De Belgische danseressen Anne Teresa De Keersmaeker en Michxc3xa8le Anne De Mey dansen op Phase van Steve Reich. De eerste keer dat ik het zag op tv, meer dan twintig jaar geleden, heb ik ademloos zitten kijken. En nu ik het terug vind op youtube, ben ik weer net zo verbijsterd. Dit is zo ongelooflijk knap.
Het is een uur of acht 's avonds. De maan gaat zijn eerste kwartier in. We gaan de umbra in om uit te zoeken wat er gebeurd is met de maanbrug. Boven ons zien we een smalle streep licht en op de grond vinden de theurgen een soort sleepspoor. Ook ontwaren we in het maanlicht een tweede grot, waar de kenmerkende stank van magie hangt.Edna en Marvin zien daar een apparaat dat in het licht van de maan een weerschijn in de umbra heeft.We gaan even kijken. Het blijkt een oude indiaanse dreamcatcher te zijn, net zo'n ding als er bij Silabar in het laboratorium hangt, maar dan van takken en touw.Op de wanden van de grot staan allemaal schilderingen van het land van de Cat people en de Bird people. Dat is een wereld op de Horizon, de legendarische tweede wereld uit indiaanse mythen die spreken van vier werelden. We denken dat de Lodge of the Grey Squirrel daar naar toe is via de maanbrug die hier vroeger stond. Aan de sporen te zien is hier twee jaar geleden nog iemand geweest, maar niemand sindsdien. Er staan ook verhalen over de vervloeking van de Bastet. Toen dit nog een 'pocket realm' was, kon het alleen bereikt worden via de umbra en de dreamcatcher is een portaal dat de shamanen gebruikten om de umbra in en uit te komen. De deze kan alleen door magiers worden bediend, maar de onze, in het huis van Silabar, kan iedereen gebruiken die weet hoe het moet.
We gaan weer terug de umbra in en volgen het sleepspoor vele kilometers lang en zien dan dat de maanbrug verderop neerkomt. Waar de maanbrug de grond raakt lijkt het licht als het ware op te spatten, zoals de nevel onderaan een waterval. De lichtbol is enorm groot, zeker driehonderd meter diameter. Otaktay stapt het licht binnen. Daar wordt hij helemaal verblind en ook zijn andere zintuigen raken overbelast. Dit is duidelijk geen goed idee en hij stapt weer terug. Marvin noemt het een paradox, en dat is het ook. Edna ruikt de stank van magie. Hier zijn tovenaars bezig geweest. We gaan naar de Penumbra, een spiritueel gebied dat vlak tegen de echte wereld aanligt en waar je de reflectie ziet van de voorwerpen en de mensen. Dit is een zogeheten 'hell hole' vol met banes, misvormde geesten van de wyrm. Hier blijkt de energiecentrale te liggen die we kennen van de foto's die de Get of Fenris voor Silabar maakte. De 'gauntlet' is er extreem dun. We zien vier wachttorens, een centraal gebouw met een koepel, vier bijgebouwen en een rij vrachtwagens. Tevens staan er drie bekende zwarte limousines. Na een eindeloze discussie rennen we via de penumbra de hellhole in en springen tussen de vrachtwagens de realiteit in.
We zien het logo van Pentex op de wagens staan. De poort van het hek is ingeramd en we zien remsporen. De portieren van de zwarte limousines staan open en de voordeur van de centrale staat op een kier.
Otaktay ziet iets liggen. Hij sluipt naar binnen. Daar ligt een onthoofde Man in Black. Edna neemt zijn pistool en steekt het bij zich. Op de trap ligt er nog een, met wat dode fomori. We pikken nog wat meer wapentuig mee, coole shotguns en zelfs een ouderwetse tommy gun. We gaan de trappen op en vinden nog meer lijken van fomori, cyberkatten en MiB's. Een binnenhal en nog meer trappen omhoog. De bloedsporen beginnen al een beetje in te drogen, er staat een voetafdruk met acht tenen in. Dan komen we op een overloop waar we worden opgewacht door drie nog levende fomori. Het gevecht duurt niet lang. Om de hoek horen we klikklikklik. Jim gaat kijken en kijkt recht in de loop van een Hit Mark, een gevechtsrobot. Dat is een serieuze tegenstander. Verderop staat er nog eentje met een raketwerper. Otaktay rent om en valt hem aan. Zo vechten we ons een weg omhoog. Tussendoor moet Edna ons een aantal keren genezen. Het is maar goed dat de MiB's het voorbereidende werk hebben gedaan. Helemaal bovenin is een deur met drie logo's: Pentex, Iteration X (die maken die gevechtsrobots) en een logo dat steeds van vorm verandert.
De deur zit natuurlijk op slot, maar Marvin heeft een gift waarmee hij deuren kan openen. Binnen vinden we een vrijwel lege zaal met een grote computer in het midden. Er staan vier pilaren met grote bollen er op. De computer is verbonden met een bassin waar een groene walm vanaf komt en aan de andere kant met een bewusteloze garou. Het is een black spiral dancer. Aan de muur vindt Edna een ingewikkeld schema. Een deel is computercode, een deel is onbekend en een deel zijn tekens die de black spiral gebruikt. Marvin snapt het: de drie delen van deze centrale zijn de corruptie van de wyrm, techniek en garoumagie. Zelfs de vorm van het gebouw is deel van het plan. En Edna ontdekt dat de vier bollen de maanbrug op zijn plek houden. Waar al die energie voor gebruikt wordt, is niet duidelijk. De bak met derrie ruikt niet naar magie, de garou wel, die ruikt naar verrotting. Otaktay stelt voor om hem in twee te hakken. Maar Jim zegt dat hij dan alleen maar als black spiral reincarneert. Hij wil hem loskoppelen en in het meer van zilver gooien om de wyrmtaint te wissen. Als Edna hem onderzoekt, merkt ze dat er enorm met hem is gerommeld, hij zit half versmiolten met een kristal en zelfs zijn ziel is gebroken om energie te genereren. Deze garou zal niet meer reincarneren. Dit is bijna gekmakend.
Otaktay pakt zijn grand klave en klieft de black spiral. Zijn bloed is blauw, met een mangaan gloed. Jim maakt de bollen kapot. Boem! in de umbra. De ragabash roept "Boembra!" De maanbrug is vrij en komt in beweging. We maken alles kapot en gaan weer naar buiten. Jim gaat op zoek naar explosieven. We onderzoeken de vrachtwagens en zien dat die voor troepentransport waren. Een ervan ruimt naar wyrmtainted garou. Achterin een zwarte limousine vinden we inderdaad staven dynamiet. Daar blaast Edna het hoofdgebouw mee op. We komen er achter dat de andere gebouwen allemaal ontruimd zijn. We vinden alleen ergens op een muur een schema.
We geven de elders een van de limousines en nemen zelf een andere, waar nog een bom achterin ligt. De derde wagen wordt opgeblazen. Natuurlijk zit er allerlei tracking devices in de auto's. Edna belt de glass walkers en spreekt af in catskill. Daar verschijnt de airwolf helicopter voor ons. Ze halen de limousine vakkundig uit elkaar. Wat willen ze als tegenprestatie? "Zorg dat de ellende in New York ophoudt." Zij vliegen verder om de MiB's op te vangen die ongetwijfeld op het signaal van hun auto's af komen.
En dan gebeurt er dit:
De epiloog is eindelijk af. Ik geloof dat het boek, nu met 22 hoofdstukken, klaar is. Er komt hoogstwaarschijnlijk nog een vervolg. Maar eerst ga ik met dit manuscript leuren om te kijken of ik het uitgegeven kan krijgen. Het project is nog niet helemaal compleet, maar ik heb inmiddels ook al een heel aantal illustraties van de tekenaar gekregen.
De trommels stoppen op het moment dat de vloek verbroken wordt. Het begint te waaien omdat dit stukje land weer deel uitmaakt van de wereld. Otaktay is al bovenaan de klip, de rest komt ook snel omhoog geklommen. Marvin mag de kist met boeken dragen. Voorbij de bosrand zien we een rookpluim. We rennen er naar toe. Daar vinden we een staak met een stokoude schedel er op. Het ruikt er erg sterk naar garou. We doen een Howl of Introduction, maar er komt geen reactie. Wel horen we in de verte het geluid van een op hol geslagen bende weerwolven. We komen bij een dorpje. Er brand nog een kampvuur en er liggen oefenwapens op de grond. Men is overhaast vertrokken en het spoor is niet moeilijk te volgen. Het is vier meter breed, ze warem net zo'n 40 man. We rennen verder en komen bij een afgrond. Beneden ons zien we een stofwolk die met hoge snelheid naar de overgang van het pocket-realm naar onze wereld raast. Ze zijn nog ongeveer een kilometer ven een dorpje en wij zijn drie km van hun vandaan. We snellen de klip af en rennen er op af. Jim roept tegen Otaktay dat die in de strijd de alfa is. Otaktay begint een chant om de andere groep uit te dagen. Een van hun renners kijkt om. Dan komen ze allemaal tot stilstand. Otaktay daagt met de 'Snarl of Precedence' de leider van de groep uit voor een xc3xa9xc3xa9n op xc3xa9xc3xa9n gevecht. Die antwoordt in een heel oud dialect van een indianentaal, die Juan gelukkig verstaat: "Ik pak hem. Jullie de rest!" De twee ahroun gaan naar de zijkant en beginnen een formeel duel. De andere garou rennen naar onze groep. Het zijn niet allemaal metis, blijkbaar is er ook een groep mensen waar ze mee samen leven. Om te zien is het een troep wilden, maar ze zijn wel gedisciplineerd en ondanks duizenden jaren isolatie houden ze zich aan de militaristische conventies van de weerwolf cultuur. In hun gedrag zijn zelfs aspecten te herkennen van de verschillende tribes.
Morgan the Wise heft een gehuil aan en vanuit de umbra verschijnt de Master of the Hunt met tien enorme jacht- honden. Dan gaat hij op zijn boekenkist zitten om het allemaal op zijn gemak aan te zien. Maar een oude theurg daagt Morgan uit voor een duel. Dan volgt er een hele serie uitdagingen en tegenuitdagingen. "Deze grond vraagt om bloed!" Ieder van ons kiest een tegenstander, behalve de twee andere elders. Die rennen gewoon een groep weerwolven in.
<In dit spel wordt een gevecht in rondes uitgespeeld, waarin de spelers een voor een een actie uitvoeren. Voor de helderheid ga ik hier ieder duel afzonderlijk beschrijven, maar ze vonden simultaan plaats.>
De theurg die Morgan uitdaagde laat de grond onder de boekenkist in drijfzand veranderen. Morgan grijpt naar zijn kist en begint zelf ook in de grond te zakken. De twee tovenaars lijken verder niets te doen en Morgan klaagt tijdens het wegzinken zelfs dat hij hier een koutje van oploopt. Maar op een metafysisch niveau strijden ze wel en Morgan heeft een probleem. Uiteindelijk verslaat hij zijn tegenstander, maar dan verdwijnt hij zelf onder de modder.
Otaktay trekt het zilveren slagzwaard van de Silver Fangs en groet de leider van de garou. Die groet terug en dan brandt de strijd los. Otaktay is een meester in de vechtkunst van de Stargazers. Zijn slagen zijn elegant en trefzeker en de grand klave doet massieve schade. De tegenstander klauwt woest om zich heen en raakt hem ook, maar de wond is oppervlakkig. Het gevecht is snel over. Hij eert de gevallen leider en dan kijkt hij om zich heen hoe het de anderen vergaat. Omdat hij de kampioensstrijd was aangegaan, mag hij nu niet ingrijpen.
Jim heeft een filodox uitgedaagd. Beiden roepen tegelijk een storm op en de twee staan een tijdlang tegen elkaars natuurkracht te duwen. Het doet denken aan een japanse tekenfilm. Dan ontsteekt Jim in razernij, hij rent naar voren en trekt het zilveren zwaard. Eerst slaat hij het harnas van zijn tegenstander kapot, en met de volgende klap de tegenstander zelf. Hij heft een gehuil aan, de Dirge of the Fallen.
Edna heeft weinig problemen met haar uitdager. Ze slaat hem in xc3xa9xc3xa9n klap hartstikke dood. Om de gemoederen te kalmeren voert ze samen met Jim de Rite of Contrition uit. Maar de garou reageren daar niet op. Dit gevecht lijkt te zijn voorbestemd, het is het laatste effect van de oude vervloeking van de bastet.
De oude theurg had een leerling die, net als wij bij Morgan, de boeken van zijn meester moest dragen. Juan daagt de leerling uit en krijgt de boeken naar zijn hoofd gesmeten. Het zijn lijvige, met brons beslagen massieve exemplaren die hard aankomen. Eentje raakt hem zelfs zo hard, dat het een L-vormig litteken op zijn voorhoofd achterlaat. Zijn eerste battlescar. De leerling theurg is heel fanatiek en wil zich niet overgeven als zijn munitie op is. Uiteindelijk vecht hij zich dood.
Marvin had de ragabash van de garou uitgedaagd. Een clown in een houten harnas met een rare houten helm op. Ze zijn goed aan elkaar gewaagd. Maar dan roept Marvin een vuurstorm op en steekt de houten uitrusting van de ragabash in de fik.
Old Speckled heeft een jonge garou bij een achterpoot gepakt en is daarmee om zich heen aan het meppen. Old Spice heeft zich midden in de groep geworpen. Al meteen slaat ze er twee met haar blote klauwen doormidden. Aan het einde van het gevecht heeft ze zelfs een lelijke wond opgelopen, waar ze heel trots op is. "Op mijn leeftijd nog een nieuw litteken." Daarna is de strijd snel beslecht. De Master of the Hunt jaagt met zijn honden de overgebleven tegenstanders de dood in. Na het gevecht zingen we samen een lied om de gevallenen te eren.
De elders zijn blij dat we deze strijd aandurfden. Onder de bezittingen van de gevallenen vinden we toverboeken, een stokoud Wendigo ding waarvan we niet weten wat het is en twee grand klaves. De elders cofiskeren er een van en Otaktay moet de grand klave van de Silver Fangs inleveren. Old Spice geeft hem de andere grand klave van deze stam als trofee omdat hij als leider is opgetreden en de aanvoerder heeft uitgedaagd en verslagen. Hij krijgt een runensteen in zijn handen gedrukt en mag het zwaard personaliseren. Beschaamd zegt hij dat hij niet kan lezen en schrijven. De elder lacht hem uit: "Dat hoeft ook niet." Otaktay snapt het. Hij zet zijn klauw in het zilver en doordat hij deze steen vasthoudt kan hij er zijn afdruk in achterlaten.
Als we verder zoeken, vinden we nog een intact Wendigo harnas , een klauwwapen, een antieke flesopener die Marvin mag hebben en Edna vindt een griffel die aan een lijn vast blijkt te zitten die in de umbra verdwijnt. Verder zijn er nog een aantal ijzeren wapens. We mogen alles meenemen naar New York en de dode garou laten we afzinken in het drijfzand. Als zometeen de mensen komen, hoeven ze niet te weten wat er hier zoal is gebeurd.
Wij gaan naar de vision cave. Die is inderdaad gewijd aan Squirrel. De wanden zijn bedekt met grottekeningen. D
e meeste zijn duizenden jaren oud, maar er zijn er ook van minder lang geleden. De jongste zijn van zo'n vierhonderd jaar terug. Die lijken gemaakt te zijn door dreamspeakers, indiaanse tovenaars. We nemen foto's van de afbeeldingen. Er zijn plaatjes van het impergium, maar ook van lang daarvoor, waar de weerwolven samen met weetkatten en weerberen vechten tegen primordiale monsters. Er was een oog met een heleboel tentakels, een cilinder waar vuur uitkomt, et cetera. Op de latere pre-columbiaanse afbeeldingen zien we een oorrlog van de magiers tegen hele legers van onderlingen die als leger, maar ook als schild worden gebruikt door Galarius.
Wat opvalt is dat dit een belangrijke magische plek was met een maanbrug, tot een paar weken geleden! Nu is de maanbrug er niet meer en nu is het een gewone grot geworden. En dat komt niet omdat we de vloek van de bastet hebben verbroken. Toch heeft dat wel heel veel teweeg gebracht. We zien dat zelfs de foto's van de Catskill mountains opeens de huidige situatie laten zien in plaats van het stadje wat er gisteren lag.
Otaktay roept de geest van Kat op. Omdat hij geholpen heeft de bastet tot rust te brengen leert de incarna hem hoe hij zijn klauwen bovennatuurlijk scherp kan maken. De volgende keer heeft hij geen magische steen meer nodig om een zilveren zwaard te markeren. Edna wil graag leren hoe ze de magische stenen tafelen kan ge bruiken. Maar Morgan zegt dat dit een gave is die je alleen krijgt als de geesten je daarvoor waardig achten. Dan wil ze magie leren waarnemen. De theurg waarschuwt haar, meerdere malen, om het niet te doen. Maar ze weet het zeker. Morgan opent haar neus. En opeens ruikt ze de vreselijke, nergens mee te vergelijken, tegennatuurlijlke stank van tovenarij.
Bweurk. Volgende sessie gaan we kijken wat er gebeurd is met de maanbrug.
We brengen de hapjes en drankjes alvast naar de plek waar de moot gehouden gaat worden en Jim en Juan patrouilleren in de umbra. De spinnenbeelden staan er nog wel, maar ze lijken op te gaan in het landschap. Even later verschijnen er drie vrouwen in de bosrand. Ze dragen strak zwart latex en zwarte make-up. De Black Furies. Edna begroet hen, maar ze doen een beetje neerbuigend en blijven op de achtergrond. In de umbra zien we een helicopter aankomen, het blijkt de airwolf van de Glass Walkers te zijn. Als ze aankomen dropt de machine de realiteit binnen. Lange touwen ontrollen zich naar beneden en tien weerwolven in crinos-gedaante komen abgeseilt. Een fraaie entree! De Bone Gnawers zijn ook met z’n tienen, zij komen gewoon door het park aangelopen. Marvin groet zijn mentor Dust Star en verwelkomt de andere clangenoten. Een van hen, Sick Of It All, loopt naar de drie Furies en begint met hen te flirten. Dat vinden ze blijkbaar helemaal niet erg. Ondertussen komen de Fianna in verschillende clusters aan. Als eersten arriveren Riverdance en de stamgasten van de ierse pub, wat later een groep in schotse kilts en de elders arriveren pas op het laatste moment. Wanneer we met de ceremonie willen beginnen komt ook MacLimerick aangerend.
Jim spreekt een woord van welkom en daarna voert Edna de rite van het openen van de moot uit. We hebben voor ons ‘pack’ een symbolische handeling bedacht om Luna en Gaia te eren: een hand aarde opheffen naar de maan en door de vingers terug naar de grond laten stromen. Daarna houdt Jim weer een speech waarin hij de dood van Silabar en de Silver Fangs beschrijft. Dit leidt tot heel verschillende reacties. Sommige Fianna huilen, andere knukken. De Furies gaan door het lint. Zij leven hun frustratie uit op een boom. We vertellen dat wij de opdracht hebben gekregen om op de nalatenschap van de Fangs te letten, en dat de cairn onder Silabars huis natuurlijk open blijft voor alle garou. Vervolgens verhaalt Jim over ons visioen en de vermoedelijke rol van Melissa. De Bone Gnawers reageren louw: “Zie je wel.” Maar onder de Fianna ontstaat ruzie. Twee gaan elkaar zelfs te lijf. Als Ahroun van de pack is Otaktay verantwoordelijk voor de orde gedurende de moot en hij haalt de twee vechtersbazen uit elkaar. Jim kalmeert ze en de andere Fianna zorgen er voor dat de twee verder zo ver mogelijk uit elkaar zitten. Het probleem is adequaat opgelost en het levert de twee enig renown op. Dan neemt de Fianna elder Morgan the Wise het woord. Hij wil het over bewijs hebben. De pijpbom met haar vingerafdruken gaat rond, het visioen dat Quetzalcoatl ons gaf wordt onder de loep genomen en MacLimerick zegt hardop waar we Melissa van verdenken. Als mede-Fianna kan hij de beschuldiging wel uiten, wij als buitenstaanders hebben nog niet voldoende aanzien. De elders besluiten uiteindelijk dat ze Melissa dood of levend willen hebben, en Silabars zoon Augustin levend. De Fianna zullen dit gaan uizoeken. Wij zullen er zijdelings bij betrokken blijven en Riverdance wordt aangesteld als go-between. De oude ahroun Old Spice had het graag zelf gedaan, maar de jongere garde moet zich nu bewijzen.
Dan is het serieuze deel van de moot afgelopen. De oudste theurg, Old Speckled Wolf, pakt zijn staf met de katteschedel en loopt rond de open plek. De bomen verdwijnen, de mystieke tent van gaia wordt opgetrokken en we zullen nu niet meer gestoord kunnen worden. Het is tijd voor feest.
Edna en Marvin kletsen met de Bone’s Skunk, Moonshine en Whiskey. Die vertellen dat Melissa veel te veel interesse had in een bepaalde groep magiers die later door de andere magiers New York uitgejaagd zijn. Dat was vlak nadat Merin was opgeblazen. Ze is niet dom, maar er zit zeker een steekje los.
Daarna papt Edna met de Glass Walkers aan. Die zuien het hele gebeuren als een smet op het blazoen van de fianna, en die mogen het ook oplossen. Ze willen wel helpen met het kraken van Augustin’s laptop. “Breng maar langs bij de Apple Store.” Jim komt er bij zitten. Hij wil zijn motor laten pimpen zodat die ook de umbra in kan. Dat is geen probleem.
Later gaat Marvin praten met Hagan, een van de Fianna die eerder op de avond op de vuist ging. Het blijkt een neef van Melissa, vandaar dat hij zo fel werd. Hagan geeft hem de sleutel van het apartement van Melissa.
Juan praat intussen met een andere groep van de Fianna. Die wijzen hem er op dat er gisteren een paar dingen veranderd zijn. Door de dood van de Silver Fangs heeft hun totem, Falcon, minder macht in de stad. Cockroach is in het machtsvacuum gestapt. Het Chrysler Building had waterspuwers in de vorm van valkenkoppen. Dat zijn nu kakkerlakken!
Jim zit ook niet stil. Hij stapt naar de Furies. De Gnawer die met ze aan het aanpappen was, gaat maar even weg. De Furies hebben informatie over Galarius en een groep Indiaanse spirit magiers die de Caball of Squirrel heten. Galarius is een mythe, maar eentje die waarheid is. En ze zijn tot elkaar veroordeeld als jager en prooi. -vreemde vergelijking- De vader van Burton had nog contact met ze, maar nu zijn ze verdwenen. Ze denken dat Merin misschien ten prooi is gevallen aan de volgelingen van Galarius, de magiers die hier de stad uit zijn gejaagd. Er was een vete tussen Galarius en de Falcon Spirit, en Silabar stond daar tussen in als obstakel. De Clan of Squirrel weet er meer van. Ze wonen nu in een eigen rijk in de umbra, maar in Catskill is nog een droomgrot van ze. Die ligt bij het oude slagveld waar de Bastet en de Garou hebben gevochten De laatste Bastet schijnt er een vloek te hebben uitgesproken over het gebied: het leger van de Garou zal voor altijd verstopt zitten. Simultaan bedenken Jim, Otaktay en Edna dat het een goed moment is om als Garou eens excuses aan te bieden.
Jim gaat even praten met de elders. Old Speckled Wolf roept: “We trekken ten strijde!” De Tent van Gaia verdwijnt en de moot is over. De elder roept ons bij elkaar. Jim had voorgesteld om met een grote rite in de Catskills de Bastet om vergeving vragen. De elder vindt dat goed, mits zijn pack mee kan voor een laatste strijd. Morgenochtend om zes uur verzamelen bij de bibliotheek. Juan kijkt op zijn horloge. “Dat is over drie uur,” merkt hij droog op.
De volgende ochtend zijn we op tijd op de afgesproken plek. De drie oudjes staan klaar met zestig jaar oude rugzakken en uniformen uit de tweede wereldoorlog. Old Spice heeft een geblutste daiklave van zwart geworden zilver bij zich en naast Morgan the Wise staat een grote boekenkist. Die moet ook mee. Otaktay neemt hem op de schouders, de kist is zo zwaar dat hij zich een eindje richting crinos moet transformeren om hem te kunnen dragen. We gaan met z’n allen naar Jack Burton, want die heeft een magische poort waarmee we in een keer in de Catskills kunnen komen. Hij doet slaperig open. Als hij hoort dat Melissa indertijd ook zijn poort heeft gebruikt, wordt hij boos. Hij neemt ons mee naar het ding, een vreemd apparaat met koperen buizen en zo. Voordat we vertrekken vragen we wat hij weet van Galarius en de quirrel clan. “Galarius, die wil je niet kennen. De Clan waren vrienden van mijn vader. De dreamcatcher in Silabar;s huis blijkt van hun te zijn en het is een poort naar hun domein en andere plekken in de umbra. Maar hij snapt niet hoe het ding
werkt. Over de verdreven magiers weet hij te vertellen dat die door Silabar en een groep New Yorkse Dreamspeakers zijn verjaagd. Galarius zelf kunnen ze niet aan. Hij heeft een soort aantrekkingskracht die magiers op het hellend vlak brengt. Al pratend drukt hij op een grote knop. Het portaal opent zich en er ontstaat een spiegelend vlak. Otaktay stapt er als eerste doorheen, met daiklave in de hand en de grote boekenkist op zijn schouder. “Ahroun voorop, je weet maar nooit wat er aan de andere kant is.”
Hij komt uit in een rivierbedding aan de Hudson. In de verte ligt een dorpje.De rest volgt vlot. Onderweg leert Jim dat je van een woord ook een fetish kan maken. En Otaktay leert ‘Inspiration’ van Old Spice, een manier om anderen automatisch te laten slagen voor een wilsinspanning. In ruil mag hij haar spullen dragen. Twee rugzakken, een hutkoffer. Dan maar helemaal Crinos. Na een tijdje lopen krijgen de elders onenigheid. Er klopt iets niet. Er ontbreekt een stukje in de realiteit. Morgan zoekt in zijn koffer. Nu snappen we waarom die zo zwaar was: hij zit vol stenen tabletten! Een ervan beschrijft deze magie. “Volgens mij moeten we hier doorlopen, ju zult het wel zien.” Een stap vooruit en we staan opeens in een smalle kloof met een grot hoog in de rotswand. De grond is bezaaid met beenderen van garou en bastet en er liggen her en der strijdbanieren. Aan de wonden te oordelen, zijn hier aan allebei de kanten verschrikkelijke wapens ingezet die aggravated damage doen en de legers waren even sterk. Het was geen overmacht van de garou. “En om het nog erger voor ze te maken,” vertelt Morgan, “wij kunnen hier in en uit lopen, maar degenen die hier gevangen zitten niet.”
We willen hier een Rite of Contrition uitvoeren en een Gathering for the Dead. De Philodox legt uit wat we met de botten moeten doen, gelukkig kent hij ook de juiste etiquette voor de bastet. Otaktay wordt door Old Spice omhoog gestuurd om te verkennen. In de verte ziet hij rook, onder hem de grot. Hij hoort geluid in de verte, tribal, Garou, maar welke? Ze hebben ons (nog) niet door. Hij geeft het door. Goed, we kunnen verder gaan. Een van de bastet skeletten is nog helemaal compleet in orde. De botten zitten zelfs nog met pezen aan elkaar. Een vuist wijst naar de hemel. Dit is de theurg die de vloek heeft uitgesproken. Morgan pakt een van de stenen tafelen en slaat daarmee krachtig tegen Juan’s hoofd. In een klap (letterlijk) zit alle kennis in zijn hoofd die hij nodig heeft voor de Rite of Contrition. Jim krijgt ook een oplawaai en kent nu de Gathering of the Dead. De botten gaan rinkelen. De twee legers stellen zich op tegenover elkaar. We voeren de Rites uit. We bieden excuses aan aan de bastet voor het onrecht dat hen is aangedaan en ook excuses aan de garou voor de leugens waardoor zij tot kin-killers zijn gemaakt. De legers lopen op elkaar af en schudden elkaar de hand. Dan slaan ze elkaars schedels in en vervallen tot stof. Broem!!! De gorges zijn weer terug in het landschap, en het stadje heeft nooit bestaan. Maar, wat doen we met de garou die hier al die duizenden jaren opgesloten hebben gezeten?
Door heel Breda heen is een fototentoonstelling aan de gang. Het thema is de wereld op tilt. En een van de subthema’s gaat over mensen die de wereld ontvluchten. De belgische fotografe Charlotte Lybeer doet ook mee met haar serie foto’s van rollenspelers. En vandaag zag ik dus deze foto van mezelf op het journaal!
Hoe zit het brein ook weer in elkaar? Pinky and the Brain leggen het uit in het liedje Brainstem:
Samenvatting door de Storyteller
19 mrt ochtend
Jim herinnert zichdat hij in het chrystler building iets gezien heeft dat er niet hoort te zijnen dat zou zich bevinden aan de buitenkant van de poort naar de umbra in hetkantoor van silabar.De pack besluit nog een bezoek te brengen aan dit kantoor inhet chrystler building. Aangekomen in het kantoorgebouw gaan ze via de geheimedoorgang in de lift via het huis van Twiceborn naar het kantoor. He wat gek,alweer zoxe2x80x99n rare meerarmige guardian spirit van cockroach. Hij verwelkomt depack. De pack gaat op onderzoek uit en vind een camera die verscholen hangt aande deur aan de kant van de umbra.Op de camera (een mage apparaat dat in de umbra gebruikt kanworden om fotoxe2x80x99s te maken van umbra en van wat er uit de wereld in de umbradoorschijnt en omgekeert.Op de fotoxe2x80x99s staat de reis van Augustine vanuit het lab vanjack burtun naar een plek op de hudson River. Vandaar een reis naar over derivier, naar catskill. Hier veranderd de scenery ineens (twee fotoxe2x80x99s vlak naelkaar genomen) van een lage rivierbedding in hoge kliffen met een grot. Vervolgensfotoxe2x80x99s van een muurschilderingen in een visioncave. Schilderingen van garou,werecats en mages en squirl. Hierna een fotoxe2x80x99s van de umbra op de plek van degrot. Een maanbrug en bepaalde belangrijke umbra herkenningspunten, een berg,een draak, zwermen vogels, Manhattanxe2x80xa6xe2x80xa6
-avond-
De moot wordt voorbereid.Ze komen een bonegnawer tegen, Sick of it all, hij legt uithoe je de moot callt en waar. Hij stelt voor de black furies uit te nodigen enhet woord te verspreiden. De pack nodigt de glasswalkers en fianna uit. Nu nogde elders van Manhattan, de fianna elders (old speckeld wolf, old Spice enmorgan the wise) die zich ophouden in een oude bibliotheek. Het wordt eeninteressant gesprek met veel Ierse whisky en de elders nemen de uitnodigingvoor de moot aan en zijn bereid de pack wat te leren.20 mrt ochtend voor zons opgangDe uitnodiging is gedaan, voorbereidingen gemaakt, bepaaldwie wat op de moot gaat doen. Marvin wil nog de site van de moot, de open plekvan de tent van gaia checken op nare zaken en vind een blindganger zilverenpijpbom met nog vingerafdrukken. Hiermee gaan ze naar mac limerick. Hij identificeertde vingerafdruk, t is melisa, degene die het pack heeft gezien in de vision vanQuetzalquatlxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6
Het is tegenwoordig mode onder (neuro)psychologen om de vrije wil te ontkennen. Het bewustzijn is een 'epifenomeen'. Een bijverschijnsel dat alleen maar bezig is om aan zichzelf een verhaal te vertellen waarin het achteraf bedenkt waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt. Nu is dit in mijn ogen niet meer dan een nieuw jasje voor Freud's onbewuste. Het ik is gereduceerd tot een toeschouwer die opgesloten zit in een robot en het maakt zichzelf wijs dat het de bestuurder is. Je lot, dat is de omgeving en hoe je robot is geprogrammeerd om op die omgeving te reageren.
Ik heb hier meer dan een probleem mee. Het eerste bezwaar vind ik dat het primaat wordt gegeven aan de onbewuste processen in het brein. Ik zal een paar voorbeelden geven van onbewuste processen. Er zijn er veel meer te bedenken.
Het lymbisch systeem, het reptielenbrein, geeft ruim voordat je je er van bewust bent dat je een slang ziet, al een angstreactie in je lichaam. Sterker nog: een zenuwsignaal heeft een bepaalde snelheid en dat signaal kan je optische cortex nog niet bereikt hebben op het moment dat er al stresshormoon wordt aangemaakt. Maar wat blijkt? Vanaf je ogen lopen meerdere zenuwbanen parallel: een heel korte verbinding gaat naar je lymbisch systeem en een langere gaat naar de optische cortex. Het reptielenbrein heeft maar heel weinig rekenkracht. Je kan schrikken van een takje, een schaduw, een film en zelfs van het luisteren naar een stilte in een eng verhaal over slangen. (In dat laatste geval geeft je cortex terugkoppeling aan je lymbisch systeem.) Dit zijn hele korte banen die direct met je overleven te maken hebben. Reflexen, en die moeten heel snel zijn. Daarna komt het grote zoogdierenbrein dat veel beter kan nadenken, maar daar wel wat langer over doet, met het oordeel: 'Kalm maar. Het is maar een tak.' of 'Slang! Blijf rennen'.
Een ander voorbeeld is fietsen: zonder er bij na te denken rijdt je naar huis, terwijl je eigenlijk naar de supermarkt op weg was. Dit is inderdaad een op hol geslagen programmering van je robot. Fietsen gaat zonder er bij na te hoeven denken omdat je het door veel oefenen geleerd hebt. En naar huis rijden gaat ook automatisch. Omdat je het al duizend keer gedaan hebt is er een neuronaal pad uitgesleten geraakt in je hersenen dat geactiveerd wordt door een paar stimuli die in de juiste volgorde langs komen. Dit betekent echter niet dat het onbewuste de baas is. Je hebt alleen de saaie automatismen uitbesteed aan je onbewuste. Het is de autopiloot. Zodra je bewust aandacht besteed aan waar je mee bezig bent, kom je weer terug op je oorspronkelijke wilsbeslissing en ga je alsnog naar de supermarkt.
Een tweede, veel fundamenteler bezwaar heb ik tegen de 'homunculus'. Dat is de term die psychologen gebruiken als ze het hebben over het bewustzijn als bestuurder of observator van het lichaam. De homunculus is een mini-mensje uit middeleeuwse volksverhalen. Hij werd door een tovenaar gemaakt en ging een eigen leven leiden.
In theorieen over het bewustzijn als epifenomeen, bijproduct van de hersenactiviteit, maakt de psycholoog van het zelfbewustzijn een mini-mensje. Alle menselijk handelen is rationeel verklaarbaar als imput van de zintuigen die, via zenuwimpulsen die elkaar beinvloeden, leidt tot output in spierbewegingen. De 'black-box' van de behavioristen uit de vorige eeuw is nu een transparant brein geworden. We volgen de zenuwimpulsen op onze fMRI scanner, we analyseren welke transmitterstoffen daarbij gebruikt worden, we zien 'long term potentiation' optreden als zenuwcellen eerder gebruikte verbindingen opnnieuw aanleggen. En nergens zien we een bewustzijn met een vrije wil. Toch ervaart zelfs de meest verstokte rationalist zelfbewustzijn als hij wakker is of droomt. Een sensatie van 'ik'.
Door dit zelfbewustzijn tot bijproduct van de hersenen te maken, verklaart hij niets! Hij tovert een homunculus tevoorschijn, zonder te vertellen via welke mechanismen deze homunculus ontstaat. "Als de hersenen complex genoeg zijn ontstaat er, door een nog onbegrepen mechanisme, een gevoel van bewustzijn." De toverformule is 'door een nog onbegrepen mechanisme'. Dit is geen verklaring. Je kunt net zo goed zeggen dat de ziel door een god via de neusgaten het lichaam in is geblazen. Dat heeft even weinig wetenschappelijke waarde en verklaart even weinig. De gedachte dat deze homunculus bovendien niet meer is dan een machteloze passagier, gaat voorbij aan het feit dat een groot deel van je hersenen helemaal niet alleen maar bezig is met reflecteren op handelingen en reacties uit het verleden. De prefrontale cortex anticipeert, maakt allerlei plannen en denkt soms zelfs jaren vooruit.
Het zelfbewustzijn wordt door andere psychologen al heel lang bestudeerd. Over de oorsprong weten we niet zo veel. Maar wel dat het zich in de loop van een kinderleven ontwikkelt in een bepaalde vaststaande volgorde. Dat er in die ontwikkeling problemen kunnen optreden die tot voorspelbare eindresultaten leiden. En dat de beginstadia van die ontwikkeling niet uniek zijn voor de menselijke soort. Sommige vogels en veel zoogdieren komen zelfs tot en met Theory Of Mind, het besef dat een ander niet hetzelfde denkt en weet als jij. Een aap kan een andere aap voor de gek houden. Daarvoor is een ik nodig, een ander, en een plan om deze voor de gek te houden. Oftewel zelfbewustzijn, Theory Of Mind en vrije wil.
Ellahir 