later Gleeson) is booming. Het winnen van turquoise (heilig voor de Indianen) heeft plaats gemaakt voor het winnen van koper.
De Pony express komt binnen gereden. Whipsaw heet de jonge man met een mediterraan uiterlijk, hij heeft een leren hoed, twee colts, geweer. Hij heeft een brief voor Miss Brown, van haar vader.

Miss Brown (Liz)draagt een rijkostuum en blijkt een vrouw uit een stuk te zijn, welgesteld, maar niet van een kleintje vervaard. De brief vertelt dat de volgende Wells Fargo koets de papieren en contracten zal hebben, of ze erop wil letten. Er kunnen vast goede handelsbetrekkingen opgeknoopt worden met de mijneigenaar en de lokale bank(en).
Ze gaan drinken in de lokale saloon, daar zit de pianist in een blauw pak en witte hoed nog te relaxen (Wolfgang). Er komt drank op tafel en dat lokt weer andere gasten, waaronder een concurrent van Clark Manson (de lokale Snake oil liniment verkoper): John ‘Doc’ Wheeler die zijn bolhoed rechtzet, uit zijn wagen klimt en ook richting saloon gaat. Myra ‘Belle Starr’ Shirley vraagt of Wolfgang niet eens wat muziek wil gaan maken, want de saloon loopt ineens vol. Buiten zit een verwilderde hond, die rustig alles gade slaat. Het beest krijgt een bot van de begrafenisondernemer.

Niet lang daarna komt de deputy binnen stormen: de postkoets is overvallen. Reizigers hebben het zojuist doorgegeven. Doc kijkt eens goed naar de hond en herkend de gevlekte vacht als een kenmerk van Bonegnawers, hij spreek het dier aan…en via mindspeak geeft hij antwoord. Liz wil op onderzoek uitgaan, de papieren van haar vader, de rest wil wel een uitje en gaan mee als bodyguard. Het is een stuk reizen, ze moeten overnachten. Maar ze liggen flink voor op de sheriff. Die avond vermoed iedereen dat hier een groep supernaturals zit, Whipsaw doet een howl of introduction en die wordt beantwoord. Whipsaw blijkt Silent Strider Philodox, Doc, Bonegnawer Ragabash. De half hond/coyote blijkt een A Rat’s Horizon te heten en is een theurg. Wolfgang een Iron Rider Galliard, en Liz een Silver Fang Ahroun.
De volgende dag komen ze aan bij de postkoets. Het ding ligt op zijn kant, kapot, de paarden dood, de mensen gescalpeerd en pijlen met veren eraan steken uit de koets. De eerste impressie is indianen. Totdat er nader wordt onderzocht. Indianen schieten niet met pijlen waaraan veren bungelen. Ook lijkt een van de paarden te zijn gestoven omdat zijn bloed ‘weg’ is. De kostbare papieren en de koffers zijn er nog, wat waardevolle dingen (geld, horloges, sierraden e.d.) zijn wel weg. Vreemd.

Ze zijn druk bezig met onderzoeken als een druk doende tiener aan komt sjeezen op een paard. Hij lijkt een halfbloed native te zijn en begint een warrig verhaal over visoenen, de overval die in het visioen zat en…en… en dan doet hij blatant de howl of introduction. Hij noemt zichzelf Shameful Remembrance, omdat hij een metis is, zijn moeder was een Uktena en was verbannen, nu is ze overleden (natural causes). Zijn vader kent hij niet. Hij is niet geïnitieerd maar kent de litany van zijn moeder. Hij hoort stemmen in zijn hoofd en hij lijkt een affiniteit te hebben voor astrologie (hij claimt Scorpio Ascending te zijn, met Pisces in Mars). Rat’s Horizon denk dat hij theurg is. Shameful zegt dat hij door moet naar een caern bij Death Valley, waar het goed mis is. En dat het hier ook niet veilig is, de sheriff komt en zal zoeken naar daders. De Indianen zijn geframed.
Men besluit terug te reizen, en tijdens de overnachting wordt door enkelen als wolf rondgerend en gejaagd op jackrabbits.

Scorpio Rising – Preludium

“As the flowers wither
I will forget my pain
Since the stars have shown
The devil has shown me the way”
Het is 200AD, plus/minus 50 jaar want de celten doen nog niet aan de christelijke jaartelling.
De trotse, en gevaarlijke, White Howlers zijn in een staat van chaos.
Tijd dus voor een Moot. De blauw geschilderde Pict ragabash Alpha Tat Ryan gaat met zijn pack naar de moot die Tribe leader Coruroc bij elkaar heeft geroepen.
De moot wordt gehouden in Dunino Den, een oude caern nabij het plaatsje Dunino. De oude celtische stenen staan langs het langzaam dalende pad die naar de den leidt. Het regent nog steeds.
Er heerst woede, haat en frustratie: de romeinen, onderlinge schermutselingen, fae, nog meer romeinen, en een nieuwe Ierse priester genaamd Finnian of Moville. Er wordt verslag gedaan van de cubs die nog niet terug zijn van hun expeditie naar Malfeas om ‘dingen’ te leren.
Twee belangrijke items staan op de agenda: een verdwenen pack van ‘The Children of Cluid’ (de cluithi) dit heeft waarschijnlijk te maken met een sterke umbrood, aldus Theurg, en beta tribe leader, Kelpie Water. Maar het tweede item is ook belangrijk: de priester Finnian preekt vanuit zijn wit lemen huisje (Candidat Casa) iets boven Hadrians Wall en steeds meer mensen vallen voor zijn charmes en preken. Wat als de mensen niet meer geloven in de oude goden en gewoontes? Aan wie kun je dan nog de glorie daden vertellen?
Bij het afsluiten van de moot verschijnt pack totem Samladh de leeuw niet in zijn glorie zoals normaal, maar als een kleine, vale en vage afspiegeling. Mocht er nog twijfel zijn: dit is de schuld van de priester!
Ondanks een sterk betoog van ahroun en galliard om eer en glorie te behalen tegen de umbrood, blijkt na stemming: de jonge pack members van Tat Ryan moeten de priester gaan doden, terwijl Tat meehelpt om de komende expeditie te plannen. Ze vertrekken en komen via de umbra snel ter plekke. Daar staat Darragh Birdsong , in zijn vogelbotjes harnas, met zijn vogelhelm. Volgens helm is het geen goed idee om de priester te doden. De White Howlers zijn op het verkeerde pad: haat en trots. Tijdens het gesprek blijkt dat ook deze garou voor de priester is gevallen. Net als het gevecht uitbreekt verschijnt Finnian zelf. Een jonge priester met baard en lang haar (boven op zijn hoofd nog iets korter, ivm zijn tonsure die hij tot daarvoor had). Niemand hoeft te vechten voor hem.
Tijdens het gesprek legt hij uit hoe hij de wereld ziet, aan de hand van een celtisch symbool met daarin een centrale cirkel met concentrische ringen legt hij uit dat alles bij elkaar hoort, hand in hand met de vader, de zoon, de heilige geest. Ergens sluit dit aan bij wat de garou geloven. Maar hij noemt het niet Gaia, en dat weigert hij ook. Dannagh laat zich dopen, olie op het vuur voor de theurg. ‘ Ga weg’ eist de theurg. ‘Nee’ zegt Finnian ‘Dat is niet aan jou, noch mij. Maar aan de mensen zelf’
De Philodox daagt hem uit en Finnian keert de wang toe. Na de klap activeert Finnian, een Messianic Voice Mage, een kracht veld. De Philodox mist de tweede klap, maar Finnian legt wel zijn hand op zijn hoofd en zegt: oordeel zelf. Hij laat beelden zien van zijn pad en daden. Hij zit niet op rijdieren, geneest mensen (ook niet gelovigen), helpt ouderen, zorgt voor irrigatie en heeft gezorgd voor stenen paden binnen het dorp (naar Romeins model) . De Philodox geeft zich gewonnen. De Theurg wil nog steeds bloed zien en Dannagh duwt hem door de umbra.
In het gevecht daar verslaat de Theurg Dannagh, en bijt zijn strot door toen deze hem zijn overgave aanbood. Het pack is not amused.
Finnian bied de houten dooplepel aan, een magisch artifact (fetish) “Het zal jullie helpen in de belangrijkere strijd die komen gaat” De theurg beent weg, de ragabash accepteert het.
De rest van de tribe klopt de theurg op zijn rug voor het doden van Dannagh, voerlopers doden is belangrijk. Maar de priester is nu even niet belangrijk: eerst de expeditie naar de umbrood. De tribe trekt ten strijd door de highlands tot ze bij de plek aankomen die Kelpie Water had gevonden: een plek die stinkt naar de wyrm, het gras is dood en de rotsen zelf voelen vettig, broos, en vies. De grot ligt in de vallei: aanvallen! dood de umbrood!
De klapt de val dicht.
Duizenden banes en fomor en schaduwen komen uit de grond en rotsen achter de White Howlers. Kelpie Water schreeuwt: laten we de leider doden! De grot in! Coruroc lijkt te vechten en is in tweespalt met zichzelf…wacht, zegt hij zwak, nee, dat is fout. Maar alleen de ragabash (dankzij de dooplepel) en philodox letten op hem. De rest stormt in hun razernij door de grot in. Dieper en dieper in de Temple Obscura, de ingang tot de spiral labyrinth.
De philodox en ragabash beseffen het, maar het is te laat, de duizenden banes die komen aangestorm vormen een groot figuur, zij zijn de umbrood: maeljin the duke of Hate, Lord Steel, van de urgewyrm Abhorra. De banes en fomor aan de andere kant zijn een tweede maeljin, The Chieftain of Rage, van de urge of violence, Ba’ashkai.
Ragabash, philodox en Coruroc vechten dapper: maar ze zijn geen partij. Coruroc wordt vechtend opgetild en het labyrinth in gedragen. Hij moet Mockmaw worden, de leider van de Black Spiral Dancers. Ragabash en Philodox sterven als laatste vrije White Howlers. Het zou een dapper en eervol verhaal zijn, maar er is niemand om het te vertellen. De tribe is vernietigd en de Black Spiral Dancers zijn geboren

Tanais – 48

10 iii R2

Consternatie alom. Alweer zijn Claude , Risha, Chang en Gwan uit de tijd gestapt! Wat moet er nu gedaan worden? Chang is duidelijk:”Vanaf nu moeten we niet onszelf bekend maken!”.Gwan wil nog wel iemand in vertrouwen nemen, echter Claude is ervoor om low profile te blijven. Ze gaan de boot ophalen . Adrarn gaat mee.Hij heeft een paard . Hij is blij de schoolbank van de strenge Kadier te verlaten.

Vanuit Bronwë word het lopen geblazen richting Arjan’s Abode. De mannen hebben geen geld op zak en paarden nodig. Het is Augustus net na het hoogtepunt van de zomer . De velden zijn groot en gezond. De zon schijnt.

Om 2 uur ’s middags komen ze aan bij Arjan’s Abode.

Claude stelt voor om paarden te stelen. Weer consternatie:Gwan is tegen wegens slechte handel en naam,Claude en Chang zijn voor.

Claude klimt met Spiderklim over de stal en steekt het stro ernaast in brand. De stalknechten worden weggelokt en gaan het blussen. Ongemerkt gaat Claude de stal binnen en opent 4 stallen. Daar komen 4 paarden uit . Drie daarvan worden gezadeld. Maar dan moet Claude wegwezen, want de stalknechten komen eraan. Hij rijdt weg met de paarden onder de grofste verwensingen mogelijk:”Klootzak!”. Snel zijn de knechten uit zicht. Na 1 kilometer de anderen stappen op.Er kan gereden worden.

De volgende stop is een herberg in “Staddle”. Het is een Hobbitfamilie, die een keurige maal geven.De bedden zijn wat klein,maar iedereen slaapt. Na een keurig ontbijt verwacht het hoofd Sara een ordentelijke beloning. De gasten zien er sterk en betrouwbaar uit. Maar helaas het geld is op. Sara is sip. Adrarn wordt naar voren geschoven als een Qartsiaans symbool van betrouwbaarheid met een IOU. Ze krijgt nog van Gwan een paar koperstukken met de belofte, dat hij het niet zal vergeten. Nu  is Sara pas echt beteuterd!

Op weg naar Shield-Nah-Gig worden er wat vogels geschoten en genuttigd:Ekster,merel en Lijster. Na een kampement volgt een tocht door de moerassen. ’S Middags komt iedereen aan in Shield-Nah-Gig. Gwan verkoopt de paarden. Eindelijk is er geld.”Eerlijke handel. Dat voelt goed ,hè.”provoceert Claude naar Gwan. De herberg kan nu wel betaald worden.

13-iii-R2

’s Ochtends vertrekt iedereen  te voet richting de monding van de rivier. Sinds Claude de boot verstopt heeft in de delta, is er veel veranderd. Toen was het nacht en winter en nu dag en zomer. Veel meer begroeiing maakt de oude route moeilijk herkenbaar.  Er wordt een vlot gebouwd en door de mangroven gevaren. Elke aftakking van de rivier wordt bekekenen een huis wordt overgeslagen. Uiteindelijk vind men de juiste aftakking, al moet iedereen wel door het water waden.

Bij de boot zit een man met een pijp geduldig te wachten. Op zijn rug is een gele cirkel geborduurd. Duidelijk is hij een zeemanstype. Hij stelt zich voor:”Brandarus is de naam. Ik had een droom,dat mensen zouden komen.”Hij begeleid iedereen naar zijn huis, dat eerder overgeslagen was.

In zijn huis staat een altaar met een gouden schijf. Het staat voor een cultus, die duizenden jaren oud is. Alleen Brandarus vertegenwoordigt hem. Hij heeft het van een voorganger geleerd. “De mensen komen van de sterren,maar zijn dit vergeten. De resten liggen nog in de witte stad(plaats Brandain), die door de golven is verzwolgen.” Dit horende  besluiten Claude en Chang om te laten zien wie ze zijn en zetten hun goddelijke lichten aan.

Dit is te veel voor Brandarus:”Akapé!”en ligt op apegapen. Sterke drank krikt hem op. Hij zit vol verering. Alle puzzelstukjes van zijn leven vallen op hun plaats.

Hij vertelt over de witte stad, die hij in zijn dromen ziet. Elk jaar maakt hij een marmeren plaat met een verslag van, wat er dat jaar gebeurd is. Dit jaar kwamen er bij voorbeeld 8,9 maanden geleden lichtplekken uit de stad onder water. Het geheugen moet worden bijgehouden. De plaat laat hij naar de plek van de stad zakken. Hij is astroloog.

De stad is één van de 5 steden:

De stad van de zonnekinderen,gelegen voor de kust, Brandain.

De stad van de sterrenkinderen, mount Paradise.

De stad van de draken, Waldheim.

De stad van de duisterlingen, Haran.

De stad van de zonden,maankinderen, Salish

Chang betwijfelt of de stad het bericht ontvangen heeft, echter Brandarus ontkent dat. Claude wil weten,wat de tabletten te melden hebben ten tijde van ontploffing in de tombe. Na een levendige avond wordt er afgesproken, dat Brandarus morgen met de  catamaran een bezoek te brengen aan de stad.

’s Nachts ziet Gwan , dat er licht uit Brandarus hoofd stijgt en door het plafond verdwijnt. De boodschap is duidelijk. ’s Ochtends ligt Brandarus dood in bed. “Hij heeft zijn taak volbracht.”zegt Gwan. Waarop Claude repliceert”Als eerste.”

Brandarus krijgt nu een zeemansgraf. Hij wordt met altaar ingewikkeld. Als de boot Brandain bereikt, wordt hij te water gelaten. Ondanks de turbulentie bereikt het lichaam de plek van de Witte stad. Die ligt onder het zand en heeft een schild om zich heen. Het schild laat Brandarus en  altaar door en er is een kleine tinteling van licht……..

XTC tegen PTSD ?

Gevonden door Inez in de Scientific American OnLine:

Can the Peace Drug Help Clean Up the War Mess?

At a conference last weekend, researchers reported positive results on the effectiveness of MDMA in relieving PTSD and talked about psilocybin in reducing stress in late-stage cancer patients

By  Brian Vastag   

 

OAS_AD(“x81”);

PSYCHEDELIC MEDICINE: MDMA, sometimes sold on the street as "ecstasy" (shown here), is showing promise in trials with war veterans in alleviating post-traumatic stress syndrome.
DEA

SAN JOSE, Californiaxe2x80″Michael Bledsoe’s story begins like that of many other Iraqi war veterans. In 2007, he was chasing insurgents through Anbar province when a roadside bomb exploded, breaking Bledsoe’s back and both his feet. A former Army Ranger working as a security contractor, Bledsoe soon knew his high-paying military career was over.

Back home, Bledsoe (not his real name) felt angry almost constantly. Nightmares haunted him. He withdrew and became isolated. "It was a serious sense of loss," he says. His psychiatrist quickly diagnosed post-traumatic stress disorder (PTSD).

Despite months of talk therapy, the nightmares continued, and Bledsoe grew desperate. Then "something almost miraculous" happened, he says. An online search brought him to a unique study of the banned drug MDMA (3,4-methylenedioxymethamphetamine), well known as the street drug ecstasy. The 21-patient study, sponsored by the nonprofit Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies (MAPS), launched in 2004 as the first U.S. clinical trial of a psychedelic drug in 35 years.

After several bond-building sessions with psychiatrist and study leader Michael Mithoefer and a co-therapist, Bledsoe swallowed a white tablet, donned eyeshades and reclined in Mithoefer’s comfortable Charleston, S.C., office. Over the next eight hours, Bledsoe revisited the explosion and recounted the trauma to Mithoefer. After two more MDMA-assisted psychotherapy sessions, Bledsoe says his PTSD symptoms were "completely eliminated."

This weekend at a MAPS-sponsored meeting here, Mithoefer reported similar results for nearly all of the trial’s participants. After two or three MDMA sessions, patients who received MDMA experienced huge drops in symptoms as measured by a standard PTSD scale. At baseline, study patients had an average Clinician-Administered PTSD Scale (CAPS) score of 79, but after MDMA-assisted therapy, CAPS scores dropped to 23.4 in the 13-person MDMA group, whereas an eight-person placebo group averaged a score of 60. (Later, seven of eight placebo patients chose to receive MDMA as well.)

The improvements appeared to endure, Mithoefer reported. After an average of 3.5 years, 13 of 16 patients remaining in contact with the researchers no longer met the criteria for PTSD.  However, two of the patients "clearly relapsed," Mithoefer says. In addition, many of the patients returned to using antidepressants and other psychoactive medications, though the total number of prescriptions in the group was much lower than before.

Julie Holland, a psychiatrist in New York City who used to work at the James J. Peters VA Medical Center in the Bronx, says the data "look really great. It’s amazing that when patients are done with therapy, they don’t meet criteria for PTSD. I’ve never even seen that. It’s a very big deal." If MDMA were legal, Holland added, she would "absolutely" use it in her practice.

Brain-imaging studies in healthy volunteers show that MDMA quiets the amygdala, an almond-shaped structure deep in the brain that some researchers call a xe2x80x9cfear centerxe2x80x9d due to its central role in triggering strong negative emotions. MDMA also releases a flood of the brain messengers serotonin and dopamine while increasing blood levels of the hormones oxytocin and prolactin, which promote social bonding. This potent mix diminishes fear and defensiveness and boosts empathy and the desire to connect with others, says Holland, so xe2x80x9cthe therapy work goes faster and deeper.xe2x80x9d

Veterans suffer very high rates of PTSD, according to surveys. One 2004 study in The New England Journal of Medicine estimated that up to 18 percent of Iraqi and Afghanistan combat veterans experience the disorder. "This is our way of trying to contribute to our moral obligations to our veterans," says MAPS founder and executive director Rick Doblin. He added that the U.S. Department of Veterans Affairs has rejected overtures from MAPS to work together on five separate occasions.

The U.S. Food and Drug Administration (FDA) has been friendlier to the group. This month, the agency granted MAPS permission to continue testing MDMA in 16 additional veterans with PTSD. But the road to full FDA approval is long and expensive, and Doblin anticipates five to 10 years of additional trials. He envisions eventually building a network of psychedelic therapy centers.

A dedicated network of therapists experimented with MDMA-assisted psychotherapy in the 1970s and 1980s before the U.S. Drug Enforcement Administration banned the drug in 1985. The next year, Doblin launched MAPS to revive psychedelic research, a movement that’s now gaining steam. A dozen human studies of MDMA, LSD, a powerful African drug called ibogaine and psilocybin, from so-called "magic mushrooms," are now under way, testing the once-stigmatized drugs as treatments for not only PTSD, but also cluster headaches and addiction, as well as anxiety and depression in cancer patients.

Charles Grob, a psychiatrist at Harbor-UCLA Medical Center, dosed 12 end-stage cancer patients with psilocybin to test whether the experience could ease anxiety and help the patients cope with their diagnosis. Grob did not present his data, which are under review for publication, at the San Jose meeting, but the buzz on the results is positive. Grob and his co-investigators did offer snippets of letters and reactions from study patients. One said, xe2x80x9cIt feels like healing.xe2x80x9d Similar studies of psilocybin in the terminally ill are now launching at New York University in New York City and Johns Hopkins University in Baltimore.
However, the going has been slow, with Doblin carefully dotting every regulatory "i" to prevent a second backlash against psychedelics. "This isn’t the ’60s," he says. "We’ve learned the lessons of that era, and now we’re trying to integrate ourselves into science, into medicine, into society."

At the San Jose meeting, dubbed "Psychedelic Science in the 21st Century," that integration was in full swing. Eleven hundred therapists, physicians, basic researchers and psychedelics enthusiasts gathered for three days of scientific and cultural talks, visionary art shows and late-night celebrations. The unlikely mix found conservatively dressed researchers from prestigious universities mingling with the heavily tattooed and the green haired.

As for Bledsoe, he’s now a true believer. His MDMA sessions were "an almost sacred experience, a very special and uplifting experience," he says. After the therapy, he vacationed in Jamaica, began dating a local woman and bought a house on the island. "I’m happy and well adjusted now," he says. "It’s a good fairy-tale ending. As soon as we get some little Bob Marley kids it’ll be even better."

Drie maal vals is vals recht

Dat de muziekindustrie vals is, weet iedereen die zich er een beetje in verdiept. Mijn stiefvader Henk Bosch van Drakestein was musicus. Hij is tot een paar maanden voor zijn dood de bassist geweest van de Dutch Swing College Band. En hij kreeg ieder jaar een cheque van Buma/Stemra voor gemiddeld 19 gulden vanwege de auteursrechten. Ze hadden minimaal 10 uur per jaar radiocoverage in Nederland alleen al, want radiomaker Harm Mobach was een grote fan van ze. "Maar dat hoort er allemaal bij," zei mijn stiefvader altijd, "Geld verdiend je met optredens." Gelukkig waren de uitgaven van platen al vanaf 1945 in eigen beheer. Dat scheelde ook een slok op een borrel. De bandleider Peter Schilperoort was best een slimme man 🙂

 

Karinspaink155x155De platenmakers zijn geen spat veranderd, getuige de laatste ontwikkelingen. Karin Spaink heeft daar een column over geschreven in Het Parool, die ik hieronder van haar mag reproduceren. Bedankt Karin! Ik kan iedereen aanraden om haar weblog www.spaink.net te bezoeken, waar ze al haar columns op post.

"Drie maal is vals recht

            In Frankrijk is vorige week ternauwernood een wetsvoorstel gesneuveld om mensen die driemaal van auteursrechtinbreuk via internet worden beschuldigd, van het net te gooien. Three strikes, youxe2x80x99re out –  de harde aanpak.

            Alleen ging het niet om mensen die waren veroordeeld: drie beschuldigingen zouden volstaan. Er was in het voorstel geen plaats voor een rechter ingeruimd, een verdenking van vertegenwoordigers van de muziekindustrie was genoeg. Van dezelfde muziekindustrie die al talloze zaken heeft verloren omdat ze hun aanklacht niet konden bewijzen, dezelfde muziekindustrie die mensen daagde die helemaal geen 
internetverbinding hadden, of die zesjarigen voor de rechter bracht wegens auteursrechtinbreuk. Dezelfde muziekindustrie die in een spraakmakende rechtszaak in Amerika laatst bloedserieus stelde dat ze eigenlijk hun beschuldiging nooit zouden hoeven staven, want bewijs, nou, daar was vaak zo moeilijk aan te komen hxc3xa8.

            Drie beschuldigingen en je ligt eruit. Van het internet af: verstoken van een communicatiekanaal waarmee we steeds meer verweven raken. We telefoneren via internet, we betalen via internet, we regelen alles via internet. We moeten ons belastingformulieren via internet inleveren en ons patixc3xabntendossier in de gaten houden via internet. En de overheid wil dat we onze facturen versturen via 
internet. Je kunt haast niet meer zonder; internet is hard op weg om even essentieel te worden als elektriciteit. En dan zou zoxe2x80x99n klungelende muziekindustrie je daarvan naar eigen willekeur mogen afsnijden?

            De muziekindustrie verkeert in een strijd op leven en dood. Ze probeert dat gevecht te winnen door nog harder te doen waardoor ze eerder in die kramp is geraakt: muziekliefhebbers van zich vervreemden, artiesten door de mangel halen, en vooral: de realiteit  van nieuwe media en nieuwe manieren van distributie ontkennen. Jarenlang heeft de industrie fans het kopen van muziek tegengemaakt: als je xc3xa9xc3xa9n nummer leuk vond moest je de hele cd kopen (waar is het singeltje gebleven?), had je net een oude plaat op cd aangeschaft, kwam er een versie met meer tracks uit; keurig gekochte cdxe2x80x99s konden niet in je computer worden afgedraaid, of niet in de auto; de prijs 
van mp3xe2x80x99tjes is absurd hoog (even duur als op een cd, terwijl de hele tussenhandel is weggevallen), en dan nog kun je ze vaak niet naar een nieuwe computer verhuizen.

            Er zijn zat artiesten die wel begrijpen dat de wereld is veranderd. Ze hebben zich losgemaakt van de industrie en zijn voor zichzelf begonnen, vaak met een zucht van verlichting. xe2x80x98Wat? Je verkoopt mijn album voor 19,90 en dan krijg ik daar 80 cent voor? Ik moet bovendien alle studio- en promotiekosten terugbetalen? En daarna hebben jullie alle rechten op mijn muziek en ben ik die kwijt? Wie heeft zulke idiote contracten bedacht? Oh wacht, jullie!xe2x80x99, zei Trent Reznor, en begon voor zichzelf.

            Zoals veel andere vrijgemaakte muzikanten gebruikt hij internet intensief. Hij geeft muziek weg, verkoopt muziek met extraatjes, maakt applicaties voor mobieltjes en websites, en heeft al doende een adressenbestand van twee miljoen fans die hij gericht kan mailen. De zaken lopen uitstekend: en hij is bepaald niet de enige muzikant. De verkoop van muziek stort helemaal niet in, die gaat tegenwoordig alleen langs andere wegen dan de oude industrie.

            De makers lopen daarvan weg, samen met de fans. Veel van hen wilden dat al eerder maar wisten niet hoe. Tegenwoordig wel: internet. Dus wil de muziekindustrie internet onder controle krijgen. Ze zouden er beter aan doen het te leren begrijpen."

Karin Spaink,

Het Parool 14 april 2009

Zes woorden

Deze tip kreeg ik van Inez:

Ernest Hemingway heeft ooit een verhaaltje geschreven van zes woorden: "Te Koop: baby schoentjes, nooit gebruikt." Zelf vond hij het zijn beste short story. Wired Magazine heeft een heleboel schrijvers uitgenodigd om dit ook te proberen. Hier staan hun resultaten.

De taalpolitie verslikt zich in Arnon's eerste appel

Afgelopen vrijdag stond in het NRC een verslag van Arnon Grunbergxe2x80x99s
ervaringen als xe2x80x98embeddedxe2x80x99 verslaggever bij onze jongens in Uruzgan. Een
zeer lezenswaardig verslag, overigens xe2x80″ goed voor xc3xa9xc3xa9n lachsalvo en diverse
grijnzen.
Arnon beschreef hoe hij op appel stond. Zijn eerste appel. En dat is mijn
probleem. Vroeger heette dat xe2x80x98appxc3xa8lxe2x80x99. Daarmee was in xc3xa9xc3xa9n oogopslag
duidelijk dat een xe2x80x98appxc3xa8lxe2x80x99 heel iets anders is dan een groene, rode of gele
vrucht met een steeltje, een klokhuis en friszoet vruchtvlees.
In dit geval moest ik de zin een paar keer lezen voor ik hem begreep. En
ik ben een geoefend lezer, om eerlijk te zijn een leesverslaafde. Als ik
terugkijk naar de tijd dat ik een beginnende lezer was, probeer ik me voor
te stellen hoe ik dit gelezen zou hebben.
Het begrip appxc3xa8l is geen alledaags woord. Als er xe2x80x98appxc3xa8lxe2x80x99 had gestaan, dan
had ik aan het streepje gezien dat het duidelijk geen vrucht betrof. Uit
de context had ik op kunnen maken dat het iets militairs was. Verder kon
ik door het streepje zelfs afleiden hoe het woord uitgesproken moest
worden.
Nu kan dat niet. Als je geluk hebt, staat er ergens xe2x80x98het appelxe2x80x99 en merk je
dat het lidwoord anders is. Maar nog steeds moet je meerdere keren lezen
en goed opletten.
Ik vind het schrappen van het accent pure pesterij voor beginnende en niet
zo geoefende lezers. Alleen een incrowd van belezen ouderen snapt wat er
bedoeld wordt. De rest wordt aan zijn lot overgelaten.


Inez