Vijf spelers en een spelleider, zes karakters. Deejab de dragon-blooded, Masi-Tamuz en Silverclaw zijn lunars, Raine een solar, Oeab is een dragonlord en Ster is alchemical. Zij komen bij in een tempel nadat ze door de stargate zijn teruggekeerd in hun  eigen wereld. Of beter gezegd: hun eigen tijd. Want de wereld van Exalted is de verre toekomst van onze eigen wereld. Een wereld die het gevolg is van onze daden in onze  vorige campaign, die van Demon the Fallen. Daar speelden wij de demonen die de poort van de hemel hebben geopend. Deze wereld van Exalted is het gevolg van het herstel van de verbindingen tussen hemel en aarde en hel. Dit plaatje vond ik te laat, maar het past goed bij het einde van de vorige campaign.

OK, terug naar de wereld van Exalted. In de tempel liggen we op stretchers voor de stargate. Deejabs jachtkat springt blij tevoorschijn als hij wakker wordt. Een paar acolieten verzorgen ons al jaren en ze zijn erg verbaasd als we bijkomen. Ze halen de priesteres er bij. Terwijl we onze kracht hervinden vraagt ze ons hoe onze missie is verlopen, maar ze lijkt vreemd genoeg niet erg geinteresseerd in het antwoord. Het was  indertijd een enorme teleurstelling dat onze lichamen niet werden getransporteerd door de stargate. We hebben vijf jaar bewusteloos gelegen en werden wel verzorgd, maar ik krijg de indruk dat de priesteres het allemaal niet meer belangrijk vindt. We mogen ons nu gaan opfrissen, onze kamers zijn er nog maar mijn spullen zijn er niet meer. De acolieten zijn beleefd tegen ons, de meisjes plagen de jongens. Oh dat is waar ook, we dachten onszelf monniken in dit klooster gewijd aan de liefde en we hadden wapens en wapenrustingen weggegeven aan de orde. Maar nu zijn onze herinneringen terug, onze hersenen ‘ontspoeld’  en die dingen willen we terughebben.
En dus gaan we op zoek. Hoewel we de weg kennen in het klooster, kost het een boel moeite om de schatkamer te vinden. Er zijn valstrikken onderweg, een valkuil onder meer waar ik in val. Maar we komen er en daar vinden we de schatten van het klooster: een gouden harnas voor het ritueel van overmorgen, snuisterijen, maar niet onze eigen dingen. Die blijken verder weg te zijn verstopt, achter een geheime deur in de kluis is een gang met een valkuil, waar ik ook in val, en daar achter vinden we onze wapens en wapenrustingen en technologie uit de eerste tijd.

Goh, wat ben ik blij dat we alles terughebben, ik activeer onmiddelijk al mijn bezittingen. Aangezien dat een enorme hoeveelheid magische energie opslorpt, begint daardoor mijn aura op te lichten. Dat noemen ze een  Anima. Het is nogal wat. Gewone exalts hebben een of twee magische voorwerpen maar ik heb er tientallen. Mijn kristallen chakram kost de meeste energie. Wielen en tandraderen in alle kleuren van de regenboog en prismatische lichteffecten als olie op water verlichten de omgeving in een spetterende lichtshow. We  We nemen alles mee. Volgende sessie zien we wel hoe het klooster reageert als de deur naar de kluis geforceerd is en de tempelschatten zijn gestolen…

"Je komt langzaam bij in een grote zaal in een tempel." Het klink als de meest standaard opening van een nieuw rollenspel. En dat zou het ook zijn als onze Storyteller – degeen die het spel leidt en het verhaal maakt – niet eerst twee avonden had besteed aan een inleidend verhaal. We gingen Exalted spelen, een White Wolf fantasy rollenspel, en de storyteller begint met het uitdelen van Call of Cthulhu character sheets.
Hee maar we gingen toch Exalted spelen? "Nee, vul dit eens in, maar dan zoals je zelf bent." Wij ons zelf ingevuld, en dat was best interessant. Leuke vragen als wat kan ik allemaal en hoe vertaal ik dat in in speltermen, hoeveel kennis  heb ik van occulte zaken, dat soort dingen. En dan speel je jezelf:
"Jullie zitten hier aan tafel, en hebben net lekker Exalted gespeeld. Dan valt je iets op als je door het raam kijkt, gooi allemaal eens …" Dus, voor je het weet zit je midden in de nacht achter een man met vogelpoten aan, kruip je door riolen, vlucht je weg voordat je geofferd wordt en word je langzaam gek. En dan begin je je dingen te herinneren. Dingen als: dit is niet mijn lichaam; ik hoor hier niet te zijn; ik ben er in geluist. Onder hypnose en met hulp van de ingewijden van de cultus van Lilith, blijkt dat we uit een andere wereld komen, en al jaren met geheugenverlies opgesloten zitten in de levens van een stelletje rollenspelers. We herinneren ons de tempel waarvandaan we ooit door een wereldpoort zijn gestapt om in deze wereld iemand te doden.

Maar wie moesten we doden? Lilith. Waarom? Nou, dat is simpel: we zijn er in geluist! Gehersenspoeld en voor het lapje gehouden. En toen we hier aankwamen, zijn niet onze lichamen getransporteerd, maar alleen onze geest. En die werd gevangen in een ander lichaam, in andermans leven, zonder herinneringen. Maar nu zijn we ons ‘zelf’ weer en we willen terug naar onze eigen wereld en de mensen die hier horen hun leven teruggeven. Hun huwelijk, hun baan, hun leven. En dan is het dus nota bene de cultus van die Lilith die ons helpt om de stargate te vinden die ons terug kan brengen. Hij ligt op de bodem van de zee in een verzonken stad. Een duikexpeditie en we vinden en activeren de gate. En als we erdoorheen zwemmen scheiden lichaam en geest zich weer. In de ene wereld een vriendengroep op duikvakantie en in de andere wereld zes Exalted die bijkomen in de zaal van de stargate van hun wereld.

Ja het is al helemaal duidelijk wat we moeten doen … 🙂

Na een tweetal sessies Call of Cthulhu, gaan we aanstaande donderdag van start met de Exalted campaign. Ik ga daar een Alchemical spelen. Mijn karakter Ster is een inwoner van de communistische theocratie die al millennia binnenin Autochthon, de planeetgrote machine-god leeft. Autochthon is stervende omdat de voorraden van de mechanische godheid na 5000 jaar bijna uitgeput zijn.

Hoewel hij nog erg jong is, is Ster een exalt, een held van het volk met een aan magie grenzend technisch inzicht en allerhande cybernetische implantaten die hem boven de gewone werkers verheffen. Hij is communist in hart en ziel en de arbeiders dragen hem op handen. De staat heeft hem er op uitgestuurd om in de schepping, dat wil zeggen buiten de machine, op zoek te gaan naar natuurlijke hulpbronnen.

Ik ben nogal visueel ingesteld, maar kan zelf niet zo goed tekenen, dus ik ben altijd op zoek naar plaatjes bij de karakters die ik speel. Nou hebben Autochthonians een grijze huid en een steen in hun voorhoofd. En ik had ook al bij het voorstelrondje beschreven dat Ster een blond jongetje was. Dus ik had niet echt verwacht iets te vinden. Maar vandaag herinnerde ik me dat in de strip Drowtales ook grijze drow voorkomen en ja hoor! Daar is hij dan.

Het plaatje is wat molliger dan ik me voorstelde, maar aan de andere kant klopt dat wel weer goed met het onderhuidse harnas wat ik hem gegeven had. En zelfs de tatoo op zijn voorhoofd past prima in het verhaal.

Ster, zeg eens Hallo tegen de lezers.

"Hoi daar jullie buiten de machine, ik ben het Mysterievolle Algorithme van Stermetaal, maar jullie mogen me Ster noemen. Als jullie het leuk vinden zal ik van tijd tot tijd verslag doen van mijn avonturen."