Als je een vlammend zwaard hebt, vergeet dan vooral niet om je asbest handschoenen aan te trekken voordat je er mee gaat zwaaien. Mijn priesteresje wil zo nodig stoer doen, maar de sufkut heeft zich al twee keer aan haar eigen zwaard gebrand.

Er komt een vervolg op The Dark Crystal: "The Power of the Dark Crystal", en ze gaan de originele poppen van Jim Henson gebruiken! Het is me jammer genoeg nog niet duidelijk wanneer die uitkomt. Maar zodra hij draait MOET ik er naar toe.

En dan opeens vind je het plaatje!
Zo ziet ‘ie er uit, Zanator mijn demon die de hemelpoort opende – en die van de hel

In de wereld van Escha spelen wij Dungeons and Dragons. Dungeons (kerkers, grotten, torens van tovenaars) zijn er genoeg. Maar nu hebben we eindelijk het Dragons (draken) gedeelte van het spel bereikt. Onlangs heeft onze groep spelers een heel oude draak bevrijd uit de klauwen van een boze tovenaar. Die is nu op weg naar het drakeneiland om te kijken of er nog draken leven en hij heeft beloofd om ons daarna te komen helpen.

Ik heb altijd al een draak gewild. Toen we klein waren speelde ik de draak en mijn zusje de prinses. We hebben nooit behoefte gehad aan een prins om de draak te verslaan. In het echt komen draken alleen in Indonesie voor en het zijn ouderwetse vraatzuchtige monsters. Helemaal geen wijze, edele reptielen die kunnen vliegen. Maar in een fantasy rollenspel zijn die draken er wel.

Aan een andere tafel heb ik een drakendoder gespeeld, een halfling van95 cm die er uiteindelijk drie heeft verslagen. Aan deze tafel heb ikal een hele tijd de ambitie om vriendschap te sluiten met een draak,eigenlijk sedert het vinden van een oeroud kaartspel, het drakenspel.Thorn als Drakenruiter, dat moet de DM natuurlijk maar net goed vinden,maar ja.

Gisteravond verveelde ik me en, zoals ik wel vaker doe haalde ik een paar video’s. In een opwelling pakte ik Everything is illuminated.
Het gebeurt niet vaak dat ik om een film tranen in mijn ogen heb van het lachen en er ook nog bijna van heb moeten huilen. Dit is er zo een:

Elijah Woods is in deze film geen schattige hobbit, maar een echte nerd met een zwart pak, wit overhemd en een oversized bril.
De film gaat over een bijna autistische joodse jongen, die in een surrealistische reis door de Oekraine op zoek is naar de vrouw die zijn  grootvader in de oorlog van de Duitsers heeft gered. Zijn gids Alex (Eugene Hutz) spreekt prachtig engels: "The women love me. I am carnal every night." En ze worden rondgereden in een soort trabant door de grootvader van de gids (Boris Leskin) en zijn hondje Sammy Davis jr jr. "The seeing eye bitch is mental, but this is no problem because grandfather only thinks he is blind." Het landschap is een adembenemende mengeling van graanvelden, ruines (Bij een leegstaand flatgebouw midden in nowhere: "What is this building?" "Soviet." "What happened?" "Independence.") en vreemde bewoners.

Hoewel de recensies nogal lauw waren vond ik hem erg leuk en ik kan hem aanraden.

Wolfram “de Vos” van Oostwolde, mijn huidige karakter binnen de spelwereld van Eternica, is slotenmaker van beroep. Hij loopt in een rood leren rusting, niet omdat hij graag vecht, maar omdat het een redelijke bescherming geeft tegen de verschrikkelijke valstrikken waar je in dit metier mee in aanraking kunt komen, terwijl je toch wendbaar genoeg bent. Er zijn weinig mensen (of andere creaturen) waar hij niet mee kan opschieten – hij is zelfs in de leer gegaan bij een orck leerlooier en heeft daar de ‘fijnere’ kneepjes van het vak geleerd: looien met orckenurine, snelle herstellingen met behulp van lijm en moeders deegroller, en andere subtiliteiten.

Sloten openen kan overigens zeer lukratief zijn. Veel deftige mensen hebben schatkistjes of afgesloten kamers en ze raken daar steevast de sleutel van kwijt. Als je dat gelooft. Nu ja, het vak heeft ook zo zijn nadelen. Ik, dat wil zeggen Vos, ging dus met de professor Chirurchie naar de kamer van de rector om daar een geneeskrachtige bokaal op te halen die op het slagveld nodig was, en de rector had natuurlijk verzuimd de sleutel mee te geven. Dus de prof vroeg mij om mijn hulp. Helaas zat er een valstrik op de deur. En toen die afging kwam de rector toevallig langs! Blijkt die man helemaal niet gediend te zijn van eigen initiatief … Terwijl hij een groot aantal bommen uit zijn binnenzak haalde, sommeerde hij mij om het universiteitsterrein te verlaten en me nooit meer te laten zien. Daar gaan de academische ambities

De Vos is vervent speler van Spijkerbal, de nationale sport van Eternica. Dit weekeinde is hij er achter gekomen dat de sport extra spannend wordt als de bal is ingesmeerd met een sterk hallucinogeen.

Wat bezielt een man van 45 om in een raar kostuum een weekend lang door kasteelgangen te sluipen, door bossen te rennen, veel te weinig te slapen en dingen te doen waar je in de werkelijke wereld liefdevol voor zou worden opgenomen om in een bosrijke omgeving te worden verzorgd? En dat terwijl de in Egyptisch opgelopen buikloop nog volop aan de gang is…

Kortom: ik ben op Live Rollenspel weekend geweest in Belgie. Het was weer fantastisch. Als ik een beetje bijgekomen ben, zal ik de avonturen wat gedetailleerder op mijn blog zetten, maar nu ga ik naar de sauna om bij te komen.

Misschien is het wel een beetje teveel van het goede. Ik ben net terug uit Egypte en vanmiddag ga ik alweer naar Belgie. De VZW Eternica organiseert alweer haar 24e live rollenspel weekend. Dan kan ik weer in de huid kruipen van de Vos, mijn ‘twaalf ambachten dertien ongelukken’ kleurenblinde spoorzoeker, meester slotenmaker en leerling heks.

Helaas heb ik een kleine voedselvergiftiging opgelopen oid. want ik ben al twee dagen aan de dunne. Gisteren had ik er zelfs koorts bij, maar dat is gelukkig over. Wel heb ik nog steeds een behoorlijke maagpijn. Ik hoop maar dat het lijf het houdt

Zo zal het er ongeveer uitgezien hebben: een kerker zoals Piranesi die tekende.

Dungeons and dragons heet het spel, “kerkers en draken”, en wij moesten zo nodig de kerker binnengaan. Daar hadden we wel een reden voor, maar toch. We wilden de hoogwaardigheidsbekleders van de stad waar we verblijven uit de handen van de zwarte orde, een soort gestapo, bevrijden. Maar die waren daarvan op de hoogte en hadden zich goed verschanst. En toen we binnen kwamen haalde een ridder in zwart harnas een hendel over waardoor al onze magie werd uitgezet. Het hele verhaal kun je hier lezen. Maar kort en goed – mijn karakter Thorn, hogepriester van de godin van de liefde, is er bij om het leven gekomen. Door een regen pijlen gerend, door moordenaars neergestoken, toch nog op tijd de hendel weer terug kunnen zetten, maar meteen daarna werd hij door een moordenaar geparalyseerd en die heeft enige tijd later het karwij op zijn gemak af kunnen maken.

En nu? De andere priester van de groep is in staat om Thorn weer tot leven te laten komen. dan is doodgaan dus geen ramp, het hoeft in dit spel nog niet het einde van je karakter te betekenen. Maar … wil Thorn wel terug naar dit tranendal? En wil ik met hem doorspelen of eens een nieuw karakter proberen? Het is afgelopen zaterdag gebeurd, maar ik ben er nog steeds niet uit. Voor beide opties is zowel binnenspels als buitenspels een massa argumenten te bedenken. Een heldendood is een mooi einde voor een karakter waar je zoveel jaren met plezier mee hebt gespeeld. Aan de andere kant, nog even afgezien van alle queestes die niet zijn afgemaakt, heeft hij een dochtertje van amper een jaar oud.

Na pittige onderhandelingen heeft Thorn nu een mithril pantser met de magische eigenschap dat het zich aan het lichaam van de drager aanpast. Een schitterend zilverkleurig breastplate dat altijd perfect past, en met je mee beweegt als je je bukt of omdraait. Ja, zelfs bij gedaanteveranderingen past het zich aan.