We besluiten om naar Afghanistan te gaan, daar zitten als het goed is de verloren Dragon Kings. En bovendien zijn we dan al een end op weg naar Mongolie, waar de demon King Loneliness zit.We verwachten dat de Wyld Hunt ook nog een dezer dagen langs kan komen, dus het hele spionagenetwerk wordt geactiveerd en Sluiers blijft achter met een van de communicatiekristallen. De volgende dag vertrekken we via de sterrenpoort naar Mos Kovia. Ster is in vol ornaat en zit op zijn bronzen paard. De anderen zijn te voet. Raine geeft zijn dievengilde een zoekopdracht: we hebben een dragonblooded tovenaar nodig die onze groep tot Sworn Brotherhood kan maken. Op die manier hopen we de effecten van eenzaamheid en wanhoop tegen te kunnen gaan. En dan gaan we op zoek naar een maanbrug. Buiten de stad, bij de poel waar de dode bard ligt,  vinden we een bos elementaal die ons in ruil voor een lied naar de dichtstbijzijnde maanbrug brengt. En natuurlijk ligt die helemaal aan de andere kant van de stad. Midden tussen drie stokoude eiken met verweerde lunar merktekens. Terwijl Ma Si uitzoekt hoe ze hem kan openen, gaat Raine nog even naar de stad, maar er is nog geen nieuws.

Op de maanbrug ontmoeten we Grendel, de psychopate lunar deathknight.

Every nail, claw-scale and spur, every spike

and welt on the hand of that heathen brute

was like barbed steel. Everybody said

there was no honed iron hard enough

to pierce him through, no time proofed blade

that could cut his brutal blood caked claw

Hij is op weg om de Bull of the North uit te dagen en Raine vraagt of hij niet liever met ons mee wil op demonenjacht. Dat niet, maar Grendel wil wel Dyjab van ons overnemen, want hij moet nog een dragonblooded aan Luna offeren of zoiets. Ster is het daar niet mee eens. "Het is onze dragonblooded!" Maar Grendel neemt hem niet serieus. "Kinderen horen thuis te blijven als de grote mensen demonen gaan verslaan." Dyjab en Ster laten zich gelukkig niet op de kast jagen, dus we nemen uiteindelijk afscheid en gaan ieder weer verder.

We arriveren op een vlakte van glasscherven die zinderen in de zon. Het is wel 50 graden en het glas snijdt dwars door onze laarzen de voeten open. Zelfs ANS-3a, het bronzen paard, klaagt dat het pijn aan haar hoeven doet. Gelukkig Oe’al kan voor iedereen de voetzolen zo versterken, dat het glas er niet meer doorheen komt. Ster maakt een boogvormig monument van glas over de uitgang van de maanbrug. Na uren lopen begint het te sneeuwen. Sneeuw? Bij deze hitte? Ster proeft er van, het doet hem een beetje aan thuis denken. En dan krijgt Raine last van haaruitval. Het blijkt Summersnow te zijn, een radioactieve neerslag. Fijn. De anderen hebben gelukkig geen last van stralingsziekte. We volgen een ondergrondse rivier, af en toe slaat Ster een put. Het glas maakt plaats voor zand en onderweg zien we vreemde gemuteerde beesten en een reusachtige vleesetende plant. Na twee dagen lopen komen we aan bij een bewoond gebied, hier ligt geen glas meer en er zijn veldjes met cactusvruchten, schorpioenen en andere tekenen van land- en veeteelt. Een vallei herbergt koepelvormige gebouwtjes. Op een paar keien staat een karakter gegrift.

"Aha, er zitten hier Dragon Kings," zegt Dyjab die het schrift kent. Opeens voelen we wapens op onze kelen. Grote reptielen, dragon kings van een soort die we niet eerder zijn tegengekomen, zijn schijnbaar vanuit het niets opgedoken. Ze hebben primitieve wapens en spreken een taal die ouder is dan de mensheid. Als we in Old Realm zeggen dat we in vrede komen, verstaan ze ons. "Solar! Jullie waren nergens toen wij in nood waren. Jullie zijn nu gevangen en we gaan eerst tot de Zon bidden voordat we verder beslissen wat we met jullie doen." We besluiten mee te doen en verzetten ons niet. Alleen Ma Si vliegt snel weg. De dragon kings leiden ons naar het dorp. Ze gaan testen of Oe’al wel een echte dragon king is en de mensen worden opgesloten in een ondergrondse ruimte. Maar het is eerder ceremonieel dan serieus: we krijgen cactuswijn en geroosterde schorpioenen, en onze wapens worden niet eens afgenomen. Na een paar uur komt een oude dragon king in een wit gewaad. Hij stelt zich voor als Doriak, priester van de ochtendzon. Er zijn er nog maar 15 van zijn volk over. Om de hierarchie te bepalen zullen we stuk voor stuk uitgedaagd worden voor een gevecht om te bepalen wie mag spreken en wie niet.

Inmiddels is Ma Si Tamuz naar een heuveltop gevlogen. Van hieraf ziet ze een spiegelende vlakte voorbij het dorp liggen en dan weet ze waar we zijn: de Mirror Plane. Ze begint een langdurig en uitgebreid ritueel om de draak Sleeping Prince op te roepen. De oude draak reageert enigszins verbaasd. "Lang geleden dat iemand me opgeroepen heeft." Hij is momenteel aan de andere kant van de wereld. Als Ma Si vertelt dat ze de schuld komt inlossen, namelijk het terugvinden van de earth dragon kings, is hij blij verrast. Hij komt er aan en hij adviseert haar om zich voor te doen als priesteres van de Opgaande Zon. Daar hebben ze respect voor, en ook voor krijgers. En o ja, mocht je een keer naar Yu Shan willen, dan moet je het maar zeggen dan kan ik je wel naar binnen helpen.

De gevechten beginnen in worstelpositie. Raine is als eerste aan de beurt. Hij wordt vastgegrepen door een enorme vrouwelijke Anklok. Hij probeert haar te charmeren, en hij krijgt een muilpeer. Hij probeert het nog eens en nu haalt ze echt uit. Ze slaat al zijn voortanden uit zijn mond en de solar stort ter aarde. "Dit gevecht is over." zegt ze, "Hij mag niet spreken."

Dan is Diamond- claw aan de beurt. Hij laat de adaman- ten chakram vliegen. Dat ding doet verder geen schade, maar het geeft hem wel de gelegenheid om te vechten. Hij is in zijn gevechtsvorm en dus ongeveer even groot als de dinosaurus. De twee wisselen dreunende klappen uit en hij houdt het twee gevechtsrondes tegen haar uit. Dan zegt ze: "Jij bent waardig om te spreken."

Dyjab mag als derde. Hij had zich goed voorbereid met allerhande verdedigende charms. Zodra het gevecht begint, zet hij zijn aura van wind en hagel aan. Daardoor aarzelt ze even. Op dat moment kan Dyjab kan zich losrukken en neemt afstand. Dan gooit ze een vuurbal naar hem toe die hij zonder schade incasseert. "Jij mag ook spreken."

Als laatste is Ster. Eerst dacht hij dat het een worstelwedstrijd zou zijn, maar door de rondvliegende tanden van Raine en die vuurbal op Dyjab weet hij dat het een serieus gevecht wordt. Hij doet zijn tigerclaws aan. Als, nadat ze elkaar vastgegrepen hebben, het gevecht begint, wil hij opstijgen. Maar de Anklok kan in de toekomst zien en ze laat de rots om zijn benen omhoog groeien zodat hij geen kant meer op kan. Dan klauwt Ster haar rug open. Het is de eerste schade die de dragon king in vier gevechten krijgt. Ze reageert furieus. Met pure essence schiet ze hem overhoop en hij riposteert met een energy drain. Het wordt een zwaar gevecht, waarbij aan beide zijden veel magie gebruikt wordt. Als Ster bijna dood is, vraagt ze of hij wil stoppen (de eerste aan wie ze het vraagt in plaats van het aan te kondigen). "Ja, da’s goed." kreunt hij. "Je verdient respect, maar je mag niet spreken." "Oh, waarom niet? Heb ik niet goed gevochten?" "Nee, omdat je een tovenaar bent en geen krijger."

Ster wordt uit de rots gebikt en alle deelnemers worden genezen. Diamondclaw en Dyjab krijgen een witte sjerp als teken van respect en Ster en Raine worden afgevoerd. Ster heeft er geen zin in om weer opgesloten te worden. Hij vindt het heel erg oneerlijk. "Dyjab is een krijger en ik niet?" denkt hij "En die primitieve hagedis gebruikt zelf volop magie, maar als ze een charm van mij niet kent, is het meteen tovenarij? Het zal wel …" Hij trekt zich woedend terug in Elsewhere en gaat mediteren om te kalmeren. Een dragon king blijft wacht houden op de plek waar Ster verdween en Raine wordt weer naar zijn cel gebracht. Diamondclaw en Dyjab worden verenigd met Oe’al, die een fraai wit gewaad draagt. Zij mogen vrij rondlopen, maar Raine wordt gewantrouwd. Dyjab gaat bij Ma Si langs om verslag te doen. Ze is onder de indruk.

De volgende ochtend verschijnt Ma Si Tamuz bij zonsopgang. Ze vliegt vanuit het Oosten, uit de opkomende zon, naar het dorp. Ze landt voor de biddende

  ankloks. "Je stoort ons ochtend ritueel, maar kom mee," zegt de priester. Ma Si stelt zich voor als priesteres van de maan. Dat mag ze dan vanavond met een mis voor Luna bewijzen.

Als hij uitgemediteerd is, gaat Ster met de stamoudste praten, dat is ook een tovenaar. Maar hij kent de spreuken niet die Ster zoekt. "Misschien weten de Salamok meer," en hij vertelt dat er een vijfde stam van dragon kings bestaat, waar wij nog nooit van hadden gehoord. Die zijn lang geleden, door iets wat een sterrenpoort heet, vertrokken naar een vuurwereld. (Laten we daar nu een adres van hebben…) Ster stelt voor dat de Anklok bij de andere dragon kings gaan wonen. "Nee, verhuizen, dat gaat niet. De jonkies zitten hier in het Oosten," zegt de oude wijze. 

Het is markt in de stad Porto Libre. Dyjab loopt zijn moeder en zuster tegen het lijf. Moeder V’neef is ontstemd en Dyjab mag uitleg geven: "Er zijn anathema in je stad. Je hebt echt geen idee he? Je sticht een stad in een van de vruchtbaarste gebieden van de aarde. In het hartland van de Dragonblooded nota bene en je laat er solars rondlopen! De Wyld Hunt is onderweg. En omdat dit ons protectoraat is, is ons huis nu ook in gevaar. Kun je jezelf en ons wel verdedigen?" Dyjab probeert te laten zien hoe exalts kunnen samenwerken. Hij vertelt over ons uitstapje naar de imperial mountain en hij laat het keizerlijk paleis zien dat de dragon kings daarvandaan hebben overgebracht. Hij demonstreert ook de Hands of the Mountain, reusachtige golems. Moeder is nog niet helemaal overtuigd. Ze wil de anathema ontmoeten. Dus Dyjab laat de anderen bij elkaar roepen. Moeder zetelt zich in de troonzaal van onze tempel en kijkt verveeld. (Ze heeft een charm die haar immuun maakt tegen geestessbexc3xafnvloeding en die ziet er zo uit.) Dyjab stelt de anderen voor. Moeder vindt het ‘interessant’ om ons te ontmoeten, en ze schenkt ons wijn uit onze eigen kelder, die ze betoverd heeft zodat hij veel beter is geworden. Zus kijkt met grote ogen naar Diamondclaw die als enige niet in mensengedaante is gekomen. Hij voelt dat ze een charm op hem doet, maar het is niet duidelijk wat. Het gesprek verloopt moeizaam. Wat kunnen wij haar bieden in ruil voor protectie? Ze gaat slapen in het paleis (wat ze maar armoedig vindt) en wij overleggen. Raine voelt er weinig voor om haar tegemoet te komen, maar de rest ziet wel in hoezeer ze gelijk heeft. We besluiten de vloot die we toch al aan het bouwen zijn, uit te breiden met oorlogsbodems en er daarmee ook het Marokkaanse thuisland van V’neef te beschermen. Diamondclaw en Ster gaan weer feest vieren. Oe’al gaat met een aantal dragon king tove- naars aan de slag en de vol- gende ochtend ligt er een schitte- rend kristal- len schip in de haven, afgela- den met ener-giewa- pens : op de voor- en achterplecht Fireclaws, twee rijen Crystal Ball Throwers langszij en als handwapens twee Thorn Throwers, die ook als energiezweep gebruikt kunnen worden. De wapens hebben wel nog een energiebron nodig. Een Heartstone per kanon en dan nog wat om het schip zelf van energie te voorzien. Moeder doet alsof ze niet onder de indruk is, maar het lijkt haar wel een goed idee als Dyjab’s broertje een opleiding krijgt aan boord van dit schip. We stichten ter plaatse een zeevaartschool.

Raine is van plan om naar Mos Kovia te gaan, hij wil zijn tribuut op gaan halen en misschien wil Moeder V’neef wel mee om te gaan shoppen. Dyjab gaat natuurlijk ook mee. Zijn moeder is ditmaal serieus niet geamuseerd, wanneer ze ontdekt dat de sterrepoort van Mos Kovika in de riolen staat. Maar de winkels bevallen haar wel. Terwijl de V’neefs geld uitgeven, gaat Raine op roof uit. Hij maakt zich onzichtbaar en steelt een paar heartstones. De lokale siderial stuurt een straatjochie om hem te waarschuwen: "Geen charms! Zelfs voor jou maken we geen uitzondering. Als je iets wilt stelen, doe je dat net zoals iedereen." Hij moet ze teruggeven en dan steelt hij er maar een paar op de ouderwetse manier.

Inmiddels heeft Diamondclaw een diepgaand gesprek met Dyjab’s zus.Ze heeft een charm op hem gedaan en hij wil weten wat en hoe. Ze legt uit dat hij op dat moment de grootste bedreiging was, en dat is een argument dat de lunar wel kan waarderen. Ze gaan een stuk vriendelijker uit elkaar. 

Ster gaat naar Autochthonia. Hij bestelt 45 Essence Capacitators. Dat heeft nog wel wat voeten in de aarde, want hij kan geen aanbetaling doen. Maar ze worden het uiteindelijk eens. Het beloofde verslag over de oorsprong van Soulsteel in Creation wordt met gepast afgrijzen ontvangen en in onderin een la gelegd. En dan gaat hij naar de Alchemical Vat Complex om een nieuwe charm te laten installeren. Hij krijgt een fluorescerende gouden spiraal om zijn biceps. De technicus duikt  weg en telt: "3 – 2 – 1 – " en dan gaat Ster 10 minuten lang op een heel pijnlijke manier transformeren. " – En klaar!" Even plotseling als het begon, is het weer over. "Ja, dat hebben we er nog niet uit weten te krijgen. Wyld energie, dat blijft lastig. Maar nu ben je tegen alle soorten energie beschermd. Alleen in de Deep Wyld moet je nog uitkijken."

Hij is niet als enige op zoek naar kennis. Ma Si Tamuz wil leren om Magma Tentacles op te roepen. Ze neemt de sterrenpoort naar Mu en gaat naar de vulkaan. "Waarom wil je dat leren?" "Om de stad te beschermen." De vulkaangod is sceptisch: "Moeder Magma is de oerkracht die deze planeet warm houdt. Wat geef je haar? Het is geen god." De god geeft haar een zwaard van vuur en het raadsel dat ze zelf een hand van water moet vinden. Met die twee kan ze de magma kraken oproepen en sturen. En zo leert ze de machtige toverspreuk.

Twee monniken komen de stad binnen. Ze zijn stil en waar ze passeren vallen de mensen stil. De dragon kings aan de poort laten hen ongehinderd passeren en dan gaan ze ieder een herberg in. Het was er heel gezellig voordat ze binnenkwamen … nu niet meer. Het wordt stil en demensen praten niet meer met elkaar. Het zijn de priesters van king Loneliness. Als we er achter komen dat ze in de stad zijn, gaan we er op af. Ze hebben een aura van eenzaamheid om zich heen. Totale doodsheid en sjargrijn. Dyjab raakt onder de invloed. Gedachten als "ik moet alles alleen doen" overweldigen hem. Raine en Ma Si weten wel te weerstaan. Ze pakken er ieder een op en brengen ze naar buiten de stad. Ster stelt voor om ze ter dood te brengen, hij beschouwt demonenpriesters als een sociaal virus dat moet worden bestreden. De anderen willen er mee praten. Vreemd genoeg zijn ze best vriendelijk  en filosofisch aangelegd. De priesters vertellen over hun god, de existentiele eenzaamheid, die woont in een naamloze stad ter hoogte van Mongolie. Ster denkt aan Dyjab en de vreugdeloze burgers in de stad. Hij wil de twee priesters doden. Maar de anderen zijn daar tegen. De twee worden verbannen om nooit terug te keren (en de rest van de wereld te corrumperen, denkt Ster). Het onweert.

Maar wat doen we nu met Dyjab? Ma Si weet wel een oplossing: sexual healing. Het werkt wonderwel. Maar zijn er nog andere gevolgen?