"Een voor een naar boven komen!" Vanaf het schip worden pistolen op de kinderen gericht, dus ze doen maar wat er gezegd wordt. Eenmaal aan dek worden ze door een doodsbange bemanning onder schot gehouden. Alleen Mio en Suzette verstaan wat er gezegd wordt en daar worden ze niet vrolijk van. Een deel van de bemanning denkt dat ze heksen zijn en wil ze meteen doodschieten. Anderen vinden dat ze op Joesoef moeten wachten. Ab doet zijn huilende zigeunerjongentje act in de hoop ze te vermurwen. En dat werkt. Blijkbaar zijn huilende kinderen geruststellend, de meisjes gaan meedoen, maar Mio en Kees houden zich stoer. De huilende kinderen worden in de kajuit opgesloten, en Mio begint te jengelen dat hij bij hun wil blijven. Kees wordt apart in het vooronder gegooid en komt op een stapel touw terecht. Het is daar aardedonker. Met de kris Besertana snijdt hij een gaatje in de wand, waardoor hij naar buiten kan kijken. Hij verstaat niet wat er gezegd wordt, maar hij ziet wel wat er aan boord gebeurt. De andere kinderen zitten in de kajuit en hebben helemaal geen idee. Mio klautert door een patrijspoort naar buiten en daar kan hij horen wat er aan  het dek wordt gezegd.  De bemanning is nog steeds aan het overleggen wat ze met de kinderen moeten doen. "Het zijn heksen." "Ik blijf er bij dat we ze dood moeten schieten." Omdat hij aan zijn vingertoppen hangt, activeert Mio de krachten van zijn engel zodat hij niet naar beneden valt. Dan hoort hij een stem in zijn hoofd: "Verberg je aura! Ik kom zo!"   

Hij herkent de stem. Het is Ot! Dat is goed nieuws en hij klimt snel weer naar binnen om het aan de anderen te vertellen. Hij is net op tijd binnen, want er legt net een bootje aan. Even later komt een reus van een vent de kajuit binnen. Omdat Mio de taal spreekt, geeft hij antwoord op de vragen, maar dat gaat helemaal niet goed en hij gaat huilen. Een vrouw neemt het voor hem op, maar de grote man, die Joesoef blijkt te zijn, is onvermurwbaar. "We wachten op de inquisiteur."

Korte tijd later legt er een nieuw bootje aan met daarin een onheilspellende figuur in een zwarte kapmantel. Mio wordt voor hem geleid. De man kijkt hem met een priemende blik aan. Mio hoeft niet te doen alsof hij bang is. Dat is hij namelijk. "Hij lijkt normaal, maar er is maar xc3xa9xc3xa9n manier om zekerheid te hebben. De waterproef. We moeten hem kielhalen. Als hij niet verdrinkt is het een heks."

Zonder veel plichtplegingen worden zijn enkels aan elkaar gebonden met een heel lang touw. Het andere einde wordt over de ra gegooid. Hij wordt opgehesen en hangt ondersteboven boven het dek vol met bange en boze mensen. Er zijn nog steeds pistolen op hem gericht. De ra wordt gedraaid totdat hij boven het water hangt en mannen laten hem langzaam naar beneden zakken.

Kees ziet het allemaal gebeuren vanuit het vooronder. Die inquisiteur is erg slecht nieuws voor hun. Met de kris maakt hij een opening naar de schimmenwereld en hij loopt door de mistige muur van een verwrongen versie van het schip. Op het dek ziet hij de schimmen van mensen, alleen de aura van Mio licht helder op. Ook de inquisiteur is niet bovennatuurlijk. In de kajuit opent hij weer een poort naar de gewone wereld en hij vertelt snel aan de anderen wat er aan dek gebeurt. Ze moeten proberen te ontsnappen nu het nog kan. Via de schimmenwereld kunnen ze naar een ander schip komen en van daar zo snel mogelijk weer naar huis! Mio zullen ze achter moeten laten.Die had hun verteld dat Ot er aan kwam. Ze hopen maar dat het zo is en dat die niet te laat komt. Via de schimmenwereld lopen de kinderen over het dek. Het lijkt er inderdaad op alsof ze niets meer voor Mio kunnen doen en ze lopen verder naar het buurschip. Maar van over het water zien ze een fel schijnsel aankomen. Een enorme aura die licht geeft als de zon. 

Mio ziet iets anders. Een oude man komt aangevaren in een klein bootje. De heksenjager staat op en loopt naar de reling. "Wie is dat!?!"

De man klimt aan boord. En Mio herkent tot zijn grote vreugde dat het Ot is. Ot wijst op de heksenjager en zegt op luide toon: "Geloof hem niet!" Hij maakt een gebaar en de heksenjager verandert in een demon met hoorns en een staart. In paniek schieten de bemanningsleden op het vreselijke creatuur. Ze schieten hem dood, maar in het kruisvuur worden er ook meerdere mensen geraakt. Als het monster neer is, en de gewonden op het dek liggen te kermen, vraagt Joesoef: "En wie bent u?"

"Ik ben de echte heksenjager! En ik was maar net op tijd!" Hij laat Mio weer binnenboord halen en trekt diens t-shirt kapot. "Hier, zie je dit teken? Dit was een van mijn helpers. Maak hem los!"

Ot gaat Joesoef omstandig bedanken voor het helpen ontmaskeren van de valse heksenjager en geeft zo de andere kinderen de tijd om weer terug te gaan naar de kajuit en het vooronder. Als Ot klaar is, worden de andere kinderen ook vrijgelaten. Ze krijgen ieder een kapmantel, zodat de mensen niet zien dat ze geen hoofdbandjes dragen, en gaan aan boord van Ots bootje. "Alle kinderen van deze wereld dragen die hoofdbandjes om te voorkomen dat ze bezeten worden," legt Ot onderweg uit, "de mensen hier leven in een vortdurende angst voor demonische bezetenheid en daarom leven kinderen hier in een soort gevangenschap."

Na drie kwartier varen door een wirwar van kreekjes komen ze aan bij de aak van Ot. AAn boord geeft hij hun wat te drinken. Voor zichzelf schenkt hij een glaasje jenever in. Mio vraagt of hij er ook eentje mag, en het smaakt hem buitengewoon goed. Hij voelt zich beter dan ooit. "Ja, dat is wat drugs en seks doen met een engel." zegt Isabel.

"En wie ben jij eigenlijk?" Ot laat Isa vertellen wie en wat ze is.

"En jij, ben je echt Lucifer?"

"Als ik dat was, wat wil je dan?"

"Afmaken waar je aan begonnen was."

"Je weet niet waar je het over hebt."

Hij legt uit. Ja, hij is Lucifer. En nee, hij is niet te vertrouwen. En ja, hij heeft demonen in deze kinderen laten stoppen om te doen wat we moesten doen, en dat hebben we gedaan. We hebben Celestine’s plan verijdeld en Elise in veiligheid gebracht en er voor gezorgd dat Asmodeus niet heeft kunnen doen wat hij van plan was.  -Huh?-  Nou, Celestine is voor zichzelf begonnen, zij werkt niet langer voor het Vaticaan. Elise was een wapen. Een instrument van god om de hele mensheid mee uit te roeien. Asmodeus wil de hemel bestormen en hij wilde Elise hebben want zij weet waar de echte poorten van de hemel zijn. Lucifer zelf is de morgenster, hij zet dingen in beweging en brengt mensen op ideeen. Zijn macht is weten, maar hij kan zelf niet zo veel.

Bilifor denkt na en komt met: "Daar begon het mee, toen jij zei ‘Non serviam’."

"Precies! En Belial heeft dat het slechtste begrepen van iedereen. Hij dacht dat ik bedoelde dat je Meester moet zijn."

Deze waterwereld is de wereld waar de zondvloed heeft plaatsgevonden. Een eerdere poging van god om de mensheid uit te roeien. M
aar de mensen zijn gewoon op bootjes gaan wonen. Kinderen zijn potentieel heksen en daarom worden alle kinderen in gevangenschap opgevoed en ze krijgen hoofdbanden om bezetenheid door demonen te voorkomen.  "Ik heb geen doel meer voor jullie en jullie zijn helemaal vrij om te doen wat je wilt."

Bilifor zegt: "Nu ga ik even weg, want er is iets wat Mio tegen je wil zeggen."

"Je had beloofd dat er niks ergs zou gebeuren!"Mio haalt uit en slaat Lucifer met zijn vuistje. Het was niet hard, want Mio is maar een jochie van acht. Ot wrijft over zijn kaak en zegt "Dat was dan namens de hele mensheid. Maar geloof me, het was de enige manier om jullie in leven te houden." gaat verder met zijn uitleg: Ene Siddharta heeft de uitweg gevonden.
Maar alleen mensen volgen de weg die hij gewezen heeft. Charon heeft het dodenrijk gemaakt, maar het Dodenrijk zit op slot en Charon is verdwenen. Dus gestorven mensen kunnen nergens heen. En op de vraag van Suzette of ze iets van hem mag leren, antwoordt Ot dat hij wel kennis kan omruilen. Isa heeft daar geen zin in, maar de anderen gaan er wel op in. En Mio vraagt of hij zo’n hoofdbandje kan krijgen. Ot geeft hem een zilveren ketting met een gouden medaillon bezet met edelstenen, en waarschuwt hem om het ding niet om te doen.
Dan gaan ze slapen en ze worden de volgende ochtend wakker in de boot van Kees, in het Van der Werffpark in Leiden.

Ab brengt de nacht door in de boomhut met zijn nieuwe vriendin- netje Isa. Hij leert daar hele nieuwe dingen; dingen die een kind niet hoort te weten, maar een demon wel. De volgende ochtend gaan ze naar het tankstation om de hoek, waar Isa de pompbediende charmeert en een slof sigaretten  en een bundeltje bankbiljetten lospraat. Daarna gaan ze wat rondhangen in een verlaten parkeergarage.
De andere kinderen slapen thuis. Het is alweer veel te laat geworden en de volgende dag komt Mio maar met moeite uit zijn bed. Zijn moeder denkt dat hij alweer ziek is en gaat met hem naar de dokter. In de wachtkamer ontmoet Mio Cornelis Veerman, een oude, zeer gelovige man met ernstige reuma. Hij raakt met Cornelis in gesprek en zijn demon Bilifor ziet hier wel een gelegenheid om een pact te sluiten. Op een slinkse manier zorgt hij er voor dat zijn moeder meneer Veerman uitnodigt op de koffie. Verder denkt hij na over wat hij de dokter eens zal gaan vertellen. Wat is nou een kwaal waardoor je niet naar school mag, maar wel mag sporten en waar je veel voor in de buitenlucht moet zijn?  TBC is te ouderwets. Een of andere infectie is beter … En ja hoor, de dokter trapt er in en schrijft een kuur met veel lichaamsbeweging en veel buitenlucht voor. Joepie! Mio hoeft niet meer naar school.
Suzette gaat die dag wel naar school. Ze is druk in de weer met het voorbereiden van een tweede vriendinnetje, Nicolien, op een pact met Atloton.  Later op de dag wordt er verzameld in de parkeergarage. Ze besluiten om het spoor van Ot te gaan volgen. Kees regelt een bootje en tot het avondeten wordt er door de grachten van Leiden rondgetuft. Ze vinden niets en gaan even naar huis om te eten. Na het eten wordt er verder gezocht. Het is maar goed dat ze allemaal uit disfunctionele gezinnen komen, met ouders die het niet erg vinden dat ze de hele dag buiten zijn.
Isa komt met ene Karel aanzetten, een slungelige stoner van een jaar of 15. Ze wil hem meebrengen, maar Mio weet haar daar van af te praten.
Eindelijk. In de tunnel onder het Gangetje vinden ze een poort. De kris Besertana geeft aan dat deze poort nog maar kort geleden is gebruikt en dat het een heel oude is. Hij opent in de duistere tunnel een doorgang en de kinderen varen er doorheen. 
Aan de andere kant komen ze in een grote, donkere  ruimte met een woud van zuilen. Er hangen planten. Achter ons staan grote deuren open. Daardoorheen zien we lichtjes glinsteren. Aan het dak hangen duistere vormen, als cocons of vleermuizen. Van buiten klinkt het geluid van stemmen, geklots en gerammel.  Havengeluiden. We doen de motor van de boot uit en peddelen naar buiten.

Als we door het portaal varen, komen we uit in een soort haven. Rechts ligt een halfgezonken enorme jonk. Er staan een paar gebouwen in  het water, waar we uitkwamen bijvoorbeeld is een ondergelopen kathedraal. Het lijkt op de Notre Dame. Het is nacht en de meeste boten zijn donker. Ze klimmen op de jonk en kijken om ons heen. enorme hoeveelheid schepen. Een drijvende stad! Allerlei boten liggen door mekaar: zeeschepen, woonboten, sloepen, sampans, van alles.

Er zijn wel hier en daar mensen te zien. Ze horen stemmen, maar er wordt geen Nederlands gesproken. Het blijkt een zigeunertaal te zijn die hier wordt gesproken en alleen de demonen met ‘Lore of Humanity’ kunnen het verstaan. Kees ziet een man in een lange jas naar ze kijken. Ze zwaaien en gaan er naar toe.

"We zoeken een vriend van ons, Ot."

"Ken ik niet. Probeer het eens bij Joesoef. Die kent iedereen."

Ze krijgen aanwijzingen hoe ze bij Joesoef moeten komen en varen  door de massa boten. Een smal gangetje leidt naar een zwarte driemaster met rode zeilen. Ze leggen aan en terwijl ze daarmee bezig zijn, wordt er een net over ze heen gegooid. (Wordt vervolgd…)

Suzette is al naar huis. Mio, Ab en Kees zitten in de boomhut na te praten. Ze zijn geintrigeerd door de voorspellin- gen van Hieronymus, en als er dan toch een boven- natuurlijk waarheids- filter op je internet- verbinding zit, dan maak je daar natuurlijk gebruik van. Vreemd genoeg zijn er twee thema’s die elkaar tegenspreken. Het einde der tijden is nabij. Dat is blijkbaar waar. En het is onafwendbaar. Maar er zijn ook sites die door het waarheidsfilter heenkomen, die zeggen dat het einde wel afgewend kan worden, als de mensen maar ‘berouw hebben van hun zonden’ – maar daar kunnen noch de drie straatjochies, noch hun inwonende demonen zich iets bij voorstellen.
Het is alweer laat en dan stapt Ab ook maar eens op zijn fiets. Op weg naar huis heeft hij het gevoel dat hij gevolgd wordt. Hij denkt af en toe iets uit een ooghoek te zien, maar niets concreets. Via een omweg keert hij weer terug voor overleg. Met de helm die bij de infrastructuur van de boomhut hoort, gaat Kees de virtuele wereld in en scant op magische entiteiten. Er zitten er natuurlijk drie in de hut, maar er zit er ook eentje bovenop! Mio is de behendigste van het stel. Hij klautert via de buitenkant naar boven. Daar schrikt hij zich te pletter. Er zit een meisje, in een kort zwart jurkje, met kanten sokjes, een piercing, zwarte make-up en zwart-rood haar. Ze heeft haar oor op het dak te luisteren gelegd en ze heeft geen ondergoed aan. Mio kijkt recht in haar kruis, hij geeft een gil en valt bijna uit de boom. Maar hij herpakt zich en grijpt haar bij een enkel. "Kom mee, jij. Wie ben jij en wat doe je hier?"
Het meisje neemt meteen het initiatief en klautert naar beneden. Isabel heet ze, of Isa of Belle, wat we willen. Ze is vreselijk bijdehand. Ja, ze is ook een demon en ze gaat al heel wat langer mee dan wij. Ze is hier al sinds de 14e eeuw. Ze vindt ons wel interessant en als we haar een beetje uithoren en zelf ook informatie geven, komt ze al snel los.

Ze vertelt dat binnenkort een van de grote huizen wel langs zal komen om ons in te lijven.
Ze vertelt dat er een hierarchie bestaat, van het gewone voetvolk met daarboven ridders, baronnen, hertogen en enkele aartshertogen. Het hoogste hier op aarde is hier en daar een baron. Er is wel een enkele hertog, maar die hebben vaak te lang godje gespeeld en zitten nu vast.
Zelf hoort ze bij het belangrijkste huis van Europa, het huis vanAmsterdam. Maar ze heeft het niet zo met hierarchie en ze heeft weinig zinom ons te verlinken. "Als je het slim speelt, kun je grotendeels buiten schot blijven." Het huis van Amsterdam wil geen apocalyps, en de baron van Amsterdam wil geen grotere machten boven zich. Er zijn ook huizen die hopen dat alles weer goed komt, en huizen die alles willen vernietigen om opnieuw te kunnen beginnen en huizen die God willen tegenhouden. Ze vertelt dat er andere dimensies zijn gemaakt. Charon heeft het dodenrijk gemaakt voor dode mensen, voorbij het schimmenrijk waar Kees een keertje geweest is. Dode mensen kunnen daar niet zelf komen, daar hebben ze ons voor nodig.
Mio vraagt of ze ooit gehoord heeft van Ot en Celestine en van Asmodeus. Ot – nee. Celestine – nee. Asmodeus is een van de aartshertogen. Hij was de rechterhand van Lucifer zelf. Maar hij is al eeuwen niet meer gezien. Weet Mio nog meer namen? Ja, Asmodeus noemde Ot een keertje "Lucy". Het hoeft niets te betekenen, maar als Ot inderdaad Lucifer is … wow. En Isabel is ook gevangen door het moment dat Ot aan Mio vroeg "Geloof je": Ja, dat zal het moment geweest zijn dat hij je geloof oogstte.

Ze geeft een aantal tips, zoals hoe je er voor kan zorgen dat je niet als bovennatuurlijk wezen wordt herkend, hoe je van lichaam moet wisselen met en zonder behoud van het inwonende kind, dat je maar beter de ouders kunt dumpen, dat je je krachten gewoon moet gebruiken en dat je pacten moet sluiten. In het gesprek laat Ab zich de naam van zijn demon ontvallen, Uznarda. Isabel herkent die naam en vertelt dan dat haar demon Soeliban heet.  Ze herinnert zich dat Uznarda en zij in de  prehistorie ooit als danseressen bij het hof van een of andere koning zijn geinfiltreerd. De dans die ze voordoet, herinnert Ab zich opeens en al snel dansen ze met z’n tweeen een hoogst erotische dans, de demonische oerdans waar alle hof- en tempeldansen herinneringen aan zijn.

Het niveau daalt en ze hebben enorme lol. Als demones blijkt Isabel graag pedofielen te versieren, een goedkope manier om aan faith te komen. Mio vertelt uiteindelijk hun hele verhaal. Isabel vindt vooral de methode waarop hun demonen door Celestine in kinderlichamen zijn gestopt, heel interessant. En ze wil weten bij welk Vaticaan die Celestine eigenlijk hoorde: het kleine in Rome of het grote in de hemel? Mio denkt bij het grote. Isabel vertelt ook nog over de grote oorlog tussen de engelen en de demonen. Volgens haar ging het allemaal om seks, maar Mio heeft het idee dat bij haar alles om seks gaat. Wat ze speciaal noemt, is dat wij eigenlijk aan de winnende hand waren. Maar Lucifer gaf zich onverwachts over en dat leidde tot onze verbanning. En niemand begrijpt eigenlijk waarom.

En ze wil met ons op zoek naar Od. Tot die tijd zal ze ons niet aan het huis Amsterdam verraden. Daarna … dat zeien we dan wel weer.

Zo speel je maanden niet – en dan opeens tweemaal vlak achter elkaar. Eerst Exalted en nu De Gouden Vlam. Waar waren we ook al weer?

Vier kinderen lopen door Leiden. Ze zijn bezeten door demonen – of is het eerder een soort symbiose met gevallen engelen? Het is zondag, ze zijn bij de speeltuin bij molen De Put. Ab wil even in de Rembrandstraat kijken of hij net zo’n last heeft van de moskee als van de Koeliekerk. Het straatje staat vol met Marokkaanse kinderen. Ze zijn opgewonden en wachten op de nieuwe imam want ‘die is helemaal chill’ en Ab MOET echt mee. Voorzichtig gaat hij het gebouw binnen, maar er gebeurt gelukkig niets. De preek is verbazend meeslepend. Ab is al bijna overtuigd dat de 12e imam op het punt staat om weder te keren op de meest onwaarschijnlijke plek op aarde en dat hij zich maar snel voor de Jihad moet aanmelden, als zijn inwonende demon Usnarda (die met een half oor had meegeluisterd) opmerkt dat dit precies het soort peptalk is dat hij zelf gebruikte in de grote oorlog.

Eenmaal herenigd, gaan de vier verder met het onderzoeken van kerken. De Marekerk, waar op dat moment een dienst wordt gehouden, heeft niets bovennatuurlijks. De Koeliekerk is vijandig als altijd, en er is bovendien een menigte deftige mensen – niet alleen Leidenaars – plus vier monniken in bruine pij naar binnen aan het gaan. Na de laatste gaat vreemd genoeg de deur op slot. Het effect blijkt overigens niet puur katholiek te zijn, want de RK kerk aan de Steenschuur heeft geen enkel effect. In een opwelling rent Mio met zijn hand langs de gevel van de nabijgelegen synagoge en als hij daarbij vluchtig de deur aanraakt, krijgt hijeen oplawaai waardoor hij drie meter verderop tegen een vrachtwagen belandt. Dit gebouw heeft de krachtigste bescherming die ze tot nu toe zijn tegen gekomen. Als hij de deurklink met de volle hand zou hebben vastgepakt, was de schok waarschijnlijk dodelijk geweest. Nu valt de schade gelukkig mee, een brandwond die Bilifor gemakkelijk weer geneest.

Die middag gaat Kees voetballen. De rest besluit lekker naar huis te gaan en wat te slapen. De hele week hebben ze al te weinig geslapen en ze willen vanavond via de poort in het museum. Het wordt vast weer veel te laat. Ab zegt: "Sinds ik een demon ben geworden, heb ik nog geen nacht goede slaap gehad." Eerst wordt er nog wat op het internet gesurft, bij het opzoeken van wat een twaalfde imam is komen ze er achter dat iedere wereldreligie een verhaal heeft over een avatar die komt of terugkomt. Misschien zijn dat die zeven sleuteldragers?

Kees zijn voetbalwedstrijd is keihard. Het is de kwalificatie wedstrijd, vandaar. Maar zo hard is zijn club het niet gewend. Kees gaat er voluit in en alleen door zijn inzet blijft het 0-0. Na de afloop merkt hij dat het andere elftal verzamelt rondom een heel populair jongetje dat niet zelf meegespeeld heeft. Bovendien voelt hij een sterke bovennatuurlijke aanwezigheid. Dat zwartharige joch is net als hij een demon! Vandaar dat die andere club zo hard speelde. Kees besluit dat hij ook maar eens aan zijn populariteit moet gaan werken.
Na het eten gaan de kinderen vroeg naar bed. Maar niet om te slapen. Ze sluipen het ouderlijk huis uit en verzamelen weer bij Huize Labruyere. Kees heeft inmiddels vier Ninja-pakjes en een hoop wapentuig uit de onuitputtelijke voorraad van de familie gepakt en in zijn rugzak gestoken. Mio heeft zijn stok bij zich. Eerst vertelt Kees nog over de andere demon, dan fietsen ze naar de Lakenhal en achter het museum verkleden ze zich snel. Dan openen ze een poort naar binnen en sluipen naar het beroemde altaarstuk van Lukas van Leyden. Daar openen ze het portaal naar de kinderwereld. Vreemd genoeg is het daar nacht. De vorige keer was het overdag terwijl het bij ons avond was.  Blijkbaar duren dag en nacht op die plek langer (of korter) dan op onze thuiswereld. Boven het dorpje zien ze een vreemd lichteffect uit de hemel komen. Langs de bosrand sluipen ze er naar toe. Mio is het beste in stilletjes lopen. Hij gaat voorzichtig voor de rest uit tot hij bijna bij het dorp is. Vanuit de hemel ziet hij een felle bundel licht direct op de kerk neerschijnen en een wolk lichtjes spiraalt langs de lichtbaan naar beneden de kerk in. Het voelt fantastisch! Bilifor, zijn inwonende demon, voelt dat hij hier de weg naar huis ziet. Het had weinig gescheeld of het gevoel had hem overweldigd, maar misschien is deze verloren zoon niet zo welkom als hij zich voelt. Hij verroert zich dus maar niet. Als hij genoeg gezien heeft, brengt hij verslag uit aan de anderen.

Dan gaan ze naar het bos. Van heel ver uit het woud klinkt een kreet, menselijk maar niet verstaanbaar. We gaan verder het bos in. Het is er aardedonker en we horen nachtdieren. Dan horen we weer zo’n kreet, alsof iemand heel erg boos is. Als Suzete in het pikkedonker tegen een boom aanloopt en ‘Auw’ zegt, klinkt er gekraak uit de bosjes en gespeirde armen grijpen haar beet. Een naakte volwassen man worstelt haar tegen de grond en probeert haar grommend aan te randen. Mio slaat er op met zijn stok, Kees en Ab slaan met hun vuisten, maar de man is te sterk. Dan ‘ontvlamt’ Suzette. Ze verandert in haar vurige engelgedaante. De man deinst achteruit voor de hitte en krimpt ineen en maakt bange geluidjes terwijl de kinderen dreigend om hem heen staan. Hij is vuil en onverzorgd, heeft heel lang haar en lijkt niet te kunnen spreken. Het bos voelt vol van geweld en onderdrukking. "Is dit zoals de schepping bedoeld is?" vraagt Kees, "Zijn we in opstand gekomen om dit te voorkomen?"

De kinderen laten de wildeman gaan en keren bedrukt terug naar huis. Maar voordat ze het bos uit zijn, verschijnt er plotseling vanuit het niets een meisje met vleugels, die hen verbaasd aankijkt. Met een mierzoete stem zegt ze: "Ik ken jullie niet. Je mag hier niet komen zonder toestemming. Kom maar mee, dan zal ik jullie aan de commandant voorstellen." Maar de kinderen willen helemaal niet naar de een of andere commandant. Zoals zij het zien, zijn engelen de ‘tegenpartij’ uit een oorlog van heel lang geleden. En daar willen ze voorlopig nog geen confrontatie mee aangaan. Alleen Suzette en Kees zijn in hun engelengedaante, en de nieuwkomer lijktniet door te hebben dat Ab en Mio geen gewone kinderen zijn. Na enig heen-en-weer gepraat laat het engeltje Kees beloven dat ze daar zullen wachten terwijl zij de commandant gaat halen. De vier willen er natuurlijk meteen vandoor gaan, maar ze blijken in een soort van krachtbol gevangen te zitten. Mio begint van takken een poortje te knutselen en vraag of Kees met zijn kriss een doorgang kan crexc3xabren. Dat kan de kriss wel, en het ding kan ook de krachtbol door snijden. Dus ze maken een portaal dat nergens heengaat als afleidingsmaneuvre. De kinderen sluipen weg door het bos en ze hopen dat de lokale engelen denken dat ze een magische poort hebben gebruikt, die dan hopelijk langdurig onderzocht moet worden. Zo ontkomen ze en gaan ze snel naar huis. Eindelijk zijn ze een keer voor middernacht thuis.

De volgende dag is het maandag. Voor Kees, Ab en Suzette een gewone schooldag, maar Mio heeft vrij gekregen om met zijn  sensei een Japanse vechtsportmeester op te halen van Schiphol. Een jongetje dat gepest wordt, krijgt van Kees de raad om tegen zijn pester op te staan. Maar het jo
ngetje wordt tegen de vlakte gemept en Kees grijpt in. Voor straf moeten ze alledrie nablijven. Suzette haar verse vazal Myrte isstiekem naar het concert van het kind-sterretje Sunny Dale geweest en heeft van haar ouders straf gekregen. Ze eist dat Suzette haar daar van af helpt. Tocheventjes de hierarchie herstellen: "Ik ben er niet om jouwhuisarrest op te lossen. Je hebt je ziel verkocht voor schoonheid. Maarhet is geen moeite voor me om mijn gaven terug te nemen hoor." Maar Suzette vindt die Sunny Dale toch wel interessant klinken en gaat eens informatie zoeken. Het meisje blijkt amper 14 te zijn en heeft al miljoenen fans over de hele wereld. Zo jong en dan al zo beroemd. En op de foto’s is ze een stuk mooier dan bij haar leeftijd past. Geen puistjes, een enorm charisma, een ongelooflijk talent en vreselijk commerciele liedjes. Is die misschien ook bezeten? Ab’s oom is inmiddels helemaal opgetogen als hij doorheeft dat Ab naar de moskee is geweest. Meteen wordt hij weer uitgenodigd voor een koranstudie.

Mio is inmiddels met zijn sensei en twee andere leerlingen, volwassen kerels, in een gehuurd busje naar Schiphol. De Japanner blijkt een vriendelijke man te zijn met een rond gezicht die constant aan het woord is, grapjes maakt en continu glimlacht. Hij heeft twee leerlingen bij zich van Mio’s leeftijd in kong-fu pakjes met witte band, ze kijken streng en buigen zwijgend. Eenmaal in de dojo mag iedere leerling van Mio’s school zijn beste aanval doen. Mio merkt dat de meester daarbij dingen doet die eigenlijk helemaal niet kunnen en hij besluit om zelf ook wat magie te gebruiken. Hij wil graag indruk maken en als hij aan de beurt is, heeft hij een paar bovennatuurlijke krachten geactiveerd. Hij valt aan met zijn staf. De meester weet de aanval wel af te weren, maar het kost hem meer moeite dan bij de anderen. Daarna mogen de twee japanse jongetjes wat kata’s demonstreren, en die doen ook van die onmogelijke dingen. Van zijn eigen dojo, lijkt niemand anders door te hebben dat het eigenlijk niet kan wat ze daar doen. Ze zijn veel beter en leniger dan kinderen eigenlijk zouden kunnen zijn. Hij houdt ze goed in de gaten en merkt daarbij dat zij hem ook aan het bestuderen zijn.

De Apendans is een steegje in Den Haag tussen de Herenstraat en de Lange Poten, bij de Wiener Conditorei. Er heeft in de zeventiende eeuw een logement voor zeelieden gezeten me de naam Apendans. In het gemeentearchief ligt nog een acte uit 1668 waarin hun uithangbord staat beschreven. Veel zeelieden in  die tijd brachten een aapje mee uit de Oost. In Amsterdam bestaat er ook een logement uit die tijd dat De Aap heet. Daar komt de uitdrukking ‘in de aap gelogeerd’ vandaan: het was niet zo duur en ook niet zo best.

Bali heeft ook een apendans, een heel andere: de Kecak.

Click to enlarge …
Wulfmorgenthaler

Klik HIER voor de Dem Hibbies song van Jan Eugenides en Farien.

http://www.Koboldin.de

Om de een of andere reden weren sommige bedrijven mijn weblog.
Vreemd. Ik ben zo braaf …

HINT: doe deze clip op grootbeeld!

Zaterdag de 14e: Ap vertelt

Nu dat plan om mezelf als kaasmeisje voor te doen mislukt is, willen we eens goed na gaan denken. Mio vindt  dat we allemaal pionnen zijn en gebruikt worden en dat hij het beu is en er geen zin meer in had en zijn kataxe2x80x99s gaat oefenen. Die is dus weg.
Kees neemt Suzette en mij mee naar de snackbar waar we een frietje eten en cola drinken. Suzette krijgt een SMS-je van haar vriendin omdat die niet naar een of ander zangeresje mag, en Ap krijgt een SMS-je van zxe2x80x99n oom dat hij mee moet naar de moskee vanavond. Suzette vindt het geen goed idee om naar de moskee te gaan, stel dat dat net zo werkt als een kerk binnengaan! Ap zet gauw zxe2x80x99n mobiel uit, Suzette ook.
Ondertussen denken we verder. Bij alles wat we doen lopen we het risico dat we het verkeerde doen en de tegenpartij helpen. Het probleem is dat we gewoon niet genoeg weten om te weten wat we moeten doen of laten. Dus we moeten eerst meer kennis vinden.
We zijn het erover eens dat Celestine ons gebruikt heeft om Elise te vinden en dat ze ons zo weer kan vinden als ze ons weer nodig heeft. En met dat rare litteken op onze borst heeft ze ons in haar macht. Celestine is de vijand en het Vaticaan dus ook. Kees vraagt zich af of er een demon achter zit of dat het puur mensenwerk is. Boeie! Niet dus.
Omdat Od ons probeerde te helpen tegen Celestine is hij OK. Dan is er ook een derde partij: Asmodeus, die tussenbeide kwam tussen Od en Celestine. We hebben verder geen idee wat zijn rol of plan is.
Tot nu toe hebben we geluisterd naar Hieronymus omdat Od met hem omging, maar we krijgen het idee dat hij een soort hol vat is wat als spreekbuis gebruikt wordt xe2x80″ en misschien niet steeds door dezelfde! Dus bij hem hebben we al helemaal geen idee wie er praat, dus dat is al helemaal niet te vertrouwen.

We gaan verder naar informatie zoeken bij Mio, op de computer van Simon. Dat mag wel van zijn ouders. Simon heeft een waarheidsfilter ingebouwd, waardoor we allerlei onzin niet krijgen.
Als we zoeken naar demonen vinden we niet zoveel (behalve een of ander leip spelletje) en er zijn al helemaal geen plaatjes. Die kloppen natuurlijk allemaal niet omdat ze er geen rekening mee houden dat demonen in kinderlichamen zitten. Bij zoeken naar magiers vinden we nog zoxe2x80x99n spelletje. En dat magiers mensen zijn die bovennatuurlijke krachten kunnen gebruiken xe2x80″ hoe hebben ze dat geleerd? Dat konden ze vroeger nog niet. Als we zoeken naar het Vaticaan vinden we ook niet zoveel. Bijna alles wat op internet staat klopt dus niet. Ja, de routebeschrijving. En er is een verhaal dat de kerk AIDS heeft gemaakt om de homoxe2x80x99s te straffen xe2x80″ die waren dus ff vergeten dat sommige homoxe2x80x99s van twee walletjes eten! Oeps.
We lezen ook dat er de afgelopen jaren steeds meer kinderen verdwijnen. Het Vaticaan vindt dat trouwens echt serieus erg, dus als iemand als Celestine erachter zit dan weten de meesten dat niet. Nou ja, dat heb je vaker met lui van de geheime dienst. Het kan natuurlijk zijn dat iemand lichamen nodig heeft om meer demonen naar hier te halen, of misschien zelfs engelen! Zoals Elise.
Ik zit zelf ook al te denken over weglopen van huis, het is steeds moeilijker om dingen te doen die Usnarda belangrijk vindt en als Ap te leven en naar school te gaan. Of de moskee!
Het lijkt erop dat het einde der tijden eraan komt maar dat iedereen die dat gelooft het prima vindt, De mensen die dat niet OK zouden vinden geloven er niet in. Behalve wij dus.
Ik geloof trouwens nooit dat die engelen nog zo onschuldig zijn. Usnarda herinnert zich niet zoveel maar als ik droom dan merk ik wel dat we vreselijke dingen gedaan hebben en die engelen zaten echt niet alleen te incasseren hoor. Die hebben ook wel smerige streken geflikt.

Onderhand is het etenstijd en komt Mio thuis. We mogen wel blijven eten maar volgens Mio is het eten smerig. Suzette gaat naar huis, Kees en ik gaan falafel eten. Daarna ga ik naar huis, want dan zit iedereen in de moskee en kan ik doen alsof ik van niks wist. Dus ik ga lekker douchen en dan internetten ofzo, en als mijn oom komt hou ik me dom. Dat lukt wel maar hij wil nou dat ik morgen meega en nou kan ik niet net doen alsof ik van niks weet. Nou ja, morgen verzin ik wel wat. Ik ga lekker vroeg naar bed.

Laat op de avond belt Kees me wakker. Hij heeft bij het museum gekeken en een dichtegemetselde achterdeur gevonden die zijn dolk wel kan openen.
Suzette komt ook, Mio wil niet want hij moet morgen in vorm zijn. Kees en ik kunnen in engelenvorm rondsluipen zonder detectoren af te laten gaan en zonder op de film te komen, maar voor Suzette lukt dat niet. Dus Kees en ik gaan voor de bewegingsdetectoren staan om ze af te schermen terwijl zij langsloopt. Als wij er niet voor staan, blijft ze stokstijf stil staan.
Volgens de dolk zit er een poort achter een drieluik met een heuvel waarop mensen naar hemel en hel worden geleid. De dolk opent het en we stappen erdoor. We staan op een heuvel en in de verte zie ik een gebouw. Het is een boerderij. Geen mensen, maar wel vers eten enzo. Geen electra, wel olielampen enzo. In de verte horen we een kerkklok, we gaan erop af.
We komen in een dorp, elk huis is leeg maar wel in gebruik. We kijken in de kerk, dat kost wat moeite dus er wordt stevig geworshipt maar maar het lukt wel. Hij zit vol met kinderen! Dat vetrouwen we niet natuurlijk, kinderen die voor de andere kant zijn.
We gaan verder maar lopen eerst nog langs de zee. Daar is nog een visser die op zee was. Hij is ongeveer 11 jaar oud en biedt ons eten aan.
Als we vragen waar de grote mensen zijn zegt hij dat je daar niet over mag praten maar dat ze er niet zijn. Het staat in het woord van god. Dat is een boekje, Kees mag het lezen. Volgens het boekje is er een oorlog geweest tussen engelen en demonen en hebben alleen de kinderen het overleefd. Wat er dan gebeurt als hij groot wordt daar mogen we ook niet over praten. Dan gaat hij het bos in. Nieuwe kinderen vinden ze xe2x80x98s ochtends op de stoep. We gaan maar voor hij nog ongemakkelijker wordt, Kees drukt het boekje achterover.

We vragen ons af wat er in dat bos gebeurt. Gaan ze daar dood? Worden hun lichamen gebruikt om demonen in te stoppen? De enige manier om het uit te vinden is erheen gaan, maar voor ons is het al nacht en we zijn moe. We gaan naar huis, slapen, en komen nog een keertje terug. Misschien wil Mio morgen wel mee.       

Het is vrijdag 13 oktober. Precies 700 jaar geleden werden op deze dag de leden van de orde van de tempeliers op last van Paus Clemens en de Franse koning Filips de Schone van hun bed gelicht en opgepakt. Mio weet dat natuurlijk niet. Wat hij wel weet is dat de boomhut leeg is. Elise en Simon zijn verdwenen. Alle spullen van Sim onliggen er nog, maar Elise’s teddybeer is ook weg. De computer staat uit en het lukt Mio ook niet om hem aan te krijgen. Snel belt hij met zijn mobieltje de andere leden van de bende om ze op de hoogte te stellen en die komen er meteen aan. 
De kinderen zijn een tijdlang aan het experimenteren om de apparatuur weer aan de praat te krijgen. Dan zet Mio de omgebouwde motorhelm op zijn hoofd , concentreert zich en begint heel hard te geloven dat het werkt – en ja hoor: niet alleen verschijnen er in de helm beelden maar ook in de hut floepen er lichtjes aan, een beelscherm licht op en een menuutje verschijnt:
– Internet
– Leiden
– U heeft 1 bericht(en)
Mio steekt zijn virtuele hand uit en klikt op optie 3. Voor zijn ogen en op het beeldscherm verschijnt de volgende tekst: "Zoek me niet, jullie zullen me niet vinden en het is ook veel te gevaarlijk. Het spijt me wat ik gedaan heb, maar het moest en dit is waarschijnlijk de enige kans die ik heb om vrij te komen. Weeds voortaan voorzichtiger met wie je vertrouwt. Er staat teveel op het spel voor de deelnemers om eerlijk en open te spelen. En hoewel ik op zich betrouwbaar ben, is degeen die ik moet gehoorzamen allerminst te vertrouwen.
Ik weet dat jullie me nu niet meer zullen vertrouwen, maar toch heb ik iets voor jullie achtergelaten waar C. geen weet van heeft. Ik hoop dat het iets zal goedmaken. Zet de helm op en geloof in het netwerk, opdat je kunt zien wat voor gewone ogen verborgen blijft. Maar pas op voor de purperen garde, want zij hebben ook ogen en oren. Raak niet verdwaald tussen de werelden."
Dat laten ze een tijdje op zich inwerken. Dus Simon werkte al die tijd voor Celestine. Paranoide gedachten maken zich van Mio meester. Hij voelt zich nu dubbel verraden. Misschien was zelfs de demon die in de kinderen huist niet meer dan een onderdeeltje van haar plan om Elise weer in handen te krijgen? En wat was de rol van Ot? Als ze er verder niet uitkomen, wint de nieuwsgierigheid het. Mio klikt optie twee aan. Opeens zit hij alleen in de boomhut. Hij heeft geen helm meer op en als hij wil bewegen, merkt hij dat hij zweeft. De hemel is zwart en nergens zijn mensen te zien. Het is stil, niets beweegt. Als een gedachte kan hij door de stad zweven. Hij kan niet door muren heen, maar wel kan hij door ramen de huizen binnen kijken. Als hij terug wil, komt hij er achter dat hij niet weet hoe dat moet. Een lichte paniek maakt zich van hem meester. Wacht! Simon was een computerfreak en in de boomhut zag hij ook in deze verstilde wereld een toetsenbord en een scherm.
Hij drukt op de "[Escape]". Nee, dat doet niets. Dan typt hij "end program [Enter]", maar dat haalt ook niets uit. Gefrustreerd drukt hij op "[Control][Alt][Delete]" en opeens licht het beeldscherm op (ook in de echte wereld overigens). "Wilt u het programma verlaten?" Ja! Snel drukt hij op de "j" en dan verdwijnt de virtuele wereld om hem heen. Met een kreet rukt hij de helm van zijn hoofd en hij kijkt hijgend om zich heen.
"Ah toe, mag ik ook!" Ab zet meteen de helm op en logt in. Blijkbaar heeft hij meer kaas gegeten van computers dan Mio (Ab is ook vier jaar ouder), want hij vindt meteen de help-functie en begint met het systeem te experimenteren. De anderen kunnen op het beeldscherm meekijken en met hem praten, maar alleen degene met de helm op kan in de virtuele wereld rondvliegen. Ab stijgt boven de stad uit en met een mentaal commando laat hij alle poorten blauw oplichten. Dan ziet hij dat er ook een aantal knipperende lichtjes van een andere kleur oplichten. Drie daarvan zijn in de Koeliekerk en eentje op het Stationsplein. Hij zweeft naar de kerk en ziet iemand in een paarse mantel, die zijn aanwezigheid door lijkt te hebben en op hem afkomt. Snel logt Ab uit en dan gaan de kinderen naar school. Onderweg stopt Ab nog even op het Stationsplein en daar, op de plek van het ene lichtje, zit de oude Hieronymus te slapen.

Opeens schiet de zwerver wakker en begint tegen Ab te orakelen: "Maak je geen zorgen, ze is op een veilige plek. Wat gedaan moest worden is gedaan. Jullie rol is gespeeld, maar andere taken wachten jullie. Het einde der tijden is nabij en grote dingen staan te gebeuren … Nu het lam is verschenen, zullen de zeven sleuteldragers zich openbaren." Hij schudt eens met zijn hoofd en vraagt dan "Hebbie meschien een eurie voor me voor een koppie koffie?" Ab geeft de oude man een vijfje en gaat naar school. Onderweg probeert hij de orakelspreuk mentaal te herhalen, zodat hij het niet vergeet.

(Het stuk waar nu puntjes staan, ben ik kwijt – weet een van de andere spelers dat nog?)

Mio zit inmiddels voor het eerst op school sinds de gevallen engel Bilifor in hem woont. Zijn nieuwe look levert hem meteen opmerkingen op. "Wat zie jij eruit!" Laat ze maar praten, Mio is wel erger gewend. De engel vindt school erg saai, totdat de biologieles begint. Die evolutietheorie, wat een onzin. Bilifor, heer van glorie, weet precies hoe de schepping werkt, want hij heeft er tenslotte zelf aan meegewerkt. Hij heeft namelijk de bloemen bedacht en gemaakt. Helaas is de leraar niet gecharmeerd van de bijdehante vragen die Mio hem stelt. Het was al een raar joch met maffe ouders. En dan is hij ook nog eens creationist. Pff.

Na school vraagt Kees aan een verbaasde juf of hij mee mag doen met het schoolproject voor het bezoeken van eenzame bejaarden. "Goh Kees, ja natuurlijk! Dat had ik eigenlijk niet van je verwacht, wat leuk." Daarna gaat hij spelen met een paar jongens die graag net zo stoer willen zijn als hij, en die hij vroeger altijd links liet liggen.

Suzette neemt inmiddels een van haar vriendinnen mee uit winkelen en laat daarbij wat kleine dingen zien van haar demonische krachten. Het modegevoelige meisje blijkt wel genegen te zijn om haar ziel te verkopen in ruil voor schoonheid en charisma, waarmee ze later een gevierd fotomodel kan worden.

Ook Ab wil een pact sluiten, maar hij gaat heel anders te werk. Hij gaat naar Harry, een pedoseksueel die graag foto’s van Ab wil maken. Daar openbaart hij zich in engelengedaante, en houdt hem een spiegel van zijn diepste verlangens voor. "Je verlangens zijn tegennatuurlijk en je weet dat je ervoor zal branden in de hel wanneer je er aan toegeeft. Maar Allah is genadig. Je bent lang genoeg beproefd. Als je echt in mij gelooft, zal ik je helpen." Wenend valt de man op zijn knieen. Ab legt zijn hand op het hoofd van de fotograaf. De engel wroet wat in de psychologische opbouw en verschuift de seksuele voorkeur van twaalfjarige jongens naar jongens van achttien.

Mio gaat na school n
aar de dojo. Dit wordt zijn eerste les bij de gevorderden en hij doet extra zijn best. De oudere jongens kijken eerst nog de kat uit de boom. Maar de sensei is onder de indruk en nodigt hem uit om zich in te schrijven voor een toernooi. Aanstaande maandag komt een vriend van hem met een paar leerlingen uit Japan en dan mag Mio met de sensei mee naar Schiphol om ze op te halen, dan kan hij volgende week met ze trainen. Hij krijgt een briefje mee voor zijn ouders om daarvoor vrij van school te vragen. Als hij dat aan zijn moeder laat zien is ze helemaal onder de indruk. Een sporttalent! Dat had ze niet achter haar ziekelijke jongetje gezocht.

Inmiddels bezoekt Kees de geestenwereld. Als engel des doods is dat zijn ‘thuisland’. Maar in de dodenstad van Leiden zijn geen geesten te zien. Er staat een sterke wind de stad in en boven de stad ziet hij een vortex, een soort wervelwind met een slurf die uitkomt in het midden van de stad. Als hij er naar toegaat, zit hij dat de slurf uitkomt boven de Hooglandse Kerk en vlak daarnaast staa een immens hoge toren, het lijkt wel een fabrieksschoorsteen. De wind giert er omheen, maar de toren lijkt er helemaal geen last van te hebben. Hij staat ongeveer op het punt waar in de levende stad de Burcht staat. Hij gaat ook langs bij de Koeliekerk. In de dodenwereld is die omgeven door een rood-oranje flakkerend licht, een muur van vlammen. "Dit is de poort van de hemel" staat er op de kerk, herinnert Kees zich, en de hemel die is niet toegankelijk voor mensen maar alleen voor engelen. Vanuit de dodenwereld is deze poort volstrekt ontoegankelijk. Wat dat betreft is er dus niets veranderd. Verder rondwandelend komt hij op de plaats van het Kamerlingh Onnes gebouw en het Van der Werfpark. Twee eeuwen geleden zou hier een schip vol buskruit ontploft zijn, tot in Den Haag waren alle ruiten gebroken van de knal. In de onderwereld ziet Kees dat er op deze plek letterlijk een gat in de realiteit zit. Het gat moet ooit enorm geweest zijn, want hoewel de werkelijkheid zich aan het herstellen is, is het nog steeds indrukwekkend groot.

Die avond komen de kinderen weer bij elkaar in de boom van kennis, zoals ze de boomhut nu noemen. Ab zet de helm op. Hij gaat de optie ‘Internet’ eens uitproberen. In het nieuws valt op dat er de laatste weken vrij veel kinderen verdwijnen. Nu zijn er al zes vermist en twee weken terug waren het er nog maar twee. Bij het dorpluizen van alle lokale krantjes komt hij steeds weer dezelfde merkwaardige aninieme advertentie tegen: "Het koninkrijk Gods op aarde zal wederkeren". Misschien is het niks, maar misschien is er een verband met Celestine en hoe de gevallen engelen op aarde terug zijn gebracht. Ze besluiten dat ze het willen gaan onderzoeken. 

De volgende dag is het zaterdag. Ze gaan naar de krant om er achter te komen waar die advertenties vandaan komen. Ab blijkt het vermogen te hebben om zijn lichaam te veranderen. Bij Suzette thuis verandert hij zichzelf in een volwassen vrouw en hij leent een mantelpakje van Suzette’s moeder. Het voelt heel vreemd, alsof hij ‘high’ is van de volwassen hormonen. Als journaliste gaat hij naar de redactie van het Leids Dagblad en houdt een verhaal over dat hij met een artikel bezig is. In het begin gaat dat goed. Hij komt er achter dat de advertenties via een hotmail account worden opgegeven en betaald worden met contante stortingen op het postkantoor. Maar op de een of andere manier krijgt hij bij alles wat ook maar een beetje tegen zit enorme, onredelijke gevoelens van woede. Voordat het uit de hand loopt breekt hij het interview maar af.

Ze gaan snel naar Kees’ huis, dat is het dichtste bij. Als Ab weer kind wordt kalmeert de woede, maar heel langzaam en dan is hij doodmoe. Hij kleedt zich om in een oud trainingspak van Kees. In het lichaam van een volwassene werd zijn duistere kant blijkbaar heel sterk aangesproken. En dit gevoel is bekend: er is ooit iets heel ergs gebeurd met zijn engel. Dit leek op wat hem gemaakt heeft tot wat hij nu is: een demon.