Ik heb het begin van hoofdstuk 15 naar het volgende intermezzo verplaatst, want ik de hoofdstukken zijn vanuit het perspectief van de hoofdpersoon geschreven en de intermezzo’s zijn een blik vanaf de buitenkant. Verder heb ik het verhaal een beetje herschreven. In dit intermezzo zien we dus wat er in het hoofd van Vrouwe Lantha omgaat.
Azumi
Het einde is een beetje ‘over the top’ 😉 maar verder is’ie helemaal perfect. Hier is het slotduel uit de Japanse film Azumi:
En als je je afvraagt waarom het daar vol ligt met dode mensen, moet je de film maar eens opzoeken in een videotheek.
In memoriam Huub Janssen
Donderdagavond 24 januari 2008 is op 71 jarige leeftijd oud Dutch Swing College Band drummer Huub Janssen overleden. 25 jaar lang was hij de drummer van dit orkest. Maar ook leidde hij zijn eigen Amazing Jazzband, was te vinden in het Flashback Quartet van DSC collega Bob Kaper, speelde met het Cocktail trio en met de Revival Jazzband.
Huub Janssen had alles drumtechnisch op een rijtje en was een echte swinger die elke muzikant flink achter de broek zat. Met zijn uitgebreide 7-delige drumset wist hij altijd veel indruk te maken vooral als hij de ruimte kreeg om uitgebreid te soleren.
De van oorsprong uit Den Bosch komende Janssen was de laatste jaren al ernstig ziek en verbleef in een hospice in Eindhoven. In 2006 is hij nog geridderd in de Orde van Oranje Nassau.
Tussendoor avontuur slot
"Je hebt haar zomaar in koelen bloede doodgeschoten!" roept N1c0 geschokt. Terwijl de dure plasma TV aanstaat wordt de plas bloed rond het lijk steeds groter. Wat nu? Sporen uitwissen en wegwezen.
De baas van de Virtual Adepts, Collateral, stuurt N1c0 een sms-je met aanbod van snel vervoer. Ze komen bij de studentenvereniging en gaan naar het computerhok. Daar zit alleen een oude zonderling een spelletje te spelen. Ze loggen in en dan transporteert Collateral iedereen op magische wijze via het internet naar zijn hoofdkwartier: het scherm wordt ouderwets zwart met groene letters C0114t3r41, ze worden ‘gedigitaliseerd’ en overgezonden naar de ontvangstruimteZe materialiseren op een schotelvormige metalen plaat onder een soort antenne in een smetteloze ondergrondse zaal vol met apparatuur.
Een wit scherm in het midden, twee halfcirkelvormige rijen computers en oneindige rijen servers.
Collateral heet hen welkom en de beginnende mages vertellen hem hun wederwaardigheden. Hij waarschuwt ze voor de leider van de Euthanatoi, zolang die zichzelf Abad of Abaddon noemt, is er mee te praten, maar als hij zich Apollion gaat noemen, moet je oppassen. Hij heeft teveel last van entropie en laat zich niet zien omdat zijn lichaam geen vaste vorm meer heeft, een soort kruipende chaos.
Gelukkig heeft Hannibal de mobiele telefoon van Kimberley meegenomen en Collateral zet het ding in een apparaatje om hem uit te lezen, er zat wel een bescherming op maar onvoildoende voor een meester van de Virtual Adepts, Hij haalt er adressen uit en recent gebelde nummers in Leiden en Maastricht. Het nummer in Maastricht wordt alleen gebruikt vanaf de straat, aan de rand van het centrum. Dus haar contact moet daar ergens zijn. Collateral weet van meerdere groeperingen mages in die stad. Er zijn satanisten, een kapittel van de Order of Hermes en nog wat. Hij verstuurt ons via het web naar de universiteitsbibliotheek.
Het is vrijdagochtend en nog donker. Er loopt een complex stelsel van gangen onder de stad. Buiten detecteert N1c0 daar een krachtig veld dat dingen afschermt aan de rand van het centrum. Het veld is het sterkste bij de gangen onder het park rond Fort Willem. We gaan er naar toe. Daar is een atletische gebouwde vrouw posters op aan het hangen voor Circus Nosum. Als ze ons ziet loopt ze op ons af en stelt zich voor als Linda. Ze neemt ons mee naar een nabij gelegen veldje met tenten en circuswagens. Het circus blijkt een dekmantel te zijn van de Akashic Brotherhood en Collateral heeft aan hun gevraagd om ons te komen helpen. Dit wordt een beetje te zwaar voor ons alleen en het wordt ook niet door iedere traditie op prijs gesteld dat er informatie voor ons achter gehouden was.
We overleggen met Linda en haar Senpai. Omdat het jongetje wat we zoeken een aantal minuten in de toekomst kan zien, moeten we er in ons plan rekening mee houden dat wij meer dan 10 minuten voruit moeten plannen, zodat hij niet kan zien wat we gaan doen. Ze vertelt dat de satanisten het stelsel van tunnels het beste kennen, dus daar moeten we zijn. Ze zijn waarschijnlijk te vinden in Cafe Tribunal bij de berenkuil. Dus dat wordt onze volgende bestemming.
De berenkuil blijkt een ‘node’ te zijn, een plek waar magische energie opwelt. De Helpoort is er ook een. Daar treffen we twee jongelui in het zwart. Eentje heeft een pentagram om zijn nek hangen. Hij heeft ook een bijzondere aura. Janny spreekt hem aan en hij trekt een omgekeerde crucifix. Zij pakt haar athame en snijdt haar pols open. Leuke intro … De jongen vraagt wat we komen doen. Hij brengt ons naar een kroegje waar we veilig kunnen praten, de Knienspiek. We mogen hem Lord Ganolach noemen. De andere jongen wordt voorgesteld als bart. Hij is zojuist ontwaakt en heeft de bijzondere eigenschap dat hij letterlijk niet opvalt. Lord Ganolach weet van de alternatieve Council. Het zijn 3 mages. Ze hadden hem ook uitgenodigd, maar hij had geen zin. Twee van hen kent hij bij naam: Samuel, een neuroot die steeds dingen uit elkaar haalt, en Lieke, een arrogante franstalige dame. Van de derde weet hij alleen dat die programmeur is. Er zijn wat incidentjes geweest, inbraakjes en zo. En er zijn sporen achter gelaten die op satanistische activiteit wijzen. De alternatieve council probeert hun te framen. Ook proberen ze de echte council uit elkaar te drijven. Bijvoorbeeld door een aanval met C4 bij Roermond, een aanval op de Verbena, een ‘paniekprojector’ en dergelijke. Verdeel en heers. Het is hem opgevallen dat de drie geen beschikking hebben over Life en Spirit magie. Max had al gemerkt dat er maar heel weinig tradities Spirit onderwijzen, of er zelfs maar in geloven. Waarschijnlijk hebben ze er dan ook geen bescherming tegen. Het fort blijkt beschermd te zijn met een krachtveld met Forces, Correspondence en Entropie.
In de arena, waar de gauntlet, de barriere tussen de werelden, maar heel dun is, stappen Max en Lord Ganolach ‘sideways’. Max’ paradigma staat niet toe dat materiele voorwerpen meegaan, dus hij is naakt als hij in de geestenwereld aankomt, maar Ganolach heeft geen last van deze beperking. Hier is Maastricht een oud stadje met romeinse resten en een krankzinnig oude vuursteengroeve. Er zijn aura’s te zien van mensen. Ze zien dat er doden zijn gevallen bij fort Willem en dat er magie wordt bedreven. Er zijn dode soldaten uit de tweede wereldoorlog. Max biedt een van de soldaten een ‘minor boon’ als hij de magiers wil gidsen door de gangen onder de stad. Ze lopen door een lange oude smokkelgang naar de plek waar de drie zitten in een kelder gevuld met computers. In een nabij kamertje zien ze een jonmgetje met een sterk oplichtende aura. Ze maken een plan. Die smokkelgang loopt helemaal naar Belgie, dus dan duurt het ruimschoots meer dan 10 minuten om hem helemaal uit te lopen. Dus als we vanuit verschillende gangen komen en hem daarin kunnen drijven, dan ziet hij niet dat hij in de val loopt. Zo spreken we het af.
N1c0 gaat op de brommer naar de Belgische ingang van de gang. Als ze opbelt dat ze is aangekomen, wordt de aanval geopend op het Fort. Er is een vuurgevecht en we gaan naar binnen. Daar is het een beetje een doolhof. Hannibal, Anny en de Akashics nemen de eenvoudige routes, Max gaat met zijn spook de meest ingewikkelde gang door. Zo komen we ongeveer tegelijk aan bij de centrale ruimte, een mergelgroeve vol computers. Daar zitten de drie magiers: een dikzak met sandalen, bril, vettig haar en een baardje; een onopvallende man met een techno-dingetje staat naast een bureau; een mooie vrouw met een elegant mantelpakje, een spits gezichtje en een sigarettepijpje. Weer een vuurgevecht. De twee mannen worden neergeschoten en de vrouw geeft zich over. Maar Hannibal schiet toch op haar. Dan laat ze de grot instorten. Uiteindelijk weten de akashics haar te overmeesteren.
Inmiddels is het jongetje zoals verwacht de smokkelgang ingerend. N1c0 wacht hem op bij een stalen deur. Ze probeert hem vriendelijk over te halen zich over te geven, maar het joch heeft een mes en steekt haar overhoop. Nu is haar dreigement om hem neer te schieten. Hij weet dat ze het meent en dat hij nergens meer heen kan. We nemen hem gevangen en verbinden haar.
De council was blij, althans dat deel van de council wat voor het experiment was. Want het is geslaagd. De tradities kunnen elkaar inderdaad aanvullen als ze sam
enwerken.
Ares Hoofdstuk 15 – vervolg
Vandaag heb ik de trein naar en van Brussel inspiratie weten te krijgen. Hier is het tweede deel van hoofdstuk 15. Ik hoop dat het bevalt.
Saudi drifting
De kwaliteit van het filmpje is niet al te best, en de muziek ook niet zo. Maar deze gasten kunnen het wel!
Ares Hoofdstuk 15 – Depressie
Het is de afgelopen maand verschrikkelijk druk geweest. Ik heb me drie slagen in de rondte moeten werken en ben amper aan schrijven toegekomen. Ik heb natuurlijk wel wat, maar als je bedenkt dat dit de oogst van een hele maand is, dan is het echt maar een klein beetje. Ik publiceer nu het eerste deel van hoofdstuk 15. De rest volgt als het weer ietsje rustiger is.
I'll kill her
Soko zingt: I’ll kill her. Dit is de grote undergroundhit van 2007. Soko is een Franse actrice, maar ze is met dit liedje geheel ‘out of the blue’ groot geworden op uiteenlopende plekken als Denemarken, Belgie en Australie. Studio Brussel plugt haar bijvoorbeeld enthousiast, en de laatste tijd hoor je het ook af en toe op de Nederlandse radio.
Tussendoor avontuur aflevering 2
We zijn in de prive danszaal van Sy, de baas van de Cult of Extacy. De sfeer is vijandig. Max, mijn personage, maakt zich zorgen over de geest van de dode cultist. Die gaat zeker de verkeerde kant op als we hem niet wreken. Virtual Adept N1c0 merkt opeens, en mijns inziens terecht, op: "Ze willen gewoon niet dat we slagen."
We gaan weer naar de kamer van het verdwenen jongetje. Er is hier met explosieven gewerkt. Het slot is van buitenaf opgeblazen en de buitenmuur van binnenuit. Eva bevestigt dat de cultisten met tijdsmagie hebben bekeken wat er was gebeurd en ze hebben de Hollow One Kimberley bij de deur van Sams kamer gezien. De explosies waren geen magie. Het was C4, een militair explosief. Langzaam wordt duidelijk dat er veel voor ons wordt verzwegen. En wemaken er goed gebruik van dat Eva onder druk haar mond voorbij praat.Ze heeft het even over Sam’s ouders.Ze probeert er omheen te praten, maar N1c0 breekt door haar verhalen heen en ze geeft toe dat Bram zijn eigen ouders heeft vermoord. Hij heeft het allemaal heel zorgvuldig gepland en uitgevoerd. Als je autist bent, 10 minuten in de toekomst kan kijken, megalomane neigingen hebt en heel intelligent bent, kun je alle sporen van jou vandaan sturen… Maar hij heeft niet het overzicht, en hij past feitelijk een truukje toe. De politie kan hij om de tuin leiden, maar goede magiers kunnen hem te pakken krijgen. En dat is wat Kimberley heeft gedaan. N1c0 ontdekt ook dat het apparaatje wat Kimberley in de overleden cultist heeft geplaatst, een soort van oneindige lus van disfunctionele gedachten in zijn gedachten heeft geintroduceerd zodat hij, ook als het explosief niet zou zijn afgegaan, niet kon worden ondervraagd. Dat Max de geest van de overledene zou kunnen oproepen is werkelijk helemaal niet bij ze opgekomen. En ook dat zegt ons iets over de daders: ze geloven niet in geesten.
We gaan met de trein naar Leiden, de stad waar Kimberley vandaan komt. Op het station voelen wij de aanwezigheid van drie bovennatuurlijke wezens. Andere magiers houden ons in de gaten. Eentje heeft jhor, een doodse aura, de andere twee hebben helemaal geen resonantie. Dat zijn waarschijnlijk Hollow Ones: een relaxete zwerfpunk en een new age gothic meisje die staan met elkaar te praten. Die met de doodsaura loopt tegen kapitein Max aan. Max controleert snel zijn zakken, maar er is niets gerold. Hij blijkt wel een ‘Correspondence’ effect te hebben achtergelaten. Als we hrem willen aanspreken, sprint hij snel weg richting het ziekenhuis. Max weet hem beet te grijpen maar krijgt meteen heel krachtige suggesties in zijn geest geplaatst die hij niet kan afschudden: "Ik ben niet je vijand" en "Ik ben echt heel aardig, dus val je mijn achtervolgers aan". Uiteindelijk wordt hij toch gevangen en als we hem willen ondervragen zegt hij dat we bij zijn superieur Abbadon Apolleon moeten zijn. Dat is de leider van de Euthanatoi. Hijzelf heet Safwat en hij komt uit Albanie. Als het magische effect weer van Max verwijderd is kunnen we niet anders dan hem weer laten gaan.
Dan gaan we bij de Hollow Ones langs. De zwerver blijkt gemakkelijk aanspreekbaar te zijn. Hij wordt K’rel genoemd en het meisje wordt voorgesteld als Merel. De Hollow Ones nemen ons mee naar hun hun hoofdkwartier in een obscure studenten- vereniging. Ze vertellen dat er maar weinig Hollowers zijn. Alleen in Eindhoven en Groningen heb je er ook, en die zijn vreemd. In Maastricht zitten satanisten en Wageningen is vreemd genoeg volledig blanco, vrij van magie. Hollow Ones worden gewantrouwd door de Tradities, want ze kunnen dingen zonder dat ze kunnen uitleggen waarom het werkt. Ze doen maar wat en het is toch magie…
Max vertelt het verhaal en K’rel regaeert geprikkeld. "Je hebt het over Kimberley!" Dan neemt Merel weinig subtiel het woord. "Kimberley is een stigmatiserende doos." Kimberley was K’rels vriendin toen ze net ontwaakt was, maar ze heeft misbruik van hem gemaakt en toen ze alles geleerd had heeft ze zich afgekeerd van de HO. Ze had een hekel aan vrouwen en aan goths. Het is haar gelukkig niet gelukt om de groep tegen elkaar op te zetten, Hollowers zijn daarvoor gelukkig te zeer op zichzelf gericht. Met de kristallen bol en een bedeltje dat K’rel van haar heeft bewaard, lukt het om er achter te komen waar ze zit. Ergens in Leiden Zuidwest. We gaan er naar toe.
De deur van het flatje is goed beveiligd met Magie, maar de magie wordt door Max opgelost en Hannibal breekt door de deur heen. Als we eenmaal binnen zijn wordt het meisje goed aan de tand gevoeld. Ze heeft geen enkel berouw en vertelt hoe ze de jongen van de Cult of Extacy heeft verleid en hoe ze een bom in zijn buik heeft gestopt. Dat die is afgegaan, dat is onze fout. Verder heeft ze een hekel aan alle regeltjes die de Council oplegt. "Waarom mag ik mijn krachten niet gebruiken op straat?" Ze heeft het jongetje Bram aan een groep in Maastricht gegeven. Die hebben ook de bom geleverd. Ze noemen zich de Cultus en ze werpen zich op als een alternatief voor de Council. Het zijn een man of tien die contact houden via mobieltjes. Als je er bij wilt komen, kan dat via via. Het spreekt zich wel rond wie het oneens is met de Council. Haar contact heet Xanax.
Max krijgt een steeds grotere hekel aan deze totaal gewetenloze meid. Hij heeft aan het spook van de overleden cultist beloofd om hem te wreken. Als er geen nieuwe informatie meer komt, trekt hij zijn Beretta. "Het spijt me, ik heb het Volco beloofd."
Dichter bij de bar
Gisteren was niet alleen koningin Beatrix jarig, het was ook nog eens Nationale Poeziedag. In Leiden kwamen dus in allerlei Leidse kroegen dichters langs om hun poezie voor te dragen. Met een paar vrienden ben ik achterin het alcoofje van cafe De Bontekoe (nr 94 in de Top100 van Nederlandse cafe’s) onder het tegeltableau gaan zitten. Om negen uur ’s avonds kwamen de eerste twee dichters schuchter binnen. Daarna ieder kwartier een nieuw tweetal. Ze werden als snel minder schuchter. De dichters kregen namelijk in ieder cafe gratis consumpties aangeboden. Het festival duurde tot elf uur en daarna naborrelen in Cafe De WW.We hebben er veel, heel verschillende gedichten gehoord, in allerlei stijlen van limerick tot ‘slam’ tot klassiek sonnet. Ik heb ook met veel plezier zitten kijken naar de reacties van het totaal onvoorbereide publiek. Bijna iedereen vond het leuk. Zowel de Engelse toeristen, als de nietvermoedende studenten, als de stamgasten. Alleen het barpersoneel moest er even op geattendeerd worden de muziek uit te doen.
Leiden is de stad van de poezie. Met onder meer 200 gedichten op stadsmuren, een maandelijks slampodium en een historische 8 uur durende voorlezing van de Mei van Gorter, is dit een waardige voortzetting van de dichttraditie. Meer steden zouden dit moeten doen!