De ultieme racefilm!

Lang vxc3xb3xc3xb3r "Taxi" was er "C’etait un rendez-vous", een film van 9 minuten door de Franse filmmaker Claude Lelouch in augustus 1976 om 05.30 uur in Parijs met topsnelheden van zo’n 235 km per uur in een enkele take opgenomen. Hoewel hij volhield dat het een coureur was, schijnt hij toch zelf achter het stuur te hebben gezeten. Er zijn geen special effects gebruikt en er zijn geen straten voor afgezet! De soundtrack is omschreven als de beste aller tijden: eerst de hartslag van de coureur en dan het geluid van een Ferrari. Lelouch is gearresteerd na de eerste vertoning. Op het bureau las de commissaris een lijst voor met alle overtredingen die in de film waren begaan en hij moest zijn rijbewijs overhandigen. Naar verluidt zei de commissaris toen: "Mijn kinderen vinden je film prachtig. Ik heb mijn superieuren beloofd je rijbewijs in te nemen, maar ik heb niet gezegd voor hoelang." En  hij gaf het hem met een lach weer terug.

Eerherstel

Demolay

Zevenhonderd jaar en veertien dagen geleden is de Orde van de Tempelieren door de paus verboden. Gisteren hebben zij eerherstel gekregen van het Vaticaan.

Toen de koning van Frankrijk onder de guillotine zijn hoofd verloor riep er iemand in het publiek : Jacques de Molay, vous xc3xaates avengxc3xa9es

Het heeft nog twee eeuwen meer moeten duren maar :

Jacques de Molay, u bent niet alleen gewroken, u bent in uw eer hersteld!

Het post-modernisme is dood

Het post-modernisme is dood. (klik hier)

Wij hebben het vandaag ter grave gedragen.
Maar hoe kan iets sterven dat zelve de dood is?
Er is niets dat voorbij kan zijn aan het post-modernisme,
want het modernisme was het einde van alle stromingen –
je doet gewoon mee aan de laatste stroming
en als je dat niet doet,
ben je per definitie niet modern,
dus post-modern.

Ja, zo kan ik het ook.

Het postmodernisme is na het existentialisme rechtsaf gegaan.
Maar ik wil naar links,
of rechtdoor,
of naar achteren
of eigenlijk: gewoon

blijven waar ik nu ben.

Ik hoef geen zwarte koltrui / maar het mag wel /
Ik hoef niet te roken / maar het mag wel /
Ik hoef geen vage jazz / maar het mag wel .

Dat ongeveer is neo-existentialisme.

De mens is de maat aller dingen.

En ik ben die mens.

DSC

Mijn zus stuurde mij een link naar dit filmpje van de DSC. Oompje staat er wat beter op dan op de andere filmpjes. De Dutch Swing College Band speelt hier Original Dixieland One Step in 1988.

Mijn stiefvader

Henk Bosch van Drakestein of Oompje, zoals ik mijn boze stiefvader altijd ben blijven noemen, was de bassist van de Dutch Swing College band. Hier zie je Avalon uit 1978. Oompje staat op de achtergrond tussen Teddy Wilson, de gastpianist, en Huub Jansen, de drummer. Hij is moeilijk te zien op dit filmpje, alleen op het einde even. Dat is wel jammer, maar het is een bekend euvel. De bassist is gewoon zelden in beeld.

Ik doe er nog een tweede filmpje bij: ‘Four or Five times’ van het Flashback Quartet. Dat waren Bob Kaper op klarinet, Oompje op de bas, Huub Jansen op drums en Marcel Hendriks op piano. De gast is Dani Doriz op vibrafoon, een knettergekke en steenrijke Fransman die ook nog eens goddelijk kan spelen.

De Fer Rouge

De compagnies van Fer de Lance en Rougemont organiseren dit jaar op 4 en 5 augustus voor de vijfde keer Le Fer Rouge, een middeleeuws festival in Rebecq, in de Belgische Ardennen. Er zijn gevechtsdemonstraties, middeleeuwse spelletjes (ik had nooit gedacht dat ik zo goed zou zijn in paalwerpen), oude ambachten, heerlijk bier (de brouwer van Barbar is de sponsor!) demonstraties van middeleeuwse folterapparatuur ( yuck 😛 ), ridders te paard, et cetera, et cetera. En ik ga weer fijn met kanonnen schieten en ’s nachts slapen in zacht stro! Klik op het plaatje voor een vergroting.

Pubnetdfr2007