"Wat een fel licht."

(Ster is afkomstig van Autochthon. Hij heeft zijn hele leven gewoond binnenin een planeetgrote machine-god en hij heeft nog nooit de zon gezien.)

Nadat de party hun wapens en uitrusting hebben teruggehaald uit de kluis van de tempel waar ze nu zijn, doemde opeens de vraag op: "Wat doen we nu?" Feitelijk zijn er maar twee mogelijkheden, vluchten of vechten. Na enig overleg kiezen we voor vechten. De lokale godheid, aan wie deze tempel is gewijd, heeft ons jarenlang vastgehouden en daar moet hij/zij/het voor boeten! Maar terwijl we nog aan het overleggen zijn, komt er een mismaakte dienaar aan de deur, die ons zegt dat we in tempelgewaad verwacht worden op de ceremonie vanavond en dat de godheid ons voordien nog wil spreken over onze opdracht. Hm. Blijkbaar hebben ze nog niets door. We kleden ons om en gaan op ons gemak de tempel verkennen. Eerst nog een slappe smoes waarom we in de schatkamer zijn geweest: we hebben het ceremoniele loeizware massief gouden harnas vast opgehaald. De hoogbejaarde en volgens mij licht demente hogepriester lijkt er in te trappen. En dan gaan we op stap.
Op het voorplein van de tempel is de jaarmarkt. Overal staan kraampjes, het plein is omlijnd met gigantische standbeelden van de godin en er zijn duizenden mensen. Maar dat licht. Mijn ogen kunnen het niet aan. Ster vlucht onmiddelijk weer naar binnen op zoek naar een lasbril of zoiets. Maar die hebben ze hier natuurlijk niet. Dan maar een blindoek.

Terug op het tempelplein is al snel duidelijk waar dit festival om gaat. Dit is de tempel van de liefde en het is overduidelijk wat daarmee wordt bedoeld. Binnen een paar minuten bezwijkt de in dit opzicht nogal onervaren Ster voor de attenties van een mooi meisje en van het verkennen van de tempel komt de

eerstvolgende anderhalf uur niet veel. Silverclaw, de grote lunar, was er net zo aan toe. Hij had een ‘dame’ met lekker veel tatoeages gevonden.

Gelukkig waren de anderen wat minder onder de indruk van al het vrouwelijke schoon. Dyjab de dragonblood en Masi-Tamuz de andere lunar zijn het helemaal niet met ons eens. Het is hier maar tegennatuurlijk en hoogst onbeschaafd.  Door met een paar van de aanwezigen te praten, komen ze er achter dat de mensen hier bang zijn. De godin is niet vriendelijk, maar juist tyranniek en veel van de mensen komen hier eigenlijk uit angst.

Raine, de solar, ging inmiddels op zoek in de diepere delen van de tempel, een waar doolhof waar vreemde misvormde creaturen rondzwerven. Ergens ver van het voorplein, in nauwe donkere gangen, is een plek waar de aanwezigheid van de godin overweldigend is. Hij besloot niet verder te onderzoeken maar terug te gaan om ons op te halen.

Weer  bij elkaar gekomen, gaat de posse de tempel weer in. Fijn, kan ik die blindoek even afdoen. Op naar de godheid voor de debriefing. Het plan was dat Ster en Silverclaw het woord zouden doen, en Dyjab zou ons souffleren.  De hogepriester wil ons wel vertellen waar we de godheid kunnen spreken, een kamer met twee afgodsbeeldjes, ver de tempel in. Met een sleutel en een toverspreuk opent hij een boek dat hij altijd bij zich draagt. En daarmee kondigt hij de godin onze komst aan.

Ster voelt zich in de krochten van de tempel wel thuis. Het is net Autochthon, maar dan van steen. In de kamer aangekomen, vervelen we ons al snel. Onder leiding van Raine gaan we dus maar naar de plek waar hij de aanwezigheid het sterkste voelde, nog dieper de tempel in. Ster zet een apparaatje aan waarmee je de weg nooit kwijt kunt raken, dat is wel handig in een doolhof. Uiteindelijk, het tempelcomplex is belachelijk groot, komen we aan bij een blinde muur, waarachter het zou moeten zijn. De ‘flawscanner’ van Ster brengt een geheime deur aan het licht. Maar terwijl hij bezig is, hoort hij een stem in zijn hoofd die hem beveelt terug te gaan naar de audientiekamer. Iets later horen de anderen die stem ook. Misschien is het wel een goed idee om dat inderdaad maar te doen. We gaan dus inderdaad maar terug.

Een tijdje later begint het beeld van de godin te bewegen. Ze spreekt ons aan en vraagt hoe onze opdracht gegaan is. Inmiddels vergeten wat het plan was, staan we met onze mond vol tanden. Dan neemt Dyjab het woord. Helaas trapt de godheid er niet in. Door het verhaal heen hoort zij dat we niet langer onder haar invloed staan en wat Silverclaw en Ster en de anderen er aan toevoegen helpt niet om het wantrouwen te verminderen. De godheid vertrouwt ons niet meer, maar heeft (op dit moment nog) geen reden om iets tegen ons te ondernemen. Ze weet dat ze ons allemaal een voor een weer onder haar invloed kan krijgen. Maar ja, dat weten wij nu ook. Dus blijven we bij elkaar en bedenken dat we zo snel mogelijk actie moeten ondernemen.
Eerst gaan we de archieven in, lezen over de geschiedenis van de tempel, kijken of we clues kunnen vinden. We lezen dat de ‘king for a day’ de grote ceremonie zelden overleeft, maar die van vorig jaar is er nog en leeft ergens in de krochten. Zo leren we nog wat meer nuttige zaken. Maar het wordt ons heel duidelijk dat we eigenlijk het boek van de hogepriester moeten hebben.

Een aarzeling? Nee. Het is helder. De oude hogepriester zit te slapen op zijn troon in de tempelzaal.

Raine sluipt er naar toe. Ster staat onzichtbaar tussen de zuilen met zijn chakrams in de aanslag. Raine ontfutselt de priester de sleutel van het boek. Dan pakt hij zijn twee orichalcum dolken en snijdt de oude man de hals over.
Ja, die gaat daar natuurlijk dood van. En dat vindt zijn godin helemaal niet leuk! Het lijk scheurt open en een mooie vrouw vormt zich in de wolken bloed. Een magische pijl van Masi-Tamuz schiet er op af. Mijn cue … twee chakrams scheren door de lucht. De ene is van stermetaal, het metaal van het lot, restant van dode goden. De andere is van adamant, het hardste  materiaal dat er bestaat. De magie van de pijl zorgt er voor dat ze zonder aarzeling raken. Flats! Drie magische wapens hebben de godin geraakt terwijl ze zich begon te materialiseren en ze vergaat weer.

We hebben het boek. Hebben we nog tijd? Volgende week weten we meer !