Changeling

Rick heeft vordat hij kwam nog wat geslapen, maar derest van ons is inmiddels behoorlijk moe. Toch willen we eerst nog het Snellius gebouw in om te kiken wat de materiele link van de verslagen chimera was. Op de tweede verdieping brandt licht, maar de luxaflex is omlaag. Een hek scheidt het gebouw af van het universiteitsgebouw ernaast en verder liggen er weilanden omheen, maar overal zijn camera’s. Het heeft een bedrukkende fantasieloze sfeer. In he midden van het gebouw staat een dode boom op de binnenplaats. Het jeukt en tintelt als brandnetels; logica, rede en saaiheid; geen enkele fantasie, geen hoop, geen droom. Willem biedt ons allemaal oakenshield aan. Hij begint wat unseelie te worden.

Rik vliegt naar het raam. Hij probeert naar binnen te kijken, maar ziet niets door de dichte luxaflex. Op het dak vindt hij geen luik. Alleen de luchtinlaat van de airco en daar zit een dichtgelast rooster op. Beneden verschijnt een politiewagen. De changelings verstoppen zich in de bosjes. Een agent stapt uit en beschijnt Willem met zijn zaklamp. “Wat doe jij daar zo in het midden van de nacht?”
Hij laat zich zien. “Ommetje maken, agent.”
Roderik komt ook uit de bosjes en zegt: “Ik kan Fikkie niet vinden. Da’s onze hond.”
De agent haalt zijn schouders op. “Als ik zometeen weer terug kom, wil ik jullie niet meer zien.”

Met hopscotch helpt Rick de anderen om het dak op te springen. We zien de binnenplaats op de eerste etage, met allemaal dode planten en bewegingssensoren. Willem onderzoekt de ventilatieschacht. Die is te schoon. Niet alleen is de wand antistatisch, maar er is ook een warmte sensor om de luchttemperatuur te meten en binnengevallen beesten te detecteren. Igor muncht zich door het rooster heen. Gelukkig is het niet van koud ijzer, maar het smaakt wel onaangenaam. Met een brandnetelstruik en eldritch prime, maakt Willem een hitteschildje en dan laat Rick zich naar binnen zakken. Hij wurmt zich de bocht om en daar komt hij een luchtfilter tegen, met daarachter een ventilator. Hij komt er niet langs en klautert teleurgesteld weer omhoog.

Dan probeert Willem het. Hij is veel groter dan de jonge satyr en heeft ook nog eens een toolbelt en een rugzak om, dus komt klem te zitten. Het is nog even spannend omzijn rugzak los te krijgen, maar dan is ook hij de bocht om. Hij maakt een opening in de luchtleiding en gaat weer naar boven. Dan kruipt Roderik naar beneden. Hij kan door de opening en komt in een betegelde gang met linoleum en tl verlichting. Aan weerszijden zijn deuren. Rick klimt achter hem aan. Hij gaat op verkenning uit en opent de deur waarachter hij het verlichte raam verwacht. Daar ziet hij een man achter een bureau zitten met zijn hoofd op het toetsenbord van zijn computer. Het scherm staat aan. Achter een boekenkast in het midden van de kamer ziet hij nog meer computers, maar die zijn uit. Het is stil.
Het duurt even voordat de anderen komen. En als ze er eenmaal zijn, moeten ze de opening vergroten. Willem smult weer even wat glamour vanuit het boek. Rick sluipt naar binnen. De man is vrij lang, mager, kalend, bril, grote kaak , saai bruin pak met bruine stropdas en zwarte schoenen, bleek. Op zijn bureau staat een  foto van hem in vrijetijdskleding met een hengel. Rick probeert de man te betoveren en komt er dan achter dat hij al een paar uur dood is.

Roderik begint met zijn  zwaard te zwaaien. Hij is er van overtuigd dat er een onzichtbere persoon in het gebouw is. Rick houdt zich stoer en gaat de zakken van de man doorzoeken, terwijl Willem de computer bekijkt.
Willem ontdekt dat de man bezig was aan een verslag voor de AIVD over samenwerking met een mage die Proxy-Pxe genoemd wordt en een cyberspace ding genaamd Center 42. Het is niet af. De vent was tegelijkertijd bezig aan nog een tiental andere dingen: een email over een afspraak om te gaan golfen, een takenlijst voor studenten, et cetera. Niets is afgemaakt.
Rick neemt een residu van chengeling mahie bij hem waar. Deze man was inderdaad de link. Hij is gestorven toen de chimera stierf. Maar er is niets dat er op wijst dat hij de chimera bestuurde, of er zelfs maar van af wist. Hij proeft in de changeling magie ook gxc3xa9xc3xa9n knocker-infusion. Er is ook mage-magie. In zijn zakken vindt hij een portefeuille met 5 euro, een kaart om de toegangsdeur mee te activeren en een identiteitskaart van Andrxc3xa9 Vee, de directeur van het LIACS instituut.
Willem sloopt de harde schijf uit de computer omlater te bestuderen, er zit goede encryptie op, dus dat kan wel een week gaan duren. Rick stelt voor om de boel in brand te steken om de sporen uit te wissen. Roderik begint alle brandblussers leeg te spuiten in deze kamer. Dat is niet helemaal wat Rick bedoelde. Het gebouw is van beton, dus het fikt ook niet zo best. Als Roderik uitgespeeld is, gaat Rick naar huis en de anderen gaan slapen in de freehold.

Mage

Torbellino nodigt ons uit om bij hem te logeren. Hij heeft een enorm penthouse in Noord. N1c0 maakt een facebook pagina rondom de foto van de mage op het feest. Het  zit vol met slimme valstrikken zoals sandboxes en honeytraps. Hannibal knutselt verder aan zijn moederbord. De volgende ochtend eieren met spek.

van ons mages is bij iedereen bloed afgetapt, behalve bij Torbellino, die er niet bij was. Max geeft hem een druppel van zijn bloed en Torbellino gaat met correspondence zoeken. Hij komt er al snel achter dat het zich niet op aarde bevindt. Max trekt zijn kleren uit en stopt een pijp met vreemde kruiden. Hij verdwijnt de umbra in en legt vanaf daar een hand op de schouder van de artiest. Via Max kan Torbellino een residu spoor voelen dat de middelste umbra inloopt. Hij snapt niet precies wat hij ziet, dus Max legt uit hoe het zit met de verschilende umbra’s. Jannie kijkt in haar theebladeren en Hannibal belt met zijn mentor Ernst-Jan.
“Een marauder hm? Spannend!”
“Zeg kun jij ons helpen aan een schip dat de umbra in kan?”
“Ja, dat hebben we. Dan moet je naar Blueland, ons boorplatform in de Noordzee.”
Voor deze ene keer willen de Sons of Ether ons wel ontmoeten op de campus. Onze cabal heeft tenslotte zijn sporen verdiend, maar hij heeft desondanks behoorlijk veel moeite met mages van andere tradities, dus Hannibal moet beloven er goed op te passen. Met de play-mobiel rijden we naar Delft. Zodra we aankomen op de campus beginnen de cultisten een feest. Ernst-Jan staat ons op te wachten bij een helicopter. Hij kijkt niet geamuseerd.
“Ik breng jullie naar Blueland. Het is een chantry, dus wat jullie daar zien blijft daar. Er zijn sleepers, dus je kunt niet overal magie gebruiken.”

In een wip zijn we boven de Noordzee. De zee is tumultueus en het stortregent. Voor ons doemt het boorplatform op. Het staat op 5 pilaren. Naast het helicopterplatform staat een harrier jet. Overal zijnloopbruggen en technocratische bedrijvigheid. Mensen in zuidwesters ontvangen ons: “Welkom op Blueland!” Ze leiden ons snel door de plensbui naar binnen. We voelen dat dit een sterke node is en er heersen hier veel magische effecten. Binnen ziet het er wel uit als een gew
oon boorplatform, met stalen deuren, patrijspoorten, de geuren van olie en zeewater, geluiden van machines en dergelijke. Op de benedenverdiepingen is het Command HQ. Daar komen geen sleepers. Hier hebben de Sons of Ether hun laboratoria. Die zijn prachtig op een ‘etherite’ manier. Een paar  labs zijn ontzettend rommelig en chaotische, maar de meeste zijn heel netjes, soms steampunk, andere allemaal glas en staal. Aan het einde van de gang is het kantoor van de directeur. “Dr. Ernst Jongejan van Gelder” staat er op. Ernst laat ons binnen. Hij trekt zijn ballerige brasjasje uit en trekt een net directeurscolbert aan.Dan gaat hij achter het bureau zitten en vraagt ons om ook plaats te nemen.

“Ik weet iets van die marauders af. Gisteravond is de chantry opnieuw aangevallen. Je zou van mensen die in Time gespecialiseerd zijn meer verwachten.” Hij kijkt even naar Torbellino.

“Jullie zijn dus op onderzoek uitgestuurd. Nou, sommige marauders zijn gek geworden door paradox. Teveel paradox kan leiden tot een toestand die ‘Quiet’ heet. Maar wat het triggert, en waarom de een marauder wordt als die er uitkomt en de ander een normale mage blijft, dat is nog steeds een raadsel. Hun magie lijkt sterk op de onze maar is vaak verrassend en nieuw in zijn effecten. Marauders die uit verschillende tradities komen, kunnen ook verschillende dingen. Deze lijkt van oorsprong een Virtual Adept te zijn, maar dan met veel Spirit. Dat lijkt vreemd, maar is veel strijd geweest, ook binnen tradities en niet iedereen vindt dezelfde sphere de belangrijkste. Onder de Sons of Ether vind je een groep met Forces en een groep met Matter als primaire sfeer. Dat zijn echt oude vetes. De Adepts hebben wel allemaal Correspondence.”
Dan legt hij uit dat we de Middle Umbra ingaan. Dat gaat niet met de duikboot, maar hij heeft een ander mooi apparaat voor ons. “Ik zal jullie helpen, want ik wil weten wat deze marauder beweegt. En jullie hebben de Council al eerder geholpen. Hannibal, jij mag het voertuig besturen, als je het maar heel laat en er niet aan prutst. Als je hem verlaat moet je een Call Beacon meenemen en het schip op Autopilot Home zetten. Dan gaat hij terug naar de basis. Anders jatten de garou hem. Hij heeft echt een hekel aan garou. Die denken dat alles in de umbra van hun is.

Dan neemt hij ons mee naar de centrale toren. Bovenin worden we voorgesteld aan een kleine deltawing-achtige constructie. Voorin zijn drie zetels voor de piloot en twee co-piloten.

Dit verslag is weer van de speler van Kayleigh

Changeling

We staan wat uit te hijgen naast de dode chimera. Er staat een frisse wind. De omgeving is nog steeds onaangenaam, ook nu de chimera dood is. We zoeken naar de link, maar die is verdwenen toen het beest stierf. Hoe goed we ook scannen, we voelen niets.

In Katwijk hoort Rick ergens na middernacht zijn ouders naar bed gaan. Als er rustgevende snurkgeluiden uit de slaapkamer van zijn ouders komen, klimt hij uit het raam en vliegt naar leiden. Hij komt aan terwijl de rest aarzelt wat ze met de chimera doen. Kayleigh geeeft Rick het houten zwaard terug en hij hakt ook een hoorn van het beest af. Igor wrikt er ook een los en Kayleigh slaat de afgebeten staart over haar schouder. We gaan terug naar de Freehold. Maar eerst Willem wil het boek nog even gebruiken om wat glamour op te bouwen. Rick bekijkt het geinteresseerd. Dan stopt Roderik het weg.

In de stad is het nog onrustig. Vooral de unseelie Redcaps hebben een verstorend effect. Ook de Freehold is redelijk druk. Zodra Willem een kopje oppakt, valt het in onderdelen uit elkaar. Victor kijkt geirriteerd. De enige die we nog niet kennen is een trol in een judopak. Hij stelt zich voor aan de seelie in ons gezelschap. Vreemd genoeg negeert hij Willem. Zijn naam is Roland.

De hoorns en de staart trekken aandacht. De barones komt binnen. Iedereen kijkt afwachtend naar de sluaghs om het verhaal te vertellen, maar Igor presenteert de trofeeen. Als blijkt dat iedereen zijn versie wat kort vindt neemt Roderik het vehaal over. Dat verhaal valt beter, behalve bij xc3xa9xc3xa9n eshu die ostentatief in slaap valt.

De barones vraagt of we allemaal hebben meegeholpen, Als Rick zegt dat hij er niet bij was, prijst ze zijn eerlijkheid. Wij vinden dat hij er wel bij hoort, hij heeft tenslotte bij alle voorbereidingen meegeholpen en ons zijn zwaard geleend. “Maar als we iedereen laten meedelen die iets heeft uitgeleend, dan blkijven we bezig,” zegt ze. Ze wil ons morgen om 12.00 uur zien.
We vertellen over de connectie die er nog was. Dat vindt ze meer klinken als een onderzoek dan als een heldhaftige queeste. We overleggen over de methodes om dat te doen. Time realm, soothsaying? De barones wil de hoorns en de staart graag houden. Prima.

Kayleigh schenkt zichzelf een lekker muf glaasje sherry in. Ze herinnert zich dat er in de Stevenshof nog een sluagh woont die erg goed is in soothsaying. Maar waar woont die? Lalala duikt oip van onder een tafel. Helaass heeft ze geen zin om ons te vertellen waar die Barry woont. Ze begint te voetballen met een propje, maar Roderik is beter en houdt het propje buiten haar bereik. Opeens realiseren we ons dat ze zich niet onder de tafel had verstopt, maar dat ze het tafekleed wxc3 s. Ze kan metamorfose! Lalala daagt Roderik uit tot een potje busje trappen. Rick wil ook meedoen, maar ze lacht hem uit: zo wordt er niet gespeeld.
De eerste ronde ziet Roderik opeens allemaal gekleurde bubbels. Daardoor is hij niet zo goed: 1-1. Magie mag blijkbaar. Roderick versnelt zichzelf en scoort, Lala heeft opeens een tweede bal en scoort ook. De trol kijkt niet-begrijpend toe. Willem plakt Roderik’s fles vast en Igor tovert Lala in de war. Roderik maakt nnog een schijnbeweging en scoort weer. 3-2 hij heeft gewonnen.Lala kijkt beteuterd. “Zeg Ronaldo, laten we gaan!”

Ze springt op haar fiets. Roderik achterop. Kayleigh heeft haar scooter hier nog staan en neemt Igor achterop. Willem heeft ook een fiets en Rick vliegt gewoon. In no time zijn we in de Stevenshof. Ze leidt ons naar een huis. Kayleigh kijkt haar wantrouwend aan, maar ze is verbazend serieus en zegt: “Hou er rekening mee: hij is redelijk introvert.” Igor kreunt, “een introverte sluagh. Nee he!” Nog steeds serieus legt ze uit dat zijn chrysalis traumatisch was: hij zag geesten.

We kijken naar het huis. Kayleigh gelooft niet dat het het goede huis is en gaat de andere huizen onderzoeken. Prompt slaat een waakse hond aan en ergens worden een paar kippen wakker. Igor ziet achter een raam een duistere gestalte staan die zijn uiterste best doet om niet gezien te worden. Roderik klimt tegen de regenpijp op; boven hoort hij dat het raam op slot wordt gedraaid. Hij klimt door. Er hangt een briefje: ‘Ga weg’. Het hangt er al een tijdje. Maar ja, deze jongen is een goede soothsayer.

Rick stelt voor om heel veel herrie te gaan maken, zodat de buren de politie zullen bellen. ‘Klik!’ De voordeur gaat open. “Jullie zijn vreselijk voorspelbaar. Je gaat dingen vragen die ik niet wil vertellen.”
“Wat kunnen we je aanbieden in ruil voor antwoorden?” vraagt Rick. ”
“Ik wil geen changeling meer zijn.”
“Nou dan moet je met ons meegaan. We gaan naar de meest banale plek in de wijde omgeving.”
Achter ons snuift Lala ongelovig. Kayleigh is intussen teruggelopen en vraagt “Waarom?”
Hij begint te huilen. Voorzichtig slaat ze haar arm om hem heen. In horten en stoten komt het verhaal er uit. Hij is enigst kind, de oogappel van zijn ouders, heeft alles wat zijn hartje begeert. Behalve vrienden.
Igor flapt er uit: “Iedereen heeft vrienden nodig.”
Lalala snuift weer. Hij zegt defensief: ““Ook een redcap. Zeker een seelie redcap!”
Ze grijnst en scheld hem uit voor ‘aanbiddelijke teddybeer’.

We overtuigen Barry dat hij bij onze zoektocht kan voelen waarom het goed is om een changeling te zijn. En anders kan hij daar banaliteit opdoen. Hij wil wel mee, maar heeft maar xc3xa9xc3xa9n uur voordat zijn moeder de kamer in zal komen kijken. Rick biedt aan dat hij op diens rug mag meevliegen, maar dat drft hij niet. Hij wil wel bij Kayleigh achterop de scooter. Lalala gaat ook mee. Ze vertrouwt het voor geen cent.

In het bio-science park wordt Barry boos. “Als ik geen changeling was, voelde ik dit niet. Dan deed het geen pijn!”
Maar Kayleigh legt uit dat ook mensen het hier onaangenaam vinden. Hij kalmeert en wijst ons op een raam op de eerste etage van het oude Snellius gebouw. Daarna wil hij weer naar huis. Kayleigh rijdt hem daar met de scooter heen. Als ze vraagt of ze nog eens langs mag komen, zegt hij: “Maar dat ga je toch wel doen.”
Ze probeert nors te kijken maar dat lukt niet. Lala roept “Truste! en springt ook op de fiets

Als Kayleigh terug in Leiden komt, zijn de anderen druk bezig het gebouw te onderzoeken. De bewakingscamera’s zijn state-of-the-art en hebben geen blinde hoeken. Erg geavanceerd voor zo’n achenebbisj gebouw. Het maakt een sneaky indruk – zo sneaky dat we aarzelen om er een paar enkele graden te verdraaien om een dode hoek te crexc3xabren.

Op dit punt maakt het avontuur een sprong. De changelings hebben een cliffhanger en we spelen verder met onze andere personages

Mage

We zijn op het Cult of Ecstacy feest. De sfeer is prima, tot de gauntlet open scheurt en er een exploderend voorwerp doorheen wordt gegooid. Door een mage. Wij, de weerwolf en een groep van wat changelings blijken te zijn, worden bij DJ Syphon geroepen. Ze hoort de changelings uit en stuurt ze weg met de afspraak om uit te zoeken hoe een changeling artefact bij een mage (een marauder!) komt. Daarna vraagt ze of wij dit ook willen uitzoeken. En willen we xc3xa9xc3xa9n van haar leerlingen meenemen? Hannnibal (Smith, Sons of Ether) kijkt wantrouwig. “Is het geen tripper? Of ego-tripper?”
Syphon wijst op een jongeman die met een ‘pop’ geluid verschenen is. “Je kunt het
ook aan hem zelf vragen.”
De jongen ziet er spectaculair uit. Een capoueradanser op blote voeten die zich voorstelt als Torbellino. Wij stellen ons ook voor. Hannibal mompelt dat wij een ongeregeld zooitje zijn en dat deze Torbellino er prima bij past.

We vertrekken, maar voordat we goed en wel weg zijn, valt opeens de iPad van Virtual Adept n1c0 uit. De doordringende geur van gesmolten electronica stijgt er uit op. “Fuck!” roept N1c0.
We zien dat de lichten ook uitgaan. Opeens wordt Jannie (onze Verbena) tegen de muur gekwakt. Ze voelt dat iemand haar vast probeert5 te grijpen, maar ziet niets. Ze probeert zich los te rykken. dat lukt niet. Ze voelt twee armen die haar vasthouden. Afghanistan veteraan kapitein Max (Celestial Chorus) pakt zijn pistool en scant naar Forces-magie. Hij ziet niets. Hannibal voelt dat iets hem probeert op te tillen, maar kan zich losrukken. N1c) stopt een zuurtje in haar mond en probeert met Mind-magie naar wezens te scannen. Ze voelt iets vreemds en onbekends. Torbellino voorziet wat er gaat gebeuren en waarschuwt dat zij het volgende doelwit is. Hannibal mist zijn tegenstander, maar de Prime energie die hij gebruikt laat een lamp exploderen. N1c0 wordt inderdaad aangevallen, maar door de waarschuwing kan ze zich losrukken. Jannie voelt dat haar lichaam overgenomen wordt, haar vingers beginnen te trillen en krommen zich.
Max doet Spirit Touch. Hij ziet drie lintvormige geesten. Eentje heeft zich om Jannie gewikkeld. Het lijken spirits van elektriciteit. Die ene wil haar net een schok gaan geven. Jannie probeert Mind over Body te doen, maar faalt jammerlijk. De geest neemt haar hand over en slaat Max. Gelukkig kan Jannie totaal niet vechten. Max grijpt de geest vast.
N1c0 probeert de geest een EMP-schok te geven, maar ze kan hem niet vastpakken. Ook Torbellino schopt zxc3xb3 door hem heen. Hannibal probeert de geest te raken met Prime, maar mist ook. N1c0 wordt tegen de muur gekwakt en loopt een zere schouder op. Max voelt ook zijn vingers trekken. Ondanks zijn verweer wordt zijn lichaam ook overgenomen. Hij slaat naar Jannie maar mist – hij is meer een vuurwapenman. Max kan zijn hoofd nog wel gebruiken. Hij heeft zijn pistool vast, zijn focus voor Forces, en zijn pijp in zijn mond, het focus voor Spirit. Hij geeft de geest een flinke elektrische schok. Alleen hij hoort het gejammer.
De andere geest pint N1c0 tegen de muur. Ze laat haar EMP apparaatje vallen voordat de geest haar kan dwingen om het niet te gebruiken. Torbellino duikt er naar, maar de derde geest pint hem vast. Hannibal grijpt het ding en duwt het in Torbellino’s handpalm, met de werkende kant vooruit. Dat vindt hij niet leuk! Opeens verdwijnen de geesten.

Torbellino kijkt krimpend van de pijn naar zijn hand. Jannie had eerder bij een (verder niet gelukte) spreuk in haar arm gekerfd. Ze wrijft wat bloed in zijn handpalm, prevelt er een spreuk over en de wonden genezen. De pijn gaat weg.
Max vertelt nog even wat hij precies gezien heeft. N1c0 inspecteert haar iPad. Die is alleen nog geschikt als dienblad. Hannibal biedt aan hem te repareren met wat Son of Ether verbeteringen.
“OK, maar vind je het niet erg als ik intussen een ipad 2 koop”
“Nee hoor, dan geef ik je straks een iPad 2.i.”
Buiten kijkt Max of hij nog sporen van de spirits vindt. Ze zijn niet meer terug te vinden in de penumbra in elk geval. Hannibal laadt zijn beretta. Gelukkig is dit steegje erg onopvallend voor normale mensen.

OK. Wat doen we nu? Hoe beginnen we? Misschien kunnen we in facebook en zo naar het gezicht van de marauder zoeken. Torbellino maakt met Time en Correspondence ee goede afbeelding van hem. We zoeken een steegje met een openbaar wifi-punt. Zijn gezicht is totaal niet te vinden op het gewone-mensen-internet. Op zich is dat ook al informatie. Uitgebreid zoeken op het ‘virtual adept net’ is van hier af niet zo gemakkelijk. Misschien kunnen we zijn afbeelding tussen wat party pic’s van het feest van vanavond smokkelen en er triggers op zetten voor als iemand ze gaat verwijderen? maar dat doet N1c0 liever niet in een steegje.Torbellino scant met Correspoindence. De man is niet op deze wereld. Max kijkt in de umbra, maar daar is hij ook niet. Hannibal begint aan de iPad te knutselen, ook dat werkt niet zo goed…

Wordt vervolgd.

Na ons uitstapje worden we teruggehaald door Patricia, ze opent een portaal en we treffen elkaar onder de brug bij Annie’s Verjaardag. Daarna gaan we ieder naar huis. Rick krijgt een donderpreek van zijn ouders. Hij heeft huisarrest!. De volgende dag is vrijdag. Op school blijkt dat een heleboel kinderen dezelfde droom hebben gehad: het grote monster over de weg. Zelf heeft Rick die droom ook gehad. Een van de kinderen die de droom heeft gehad, ziet Rick even in zijn changeling gedaante, met hoorns, bokkenpoten en vleugels. Hij schrikt enorm.
Hij krijgt een SMS-je: “Freggle kan een effigy van je maken, dan kun je vanavond weg.”
Hij is blij dat ze dat voor hem willen doen. Na school wordt hij door zijn moeder opgehaald en hij mag het huis niet uit.

Die middag verzamelen zich al enkele fae bij het hof voor de jacht op de chimera. Het zullen er binnenkort wel meer worden. De barones heeft ook een pamflet op laten hangen in andere freeholds: Appeltaart in Soest, Glowing Embers in Eindhoven, De Fryske Tjerp in Leeuwarden. Nel en Patricia zijn er ook. Willem vraagt wie er iets over chimera’s weet. Tja, knockers en sluagh.Kayleigh heeft ooit iets gehoord over een oude sluagh, misschien weet Soothsprite meer.
Ze gaan naar de bloemenstal. Nog voor ze binnen zijn, weet Willem Freggle al te beledigen. Daar gaat de kans op een effigy voor Rick. Kayleigh mag wel even naar binnen en daar ontmoet ze inderdaad Soothsprite. Hij weet niet om welke chimera het gaat, maar Black Rat, de opudste sluagh van Nederland, weet dat zeker wel. Ze zit meestal dicht bij het unseelie hof in de riolen van Mierlo. Hij vertelt verder wat over de verschillende soorten chimera’s die er zijn.
Roderick zegt dat Lafayette iets met de bom te maken heeft en hij wil weten wie dat ding nu heeft. “Als jullie seelie’s zo gek zijn om naar het unseelie court te willen, moet je een vrijgeleide vragen aan de trollenkoning. De meeste changelings die lafayette om zich heen verzamelt zijn van het type Crancker en Black Rat. O, nu ik je toch spreek, een goede raad: probeer die redcap te dumpen!” Hij meent het serieus.

Daarna even langs Lego om de bestelling op te halen. Voor Roderick is er een leren jack / leren harnas. En voor Rick een houten zwaard / magisch zwaard en een spijkerjasje / malixc3xabnkolder, er zitten spleten in de rug voor zijn vleugels. Lego waarschuwt dat het zwaard niet tegen madeliefjes kan en dat de wapenrustingen alleen werken tegen fae en chimera. Thuis is Rick op het internet aan het zoeken. Er is niet zo veel te vinden over de dromen, maar tweets en zo wijzen er wel opdat Leiden het epicentrum is. Daarna gaan we naar Katwijk. De een op de fiets, de ander met de bus, of met de brommer.

Rick ophalen. Dat blijkt nog niet mee te vallen. Familie Van der Plas aan de Dorpsstraat te Katwijk. Dat zijn er tientallen. Maar ze vinden hem op nummer 36. Zijn ouders zitten in de huiskamer tv te kijken en controleren iedere tien minuten of hij nog op zijn kamer zit. Igor klimt via de regenpijp omhoog en tikt op het raam. Rick laat hem binnen. Ze praten even en dan komt moeder. Igor verstopt zich in de hoogslaper, terwijl Rick’s moeder een ‘goed gesprek’ begint. Het kost best moeite om zich stil te houden.
Ondertussen belt Willem aan de voordeur aan. “Nee,“zegt vader, “Rick mag niet komen buitenspelen. Hij heeft huisarrest.”
Willem, vol goede bedoelingen, probeert uit te leggen dat hij juist met Rick mee was naar het feest in Amsterdam om hem te beschermen. Maar dat werkt averechts.
“Een feest in Amsterdam!?! Het wordt steeds erger! Het is niet natuurlijk dat een jongen van 18 een 12-jarige meeneemt naar Amsterdam en hem dan laat logeren!”
Vader raast door over de gevaren van de grote stad, alcohol en drugs. Na een preek vann een ur is het eind van het liedje dat Willem afdruipt en Rick nog meer huisarrest krijgt.

Het wordt laat. Rick is te depressief om met zijn ouders een fim te kijken. Hij gaat maar slapen. Zijn ouders blijven nog lang op. “Zou hij nu al aan het puberen zijn?” De anderen lopen door Katwijk op zoek naar de chimera. Roderick ziet vanaf de boulevard een mooie waterhoos op een verder vlakke, windstille zee. Daar wordt glamour gebruikt, maar het is een effect dat ze niet kennen. Een bootje is snel gevonden. Ze roeien naar de waterhoos. Het is nog redelijk ver de zee op. Als ze dichterbij komen zien ze een vissersboot met een redcap op de voorplecht, die de waterhoos aanstuurt. Igor herkent zijn mentor visser Chris. Als hij het bootje met de jongelui in de gaten krijgt, breekt zijn concentratie en `Flats!` de waterhoos valt in zee. Hij begroet ze hartelijk. “Ik was wat aan het oefenen met het weer. Een vrij onbekende, maar heel nuttige kunst! Het heeft praktisch nut voor mij als visser en het geeft me de innerlijke rust die ik nodig heb om seelie te blijven. Maar wat brengt jullie naar Katwijk?”
“We kwamen Rick bevrijden van zijn huisarrest,” zegt Igor.
Als ze de reden van het huisarrest vertellen, reageert de redcap bits.
“Hij mag van geluk spreken dat ik zijn pappie niet ben.”
“En de andere reden was de chimera die de dromen van kinderen onveilig maakt. Weet jij hoe we die kunnen vinden?”
“Dat is niet moeilijk. Het is de aard van queestes dat ze meestal vanzelf op je pad komen.”
Na een verder gezellig gesprek, gaat ieder zijns weegs en slapen.

Die nacht heeft iedereen de nachtmerrie. Rick schrikt er van wakker, maar Igor en Roderik hebben juist een lucide droom, waarin ze zich bewust zijn dat ze dromen en wat kunnen doen. Ze komen elkaar zelfs tegen. Roderick doet een Omen. Hij ontdekt daardoor dat het een ‘banale’ chimera is. De toekomst is dat hij oplost, endat zal een ramp zijn voor de changelings en voor de wereld. Een bom van banaliteit die door de dromen van mensen loopt. Op het moment dat het beest een poot in het licht van de straatlantaarn zet, is de droom voor nu afgelopen en wordt iedereen wakker.

Het is zaterdag, na het ontbijt mag Rick weer naar buiten. Om 12 uur is hij bij de freehold. Daar treft hij de anderen uit he groepje Amsterdamgangers. De barones en de majordomo zijn er nog niet.
“Whee-whee!” het alarm gaat af. Er staan twee unseelie voor de poort. De ene is een blank meisje in een strak pak dat is samengesteld uit zelfgelooide lappen leer. De andere is een zwarte jongen met een tijgerhuid als omslagdoek en een idem hoofdband. Er zit glas in zijn huid en hij heeft brandende kooltjes in zijn hand waar hij mee speelt. Ze stellen zich voor als Skin en Drop. Ze komen voor de chimera jacht. Terwijl de twee op de barones wachten, raakt Rick met Skin in gesprek. Ze zijn allebei redcaps, maar ze is op dieet. Dat wil zeggen dat ze hier niet de tafel op gaat eten. Ze vertelt enthousiast over haar leren pak. Dat heeft ze zelf gemaakt uit de huiden van haar slachtoffers. Ze is namelijk seriemoordenares. Rick vindt dat eerst eng, maar als hij hoort dat de linkerarm afkomstig is van de verkrachter van Utrecht, wordt hij meteen een fan. Je kunt verkrachters niet hard genoeg aanpakken. En
hij denkt nu dat Skin een soort Nederlandse Dexter is die het voorzien heeft op mensen die niet door de wet gepakt worden. Uiteindelijk komt Victor, de majordomo aan. Hij schrijft de twee unseelie in in het register en dan zijn ze snel weg. Twee losgeslagen redcaps in Leiden. Als dat maar goed gaat.

Wij blijven nog even filosoferen. De bom is twee dagen geleden afgegaan en toen verscheen de chimera ook. Is er een samenhang? Roderik vertelt dat het een banale chimera is, die de dreaming kapot kan maken. Vincent zal het doorgeven aan de andere jagers. En hij zegt tegen Rick: “Goed idee dat houten zwaard! Tegen banale dingen heb je niks aan koud ijzer.”
Hij kijkt de anderen ook aan en zegt dan “Een banale chimera is een paradox. En toch openbaart hij zich in de dromen van kinderen. Dat is een paradox in een paradox. Zo’n complexe chimera kan alleen maar door een knocker gemaakt zijn. Hij is te ingewikkeld om vanzelf ontstaan te zijn. Knocker-kunst kun je traceren. Het is een heel banaal beest en sommige plekken in Leiden zij banaler dan andere. Het bio-science park is een heel banale.”

We besluiten om op zoek te gaan. Het hoogste punt van het Bio-science park is de toren van museum Naturalis. Van daaraf kun je de hele omgeving in de gaten houden. We gaan naar het museum. Maar vanuit het museum kom je als bezoeker niet de toren in. Kayleigh squimt zichzelf door een spleet. Ze laat een steen omvallen als afleiding en als de bewaker komt kijken lipt ze snel de lift in naar het dak. Rick maakt zichzelf sneller dan het oog kan volgen en vliegt als kwikzilver vlak langs de gevel omhoog. Willem probeert zich naar binnen te lullen door zich voor te doen als verwarmingsmonteur. Maar hij is niet zo geloofwaardig.
“U bent een oplichter, meneer! Als u nu niet gaat verwittig ik de politie.”
Kayleigh en Rick kijken vanaf de top van het gebouw naar beneden. Het is een heel fantasieloze omgeving. Alleen de hogeschool straalt nog een beetje fantasie uit. Vreselijk banaal allemaal. Rick komt er opeens achter hoe laat het is. Hij springt van het dak af en vliegt razendsnel naar huis. Nog net op tijd voor het eten.

Willem gooit het maar over een andere boeg. Hij gaat met de bomen praten. Dat werkt prima! Een van de wilgen bij het laantje tussen de sportvelden weet hem alles te vertellen.
“De chimera is twee dagen geleden verschenen. Hij gaat hier ’s nachts door deze straat. Dan komt hij uit het hge gebouw naast dat schotelvormige gebouw en hij loopt richting de stad.”
“Hoe zag hij er uit?” vraagt Willem.
“Groot. Zo groot als twee auto’s breed en twee auto’s hoog en twee auto’s lang. Twee hoorns, een brede beetje platte kop, voorpoten langer dan de achterpoten, een soort pantser zoals mieren hebben, een staart en hij is heel sterk. Hij houdt zich aan de regels. Hij volgt de weg en stopt voor het rode stoplicht. En hij komt precies om 2 uur langs.” Willem vertelt het aan de anderen en stuurt Rick een SMS-je: “Zet je wekker om 01:00 uur”

Kayleig stelt voor om het monster vast te zetten op de rotonde met het stoplicht op rood.

We rijden in de ‘Playmobil’ door Amsterdam en dan met 160 km/u over de snelweg naar Leiden. Magiers hoeven zich niet aan de maximum snelheid te houden. Het busje is een discotheek in het klein, compleet met dansvloer. De changelings zitten bij te komen van hun eerste gevecht. Er zijn doden gevallen, kinderen zelfs! Om de zorgen te verdrijven gaat de satyr weer dansen. We worden afgezet bij de overgang van het Noordeinde naar de Haagweg. Hier ligt het voormalig gymnasium als een slapende reus met een open muil, klaar om kinderen te verslinden, maar te indolent om ze echt te pakken te krijgen. Het is een plek met glamour. De changeling-magie is het sterkste bij de bloemenwinkel er tegenover. Voor de ogen van changelings is het geen golfplaat kiosk. Het lijkt op een schilderij van Dali, gesmolten vormen van geoxideerd zilver als mangrovewortels, van binnen zien we manshoge tulpen en tropische planten. Binnen brandt licht. In een opwelling klopt Rick aan. Een mannetje van een jaar of 40 met warrig haar, bokkepoten en hoorns doet open. Hij kijkt verwilderd en is vrij lelijk voor een satyr. Zijn mensengedaante draagt een groene overal en werkschoenen. Hij herkent ons onmiddelijk als mede-changelings en stelt zich voor als Freggle. We mogen wel even binnenkomen.

Binnen is het warm, vochtig en drukkend als in een tropische kas. Het is veel groter dan van buiten en er is een gang met een trap die omlaag leidt, daarvandaan klinken stemmen. Beneden treffen we Maarten de scharen-sluagh, die had al gezegd dat hij nog een andere afspraak had; een goblin, dat is een un-seelie boggan die alles kan slopen, met een haakneus, een heleboel krassen en sneetjes en doordringende ogen; en dan is er nog een zeer britse mevrouw met veel te felgekleurde conservatieve kleren  . Ze heeft een Gideon’s bijbel op haar schoot liggen. Maarten zegt dat hij hier liever ‘Soothsprite’ wil worden genoemd, maar aan het hof moeten we hem Maarten blijven noemen. We zullen er vanzelf wel achter komen waarom. Freggle geeft ons allemaal wat te drinken en steekt van wal. Een lange, onsamenhangende monoloog volgt waarin hij ons al zijn grieven uitlegt tegen het concept hierarchie, wat een schande het is dat zijn hier in “Het Bloemenvervloekje” moeten vergaderen, en dat Balefire voor iedereen moet zijn.

De engelse raakt in gesprek met Willem. Ze vertelt hem hoe zielig ze het vindt dat Freggle geen vrienden heeft en dat ze daarom liever hier komt als er een feest is aan het hof. “Dit land is zo bloedeloos,” klaagt ze, “dat komt door dat polderen van jullie!” Als Freggle een gitaar pakt, blijkt dat hij niet kan zingen en niet kan gitaarspelen. Wat een loser! Roderik merkt dat er onder de tafel een sterke bron van macht ligt, het lijkt op balefire. Hij probeert het luik onder het kleed waar de tafel op staat open te maken. Maar er blijkt een beveiliging op te zitten. Zijn hand is vastgeplakt. Freggle is woest: “Wat doe jij nou, waar ben jij mee bezig? Je moet gaan, nu!” Hij gebruikt erg veel woorden om te zeggen dat hij heel boos is, maar communiceert niets.

Als Roderick weggestuurd is, gaan de anderen ook al snel weg. De jonge sluagh is er niet meer en het is al laat, dus iedereen gaat slapen. Rick en Igor mogen bij Willem logeren. Die nacht zien de sluagh dat de stad vol is met angstdromen. Igor droomt van een vaag monster, zo breed als de weg, die naar het toe kataklopt. Vlak voordat het hem bereikt, schrikt hij wakker. Rick ontwaakt ook van het gedruis. Hij kijkt op zijn horloge en roept: “Shite, ik ben te laat voor school!” Hij trekt snel zijn kleren aan en komt een uur te laat, ongewassen en slaperig, op het Gym aan. In de les valt hij meteen weer in slaap. Ze zijn daar wel wat van hem gewend, maar dit is ook voor zijn doen ongebruikelijk. Zijn ouders hadden nog net de politie niet gebeld.

Igor meldt aan zijn pleeggezin dat hij ziek is en niet naar school kan. Roderik is bij de Hema spijbelende kinderen aan het treiteren. Als ze gaan huilen steelt hij hun laatste restje creativiteit. Nu zijn er weer wat meer banale mensen in de wereld, maar ja een ‘childer‘ heeft dat niet door. Hij oogst glamour zoals dat in de oudheid nog gewoon was. Na school verzamelen we in de Freehold. Victor is daar ook. Igor vraagt hem of hij weet hoe we Lego of andere knockers kunnen bereiken. “Lego komt meestal met Lalala mee. Ik weet niet waar hij woont. En zijn mentor is de enige andere knocker in Nederland, maar zij is een un-seelie grump. Dus die komt nooit aan ons hof.” Op dat moment komt de barones binnen.

“Kinderen,” zegt ze, “er is een boosaardige chimera gesignaleerd. En je weet, wie het monster verslaat krijgt de faam en de beloning. Jullie zijn nu hier, dus jullie mogen er als eerste op af.”
“Uh, ja, uh, ik ben een ridder, … en als ridder hoor je monsters te verslaan,” mompelt Rick onzeker.
“We doen het! roept Igor enthousiast.

Maar eerst moeten we Lego zoeken. De enige die weet waar hij woont, is het pooka konijn Lalala en die zit altijd in kinderdagverblijf De Madelief. Daar aangekomen, blijkt dat het handiger was geweest als we haar mensennaam zouden weten, maar de beschrijving “twee vlechtjes, denkt dat ze een konijn is en is altijd aan het zingen” overtuigt de leiding wel dat we gewoon kinderen zijn en niks kwaads in de zin hebben. Het meisje wordt gehaald. Ze zegt dat ze Marie heet. Er zitten hier meer changeling-childer in De Madelief. Ze vraagt ons om een half uurtje te wachten en daarna fietst ze met ons mee. Marie leidt ons naar een akelige Vinexwijk. Daar neemt wijst ze naar een rijtje huizen en zegt: “Lego woont in het derde huis van rechts. En succes!” Dan zwaait ze en rijdt snel naar huis. Als we aanbellen en aan de opendoende moeder vraagt of haar zoon thuis is, worden we geconfronteerd met een puisterige puber. Ach ja, da’s waar ook: pooka’s kunnen niet de waarheid spreken. Het joch snapt al snel dat we zijn buurjongetje zoeken. Derde huis van links dus. Daar blijkt hij wel te wonen. Piet (zo heet hij) is helemaal niet vriendelijk, net als alle knockers. Zijn moeder is dan ook maar wat blij dat er eindelijk wat kinderen komen om te spelen. De woonkamer ligt helemaal vol met knutsels, maar hij neemt ons mee naar zijn werkplaats in het tuinhuisje. Zijn chimera robotje wandelt met ons mee. Kayleigh komt er achter dat ze het robotje niet kan zien. Ze lijkt een vaardigheid te missen die de anderen ‘kenning’ noemen en waarmee je andermans dromen kan waarnemen. Dat willen we haar graag leren.

“Wat komen jullie doen?” vraagt Lego bars. Rick vertelt dat we van de barones de opdracht hebben gekregen om een chimera te verslaan en dat we daar spullen voor nodig hebben. A;ls ridder heb je dan wapens, uitrusting en dat soort dingen nodig. Daar kan hij ons wel aan helpen. Igor
vraagt hem tussendoor naar zijn mentor. “Crancker, ik heb haar al een hele tijd niet meer gezien. We hebben niet zo veel contact. Ze zit aan het hof van de afgezette sidhe prins Lafayette. Die was overigens een stuk beter dan de trol die nu op de troon zit. Ze woont aan de rand van Vleuten. Volg de bloedspetters en het lawaai van de bouw, dan kom je er wel. En pas op voor de Hound of the Polder. Vind de Hound, vind Crancker.” Voor harnassen vraagt hij 2 glamour en 100 euro per stuk. Dat is een boel geld als je 14 bent. Maar hij zegt dat het vrijwel de kostprijs is van de spullen hij er voor moet kopen. We bestellen er drie en Rick vraagt of Lego rekening kan houden met zijn vleugels.

Hoe komen we zo snel in Vleuten? Patricia was heel goed in Wayfare. We vinden haar op de Haarlemmerstraat waar ze Gideon’s bijbelks staat uit te delen. Onderweg naar Scarlatti vertelt ze ons dat de oude labuyere, die met klompjes in zijn baard, de vorige baron van Leiden was, maar nu is hij aan banality bezweken. Ze kan ons naar Vleuten en terug transporteren, maar dat kost ons wel glamour en ze heeft iets persoonlijks nodig voor de terugreis. Dan begint ze een spannend verhaal te vertellen en vlak voor de ontknoping staan we opeens in Vleuten. Roderik heeft wel van de Hound gehoord: volgens een al wat oudere legende voedt het beest zich met angst en hij beschermt weerloze vrouwen en kinderen. Om de Hound te roepen, maken we een mevrouw op een brommertje heel bang. Willem staat op de uitkijk. Hij vindt het zo zielig voor de mevrouw, dat hij de Hound niet ziet. Maar die ziet ons wel. Groter dan een deense dog, groene ogen, geluidloos. Hij geeft blauw licht en gaat tussen ons en de vrouw in staan. Rick vliegt een boom in. Roderik rent er rondjes omheen. Kayleigh ziet hem niet, maar voelt wel de aanwezigheid van iets wat haar kwaad kan doen.

“Als je ons naar Crancker brengt, laten we haar gaan, veilig!” roept Rick.
Het monster kijkt even op en hapt dan naar Roderik. Hij is sterk en venijnig. Willem sluit zich aan bij Rick en legt uit dat het niet onze bedoeling was om haar kwaad te doen. Het dier houdt op met happen, loopt een eindje en wenkt ons dan met zijn kop. Hij gaat ons voor door de velden, onder prikkeldraad door, tot we bij een soort bunker komen die verlicht wordt door bouwlampen. Er is schrikdraad omheen gespannen. Bloedvlekken bewegen in het akelige licht. De bunker lijkt te leven.

We kloppen aan en Crancker doet open. We worden begroet met een scheldkanonnade. Hierbij vergeleken is Lego een lief jongetje. Crancker is een typische lelijke knocker in een leren werktuniek. Ze heeft een stalen kaak met diamanten tanden en een semi-mechanische hand met robotvingers. Igor is niet onder de indruk. Hij grijnst en speelt wat met zijn bijl. Daar bindt ze wel van in. We vragen of ze iets afweet van de bom die gebruikt is in de Ashram.
“Kennen jullie het verhaal van prins Lafayette?” vraagt ze. En ze gaat meteen verder: “Guy Lafayette is de nakomeling van [heleboel namen] Lafayette, van de shopping malls. Hij was verliefd op een andere changeling, een jongen die Soothsprite heete. Maar hij was de prins, het kon niets worden en ze gingen uit elkaar. Lafayette ging graven in duistere dingen en werd unseelie. Daarom is hij verstoten en de trollenkoning nam het over. Lafayette weet veel en kan veel, maar hij is niets zonder mij. Ik heb dat apparaat gemaakt en hij heeft de magie gedaan. Liefde is gevaarlijk. Ken je ‘Song for Guy’? Dat gaat over hem.”
Ze is duidelijk hoteldebotel over lafayette. Ze beschrijft hoe hij er uit ziet: “Groot, 1m95, slank, dnker haar, geweldig. Hij woont afgezonderd in zijn burcht, in kasteel Mierloo, de unseelie burcht van Nederland.”
“Leuke hound,” zegt Willem.
Ze reageert fel: “Je hebt het aan de redcap te danken dat ik hem niet heb laten aanvallen.”
Kayleigh bedankt de knocker voor de informatie en Roderik belt Patricia. Flits! We staan weer in de Haarlemmerstraat. Tijd om te gaan slapen. Ditmaal gaat Rick maar naar huis. Onderweg steelt Roderik nog wat creativiteit bij een verlopen dichter in cafe De WW.

We zijn met een kort avontuur begonnen, het is een vervolg op de korte tussendoor Mage sessies toen we Exalted speelden. Het verhaal heeft twee lijnen en de storyteller heeft ons gevraagd om naast onze Mage personages van de vorige keer ook een personage te maken voor het spelsysteem Changeling. Dat hebben we nog niet eerder gespeeld. Changelings zijn wezens uit mythen, sprookjes en volksverhalen die incarneren in mensenkinderen. Ze wonen half in de World of Darkness en half in een droomwereld. Van koud ijzer en mensen zonder fantasie gaan ze dood.

Het is de dag waarop nieuwe changelings worden voorgesteld aan de barones.
Ridder Rick is een stille emo uit Katwijk. Hij is 15 en zit op het Stedelijk Gymnasium maar zal dit jaar waarschijnlijk blijven zitten. Rick is namelijk een satyr. Zijn droom-ik heeft behalve bokkepoten en lange hoorns ook nog vleugels waarmee hij echt kan vliegen. Aan de kleur daarvan kunnen andere changelings zien hoe hij zich voelt.
Roderik is een sluagh, dat zijn vreemde gothic wezens die alleen kunnen fluisteren. Hij is 12, heeft zwart-wit haar, draagt een harlekijnspakje en heeft een zwaard aan zijn zij. De twee ontmoeten elkaar op het tijdstip dat ze zijn uitgenodigd bij een poortje op de Breestraat. “Hee, jij heet bijna hetzelfde als ik.” De leeuw en de twee schapen op het poortje lachen hun een beetje uit. Zij beschermen de Freehold en wij moeten maar zien hoe we binnen komen. De poort kan echt niet open. Het kost even maar dan komen ze er achter dat dit niet de echte poort is. Op de Langebrug, achter de Breestraat zit precies zo’n poort. Die moeten ze hebben. De ram die op deze poort zit, zegt dat ze verwacht worden. Er achter is een gangetje naar een klassieke tuin met veel green-man symboliek en de honinggeur van balefire. Achter een gietijzeren poort met frutsels is een ronde vestibule met twee deuren. Rick hangt er zijn leren jack aan de kapstok. Een deur staat open. Er achter is een zaal met een heel gezelschap changelings. Er staat een antieke houten stoel in het midden met daarop een gezet moedertje. Het is barones Elizabeth, zij is een boggan (soort hobbit), ze is al 50 jaar oud en haar familie is al eeuwen lang changeling.Rick wordt voorgesteld door zijn mentor Nel, een aziatische satyr in een strak blauw jurkje, ze straalt seks uit. Roderik moet het zelf doen. De barones heet de twee hartelijk welkom en zegt hoe fijn het is dat er zo veel childlings zijn dit jaar.

Dan worden ze formeel voorgesteld aan het hof. De 2nd in command Victor, hij is ook een boggan. Bob de machinist, hij is de verhalenverteller van het hof, een eshu, dat is een afrikaans sprookjeswezen zowel trickster als leraar. Lego, een klein jongetje die onder tafel aan het knutselen is, is een knocker. Een konijn-pooka is iedereen aan het irriteren door de hele tijd te zingen. Zo heet ze ook: Lalala. Er zijn ook twee redcaps, normaal zijn dat gewelddadige bruten, maar deze twee stralen een soort rust uit. De ene heet Chris, die ziet er uit als een sportvisser. De andere heet Igor, die draagt wit leer, heeft een grote grijns, een monocle en een enorme bijl op zijn rug. Allebei dragen ze een rode pet. Er is een echte sidhe (de ‘hoogste categorie’ changelings), hij heet Lodewijk en hij is een student in een kapotte spijkerbroek met een biertje in zijn hand. Lodewijk heeft geen opvallende kleren en zijn fae-uiterlijk is niets bijzonders, zelfs in deze droomwereld ziet hij er uit als een heel gewone jongen. Maar hij maakt om de een of andere reden desondanks een heel nobele indruk. Er zijn geen trollen aanwezig op dit feestje. Maar er is wel nog een andere sluagh, een emo meisje van 18 die verveeld in een hoekje van onder haar lange haar bekijkt wat er allemaal gebeurt. Verder is er nog Willem, een boggan met handen als kolenschoppen, een soort mol in een verfbroek met een waterpomptang in zijn zak.

Dan heft de barones een ijzeren staf met een ramskop en roept “Laat er feest zijn!” De fontein in de tuin barst in vrolijke groene vlammen balefire uit. Er is muziek, de redcaps eten en drinken, de satyrs dansen, de sluagh staan zich tegen de muur te vervelen.

Plotseling verschijnt de mentor van Roderik vanuit de schaduwen. HIj heet Maarten en is een goth met piercings en veel gespen. Hij is kapper. “Ik heb ook gehoord van een Echt feest.” Nel hoort dit en trekt Rick mee. Maarten vertelt dat er in Amsterdam magiers zijn. Victor zou er meer over weten. Dat klopt: hij heeft van een weerwolf het adres gekregen van een zeer besloten club waar vanavond een feest is voor bovennatuurlijke wezens. Satyr Rick ziet een party crash meteen zitten! Roderik vind het wel interessant. Redcap Igor heeft ook wel zin. Willem wordt ook meegevraagd. “Maar wie moet er dan voor de koningin zorgen?” vraagt hij bezorgd. “Joh, ze heeft hier heel haar hofhouding!” lacht Rick. Het emo meisje pakt een fles wijn en fluistert, ‘laten we gaan‘. Dat geeft de doorslag.

De barones vindt het allemaal prima: “Leven en laten leven, is mijn motto.” Dus Nel, Rick, Igor, Maarten, Roderik, Willem en het meisje dat Kayleigh blijkt te heten, gaan per trein naar Amsterdam. Voor de childlings is het een fantastische ervaring om voor het eerst met een hele groep changelings op pad te gaan.

Op de Wallen hangt een primordiale rauwe seks-energie, die vooral voor de satyrs heel plezierig is. Een klein steegje geeft voor changeling ogen een vreemd paars pulserend licht, magie. Er hangen camera’s. Het leidt naar ashram De Nieuwe Wereld. Daar zou het moeten zijn. Een magier met een bruisende aura doet open. “Waarom heb ik jou niet gezien op de camera?” vraagt hij aan de sluagh. “Camera’s zien mij niet,” fluistert Roderik.Even later komt er een vrouw in een catsuit bij. Ze stelt zich voor als Syphon, de DJ van de avond. Van haar mogen we binnen. “Jullie soort had ik niet verwacht. Maar iedereen mag mee doen die zich aan de regels houdt: Misbruik je niet. Gebruik van geweld en magie wordt bestraft.”

Binnen komen we op een omloop rondom de danszaal. Dreunende techno muziek klinkt van beneden, op de dansvloer komen banen magische energie, zelfs een beetje glamour, bij elkaar in een pulserende bal. Op de omme
gang liggen mensen opium te schuiven, er is een nerd hoek voor gamers, een bar natuurlijk, er zijn seks, tovenaars, een weerwolf en drugs. Zelfs drugs waar de ‘normale mensheid’ nog niets van af weet: groene balletjes die in de lucht zweven. De changelings worden argwanend bekeken, men is hun soort hier duidelijk niet gewend. De weerwolf staat te dansen. Hij heeft een groene, primordiale energie die van binnenuit komt. Rick wil alles proberen, maar begint met een aanloop en een zweefvlucht naar de dansvloer. DJ Syphon danst zelf mee en bedient de muziek met haar bewegingen. Alles wat je kunt bedenken kan de barman voor ons mixen (en faeries hebben een ongebruikelijke smaak: slappe thee en sherry voor de sluagh, stierenbloed voor de redcap, jasmijnthee voor de boggan en retsina met water voor de satyrs). Rick danst met de weerwolf. Hij heeft door dat Rick een changeling is en vertelt dat hij Frolick in the Snow heet. Hij is een Fianna. Roderik komt er bij. Met zijn voorspellende gaven ziet hij dat de wapens van de garou binnenkort een eng monster gaan verslaan, een fomor. Dat verbaast de weerwolf niet.

Plotseling verschijnt er een scheur in de werkelijkheid. Een apparaatje komt vanuyit de umbra tevoorschijn. Piep … piep … BOEM!  Er schieten allemaal naalden uit. Iedereen op de dansvloer wordt geraakt en van iedereen die geraakt is vliegt een bloeddruppeltje terug naar de contraptie. Kayleigh staat boven in de schaduwen naar de mensen te kijken en Igor is bij de computers bezig, dus die worden gemist. De changelings herkennen het als een ding wat door een knocker gemaakt is. Een magier stapt door de scheur, pakt het apparaat, en hij is weg. De umbra huilt zachtjes na.

Onze Mage-personages zijn ook op dit feest aanwezig: Jannie de Leidse heks; een virtual adept gadgeteer die zich N1c0 noemt; ene Hannibal in aftandse legerkleding zonder insignes met een lasergun op buizenbasis, Son of Ether; Max is een legerofficier in kapiteinsuniform, met onderscheidingen, hij behoort tot het Celestial Choir. Sinds een jaar is de sfeer tussen de verschillen de magische Tradities verbeterd. De feesten in de Ashram zijn een gelegenheid om elkaar informeel te zien. Deze groep kent elkaar goed en heeft al eerder geholpen. Daarom vraagt Syphon of ze mee willen komen naar haar kantoor. De changelings worden ook uitgenodigd. En ze neemt een net ontwaakte Cultist mee, Tor Bellino, een met goud behangen Braziliaanse capoeira danser op blote voeten in een glittergilet.

“In haast.” zegt Syphon, “wat weten we? Een marauder met onbekende magie.” “Knocker,” zegt Rick. “Ja, ik dacht al dat het fae magie was. Ik ga nu de dingen fixen.” De mages worden achter de onbekende marauder aangestuurd (dat deel van het verhaal spelen we later uit). Tegen de changelings en de weerwolf zegt ze: “Het is veiliger voor jullie om nu weg te gaan. Kunnen jullie gaan bekijken wat voor artefact dit was?”

We nemen het advies ter harte, er is changeling magie gebruikkt enm we willen niet dat de overige mages ons daarmee associeren. Onderweg nemen we afscheid van de weerwolf. Die gaat terug naar Ierland. De rest van zijn pack is een of ander feest aan het vieren in New York en iemand moest achter blijven om het continent te bewaken. Als we het steegje uitkomen is het meteen weer mis. Op de Wallen zien we een ranzig stelletje: een ranzige man in een openhangende regenjas met daaronder een blote bast en een nekband. Hij wordt vergezeld door twee vervuilde kinderen in kapotte kleren die zich aanbieden aan de toeristen. Het is niet alleen vreselijk fout, maar er is ook op bovennatuurlijk gebied iets heel erg mis met ze. Ze zijn geen magiers en geen garou. Roderik denkt dat het vampieren zijn. Maar dit is anders. We zien dat de mensen die dor de kinderen aangeraakt worden zwerende wonden krijgen. Het is geen dood maar anti-leven. Ze zijn ziek, ze gebruiken vieze magie, seksuele magie maar dan de meest onsmakelijke en duistere kant daarvan.

Rick spreekt ze aan. Onderwijl animeert Kayleigh losliggende straatstenen en Igor pakt zijn bijl. Een van de kinderen rent op ons af met klauwen en nagels. De redcap hakt haar hoofd er af. De omstanders gillen het uit. De man steekt zijn  handen in zijn buik en trekt die open. Daaruit sproeit balefire over ons heen. Het is niet het vrolijke vuur van een changeling stronghold, maar de keerzijde ervan, anti en negatief. Dit zijn fomori, onze antithese – nog net geen koud ijzer. We weten ze te verslaan met de hulp van een magier en een andere redcap die op het gevecht afgekomen zijn. De omstanders zijn inmiddels helemaal de kluts kwijt. Terwijl we de ontbindende lichamen in de gracht gooien, verzinnen de ‘sleepers’ verklaringen voor wat er gebeurd is: weerballons, alien abduction, een studentengrap. De twee nieuwkomers zijn een Albanese Euthanatos magier die zich voorstelt als Safwat en zijn Redcap vriendin heet Sietske. Ze werkt in het Archeon als leerlooier. Haar kleren zijn van zelfgelooide mensenhuid. En die mensen heeft ze zelf vermoord. Ze is een un-seelie redcap.

Safwat belt de Cult of Extacy en die sturen goeroe Alberto met zijn busje “Play Mobile” om ons terug naar Leiden te brengen. Dreunende muziek. Onderweg krijgen we nog te horen dat ene Guy Lafayette de echte Sidhe prins van Nederland is.