In het paleis van The White Ram stelt de koning ons een eedverbond voor. Hij heeft een niet-aanvalsverdrag uit de First Age als voorbeeld genomen en daar is eigenlijk geen speld tussen te krijgen. We gaan natuurlijk akkoord. Hij wil graag van zijn deathlord "Lover" af en als het contract getekend is, helpt hij ons met het plan.

Twee weken later rolt er van over de zee een zwarte mist onze kant op. We krijgen een Scale kannibalen en twee Scales tot onze beschikking om de stad en het paleis te verdedigen. Als Juggernaut het land betreedt waaieren de zombies en necromantische oorlogsmachines uit. MaSi vliegt over de aanvallers heen om ze uit te dagen en de deathlord naar het paleis te lokken. Ze ziet Juggernaut aankomen temidden van de ondode troepen. Sters vroegere werkgever is nog walgelijker dan vroeger. Maden kruipen over en door zijn rottende vlees. De levende Manse van machinerie gekoppeld aan necromantie zuigt alle leven uit de grond waar hij overheen ratelt. Soldaten stromen uit luiken in zijn zijde. Zo te zien zijn de Abyssals thuisgebleven. De deathlord is een kleine, magere gestalte met een ooglapje die op het voorhoofd van Juggernaut staat. MaSi wordt er misselijk van en vliegt terug. Juggernaut volgt haar tot in het stadje. Daar laten ze de soldaten achter en Juggernaut rolt voort naar het paleis.

Bij de trappen stapt Eye af. Hij loopt achter MaSi aan. Als hij het exercitieplein  betreedt, staat MaSi Tamuz al in de vestibule. Vanuit het Noorden komt er een afgrijselijk mooie gestalte aangevlogen op een vliegend tapijt. Van dichtbij blijkt dat een mensenhuid te zijn. Als ze geen vrouw was geweest, zou MaSi haar verstand verloren zijn door alleen maar naar haar te kijken. Ze draagt een weinig verhullend strak kledingstuk dat van gesponnen druppels lijkt te zijn gemaakt. Het is natuurlijk de Deathlord "Lover Clad In A Raiment Of Tears".Ze roept: "Wat doe jij in mijn land?" Eye reageert lakoniek: "Ik moet even iets regelen." Dan loopt hij achter MaSi aan. Lover landt en loopt met hem mee. De twee deathlords laden zich op met energie. Wat ze verder bespreken kan MaSi niet goed horen. Ze blijft hen steeds een gordijn voor, en lokt hen zo mee naar de ceremonixc3xable cirkel alwaar de koning klaar staat om de poort naar Malpheas te openen.Buiten pakken zich vuurrode wolken samen boven het paleis. Het begint te weerlichten en de bliksem is ook rood.

In de centrale hal waait het. De lucht wordt naar een groot zwart gat gezogen, waar wit/rode straling uitkomt. Het vreemde licht doet de demonische afbeeldingen op de muren bewegen. Schaduwen van Primordials bewegen over de muren: een wandelende zee, een 15 km hoog everzwijn, vreemde bossen. Het Lidloze Oog komt ook kijken. Dit is niet Zijn tijd om te komen, maar wel om te ontvangen. MaSi teleporteert weg. Dan voelen we een soort vacuum ontstaan. Er ontstaat een rode plaat boven het paleis en een zwarte plaat eronder. Een implosie … een drukgolf … stilte. Juggernaut staat er onbewogen naar te kijken. Dyjab geeft het signaal voor de aanval: "Voor volk, vaderland en geiten!"

Onze legertjes vallen onder leiding van Diamondclaw de ondoden aan. Dyjab, Raine, Ster en MaSi schieten met energiewapens en charms op Juggernaut. Door diens pantser doet het allemaal maar weinig schade. Juggernaut noemt ons laf en daagt ons uit om met hem op de vuist te gaan. Hij laat een schokgolf uitgaan en er vallen hele huizen om. "Kunnen  we dit als Exalts oplossen of moet de hele stad er aan?" vraagt hij. dan geneest hij zichzelf door levenskracht uit de omgeving te trekken. Mensen en ondoden rondom hem storten levenloos ter aarde. Ster vliegt op hem af. "Jij hebt een zielesteen in je voorhoofd. Ken ik jou?" "We hebben elkaar het laatst gezien bij de First And Forsaken Lion." "Ah, Algoritme van Stermetaal. Dan is dit de laatste keer dat wij elkaar ooit nog zien." Hij schiet een enorme Soulsteel vuist tegen Ster’s hoofd aan. Het is een combo van meerdere charms en doet enorm veel schade. Door de enorme klap barst Ster’s zielensteen, waardoor hij geen Autochthonian meer is. Maar Ster is sterker geworden. Hij is geen cyborg meer maar een mens. En hij kan intussen heel wat meer slaag verdragen dan de versie die in Juggernaut’s database staat. Zijn Starmetal harnas geeft hem bovendien wat extra magische bescherming. Hij staat nog, haalt uit met een martial arts charm en brengt zijn tegenstander een serieuze verwonding toe. Dyjab werpt een volle pot Eight Devil Scream poeder over Juggernaut heen. Helaas heeft die pijnonderdrukkende modules. Maar de gigantische vleesetende maden zijn er wel gevoelig voor. Daardoor kunnen we dichtbij komen zonder bang te hoeven zijn voor aanvallen van de dingen die in Juggernaut wonen.

Er wordt nog steeds van alle kanten op Juggernaut geschoten, maar die richt zich uitsluitend op zijn vroegere ondergeschikte. Tijdens het gevecht schreeuwen ze naar elkaar: "Jij hebt Autochthon verraden!" "Je weet helemaal niets. Ik heb Hem juist gered." Als hij bijna door zijn levenspunten heen is, verandert Ster zich in een zwerm Lyre Birds en probeert weg te vliegen. Maar de kolos blijkt ook op te stijgen. Juggernaut vliegt achter de zwerm leeuweriken aan en doet weer een schokgolf ontstaan. De vogeltjes ontwijken hem. We blijven op de kolos schieten, maar zolang hij Ster als focus heeft is Juggernaut onkwetsbaar en hij blijft zichzelf genezen. De volgende schokgolf raakt wel en de helft van de vogeltjes valt als plassen bloed uit de lucht. Na nog een aanval stort Ster bewusteloos ter aarde. Dyjab rent er op af om hem te helpen en als hij met de bewusteloze Ster wegvliegt, schiet Juggernaut hem ook neer. Ondertussen probeert Raine de zielensteen uit Juggernaut te stelen, maar hij kan die niet vinden in alle rottend vlees. Diamondclaw neemt het tweegevecht over en MaSi ontfermt zich over Dyjab en Ster. Uiteindelijk wordt Juggernaut verslagen. Als Claw hem de genadeklap geeft, ontploft de voidtech van het monster. Gigantische hoeveelheden Soulsteel, Orichalcum, Moonsilver, Jade en Starmetal vliegen als schrapnell in het rond. Juggernaut is niet meer, maar alleen MaSi en Claw zijn nog bij kennis.

*Klap, klap, klap*

Op de trap verschijnt een bekende gestalte. Eye And Seven Despairs, hij leeft nog.
"Ik heb genoten van het gevecht." zegt hij. Hij keert zich naar MaSi en vervolgt: "Je dacht toch niet dat ik in jullie val was getrapt? Maar ik moet toegeven dat het een goede was. Alleen had je kunnen weten dat Samea niet mijn laatste cirkelgenoot was. Maar … de Lover zit nu wel in Malfeas. Ik kon haar er in gooien."
Dan keert hij zich naar Claw: "De Lunar zon
der ziel … Ik heb een deal voor je. Wil je bij mij in dienst komen?"
"Nee"
"Wil je naar de Onderwereld?"
"Liever niet, maar ik wil wel mijn ziel terug."
"Ik kan je daar heen brengen. Je ziel is bij de dode Neverborn die Abhorrence Of Life wordt genoemd. Je vrienden moet je hier laten sterven, dat is de prijs voor het verslaan van een van mijn onderdanen."
Die prijs is Claw te hoog. Dan onderhandelt MaSi met de deathlord. Eye is uiteindelijk bereid om de levens van de bewusteloze exalts te sparen. Het blijkt hem vooral te gaan om de Lapella, een soort botermesje dat we vonden op het lichaam van Walker In Darkness. Daarvan wil hij weten wat het precies doet. "De ziel moet je zelf halen. Ik zal een poort naar de 10e Bolgia openen. Daar zijn alleen de Primordials. En kijk niet in de Abyss! Sluiers en Raine zullen met jullie meegaan, Dyjab en Ster blijven bij mij als onderpand."

Eye brengt Raine met een simpel handgebaar weer tot volle gezondheid. En dan opent hij een gat in de werkelijkheid, direct naar het diepste punt van de Onderwereld. De vier exalts stappen erdoorheen en komen aan in een surrealistisch landschap, een zwarte ruimte met grotten en rotsen. Maar het zouden ook ingewanden kunnen zijn. In de verte ligt een tombe in de vorm van een armadillo. Er is een groot diep gat waar een stilte uitkomt die kermt. Paradoxen zijn hier normaal. Ze lopen naar de tombe en daar hoort Raine een stem. "Eindelijk", zegt Abhorrence Of Life.

Naast de ingang van de tombe, de muil van de armadillo, zweeft de ziel van Silverclaw. Hij blijft een beetje doelloos rondhangen in de buurt van een Soulsteel kooi. Claw neemt de lapella en loopt ermee naar de kooi. Raine heeft veel wilskracht nodig om aan de roep van de Neverborn weerstand te bieden en ook Clkaw begint in de ban van de Primordial te komen. Ze komen er achter dat de lapella een van de gestolen werktuigen is van Lytek, de god van Exaltatie. Hiermee, en met zijn ongelooflijke vaardigheden als dief, lukt het Raine om de ziel van Sluiers uit de kooi te stelen. Heel even zien ze de Plaza met alle Primordials die bekijken wat er hier gebeurt. Sluiers neemt haar ziel dankbaar in ontvangst en daarna moeten ze ook het stukje van haar ziel dat in Claw woont overbrengen. Zodra haar ziel zijn lichaam verlaat, begint Claw te sterven. Maar ze zijn er snel genoeg bij en Claw’s ziel wordt terug in zijn eigen lichaam geplaatst. Met uiterste inspanning weet iedereen de invloed van Abhorrence af te schudden. Dan rennen ze terug naar het portaal.

"Ik ben onder de indruk," zegt Eye And Seven Despairs, "Jij hebt je ziel terug, Sluiers is geen Abyssal meer. Jullie zijn nu Prime Target! Maar we zullen het er niet meer over hebben. Ik ga er vandoor want ik heb nu een nieuwe Juggernaut op het oog."

Dyjab en Ster zijn inmiddels ook door Eye genezen. Maar hij heeft wel eerst in hun geest zitten wroeten, waardoor ze nu loyaal aan hem zijn. En hij vertelt Ster dat Juggernaut op zijn manier wel degelijk Autochthon heeft gered: er leven nu nog maar zo weinig mensen dat er geen vervuiling meer is…

Nadat MaSi teruggekomen is uit de tombe, moeten we besluiten wat we als eerste gaan doen: de onderwereld in om de ziel van Claw te gaan zoeken, of de deathlord en Juggernaut aanpakken. We bedenken diverse manieren om de 10e Bolgia te bereiken. Als we via het shadowland waar Whitewall in dreigt te vallen gaan, dan zitten we met een lange reis door de onderwereld naar Stygia, waar alle deathlords hun paleizen hebben en waar de doorgang naar Oblivion is. We kunnen ook via de tunnels van de Hollow Mountain onder Gethamane die naar verluid met het eeuwig veranderende Labyrinth in contact zouden staan. Ma Si stelt voor om met onze speedboat de Styx af te zakken tot we bij Stygia zijn. Sluiers noemt een aantal tegenargumenten. Een heel belangrijk argument is dat Eye and Seven Despairs steeds machtiger wordt naarmate hij langer op Creation rondloopt. Terwijl de ziel van Diamondclaw in principe nergens heengaat.
Bull of the North zegt dat hij ons kan helpen als we de deathlord naar de poort van White Ram willen lokken. Een bezoekje aan Malpheas zal Eye niet uitschakelen, maar hem wel langdurig inconvenieren. Ster stelt voor om aan de infernalist-koning voor te stellen zijn deathlord en de onze tegen elkaar uit te spelen. Ze beide naar de poort lokken en die dan te openen zodat ze er allebei doorheen gezogen worden. Wel moeten we het snel genoeg weer kunnen sluiten want de demon Sachaverell, "He who knows the shape of things to come" en die als primordial ooit bekend stond als The Lidless Eye, zal zonder twijfel aan zien komen dat de poort geopend wordt en klaarstaan om er doorheen te komen. Om Eye naar IJsland te lokken, gaan we een spoor van roddels aanleggen. Eerst gaan we naar de twee spionnen van Iselsi, die de deathlord voor ons in de gaten houden. Wat ze ons vertellen over het lot van Warshaw is niet fraai: massale onderdrukking, armoede, de bouw van grote amfitheaters, twee deathknights, een deathlord die met zijn blote handen shadowlands kan crexc3xabren, de levende rijdende manse Juggernaut die Essence uit zijn omgeving kan opslorpen, alle dragonblooded zijn doodgemarteld en aan het shadowland geofferd. We spreken met ze af dat ze het gerucht zullen rondzaaien, dat er een solar in het Noorden was gesignaleerd die zijn tombe had bezocht en die daarna een abyssal heeft verslagen.
Daarna gaan we weer terug naar Skandinavixc3xab. In Gethamane gaat Dyjab een biertje drinken in een kroeg en hij vertelt over de rampzalige gebeurtenissen aan boord van het vrachtschip naar Porto Libre: Silent Walker die het schip overvalt, de passagier op weg naar IJsland die een anathema bleek te zijn, het gevecht tussen de twee monsters, het enige overlevende bemanningslid die nu verpleegd wordt in Porto Libre. De mensen zijn diep onder de indruk en we weten zeker dat het verhaal verder zal worden verteld.

We gaan op weg naar IJsland. Met onze orichalcum boot is het geen lange reis. Raine wil graag beter leren vechten en hij vraagt aan Sluiers of ze hem beter kan leren zwaardvechten. Dat wil ze graag, maar er moet wel wat tegenover staan. Hij belooft een week haar slaaf te zijn. Ze geeft hem een leren string om aan te trekken en haar eerste opdracht is om haar rug in te smeren. Ze speelt een spelletje met hem, niet gemeen maar om te kijken of er een match is. Hij weet niet hoe ver hij mag gaan, dus hij houdt zich maar in. Ster, die toch ook verliefd is op de mooie abyssal, lijkt het niet te deren. Hij lijdt aan ‘Clarity’, dat is een soort limit waar autochthonians emotieloos van worden.

In IJsland is het koud. Het is een land van schapen, schraal gras, hard mos en herders. Als we landinwaards trekken lopen we langs vulkanische stoombronnen. Een troepje ruige krijgers staart ons aan vanaf een stapel rotsen. Ze dragen huiden, hebben smalle gezichten met nogal grote tanden. Ze zijn pezig en gespierd en komen naar ons toe. Sommigen dragen dierenschedels als hoofdtooi. De geesten schreeuwen naar ons. Dyjabs charm Friend of all nations vertelt ons dat deze mensen door de koning van dit land zijn ingehuurd om de grenzen te bewaken. Maar het zijn kannibalen, dus als we niet duidelijk kunnen maken wie we zijn en wat we komen doen, dan zullen ze proberen ons aan te vallen en op te eten. We zijn exalts, dus dat gaat niet lukken maar we willen het liever voorkomen. Gelukkig spreekt Raine alle talen, dus teleurgesteld laten ze ons door. Uiteindelijk komen we aan bij een klein stadje met een groot paleis in het midden. Het lijkt een beetje op een romeins badhuis met noors snijwerk van door elkaar geweven diermotieven. In het stadje zijn looierijen en weverijen. Er wordt hier uitstekende wollen kleding verkocht, Kashmir. (Dit verwijst naar een misverstand. Kasmis wol komt inderdaad ook uit de Himalaya, maar de allerbeste kwaliteit komt hier vandaan.) Jammer genoeg hebben we geen geld. Voor Raine is dat geen bezwaar, hij jat gewoon een setje warme mooie kleding.
Het paleis heeft aan de voorzijde een koepel, daar staan een paar wachters met konische helmen. Ze hebben goede wapens en uitrustingen en behoren duidelijk tot een ander volk dan de groep die wij eerder waren tegen gekomen. Als we ons aanmelden en zeggen dat we voor een handelsvoorstel de koning wensen te spreken, wordt er een hofdame bijgeroepen, Ze draagt fraaie kashmir kleding. Ze hoort ons aan en besluit dat de koning wel even tijd voor ons heeft. Als we onze wapens achterlaten, mogen we haar volgen. Raine ‘vergeet’ een dolk in zijn laars, maar de wachters hebben hem door. We laten een indrukwekkende hoeveelheid magische en andere wapens achter. Dan gaat de dame ons voor. We lopen over een exercitieplein naar een prachtig wit binnenpaleis met beeldhouwwerk van in elkaar gestrengelde dierfiguren en witte vlaggen met een ramskop. Het voelt helemaal niet kwaadaardig. We gaan de trappen op en lopen door fraaie hallen. Het is warm en er komt stoom uit de vloer. In het centrum van het gebouw is een soort kerkzaal met eigenaardige godenbeelden (2). Alleen de kenner ziet dat dit net-niet-goden zijn, metslangenbenen en zo. Er is een cirkel ingelegd in de vloer en het meubilair van de zaal is voor mensen die er verstand van hebben herkenbaar als rituele voorwerpen. Maar we lopen nog een stukje verder. Een deur in het koor leidt naar de troonzaal, waar de koning in een wit jaden harnas op de troon zit. Achter hem staat zijn zoon in een zwart jaden pantser. Aan de wanden hangen witte tapijten met daarop een ramskop. De koning heet ons amicaal en hartelijk welkom in Gradafes IJsland en vraagt waar wij voor komen.

"Wij zijn een jonge handelsnatie en wij hebben een voorstel," begint Ster. Hij komt vrij snel terzake: "Onze noorderbuurman, Cesus Gustav, is door een Deathlord vermoord en zijn land is ingenomen. De deathlord heeft daarna Warshaw in een shadowland veranderd en we zijn bang dat wij de volgende zijn. Nu hebben wij vernomen dat u ervaring heeft in het omgaan met een deathlord als buurman." De koning maakt een gebaar dat kan worden geinterpreteerd als ‘de muren hebben oren’ en nodigt ons uit om een drankje te komen nuttigen in zijn prive vertrekken.
Daar is een zaaltje met met drie concentrische cirkels in een vierkant. Hier kunnen we vrijuit praten. Hij vertelt het laatste nieuws op deathlord gebied. De "Princess Magnifi
cent with Lips of Coral and Robes of Black Feathers" is toegewezen aan First and Forsaken Lion, en dat is de reden dat die laatste niet meer naar behoren functioneert. Hij is verliefd en zij ziet hem niet staan.
Ons plan om onze deathlord Eye And Seven Despairs en zijn Lover Clad In A Rayment Of Tears tegen elkaar uit te spelen, staat hem wel aan. En een poort naar Malpheas, ja dat zegt hem wel wat. "Stel dat zo’n poort geopend zou kunnen worden, hoe wil je ze er dan doorheen krijgen?"
Ster zegt: "Eye is geobsedeerd. Als hij denkt dat zijn laatste circle-mate hier is, dan komt hij zeker. We kunnen een spoor van roddels hierheen laten leiden."
De koning denkt mee. "De Lover heeft een heel klooster Immaculate Monks verleid en gecorrumpeerd, daarna heeft ze ze vermoord en tot geesten gemaakt zonder armen en benen, met een erectie waar ze al 400 jaar niets mee kunnen. Zo iemand is de Lover. Niet de vrolijkste van het stel, wel de mooiste, veel mooier nog dan jullie Sluiers. Ze is letterlijk verschrikkelijk mooi. Als er een andere deathlord hier komt, in wat zij als haar gebied beschouwt, zal ze zeker poolshoogte komen nemen. Het zal niet direct tot een conflict komen."
Dan vraagt hij: "Hoe weten jullie eigenlijk van die poort?"
"Wij hebben toegang tot heel oude kennis."
Daar neemt hij genoegen mee. De poort is al heel lang niet meer gebruikt. De koning weet wel hoe hij geopend kan worden, maar hij weet alleen niet waar die poort zich bevindt. Wel ergens in dit paleis.Op de vraag hoe het ding snel gesloten kan worden antwoordt hij: "Sluiten is simpel, verstoor de dingen die hem open houden. Een correct sluitingsritueel is natuurlijk beter, dan heb je geen residu magie."
En dan vraagt hij: "Maar waarom ik jullie zou vertrouwen?"
Hij wil een gezworen eed. En dat is iets waar je voor de rest van je leven aan vast zit.

We zitten op een bootje met erts en zijn op weg naar Porto Libre. Silent Walker is verslagen, althans voorlopig en onze bemanning is dood op de bootsman na, maar die is gek geworden. We inventariseren nog even de buit: drie blauwe necroballen, de grand daiklave Soulmirror, een kledingstuk de Thurible of Silence, een capella-hanger met veel essence en de mede van Thor. Dan varen we naar huis. Ster navigeert en MaSi’s magie zorgt voor de voortstuwing. Dyjab stuurt een bericht aan Bull of the North dat we geslaagd zijn. Onderweg denken we na en maken we plannen.

We hebben drie redenen om naar Yu Shan te gaan: de tools van de god van Exaltatie lenen om Sluiers’ ziel los te maken, de vriendin van Autochthon bevrijden en spreken met Malpheas’ ambassadeur. Dat laatste was Luna’s tip om via het demonenrijk naar de onderwereld te reizen. Maar is de route via Malpheas wel een goed idee? Luna is daar als Incarna veilig, maar of wij dat ook zullen zijn? Ster wil liever niet naar de onderwereld, maar Raine gaat de roep van het demonenrijk wellicht niet kunnen weerstaan.
En wie heeft de Silent Walker hierheen gezonden?
We komen aan in de stad. Natuurlijk is er een probleem, er is altijd een probleem. Ditmaal is het een rondreizende monnik. Die zijn altijd overal welkom en we kunnen hem niet zomaar de toegang tot de stad weigeren. Mensen willen dat zo’n monnik hun kinderen zegent en ze willen door hem getrouwd worden en zo. Maar de monniken van de Immaculate Order zijn ook de sterkste tegenstanders van alle celestial exalts. Die noemen ze Anathema. Dyjab wil met de monnik praten over Warshaw. De monnik, een jonge man met een geschoren hoofd in een oranje gewaad, zit even buiten de stad. Hij buigt, stelt zich voor als Rolling Cloud en vraagt om toestemming de stad te betreden. Als Dyjab over Warshaw begint, vertelt hij dat de Immaculate Order al afweet van Juggernaut, maar dat zit nu op diplomatiek niveau. Daarentegen is hij hierheen gestuurd om de verhalen over onze stad na te trekken. Hij weet dat we zijn aangevallen door een jonge garde van de Wyld Hunt en dat er hier anathema zijn gespot. Dyjab excuseert zich voor de dichte deur en vertelt dat er hier vertegenwoordigers wonen van een mythisch ras: de Dragon Kings. Hij stelt de monnik voor om een tijdje in de stad te blijven zodat hij voor zichzelf kan zien dat er met deze wezens samen te werken valt.
"Ik heb gehoord van draken in de stad."
Dyjab neemt de monnik mee naar het paleis. De monnik vertrouwt het niet helemaal. Het bestaan van Dragon Kings in deze tijd gaat in tegen de correcte leer. Maar hij is wel nieuwsgierig. Onderweg ondervraagt hij mensen. Die vertellen hem dat ze wel bang zijn voor de draken maar dat die hen nog nooit kwaad hebben gedaan en dat ze dankbaar zijn voor de technologie en de welvaart. Op de trap van het keizerlijk paleis staat Oe’al, die zich voor de gelegenheid in volledigeregalia heeft gekleed en al zijn extra sociale vaardigheden heeftopgepoetst. De monnik besluit om in de stad te blijven en te zien hoe de rassen samenwerken. (De solars en lunars zullen zich voor de duur van zijn verblijf maar weer even schaars moeten maken.)

Terwijl Dyjab en Oe’al met de monnik bezig zijn, gaat Ster in een lang ritueel zijn harnas betoveren zodat het zo licht en gemakkelijk te dragen wordt wordt als lucht. Raine overlegt intussen met Sluiers. Ze weet hem te vertellen dat Silent Walker een dienaar is van de deathlord Walker in Darkness. Ze weet er niet zo heel veel van. Hij heeft maar weinig deathknights, maar is wel heel sterk. En ze vertelt dat de zielen van deathknights in de 10e Bolgia van de onderwereld verblijven, bij de tombes van de Neverborn vlak bij Oblivion. Via die tombes kun je in Malpheas komen, maar ze raadt dat af. Het is volgens haar toch veiliger om daar via de onderwereld naar toe te gaan, althans er is eerder een groep naar toe gegaan en teruggekeerd. In de 1st Age is een groep Solars tot in de 10e Bolgia is afgedaald. Die hebben toen de tombes gekraakt en de zielen van de Neverborn net zo lang lastig gevallen totdat die hun geheimen prijs gaven. Een deel van die kennis is het mythische boek Broken Crane geworden, een ander deel is de Necromatie. Dat was waarschijnlijk het moment dat de Infernal Exalts zijn ontstaan. Over de ziel van Claw is ze duidelijk: SilverClaw is in principe dood en Sluiers houdt zijn lichaam in stand. Zijn ziel is in winterslaap in de onderwereld en die moet daar relatief gemakkelijk te vinden zijn. WSe moeten wel onze uitrusting goed aanpassen: Celestial Heartstones doen het bijvoorbeeld niet in de onderwereld en de Terrestrial stones werken maar op halve kracht.

Ma Si Tamuz krijgt een bericht van Bull of the North: of we even langs willen komen. Het gaat over het shadowland en de tovenares Samoa, en het is heel dringend. En omdat we hier toch alleen maar in de weg lopen, vertrekken we meteen. Sluiers gaat mee. Naast Whitewall ligt Marama’s Fell, een groot en stabiel shadowland. Hier was ooit een Solar concentratiekamp, dat na de usurpatie door de Dragon Blooded is gebruikt. En onder hun leiding was het er nog veel erger: er zijn nogal wat rassen uitgeroeid. Whitewall was imuun, want ze werden beschermd door hun stadsgod, de god van vrede. Silent Walker wilde een oorlog uitlokken waardoor de stad in het Shadowland zou vallen. Dat is door onze actie nu voorkomen. Waarvoor dank. Maar daar heeft hij ons niet voor laten komen. Dicht bij Marama’s Fell ligt namelijk de tombe van Samoa. Hij neemt ons mee en belooft haar verhaal te vertellen als we aankomen. Het bos is donker en besneeuwd. Vanaf de weg is de tombe niet te zien, hoewel die er niet ver vandaan ligt. Een kleine 50 meter van de weg vinden we een stalen piramide. "Dit is geen lunar tombe!"
"Nee, dat klopt. Zij was mijn solar mate." 
Samoa stond namelijk als solar sorceror te boek. Dat kon ook omdat ze solar circle sorcery beheerste. Toch was ze in werkelijkheid een lunar. Net zoals Bull of the North zich voordoet als lunar, maar in werkelijkheid een solar is. En hij heeft haar tombe al die eeuwen bewaakt. Nu heeft hij het sterke vermoeden dat Ma Si de reincarnatie is van Samoa. Er is maar xc3xa9xc3xa9n klein probleempje: als ze het niet is, gaat ze geheid dood, want de tombe laat allxc3xa9xc3xa9n de exaltatie van Samoa toe.

Na lang weifelen stapt Ma Si naar voren. Er is een ronde deur, als een oog omlijst met ineengevlochten dierfiguren. Als ze haar anima banner aanzet gaat die als een iris open. Ze stapt naar binnen. Wij wachten in spanning. Na een lange tijd komt ze weer terug. Ze draagt een catsuit en er zwaaien tentakels om haar heen.
"En, ben je wijzer geworden?"
"Ik heb meer kennis."
"Zo ken ik je weer."
Bull vertelt waarom hij zo lang heeft gewacht. Hij voelde pas bij de tweede ontmoeting een resonantie en hij heeft er een tijd over gedaan om het gevoel te herkennen.
"Ik verwacht ook niet dat we nu hals over kop verliefd op mekaar zullen worden, maar je weet bij wie je terecht kunt."
We kunnen nu in ieder geval de handel met Whitewall weer op gang brengen. Ze gaan huiden, erts, zwaarden en harnassen leveren. Vreemde handel voor een stad die
een vredesgod als beschermheer heeft, maar wie zijn wij om daarover te klagen? De militie van Porto Libre kan het goed gebruiken.

Bull weet ook te vertellen dat Ma Si in haar vorige incarnatie gedood is door een leger dat onder commando stond van alweer een andere deathlord. Deze heet Lover Clad in a Rayment of Tears. Deze woont ver in het Noorden, voorbij de Northern Alliance in een heel klein shadowland dat Gradaves heet. Zij blijft in haar gebied. In het verleden heeft ze een kruistocht gevoerd om alle krachtige tovenaars uit te schakelen. En daar is Samoa dus het slachtoffer van geworden. Ze luistert naar haar eigen geneugten en is voor alles een "Lover". Dus omringt ze zich met minnaars, die gedood worden als ze niet meer aan haar eisen voldoen. Haar citadel heet "Fortress of Crimson Ice" en staat in "the Veil of Dust and Shadow".
Bull heeft een en ander uitgezocht om de eventuele wraak voor te bereiden van de reincarnatie van zijn geliefde. "Doe er je voordeel mee. Het is info die je nog niet had." Zo weet hij dat Samoa heerste over een gebied waarvan de huidige koning verantwoording aflegt aan een deathlord. Deze woont in het "Palace of the White Ram" waar de kashmir wol gemaakt wordt. Dat paleis staat niet in Kashmir, maar op IJsland. Die White Ram is een demonenaanhanger, een infernalist. En het paleis heeft waarschijnlijk een doorgang naar Malpheas. Verdere specificaties weet alleen de koning zelf. Bovendien bevindt op zezelfde plek in de onderwereld het "Palace of the Black Ram". De demon die ze aanbidden is Sacha Verell "he who sees the shape of things to come". Ooit was hij de belangrijkste van de primordials, en ze aanbidden hem nog steeds.

Over ons andere probleem maakt hij weinig woorden vuil: "Voor mijn part gooi je die deathlord en Jugger in Malpheas." Ster vindt het een goed idee.