Raine heeft zijn dingen gedaan in Porto Libre en hij komt terug naar het onderaardse complex.  Hij vindt de gigantische grot met de vier generatoren en treft daar zijn vrienden aan. Ster is daar bezig  om de enige generator die het nog doet een grote beurt te geven. Zijn oliegolem is bezig de bewegende delen te smeren, maar door alle stof en spinnewebben wordt het er niet veel beter op. Toch leert de jonge exalt heel veel over het apparaat en het lukt hem om zevenhonderd jaar achterstallig onderhoud in te halen. Als iedereen weer bij elkaar is, wordt besloten om  het commandocentrum te gaan zoeken. Ma Si Tamuz verkent in vleermuisvorm de zijgang. Ze treft daar lichtstraaltjes op kniehoogte, en voorbij een bocht twee mitrailleursnesten en een liftdeur. Ster waagt het er op. Hij krijgt een Skin of Stone van Oe’al, maakt zich onzichtbaar en kruipt over het plafond naar de mitrailleurs. Helaas reageren die op zijn lichaamswarmte. Maar de betovering van de Dragon King helpt en hij bereikt ongedeerd zijn bestemming. De mitrailleurs zijn eenvoudig uit te schakelen. Dan komt de rest van het gezelschap achter hem aan. De lasers zijn wel te ontwijken, maar de drukplaat waar Diamondclaw op gaat staan had Ma Si in haar vleermuisgedaante niet gezien. Een daverende explosie en een enorme vuurbal. Dit doet auw!

Raine onderzoekt daarna de liftdeur. Het mechaniek werkt nog, maar er is geen beweging in de deur te krijgen omdat er 1. geen stroom is en 2. de liftcabine ergens anders is. Hij weet wel dat er essence in gestopt moet worden om de cabine te roepen, maar niet hoe die precies moet worden geconfigureerd. Gelukkig kan Ster dat wel. Het kost 20 motes om de lift helemaal naar beneden te krijgen, maar dan kan de deur gewoon open. Via het luik in het plafond (gelukkig heeft Ster altijd moersleutel 13 bij zich) komen we in de liftschacht. Het is enorm hoog en donker. Smalle tredes gaan de hoogte in. Een prima gele- gen- heid voor Ster om de razor- claws uit te probe- ren die hij in Mos Kovia had ge- kocht. Het is enorm hoog, meer dan hon- derd meter, en Dyjab die niet goed kan klimmen, heeft er veel moeite mee. Maar uiteindelijk komen we boven aan.

Raine is als eerste boven. Hij kan niet bij de ontgrendeling.  Ma Si kan er wel bij, maar die  is in vleermuisvorm. Ster, die zelf kan bepalen welke richting voor hem ‘beneden’ is, gaat even naast hen op de wand staan om ze de ruimte te geven.  Hij biedt aan te helpen, maar ze zijn te druk bezig. Uiteindelijk lukt het ze om de deur te ontgrendelen. Met veel moeite krijgen ze hem open, maar er wordt meteen met een speer naar Raine gestoken. Slecht nieuws: hier is een antechambre met vijf vliegende en vijf lopende bewakingsrobots, en  er zijn ook nog twee mitrailleurs boven de volgende deur!

Ma Si weet met een prachtige stunt de twee mitrailleurs uit te zetten. Het gevecht duurt lang, er wordt veel gestunt en heel veel essence verstookt en iedereen raakt gewond. Diamondclaw is helemaal in zijn element. Na veel moeite lukt het om de weg vrij te maken. Oe’al  geneest snel de meeste wonden. Alleen Ster heeft Aggravated damage opgelopen van een energiewapen, zulke  ernstige wonden kunnen alleen met rust genezen.

De volgende deur heeft een irisscan, een handafdruk en een pasje nodig. Zelfs Raine kan deze niet open krijgen. Dus we besluiten een tunneltje te maken naast de deur. Ster heeft hier niet genoeg essence meer voor, maar Oe’al blijkt het truukje ook te beheersen en voor hem is het zelfs veel gemakkelijker dan voor de kleine autochthonian.
We komen aan op de vide van een cirkelvormige ruimte, helemaal gevuld met apparatuur, beelschermen en werkplekken. Dit moet de commandocentrale zijn waar we naar op zoek waren. Voorzichtig gaan we naar binnen. Maar de kust is veilig. We zijn voorbij de laatste linie securityrobots. We zien dat de werkplekken schoon zijn. De voetsporen van de keizerin en haar kompaan lopen kriskras door de ruimte.  Op de  grond vinden we iets wat hier helemaal niet thuishoort, namelijk een magische cirkel.  Dit is raar. Dyjab, Oe’al en Diamondclaw onderzoeken de consoles. Er is helaas geen handleiding te vinden, er zijn geen verklarende bordjes, niks. En ze ontdekken dat de keizerin en haar siderial hier meerdere dagen bezig zijn geweest. Inmiddels bekijken Raine, Ma Si en Ster de cirkel. Raine kan er niet zo veel mee. Ster weet genoeg van occulte zaken om te zien dat er meerdere lagen bescherming actief zijn en dat deze cirkel bedoeld is voor de allerzwartste, op zijn wereld meest verboden, vorm van magie. En Ma Si kan de teksen zelfs lezen. Zacht mompelend kruipt ze langs de omtrek en ze raakt langzaam in trance. Er komt een donkerte in de lucht, een aura als van de onderwereld. Raine vertrouwt het niet. Hij kijkt in de geestenwereld en ziet daar dat Ma Si’s handen paars-zwart licht beginnen te geven. Ze is helemaal in de ban van de tekst. Samen met Diamondclaw weet hij haar uit de trance te krijgen en het duurt een lange tijd voordat ze voldoende bij haar positieven is om te vertellen wat ze te weten is gekomen.

Deze cirkel dient om ‘the Ebon Dragon’ op te roepen. Dat is de heersers van Dis, hoofdstad van de onderwereld. Naar verluid is hij een demon die krachtiger is dan de dode primordials. We weten van een orakel dat de Ebon Dragon zich een bruid heeft genomen. Misschien is dat wel waardoor de keizerin nu weg is? Heeft ze een deal heeft gesloten met deze demon, om aan de kennis en energie te komen waarmee ze deze militaire installatie heeft kunnen activeren en de fae heeft kunnen verdrijven? "Wordt dan in ruil mijn bruid" of zo, en heeft hij haar een paar jaar geleden aan deze belofte gehouden? Opeens vraagt Ma Si zich af of we naast die van de keizerin, nog andere voetsporen gezien hebben die naar buiten leiden. Nee, dus. De siderial is hier achtergeleven of op een andere manier weggegaan.

We besluiten dat het belangrijk is om de Realm’s Defense Grid weer actief te maken. Maar omdat er geen enkele informatie te vinden is, denkt Ster dat het een hele uitdaging gaat worden om dit militaire complex weer operationeel te krijgen. Misschien dat de Sleeping Prince, die al die eeuwen hier heeft liggen slapen, de benodigde kennis bezit?

Raine vertrekt naar Porto Libre om Diamondclaw te halen en blijft achter om wat eigen ‘zaken af te handelen’. Tijdens het wachten hebben Ma Si en Ster een slagorde bedacht: Ster verkent via de wanden en plafonds om de lasers op enkelhoogte te ontwijken. Ma Si vliegt, Diamondclaw loopt voorop, Dyjab achteraan en Oe’al in het midden.
Als Diamondclaw arriveert (hij heeft niets gemerkt van de beveiliging op de hogere verdiepingen) gaan we verder de trap af en komen aan een tussenetage.   Ma Si ziet dat dit een heel ingenieuze val is, met vreemde perspectief truuks, laserstralen en vier robots. Ster gaat via de wand om de lasers te ontlopen, maar dan komen vier vliegende robotjes in actie, die had Ma Si niet gezien omdat ze goed verstopt waren. Hij wordt geraakt. Zijn blauwe harnas lijkt de energiewapens tegen te houden, maar dan begint het stermetaal opeens heel heet te worden. Hij rent snel terug naar de veiligheid van de trap en rukt het gloeiende metaal van zich af. Maar zelfs dit korte contact levert hem al ernstige brandwonden op.
Tijd voor krijgsberaad.

Na een lange discussie besluiten we het gewoon nog eens te proberen. Gelukkig weten we nu waar ze zitten: onder de trap. Ster probeert met een mooie salto bovenop zo’n vliegrobotje te springen. Dat lukt niet helemaal, hij wordt aan gort geschoten en het alarmeert de hele buurt. Vier vliegdingen en vier lopende robots met speren worden actief. Oe’ al springt naar Ster en begint hem te genezen.  Chakrams vliegen in het rond. Iedereen schiet met diverse energiewapens, Ma Si schiet net zo efficient met pijl en boog. Diamondclaw spring op een robot en begint hem uit elkaar te trekken. Het is een zwaar gevecht maar iedereen overleeft het.

Dan gaan we verder de trap af. De volgende verdieping is heel anders dan de vorige. We komen aan in een gigantische grot. Deze is zo groot dat het licht van de exalted anima’s maar een fractie van de ruimte kan verlichten. De grond is erg onoverzichtelijk, vreemde rotsformaties belemmeren het gezicht. Her en der lopen leidingen over de grond en tegen het plafond. We volgen er eentje en komen uit bij een groot apparaat. Onderzoek wijst uit dat het een generator moet zijn die essence uit de omgeving omzet in energie. Maar het ding doet het niet meer. Ma Si Tamuz gaat vliegend op verkenning uit. Als ze terugkeert, vertelt ze dat er vier van die enorme generatoren in de ruimte staan opgesteld. Eentje er van lijkt actief te zijn, die geeft blauwig licht. We gaan er naar toe. De machine zoemt zacht. Ster onderzoekt het ding. Hij studeert er een paar uur op om  er achter te komen wat het precies doet. De generatoren zetten de essence van deze machtige node om in electriciteit en magnetische velden, het complex hierboven maakt daar nog wat anders van. Het kanaliseert de energie om daarmee op de een of andere manier de omgeving te onderwerpen aan een technocratisch paradigma. Ster komt zelf uit een mechanische wereld, maar dit is een paradigma dat veel statischer is dan de creatieve knutseldrift en de willy wortelige uitvinders van Autochthonia. Dit is een verstikkend en verstarrend wereldbeeld. Hij herkent het ook als iets heel nuttig om de Wyld mee te verdrijven.

Inmiddels gaan de anderen ook wat doen. Dyjab zit te mediteren. Zijn tattoo wordt actief en het kleine draakje gaat in de ruimte rondvliegen. Hij ziet dat de oneffenheden in de grot de vorm hebben van een gigantische draak. Deze grot is het hol van een draak. Een echte!
En de activiteit bij de generator voelt aan alsof er in de verte iemand aan zijn staart kriebelt. De draak ligt hier te slapen. Hij heeft niets te maken met de apparatuur. Maar degenen die de apparatuur hier hebben gebouwd, hebben dat ongetwijfeld om dezelfde reden gedaan als waarom een lesser elemental dragon precies hier is gaan  slapen. Dit is een van de meest krachtige machtsplekken in de Schepping.

Ma Si kondigt aan dat ze nog een uitgang heeft gevonden in deze grot. Aan de zijkant is een trap omhoog. Ster is blij om dit te horen. Hij was al op zoek naar het commandocentrum. Maar Ma Si is minder enthousiast.
"We hebben geen instructies, moeten we niet aan Gaia vragen wat we moeten doen?" vraagt ze.
Dyjab reageert verbaasd: "We zijn  exalts! We moeten doen wat we zelf goed dunken. De draak wekken, of kijken wat die de machines doen. Of zelfs allebei!"

Na het bezoek aan Dyjab’s moeder gaat het gezelschap weer terug naar Porto Libre. Dyjab geeft bij het afscheid een paar magische houten stokjes van de Dragon Kings, niet alleen als kleine demonstratie van de bijzondere technologie waar ons stadje over beschikt, maar ook en vooral als compensatie voor de waren die Raine had gestolen. Als we weer terug zijn, zien we dat er nog steeds nieuwe immigranten aan de stadspoort staan. De Dragon Kings zijn een Azteeks aandoende pyramide aan het bouwen als pedestal voor de Sterre- poort. Ma Si maakt zich hier wat zorgen over. Dit soort pyramides roept bij haar associaties op aan mensenoffers. De Dragon Kings kunnen haar in dit opzicht niet helemaal geruststellen, in het verre verleden is dat inderdaad wel eens voorgekomen, maar nu doen ze het niet meer. "Ja, ja, … maar dan kan iedereen zien dat we zo’n sterrepoort hebben!"

"Maar ze hebben met 1000 man een compleet paleis door die  poort heen versleept," zegt Ster, "dat houd je echt niet geheim meer. Bovendien hoeft iedereen dan niet meer door onze tempel heen te banjeren."

"Daar zit wat in." geeft Ma Si toe. We gaan Oe’al opzoeken in de kristallen toren van de nieuwe toveracademie. Maar dat is nog niet zo gemakkelijk want de God der Geheimen heeft de voordeur zoekgemaakt. Als we aankloppen, komt Oe’al open doen. Hij heeft het rustig momenteel. De geheime voordeur brengt ons op een idee. Dat is eigenlijk best wel handig! Het is helemaal geen goed idee om Jan en Alleman het heptagram binnen te laten. Dus we besluiten een stenen tweede toren neer te laten zetten voor de eerstejaars. Daar kunnen studenten zich bewijzen en als ze gereed zijn voor verdere studie krijgen ze instructies, of een magische armband of zo, waarmee ze de kristallen toren in mogen. Verder besluit Dyjab om een vloot te laten bouwen. Er zijn grote voorraden erts gevonden en steenkool, dus Ster stelt voor om het bos te sparen en ook schepen van kristal en van ijzer te maken. Hij maakt een begin met de bouw van een hoogoven en er worden boodschappers uitgezonden om mijnwerkers te werven.

Maar we hebben meer nodig voor een echte academie. Dyjab herinnert zich dat het Heptagram van de DragonBlooded in handen is van huis Mnemon. Hij vertelt dat niet iedere student slaagt, misschien kunnen wij werven onder de afvallers. Raine stelt voor om daar in te breken en hun toverboeken te gaan stelen. Dit lijkt Ster een goed idee. Hij ziet zich zichzelf al als ‘GodBlooded’ inschrijven en Raine van binnenuit toegang verschaffen, maar de anderen proberen hem dit idee uit het hoofd te praten.

Inmiddels lokt het volgende avontuur alweer. Dyjab’s tattoo heeft in een droom tot hem gesproken: "Het is tijd om een draak te wekken." We bedenken dat dit helemaal niet overdrachtelijk bedoeld hoeft te zijn, want er ligt een draak op de Kilimanjaro te slapen. Dus vertrekken we door de sterrepoort naar de voet van de Heilige Berg. Het is daar een beetje spookachtig, met zeven ingestorte torens en een grote lege plek waar het sprookjespaleis van de keizerin vroeger stond. Er loopt een pad omhoog de berg op. We gaan op weg. Ster voelt niets, hij is niet afgestemd op de geomantische energie van Creation, maar de anderen hebben al snel door dat deze berg de meest krachtige magische plek is die ze ooit hebben meegemaakt. Hdet is een ruwe, wilde energie. Als onze eigen tempel een 3 scoort op een schaal van 1 tot 5, is dit een 5. Na een lange dag klimmen wordt de nacht doorgebracht op de helling van de Imperial Mountain. De volgende dag klimmen we verder. Hoog op de berg vinden we openingen van grotten. In een ervan lijkt wat te bewegen. Het is een groot reptiel, maar geen Dragon King. Dus we negeren het dier. Een van de andere openingen lijkt bewerkt te zijn. We gaan er naar toe. Deze grot is door mensen(?)handen recht gemaakt en de wanden zijn afgevlakt. We gaan naar binnen. De bodem loopt een beetje omlaag, er is een rooster in de vloer, boven een put gevuld met puin. En dan komen we aan roestige ijzeren veiligheidsdeuren. Het mechaniek is oud en kapot en er ligt puin. Ster roept een oliegolem op om het eeuwenoude mechaniek te smeren. Het bijkomende voordeel is dat zijn anima nu helder blauw licht geeft waarbij iedereen goed kan zien. Als het slot en het mechaniek gesmeerd zijn, gaat Raine aan de gang met de bedrading. Hij weet het  slot open te krijgen en de deur te ontgrendelen. Dan kan Ma Si de loeizware deuren open trekken. Teamwork, ieder apart hadden we het niet gekund. Hier voorbij is een korte tunnel met aan het einde nog zo’n blast-deur.  Het is wat moeilijker, maar het principe is gelijk en ook deze deur krijgen we open.

Achter de tweede deur is een grote gang met enkele zijgangen en deuren. Een oud spoor van twee paar voeten loopt door het stof de duisternis in. Kleine voeten van een vrouw en grotere van een man. Zou hier de keizerin hebben gelopen met haar siderial mentor?

"Klik … wrrrr …"

"Bukken!"roept Ster en hij gooit zich tegen de grond. De anderen reageren meteen.

"Takketakketak"

… een mitrailleur gaat af. Iedereen springt weg en in grote haast voorziet men zich van beschermende magie, zoals Skin of Bronze en Skin of Stone. Dan maken we het ding onklaar. Verderop zijn veel zijdeuren en zijgangen maar de sporen lopen rechtdoor. In een zijkamertje vindt Ma Si Tamuz een handvuurwapen dat het nog doet, het is een Concussive Essence Cannon. Dan komen we in een ronde ruimte met grote liften en trappen naar beneden. Op de verdieping hieronder vinden we het spoor weer, maar het is een stuk onzekerder. De twee hebben van kamer naar kamer gedwaald, ze waren duidelijk ergens naar op zoek. We komen weer automatische machinegeweren tegen, en ook deze kunnen gemakkelijk worden uitgeschakeld. Als we een veelbelovende kamer binnengaan, valt de deur achter ons dicht en begint er sissend gas de kamer binnen te lopen.

Ster pakt snel zijn ademautomaat. Maar daar heeft hij er maar eentje van, en er komt autochthoonse lucht uit. Dus de anderen moeten hun adem inhouden. Zelfs met magische wapens, essence blasts en andere charms kost het ongelooflijk veel  moeite om een gaatje in het gepantserde glas te maken, waar de andere exalts om en om doorheen kunnen ademen. Intussen stopt Ster het gifgas en probeert Raine de dikke stalen deur van buitenaf open te krijgen. Het is echt een gemene valstrik, bedoeld om exalts mee te doden. Terwijl we uit deze dodelijke valstrik proberen te ontkomen, hoort Raine zware metalen voetstappen naderen. Het wordt nu ook voor hem gevaarlijk. Met de gecombineerde inspanningen van verschillende types exalts, lukt het toch om er levend uit te komen. Maar we moeten meteen vechten met de gevechtsrobot die op het gedruis afgekomen is. Het is een mooi ding van brons, slank, met een speer en een kortzwaard. Nu baalt Ster er van dat hij geen "automaton override autorisation" heeft aangevraagd.

Nadat de robot verslagen is, gaan we verder. Terwijl we de voetsporen volgen, ontdekken we een verborgen stalen deur achterin een laboratorium. Raine en Ster weten hem samen open te krijgen en we ontdekken een gigantische hangar. We vinden er veel nutteloze rommel, maar er staan ook drie stenen golems, duidelijk mountain folk makelij. Twee worden wakker als we binnenk
omen, de derde is kapot.
Er zit een grote barst in. De dingen gehoor- zamen onze bevelen. Mooi, ze heten ‘Hand of the Mountain’, en ze zijn heel nuttig. We sturen ze naar het trappenhuis.

We volgen de sporen verder en komen aan in een trappenhuis dat naar de derde etage leidt. Die verdieping is veel groter dan de vorige twee. Er zijn hallen, research laboratoria, etcetera.  Al snel horen we vliegende robots zoemen en de zware tred van lopende bewakingsrobots. Stilletjes, en voor zo ver mogelijk onzichtbaar, sluipen we door  de gangen en hangars. Het laatste eind moeten we rennen, want de patrouilles zijn ons op het spoor gekomen. Een zo’n robot kostte al moeite, een heel peloton kunnen we niet aan. De sessie eindigt bij het trappenhuis naar de vierde verdieping.