We verlaten de caern en stappen door de spiegel naar de Umbra. Daar staat een blauwe figuur met zes armen.  Het is een soort wachtergeest uit het pantheon van de Cockroach. Die was er een uur geleden nog niet! De geest reageert niet als we hem aanspreken, maar maakt wel duidelijk dat we  gewoon kunnen passeren. Aan de andere kant van de tunnel staat er nog zo eentje bij de spiegel die naar Silabar's wijnkelder leidt. Die laat ons ook passeren. In de wijnkelder drukt onze Bone Gnawer een paar flessen wijn achterover. Jim probeert hem hiervan te weerhouden, maar het effect is onduidelijk.

We gaan het rote huis verkennen. Op de begane grond vinden we de keuken en bijkeuken, een trappenhuis en een gang met salons en ontvangstruimten aan weerszijden. De ene is heel sjiek met gouden drinkbekers, chinees porcelein en middeleeuws vaatwerk en de andere is iets minder luxueus. Op de eerste etage vinden we een grote eetzaal voor gasten en een wachtkamer. De tweede verdieping is identiek, maar dan voor de Silver Fangs zelf. Op de derde vinden we woonvertrekken en sanitair. Er is zelfse een wc met een zilveren bril (au). De vierde verdieping lijkt op de derde. Er zijn genoeg appartementen voor zeven Silver Fangs om hier te overnachten. De hele vijfde verdieping is voor Silabar. Twee kamers en suite, met een enorm 15e eeuws hemelbed vol houtsnijwerk. Een studeerkamer vol boeken en een bureau met een geheime lade. Marvin opent hem en verbreekt daarbij een zegel. Er gaat een alarm af, maar "who cares?"

In de geheime lade vinden we een stuk papier van de firma ICP Monitoring, met daarom een tekening. Het is een soort grot in een klif waar vleermuizen uit komen, een oog en een azteeks aandoende afbeelding van een knaagdier. Na enig puzzelen komen we er achter dat het de geest Squirrel is. In de boekenkast staat een boek over diergeesten. De Eekhoorngod blijkt tot het pantheon van Stag te behoren, net als de Hinde die we al eerder zijn tegengekomen. Hij is een nieuwsgierige trickster uit de wouden van de umbra. De inkt is grijs, dus het is de grijze eekhoorn, er is ook een bruine. Marvin breekt een fles wijn aan om het te vieren.

Op de 6e vinden we weer een badkamer en een tienerslaapkamer met posters van Michael Jackson, een heleboel Transformers-poppen en andere zaken die aan verandering refereren. Het is hier stoffig, maar netjes opgeruimd. We vinden een laptop, maar die is versleuteld. Dit is vast de kamer van Silabar's zoon. De zevende trap loopt door naar de achterkant van het huis. Daar vinden we een enorm laboratorium, dat de rest van de verdiepingen in beslag neemt. Een constructie van buizen, meters, stoomapparaten, een wenteltrap, dingetjes die bewegen. Het  zou door jack Burton gemaakt kunnen zijn, maar dan 100 jaar geleden. Boven een plateau tuussen de 8e en de 9e verdieping wentelt een enorme zilveren dreamcatcher rond in de lucht. Dit is ook Mage magie, maar met een andere uistraling, Native American. Op de dreamcatcher vinden we het teken van Squirrel. Vreemd genoeg doet dit zilver geen pijn bij aanraking. Verder is er nog een vlisotrap naar het dak. De machinerie draagt een koperen plaatje: "1802 G.Burton".

Slapen. Daarna gaan de twee indianen op Jim's motor en de rest in de Hummer naar Albany. De auto heeft een half uur vertraging door files. 30 mijl voor Albany is een splitsing, Old Albany naar rechts  en New Albany naar links. De rechterweg is afgesloten met een roadblock en bewapende mannen. New Albany is een arbeidersstadje, de bewoners kijken achterdochtig. We wachten bij het postkantoor. Na een tijdje horen we het kenmerkende geronk van een Harley. Een nog bredere vent dan wij zit op een nog vettere fiets dan die van Jim. Hij zet zijn motor op de stoep en loopt het postkantoor in, naar de P/O boxes. Hij opent de postbus van de Get of Fenris en vindt onze brief.
"Die moet je nu gelijk even lezen," zegt Jim.
Hij gromt, pakt de brief en leest hem. "Jullie zijn wel vroeg. Volg mij."
Hij loopt naar buiten, stapt weer op zijn motor en stoomt er vandoor. We volgen hem naar een achterbuurt. Bij een huis met Hells Angel symbolen staan nog twee motoren. In het aftandse pand met een bar met een lege toog. In een hoek liggen nog twee kleerkasten te drinken en te roken. En er zijn drie schaars geklede meisjes.
"Hier hangen de chickies, help jezelf. Ik ga even naar boven, zie jullie in 10 minuten."

Marvin gaat achter de tap staan en vraagt wat iedereen wil drinken.De twee kleerkasten gooien hem hem 2 dollar toe en willen bier. De motormuis komt terug. Hij stelt zich voor als Clint en de andere twee heten Burt en Axel. Terwijl de Bone Gnawer als een volleerd barman met het bier aan het jongleren is, vertelt Jim het hele verhaal. Hij geeft de koffer met foto's en de kruisboog met de zilveren pijlen terug.
"Devon en Mike moesten dit kistje afleveren bij Silabar. Hij gaf de opdracht om deze foto's te maken. Ze noemen het Albany Nuclear Power Plant, maar niemand heeft stralingsziekte opgelopen. Het is een soort krachtcentraloe die energie ui9t de umbra wint. Hij wordt bewaakt door fomori en Silabar was van plan om daar binnen te gaan. Zijn motief? Dat weten we niet. Hij betaalde goed."
We vertellen nog eens dat Devon en Mike eervol en goed hebben gevochten. Het vertelen van dit verhaal levert ons een punt Honor op.
"Het lijkt er op dat Silabar jullie die klus wilde laten uitvoeren. Zeg eens, wie heeft hen vermoord?""Black Spirals, we hebben het zien gebeuren tijdens een spiritquest."

"De oude stad staat er nog," zegt Clint, "hij is helemaal intact. Er is nooit een explosie geweest. Dat ding haalt kracht uit de umbra, het is een maanbrug. Als jullie die lui hebben gevonden en ze willen afslachten, hier is ons telefoonnummer! Je komt daar niet binnen zonder de fomori af te maken. En als je via de umbra wilt, daar zit het vol met banes en wyrm spirits. 0 dagen geleden, met de maan in laatste kwartier, was er nog een maanbrug, maar nu niet meer." 

Marvin kijkt naar buiten en ziet hongerige ogen achter de ruit: vijf Cybertooth Tigers. "Naar hongerig beest buiten," fluistert hij. Otaktay grijpt zijn klave en verandert in crinos vorm. De anderen hebben het nog niet door. Marvin gooit een pul door het raam en dan springen er twee beesten doorheen. Ze worden snel uit elkaar gereten. Burt zegt: "Ik ben blij dat jullie langsgekomen zijn, anders waren eer misschien chickies aangegaan. We zijn ontdekt en ik denk dat we maar eens moesten gaan."
Terwijl wij nog even boven kijken, koppelt Clint het bierfust l
os en legt het op zijn schouder. In het kantoortje hangt een kaart van het gebied, met op de achterkant een kaart van de lokale umbra. Die steken we bij ons. "Let's go!" horen we van beneden. Een molotov cocktail steekt de boel in de hens.

Terug naar New York passeren we een zwarte limousine die langs de weg geparkeerd staat. Hij start en rijdt achter onze Hummer aan. Technocratie? We vallen aan, in crinos op de motorfiets! Er gaat een raampje open. Er wordt op ons geschoten! Jim springt op de auto terwijl Otaktay de motor in evenwicht houdt. Hij slaat de band stuk en springt terug. Juan springt op de motorkap. De achterkap wordt kapot geschoten door Marvin, et cetera. (De Hummer heeft prima bewapening!) Otak schiet door het raampje de bestuurder in brand met zijn spacegun. De bijrijder springt uit de auto en schiet op hem. Kansloos, de weerwolf springt bovenop hem en -klauw klauw bijt- hem uiteen. Hij trekt het leren jasje van de technocraat aan en vindt in de binnenzak een portemonnee met een kaartje met daarop de naam "Galarius".

We steken de zwarte limousine in brand en zetten de Hummer in de ghetto chill-stand. Terug naar Manhattan. Omdat we ons verhaal aan de Get of Fenris hebben verteld en omdat we hen hun spullen eerlijk hebben teruggegeven. vertellen zij ons verhaal verder. Dit levert veel Glory, een beetje Honor en een beetje Wisdom renown op. Die kruisboog met zilveren pijlen, die mogen wij van ze gebruiken omdat we de energiecentrale ingaan.

Edna vraagt of Jack Burton weet waar de caern (de mystieke plek) van de Silver Fangs is. Dat weet hij niet. De Silver Fangs gebruikten de bomencirkel in Central Park vaak voor hun bijeenkomsten. Maar dat was niet hun cairn. Hij geeft ons wel een adres om naar toe te gaan: 28th West Street, Chelsea Park nr 40. Edna wisselt telefoonnummers uit en dan nemen we afscheid. Met de metro naar Chelsea Park. Het is een mooi klein parkje, dat ruimt naar zwetende joggers en oude vrouwtjes die de hele dag in de zon op de bankjes hebben gezeten. Een goede neus is niet altijd een voordeel.
Er is geen huisnummer 40. Maar bij nr 140 is de 1 van de gevel gevallen.  De stoep ruikt hier naar wolven en in het park ruikt het naar Bone Gnawers. Het is een dubbel herenhuis van 10 verdiepingen. De voordeur is fraai versierd met allerhande houtsnijwerk. De theurgs voelen dat dit een fijne plek is, maar de spiritualiteit is vrij zwak. De voordeur straalt mage magie uit. Als we aanbellen, voelt Juan dat er garou magie geactiveerd wordt. Maar er gebeurt niets. Otaktay neemt  crinos vorm aan en tracht de deur in te beuken. De deur werpt hem met evenveel kracht het park in. Dan trekt Jim zijn Grand Klave en presenteerd deze voor de deur. "Ik kom voor Silabar". Juan ziet dat een van de hoofden in het houtsnijwerk actief reageert. Hij herhaalt wat Jim zegt in spirit speach. "Silabar is niet thuis."
"Dat klopt, want hij is dood," zegt Jim. "Is er iemand met wie we kunnen overleggen over zijn nalatenschap?"
We stellen ons voor.
"Kun je dat bewijzen?"
We laten de vier Klaves zien en de brief van Silabar. Allerlei figuurtjes rennen heen en weer over de onderkant van de deur. Er wordt driftig overlegd. Dan spreekt het hoofd weer. "Hebben jullie bewijs dat hij dood is?"
Jim zegt: "Vraag het aan de spirits. Hinde was er bij toen het gebeurde, Cockroach weet het en Twice Born ook. En Jack Burton heeft ons dit adres gegeven."
De deur antwoordt: "Ik zal met de geesten spreken. Kom over een half uur terug."
We verdrijven de tijd met in het parkje over de geursporen van de Bone Gnawer heen te plassen.

Na een half uurtje komen we weer bij de deur. Het hoofdje kijkt bedroefd. "Jullie hebben de waarheid gesproken. Loop maar verder."
Klik. De deur gaat open en we komen in een mooie hal. Dit is Silabar’s eigen huis. Jim vraagt waar de caern is. Het hoofdje dat ook aan de binnenkant zichtbaar is, antwoordt: "In de kelder. Het is alleen toegankelijk voor garou."
"Is Augustin hier geweest?"
"Al een jaar en een paar maanden niet meer."
De geest hoeft niets van ons te hebben, dit is ook zijn huis. Als we contact wensen moeten we gewoon op de bel drukken. Hij is altijd wel ergens in huis aanwezig, maar niet altijd in de voordeur. Het huis is gigantisch. Daarom besluiten we om het niet helemaal te verkennen, maar eerst naar de kelder te gaan en het heiligdom veilig te stellen. Via de keuken komen we in de voorraadkamers, en daar vinden we een deur met een trap omlaag naar de wijnkelder. Er liggen heel mooie wijnen en er hangt ook een fraaie manshoge spiegel. Alleen garou kunnen naar de caern, zei de geest. Stepping Sideways dus. We gaan via de spiegel de umbra in en komen in een grot waar dezelfde spiegel hangt. We kunnen goed zien omdat de umbra hier zwak licht geeft. We volgen de gang, die een heel eind omlaag voert. Edna voelt zich ongemakkelijk over het ongevraagd exploreren van de Silver Fang geheimen. Na een kwartier lopen komen we bij een volgende spiegel. Hier doorheen stappen we weer de realiteit in. 
We arriveren in een grot waar wederom een spiegel hangt, er is heel zwak groenig licht en we vinden een stapeltje toortsen. Daar steken we er een van aan. In het flakkerende toorstlicht zien we native american grottekeningen die beginnen in de dreamtime en doorlopen tot een paar eeuwen terug. We vinden veel afbeeldingen van Wendigo, de vorming van de umbra, Cojote’s streken, de vorming van de weerwolven, een oorlog waarin Wendigo te fel woedt, de komst van de wyrmbringers, oorlog tussen garou en mensen, het uitsterven van de indianen. De laatste is de overdracht van deze cairn aan de Silver Fangs. Ze hebben hem niet gestolen, maar de taak om de caern te bewaren is aan hen gegeven. Daar houden de tekeningen op. De Silver Fangs zijn niet zulke vertellers en ze bewaren hun geschiedenis niet in de vorm van rotstekeningen. Otaktay vindt dat hun laatste gevecht toch bij de historie hoort. Maar we hebben geen Galliard die dat zou kunnen.
Edna begint aan de rite waarmee een Moot, een rituele bijeenkomst in  een caern, wordt geopend. Omdat er veel afbeeldingen van Wendigo zijn, de totem van Jim’s tribe, wordt hij aangewezen als Master of the Howl. We offeren Gnosis om de caern van energie te voorzien en roken de vredespijp. De moot is geopend. Dan verricht Juan, de andere theurg, de rite om de caern te openen. Het blijkt een heel krachtige plek te zijn, een caern van het vierde niveau, gewijd aan spirit quests. Jim heeft peyote bij zich en deelt dat uit, we eten er allemaal van. Ver aan het begin van de serie tekeningen is er beweging te zien. Jim ziet opeens dat dit geen Wendigo plek is, deze caern was van de Uktena. Maar de drie tribes kwamen hier in vrede samen en de Wendigo en Croatan hebben meegewerkt aan de rotstekeningen.
Vanuit de dreamtime komt de tekening van een gevederde slang aangevlogen. Hij wordt steeds groter en materialiseert dan opeens vanuit de vloer in ons midden. Het is een tussenvorm tussen dinosaurius en vogel: Quetzalcoatl.Door de schok vallen we allemaal om. Alleen Jim blijft staan. Hij dankt de geest voor zijn komst. We krabbelen overeind en stellen ons voor. De geest haalt een kakkerlak van tussen zijn veren vandaan en smijt die door de muur terug de umbra in.
Wij leggen uit dat de Silver Fangs er niet meer zijn en dat wij hun nalatenschap bewaren voor de volgen de generatie. Quetzalcoatl reageert: "Deze plaats is niet van de Silver Fangs. Zolang garou zich gedragen, mogen ze hier komen. De Silver Fangs hebben meermalen contact met mij gehad. Andere garou ook, alleen de Shadow Lords niet. Iedereen die hier wil komen is welkom."
Jim vraagt wat we voor hem kunnen doen.
"Beschouw dit niet als je eigen cairn, dan komt het wel goed."
We vragen naar de oude plek in Central Park. Quetzalcoatl glimlacht. "Lang geleden, voordat de umbra er was, was dat de plek waar Gaia haar tent had opgeslagen en Cojote zijn truuks uithaalde, waar de garou de kunst van het vormveranderen hebben gekregen. Wyld Weaver en Wyrm zijn daar in evenwicht. Als je de Wyrm weghaalt, gaat de Weaver in het wilde weg dingen maken. De Wyrm heeft zijn aandacht verlegd." Hij haalt weer een kakkerlak uit zijn veren en gooit hem door de muur. "Er is wat veranderd, maar wat? Daar ben ik nog niet achter. Cockroach heeft meer invloed. De balans is weg, maar dat heeft niets met de Wyrm te maken. Er is specifiek in Manhattan iets mis."
Edna denkt dat ze er zijn om de rotzooi op te ruimen nu de Wyrm zijn aandacht heeft verlegd. Maar de geest zegt dat ze niet te metafysisch moet denken. Kakkerlakken planten zich nu eenmaal ontzettend snel voort. Datgene wat ze norma
al in toom houdt ontbreekt.
Dan vertelt hij dat de nadruk op zuiverheid en puurheid bij de pure blood (Otaktay en Jim zijn pure blood) juist een nadeel was. "Je moet niet op elkaar neerkijken. Werk samen en heb meer geduld met de Bone Gnawers en de Glass Walkers."
"Toch niet met de Black Spirals?" vraagt Otaktay.
"De White Howlers boeten voor hun fouten."
"Om onze voorouders te eren, en om mijn trots te overwinnen, stel ik voor een Pack te vormen" zegt Jim.
"Trots is niet erg. Je moet juist trots zijn," zegt de geest.
"OK. Misplaatste trots dan."
"Dus jullie willen een pack vormen?" vraagt de slang. We vinden het allemaal een goed idee. Edna glundert: samenwerken, de wonden helen. Dat is iets waar de Children of Gaia goed in zijn. Jim is blij dat we zijn idee onderschrijven.
"Het zou een hele eer zijn als u onze totem wilt zijn." 
"Dat wil ik, als jullie aan mij bewijzen dat je een pack bent. Als jullie het drie weken met elkaar uithouden zonder elkaar in de haren te vliegen, en elkaar respect tonen. Ook de bone gnawer! In de tussentijd mogen jullie hier komen."
"Wonen?"
"Nee. Dat doe je maar in het huis van Silabar. Ik wil niet dat jullie deze plek bevuilen met profane zaken. Doe nu je ogen maar dicht."

De grot wordt opeens heel fel verlicht. In het witte licht wordt een klein zwart puntje steeds groter. Het is de Aarde. We zoomen in op een lichtend Manhattan. Central Park. We vinden onzself terug op het gras, tussen het politiebureau en de bomencirkel. Twee wolven rennen naar de heilige plek toe. Een daarvan heeft geen staart. Als ze bij de bomen aankomen veranderen ze in mensvorm, een vrouw en een jongeman die we herkennen als Augustin. We horen geruis in de lucht en zien een enorme vleermuis, een vliegende hond, omlaag cirkelen en landen binnen de bomenkring. De spinnenbeelden staan er niet en het is hoogzomer. We zitten in een visioen uit het verleden. Hoewel wij niet op lijken te vallen, zijn we niet onstoffelijk. We kunnen gewoon dingen aanraken.
De vrouw stelt Augustin voor aan de vleerhond. Ze babbelen wat. Dan stijgt de vleermuis weer op en neemt Augustin mee. Ze verdwijnen razendsnel tussen de wolkenkrabbers uit het zicht. De vrouw kunnen we wel volgen. Ze heeft blond haar met donkere uitgroei, en draagt New York chique kleding. Ze draait zich om, glimlacht vuil en verandert weer via crinos vorm in een wolf. Haar crinos is geen Black Spiral, ze lijkt een Fianna te zijn. We volgen haar en onderweg pikken we een krant uit een prullenbak. De datum is 24 augustus 2008.
Op de West 38 Street gaat ze een steegje in en wordt weer mens. Via een achterdeur betreedt ze een Ierse pub genaamd MacDonalds in. Wij gaan mee naar binnen. Het is een volle tent met heel veel Ieren. Jim is in wolfsvorm en Otaktay in crinos, maar niemand ziet ons. De vrouw bestelt bier en dan gaan er twee mannen naast haar zitten. Die hebben een zwaar Iers accent en het gesprek gaat nergens over. Ze mengt zich in het  gesprek en noemt een van de mannen Mac. Hij maakt een stom grapje over king John. Dat is dus de bommenmaker. In de loop van het gesprek stuurt ze richting het maken van bommen.
Mac heeft niet door dat hij uitgehoord wordt. Ze kennen elkaar al lang en hij vertelt honderduit. Er is in 2006 een mooie aanslag geweest op een Shadow Lord in Battery Park. Dat was niet zijn werk, maar hij heeft wel de pijpbom geleverd met zilveren spijkers. Na veel bier legt hij uit hoe je zo’n bom moet maken en hij verklapt dat Silabar achter die aanslag zat.

Het wordt mistig. We zijn weer terug in de bomencirkel. Zeven Silver Fangs en twee Get of Fenris. Ze stoppen foto’s terug in een koffertje. Plotseling is er een enorme explosie. Daarna verschijnen de Black Spiral Dancers en er volgt een heftig gevecht. Zelfs Silabar die op de grond ligt met zijn darmen er uit, weet er een te doden. Uiteindelijk staat er nog maar een Black Spiral, die in frenzy op de spinnenbeelden in gaat hakken. Het beeld hakkelt en gaat even terug naar het verleden. Nagekomen informatie: de Spirals gooien twee soort handgranaten. Quetzalcoatl is de informatie nog aan het bijeenzoeken.

We worden weer wakker in de grot. De afbeelding van de gevederde slang is weg aan het vliegen.