Omdat onze Exalted campaign afgerond is, werd het tijd voor een nieuw verhaal op de donderdagavond. Een andere verhalenverteller heeft het overgenomen. Er werd gekozen voor ander spelsysteem. En het speelt in een andere wereld. We spelen het spel "Werewolf, the apocalypse" van White Wolf. 2nd edition, old world of darkness. We spelen weerwolven in een duistere versie van de Verenigde Staten anno 2010.

De spelers hebben allemaal een uitnodiging gekregen van de ongekroonde koning van de Silver Fangs, Silabar om mee te doen aan een queeste die erg veel Glory & Reknown gaat opleveren. En dat is iets waar alle weerwolven (Garou) natuurlijk oren naar hebben, zeker als de uitnodiging komt van de prestigeuze Silver Fangs. Je kan zeggen wat je wilt van deze tribe, maar ze hebben een neus voor glorie en reknown.

In de brief staat in je eigen taal:

"Geachte Garou, Beste [onze naam]

Silabar"

14 april, 9.30 PM. Het is nieuwe maan. Bij het botenhuis van Central Park staat een grote Hummer geparkeerd. Een jongen en een meisje zitten te zoenen op een bankje. Een zwerver komt aan gewandeld. Hij is gekleed in een groezelig pak en heeft vies rasta haar. Zijn huidskleur is donker, afro-amerikaans. Van de andere kant arriveert een slungelige mexicaans uitziende jongen in vale jeans en een t-shirt. Hij heeft diverse kettingen om. Hij snuffelt en gaat naar de zwerver toe. Ze raken in gesprek. Een kleine 10 mi- nu- ten later loopt een bloedmooie jonge native american het pleintje op. Hij draagt alleen een afgeknipte spijkerbroek en een ketting van berentanden. Hij straalt de serene onverstoorbaarheid van een klassieke indiaan uit, maar er hangt een dreigende aura om hem heen. Hij voegt zich bij het gesprek en het stelletje op de bank besluit om te verkassen. Na nog tien minuten komt er een ronkende Harley Davidson het plein opgereden. Daar zit een andere native american op, ook een hele mooie jongen met een kapotte spijkerbroek. Hij draagt een leren gilet met het embleem van een indiaanse motorclub. Zwijgend stalt hij de stoomfiets en blijft zitten. Iets na tienen komt er nog een motor aan. Ditmaal is het een BMW met een vrij onverzorgde blanke vrouw van een jaar of 40 in een verwassen t-shirt en spijkerbroek. Ze is slank en heeft een bos grijs haar die in geen 20 jaar een kapper heeft gezien. Ze kijkt op haar horloge en mompelt "net op tijd". Ze lijkt niet erg op de andere aanwezigen te letten. Iedereen voelt van elkaar instinctief aan dat ze allemaal weerwolven zijn en de twee indianen zijn zelfs ‘pure blood’.

Het valt de laatst aangekomen dame op dat er hier veel kakkerlakken rondlopen. Ze lijken allemaal een bepaalde kant op te gaan. Als ze de dieren volgt om het gebouw heen, treft ze in een nis een man aan die met een sabel dwars zijn borst heen aan de houten muur is gespietst. Hij is met klauwen uiteengereten en in een beetwond zit lichtgevend groen slijm. Hij droeg dure merkspijkerkleding en sjieke laarzen. De kakkerlakken zijn al begonnen aan het lijk te knagen. Ze steekt haar hoofd om het botenhuis heen en roept: "Ik denk dat jullie eens moeten komen kijken."

De andere vier komen er snel bij. De mexicaan gaat door de zakken van de overledene en vindt een telefoontje, een portemonnee met een creditcard op naam van ‘Johnny’ en $ 300. In de portemonnee zit een briefje. Hij bekijkt het briefje en de telefoon. De portemonnee gooit hij weg. Op het papiertje staan de naam en de beschrijving van hemzelf en de andere vier aanwezigen!

De bijna blote indiaan is over de grond aan het snuffelen. Hij vindt bloed en sleepsporen plus pootafdrukken van honden, van weerwolven in crinos vorm (de reusachtige gedaante die in mensen delirium oproept), voetsporen en kakkerlakken die langs de sporen open. Alles gaat door het park richting Harlem. Om 10 over 10 gaat het telefoontje van de dode weerwolf af. De grijsharige vrouw neemt op. Ze hoort een hese stem die iets probeert te zeggen. Op de achtergrond klinkt geschreeuw en gegil: lawaai van een gevecht. Dan is er een doodsgereutel en wordt het stil.

De indiaan met het motorjack doet voor het eerst zijn mond open: "Laten we de garou opruimen in de umbra en hier weggaan. Dan halen we hem later wel op." Dat is een goed idee. De mexicaan en de blanke dame blijken beide theurg te zijn. Zij ontdekken dat ‘stepping sideways’ naar de umbra, de geestenwereld, hier onwaarschijnlijk gemakkelijk gaat. Ze ruimen het lijk op terwijl de andere indiaan de portemonnee en het sabel bij zich steekt.

De biker zegt dat we ons eindelijk eens aan elkaar moeten voorstellen. "Begin jij maar, blanke wyrmbringer." De dame vertelt dat ze Edna Stone is, de befaamde milieu activiste en theurg (magier/priester) van de stam Children of Gaia. "Dat had erger gekund, gelukkig ben je geen Bone Gnawer. Daar heb ik echt een hekel aan. En wie ben jij?" vraagt hij dan aan de zwerver. Die heet Marvin, hij is ragabash (trickster) en en na veel aarzelen komt er uit dat hij dus wel tot die gehate Bone Gnawers behoort. De indiaan houdt zijn gezicht strak. De mexicaan stelt zich vervolgens voor als Juan Cloud Runner, een theurg van de Uktena stam. "Dat zijn tenminste native americans." antwoordt de indiaan, "Ik heet Honiahaka, maar jullie kunnen mij Jim noemen. Ik ben een Wendigo philodox." (Philodox zijn de behoeders van de eenheid en tradities.) De andere indiaan buigt even het hoofd en zegt: "Respect." Jim reageert verbaasd: "en wie ben jij?" "Otaktay Kills Many" "Ik heb van jou niet gehoord. Van welke tribe ben je?" "Ik ben Wolfgeboren, de Tlingit accepteren mij, ik droomde dat wolven ooit les gaven aan de mensen. Ik koos, dus ik ben nu geen Red Talon meer. Nu ben ik een Stargazer Ahroun (mystieke krijger). " Jim en Juan kijken op, zij blijken ook als wolf geboren te zijn, maar direct in hun eigen tribe.

Als we ons opmaken om ieder een kant op te gaan, ziet Juan een hert. Het is een spirit, want het hert loopt iets boven de grond. "Volg me" zegt het dier. Dat doen we natuurlijk. Als de geesten spreken, dan luisteren brave garou. We volgen het hert verder Central Park in. Als we langs het gebouw van het 22nd Police Precinct komen, zien we daar dode agenten uit de ramen hangen. Er heeft hier een ware veldslag plaatsgevonden. Maar nu is het onnatuurlijk rustig. Er zouden toch ambulances en politiewagens heen en weer moeten rijden? … Marvin raapt een gevallen politiepistool op en steekt het in zijn broekband. We lopen verder. Langs het tennis court, over de meadow en de great hill. Het wordt hier naar en donker. In de verte horen we gegrom en het geluid van metaal dat op metaal slaat.

Dan komen we op een ronde open plek in het bos. We zien meteen waar het geluid vandaan komt. Een grote crinos-achtige figuur staat in razernij met twee bijlen op een meta- len spinne- beeld in te hak- ken. Hij heeft een ge- schub- de staart, die nu halverwege afgesneden is en waar groenig slijm uitdruipt. Dit is een Black Spiral Dancer, een weerwolf van corruptie. Er zijn een stuk of tien van die spinnenbeelden en twee zijn er al kapot. We zien ook dat hier overal dode weerwolven liggen. De crinos lijkt ons niet door te hebben. Het hert zegt: "Bezorg de garou een goede uitvaart."

Otaktay verandert ook in crinos, rent op de Black Spiral af en met een vreemd elegante beweging slaat hij met zijn klauw een hele lap vlees van de rug van het monster. Hij legt de ribbenkast bloot en we zien een pulserend hart dat groen licht geeft. Als het wezen zich omdraait slaat Jim er met zijn beide klauwen ook de voorkant van af. Dat is genoeg. De Spiral Dancer is dood. Hij heeft twee bijlen bij zich en aan zijn zijde hangt de schede van het roestige sabel. We steken het bij ons en gaan de overige doden bekijken. Behalve deze crinos vinden we negen normale weerwolven en negen Black Spiral Dancers. Die zijn te herkennen aan hun mutaties, vleermuisvleugels, schubben en andere misvormingen. Zeven van de weerwolven blijken deftige Silver Fangs, de andere twee waren wildere Get of Fenris.

We vinden het lichaam van een bejaarde Silver Fang met grijs haar. Hij is doorzeefd met zilveren spijkers en heeft een klave in zijn hand. Dat is een zilveren bowiemes dat onder garou een speciale waarde heeft. Dit moet koning Silabar zijn. In zijn zak vinden we een sleutel met een sleutelhanger waar allemaal garou-tekens op staan, plus 2 runes voor ‘Mouse’, het getal 38 en een vijfpuntige ster in een vijfhoek. Otaktay mompelt "Chrysler building 38e verdieping?". Op het lichaam van een andere garou vinden we de sleutels van de geparkeerde Hummer en een Fang-dagger. In zijn portefeuille vindt Edna zijn adres: 184 West 91st Str. Er is nog een andere oude wolf met een klave en een theurg-type met een Spirit Tracer. Een van de Get heeft een koffertje dat met een handboei aan zijn pols vast zit. De andere heeft een kruisboog met onder andere twee zilveren pijlen en twee speciale pijlen. We vinden in totaal ook nog eens $ 10.000,- contant. Als Marvin opmerkt dat we dit goed kunnen gebruiken en aanbiedt om het voor ons te bewaren, pakt Jim hem het pak bankbiljetten af, duwt ze in handen van Otaktay en zegt: "De Stargazer houdt de kas bij zich." De klaves moeten terug naar de Silver Fangs. Maar zo veel zilver is te gevaarlijk voor 1 garou om bij zich te hebben. Hij geeft er een aan Otaktay en draagt zelf de andere. Edna krijgt de kruisboog.

Enigszins teleurgesteld gaat Marvin naar het koffertje en maakt het slot open om te kijken of daar wat van waarde in zit. Er zitten 15 foto’s in. In Albany, zo weet Edna de milieuactiviste te vertellen, staat een nucleaire reactor, die een paar jaar geleden is ontploft. Volgens de regering is het allemaal volledig veilig. Maar de milieubeweging maakt zich ernstige zorgen over de volksgezondheid. En zo te zien terecht. Op de foto’s zien we bewijs dat er mutanten, fomori, op het terrein van de centrale  rondlopen. Ook zijn er leden van de technocracy op de foto’s te zien.Boeiend. Dit heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met waarom wij opgeroepen waren. We brengen de dode garou naar de umbra. Jim wil alleen de Silver Fangs en de Get of Fenris begraven, maar Otaktay zegt dat de Black Spirals ook garou zijn, hoewel ze de tegenstanders zijn. Zodra we met de lijken aankomen in de umbra, beginnen de kakkerlakken ze op te ruimen. We volgen ons eerste plan, ieder vertrekt via een andere route en we spreken af om te verzamelen in Battery Park. Edna legt haar motor achterin de Hummer. Buiten Central Park heerst er in Manhattan weer de gewone drukte.

We kijken uit over Lady Liberty en overleggen. Er zijn best wel veel kakkerlak- en rat-geesten in Manhattan. We bespreken wat we verder willen gaan doen. Eerst maar eens met de spirits van de open plek gaan praten. Daar zijn de metalen beelden inmiddels weer gerepareerd en er zijn er een paar bijgekomen, zelfs eentje die ondersteboven aan een boomtak hangt. De umbra zit hier vol met spinnen, die de beelden onderhouden en nieuwe maken. Desgevraagd vertellen de pattern-spiders aan de theurgen waarom ze het doen: "Omdat we het kunnen." Een van de spinnen is zelfs de flyertjes aan het maken die overal in de stad opduiken over deze ‘tentoonstelling’! Ze vertellen dat her hier een fotondeflector is afgegaan. En er was nog een apparaat, dat de geluidstrillingen heeft gedempt. Daardoor hebben de mensen nog niets door. Niemand heeft de bom gehoord of het vuurgevecht. De spinnen kunnen verder weinig zinnigs vertellen. Juan roept daarna de geest van Hert op. De Rite Of Summoning gaat hier bijzonder gemakkelijk, omdat dit een heel erg oude plek is. Een van de hogere hertgeesten, Hinde, verschijnt als een voluptueuze jonge vrouw. Ze werd gewaarschuwd door Cockroach en was hier dus niet vanaf het begin. Maar wat ze wel heeft gezien waren de twee Get Of Fenris bij het elitaire gezelschap aankwamen, de beroering die het koffertje teweegbracht, Silabar die lastig en moeilijk deed, en toen KABLOEM vloog er van alles in het rond. Een paar dagen daarvoor had een vliegende wolf een dinges onder de grond gestopt midden op de open plek. Er zijn nu geen Silver Fangs meer in New York. Cockroach is ze nu aan het begraven. De bommen zijn volgens haar niet gemaakt door de vliegende wolven. Die hebben ze gekocht of door tamme magiers laten maken. Sinds vijf dagen kunnen de spinnen en de kakkerlakken vrijuit hun gang gaan. Wat is er toen gebeurd? Cockroach zegt: "De Silver Fangs hebben eervol gestreden. Wij zijn nu overal."

Daarna gaan we naar het appartementencomplex aan 51st Street. De lupus gaan via de umbra, want dat valt minder op. Hoewel, de hele flat spiegelt en ter hoogte van het juiste appartement  zien we een mansgrote spiegel hangen. De homids gaan via de openbare weg. De huishoudster doet open, aan beide zijden! Ze is ‘kinfolk’, familie van de weerwolf. Het nieuws van de dood van haar werkgever doet haar in snikken uitbarsten. Maar toch maakt ze eten voor ons. "De meester zou het zo gewild hebben." Het is tenslotte normaal dat garou niet oud worden. Verslagen neemt ze onze informatie in ontvangst. "Dat betekent dat de hele groep dood is. Alleen Agustine de zoon van Silabar is nog over, want die is al een jaar zoek." Maar ze beschrijft hem als een minkukel. Haar meester was de chauffeur van Silabar. Dat klinkt een stuk minder indrukwekkend dan zijn functie werkelijk was.

Naast de magische spiegel hangt een afbeelding van het Chrysler Building. Op een vo
orgevoel draait Marvin de afbeelding om. Aan de achterkant ziet hij een foto van een maanbrug in de umbra boven New York. De huishoudster vertelt dat er inderdaad een maanbrug boven Manhattan hangt, maar die is zo hoog dat niemand er op kan komen. Otaktay denkt dat hij misschien de 38e verdieping van het Chrysler Building kruist. Hij stelt voor om daar als volgende heen te gaan.

De huishoudster zegt dat er op dit moment twee kinfolk zwanger zijn. De clan is nu eventjes uitgestorven, maar de volgende generatie staat er aan te komen. Zij zal het fort bewaken en contact opnemen met de clan in Chicago. Die Silver Fangs zijn er nog en zij zullen de kennis bewaren. Wij mogen de klaves zo lang gebruiken, tot de twee kinderen ze zullen komen opeisen. De Shadow Lords daar hoeven we niet bang voor te zijn. Die zijn in New York niet number two. Het telefoontje van de huishoudster levert ons allemaal 9 punten Glory op. De Silver Claws weten wat wij aan het doen zijn.