Dit is de laatste sessie van mijn deel van de campaign. Hierna neemt de eerste Storyteller het weer over.

Als de bezeten kinderen op woensdagochtend in hun boomhut zitten, realiseren ze zich dat er nog een los eindje was. In de trein naar het scoutingdagje hebben ze Jasher en Mirjam, de joodse tweeling, ontmoet. Die waren gekidnapt door een stel Rotterdamse tovenaars. En die tovenaars moeten dus nog een lesje geleerd worden. En het hele uitstapje naar het Andere Amsterdam was eigenlijk bedoeld om het arsenaal terug te vinden. Na school (het is woensdag, dus ze hebben ’s middags vrij) verzamelen ze in volle uitrusting. De tweeling is er inmiddels ook. Terwijl Kees een Pad zoekt van Leiden naar Rotterdam, vertelt de tweeling dat ze met hulp van een betoverde uitnodiging van het Huys Amsterdam ontsnapt zijn van de vierde etage van het Groothandelsgebouw, waar ze gevangen zaten. En ze beschrijven kort hoe de tovenaars eruit zagen en hoe er demonen werden opgeroepen die bezit namen van de inmiddels dode lichamen van de tweeling. Met andere woorden: ze hebben de herinneringen en de persoonlijkheid van kinderen, maar het zijn 100% gevallen engelen. Ze laten een tattoo zien van een logo met de letters ELDERG.

Bij het gebouw aangekomen, wil men verkennen. In de hal hangt een bellenbord met datzelfde logo. ELDERG is een laboratorium dat zich richt op ‘dimensionele wetenschappen’. De ‘shroud’, de barriere tussen de normale wereld en de geestenwereld, is hier abnormaal sterk. Het kost Kees ontzettend veel moeite om zich te verplaatsen, maar het lukt. Hij vliegt naar de vierde verdieping en verkent. Het gebouw is met allemaal magische zegels beschermd tegen van alles en nog wat, waaronder alle demonen van de rang Fell Knight en hoger. Maar Besertana kan een opening maken. In de spirituele wereld is het kantoor, op een groot aquarium na, helemaal leeg. Er is geen enkel spoor van verval of leven. Liselotte zoekt naar dierenleven en ontdekt dat er helemaal niets leeft in het kantoor van ELDERG. Alleen wordt de hoek van de vierde etage ingenomen door een megagroot aquarium met octopi, sepia’s  en pijlinktvissen. Ze neemt bezit van een grote octopus en ontdekt dat het hoogintelligente dieren zijn. Ze ziet buiten het aquarium een grote metalen ketel in de vorm van een tulp. En ze ontdekt dat de dieren gevoerd worden met menselijke resten! De herinnering aan de smaak van mensenvlees roept enorme woede op in de demon en ze keert terug om dit te vertellen. "Verhip", zeght Suzette, "dat logo is   een gestileerde pijlinktvis en ELDERG staat misschien wel voor Elder Gods. Die gekken vereren inktvissen."

Ze maken zich zorgen over Kees. Die blijft wel lang weg. Mio en Liselotte willen tot de aanval overgaan, maar de anderen hebben behoefte aan een beter plan. Gelukkig komt Kees terug voordat ze iets overhaast doen. Het plan: Mirjam en Jasher doen alsof ze terug zijn en ze brengen een heleboel vriendjes van de scouting mee. De portier trapt er in en laat hen door. Op de vierde etage komen ze in een soort lobby met een norse dame achter een toonbank met glazen wand en een deur met het logo van ELDERG. Mirjam en Jasher mogen doorlopen, maar ze vinden het niet goed dat de andere kinderen meegaan. Na enig geharrewar gaat men tot actie over. Liselotte en haar aanhang stormen door de deur, er wordt alarm geslagen.

Daar zitten twee vrouwen achter bureaus. Er hangen posters van inktvissen aan de muur en het ziet er heel kantoorachtig uit. Maar de twee dames blijken over mystieke krachten te beschikken. De helft van de kinderen staat versuft naar een hypnotisch patroon te kijken, de andere helft valt aan. Al snel komt er een cyborg op het alarm af. Het is een heftig gevecht.Suzette weet de cyborg onder haar commando te krijgen en laat hem zichzelf uitzetten. Als de vrouwelijke magiers verslagen zijn, dringen ze verder het complex binnen. De volgende kamer is er eentje met magische zegels, maar die weten ze vrij simpel te omzeilen. En dan komen ze in een grote zaal waarvan de ene helft is ingericht als laboratorium en de aneder helft als Engels landhuis. Langs alle wanden staan boeken en er is een grote open haard. Recht tegenover de open haard zijn suitedeuren. Kees weet dat daarachter een hal is met de ketel en het aquarium. Ook vinden ze er de deuren van de woonvertrekken van de laatste twee tovenaars, een bojaar en een biowetenschapper. De groep wordt gesplitst en de twee magixc3xabrs worden met veel moeite uitgeschakeld. Gelukkig is niemand terug de Afgrond in getoverd.

Liselotte is gefixeerd op het aquarium, ze gaat de inktvissen doodmaken. Mio en Suzette steken de archieven in brand, Kees en Ab onderzoeken de rest van de verdieping en vinden een cellenblok met daarin een aantal vampieren en een paar weerwolven. De tovenaars blijken op deze wezens te hebben gexc3xabxperimenteerd. De alleen de jongste van de twee weerwolven is nog niet besmet met vampirisme. De anderen zijn een besmette weerwolf, mage-meisje en faery. De ex-faery en ex-weerwolf willen niets liever dan uit hun lijden verlost te worden, het jonge weerwolfje doodt zijn oude mentor en de fae. Kees helpt de andere twee om te ontsnappen. Vanuit de verte klinkt een donderende geraas: Mio breekt het metalen vat bij het aquarium. Tussen de brokstukken vindt hij daarin een vel perkament.

Iets verderop vinden ze een marmeren kubus waar een paar openingen in zijn uitgespaard. Er zit iemand in opgesloten, een stokoude vampier. Ab wil met hem in gesprek gaan, maar het wezen maakt hen uit voor ‘dienaren van Belial’ en wil geen ‘handel drijven’. Als Liselotte en Suzette erbij komen, wordt Liselote heel boos. Hoe kunnen ze ook maar overwegen om met een vampier te onderhandelen. Ze steken het creatuur in brand en dan is de vampier dood.

Inmiddels is Kees alweer een zaal verder. Hij vindt daar een magische oproepcirkel, een katheder met een oproeprituaal en een folterbank. Dit is de plek waar Mirjam en Jasher gemarteld zijn en waar de demonen zijn opgeroepen die nu in hun lichamen wonen. Hij steekt de scroll bij zich. Dan gaat hij verder en hij vindt een tweede cellenblok, met daarin vier doodsbange kinderen. Die worden samen met Jasher en Mirjam afgeleverd bij de spoorwegpolitie.

Liselotte vertrekt met haar aanhang. Ze gaan vampieren jagen. De anderen gaan terug naar Leiden.

Gisteren is in Artis een reiger in de leeuwenkuil beland. Poes vangt vogeltje … de reiger was gelukkig snel dood. Maar die leeuwen zijn rap zeg!

Aughra is mijn karakter bij Avatar – het meest grootschalige LARP evenement van de Benelux. 1600 deelnemers … een rekruut bij de huurlingen van de Iron Fist.

Aughra de draak

Aughra vertelt dat hij een draak is die betoverd is en nueen menselijk lichaam draagt. Hij draagt een halsband, waarvan hij zegt dat diemagisch is. Is het werkelijk zo? Is hij gek? Of is hij misschien een ontsnapteslaaf die met veel fantasie zijn herkomst verbergt? Hoe dan ook, dit is zijnverhaal:

xe2x80x9cIk ben Aughra, zoon van Glaum. Nadat ik door mijn moederuit het nest werd verstoten, heb ik een grot gevonden iets ten Noorden van eenmensendorpje. Ik heb de mensen verteld dat ik een maal in de zes jaar hongerkrijg en dat ik goud nodig heb om op te kunnen slapen. Hoe meer goud, hoe beterik slaap. Een maal in de zes jaar schonken ze mij een reiziger en ieder jaargaven zij mij gouden muntstukken. In ruil hield ik de vallei vrij van monstersen rovers. Maar blijkbaar waren de dorpelingen toch niet zo blij met mij, want achtermijn rug om hebben ze samengezworen.

Op een kwade nacht zijn er mensen mijn grot binnen geslopen.Ze moeten sterke magie gehad hebben, want ik heb het niet gemerkt en ik benniet ontwaakt. Ik werd pas wakker toen ik iets kouds om mijn hals voelde. Ikprobeerde de indringers aan te vallen, maar mijn lichaam begon tetransformeren, mijn magie werkte niet meer, mijn vurige adem doofde. En voordatik het wist, was ik een mens, met een weke huid, nutteloze nageltjes en bottetanden. Ik heb een van de inbrekers gebeten, maar hij had een ijzeren hemd aanen ik brak een tand. Iemand gaf mij een klap op mijn hoofd. Ik hoorde mijnschedel kraken. Terwijl het zwart werd om mij heen, hoorde ik ze lachen en iemandfluisterde in mijn oor: xe2x80x9cOogst nou wat je gezaaid hebt, monster.xe2x80x9d Maar ik hebhet overleefd en toen ik bijkwam lag ik naakt, koud en hongerig in mijn grot enal mijn goud was gestolen. Sindsdien probeer ik in deze mensenwereld in levente blijven. Dat is niet gemakkelijk als je de gewoontes niet kent.

Wraak nemen hoef ik niet zo nodig, maar ik wil wel mijnlichaam terug. Mijn belangrijkste vraag is: hoe kan ik die halsband van mijnnek halen? Daar heb ik een tovenaar voor nodig. En die zijn duur. Heel duur xe2x80xa6dus heb ik geld nodig. Maar waar kan ik geld mee verdienen? Is er iets wat ikkan, waar men geld voor over heeft? Eigenlijk maar heel weinig. Ik kan mensendood maken. Maar om daar rijk mee te worden moet je ridder worden of huurling. Ikhoorde het verhaal dat er een paar jaar geleden een draak verslagen is, maardat ging niet over mij. Ik ben na gaan vragen en kwam er achter dat de ridders diehem hebben gedood, nu voor de Iron Fist werken. Als zij een draak aankunnen,moeten de Iron Fist wel de allerbeste krijgers ter wereld zijn. En ik hoordedat ze rekruteren in de gevangenis. Dus ik heb me door de drost laten oppakkenen ik werd veroordeeld voor landloperij, struikroven en het beledigen van eenmagistraat. Het was een gok. Maar ik heb goed gegokt. Toen de Wolf kwam heeftze mij gekocht. Helaas heeft mijn cipier zich ook bij de huurlingen aangemeld.En die lijkt er van overtuigd te zijn dat ik mijn halsband om moet houden.xe2x80x9d

(Ik ben het achterste mannetje, met vikinghelm, malixc3xabn en bruine laarzen.)

De kinderen rijden samen met Koning Ludwig en zijn ridders en de zes Leeuwen van het Huys Amsterdam naar de muren van het Andere Amsterdam. Hier worden de rollen verdeeld. Het plan wordt nog eens doorgenomen. Mio blijft in engelengedaante bij de koning en zijn ridders. Suzette en Ab gaan de stad in om contact op te nemen met het verzet. Liselotte gaat naar de wereld van levend vuur om de mensen daar te mobiliseren. Kees vertrekt naar de schimmenwereld om de geest van Gijsbrecht te waarschuwen. Het signaal voor de aanval zal worden gegeven door Suzette en dan zullen Mio en Liselotte van verschillende kanten de stad aanvallen, terwijl de anderen van binnenuit werken.

Ab neemt nog even intiem afscheid van Irix, een van de Leeuwen en dan gaat hij, vermomd als meisje, met Suzette de stad in. Twee meisjes wekken geen argwaan en ze komen zonder problemen door de poort. Als ze bij het hofje aankomen worden ze snel mee naar binnen gevoerd door de oude vrouw. De raadskamer zit vol men mannen in zwarte pakken, oudere dames en straatkinderen. Dit is het verzet: de priesters van de oude goden, de matrones van de buurten en de straatschoffies die niemand opmerkt. Snel worden de plannen gemaakt voor de opstand. De dames gaan de buurten organiseren, de straatkinderen zorgen voor de verbindingen en de priesters gaan hun goden (de demonen van Amsterdam) oproepen. Ab en Suzette gaan naar de Dam en wachten op bericht. Ab onderzoekt de Nieuwe Kerk nog eens, maar die is hermetisch afgesloten en zwaar beveiligd. De priesters roepen op verschillende plekken in de stad demonen op. Als De Vliegende Vis, De Wind In De Zeilen en Het Zwaard Van Orion verschijnen, rennen de boodschappertjes naar de Dam. Dan geeft Suzette het signaal.

Mio en koning Ludwig razen met tientallen ridders te paard naar de stadspoort. De strijd is heftig, maar de poort wordt ingenomen en Mio geneest de ridders voordat ze de stad ingaan. De Leeuwen verspreiden zich door de stad en gaan milities lastig vallen.

Liselotte is in kattengedaante. Ze valt vanuit de wereld van Levend Vuur en Levend Metaal de haven aan. De in bont geklede krijgers uit de laaglanden nemen een bruggenhoofd in op de Oude Schans om de stadsmilitie tegen te houden. De geharnaste bewoners van de bergstad vallen de schepen aan in de haven. De Admiraal van Amsterdam blijkt het weer te kunnen beinvloeden en het gaat stormen. De meeste schepen trekken hun loopplanken in. Deze strijd, daar willen ze buiten blijven.
Uiteindelijk komt het tot een confrontatie tussen de Admiraal en Liselotte. Alle andere gevechten in de haven vallen stil. Als de Admiraal verslagen op de grond ligt, blijkt dat het merendeel van de bemanning van de schepen van de stad toch nog loyaal is aande oude goden. Ze geven zich over aan Liselotte en noemen haar De Scheepskat. Voortaan zullen Amsterdamse schepen bij voorkeur een zwarte kat aan boort hebben. Liselotte schept een nieuwe commandostructuur en onderhandelt dat de laatste overlevende van Vuur en Metaal in het Andere Amsterdam mogen blijven wonen.

Kees gaat met een kalashnikov naar de schaduwwereld. Bij het monument op de dam opent Besertana de geheime doorgang naar ons eige n Amsterdam en daar gaat Kees op zoek naar Gijsbrecht. Het oude spook komt meteen mee. Samen gaan ze naar de Nieuwe Kerk. Deze blijkt vol met geesten te zitten. Althans de buitenkant  ervan. Kees spreekt een jongen van 15 aan, die in tweexc3xabn is gehakt. Hij heet Simon. Tussen het geweeklaag in, weet die te vertellen dat dit de geesten zijn van de mensen die binnenin zijn geofferd. Ze zijn  met soulsteel aan de kerk gebonden. Gijsbrecht en Kees weten de ketenen van de spoken te ontwarren en ze ontdekken dat die allemaal vastzitten aan de grendel van de voordeur.Als ze die losmaken, wordt de betovering verbroken. De helft van de spoken verwaait, maar de andere helft  sluit zich aan bij Gijsbrecht. Kees ontdekt dat de grendel een heel oud zielstalen zeisblad is. Die steekt hij natuurlijk bij zich. Nu de spirituele bescherming van de kerk af is, gaan ze naar de Dam. Ze zien een boogschutter op het balkon die pijlen naar Ab en Suzette schiet. Het spookleger gaat het paleis in en schakelt de militie uit voordat ze naar buiten kunnen komen. Kees valt de hogepriesteres aan en verslaat haar na een kort gevecht.

Suzette gaat op het plein voor het stadhuis de confrontatie aan met de burgemeester. Ze neemt haar demonische gestakte aan en roept een uitdaging. Ab houdt zich afzijdig en doet alsof hij zomaar een straatkind is. Eerst verschijnt er een boogschutter op het balkon. Dan komt de burgemeester naar buiten. Terwijl Suzette vecht met de burgemeester, maakt Ab van de gelegenheid gebruik om naderbij te sluipen. De burgemeester is een geduchte tegenstander, want de kroon die zij draagt beschermt haar tegen de magie van Suzette. Maar nadat Ab de kroon van haar hoofd af mept, is een brandende demones uiteindelijk toch sterker en Suzette weet haar uiteindelijk te verslaan. Ab wordt nog door een pijl geraakt die vanaf het balkon wordt geschoten, maar al snel is de stad bevrijd van de priesteressen en de milities van Tara. De engelen komen weer bij elkaar om de demones aan te pakken.

Ab gaat naar de Nieuwe Kerk en sluipt via de zijkant naar binnen. Het ligt hier helemaal vol met kadavers die meteen animeren tot zombies. Hij neemt de vorm aan van een poel bijtend zuur en stroomt onopgemerkt naar het centrum van de kerk, waar het beeld van Tara staat in het midden van een ingewikkeld zegel op de grond. De anderen gaan via de hoofdingang. Ze worden opgewacht door drie Baali vampieren. En tegen de tijd dat ze de zombies en vampieren hebben verslagen, is het beeld van Tara tot leven gekomen en de zegels zijn geactiveerd. Daardoor wordt de binnenkant van de kerk omgetoverd in een enorme maag. Maar zonder dat Tara dat door had, heeft Ab’s zuur ze aangetast, waardoor ze niet meer perfect werken. Zelfs de onderkant van het standbeeld is verzwakt. Suzette heeft op het lichaam van de burgemeester een set handboeien gevonden, waarmee magische krachten kunnen worden onderdrukt. In een worsteling weten ze het beeld te ketenen en langzaam wordt de wereld weer normaal.

Groot feest in de stad. De troon van Lux Eterna wordt op een brandstapel voor het monument neergezet. Het vuur wordt aangestoken en temidden van blauwe vlammen verschijnt de baron van Amsterdam. De bevolking juicht en valt op de knieen. Hun godin is er weer.  Lux begint met haar hofhouding weer te installeren. Vervolgens wordt het beeld van Tara voor haar gebracht om berecht te worden. De aanklachten wordt voorgelezen door de priesters van de stad. Lux knikt. Ze zoekt in een oud boek de angelieke naam van Tara op. Dan zegt ze: "Iparkas, ik verban je". Mio krijgt de opdracht om met zijn zwaard het beeld te klieven, waardoor de geest van Tara vrij komt. Er opent zich een gat in de tijd-ruimte. Alle aanwezige engelen voelen de aantrekkingskracht van de Afgrond en Tara wordt er krijsend door opgeslorpt. Even voelt het voor iedereen alsof hij binnenstebuiten wordt gekeerd. De tijdstroom van een hele wereld herstelt zic
h. En dan sluit de kloof zich weer. Nu is het tijd voor vrolijkere dingen. Lux benoemt het oude vrouwtje als nieuwe burgemeester.  De geest van Gijsbrecht en koning Ludwig worden gehuldigd. En dan worden de Leidse kinderen naar voren geroepen.  Lux bedankt hen voor de excellente uitvoering van een bijzonder moeilijke opdracht. Dan moeten ze knielen. Ze worden geslagen tot Fell Knight in the Order of the Lightbringer. En ieder krijgt een magisch geschenk. Suzette krijgt een spiegel, waarmee ze dingen die ver weg zijn kan zien en aanraken. Liselotte krijgt een kompas dat wijst naar de dichtstbijzijnde Baali vampier. Ab ontvangt een magische identiteitskaart. Voor Mio is er een zwarte band die extra vaardigheid geeft in het gevecht. En Kees krijgt een onbreekbare steel voor de zielstalen zeis. Het gejuich van de bevolking levert iedereen een extra punt Faith op.

En dan is het tijd om terug te gaan naar Leiden. In totaal is er in de gewone wereld maar acht uur verstreken

Van heel lang geleden. Toppop 1981. Hier is The Mo met Fred Astaire.

Vanuit het andere Amsterdam gaan de demonenkinderen een portaal maken naar het scoutingkamp in het Amsterdamse Bos. Zo hopen ze de barones en haar hofhouding hierheen te kunnen halen. Maar het Andere Amsterdam is niet groter dan de Singels. Dus het is een heel eind lopen naar de plek waar ze over kunnen steken.

Ze lopen door een oud- Hol- lands land- schap. Vervallen boerderijtjes in een wild landschap, zo tekende Rembrandt zijn omgeving en zo ziet het er hier nog steeds uit. Na een uur lopen komen ze aan een zijpaadje. Twee palen zijn aan weerszijden in de grond gedreven en daar zijn planken tegenaangespijkerd met waarschuwingen: "Gevaar" en "Niet betreden". Kees voelt dat er iets vreemds met het pad aan de hand is. Het is magie, maar geen demonische of engel magie. Nieuwsgierig gaan ze het pad op.

Het is een bochtig zandpad tussen de duinen. Voorbij de eerste bocht staat een manshoge spiegel naast het pad. Wie er in kijkt, ziet zichzelf in tormented vorm. En de kinderen uit de wereld van vuur en metaal zien de ziekste fantasie en de ergste nachtmerries die ze zich voor kunnen stellen. Een jongetje wordt zo bang dat hij van het pad af rent. Suzete holt achter hem aan en houdt hem tegen. Maar ze kunnen de weg terug niet meer vinden, hoewel ze helemaal nog niet ver zouden moeten zijn. Van de andere kant probeert Kees ze te vinden. Hij voelt dat het geen gewone duinen zijn, het is een plek tussen de werelden en als je verdwaalt ben je verloren. Mio maakt van zijn levende metaal een lange staalkabel en die wordt op het pad vastgehouden. Liselotte en Kees vinden de sporen. Als ze opletten zien ze de wereld met iedere stap veranderen. Met veel kronkels komen ze bij de twee verdwaalden aan en via de staalkabel komen ze daarna weer terug op het pad.

Verderop treffen ze een boerderijtje. Ze gaan naar binnen en opeens klapt de deur dicht. Het is helemaal geen boerderijtje, maar een enorm monster. Ze staan nu in zijn bek. Het plafond komt omlaag. Met messen en zwaarden proberen ze zich er uit te vechten. Dat lukt maar op het nippertje. Alweer een valstrik!

En dan komen ze aan het einde van het pad. Hier is het weer een echte wereld. Ze kijken uit op een sprookjeskasteel. De poort is gesloten, maar dat is geen probleem voor Kees. Die stapt via de geestenwereld naar binnen om de deur van binnenuit te openen. Als hij weer materialiseert, voelt hij zich plotseling heel erg slaperig worden. Zijn lichaam wil gaan slapen, maar de demon verzet zich en hij kan de deur openen. Hij waarschuwt de anderen. Ab versterkt hun lichamen, zodat ze niet gaan slapen.  Binnen liggen overal mensen op de grond en op de trap en hangend over plantenbakken. Een groep muzikanten is op hun instrumenten in slaap gevallen.

Op de eerste etage vinden ze een casino. Aan een tafeltje zitten mensen te kaarten. Ze verwisselen stiekem de kaarten. Mio pakt een fles schnapps en schenkt zich een stevige borrel in. In de zaal hiernaast is een rariteitenkabinet. Suzette steekt een kristallen bol bij zich met magische symbolen er op. Aan het einde van de zaal is een deur waarnaast twee soldaten met hellebaarden liggen te slapen. Liselotte neemt een hellebaard mee. Achter deze deur is de troonzaal. Hier ligt een koning te slapen. Liselotte kent haar sprookjes. Ze kruipt bij hem op schoot en geeft de koning een kus. Ja hoor, daar wordt die wakker van.

De koning is helemaal niet verbaasd dat er een meisje met een helebaard bij hem op schoot zit. Ook schrikt hij niet van de hoorns en vlammen van Suzette of van de engelvleugels van Mio. Koning Ludwig is namelijk een beetje getikt. Maar wel erg aardig. Verbaasd loopt hij met ze door het paleis. De klokken staan allemaal stil op middernacht, maar het is gewoon overdag. Ze gaan naar de hoogste toren. Maar daar is gewoon een rommelig vlierinkje. De  koning vertelt dat hij jarig was, zijn dertigste verjaardag. Hij had net zijn dochtertje van 10 voor de vierde keer naar bed gestuurd en het feest was in volle gang.  Ze besluiten naar de kamer van de prinses te gaan.

Daar is het aardeduister. Zelfs het licht van Suzettes vlammen komt maar een meter de kamer in. Ze zien een immens spinnenweb. Ze besluiten de draden door te hakken. En daardoor komt het kasteel langzaam tot leven. Ze horen vanuit de verte feestmuziek, verbaasde kreten en gelach. Als ze bij het bed zijn, ligt daar een stokoude vrouw. Het is de prinses. Als ze haar vader ziet, vraagt ze hem om vergiffenis en dan blaast ze de laatste adem uit.

Als engel des doods, kan Kees met de doden spreken. Hij vraagt daarom aan de geest van de overledene wat er is gebeurd. Wel, Toen ze naar bed gestuurd werd, heeft ze haar vader vervloekt. Dat hoorde de stenen heks en die heeft haar vloek doen uitkomen. Honderd jaar heeft het hele land geslapen en zij heeft van al die mensen de dromen gedroomd. Als enige is zij ouder geworden. Uit het verhaal blijkt dat de stenen heks niemand minder is dan Tara. Blijkbaar had het prinsesje haar ziel verkocht. De koning begrijpt dat zijn bezoekers ook een appeltje te schillen hebben met Tara, en stelt zijn leger ter beschikking. Ze spreken af aan het begin van het zandpad bij het Andere Amsterdam. De feestende hovelingen schrikken wel van de demonen en engelen die de koning omringen. Maar daar trekt deze zich niets van aan.

Dan gaat het gezelschap naar het Amsterdamse Bos. Ze weten het precies uit te kienen, Besertana snijdt een poort die precies uitkomt bij het grote vuur van de scoutingvereniging. Omdat er een groot verschil is tussen het verloop van de tijd in de twee werelden, hebben ze haast. Lux Eterna reageert even verbaasd, want vroeger liepen de twee Amsterdams synchroon. Blijkbaar heeft Tara macht over het verstrijken van de tijd. Dinges en de andere bewakers van het Huis Amsterdam worden gemobiliseerd. Er worden vuurwapens uitgereikt. Liselotte krijgt bijvoorbeeld een Kalashnikov die even groot is als zijzelf. Een klein meisje in een gescheurd jurkje met een hellebaard en een geweer op haar rug. Dat is wel een imposant gezicht. Kali en de joodse tweeling gaan ook mee. En dan stapt men terug door de poort.

Ludwig staat al aan het hoofd van zijn leger te wachten. Zijn soldaten zijn er van overtuigd dat hier gevochten wordt tegen de stenen heks die hun land heeft betoverd. En ze hebben verhalen gehoord over de ‘engelen’ die de koning hebben gewekt. Maar het zien van de strijdvaardige gedaantes van de Amsterdamse scouting is toch nog wat anders. Als Ludwig ze hartelijk begroet, worden ze (met enige argwaan) toch geaccepteerd. Een vreemd contrast: de ridders in hun mooie wapenrustingen en de kind-soldaten van Amsterdam.

Alweer tien dagen niet meer geblogd. 🙂

En dan is het nu weer tijd voor Hoofdstuk 17.

Mio maakt een rugzakje van het levend metaal en daarin worden alle dingen gedaan die de kinderen niet willen leten verbranden. Dan nemen ze afscheid van Utnapishtim gaan de kinderen de poort door. De andere kant is als het inferno. Ze komen aan, hoog in de brandende bergen. Een klassiek beeld van de hel. Het is daar zeker 2000 graden. Vanaf de poort loopt een paadje naar beneden. Het pad loop langs een beekje van vloeibaar zilver. Zonder de bescherming die ze van de onsterfelijke hebben gekregen, zouden Ab en Mio binnen seconden verkoold zijn. Suzette is imuun en Kees is in het geestenrijk. Die hebben er geen last van. De atmosfeer is giftig. Dat is wel een probleem, maar met hun demonische krachten is daar wel wat aan te doen. 

Ze lopen naar beneden. Het wordt geleidelijk minder heet. Na een paar uur gaat het lood regenen. Aan de oever van een meer van vloeibaar metaal, groeien gouden bloemetjes en wilgen van levend zilver. Het is hier prachtig en Ab plukt een paar bloemetjes. Plotseling vinden ze een metalen pak in het gras, een soort harnas voor een kind van 12. Als ze het vizier openen, komt er een vlaag koude lucht uit. In het harnas zitten botten. Als ze het verder onderzoeken, ontdekken ze ingewikkelde runen die er voor zorgen dat de binnenkant van het pak lekker koel blijft. Degeen die het aan had, is gestorven aan een pijl door het vizier. Ze  halen Kees over om het aan te trekken. Zo kunnen ze beter communiceren.

Nog lager is de ‘roestgrens’. Hier zijn de bomen van ijzer en er ligt een laag roestende bladeren op de grond, als een soort metalen humus. Het is nog steeds onmenselijk heet. In de humus liggen honderden ijzeren harnassen weg te roesten. Ze hebban allemaal kindermaten. De meeste zijn kapot, dragen sporen van gevechten met gaten van klauwen en zwaarden. Maar er zijn er nog een aantal intact. Hoewel veel minder mooi dan het exemplaar dat Kees draagt, hebben ze wel hetzelfde effect tegen de hitte. Omdat ze niet weten hoe lang de toverdrank nog actief blijft, zoeken Mio en Liselotte er ieder eentje in hun eigen maat en trekken die aan. Ze zitten opvallend comfortabel, dat is duidelijk een magisch effect.

Kees vindt hier spoken. Maar die hebben niet veel te vertellen. Ze zijn omgekomen in oorlogen met de vuurgeesten en ze komen uit de stad Diopos, die even verderop ligt. Het ligt voor de hand om naar de stad te gaan. Onderweg worden ze staande gehouden door een compagnie van geharnaste kinderen. Die vinden het vreemd om onbekenden tegen te komen en ze worden meegevoerd naar de stad. Hoe lager men komt, hoe koeler het wordt en als het nog ‘maar’ een graad of 50 is, gaan de vizieren omhoog. Er is hier een rivier van kokend water, die door een lage opening in de ijzeren muren van de stad stroomt. Met ijzeren bootjes  varen ze naar binnen. In de stad is het heet, maar de lucht kan zonder gevaar worden geademd. Ze varen tussen verwaarloosde boomgaarden en graanvelden, in de verte staat een volwassene op een ladder appels te plukken. En dan komen ze aan een tweede ijzeren muur, ook helemaal bedekt met runen.

De stad is vervallen en vrijwel uitgestorven. Bij een groot pyramide-achtig gebouw staat een meisje in net zo’n harnas als dat van kees. Ze bekijkt het gezelschap en roept omhoog: "Diopos! We hebben gasten!"

De godheid ziet er uit als een kereltje van een jaar of tien. Maar hij blijkt knettergek te zijn en totaal paranoide. Er is geen zinnig gesprek met hem te voeren en uiteindelijk is een gevecht onvermijdelijk. De mensen houden zich afzijdig. Zijn ze bang om zich in een gevecht tussen goden te mengen, of hopen ze dat hun god eindelijk ten val komt?

Diopos blijkt een formidabele tegenstander. Als hij uiteindelijk verslagen is, wil de ontlichaamde geest van de demon bezit nemen van het meisje in het harnas. Liselotte probeert hem op te slorpen, zodat ze voorgoed van hem af zijn. Maar hij is te sterk. De anderen proberen het ook, terwijl het meisje zich met uiterste wilskracht tegen de invasie van haar godheid probeert te verzetten. uiteindelijk lukt het Mio om Diopos uiteindelijk definitief te vernietigen. Hij absorbeert de demon, hij versmelt er mee en wordt een met al diens kennis. Om zichzelf te blijven, moet hij een heleboel Diopos afstoten, maar een klein beetje van diens kennis en vaardigheid kan hij absorberen. Hij besluit om de kennis van deze wereld en van de lokaties van de portalen naar andere werelden te behouden. En hij komt er achter dat hij veel leniger is dan voorheen. Hyperactief, alsof hij vijf koppen koffie opheeft, rent hij de pyramide in waar de poort naar Amsterdam ligt en hij schakelt onderweg alle vallen uit, zolang hij nog weet waar ze zijn. Zijn  vrienden maken zich zorgen, maar als hij klaar is en terug komt, is hij zichzelf weer – grotendeels. Maar hij is wel in de war. Is er nu een scheppende macht uit het universum verdwenen? Of zijn er twee samengevloeid?

Inmiddels is een afvaardiging gegaan naar de mensen die in de dorpen aan de bevroren zee wonen. Als Mio klaar is, komen die mensen net terug. Van de meer dan honderdduizend mensen op deze wereld, zijn er nog maar minder dan 500 in leven. Diopos heeft in de laatste jaren van zijn bewind alles kapot gemaakt wat hij wilde opbouwen. Iedereen  wil hier weg. De kinderen weten niet wat hen te wachten staat in het andere Amsterdam, maar toch besluiten ze om alle mensen mee te nemen.

Als ze in de catacomben van de pyramide zijn, na vele valstrikken, die Mio zorgvuldig ontwijkt, vinden ze de zaal waar de oude jaguar- en adelaarsuitrustingen liggen. Daar worden er een paar van meegenomen, want je weet maar nooit. En er ligt een monstrans, een ding waarin een demon zonder lichaam tijdelijk aan de aantrekkingskracht van de abyss kan ontvluchten. Die moet natuurlijk mee! Hier is ook de zaal met sarcofagen van oude lichamen van Diopos. Vier ieder jongetje heeft hij een prachtige  sarcofaag gemaakt van edele metalen. Dan komen ze aan het portaal. Met Besertana is het een fluitje van een cent.

Direct vanuit het midden van de pyramide, opent het mes eenportaal naar het dak van een groot handelshuis aan de haven van hetandere Amsterdam. De kinderen kijken uit over een vloot achttiende eeuwse zeilschepen. Nee, dit is niet ons eigen A’dam tijdens de Sail. Het is een soort Douwe Dabbert land. Als ze naar het straatniveauafdalen, komen ze er achter dat het er wel een heel zwarte variant vanis, want beneden is net een slavenmarkt gaande.  Ze laten de bewoners van de wereld van levend vuur en levend metaalachter en gaan op verkenning uit. Er zijn op straat bijna geen mannente zien. In de Nieuwe Kerk worden mensenoffers gebracht. En overallopen patrouilles van in leder gestoken dames met karwatsen a
an dezijde. Nee. Het is hier niet knus. "Waarom dragen jouw jongens geenhalsband?" vraagt een amazone aan Suzette. Ze improviseert een vaagverhaal over bureaucratie en leveranciers. Dit wordt gelukkig geslikt.Maar het is toch een goed idee om ons een beetje te vermommen. Erworden dus meisjeskleren van een waslijn afgehaald voor Mio en Ab. Delaatste verandert zich ook fysiek in een meisje. Als er door eenraampje van de Nieuwe kerk naar binnen gekeken wordt, zien ze het eeldvan Tara, omgeven door stapels lijken. Er zijn tientallen, ja honderdenmensen aan haar geofferd.

Aan de andere kant van deze Dam staat een onsmakelijk monument in devorm van een halve phallus. Er wordt daar een jongetje van twaalfgecastreerd. Geen plezierig gezicht. De demonen verstoppen zich achterhet monument en buiten het zicht van de mensen, maakt Besertana eendoorgang naar hun eigen Amsterdam. En ze komen uit achter het bekendemunument op de Dam. Het spook van Gijsbrecht van Aemstel is blij dat zezo snel resultaat hebben. Er blijken maar drie uren verstreken te zijnsinds hij in het Amsterdamse Bos afscheid van hen nam. Dan gaan zeterug naar het andere Amsterdam. Suzette wordt aangesproken door eenbejaarde dame, die bij het casrtreren zat te breien. Ze heeft het gezelschap herkend als ‘goden’ en zij herinnert zich nog de oude goden. Gelukkig, er is een ondergrondse beweging die de oude goden terug wil. Ze noemt zelfs de namen van de belangrijkste goden: de Blauwe Vlam, de Vliegende Vis, de Wind in de Zeilen, de Koperslager, de Rode Ridder en het Zwaard van Orion.

Tijd om plannen te maken. Liselotte stelt een gecoordineerde actievoor. Zij zal met de mensen vanuit de vuurwereld aanvallen. Met 4 vande kinderen uit die wereld sluit ze een pact, en leert ze bepaaldekrachten waarmee ze chaos kunnen creeren. Suzette zal de ondergrondseaansturen en de rest gaat de demonen uit Amsterdam halen. Om te zorgendat Liselotte weet wanneer de aanval begint, begaat ze een daad vanultiem vertrouwen: ze geeft Suzette een deeltje van haar Ware Naam. Alsdie wordt uitgesproken, hoort ze het zelfs al is ze op een anderewereld.

Even wat achtergond informatie over de wereld van Leven Vuur en Levend Metaal.

Toen de Spanjaarden kwamen, was het grote Inca rijk ten dodeopgeschreven. Diopos, de smid van de lokale goden, zag dit aankomen en hijmaakte een plan om de kinderen van zijn volk te redden. Honderden jaren eerderhad hij een deal gesloten met de onsterfelijke Utnapishtim die hem toegang gaftot de wereld van Levend Vuur en Levend Metaal. Deze wereld is anders dan demeeste werelden. Hoe hoger je komt, hoe dichter je bij de zon bent, en hoeheter het er is. De hoogste bergtoppen zijn van wolfram en diamant. De wolkenzijn van metaaldamp. In de bergen regent het zilver en op de hellingen groeienbloemen van levend metaal. Als dank gaf de smid hem het prototype van eenkostuum dat de drager koel houdt en de lucht filtert, in de vorm van een goudenuitrusting voor een Azteekse adelaarsridder.

Jaren werkte hij daar in het geheim op een plek waar hetvoor mensen net uit te houden is. Het water is er heet, maar vloeibaar, en delucht kan ingeademd worden zonder vergiftigd te worden. Hij maakte een zevenhoekigestad, groot genoeg voor 100.000 man en omgeven door landerijen met grond van deAarde, waar voor 100.000 mensen voedsel zou kunnen worden verbouwd. Om de grondstaan ijzeren muren met beschermende runen en de enige toegang is over derivier. En hij maakte beschermende kostuums, gelijk aan die hij aan Utnapishtimhad gegeven: 5000 adelaars en 5000 jaguars in maten voor kinderen van 5 tot 15.In het midden van de stad richtte hij een piramide op, met daarin een doorgangnaar de Aarde. Helaas kwam die doorgang uit in Amsterdam en niet in Mexico.Vanuit de zonnetempel in Mexico maakte hij toen een doorgang naar de wereld vanLevend Vuur en Levend Metaal. Deze kwam uit op een klein eilandje vlak uit dekust van de bevroren zee. Dat was goed genoeg.

Toen de Spanjaarden kwamen, verzamelde Diopos 10.000kinderen en 1.000 volwassenen om voor de kinderen te zorgen. Hij leidde hendoor het portaal en door de vreselijke koude van de laaggelegen gebieden vanhun nieuwe wereld, naar de glorieuze stad die hij voor hen had opgericht. Devolwassenen kregen de opdracht de velden te bewerken en vruchtbaar te zijn. 5000kinderen werden adelaar en 5000 werden jaguar en ze werden opgeleid om de stadte beschermen tegen de vuurgeesten en de ijzeren reuzen. Als ze volwassenwerden moesten ze het land gaan verbouwen en nieuwe kinderen namen hun takenover.

De god had een zwakheid, net als alle demonen moest hij in hetlichaam van een kind leven. Dus iedere tien jaar, als zijn lichaam 15 werd,offerde het volk een jongetje van 5. Hij wurgde het kindje met zijn eigenhanden en als het de laatste adem uitblies ging hij over. De oudere jongenstierf en het kleintje was de nieuwe god. De mensen waren aan dit ritueelgewend, mensenoffers waren de normaalste zaak van de wereld voor Azteken. MaarDiopos vond het vreselijk dat er iedere tien jaar een kind voor hem moeststerven. Hij raakte geobsedeerd door het idee van de eeuwige jeugd en begon teexperimenteren. Na vele mislukte pogingen had hij een proces ontworpen dat allelichaamsprocessen kon stopzetten. Hij maakte twee ingewikkelde kostuums vanedele metalen die als een harnas het lichaam van een kind helemaal omhulden. Zegaven de bescherming tegen hitte die de adelaars en de jaguars hadden, endaarbij bevatten ze de runen van zijn nieuwe proces. Deze harnassen gaf hij aantwee van zijn dapperste krijgers, een jongen en een meisje en hij stelde henaan om de kuddes zilveren geiten te hoeden in de hete bergen. De kostuums haddenwel nadeel. Zodra je er ook maar een deel van uittrok, sloeg in xc3xa9xc3xa9n keer alletussenliggende tijd toe. Dus nooit meer een tedere aanraking op straffe van eenuiterst pijnlijke veroudering. Maar de twee waren wel bereid om dit offer tebrengen voor hun god. Toen bleek dat de kinderen na honderd jaar nog steedsleefden en nog steeds niet ouder waren, maakte hij er xc3xa9xc3xa9n voor zichzelf.

De stad was inmiddels groot geworden en de god kreeg eennieuw plan: hij wilde zijn hele volk het eeuwige leven geven. Het ontwerp vanhet pak werd steeds verder vereenvoudigd, tot hij het in massaproductie konnemen. Op een groot feest werden de prachtige adelaarskostuums enjaguarkostuums ingenomen door de priesters en opgeslagen in de piramide. Allekinderen van vijf jaar en ouder kregen een ijzeren harnas aangemeten. Hijvaardigde een wet uit dat van nu af aan alleen de eerstgeborenen mochtenopgroeien, alle andere kinderen zouden voortaan op hun 12^everjaardag onsterfelijk worden. En volwassenen zouden voor de kinderen tot 12moeten zorgen.

Als snel werd veel mensen duidelijk dat hun god gek gewordenwas. Pubers werden verliefd en trokken hun harnassen weer uit. Velen ontsnaptennaar de bevroren kust, maar het leven daar was hard en de mensen werden nietoud. Anderen kwamen om in de voortdurende oorlogen. De achterblijvers verlorenhun geloof. En naarmate de volwassenen ouder werden, werden er steeds minderkinderen geboren. De stam stierf in rap tempo uit. Van de honderdduizendinwoners waren er uiteindelijk nog maar 140 over.

Lees eerst Gijsbrecht van Aemstel, hieronder.

Na een forse zwemtocht komen de kinderen aan op het strand. Inmiddels is de nacht gevallen. Vreemde stenen pilaren staan her en der verspreid in het water, op het strand en in het bos. Er leidt een pad omhoog, de bergen in. Suzette  wordt door een slang gebeten, maar ab kan het gif neutraliseren en de wond wordt genezen. Ze gaan allemaal in engelengedaante. Het pad op. Onderweg hebben ze het gevoel bekeken te worden. Kees gaat naar de schimmenwereld. Dan worden ze aangevallen door een paar heel smerige vampieren. Ze verslaan de enge creaturen, en die vallen uiteen in ongedierte. De ene verandert in maden, de andere in ratten, weer een andere in motten … heel eng. Niemand kan zich herinneren hoe er vampieren op de wereld zijn gekomen. Die maakten geen deel uit van het plan.
Ze lopen door en komen aan een lange trap. Liselotte roept een paar grote adelaars op om te verkennen en om ze te begeleiden. Dan komen ze aan bij een tempeltje. Twee mensen  verwelkomen hen. Het zijn de onsterfelijke Utnapishtim, die in de bijbel Noach wordt genoemd, en zijn vrouw. Ze zijn blij dat de kinderen vampieren hebben verslagen. Daar hebben ze veel last van. Dit type ondoden wordt aangestuurd door een Earthbound demon, Ba’al. Suzette neemt de onderhandelingen op zich. De onsterfelijke is bereid hen naar de wereld van Levend Vuur en Levend Metaal te leiden, maar hij voorspelt dat alleen Kees en Suzette daar kunnen overleven. In ruil voor een belofte wil hij ze dingen geven om daar in leven te blijven. Ze hebben in de loop van de vele duizenden jaren een grote schat vergaard en daar zitten onder meer dingen bij om je tegen hitte te beschermen. Hij heeft twee drankjes en een pak dat speciaal gemaakt is om in die wereld te overleven.
"Wat moeten we dan doen?" "Mijn prijs is de belofte dat jullie je uiterste best zullen doen om Ba’al te vernietigen. Daarmee zullen al zijn vampieren op alle geinfecteerde werelden in een klap hun kracht kwijt zijn." "Ok, doen we."
Achterin de tempel is de schatkamer. Ab krijgt een gouden pak, het is de uitrusting van een Azteekse adelaar ridder en het zit hem als gegoten. Kees wordt een geest, Suzette verandert zichzelf in levend vuur. Mio en Liselotte drinken van de toverdrank. Dan haalt Utnapishtim een  mini-poortje tevoorschijn. Daarmee maakt hij een doorgang naar de volgende wereld. De hitte van een hoogoven slaat ze tegemoet.