Het is een uur of acht 's avonds. De maan gaat zijn eerste kwartier in. We gaan de umbra in om uit te zoeken wat er gebeurd is met de maanbrug. Boven ons zien we een smalle streep licht en op de grond vinden de theurgen een soort sleepspoor. Ook ontwaren we in het maanlicht een tweede grot, waar de kenmerkende stank van magie hangt.Edna en Marvin zien daar een apparaat dat in het licht van de maan een weerschijn in de umbra heeft.We gaan even kijken. Het blijkt een oude indiaanse dreamcatcher te zijn, net zo'n ding als er bij Silabar in het laboratorium hangt, maar dan van takken en touw.Op de wanden van de grot staan allemaal schilderingen van het land van de Cat people en de Bird people. Dat is een wereld op de Horizon, de legendarische tweede wereld uit indiaanse mythen die spreken van vier werelden. We denken dat de Lodge of the Grey Squirrel daar naar toe is via de maanbrug die hier vroeger stond. Aan de sporen te zien is hier twee jaar geleden nog iemand geweest, maar niemand sindsdien. Er staan ook verhalen over de vervloeking van de Bastet. Toen dit nog een 'pocket realm' was, kon het alleen bereikt worden via de umbra en de dreamcatcher is een portaal dat de shamanen gebruikten om de umbra in en uit te komen. De deze kan alleen door magiers worden bediend, maar de onze, in het huis van Silabar, kan iedereen gebruiken die weet hoe het moet.

We gaan weer terug de umbra in en volgen het sleepspoor vele kilometers lang en zien dan dat de maanbrug verderop neerkomt. Waar de maanbrug de grond raakt lijkt het licht als het ware op te spatten, zoals de nevel onderaan een waterval. De lichtbol is enorm groot, zeker driehonderd meter diameter. Otaktay stapt het licht binnen. Daar wordt hij helemaal verblind en ook zijn andere zintuigen raken overbelast. Dit is duidelijk geen goed idee en hij stapt weer terug. Marvin noemt het een paradox, en dat is het ook. Edna ruikt de stank van magie. Hier zijn tovenaars bezig geweest. We gaan naar de Penumbra, een spiritueel gebied dat vlak tegen de echte wereld aanligt en waar je de reflectie ziet van de voorwerpen en de mensen. Dit is een zogeheten 'hell hole' vol met banes, misvormde geesten van de wyrm. Hier blijkt de energiecentrale te liggen die we kennen van de foto's die de Get of Fenris voor Silabar maakte. De 'gauntlet' is er extreem dun. We zien vier wachttorens, een centraal gebouw met een koepel, vier bijgebouwen en een rij vrachtwagens. Tevens staan er drie bekende zwarte limousines. Na een eindeloze discussie rennen we via de penumbra de hellhole in en springen tussen de vrachtwagens de realiteit in. We zien het logo van Pentex op de wagens staan. De poort van het hek is ingeramd en we zien remsporen. De portieren van de zwarte limousines staan open en de voordeur van de centrale staat op een kier.

Otaktay ziet iets liggen. Hij sluipt naar binnen. Daar ligt een onthoofde Man in Black. Edna neemt zijn pistool en steekt het bij zich. Op de trap ligt er nog een, met wat dode fomori. We pikken nog wat meer wapentuig mee, coole shotguns en zelfs een ouderwetse tommy gun. We gaan de trappen op en vinden nog meer lijken van fomori, cyberkatten en MiB's. Een binnenhal en nog meer trappen omhoog. De bloedsporen beginnen al een beetje in te drogen, er staat een voetafdruk met acht tenen in. Dan komen we op een overloop waar we worden opgewacht door drie nog levende fomori. Het gevecht duurt niet lang. Om de hoek horen we klikklikklik. Jim gaat kijken en kijkt recht in de loop van een Hit Mark, een gevechtsrobot. Dat is een serieuze tegenstander. Verderop staat er nog eentje met een raketwerper. Otaktay rent om en valt hem aan. Zo vechten we ons een weg omhoog. Tussendoor moet Edna ons een aantal keren genezen. Het is maar goed dat de MiB's het voorbereidende werk hebben gedaan. Helemaal bovenin is een deur met drie logo's: Pentex, Iteration X (die maken die gevechtsrobots) en een logo dat steeds van vorm verandert.

De deur zit natuurlijk op slot, maar Marvin heeft een gift waarmee hij deuren kan openen. Binnen vinden we een vrijwel lege zaal met een grote computer in het midden. Er staan vier pilaren met grote bollen er op. De computer is verbonden met een bassin waar een groene walm vanaf komt en aan de andere kant met een bewusteloze garou. Het is een black spiral dancer. Aan de muur vindt Edna een ingewikkeld schema. Een deel is computercode, een deel is onbekend en een deel zijn tekens die de black spiral gebruikt. Marvin snapt het: de drie delen van deze centrale zijn de corruptie van de wyrm, techniek en garoumagie. Zelfs de vorm van het gebouw is deel van het plan. En Edna ontdekt dat de vier bollen de maanbrug op zijn plek houden. Waar al die energie voor gebruikt wordt, is niet duidelijk. De bak met derrie ruikt niet naar magie, de garou wel, die ruikt naar verrotting. Otaktay stelt voor om hem in twee te hakken. Maar Jim zegt dat hij dan alleen maar als black spiral reincarneert. Hij wil hem loskoppelen en in het meer van zilver gooien om de wyrmtaint te wissen. Als Edna hem onderzoekt, merkt ze dat er enorm met hem is gerommeld, hij zit half versmiolten met een kristal en zelfs zijn ziel is gebroken om energie te genereren. Deze garou zal niet meer reincarneren. Dit is bijna gekmakend.

Otaktay pakt zijn grand klave en klieft de black spiral. Zijn bloed is blauw, met een mangaan gloed. Jim maakt de bollen kapot. Boem! in de umbra. De ragabash roept "Boembra!" De maanbrug is vrij en komt in beweging. We maken alles kapot en gaan weer naar buiten. Jim gaat op zoek naar explosieven. We onderzoeken de vrachtwagens en zien dat die voor troepentransport waren. Een ervan ruimt naar wyrmtainted garou. Achterin een zwarte limousine vinden we inderdaad staven dynamiet. Daar blaast Edna het hoofdgebouw mee op. We komen er achter dat de andere gebouwen allemaal ontruimd zijn. We vinden alleen ergens op een muur een schema.

We geven de elders een van de limousines en nemen zelf een andere, waar nog een bom achterin ligt. De derde wagen wordt opgeblazen. Natuurlijk zit er allerlei tracking devices in de auto's. Edna belt de glass walkers en spreekt af in catskill. Daar verschijnt de airwolf helicopter voor ons. Ze halen de limousine vakkundig uit elkaar. Wat willen ze als tegenprestatie? "Zorg dat de ellende in New York ophoudt." Zij vliegen verder om de MiB's op te vangen die ongetwijfeld op het signaal van hun auto's af komen.

De trommels stoppen op het moment dat de vloek verbroken wordt. Het begint te waaien omdat dit stukje land weer deel uitmaakt van de wereld. Otaktay is al bovenaan de klip, de rest komt ook snel omhoog geklommen. Marvin mag de kist met boeken dragen. Voorbij de bosrand zien we een rookpluim. We rennen er naar toe. Daar vinden we een staak met een stokoude schedel er op. Het ruikt er erg sterk naar garou. We doen een Howl of Introduction, maar er komt geen reactie. Wel horen we in de verte het geluid van een op hol geslagen bende weerwolven. We komen bij een dorpje. Er brand nog een kampvuur en er liggen oefenwapens op de grond. Men is overhaast vertrokken en het spoor is niet moeilijk te volgen. Het is vier meter breed, ze warem net zo'n 40 man. We rennen verder en komen bij een afgrond. Beneden ons zien we een stofwolk die met hoge snelheid naar de overgang van het pocket-realm naar onze wereld raast. Ze zijn nog ongeveer een kilometer ven een dorpje en wij zijn drie km van hun vandaan. We snellen de klip af en rennen er op af. Jim roept tegen Otaktay dat die in de strijd de alfa is. Otaktay begint een chant om de andere groep uit te dagen. Een van hun renners kijkt om. Dan komen ze allemaal tot stilstand. Otaktay daagt met de 'Snarl of Precedence' de leider van de groep uit voor een xc3xa9xc3xa9n op xc3xa9xc3xa9n gevecht. Die antwoordt in een heel oud dialect van een indianentaal, die Juan gelukkig verstaat: "Ik pak hem. Jullie de rest!" De twee ahroun gaan naar de zijkant en beginnen een formeel duel. De andere garou rennen naar onze groep. Het zijn niet allemaal metis, blijkbaar is er ook een groep mensen waar ze mee samen leven. Om te zien is het een troep wilden, maar ze zijn wel gedisciplineerd en ondanks duizenden jaren isolatie houden ze zich aan de militaristische conventies van de weerwolf cultuur. In hun gedrag zijn zelfs aspecten te herkennen van de verschillende tribes.

Morgan the Wise heft een gehuil aan en vanuit de umbra verschijnt de Master of the Hunt met tien enorme jacht- honden. Dan gaat hij op zijn boekenkist zitten om het allemaal op zijn gemak aan te zien. Maar een oude theurg daagt Morgan uit voor een duel. Dan volgt er een hele serie uitdagingen en tegenuitdagingen. "Deze grond vraagt om bloed!" Ieder van ons kiest een tegenstander, behalve de twee andere elders. Die rennen gewoon een groep weerwolven in.

<In dit spel wordt een gevecht in rondes uitgespeeld, waarin de spelers een voor een een actie uitvoeren. Voor de helderheid ga ik hier ieder duel afzonderlijk beschrijven, maar ze vonden simultaan plaats.>

De theurg die Morgan uitdaagde laat de grond onder de boekenkist in drijfzand veranderen. Morgan grijpt naar zijn kist en begint zelf ook in de grond te zakken. De twee tovenaars lijken verder niets te doen en Morgan klaagt tijdens het wegzinken zelfs dat hij hier een koutje van oploopt. Maar op een metafysisch niveau strijden ze wel en Morgan heeft een probleem. Uiteindelijk verslaat hij zijn tegenstander, maar dan verdwijnt hij zelf onder de modder.

Otaktay trekt het zilveren slagzwaard van de Silver Fangs en groet de leider van de garou. Die groet terug en dan brandt de strijd los. Otaktay is een meester in de vechtkunst van de Stargazers. Zijn slagen zijn elegant en trefzeker en de grand klave doet massieve schade. De tegenstander klauwt woest om zich heen en raakt hem ook, maar de wond is oppervlakkig. Het gevecht is snel over. Hij eert de gevallen leider en dan kijkt hij om zich heen hoe het de anderen vergaat. Omdat hij de kampioensstrijd was aangegaan, mag hij nu niet ingrijpen. 

Jim heeft een filodox uitgedaagd. Beiden roepen tegelijk een storm op en de twee staan een tijdlang tegen elkaars natuurkracht te duwen. Het doet denken aan een japanse tekenfilm. Dan ontsteekt Jim in razernij, hij rent naar voren en trekt het zilveren zwaard. Eerst slaat hij het harnas van zijn tegenstander kapot, en met de volgende klap de tegenstander zelf. Hij heft een gehuil aan, de Dirge of the Fallen.

Edna heeft weinig problemen met haar uitdager. Ze slaat hem in xc3xa9xc3xa9n klap hartstikke dood. Om de gemoederen te kalmeren voert ze samen met Jim de Rite of Contrition uit. Maar de garou reageren daar niet op. Dit gevecht lijkt te zijn voorbestemd, het is het laatste effect van de oude vervloeking van de bastet. 

De oude theurg had een leerling die, net als wij bij Morgan, de boeken van zijn meester moest dragen. Juan daagt de leerling uit en krijgt de boeken naar zijn hoofd gesmeten. Het zijn lijvige, met brons beslagen massieve exemplaren die hard aankomen. Eentje raakt hem zelfs zo hard, dat het een L-vormig litteken op zijn voorhoofd achterlaat. Zijn eerste battlescar. De leerling theurg is heel fanatiek en wil zich niet overgeven als zijn munitie op is. Uiteindelijk vecht hij zich dood.

Marvin had de ragabash van de garou uitgedaagd. Een clown in een houten harnas met een rare houten helm op. Ze zijn goed aan elkaar gewaagd. Maar dan roept Marvin een vuurstorm op en steekt de houten uitrusting van de ragabash in de fik.

Old Speckled heeft een jonge garou bij een achterpoot gepakt en is daarmee om zich heen aan het meppen. Old Spice heeft zich midden in de groep geworpen. Al meteen slaat ze er twee met haar blote klauwen doormidden. Aan het einde van het gevecht heeft ze zelfs een lelijke wond opgelopen, waar ze heel trots op is. "Op mijn leeftijd nog een nieuw litteken." Daarna is de strijd snel beslecht. De Master of the Hunt jaagt met zijn honden de overgebleven tegenstanders de dood in. Na het gevecht zingen we samen een lied om de gevallenen te eren. 

De elders zijn blij dat we deze strijd aandurfden. Onder de bezittingen van de gevallenen vinden we toverboeken, een stokoud Wendigo ding waarvan we niet weten wat het is en twee grand klaves. De elders cofiskeren er een van en Otaktay moet de grand klave van de Silver Fangs inleveren. Old Spice geeft hem de andere grand klave van deze stam als trofee omdat hij als leider is opgetreden en de aanvoerder heeft uitgedaagd en verslagen. Hij krijgt een runensteen in zijn handen gedrukt en mag het zwaard personaliseren. Beschaamd zegt hij dat hij niet kan lezen en schrijven. De elder lacht hem uit: "Dat hoeft ook niet." Otaktay snapt het. Hij zet zijn klauw in het zilver en doordat hij deze steen vasthoudt kan hij er zijn afdruk in achterlaten.

Als we verder zoeken, vinden we nog een intact Wendigo harnas , een klauwwapen, een antieke flesopener die Marvin mag hebben en Edna vindt een griffel die aan een lijn vast blijkt te zitten die in de umbra verdwijnt. Verder zijn er nog een aantal ijzeren wapens. We mogen alles meenemen naar New York en de dode garou laten we afzinken in het drijfzand. Als zometeen de mensen komen, hoeven ze niet te weten wat er hier zoal is gebeurd.

Wij gaan naar de vision cave. Die is inderdaad gewijd aan Squirrel. De wanden zijn bedekt met grottekeningen. D
e meeste zijn duizenden jaren oud, maar er zijn er ook van minder lang geleden. De jongste zijn van zo'n vierhonderd jaar terug. Die lijken gemaakt te zijn door dreamspeakers, indiaanse tovenaars. We nemen foto's van de afbeeldingen. Er zijn plaatjes van het impergium, maar ook van lang daarvoor, waar de weerwolven samen met weetkatten en weerberen vechten tegen primordiale monsters. Er was een oog met een heleboel tentakels, een cilinder waar vuur uitkomt, et cetera. Op de latere pre-columbiaanse afbeeldingen zien we een oorrlog van de magiers tegen hele legers van onderlingen die als leger, maar ook als schild worden gebruikt door Galarius.

Wat opvalt is dat dit een belangrijke magische plek was met een maanbrug, tot een paar weken geleden! Nu is de maanbrug er niet meer en nu is het een gewone grot geworden. En dat komt niet omdat we de vloek van de bastet hebben verbroken. Toch heeft dat wel heel veel teweeg gebracht. We zien dat zelfs de foto's van de Catskill mountains opeens de huidige situatie laten zien in plaats van het stadje wat er gisteren lag.

Otaktay roept de geest van Kat op. Omdat hij geholpen heeft de bastet tot rust te brengen leert de incarna hem hoe hij zijn klauwen bovennatuurlijk scherp kan maken. De volgende keer heeft hij geen magische steen meer nodig om een zilveren zwaard te markeren. Edna wil graag leren hoe ze de magische stenen tafelen kan ge bruiken. Maar Morgan zegt dat dit een gave is die je alleen krijgt als de geesten je daarvoor waardig achten. Dan wil ze magie leren waarnemen. De theurg waarschuwt haar, meerdere malen, om het niet te doen. Maar ze weet het zeker. Morgan opent haar neus. En opeens ruikt ze de vreselijke, nergens mee te vergelijken, tegennatuurlijlke stank van tovenarij.

Bweurk. Volgende sessie gaan we kijken wat er gebeurd is met de maanbrug.

We verlaten de caern en stappen door de spiegel naar de Umbra. Daar staat een blauwe figuur met zes armen.  Het is een soort wachtergeest uit het pantheon van de Cockroach. Die was er een uur geleden nog niet! De geest reageert niet als we hem aanspreken, maar maakt wel duidelijk dat we  gewoon kunnen passeren. Aan de andere kant van de tunnel staat er nog zo eentje bij de spiegel die naar Silabar's wijnkelder leidt. Die laat ons ook passeren. In de wijnkelder drukt onze Bone Gnawer een paar flessen wijn achterover. Jim probeert hem hiervan te weerhouden, maar het effect is onduidelijk.

We gaan het rote huis verkennen. Op de begane grond vinden we de keuken en bijkeuken, een trappenhuis en een gang met salons en ontvangstruimten aan weerszijden. De ene is heel sjiek met gouden drinkbekers, chinees porcelein en middeleeuws vaatwerk en de andere is iets minder luxueus. Op de eerste etage vinden we een grote eetzaal voor gasten en een wachtkamer. De tweede verdieping is identiek, maar dan voor de Silver Fangs zelf. Op de derde vinden we woonvertrekken en sanitair. Er is zelfse een wc met een zilveren bril (au). De vierde verdieping lijkt op de derde. Er zijn genoeg appartementen voor zeven Silver Fangs om hier te overnachten. De hele vijfde verdieping is voor Silabar. Twee kamers en suite, met een enorm 15e eeuws hemelbed vol houtsnijwerk. Een studeerkamer vol boeken en een bureau met een geheime lade. Marvin opent hem en verbreekt daarbij een zegel. Er gaat een alarm af, maar "who cares?"

In de geheime lade vinden we een stuk papier van de firma ICP Monitoring, met daarom een tekening. Het is een soort grot in een klif waar vleermuizen uit komen, een oog en een azteeks aandoende afbeelding van een knaagdier. Na enig puzzelen komen we er achter dat het de geest Squirrel is. In de boekenkast staat een boek over diergeesten. De Eekhoorngod blijkt tot het pantheon van Stag te behoren, net als de Hinde die we al eerder zijn tegengekomen. Hij is een nieuwsgierige trickster uit de wouden van de umbra. De inkt is grijs, dus het is de grijze eekhoorn, er is ook een bruine. Marvin breekt een fles wijn aan om het te vieren.

Op de 6e vinden we weer een badkamer en een tienerslaapkamer met posters van Michael Jackson, een heleboel Transformers-poppen en andere zaken die aan verandering refereren. Het is hier stoffig, maar netjes opgeruimd. We vinden een laptop, maar die is versleuteld. Dit is vast de kamer van Silabar's zoon. De zevende trap loopt door naar de achterkant van het huis. Daar vinden we een enorm laboratorium, dat de rest van de verdiepingen in beslag neemt. Een constructie van buizen, meters, stoomapparaten, een wenteltrap, dingetjes die bewegen. Het  zou door jack Burton gemaakt kunnen zijn, maar dan 100 jaar geleden. Boven een plateau tuussen de 8e en de 9e verdieping wentelt een enorme zilveren dreamcatcher rond in de lucht. Dit is ook Mage magie, maar met een andere uistraling, Native American. Op de dreamcatcher vinden we het teken van Squirrel. Vreemd genoeg doet dit zilver geen pijn bij aanraking. Verder is er nog een vlisotrap naar het dak. De machinerie draagt een koperen plaatje: "1802 G.Burton".

Slapen. Daarna gaan de twee indianen op Jim's motor en de rest in de Hummer naar Albany. De auto heeft een half uur vertraging door files. 30 mijl voor Albany is een splitsing, Old Albany naar rechts  en New Albany naar links. De rechterweg is afgesloten met een roadblock en bewapende mannen. New Albany is een arbeidersstadje, de bewoners kijken achterdochtig. We wachten bij het postkantoor. Na een tijdje horen we het kenmerkende geronk van een Harley. Een nog bredere vent dan wij zit op een nog vettere fiets dan die van Jim. Hij zet zijn motor op de stoep en loopt het postkantoor in, naar de P/O boxes. Hij opent de postbus van de Get of Fenris en vindt onze brief.
"Die moet je nu gelijk even lezen," zegt Jim.
Hij gromt, pakt de brief en leest hem. "Jullie zijn wel vroeg. Volg mij."
Hij loopt naar buiten, stapt weer op zijn motor en stoomt er vandoor. We volgen hem naar een achterbuurt. Bij een huis met Hells Angel symbolen staan nog twee motoren. In het aftandse pand met een bar met een lege toog. In een hoek liggen nog twee kleerkasten te drinken en te roken. En er zijn drie schaars geklede meisjes.
"Hier hangen de chickies, help jezelf. Ik ga even naar boven, zie jullie in 10 minuten."

Marvin gaat achter de tap staan en vraagt wat iedereen wil drinken.De twee kleerkasten gooien hem hem 2 dollar toe en willen bier. De motormuis komt terug. Hij stelt zich voor als Clint en de andere twee heten Burt en Axel. Terwijl de Bone Gnawer als een volleerd barman met het bier aan het jongleren is, vertelt Jim het hele verhaal. Hij geeft de koffer met foto's en de kruisboog met de zilveren pijlen terug.
"Devon en Mike moesten dit kistje afleveren bij Silabar. Hij gaf de opdracht om deze foto's te maken. Ze noemen het Albany Nuclear Power Plant, maar niemand heeft stralingsziekte opgelopen. Het is een soort krachtcentraloe die energie ui9t de umbra wint. Hij wordt bewaakt door fomori en Silabar was van plan om daar binnen te gaan. Zijn motief? Dat weten we niet. Hij betaalde goed."
We vertellen nog eens dat Devon en Mike eervol en goed hebben gevochten. Het vertelen van dit verhaal levert ons een punt Honor op.
"Het lijkt er op dat Silabar jullie die klus wilde laten uitvoeren. Zeg eens, wie heeft hen vermoord?""Black Spirals, we hebben het zien gebeuren tijdens een spiritquest."

"De oude stad staat er nog," zegt Clint, "hij is helemaal intact. Er is nooit een explosie geweest. Dat ding haalt kracht uit de umbra, het is een maanbrug. Als jullie die lui hebben gevonden en ze willen afslachten, hier is ons telefoonnummer! Je komt daar niet binnen zonder de fomori af te maken. En als je via de umbra wilt, daar zit het vol met banes en wyrm spirits. 0 dagen geleden, met de maan in laatste kwartier, was er nog een maanbrug, maar nu niet meer." 

Marvin kijkt naar buiten en ziet hongerige ogen achter de ruit: vijf Cybertooth Tigers. "Naar hongerig beest buiten," fluistert hij. Otaktay grijpt zijn klave en verandert in crinos vorm. De anderen hebben het nog niet door. Marvin gooit een pul door het raam en dan springen er twee beesten doorheen. Ze worden snel uit elkaar gereten. Burt zegt: "Ik ben blij dat jullie langsgekomen zijn, anders waren eer misschien chickies aangegaan. We zijn ontdekt en ik denk dat we maar eens moesten gaan."
Terwijl wij nog even boven kijken, koppelt Clint het bierfust l
os en legt het op zijn schouder. In het kantoortje hangt een kaart van het gebied, met op de achterkant een kaart van de lokale umbra. Die steken we bij ons. "Let's go!" horen we van beneden. Een molotov cocktail steekt de boel in de hens.

Terug naar New York passeren we een zwarte limousine die langs de weg geparkeerd staat. Hij start en rijdt achter onze Hummer aan. Technocratie? We vallen aan, in crinos op de motorfiets! Er gaat een raampje open. Er wordt op ons geschoten! Jim springt op de auto terwijl Otaktay de motor in evenwicht houdt. Hij slaat de band stuk en springt terug. Juan springt op de motorkap. De achterkap wordt kapot geschoten door Marvin, et cetera. (De Hummer heeft prima bewapening!) Otak schiet door het raampje de bestuurder in brand met zijn spacegun. De bijrijder springt uit de auto en schiet op hem. Kansloos, de weerwolf springt bovenop hem en -klauw klauw bijt- hem uiteen. Hij trekt het leren jasje van de technocraat aan en vindt in de binnenzak een portemonnee met een kaartje met daarop de naam "Galarius".

We steken de zwarte limousine in brand en zetten de Hummer in de ghetto chill-stand. Terug naar Manhattan. Omdat we ons verhaal aan de Get of Fenris hebben verteld en omdat we hen hun spullen eerlijk hebben teruggegeven. vertellen zij ons verhaal verder. Dit levert veel Glory, een beetje Honor en een beetje Wisdom renown op. Die kruisboog met zilveren pijlen, die mogen wij van ze gebruiken omdat we de energiecentrale ingaan.

Edna vraagt of Jack Burton weet waar de caern (de mystieke plek) van de Silver Fangs is. Dat weet hij niet. De Silver Fangs gebruikten de bomencirkel in Central Park vaak voor hun bijeenkomsten. Maar dat was niet hun cairn. Hij geeft ons wel een adres om naar toe te gaan: 28th West Street, Chelsea Park nr 40. Edna wisselt telefoonnummers uit en dan nemen we afscheid. Met de metro naar Chelsea Park. Het is een mooi klein parkje, dat ruimt naar zwetende joggers en oude vrouwtjes die de hele dag in de zon op de bankjes hebben gezeten. Een goede neus is niet altijd een voordeel.
Er is geen huisnummer 40. Maar bij nr 140 is de 1 van de gevel gevallen.  De stoep ruikt hier naar wolven en in het park ruikt het naar Bone Gnawers. Het is een dubbel herenhuis van 10 verdiepingen. De voordeur is fraai versierd met allerhande houtsnijwerk. De theurgs voelen dat dit een fijne plek is, maar de spiritualiteit is vrij zwak. De voordeur straalt mage magie uit. Als we aanbellen, voelt Juan dat er garou magie geactiveerd wordt. Maar er gebeurt niets. Otaktay neemt  crinos vorm aan en tracht de deur in te beuken. De deur werpt hem met evenveel kracht het park in. Dan trekt Jim zijn Grand Klave en presenteerd deze voor de deur. "Ik kom voor Silabar". Juan ziet dat een van de hoofden in het houtsnijwerk actief reageert. Hij herhaalt wat Jim zegt in spirit speach. "Silabar is niet thuis."
"Dat klopt, want hij is dood," zegt Jim. "Is er iemand met wie we kunnen overleggen over zijn nalatenschap?"
We stellen ons voor.
"Kun je dat bewijzen?"
We laten de vier Klaves zien en de brief van Silabar. Allerlei figuurtjes rennen heen en weer over de onderkant van de deur. Er wordt driftig overlegd. Dan spreekt het hoofd weer. "Hebben jullie bewijs dat hij dood is?"
Jim zegt: "Vraag het aan de spirits. Hinde was er bij toen het gebeurde, Cockroach weet het en Twice Born ook. En Jack Burton heeft ons dit adres gegeven."
De deur antwoordt: "Ik zal met de geesten spreken. Kom over een half uur terug."
We verdrijven de tijd met in het parkje over de geursporen van de Bone Gnawer heen te plassen.

Na een half uurtje komen we weer bij de deur. Het hoofdje kijkt bedroefd. "Jullie hebben de waarheid gesproken. Loop maar verder."
Klik. De deur gaat open en we komen in een mooie hal. Dit is Silabar’s eigen huis. Jim vraagt waar de caern is. Het hoofdje dat ook aan de binnenkant zichtbaar is, antwoordt: "In de kelder. Het is alleen toegankelijk voor garou."
"Is Augustin hier geweest?"
"Al een jaar en een paar maanden niet meer."
De geest hoeft niets van ons te hebben, dit is ook zijn huis. Als we contact wensen moeten we gewoon op de bel drukken. Hij is altijd wel ergens in huis aanwezig, maar niet altijd in de voordeur. Het huis is gigantisch. Daarom besluiten we om het niet helemaal te verkennen, maar eerst naar de kelder te gaan en het heiligdom veilig te stellen. Via de keuken komen we in de voorraadkamers, en daar vinden we een deur met een trap omlaag naar de wijnkelder. Er liggen heel mooie wijnen en er hangt ook een fraaie manshoge spiegel. Alleen garou kunnen naar de caern, zei de geest. Stepping Sideways dus. We gaan via de spiegel de umbra in en komen in een grot waar dezelfde spiegel hangt. We kunnen goed zien omdat de umbra hier zwak licht geeft. We volgen de gang, die een heel eind omlaag voert. Edna voelt zich ongemakkelijk over het ongevraagd exploreren van de Silver Fang geheimen. Na een kwartier lopen komen we bij een volgende spiegel. Hier doorheen stappen we weer de realiteit in. 
We arriveren in een grot waar wederom een spiegel hangt, er is heel zwak groenig licht en we vinden een stapeltje toortsen. Daar steken we er een van aan. In het flakkerende toorstlicht zien we native american grottekeningen die beginnen in de dreamtime en doorlopen tot een paar eeuwen terug. We vinden veel afbeeldingen van Wendigo, de vorming van de umbra, Cojote’s streken, de vorming van de weerwolven, een oorlog waarin Wendigo te fel woedt, de komst van de wyrmbringers, oorlog tussen garou en mensen, het uitsterven van de indianen. De laatste is de overdracht van deze cairn aan de Silver Fangs. Ze hebben hem niet gestolen, maar de taak om de caern te bewaren is aan hen gegeven. Daar houden de tekeningen op. De Silver Fangs zijn niet zulke vertellers en ze bewaren hun geschiedenis niet in de vorm van rotstekeningen. Otaktay vindt dat hun laatste gevecht toch bij de historie hoort. Maar we hebben geen Galliard die dat zou kunnen.
Edna begint aan de rite waarmee een Moot, een rituele bijeenkomst in  een caern, wordt geopend. Omdat er veel afbeeldingen van Wendigo zijn, de totem van Jim’s tribe, wordt hij aangewezen als Master of the Howl. We offeren Gnosis om de caern van energie te voorzien en roken de vredespijp. De moot is geopend. Dan verricht Juan, de andere theurg, de rite om de caern te openen. Het blijkt een heel krachtige plek te zijn, een caern van het vierde niveau, gewijd aan spirit quests. Jim heeft peyote bij zich en deelt dat uit, we eten er allemaal van. Ver aan het begin van de serie tekeningen is er beweging te zien. Jim ziet opeens dat dit geen Wendigo plek is, deze caern was van de Uktena. Maar de drie tribes kwamen hier in vrede samen en de Wendigo en Croatan hebben meegewerkt aan de rotstekeningen.
Vanuit de dreamtime komt de tekening van een gevederde slang aangevlogen. Hij wordt steeds groter en materialiseert dan opeens vanuit de vloer in ons midden. Het is een tussenvorm tussen dinosaurius en vogel: Quetzalcoatl.Door de schok vallen we allemaal om. Alleen Jim blijft staan. Hij dankt de geest voor zijn komst. We krabbelen overeind en stellen ons voor. De geest haalt een kakkerlak van tussen zijn veren vandaan en smijt die door de muur terug de umbra in.
Wij leggen uit dat de Silver Fangs er niet meer zijn en dat wij hun nalatenschap bewaren voor de volgen de generatie. Quetzalcoatl reageert: "Deze plaats is niet van de Silver Fangs. Zolang garou zich gedragen, mogen ze hier komen. De Silver Fangs hebben meermalen contact met mij gehad. Andere garou ook, alleen de Shadow Lords niet. Iedereen die hier wil komen is welkom."
Jim vraagt wat we voor hem kunnen doen.
"Beschouw dit niet als je eigen cairn, dan komt het wel goed."
We vragen naar de oude plek in Central Park. Quetzalcoatl glimlacht. "Lang geleden, voordat de umbra er was, was dat de plek waar Gaia haar tent had opgeslagen en Cojote zijn truuks uithaalde, waar de garou de kunst van het vormveranderen hebben gekregen. Wyld Weaver en Wyrm zijn daar in evenwicht. Als je de Wyrm weghaalt, gaat de Weaver in het wilde weg dingen maken. De Wyrm heeft zijn aandacht verlegd." Hij haalt weer een kakkerlak uit zijn veren en gooit hem door de muur. "Er is wat veranderd, maar wat? Daar ben ik nog niet achter. Cockroach heeft meer invloed. De balans is weg, maar dat heeft niets met de Wyrm te maken. Er is specifiek in Manhattan iets mis."
Edna denkt dat ze er zijn om de rotzooi op te ruimen nu de Wyrm zijn aandacht heeft verlegd. Maar de geest zegt dat ze niet te metafysisch moet denken. Kakkerlakken planten zich nu eenmaal ontzettend snel voort. Datgene wat ze norma
al in toom houdt ontbreekt.
Dan vertelt hij dat de nadruk op zuiverheid en puurheid bij de pure blood (Otaktay en Jim zijn pure blood) juist een nadeel was. "Je moet niet op elkaar neerkijken. Werk samen en heb meer geduld met de Bone Gnawers en de Glass Walkers."
"Toch niet met de Black Spirals?" vraagt Otaktay.
"De White Howlers boeten voor hun fouten."
"Om onze voorouders te eren, en om mijn trots te overwinnen, stel ik voor een Pack te vormen" zegt Jim.
"Trots is niet erg. Je moet juist trots zijn," zegt de geest.
"OK. Misplaatste trots dan."
"Dus jullie willen een pack vormen?" vraagt de slang. We vinden het allemaal een goed idee. Edna glundert: samenwerken, de wonden helen. Dat is iets waar de Children of Gaia goed in zijn. Jim is blij dat we zijn idee onderschrijven.
"Het zou een hele eer zijn als u onze totem wilt zijn." 
"Dat wil ik, als jullie aan mij bewijzen dat je een pack bent. Als jullie het drie weken met elkaar uithouden zonder elkaar in de haren te vliegen, en elkaar respect tonen. Ook de bone gnawer! In de tussentijd mogen jullie hier komen."
"Wonen?"
"Nee. Dat doe je maar in het huis van Silabar. Ik wil niet dat jullie deze plek bevuilen met profane zaken. Doe nu je ogen maar dicht."

De grot wordt opeens heel fel verlicht. In het witte licht wordt een klein zwart puntje steeds groter. Het is de Aarde. We zoomen in op een lichtend Manhattan. Central Park. We vinden onzself terug op het gras, tussen het politiebureau en de bomencirkel. Twee wolven rennen naar de heilige plek toe. Een daarvan heeft geen staart. Als ze bij de bomen aankomen veranderen ze in mensvorm, een vrouw en een jongeman die we herkennen als Augustin. We horen geruis in de lucht en zien een enorme vleermuis, een vliegende hond, omlaag cirkelen en landen binnen de bomenkring. De spinnenbeelden staan er niet en het is hoogzomer. We zitten in een visioen uit het verleden. Hoewel wij niet op lijken te vallen, zijn we niet onstoffelijk. We kunnen gewoon dingen aanraken.
De vrouw stelt Augustin voor aan de vleerhond. Ze babbelen wat. Dan stijgt de vleermuis weer op en neemt Augustin mee. Ze verdwijnen razendsnel tussen de wolkenkrabbers uit het zicht. De vrouw kunnen we wel volgen. Ze heeft blond haar met donkere uitgroei, en draagt New York chique kleding. Ze draait zich om, glimlacht vuil en verandert weer via crinos vorm in een wolf. Haar crinos is geen Black Spiral, ze lijkt een Fianna te zijn. We volgen haar en onderweg pikken we een krant uit een prullenbak. De datum is 24 augustus 2008.
Op de West 38 Street gaat ze een steegje in en wordt weer mens. Via een achterdeur betreedt ze een Ierse pub genaamd MacDonalds in. Wij gaan mee naar binnen. Het is een volle tent met heel veel Ieren. Jim is in wolfsvorm en Otaktay in crinos, maar niemand ziet ons. De vrouw bestelt bier en dan gaan er twee mannen naast haar zitten. Die hebben een zwaar Iers accent en het gesprek gaat nergens over. Ze mengt zich in het  gesprek en noemt een van de mannen Mac. Hij maakt een stom grapje over king John. Dat is dus de bommenmaker. In de loop van het gesprek stuurt ze richting het maken van bommen.
Mac heeft niet door dat hij uitgehoord wordt. Ze kennen elkaar al lang en hij vertelt honderduit. Er is in 2006 een mooie aanslag geweest op een Shadow Lord in Battery Park. Dat was niet zijn werk, maar hij heeft wel de pijpbom geleverd met zilveren spijkers. Na veel bier legt hij uit hoe je zo’n bom moet maken en hij verklapt dat Silabar achter die aanslag zat.

Het wordt mistig. We zijn weer terug in de bomencirkel. Zeven Silver Fangs en twee Get of Fenris. Ze stoppen foto’s terug in een koffertje. Plotseling is er een enorme explosie. Daarna verschijnen de Black Spiral Dancers en er volgt een heftig gevecht. Zelfs Silabar die op de grond ligt met zijn darmen er uit, weet er een te doden. Uiteindelijk staat er nog maar een Black Spiral, die in frenzy op de spinnenbeelden in gaat hakken. Het beeld hakkelt en gaat even terug naar het verleden. Nagekomen informatie: de Spirals gooien twee soort handgranaten. Quetzalcoatl is de informatie nog aan het bijeenzoeken.

We worden weer wakker in de grot. De afbeelding van de gevederde slang is weg aan het vliegen.

Aanvulling

De foto’s vindt Jack interessant. Niemand heeft ooit precies begrepen wat er gebeurd is met de kerncentrale. Er was geen fall-out. Nu hij de foto’s ziet weet hij dat het helemaal geen kerncentrale is. Dit zijn ueberhaupt de eerste foto’s die van deze installatie zijn gemaakt.Hij kent de zoon van Silabar wel, maar weet niet of die een garou was. Silabar was niet blij met hem, hij hield van Augustin, maar was er niet trots op. De moeder? "Dat is een goede vraag. Het was een Ierse vrouw, zo’n 20 jaar geleden is ze vlak na de geboorte gestorven. Ze heette Merin. De zwangerschap was wel een probleem voor Silabar. En toen is ze is gestorven in een gevecht in de haven. In een explosie. Hij was ontroostbaar. Het had welliicht iets met de Wyrm te maken."Waarom de pattern spiders beelden aan het maken zijn weet hij wel: omdat de Wyrm verzwakt is, zijn de Weaver spirits op die plek sterker. Zonder sturing gaan ze ongericht dingen maken. Maar waardoor de Wyrm verzwakt is, is hem ook een raadsel.Een opmerking van Jim wordt verkeerd begrepen. Jack wijst op schietgaatjes in de muur waar zilveren pijltjes afgevuurd kunnen worden. Zijn punt is duidelijk.

We gaan slapen om 6 uur ’s morgens. In wolvengedaante onder een paar struiken op een begraafplaats in Brooklyn. Om een uur of 3 ’s middags worden we wakker. We merken dat onze spullen besnuffeld en doorzocht zijn, maar alles is er nog. Er zijn heel veel sporen van kakkerlakken. Die hebben alles schoon gemaakt en we zijn vrij van luis en vlo.

Met de Hummer rijden we naar het Chrysler gebouw, de motoren passen achterin. De wagen wordt herkend door het hek van de onder- grondse parkeer- garage en hij blijkt zelfs een vaste parkeer- plek te hebben naast de liften. Die Silver Fangs hadden hun zaakjes goed voor elkaar. Een van de liften opent zich automa- tisch voor ons. Op het knoppen- bord ontbreken een paar verdiepin- gen. De 13e natuurlijk, geen enkel flatgebouw in Amerika heeft een dertiende verdieping. Maar ook verdieping 38 heeft geen knopje. Na enig zoeken vindt Jim een wolvenhaar op het luik in het plafond van de liftkabine. Raadsel opgelost. We ‘parkeren’ de lift op de 37e en schroeven het luik los. Vanaf de top van de kabine is het gemakkelijk om de deur van de 38e verdieping te openen.

We komen in een fraaie gang, niet anders dan alle andere gangen in dit gebouw. Er zijn deuren aan beide zijden, maar die zitten op slot en onze sleutel past nergens. Als we door de gang lopen, neemt Jim een kijkje in de umbra. Gelukkig hebben indianen geen hoogtevrees, want we zitten zo’n 100 meter boven de grond en in de umbra staat hier geen gebouw. ergens op deze hoogte, naar schatting midden in het gebouw, ziet hij een schittering. Daar hangt een doorgang in de lucht. Die zal precies op de maanbrug uitkomen. Maar er is nu geen maanbrug: het is nieuwe maan en bovendien midden op de dag. We zien geen manier om via deze gangen op de plek te komen waar het portaal hangt. Als we sporen zoeken, ontdekken we dat er hier geregeld weerwolven komen en ook andere wezens. Alle deuren blijken fake te zijn! Dan bekijkien we de sleutelhanger nog eens. Er staat het symbol van Twice Born op, een muizengeest die door Uil is opgepeuzeld.

Juan heeft een spirit tracer, een soort wichelroede waarmee je geesten kunt vinden. Als hij zich afstemt op Twice Born, vindt hij ergens in de plint een piepklein deurtje. "Klop" Een oud, broos muizenskeletje met een wandelstokje doet open. "Uktena? Hier? Interessant," zegt het muisje. Juan vertelt dat we de doorgang naar de maanbrug zoeken. Als hij uitlegt dat de we de sleutel van de dode Silver Fangs hebben, reageert de muis geschrokken. "Dus Silabar is dood? Mag ik die brief eens zien?" Twice Born knabbelt aan de brief. "Ja dit smaakt naar hem. Ik vertrouw jullie. Volg me." En hij gaat het muizenhol weer in.

"Hoe?" vraagt Juan. Otaktay weet het wel. Hij steekt zijn neus in het muizenhol en op de Alice in Wonderland manier wordt hij opeens 5 cm groot. Jim lacht en trekt aan de treuzelende theurg. Maar die zegt het juist wijs is om de ahroun voorop te laten gaan. We komen in een enorm uitgestrekt gangenstelsel. De wanden hangen vol met portretten van muizen. Vervolgens lopen we door een buizenstelsel dat door werklui als kruipruimte gebruikt wordt en vervolgens weer in muizengangen vol portretten. Alle generaties muizen die in dit gebouw hebben gewoond. En een uil. Uiteindelijk komen we aan in een zaal met bureaus en een grote spiegel. Er is een hele wand vol wapens, waaronder een rek met twee zilveren Grand Klaves. Een andere wand bestaat uit boekenkasten met ontelbare boeken over esoterische onderwerpen, techniek, filosofie en wiskunde, met een hele sectie in een onbekende taal. En voor de rest hangen er portretten van zeven weerwolven. Er zijn ook oudere portretten van andere garou, uit de jaren ’30 en ’50 van de vorige eeuw. Een krantenknipsel met een foto van ‘Scarface’ Al Capone met daaronder handgeschreven "dat litteken heeft’ie van mij". Er is een groepsfoto waar Silabar en zeven anderen in mensengedaante op staan. Op die foto zijn ze dus met z’n achten. De jongste zal wel Agustine, de niet-deugende zoon van Silabar zijn. Hij straalt een soort zwakte uit, zoals iemand die aan TBC lijdt. De muis zet koffie voor ons. We laten hem de foto’s zien. Hij herkent dat het fomori zijn, mensen die bezeten zijn door Bane-spirits. Ze dragen uniformen van de energiecentrale.

Als we de spiegel bekijken zien we dat het geen normale spiegel is, maar een hoog-technologisch apparaat. De sleutel die aan Silabar’s sleutelhanger zit activeert het ding en er opent zich een poort naar de umbra. Dus eentje waar iedereen, ook gewone mensen, doorheen kan stappen!

In een van de bureau’s vinden we een lijst van alle garou in New York. Dat is nuttig. Er zijn 3 Black Furies, 10 Bone Gnawers, een heleboel Fianna en Glass Walkers en 1 Get of Fenris die een postadres in Albany heeft. Ook is er een file met doorgestreepte namen van Shadowlords. In het bureau van Silabar zit een lade op slot. Edna vraagt aan Twice Born wat er in zit. Hij neemt een kijkje en zegt dat er een goed slot en een brief in zit. Het blijkt een bonnetje van de Starbucks te zijn met op de achterkant "Jack Burton, 21st Street Corner Broadway". Bij het doorzoeken van de bureaus vinden we briefpapier van Wolverine Inc. en van Silabar persoonlijk. Er zijn geen namen van Silver Fangs te vinden en geen aanwijzingen dat Augustine hier ooit is geweest.

Otaktay staat intussen verlekkerd naar de wapens te kijken. Als de muisgeest hem ziet zegt hij "Jullie zijn door Silabar uitgezocht. Ik denk dat hij wil dat jullie goed materiaal hebben. Maar denk er aan, ze blijven wel eigendom van de Silver Fangs van New York. Ze zijn minstens duizend jaar oud." Otaktay pakt de Grand Klaves van de muur en geeft er een aan Jim. "Duizend jaar oud, toen was bleekgezicht nog niet besmet met de Wyrm. Deze zijn zuiver." De twee ‘gewone’ Klaves geven we aan Juan en Edna. We steken nog wat vuurwapens bij ons en Otaktay hangt ook een soort Super Soaker over zijn schouder. Het lijkt op een science fiction speelgoedwapen, maar het kan enorme stoten energie afvuren.

De muisgeest vertelt dat het Chrysler gebouw integraal vanuit de spiritworld naar onze wereld is verplaatst. Deze verdieping is een hotel voor spirits. De valse deuren zijn spirit-doors. Stoffelijke wezens kunnen hier alleen komen via zijn gangen. Als Joe aan Twice Born vraagt waarom Silabar ons heeft uitgekozen, vertelt de muisgeest dat hij buitenstaanders nodig had, die niet door de Shadow Lords kunnen worden opgespoord. Wat wij tegen gaan komen was ‘need to know’, de andere Silver Fangs hoefden hier niets van af te weten. Silabar wilde niet alles met iedereen delen en had daarom jonge buitenstaanders ingehuurd. Nu kan hij ons zijn plannen niet meer vertellen. Dus we kunnen het beste contact opnemen met de Get of Fenris. En met de man waarvan we de naam op het Starbucks bonnetje zagen staan.

Op het briefpapier van Silabar schrijven we een brief aan de Get in Albany. We gooien hem in de postgleuf en de staf van het Chrysler gebouw zal er voor zorgen dat de brief over drie dagen in diens postbus zal liggen. We vragen ons tussendoor af waarom Silabars zoon zo ziekelijk is. Hij is nog nooit in crinos of wolvengedaante gezien. Is hij wellicht metis ? Dat zou inderdaad een enorme schande zi
jn voor de Silver Fangs. Juan kijkt rond met spirit sense. Het hele gebouw is magisch, Mage-magie, net als de sleutelhanger, de spirit gate, de pasjes van de lift en de hummer. Maar de sterkste straling komt van Otaktay. Die super soaker is echt heel krachtige magie. Otaktay wil weten waar de maanbrug naar toe gaat. Twice Born vertelt dat het een snelweg is naar de Deep Umbra, waar Falcon, Grandfather Thunder en Cockroach hun planes hebben. Vanaf halve maan is hij begaanbaar voor garou. Hijzelf is de eerste en de laatste die hem kan gebruiken omdat hij zo klein en licht is. Waar het andere uiteinde naar toe gaat weet hij niet. Dat interesseert hem niet.

We verlaten het Chrysler Building en gaan naar Jack Burton. Van buiten ziet dit gebouw er helemaal niet spiritueel uit, terwijl het in de umbra thuis hoort en niet hier. Juan raakt er langzaam van overtuigd dat Manhattan een bijzondere plaats is. Na de plek in Central Park, die al oud was voor de scheiding van de stoffelijke wereld en de umbra, is dit al de tweede bijzondere plek op het eiland. Op de hoek van 51st Street en Broadway zit een Starbucks. We lopen de drukte in en omdat we geen idee hebben wie het is laat Jim de manager zijn omroep installatie gebruiken. Een man van een jaar of 65 in een tweed jasje kijkt op van zijn Apple. Het zou een engelse lord kunnen zijn. "Silabar stuurt ons, min of meer." Hij klapt zijn notebook dicht, drinkt zijn koffie op en zegt "Kom maar mee." We nemen de ondergrondse en onze onwennigheid met de metropasjes ontlokt hem de opmerking "Jullie zijn zeker niet van hier."  We komen ergens in Harlem uit op de 135th Street hoek Broadway. Hier is een klein koffietentje. Als we een dienstdeur doorgaan komen we in een leeg, steriel vertrek met een enkele stoelen. Hij gaat zitten. "OK, wat is de boodschap?"
"Silabar is dood."
"Houd dit voor je. Hoe minder dit bekend is, hoe beter. Hebben jullie bewijs voor wie je zegt te zijn?"
We laten de brief zien en hij onderzoekt hem door hem in een soort kopieerapparaat te steken.
"Ja. Dit klopt. Ik ben een vriend van hem. We kennen elkaar al heel lang."
Dan legt hij uit hoe het zit met het Chrysler gebouw.
"Het gebouw is nooit gebouwd. Het is van de Weaver, op een dag gewoon neergezet door de spinnetjes. Pattern Spiders kunnen ook door anderen aangestuurd worden."
Wij doen ons verhaal nog maar eens. Hij wil meer weten over de bom. Zijn reactie is "Het zijn echt twee verschillende dingen. Zo’n antigeluid- en antilichtbom die zijn heel interessant. Heel heftig, heel naar. Ik zou het moeilijk vinden om die te maken, het zou me 10 jaar kosten om het te ontwikkelen. De nagelbom is in vergelijking een simpel ding. En wie gebruikt dat? Terroristen. Iemand van de IRA, MacLimerick, kan jullie wel meer vertellen. Hij heeft altijd irritante grapjes over King John. Hij is de wapenexpert van de Fianna."
Zelf is hij een magier van een groep die zichzelf de Sons of the Ether noemen. Contact tussen magiers en garou is zeldzaam, eigenlijk komt het vrijwel alleen voor onder de ouderen van beide groepen.

Otaktay laat zijn science fiction apparaat zien. Burton blijkt hem zelf te hebben gebouwd. Hij vindt het prima dat we er mee rondlopen. Het is een ray gun van het rode type. Het geeft heel veel hitte, veel schade, maar komt niet verder dan 100 meter. Er is ook een blauw type dat weinig schade doet en heel ver kan schieten. De energie van dit apparaat is vol, het kan 30 schoten lossen. Daarna kan Burton het weer opladen.

Omdat onze Exalted campaign afgerond is, werd het tijd voor een nieuw verhaal op de donderdagavond. Een andere verhalenverteller heeft het overgenomen. Er werd gekozen voor ander spelsysteem. En het speelt in een andere wereld. We spelen het spel "Werewolf, the apocalypse" van White Wolf. 2nd edition, old world of darkness. We spelen weerwolven in een duistere versie van de Verenigde Staten anno 2010.

De spelers hebben allemaal een uitnodiging gekregen van de ongekroonde koning van de Silver Fangs, Silabar om mee te doen aan een queeste die erg veel Glory & Reknown gaat opleveren. En dat is iets waar alle weerwolven (Garou) natuurlijk oren naar hebben, zeker als de uitnodiging komt van de prestigeuze Silver Fangs. Je kan zeggen wat je wilt van deze tribe, maar ze hebben een neus voor glorie en reknown.

In de brief staat in je eigen taal:

"Geachte Garou, Beste [onze naam]

Silabar"

14 april, 9.30 PM. Het is nieuwe maan. Bij het botenhuis van Central Park staat een grote Hummer geparkeerd. Een jongen en een meisje zitten te zoenen op een bankje. Een zwerver komt aan gewandeld. Hij is gekleed in een groezelig pak en heeft vies rasta haar. Zijn huidskleur is donker, afro-amerikaans. Van de andere kant arriveert een slungelige mexicaans uitziende jongen in vale jeans en een t-shirt. Hij heeft diverse kettingen om. Hij snuffelt en gaat naar de zwerver toe. Ze raken in gesprek. Een kleine 10 mi- nu- ten later loopt een bloedmooie jonge native american het pleintje op. Hij draagt alleen een afgeknipte spijkerbroek en een ketting van berentanden. Hij straalt de serene onverstoorbaarheid van een klassieke indiaan uit, maar er hangt een dreigende aura om hem heen. Hij voegt zich bij het gesprek en het stelletje op de bank besluit om te verkassen. Na nog tien minuten komt er een ronkende Harley Davidson het plein opgereden. Daar zit een andere native american op, ook een hele mooie jongen met een kapotte spijkerbroek. Hij draagt een leren gilet met het embleem van een indiaanse motorclub. Zwijgend stalt hij de stoomfiets en blijft zitten. Iets na tienen komt er nog een motor aan. Ditmaal is het een BMW met een vrij onverzorgde blanke vrouw van een jaar of 40 in een verwassen t-shirt en spijkerbroek. Ze is slank en heeft een bos grijs haar die in geen 20 jaar een kapper heeft gezien. Ze kijkt op haar horloge en mompelt "net op tijd". Ze lijkt niet erg op de andere aanwezigen te letten. Iedereen voelt van elkaar instinctief aan dat ze allemaal weerwolven zijn en de twee indianen zijn zelfs ‘pure blood’.

Het valt de laatst aangekomen dame op dat er hier veel kakkerlakken rondlopen. Ze lijken allemaal een bepaalde kant op te gaan. Als ze de dieren volgt om het gebouw heen, treft ze in een nis een man aan die met een sabel dwars zijn borst heen aan de houten muur is gespietst. Hij is met klauwen uiteengereten en in een beetwond zit lichtgevend groen slijm. Hij droeg dure merkspijkerkleding en sjieke laarzen. De kakkerlakken zijn al begonnen aan het lijk te knagen. Ze steekt haar hoofd om het botenhuis heen en roept: "Ik denk dat jullie eens moeten komen kijken."

De andere vier komen er snel bij. De mexicaan gaat door de zakken van de overledene en vindt een telefoontje, een portemonnee met een creditcard op naam van ‘Johnny’ en $ 300. In de portemonnee zit een briefje. Hij bekijkt het briefje en de telefoon. De portemonnee gooit hij weg. Op het papiertje staan de naam en de beschrijving van hemzelf en de andere vier aanwezigen!

De bijna blote indiaan is over de grond aan het snuffelen. Hij vindt bloed en sleepsporen plus pootafdrukken van honden, van weerwolven in crinos vorm (de reusachtige gedaante die in mensen delirium oproept), voetsporen en kakkerlakken die langs de sporen open. Alles gaat door het park richting Harlem. Om 10 over 10 gaat het telefoontje van de dode weerwolf af. De grijsharige vrouw neemt op. Ze hoort een hese stem die iets probeert te zeggen. Op de achtergrond klinkt geschreeuw en gegil: lawaai van een gevecht. Dan is er een doodsgereutel en wordt het stil.

De indiaan met het motorjack doet voor het eerst zijn mond open: "Laten we de garou opruimen in de umbra en hier weggaan. Dan halen we hem later wel op." Dat is een goed idee. De mexicaan en de blanke dame blijken beide theurg te zijn. Zij ontdekken dat ‘stepping sideways’ naar de umbra, de geestenwereld, hier onwaarschijnlijk gemakkelijk gaat. Ze ruimen het lijk op terwijl de andere indiaan de portemonnee en het sabel bij zich steekt.

De biker zegt dat we ons eindelijk eens aan elkaar moeten voorstellen. "Begin jij maar, blanke wyrmbringer." De dame vertelt dat ze Edna Stone is, de befaamde milieu activiste en theurg (magier/priester) van de stam Children of Gaia. "Dat had erger gekund, gelukkig ben je geen Bone Gnawer. Daar heb ik echt een hekel aan. En wie ben jij?" vraagt hij dan aan de zwerver. Die heet Marvin, hij is ragabash (trickster) en en na veel aarzelen komt er uit dat hij dus wel tot die gehate Bone Gnawers behoort. De indiaan houdt zijn gezicht strak. De mexicaan stelt zich vervolgens voor als Juan Cloud Runner, een theurg van de Uktena stam. "Dat zijn tenminste native americans." antwoordt de indiaan, "Ik heet Honiahaka, maar jullie kunnen mij Jim noemen. Ik ben een Wendigo philodox." (Philodox zijn de behoeders van de eenheid en tradities.) De andere indiaan buigt even het hoofd en zegt: "Respect." Jim reageert verbaasd: "en wie ben jij?" "Otaktay Kills Many" "Ik heb van jou niet gehoord. Van welke tribe ben je?" "Ik ben Wolfgeboren, de Tlingit accepteren mij, ik droomde dat wolven ooit les gaven aan de mensen. Ik koos, dus ik ben nu geen Red Talon meer. Nu ben ik een Stargazer Ahroun (mystieke krijger). " Jim en Juan kijken op, zij blijken ook als wolf geboren te zijn, maar direct in hun eigen tribe.

Als we ons opmaken om ieder een kant op te gaan, ziet Juan een hert. Het is een spirit, want het hert loopt iets boven de grond. "Volg me" zegt het dier. Dat doen we natuurlijk. Als de geesten spreken, dan luisteren brave garou. We volgen het hert verder Central Park in. Als we langs het gebouw van het 22nd Police Precinct komen, zien we daar dode agenten uit de ramen hangen. Er heeft hier een ware veldslag plaatsgevonden. Maar nu is het onnatuurlijk rustig. Er zouden toch ambulances en politiewagens heen en weer moeten rijden? … Marvin raapt een gevallen politiepistool op en steekt het in zijn broekband. We lopen verder. Langs het tennis court, over de meadow en de great hill. Het wordt hier naar en donker. In de verte horen we gegrom en het geluid van metaal dat op metaal slaat.

Dan komen we op een ronde open plek in het bos. We zien meteen waar het geluid vandaan komt. Een grote crinos-achtige figuur staat in razernij met twee bijlen op een meta- len spinne- beeld in te hak- ken. Hij heeft een ge- schub- de staart, die nu halverwege afgesneden is en waar groenig slijm uitdruipt. Dit is een Black Spiral Dancer, een weerwolf van corruptie. Er zijn een stuk of tien van die spinnenbeelden en twee zijn er al kapot. We zien ook dat hier overal dode weerwolven liggen. De crinos lijkt ons niet door te hebben. Het hert zegt: "Bezorg de garou een goede uitvaart."

Otaktay verandert ook in crinos, rent op de Black Spiral af en met een vreemd elegante beweging slaat hij met zijn klauw een hele lap vlees van de rug van het monster. Hij legt de ribbenkast bloot en we zien een pulserend hart dat groen licht geeft. Als het wezen zich omdraait slaat Jim er met zijn beide klauwen ook de voorkant van af. Dat is genoeg. De Spiral Dancer is dood. Hij heeft twee bijlen bij zich en aan zijn zijde hangt de schede van het roestige sabel. We steken het bij ons en gaan de overige doden bekijken. Behalve deze crinos vinden we negen normale weerwolven en negen Black Spiral Dancers. Die zijn te herkennen aan hun mutaties, vleermuisvleugels, schubben en andere misvormingen. Zeven van de weerwolven blijken deftige Silver Fangs, de andere twee waren wildere Get of Fenris.

We vinden het lichaam van een bejaarde Silver Fang met grijs haar. Hij is doorzeefd met zilveren spijkers en heeft een klave in zijn hand. Dat is een zilveren bowiemes dat onder garou een speciale waarde heeft. Dit moet koning Silabar zijn. In zijn zak vinden we een sleutel met een sleutelhanger waar allemaal garou-tekens op staan, plus 2 runes voor ‘Mouse’, het getal 38 en een vijfpuntige ster in een vijfhoek. Otaktay mompelt "Chrysler building 38e verdieping?". Op het lichaam van een andere garou vinden we de sleutels van de geparkeerde Hummer en een Fang-dagger. In zijn portefeuille vindt Edna zijn adres: 184 West 91st Str. Er is nog een andere oude wolf met een klave en een theurg-type met een Spirit Tracer. Een van de Get heeft een koffertje dat met een handboei aan zijn pols vast zit. De andere heeft een kruisboog met onder andere twee zilveren pijlen en twee speciale pijlen. We vinden in totaal ook nog eens $ 10.000,- contant. Als Marvin opmerkt dat we dit goed kunnen gebruiken en aanbiedt om het voor ons te bewaren, pakt Jim hem het pak bankbiljetten af, duwt ze in handen van Otaktay en zegt: "De Stargazer houdt de kas bij zich." De klaves moeten terug naar de Silver Fangs. Maar zo veel zilver is te gevaarlijk voor 1 garou om bij zich te hebben. Hij geeft er een aan Otaktay en draagt zelf de andere. Edna krijgt de kruisboog.

Enigszins teleurgesteld gaat Marvin naar het koffertje en maakt het slot open om te kijken of daar wat van waarde in zit. Er zitten 15 foto’s in. In Albany, zo weet Edna de milieuactiviste te vertellen, staat een nucleaire reactor, die een paar jaar geleden is ontploft. Volgens de regering is het allemaal volledig veilig. Maar de milieubeweging maakt zich ernstige zorgen over de volksgezondheid. En zo te zien terecht. Op de foto’s zien we bewijs dat er mutanten, fomori, op het terrein van de centrale  rondlopen. Ook zijn er leden van de technocracy op de foto’s te zien.Boeiend. Dit heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met waarom wij opgeroepen waren. We brengen de dode garou naar de umbra. Jim wil alleen de Silver Fangs en de Get of Fenris begraven, maar Otaktay zegt dat de Black Spirals ook garou zijn, hoewel ze de tegenstanders zijn. Zodra we met de lijken aankomen in de umbra, beginnen de kakkerlakken ze op te ruimen. We volgen ons eerste plan, ieder vertrekt via een andere route en we spreken af om te verzamelen in Battery Park. Edna legt haar motor achterin de Hummer. Buiten Central Park heerst er in Manhattan weer de gewone drukte.

We kijken uit over Lady Liberty en overleggen. Er zijn best wel veel kakkerlak- en rat-geesten in Manhattan. We bespreken wat we verder willen gaan doen. Eerst maar eens met de spirits van de open plek gaan praten. Daar zijn de metalen beelden inmiddels weer gerepareerd en er zijn er een paar bijgekomen, zelfs eentje die ondersteboven aan een boomtak hangt. De umbra zit hier vol met spinnen, die de beelden onderhouden en nieuwe maken. Desgevraagd vertellen de pattern-spiders aan de theurgen waarom ze het doen: "Omdat we het kunnen." Een van de spinnen is zelfs de flyertjes aan het maken die overal in de stad opduiken over deze ‘tentoonstelling’! Ze vertellen dat her hier een fotondeflector is afgegaan. En er was nog een apparaat, dat de geluidstrillingen heeft gedempt. Daardoor hebben de mensen nog niets door. Niemand heeft de bom gehoord of het vuurgevecht. De spinnen kunnen verder weinig zinnigs vertellen. Juan roept daarna de geest van Hert op. De Rite Of Summoning gaat hier bijzonder gemakkelijk, omdat dit een heel erg oude plek is. Een van de hogere hertgeesten, Hinde, verschijnt als een voluptueuze jonge vrouw. Ze werd gewaarschuwd door Cockroach en was hier dus niet vanaf het begin. Maar wat ze wel heeft gezien waren de twee Get Of Fenris bij het elitaire gezelschap aankwamen, de beroering die het koffertje teweegbracht, Silabar die lastig en moeilijk deed, en toen KABLOEM vloog er van alles in het rond. Een paar dagen daarvoor had een vliegende wolf een dinges onder de grond gestopt midden op de open plek. Er zijn nu geen Silver Fangs meer in New York. Cockroach is ze nu aan het begraven. De bommen zijn volgens haar niet gemaakt door de vliegende wolven. Die hebben ze gekocht of door tamme magiers laten maken. Sinds vijf dagen kunnen de spinnen en de kakkerlakken vrijuit hun gang gaan. Wat is er toen gebeurd? Cockroach zegt: "De Silver Fangs hebben eervol gestreden. Wij zijn nu overal."

Daarna gaan we naar het appartementencomplex aan 51st Street. De lupus gaan via de umbra, want dat valt minder op. Hoewel, de hele flat spiegelt en ter hoogte van het juiste appartement  zien we een mansgrote spiegel hangen. De homids gaan via de openbare weg. De huishoudster doet open, aan beide zijden! Ze is ‘kinfolk’, familie van de weerwolf. Het nieuws van de dood van haar werkgever doet haar in snikken uitbarsten. Maar toch maakt ze eten voor ons. "De meester zou het zo gewild hebben." Het is tenslotte normaal dat garou niet oud worden. Verslagen neemt ze onze informatie in ontvangst. "Dat betekent dat de hele groep dood is. Alleen Agustine de zoon van Silabar is nog over, want die is al een jaar zoek." Maar ze beschrijft hem als een minkukel. Haar meester was de chauffeur van Silabar. Dat klinkt een stuk minder indrukwekkend dan zijn functie werkelijk was.

Naast de magische spiegel hangt een afbeelding van het Chrysler Building. Op een vo
orgevoel draait Marvin de afbeelding om. Aan de achterkant ziet hij een foto van een maanbrug in de umbra boven New York. De huishoudster vertelt dat er inderdaad een maanbrug boven Manhattan hangt, maar die is zo hoog dat niemand er op kan komen. Otaktay denkt dat hij misschien de 38e verdieping van het Chrysler Building kruist. Hij stelt voor om daar als volgende heen te gaan.

De huishoudster zegt dat er op dit moment twee kinfolk zwanger zijn. De clan is nu eventjes uitgestorven, maar de volgende generatie staat er aan te komen. Zij zal het fort bewaken en contact opnemen met de clan in Chicago. Die Silver Fangs zijn er nog en zij zullen de kennis bewaren. Wij mogen de klaves zo lang gebruiken, tot de twee kinderen ze zullen komen opeisen. De Shadow Lords daar hoeven we niet bang voor te zijn. Die zijn in New York niet number two. Het telefoontje van de huishoudster levert ons allemaal 9 punten Glory op. De Silver Claws weten wat wij aan het doen zijn.