Voor mij is zo’n visioen meer dan een gewone dagdroom. Er zitten veel elementen in uit de buitenwereld, zoals stukken Ezechiel en Openbaring, stukken van de bijbel die ik nooit heb begrepen en die door deze ervaring eindelijk betekenis voor me hebben gekregen. Ook beelden uit andere culturen, uit het Tibetaanse boeddhistme en uit de wicca, allerlei beelden die, net zoals dat bij een droom gebeurt, op een nieuwe manier samenkomen. Maar anders dan bij een droom werkt een visioen juist heel verhelderend. Je bent als het ware aan de achterkant van de symbolen gekomen, op de plek waar hun betekenis woont.

Maar de vraag is natuurlijk: heb ik op die zondagmiddag God gezien? Nee en ja. Rozekruisers gebruiken bijvoorbeeld de uitdrukking "de God van mijn begrip". Welaan, mijn begrip van God is hierdoor wel toegenomen. Ik heb hier natuurlijk veel over nagedacht.

De lichtende gestalte op de troon is het hoogste begrip wat ik me op dit moment van het goddelijke kan vormen. Het licht dat de plaats innam van het gezicht is voor mij het Hoogst Kenbare, dat het Onkenbare verhult en daarom  is deze God op zijn troon een product van mijn eigen verbeelding. Mijn begrip kan eeuwig blijven groeien, maar het onkenbare kan – per definitie – niet gekend worden en zal altijd voorbij de grenzen van mijn begrip blijven.

Dus: Nee, ik heb de transcendente Omniteit, de En Sof, de Verborgene, of hoe het Allerhoogste ook genoemd kan worden, niet gezien.

En ook Ja: ik heb wel met mijn geestesoog gezien wat ‘normale mensen’ goden noemen: de god en godin van deze aarde, de zeven verheven planetaire geesten, God’s troon en wie daar op zetelt. Het symbool van het eeuwige licht, het En Sof Or.

De uiteindelijke vraag is natuurlijk: wat moet je daar nou mee? De eigen begripsverruiming is een belangrijke drijfveer om je in mystiek te interesseren. Toch heeft zo’n visioen niet aleen voor de ontvanger betekenis. Anderen kunnen er ook wat mee. Ook uit de tweede hand zijn mystieke ervaringen waardevol. Wat is bijvoorbeeld de boodschap die ik meekreeg? De aarde is in gevaar. Daar kunnen we wat aan doen door ons niet alleen maar blind te staren op een boven alles verheven schepper, of je die nou aanduidt met God, Allah of YHVH.
De aarde zelf is goddelijk, god en godin. Misschien ‘lagere godheden’ ten opzichte van de lichtende gestalte op zijn troon. Maar die is ook slechts een sluier die het nog-hogere verhult. Het is een dwaalleer om alleen de ‘allerhoogste’ te willen aanbidden, want hoe verheven je godsbegrip ook wordt, het onkenbare blijft on-kenbaar en dus onaanbidbaar. Richt je op het kenbare. De natuur om ons heen, in haar schoonheid en haar kracht, voedt ons, houdt ons in leven. Wij maken deel van haar uit. De natruur beschermen is geen luxe, geen geldverspilling. Het is eigenlijk niet meer dan hygiene. Net als hygiene is respect voor de natuur wel een heilige plicht, want uiteindelijk gaat het om meer dan zelfbehoud.

Twee jaar geleden had ik een visioen. Ik zat op zondagmiddag, om precies te zijn op 23 maart 2004 om vijf voor half vier, op het balkon in de zon. Het is warm en zonnig. De maan staat aan de hemel als een dun sikkeltje, net eerste kwartier. Bij vol bewustzijn, zag ik schuin links tegenover mij een goddelijke gestalte verschijnen, gezeten op een troon. De enige kleuren waren goud en wit. De troon rustte op zeven bollen, die zeven engelen waren die de zeven hemelen zijn. Deze hemelen zijn niet concentrisch, maar ze doordringen elkaar gedeeltelijk en ze vormen samen het bestaansniveau direct onder de troon van God. Het is moeilijk in woorden uit te drukken, want het was tegelijkertijd een heel complex visueel beeld en een stortvloed aan intuitieve informatie. Ik voel me, wanneer ik dit probeer in woorden te vangen, zoals Jacob Boehme dat beschreef: "In die vijftien minuten leerde ik meer dan wanneer ik mijn hele leven aan de universiteit had gestudeerd." Ik weet nu wel wat Tibetaanse tanka’s proberen uit te drukken, en wat de joodse merkavah mystiek in het boek Ezechiel en Johannes in Openbaringen proberen uit te drukken. Het gaat hier zowel om stadia van mystieke ontwikkeling, inwijdingen, als om bestaansniveaus.

De troon zelf was als een oneindig ingewikkelde stralenkrans, een rechtopstaande ronde schijf van gouden licht. De goddelijke figuur droeg een gouden gewaad. Hij had geen hoofd maar een allesdoordringend wit licht, waarvan ik wist dat dit de sluier is voor God’s aangezicht. Terwijl ik hiernaar keek werd ik doordrongen van een intens gevoel. Het was geen ontroering, of extatische vervoering, maar juist heel vredig. De volgende boodschap kwam tot me:

Zonder God zullen wij mensen deze wereld, onze moeder, kapot maken. Wij moeten de wereld weer leren liefhebben. Via zeven treden kunnen mensen dan de hemelen betreden om de hoogste God te leren kennen, via de lagere goden. Voor de aarde zijn dat ‘de god en de godin’.

In de tweede fase van het visioen zag ik een trompet uitgaan van de troon en die doorsteekt de zeven sferen. Nu liggen ze niet langer als een ring van elkaar doordringende bollen onder de troon, maar zijn in een liniaire rij gerangschikt van de hoogste hemel tot aan de aarde zelf. Hier zie ik de god en de godin staan in een zonnig bos. Ze zijn jong en sterk. Ik lig in het bos en kijk omhoog. De godin zegt: "slaap naakt in het bos en wees gewijd."

Ook nu komt er tegelijkertijd een grote stroom informatie in me op. Dit is een wijding die mag worden doorgegeven als puberteitsrite voor jongens en voor meisjes. De tijd is in de zomer, het mag met volle maan, maar dat hoeft niet. Het beste is wanneer dit bos nergens anders voor wordt gebruikt en er verder geen mensen komen. Ik zie een oude man, in een wit gewaad met een gouden koord, afscheid nemen van een jongen, die alleen gekleed is in een paar sandalen, een koord om zijn middel met een mes er aan en een leren riempje om zijn bovenarm met een paar veertjes. Zijn vader en moeder staan op de achtergrond, bezorgd en trots. "Deze wijding maakt je tot kind van de maan en beschermer van de aarde." 13 jaar is een goede leeftijd. Deze wijding geeft toegang tot de eerste hemel.

Hierna volgen een paar beelden van de zon, god van de hemel, die vooruit lopen op de tweede wijding. Deze zal komen als de tijd rijp is.