Het tweede hoofdstuk van Tamara staat nu ook online. Ik heb er een apart weblog voor aangemaakt. Klik hier om het te lezen.  

Ik ben er een beetje laat me. Maar beter laat dan nooit. Dit moet op zoveel mogelijk plekken te vinden zijn.

Ab zet koers naar Straatsburg. Dat lijkt ons wel een mooie plek om de spookkathedraal te parkeren omdat hij dan zeker in het nieuws zal komen. En dat geeft weer een klein beetje antipropaganda tegen het Vaticaan. Het is 10 uur vliegen. Kees bezoekt de begraafplaats van Pere Lachaise via het portaal. Mio gaat op zoek naar de navigator, maar de engelen hebben hun gezagvoerder meegenomen. De magische pijl is dus ook weg. Jammer, maar niets aan te doen.
We hebben meer energie nodig. In ruil voor hulp met zijn quatrijnen stuurt de geest van Voltaire de spoken aan. Ze gaan rondspoken in de gebedscellen waardoor het schip weer bestuurbaar wordt, maar de kathedraal is niet gebouwd om op spookenergie te vliegen en de kathedraal raakt bedekt met ijs. Hij wordt steeds zwaarder. Met zijn zeis maakt Kees doorgangen naar de hel, de vlammen van het vagevuur doen het ijs weer deels smelten. Dus vliegt er nu een hels bouwsel van vuur en ijs door de nacht. We parkeren het gevaarte boven de Vaticaanse kathedraal van deze stad en gaan zelf via de onderwereld naar huis. Laat de mensen maar speculeren…

In de Haagwegkerk overleggen we wat we willen gaan doen. Voor een doorstart hebben we de scheppende oerkracht nodig. Maar daar hebben wij geen toegang toe, wij moeten het doen met het beetje geloof dat mensen in ons stellen. Mio stelt daarom voor om te gaan zoeken naar de Bron van Schepping, waar de bibliothecaris het over had. Suzette neemt de herinnersteen en graaft in het verleden. Ze vindt dat aan het begin de eersten van ieder huis de kracht die gebruikt werd om te scheppen, uitdeelden aan de lagere engelen. Alleen de allerhoogste engelen hadden toegang tot de bron van die kracht. In ‘ons’ kamp waren dat: Lucifer als eerste van de devils, Abaddon voor de scourges, Dagon voor de malefactors, Asmodeus (navigator of stars) voor de fiends, Azrael voor de defilers, Belial voor de devourers en Charon voor de slayers. We weten dat Charon dood is en Belial is gek. Als Asmodeus de scheppingskracht nog had, zou hij de hemel allang hebben aangevallen. Waar Dagon, Abbaddon en Azrael zijn weten we niet, maar dat betekent dat ook zij dood of verminderd zijn. Alleen van Lucifer en Metatron weten we dat zij nooit in de Abyss zijn geweest. En die laatste daar kunnen we zeker niet bij aankloppen.
En hoe moet zo’n doorstart er uitzien? Simon oppert dat we alle mensen onsterfelijk kunnen maken door ze te fuseren met machines: cyborgs. In de loop van de discussie besluiten we dat wij onszelf niet meer met de term ‘demon’ of ‘gevallen engel’ willen aanduiden. Mio stelt voor dat we ons voortaan ‘vrije engelen’ noemen. En die vrijheid moeten mensen ook hebben. De keuze om sterfelijk of onsterfelijk te wilen zijn, een cyborg worden of een fusie mens-engel of wat ze zelf ook maar bedenken. Vrij om na de dood gelouterd te worden in de hel, te fuseren tot de oorspronkelijke staat van de mens of rond te spoken op aarde. Suzette herinnert zich dat Lucifer over de eerste mensen zei: "ze hebben gewoon recht om zelf keuzes te maken." Ook herinnert ze zich dat Lucifer Lilith gemaakt heeft en dat Adam wel degelijk de eerste mens was.

We roepen Lucifer aan. Ab’s mobieltje gaat af. Hij neemt op. "Lucifer hier. Kom maar naar de Langegracht, ik denk dat ik weet waar dit heen gaat. Kom maar." Ja hoor, daar ligt een bekende Rijnaak. In de kajuit treffen we Lucifer en Asmodeus aan de jenever. De laatste kijkt een beetje verstoord als hij ons ziet binnenkomen. Wat hebben die snotneuzen hier te zoeken? Maar Lucifer wijst naar Kees en zegt: "Mag ik je even voorstellen: de nieuwe heer van de onderwereld." We krijgen cola en jenever en als we zitten zegt Lucifer: "Vertel verder, trek je van hun maar niks aan. Het zijn maar kinderen." "Vooruit dan maar." Ze negeren ons verder en praten over de problemen van Asmodeus. De status quo is fragiel . Asmodeus wil middelen om de strijd te winnen en hij verwijt Lucifer dat die alleen maar doet alsof hij neutraal is. "Jij bent de strijd begonnen!"
Lucifer legt kalm uit: "Jullie hebben gedaan wat je dacht dat ik zei. Als je het wilt opnemen tegen Metatron, moet je dat zelf weten. Ik zou ook niet weten waarom Metatron zich nu opeens tegen mij zou keren."
"Hij wil het einde van de wereld! Wil jij dat dan?"
"Ook dat is niet mijn keus, en het zou ook jou keus niet moeten zijn. Als je meer vertrouwen had zou je meer zijn zoals deze kinderen en niet zo’n zuurpruim."
Asmodeus kijkt zuur en Mio maakt van de stilte gebruik om te vragen over de doorstart.
"Kijk," zegt Lucifer, "hij vraagt dus niet: ‘Is dit een goed idee?’ maar: ‘Waar is de bron van schepping, zodat wij daarmee kunnen rotzooien?’ "
"Het is best cool om op een berg schedels te zitten," zegt Kees, "maar ik ben nu de eerste van mij huis en ik zou nu ook toegang moeten hebben tot de bron."
Als we uitgelachen zijn, zegt Lucifer: "Nou Asmo, jij bent ook een eerste, vertel het ze maar."
"Ik ben in de Abyss mijn krachten kwijt geraakt. Sinds ik terug gesummoned werd, ben ik bezig mijn krachten te herstellen. Maar ik kan nog steeds niet scheppen. Duizend jaar zou genoeg moeten zijn, maar die tijd hebben we niet meer."
En Lucifer voegt er aan toe: "De Lore of Creation kun je pas leren, als je alle andere Lores kent. De eerste manier om de vernietiging te voorkomen is dus heel hard studeren."
Kees vraagt of hij onze eigenschappen zou kunnen shuffelen, zoals toen we hem op de waterwereld tegen kwamen. "Ik heb geen reden om jou dit te geven of af te nemen. Er is een tweede manier. Maar die voert naar een plek waar je niet graag heen gaat. De bron van schepping is bereikbaar als je naar het midden van de Abyss gaat. Degenen die het hebben geprobeerd zijn halverwege vergeten wat zij aan het doen waren." 
Ab zegt: "Misschien omdat ze niet geincarneerd zijn?"
"De Abyss is voor engelen wat de hel voor mensen is, maar dan zonder de louterende werking. Het is een verergerde nabootsing van wat jullie hebben gemaakt zonder uitgang. Maar de Bron is zelfs, of juist daar bereikbaar. Bij de Bron is alles, dus daar kun je ook alle Lores leren. Vanuit de Abyss kun je er komen, als je je bewustzijn behoudt.
Dan is er nog een derde mogelijkheid: de Gouden Vlam ontsluiten, uitblazen en de wereld vernietigen. Dan opent zich de Bron. Dat is wat Metatron wil en dat is hoe de vorige schepping eindigde. Dit is een reele mogelijkheid. Maar als het orakel zegt dat dit de laatste schepping is, dan zal iets de herschepping in de weg zitten. En dat is Metatron zelf.
En dan is er nog een vierde optie."
Asmodeus kijkt verbaasd.
"Waar niemand ooit aan heeft gedacht. Teruggaan naar het verleden en jezelf opwerken tot godenstatus en dan goed beslagen ten ijs komen."
Asmodeus lacht schamper en stampt boos weg. Maar Suzette realiseert zich dat we tenminste twee demonen kennen die de tijd manipuleren: de Ziener in de Hooglandse Kerk en het Orakel van Delphi. En er zou nog een Luisteraar
moeten zijn.
Lucifer zegt: "Hij heeft zijn pad, ‘Fiend’, verlaten. Dat is het gevaar van Lores leren buiten je eigen huis."
"Ik kan ook nog wel een vijfde manier bedenken, dat is een van de bestaande scheppers om te praten," zegt Mio, "zoals jou, Lucifer, of de engel die de groene planeet heeft gemaakt. En we kunnen voorkomen dat Metatron slaagt, door Elise te doden zodat ze de Vlam niet kan uitblazen."
De route door de Abyss is absoluut de gevaarlijkste optie en een reis naar het verleden wordt een heel nieuw avontuur.

We hadden Philippe beloofd om te helpen Parijs te ontzetten. Nadat ieder zich er zeker van heeft gesteld dat het goed gaat met de familie, maakt Mio een portaal naar de Arc de Triomphe. Daar staat al een legervoertuig klaar om ons naar Pxc3xa8re Lachaise te rijden. Parijs is in oorlog, overal klinken geweervuur en doffe knallen. Kees regelt dat de doden klaarstaan en wij brengen onze plunjezakken en wapentuig onder in de tombe van Descartes. Mio prent zich de ingang van het graf nauwkeurig in, zodat hij geen vergissing maakt bij het maken van een verbinding. We maken onszelf vies en kleden ons om in kapotte kleren. Dan worden we afgezet bij een wijk die al in handen is van de inquisitie. We zijn vluchtelingen die devoot de kerk om hulp vragen. De geur van brand, schoten om ons heen, we hoeven niet te doen alsof we bang zijn. Philippe zwaait met een wit kussensloop.

We worden opgemerkt door een drietal inquisiteurs, die ons onder schot houden. Philippe loopt gebeden prevelend op ze af en vraagt bescherming voor ‘sa famille’. We mogen komen en worden met een vreemd voertuig naar een pleintje vol biddende mensen gereden. Daar worden we verwel- komd door monniken in paarse gewaden. Ze slikken ons verhaal voor zoete koek. De zegen die ze ons geven doet best pijn. Er daalt een schip, in de vorm van een schaal met barokke stralenkransen. De eerste groep vluchtelingen mag zich inschepen. Opeens begint een man te vloeken, Hij word vastgegrepen, maar rukt zich los en rent op een priester af en brengt een bom tot ontploffing. Lichaamsdelen vliegen over het plein, mensen vallen zwaargewond, kermend op de grond. Maar de priester is ongedeerd. We helpen, maar we kunnen de gewonden niet genezen, want dan zouden we onze krachten laten zien. De volgende schaal vervoert alle gewonden omhoog samen met twee inquisiteurs, een priester en ook ons. De schaal maakt vreemde bewegingen, maar het ding vliegt. Onderweg omhoog zien we een zelfde voertuig, dat geraakt wordt door een granaat en naar beneden stort. Om de kathedraal is een krachtveld, waar de bommen en kogels van het Parijse leger niets tegen kunnen uitrichten. Als we er aankomen, maakt ons voertuig net zo’n schild en daarnee komen we binnen de bescherming. Van dichtbij zien we pas hoe groot de kathedraal is. Het is een cluster van zeven gigantische kerkgebouwen dat ondersteboven in de lucht hangt, met tientallen torens die naar beneden priemen. Het geheel wordt door pure geloofskracht in de lucht gehouden.

Binnenin lijkt het een gewone kerk. We worden verwelkomd door een heel vriendelijke, bezorgde broeder in het wit. Her en der haasten mensen zich heen en weer, iedereen heeft zo zijn taak. We lopen in een lange rij door de stenen gangen naar een wenteltrap. Verdieping na verdieping van kleine kamertjes, waar mensen zitten te bidden. Iedereen krijgt een eigen kamertje. Ze zijn sober ingericht, als kloostercellen, schoon en keurig. De enige versiering is een grote lichtgevende afbeelding van een engel. Als iemand vraagt waarom er geen kruisbeelden zijn, verteld de broeder dat ze hier het leven aanbidden, niet de dood. Het lijden is hier voorbij. Daar neemt de gelovige genoegen mee. Na een bezoekje aan de wc en het uitdelen van vers water en brood, moet iedereen in zijn kamertje gaan zitten bidden. We voelen hoe ontzettend veel Faith hier gegenereerd wordt. Ook detecteren we twee engelen boven ons en eentje beneden. Mio opent een portaal naar de begraafplaats en haalt de spullen en de geesten. Een alarm weerklinkt: "Bovennatuurlijke aanwezigheid gedetecteerd". De spoken doen hun werk en wij gaan op verkenning. Besertana maakt eeen doorgang door de achterwand, en we komen in een hoge ruimte met allemaal loopbruggen, een centrale kolom en honderden leidingen. Aan deze kant is bij iedere cel een lampje wat blauw oplicht als er iemand in de betreffende cel zit te bidden. Hier wordt de gebedsenergie van al die mensen opgevangen en gekanaliseerd. Hier en daar zijn broeders die metertjes controleren. Maar we komen ongezien onderin de zaal. Philippe legt explosieven aan rondom de centrale pilaar, voor het geval dat. En hij geeft ons een mobiel telefoonnummer waarmee ze tot ontploffing kunnen worden gebracht. We horen schoten in de verte en een groot aantal van de blauwe lampjes gaan uit. Dan gaan de grote lampen ook uit en rode noodverlichting neemt het over.

Het begint nu serieus te spoken. Wit ijs zet zich af op de reling. Een van de technici werpt zich van een hoge balustrade te pletter. We vinden een deur onderin de ruimte. De klink is plakkerig en kneedbaar geworden. De metalen deur is plooibaar en wappert open. In de gang daarvoorbij zakken we een beetje weg in de weekgeworden metalen vloer. Zoveel faith om mee te werken, de spoken hebben het zelf ook niet meer in de hand. De realiteit begeeft het. Hierna komt een wenteltrap omlaag. De engel is nu vlakbij. Het wordt steenkoud en het metaal van de trap verandert in sneeuwvlokjes. Onderaan wordt onze weg versperd door een spook in ouderwetse kleding met een brilletje en een boek. "Ik kan de juiste woorden niet vinden. ‘Zonsopgang in oorverdovende stilte.’ Help mij daar eens mee."
Dit spook kan niet met wapens worden bedwongen.We moeten hem helpen met zijn gedicht. We bedenken een aantal alternatieven en hij neemt uiteindelijk genoegen met: "De zon komt op, dit is god’s woord / maar er is niemand die het hoort." We mogen passeren.

Dan komen we bij een deur die door eeen inquisiteur wordt bewaakt. Suzette doet hem in vlammen uitbarsten, maar hij blijft doorschieten. Toch is het maar een klein obstakel. We schoppen de deur open en komen op een vide die uitkijkt over een kapel met glas in lood ramen. We hebben de commandocentrale gevonden. Een engel draait zich om en heft zijn hand op. In engelentaal zegt hij: "God verbiedt jullie om hier te komen" en een windvlaag werpt ons omver. Mio maakt een salto over de balustrade en landt op zijn voeten. Hij slaat de engel met zijn katana en roept: "Die God van jou heeft mij niets te verbieden!" Tegelijkertijd legt Suzette hem met de Voice of Heaven uit wat zij van zijn god vindt. Paniekerig gooit de gezagvoerder nog een windvlaag en springt door het raam naar buiten. Mio springt er achteraan, hij onvouwt zijn vleugels en vliegt tussen de torens boven de stad achter de engel aan. Maar die heeft millennia vliegervaring, daar kan Mio niet aan tippen. Als de engel neerstrijkt op een balkonnetje, schiet Mio de magische pijl af waarmee ooit Od is uitgeschakeld. Raak. De gezegvoerder zakt in elkaar. Toegesnelde inquisiteuren schieten hun magazijnen leeg op Mio terwijl broeders de engel naar binnen trekken.

Ab is ondertussen in de stuurstoel gaan zitten. Hij verstijft en krijgt een glazige blik. In zijn geest ziet hij een kamer van licht, met twaalf oude mannen. Via de communicator legt Simon uit dat Ab nu ingelogd is in een soort conference call. Hij moet deze mensen overtuigen om hem als nieuwe gezagvoerder te accepteren. Ab spreekt de mannen aan. Ze reageren met: "Wij zijn de Vleugels van God en wie bent u?".
"Ik ben Ab en Uznarda."
"U bent niet geautoriseerd voor de bediening van de Vleugels van God. Waar is de commandant?"
Na enig heen-
en-weer gepraat, komen de oude mannen tot een conclusie: "Aha, u bent de noodoplossing."
Even lijkt het goed te gaan. Maar dan verschijnen der twee engelen die Ab heel boos aankijken. Ze zeggen: "Jij hebt de navigator vermoord!"
"Nee, dat heb ik niet. Wie zijn jullie?"
"Wij zijn de gezanten van God en dit is ons voertuig."
"Gezanten van God?" lacht Ab, "hebben jullie hem wel eens ontmoet?"
"Wie ben jij?" vraagt een engel verbaasd.
"Ik ben Uznarda, Fell Knight of Hell."
"Uznarda? Jij kunt hier niet zijn. Dat is onmogelijk. Jij bent hier niet!" De engel lijkt een beetje in paniek te raken. "Wij zijn maar een gewone soldaten van de laagste rang."
"Dat was ik ook ooit, maar nu ben ik een Fell Knight en ik confisceer dit schip."
De engelen verdwijnen. De twaalf bemanningsleden wachten op orders van het Vaticaan. Maar Ab weet met hulp van Suzette tweespalt te scheppen en een voor een kiezen ze er vooor om de nieuwe navigator te dienen.

Een van de twee engelen is naar buiten gegaan. Hij raakt met Mio in gevecht en weet hem te verslaan, maar raakt daarbij zelf ook zeer zwaar gewond en vliegt snel weg als hij Mio ziet neerstorten. Mio kan nog net een paar van zijn wonden genezen terwijl hij naar beneden valt en hij vlucht snel de commandokamer in. De andere engel is de bemanning aan het uitschakelen. Ab ziet de oude mannen een voor een verdwijnen en het schip wordt onbestuurbaar. Hij laat het alarm afgaan: "Abandon ship!" Dat helpt. Vanuit alle luiken vertrekken sloepen met inquisiteurs, monniken en vluchtelingen. we voelen ook dat de twee engelen ontschepen. Al snel zijn wij de enige levenden aan boord van het spookschip. Spoken nemen de plaats in van de bemanningsleden. De dichters Voltaire en Jim Morrison, maar ook een kwijlende idioot. Philippe verbindt Mio en hij geeft opdracht om het vuren te staken. Dan zetten we koers naar de rand van de stad. Parijs is vrij.

Geen raam is nog heel, overal ligt een dikke laag modder en veel huizen zijn ingestort. Na een dag lang mensen redden uit de puinhopen van het verwoeste Leiden zoeken we een slaapplek. De volgende ochtend is de wereld totaal veranderd. Iedereen weet nu dat er engelen en demonen op aarde rondlopen. Leiden ligt onder een paars krachtveld. Lux Eterna onderhandelt met Asmodeus die in het stadhuis zetelt. Wij inventariseren de vragen waar we nog antwoord op willen hebben. Bestaat God? Hebben wij een keuze? Wat gebeurt er als de schepping herstart wordt? Waarom worden we naar de Abyss gezogen? Waar komen wij vandaan? Misschien weet de bibliothecaris het. Als we naar de onsterfelijke gaan, willen we een paar mensen meenemen: Celestine en Philippe, en Simon via een speciale verbinding. Die is alle kennis ter wereld aan het downloaden.

Om Philippe op te halen maken we een portaal naar Parijs. Mio kent alleen de Arc de Triomphe, dus dat is waar ze uitkomen. Een groot leger vecht onder leiding van Philippe tegen de engelen van het Vaticaan, maar het lijkt hopeloos. Buiten Parijs heeft de president al het Nouvelle France uitgeroepen. Philippe kan zich wel een dag uit deze strijd terugtrekken. Hij gaat mee als wij beloven dat we de vliegende kathedraal verdrijven, maar niemand mafg weten dat wij geholpen hebben. Mio wil weer een portaal openen, maar Kees wil via de onderwereld terug naar Leiden. Ze vertrekken via Pere Lachaise en Tigris wordt onderweg aangeproken door de wijfelende geesten van grootheden als Oscar Wilde, Jim Morrison, Charles de Gaulle en Balzac.
Dat pakt helaas niet zo goed uit. Philippe raakt nogal overstuur van wat hij allemaal ziet gebeuren met de miljarden zielen die daar nu in binnenstromen. Maar de onderwereld is daar helemaal niet op berekend en het is een ware hel. "Sacre bleu! We vechten tegen de verkeerde. Dit moet stoppen!" En voor Tigris is het ook heel verwarrend, hij heeft een kinderlichaam waarin hij rondloopt en een titanische duivelsgedaante die op de troon in het midden van de hel zit.Tigris overweegt om Kees los te laten. Maar dan kan hij zelf de onderwereld niet meer verlaten. Als we uiteindelijk weer in Leiden aankomen vertelt Philippe hoe hij werd gerecruteerd door de Technocracy. Simon-cyborg, die ons het wereldnieuws vertelt, vindt hij maar tegennatuurlijk. De meeste plaatsen onderwerpen zich aan het Vaticaan. De Japanners en hindoes hebben het minste moeite met de vele demonen en engelen. China heeft zich met kernwapens verzet en ligt nu in puin. De 13e imam heeft zich geopenbaard en is een jihad tegen de hele wereld begonnen. Berlijn verzet zich nog, Moskou is door Asmodeus bevrijd. India en IJsland negeren het hele gebeuren en worden met rust gelaten. En rondom Leiden hangen vier kathedralen, maar die blijven stationair. Simon zegt dat dit een bijzondere plek is, waar informatie vanzelf naartoe stroomt in plaats van dat je er naar moet zoeken.

Celestine verklaart dat de kerk, c.q. Metatron, de mensheid als mislukt experiment wil vernietigen. Stel dat dat god’s wil is? Philippe wil er niet aan. Zo’n god is de zijne niet. Simon komt met een ander idee: er zijn filosofen die stellen dat god het einddoel van de schepping is, niet het begin. We hebben een soort navelstreng gevonden, wat als deze wereld nu eens een placenta is die na de geboorte niet meer nodig is? Het wordt een lange filosofische discussie. Athlothon herinnert zich hoe het begon, we waren licht zonder iets om op te schijnen. En zodra er iets was ontstond er ook meteen schaduw, duisternis. Mio denkt dat wij anders zijn dan de andere demonen en engelen want wij zijn een symbiose tussen mens en engel. De anderen zijn rondlopende lijken. Dan vertelt Celestine: ze was paladijn van het Vaticaan en onderzocht hoe je kinderen ontvankelijk kon maken voor ‘goddelijke inspiratie’, fusie met een engel. Het werden steevast zombies of demonen. De mislukte experimenten werden natuurlijk afgemaakt. Simon was de tweede waarbij het niet ontaardde. De eerste was ene Jozef maar die werd uiteindelijk toch een demon, toen hij ging puberen. Dus hebben ze Simon geleerd hoe hij Faith kan gebruiken om jong te blijven. Gelijk met deze doorbraak kwam het bevel van Metratron om het experiment te beeindigen. Er werd opdracht gegeven om een specifieke engel stoffelijk te maken die de schepping zou moeten vernietigen. Tot dan hadden ze steeds een kind genomen en daar een engel bij uitgenodigd. Maar nu waser maar een mensenkind geschikt om deze engel te ontvangen en dat was Celestine’s eigen dochter. Nu twijfelt ze of Metatron wel echt namens god spreekt. Mio merkt op dat Metatron wel degelijk de stem van god is, maar dat is Suzette ook, net als alle andere engelen van het eerste huis. Alleen denkt Metatron dat hij de enige is. Tigris vraagt aan Celestine wat het effect zou zijn als hij Kees los liet en een dood lichaam overneemt. Dan zou hij een demon worden, ieder lichaam verandert je en Kees is nu de temperende invloed die zijn torment in evenwicht houdt. Philippe wil weten hoe Kees hier zelf over denkt. "Geniet jij van de krachten van je engel?" Tigris doet even een stapje terug en laat Kees aan het woord: "Jawel, supervet!" "En die onderwereld?" "Ander onderwerp…" "Als je het ongedaan zou kunnen maken, zou je dat willen?" "Alleen die laatste paar dagen, het was niet mijn keuze om de heer van de hel te worden. Voor de rest onwijs gaaf en stoer." En Suzette: "Mijn zelf heeft gekozen om Athlothon te vragen om terug te komen, toen hij op de hemelberg uit mij getrokken was." Mio voegt er aan toe: "Je onderschat hoe corrumperend een mens is voor een engel." Celestine zegt dat het de mens is die de engel uitnodigt, niet andersom. En Ab zegt: "Ik was heel lang heel erg boos, maar ik denk nu dat ik het weer zou doen."

Dan gaan we naar de Bibliothecaris. "Zijn  jullie daar weer?" Als we zeggen dat we een nieuwe orakelspreuk hebben, blijkt het kleine mannetje wel geinteresseerd. Hij haalt een dik boek tevoorschijn en wil hem overschrijven. Kees vraagt in ruil daarvoor zijn hulp bij het voorkomen van het einde van de schepping. "Is het alweer zo ver dan?" "En we willen weten waar we vandaan komen." "Jullie zijn gemaakt door engelen." "Nee, wij zijn engelen."  Mio doet zijn amulet af en Kees laat zijn engelengedaante zien. Het mannetje wordt opeens heel beleefd. "O, komt u mee." Diep onderin de bibliotheek krijgen we een kopje thee. "U bent het resultaat van de vorige schepping, geschapen door de goden van de vorige schepping opdat jullie de wereld zouden kunnen redden. Maar jullie komst heeft de schepping juist opgegeten." Mio vraagt of er een opperwezen is. Kees legt uit wat hij bedoelt: "Metatron zegt dat hij het woord van God spreekt." De bibliothecaris vraagt welke woorden en in welke taal. "Hij zei: ‘Mijn wil’, in engelentaal." Het mannetje legt uit wat dat betekent: " ‘Mijn wil’, betekent mijn  beslissing, ‘stem van god’, betekent zoveel als gewaarwording of openheid van god’ oftewel waarheid. Veritas. Er zijn  drie nive
aus van waarheid: de waarheid van god, de waarheid van bestaan en de waarheid van logica. Ja, er moet wel een god zijn want anders kan er geen waarheid zijn. Maar dan een god als xe2x84xa6, zoals een griekse filosoof het omschreef: telos is de bedoeling. Dus niet niet het einde, maar wat het zou moeten zijn. Het zit er in. In de gebeurtenissen wordt god verwerkelijkt. Scheppingen zijn voortzettingen van vernietiging. Hijzelf heeft geexisteerd in de vorige schepping en in de voor-vorige. Voor de waterwezens bestonden er kristallijne. Toen was het conflict tussen verstard versus beweeglijk. De vorige schepping was een keus voor vervloeiing. De huidige schepping is raar door zijn uiteentrekking van stof en geest. Jullie, dus de engelen van nu, zijn bedoeld voor een taal met blijvende dingen, ideeen. Maar die hadden geen plaats in de vorige schepping. Er was een nieuw paradigma. Datgene wat in de vorige schapping nieuw was, de aard der dingen, was onstoffelijk en bleef. Maar was slechts als vermogen aanwezig." Suzette benoemt het als licht, zonder weerkaatsing Het licht verdraagt geen ondoorschijnendheid. De onsterfelijke geeft haar gelijk en vervolgt zijn betoog. "Elke schepping neemt iets mee vanuit de vorige. Bestendigheid en veranderlijkheid bestaan nog steeds. Het wordt steeds complexer en ook onzuiverder, minder eenduidig. De eerste schepping was alleen Zijn tegenover niet-zijn. De vorige was overgave aan de veranderlijkheid en ze hebben maar twee boeken voortgebracht: het boek van ontstaan en het boek van verval."

Dan vragen we naar de gouden vlam. Hij haalt een boek met een glazen kaft en glazen bladzijden tevoorschijn. De symbolen zijn zoals die van de glazen wanden in de hemelberg. "De gouden vlam is door jullie gemaakt. Dit is een engelenboek. Hier staat dat de mens is gemaakt als middel om materie te kunnen ervaren. Een vervoermiddel, brug tussen stof en ionstof. Maar het voldeed niet omdat de mens niet meer was dan andere dieren. Dus gaven jullie ze een middel om te communiceren. De ziel had deel aan dier en engel. Moest op gang gebracht worden. De Gouden Vlam genereert datgene wat tussen stof en onstof zit, maar het schijnt alleen maar in bepaalde levensfasen van de mens te werken. Doorgankelijkheid is teveel verknoopt in jullie bestaan, dus het eindigt altijd in lust, waanzin, begeerte, onvermogen te beheersen – onbegrenstheid." Ab zegt dat de paar volwassen engelen post penopauze zijn. Een echt ouder lichaam is veel minder problematisch, veel minder invasief. In die kleine bandbreedte kun je jezelf behouden. In het boek staat dat de Gouden Vlam in de navel van de wereld is, tussen begin en eind. Dan begint de bibliothecaris aan de uitleg van de nieuwe profetie.

"Zin 1. Meerdere interpretaties. Voor de val van de engelen was er geen licht en geen duister. Kan zijn materie/geest – vlam midden daartussen. Een aantal engelen was het er mee eens de vlam te maken en een aantal niet. En juist in die strijd ontstond de vlam. De Gouden Vlam was de keuze voor symbiose van lichaam en engel maar juist de onenigheid daarover onder de engelen heeft hem doen ontvlammen.
Zin 2. Ogen slaat op waarheid, als je de waarheid toedekt is er niets meerLetterlijk zie je niet wat er is. Maar de eerste betekenis is duidelijker." (Ab merkt op dat we dus Metatron niet dood moeten maken. Metatron onthult de waarheid.)
"Zin 3.Ademloosheid is de enige manier om iemand het zwijgen op te leggen. Maar hier betekent het iets veel vreselijkers. Samen met de vorige zin staat hier dat de Gouden Vlam uitgeblazen zal wordenen er zal nooit meer een schepping zijn. Er is een creatuur dat niet kan spreken, maar wel zou kunnen spreken en dan de vlam uitblaast. Alleen stoffelijke wezens kunnen bedenken dat de waarheid anders is dan de waarneming. Voor een onstoffelijk wezen is de wereld doorzichtig en dus altijd hetzelfde."

Kees vraagt of hij ons wil helpen."Ik heb het te druk. Maar ik heb wel een tip: jullie hebben niet gevraagd hoe de vorige goden jullie hebben geschapen. Er is een verwijzing  naar De Bron, een bron met de mogelijkheid te scheppen. Bron is een hoogst imperfect woord. Niet in ruimte en tijd, onbewogen, alles en niets tegelijk. Daaruit putten en zeggen ‘dit wordt werkelijk (energeia) in plaats van mogelijk (dynamis)’. De bron van dynamiek en uit die bron nemen is energeren." Geloof?

Philippe heeft zijn antwoorden en Celestine ook. Simon, die het gesprek via een remote heeft gevolgd, vraagt: "Kan het zijn dat er veel meer dynamis in een schepping zit, mogelijkheden die pas laat naar voren komen?" "Ja, natuurlijk. De veranderlijkheid van de vorige schepping zit voor een deel ook in deze schepping."

Spinrag is sterker dan staal of kevlar. In het American Museum of Natural History in New York City wordt sinds eergisteren een kleed van ongeveer 1m20 bij 3m50 tentoongesteld, dat gemaakt is van goudkleurig spinrag. Op Wired staat het verhaal in het engels. 85 man zijn op Madagascar vier jaar bezig geweest met het verzamelen van de draad van meer dan een miljoen spinnen. Het winnen van spinrag is minder gemakkelijk dan rupsenzijde, omdat de spinnen de neiging hebben elkaars hoofd af te bijten. In 1880 ongeveer heeft de plaatselijke missionaris een apparaat ontworpen om bij 24 spinnen tegelijk spinrag te melken en daar garen van te maken. Simon Peers besloot om dit apparaat te verbeteren en hij heeft dit fantastische project op poten gezet. Ik ben dol op dit soort projecten. Als tijd en geld geen rol spelen kun je met passie, charisma, transpiratie en inspiratie iets unieks maken.

Gisteren ben ik door mijn rug gegaan. En dat doet pijn. Vandaag moest ik een proefles geven in het Oostvoornse Meer. Vroeg opgestaan, op een ongemakkelijke bank achterin een busje naar de Stormvogel. En natuurlijk schoot het weer in mijn rug. Ik heb voorzichtig mijn spullen naar de waterkant gedragen en mijn setje pas in het water omgehangen. De eerste duik was pijnlijk, en na de tweede hield ik het niet meer vol. Dus besloot ik om er mee op te houden. Ik had teveel pijn. Helaas stond mijn proefles als laatste gepland … dus die ging niet door. Balen, want nu moet ik die over een paar weken op een avond door de weeks inhalen.

We hebben een onderschrift bij de foto van Ben. En de winnaar is (met een kleine aanpassing):
Inez!

moar funny pictures

Dinsdag 1 uur ’s middags. We gaan met Philippe en vier van zijn mannen in volle bepakking de berg Sinai op. Mio’s rugzak is erg groot en zwaar. Tijdens het klimmen zoeken we naar portalen en al snel vinden we er een. Als Mio het portaal opent ontstaat er een muf ruikend gangetje in een andere dimensie. Met de maglite in de aanslag gaan we naar binnen. De gang buigt naar rechts en eindigt in een kamertje. Daar staat een stenen kubus waar een paar dingen opliggen: een houten handvat van een Afrikaanse vliegenmepper, een kleitabletje en een aardewerken olielampje. Het is allemaal stokoud, oudtestamentisch. Suzette ontcijfert het vergeten schrift op het kleitablet. Er staat: "In de morgen steekt de domme man het lampje aan." Aia steekt de dingen bij zich en onderweg vlecht ze een lontje voor het lampje. Verderop vinden we nog meer van dit soort kluizenaarswoningen. Maar we denken dat we op de top moeten zijn. Na twee uur klimmen vinden we bovenop de berg een gemetseld muurtje en een stenen gebouwtje. Het is rustig, alle pelgrims komen hier de zonsopgang bekijken en iedereen is inmiddels aan de afdaling begonnen. In het huisje vinden we een geheime deur waarachter een lage ronde ruimte in de rotsen is uitgehouwen, met daarin dertien skeletten in priesterlijke gewaden. Het stinkt nog zwak naar rotting. We vinden een amuletje. Een oog met drie concentrische cirkels in de pupil. Op de wanden vinden we symbolen van de planeten in volgorde van Zon naar buiten tot en met Neptunus. En er zijn nog drie andere symbolen: hetzelfde oog, met aan weerszijden het symbool van een engelennaam. De skeletten zitten in kleermakerszit. Ze zijn waarschijnlijk heel snel gestikt door een brand, want plafond en wanden zitten onder het roet. We doorzoeken de ruimte en vinden nog meer van die hangers, een voor ieder symbool op de muur. Mio steekt de twee hangers met engelen namen bij zich. De twee figuren waar we ze vonden, hebben geblakerde handen en schedels. Waarschijnlijk hebben ze hier honderden jaren geleden geprobeerd god op te roepen en zijn er twee vuur-engelen gekomen. Het vuur heeft de zuurstof in de afgesloten ruimte opgebruikt en iedereen is gestikt.

Dan gaan we maar weer naar buiten. Als we de omgeving afzoeken vindt Aia op een moeilijk bereikbare plek een glimmende bergbeklimmershaak in de rots. We volgen het spoor naar beneden en komen na een flauwe bochtige helling bij een spleet waarin bramen groeien. Bij de bramen vinden we de afdruk van een meisjesgymschoen. Mio voelt een doorgang naar een andere wereld. Als hij het portaal opent, vliegt de struik in brand. Het vuur is zo heet dat hij zich er ernstig aan verbrandt. Maar de struik lijdt er helemaal niet onder. Suzette is imuun voor de hitte, Aia heeft een ring die tegen vuur beschermt en Mio haalt het harnas dat hij al die tijd mee had gesjouwd uit zijn rugzak. Het komt uit de wereld van levend vuur en is gemaakt om je daar te laten overleven. Philippe en zijn mannen kunnen niet mee, ze beloven  hier op ons te wachten. Dan stapt Suzette door het vuur en verdwijnt. Aia en Mio volgen haar.

Aan de andere kant van het vuur staan we op een plateau. De rotsen hier zijn zwart, het is nacht en om ons heen horen we donder. Bliksemschichten verlichten het wolkendek dat om deze berg ligt. Aan een zijde gaat de rotswand stijl omhoog, aan de andere kant is een afgrond. Opvallend is de totale afwezigheid van bovennatuurlijke energie. Deze plek zuigt het zelfs uit ons als we niet opletten. Onze engelenkrachten moeten we hier niet gebruiken. In de Vaticaanwereld werden we ook daardoor ogenblikkelijk gevonden. Aan het einde van het plateau is een paatje omhoog. We vinden weer voetsporen, van een man, een meisje en een vrouw. De mannelijke sporen staan over de andere heen. Er zijn sporen van een vervallen hutje, restanten van een steenhouwerij en een gebroken stenen tablet. Hier heeft Mozes de stenen tafelen vervaardigt. Het paadje slingert verder omhoog en dan komen we weer aan de rand van een nieuw plateau. Daar zien we het flakkerend schijnsel van een vuurtje bij een tent. Een man in jezuietenkleding is koffie aan het brouwen. Als hij even weggaat om zijn behoefte te doen, sluipen we er langs. Zelfs in zijn harnas kan Mio nog zo stil als een muis zijn. We lopen verder langs het pad, steeds hoger de berg op. Tot het pad doodloopt op een klein plateautje onderaan een loodrechte wand. Iemand heeft hier touwen en pythons gespannen. We klauteren omhoog. Na een uur komen we aan een heel moeilijke overhang, maar die passeren we gelukkig zonder valpartij- en. Terug- gaan is nu te gevaarlijk en rusten is uitge- sloten. Uiteinde- lijk, na uren klimmen, komen we totaal uitgeput boven. Mio en Suzette vallen ter plekke in slaap. Aia gaat nog even verkennen. Ze vindt twee stenen koepeltjes. De ene is ingestort, de andere heeft een gordijn van moderne stof in de deuropening en daar klinkt het geluid van iemand die zich omdraait in een slaapzak. Ze wekt de anderen om te vertellen wat ze gevonden heeft, maar we zijn allemaal te moe. We verstoppen ons in de struiken en slapen verder.

Als we de volgende ochtend wakker worden, liggen we warmpjes ingestopt onder een dekbed. Een waterketel pruttelt en we ruiken vers brood. Elise zikt naast het vuur. Als ze hoort dat we wakker zijn, komt ze aangerend en er moet vreselijk geknuffeld worden. Van om de hoek verschijnt Celestine:  "Zo langslapers, willen jullie koffie of thee?" De stem van Celestine klinkt een stuk vriendelijker dan we hadden verwacht. Bij het ontbijt vertellen we dat we onderweg nog een Jezuxc3xafet beneden zit. Ze is heel blij dat we die vent hebben gezien, want ze had hem niet verwacht. En ons had ze verwacht pas weer in Leiden te zien maar ze is niet heel erg verbaasd. Het bovenste touw wordt losgemaakt en omhooggetrokken. Dan gaan we bijkletsen. Eerst is het standaard kampeerpraat. Dit plateau is het eindpunt van alle eerdere beklimmingen en Celestine heeft geen plannen om helemaal naar de top te gaan.

We laten het perkament zien met de voorspelling. "Middeleeuwse klungelaars," oordeelt ze, "maar ze hebben wel een paar interessante links gelegd. Azrael en dagon hebben er niets mee te maken. Zo, jullie hebben nu ofwel de tranen van Lilith, of de schedel van Abel, of de speer van Michael. Nu moeten de kinderen even weg. Ik wil alleen met de engelen spreken, als volwassenen zonder kinderemoties." Ab en Suzette gaan slapen, Mio trekt zich morrend terug. Ze controleert of de kinderen echt niet mee kunnen luisteren en vervolgt dan.

"Zo, nu kunnen we als Spelers van het Lot spreken. Als enige mens hier is het mijn taak om over de mensheid te oordelen. Daarom heb ik informatie van jullie nodig." Ze heeft een hele speech over de geschiedenis van de schepping en het doel van de mens zoals het Vaticaan die onderwijzen. Wij vertellen wat we daarover hebben gehoord van ooggetuigen: Lilith en de Encyclopedist. En dat is niet helemaal hetzelfde. Celestine heeft de opdracht gekregen om het einde der tijden te beginnen. Maar ze weet niet of ze het moet doen. Haar ‘goede vriend’ Asmodeus vindt van niet. Hij wil tegen god strijden. Lucifer is ook al een goede vriend van haar, maar tevens haar grote vijand. Hij is nooit te vertrouwen. En hij zegt: "Kome wat kome." Binnen haar orde is de laatste 100 jaar het besef gegroeid dat de mensheid inherent slecht is en dat het geen kwaad kan de mensheid uit te roeien. Maar wat wil God? De engelen zeggen dat God deze destructie wil. Maar God Zelf houdt zijn mond. "Bedoel je Metatron?" "Dat is de hoogste engel, Gods spreekbuis. Maar niet God zelf. En spreek die naam hier ni
et uit."

"Waarom spreek jij namens alle mensen?" vraagt Suzette. "Omdat ik goed kan onderhande- len en omdat dit mijn dochter is." Ze vertelt dat ze uit ambitie haar eigen dochter tot het ultieme wapen heeft gemaakt in opdracht van een god die ze nu wantrouwt. "Als ik niets doe komt Asmodeus aan de macht. En anders vergaat de mensheid. Ik ben op zoek naar een derde optie." Mio zegt dat die er volgens de Encyclopedist ook is: "Als een schepper er voor kiest om niets te doen, wordt de schepping weer van nieuwe energie voorzien en hernieuwd. Als ik de schepper was, zou ik dat wel willen." Ze lijkt hem niet te horen. In de loop van het gesprek adviseert ze ons om de komende drie weken niet in Leiden te zijn, maar hier met haar te wachten op god. Alle grote spelers gaan zich verzamelen in die stad en het wordt daar niet leuk de komende tijd. (Eigenlijk zien we dat niet zo zitten. We zijn meer van de actie.) De ‘vorige keer’ was in 1578. Toen is er niets gebeurd. Dat ging dus niet over de vorige schepping, maar over de vorige mogelijkheid om deze schepping ongedaan te maken. Waarom de vorige schepping het 20.000 jaar uitgehouden heeft en deze maar 6.700 jaar komt omdat er toen geen oppositie was. Dit keer heeft Lucifer gezorgd dat er meer partijen zijn.

Celestine vraagt ons hoe wij tegen mensen aankijken. Bilifor vertelt haar dat de engelen mensen als voertuigen hebben gemaakt. Maar dat hij nu echt dol op Mio is, en hoe blij hij is met hun symbiose. Hij heeft echt het idee dat haar proces een doorbraak is. De toevoeging van een menselijke ziel is fantastisch. Dat raakt Celestine. Ze trekt zich terug. "Had ik dat eerder geweten… Morgen praten we verder." Het is heel pijnlijk voor haar, want om de engel van het laatste oordeel in haar dochtertje te incarneren heeft ze het meisje laten sterven. Opeens rent er een gestalte met iets glimmends op haar af. Atlothon roept naar haar en Usnarda roept een mist op waardoor alles vervaagt. Bilifor trekt zijn zwaard en rent er op af, maar hij komt te laat. We horen Celestine een kreet slaken en we horen de Jezuxc3xafet prevelen. Celestine klopt hem met de kolf van haar geweer tegen het hoofd. Atloton zet de Voice Of Heaven op en beveelt de Jezuxc3xafet om in de afgrond te springen. Bilifor is inmiddels aangekomen. Hij trekt de dolk uit haar rug en geneest Celestine. En dan begint het steeds heftiger te weerlichten. De bliksems slaan rondom ons in en dan openen zich de wolken. Celestine dankt de demon. We voelen een enorme leegte, maar ook een aanwezigheid die er eerder niet was. In een schacht van licht daalt een kleine gestalte met gigantische  vleugels neer. Hij straalt enorme autoriteit uit. Het is Metatron, de stem van god. Die heeft gevoeld dat er in zijn domein demonische krachten zijn gebruikt.

Atlothon neemt de schuld op zich. De kinderen mogen weer boven komen en worden snel gebriefd. De omgeving verstilt en we horen een zoet melodieus geluid. De aartsengel is een jongen met een lange staf. Zijn gezicht is in totale tegenspraak met de rest, het is een nachtmerrie. Hij zweeft voor Celestine en spreekt niet. Maar iedereen hoort: "Jullie zijn niet welkom." Celestine zegt: "Vergeef ons, maar ik moet God een belangrijke vraag stellen." "God heeft duidelijk gesproken. Daar aan twijfelen is in ongenade vallen. Gaat en vervul je doel!" Er valt een korte stilte. Dan staat Celestine op en zegt: "Ik ben hier om met God te spreken, niet met jou!" Metatron spreekt in de Voice Of Heaven: "Ik ben de Stem van God. Ik heb u een bevel gegeven mens-vrouw. Gehoorzaam!" Ze valt op haar kniexc3xabn. Aia roept: "Laat haar zelf beslissen!"

Dat truukje ken ik ook denkt Atloton en ze maakt het bevel weer ongedaan. De aartsengel reageert furieus: "Durf jij de Stem van God te weerstreven?" Hij steekt zijn hand uit en rukt de demon uit het lichaam van Suzette. Atloton ziet een schimige wereld met daarachter een rode woede die aan haar trekt. Aia fluistert Celestine in: "God heeft je een vrije wil gegeven, daar passen dit soort bevelen niet in." Mio spreidt zijn vleugels, hij vliegt op, heft zijn zwaard en hakt. Metatron lacht en grijpt het zwaard vast. "Dacht jij mij te kunnen raken?" vraagt de aartsengel arrogant. Mio antwoordt: "Ja hoor." Dan vertrekt het gezicht van Metatron. Dit zwaard is speciaal gesmeed om engelen mee te doden! Een blik van totale verbijstering, en dan is hij weg. Alles is weer rustig, leeg en stil.

De wereld staat stil en Atloton zinkt weg in de diepte. De spirituele leegte is er nog steeds. De anderen voelen de sterke aanwezigheid en de wanhoop van Atloton. Aia vraagt: "Suzette, wil jij Atloton terug?" "Ja!" roept het meisje wanhopig. Bilifor kan een ziel in een dood lichaam terugplaatsen, maar Suzette is niet dood. Hij grijpt de ziel van Atlothon in zijn ene hand en het lichaam van Suzette in zijn andere. Hij kan ze niet weer samen laten smelten, maar hij weet zo wel te voorkomen dat de demon terug naar de Abyss wordt gezogen. Aia legt het voor aan Celestine. Die rent de hut in en komt terug met een vreemd uiziende dolk, het is de zusterdolk van de kris Besertana. Aia grijpt haar vast, maar Celestine zegt: "Vertrouw me, ik heb er voor gezorgd dat je bent zoals je nu bent."

Ze heft de dolk, incanteert een vreemde spreuk en steekt hem in Suzette’s borst. Het meisje sterft en een enorme kracht trekt Atloton in het lichaampje. Maar nu is de geest van het meisje buiten het lichaam. Instinctief voelt Bilifor hoe de magie van de dolk werkt en hij kan het lichaam en de ziel weer in elkaar trekken.

Het is woensdag 8 uur 43 in de ochtend van 11 november 2012 op de Berg van God.

L’homme armxc3xa9 in de uitvoering door Karl Jenkins. Een aanklacht tegen geweld. Het is geschreven door Johannes Regis in de 15e eeuw.

L’homme, l’homme, l’homme armxc3xa9,
L’homme armxc3xa9
L’homme armxc3xa9 doibt on doubter, doibt on doubter.
On a fait partout crier,
Que chascun se viengne armer
D’un haubregon de fer.

Mijn eigen vertaling;

"De man, de man, die wapens draagt,
"die wapens draagt,
"die wapens draagt, wordt gevreesd, wordt gevreesd.
"Overal wordt verklaard
"dat iedereen zich kleden zal
"in een overjas van staal."